NORA ROBERTS

TANIEC MARZEŃ

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Kot wylegiwał się w najlepsze; leŜał na grzbiecie nieruchomo, z zamkniętymi 

oczami, przedmie łapy opierając na białym brzuszku. Jego pomarańczowe futerko 

jaśniało w ostatnich promieniach słońca, które padały skośnie przez długie pionowe 

Ŝ

aluzje.

Nawet nie drgnął na dźwięk przekręcanego w drzwiach klucza. Jedynie na 

moment, słysząc głos swojej pani, zerknął, by natychmiast, gdy skonstatował, Ŝe nie 

jest sama, leniwie zamknąć oczy. Znowu przyprowadziła do domu tego faceta, za 

którym kot nie przepadał. Powrócił więc do swojej drzemki.

- AleŜ Ruth, jest dopiero ósma. Jeszcze słońce świeci.

Rzucając klucze na wykwintny stolik w stylu angielskiego baroku, Ruth 

zwróciła się do męŜczyzny z uśmiechem:

- Donaldzie, uprzedzałam, Ŝe umawiamy się na wczesny wieczór. Kolacja była 

urocza. Cieszę się, Ŝe mnie namówiłeś na wyjście z domu.

- W takim razie daj się namówić na przedłuŜenie wieczoru - odparł, biorąc ją 

w ramiona wypróbowanym ruchem.

Ruth nie odmówiła mu pocałunku, ale gdy ją przyciągnął bliŜej, odsunęła się.

- Donaldzie - powiedziała z takim samym niewzruszonym uśmiechem jak 

przed pocałunkiem. - Naprawdę musisz juŜ iść.

- Tylko małą szklaneczkę na poŜegnanie - powiedział szeptem, całując ją 

znowu, delikatnie i zachęcająco.

- Nie dzisiaj. Jutro wcześnie zaczynam, a poza zwykłymi lekcjami mam całą 

masę prób i przymiarek. - To mówiąc, wysunęła się z jego ramion.

Pocałował ją w czoło.

- Wolałbym, Ŝeby w grę wchodził inny facet, a nie twój a namiętność do 

tańca...

Wzruszył ramionami i z ociąganiem zaczął się zbierać do wyjścia. CzyŜby 

jego dotyk stracił swoją moc, nie przyciągał juŜ jak magnes? Trzeba się nad tym 

zastanowić.

Ruth Bannion była pierwszą kobietą od ponad dziesięciu lat, która tak 

konsekwentnie i skutecznie opierała się jego zalotom. Więc dlaczego wciąŜ do niej 

wraca, zapytywał siebie samego. Otworzyła przed nim drzwi i posyłając mu ostatni 

przeciągły uśmiech, ponaglała do wyjścia. Rzut oka na jej sylwetkę, gdy stała w 

przyćmionym świetle, zanim zamknęła drzwi, wystarczył mu za odpowiedź. Była 

więcej niŜ piękna - była niepowtarzalna.

Nie przestając się uśmiechać, Ruth załoŜyła łańcuch i zabezpieczyła drzwi. 

Ceniła sobie towarzystwo Donalda Keysera. Był wysokim przystojnym brunetem, 

miał bezbłędny gust i cięty dowcip. Krótko mówiąc, miał styl. Ceniła go teŜ jako pro-

jektanta mody i nosiła całą masę jego kreacji, mogła się teŜ odpręŜyć w jego 

towarzystwie - jeŜeli tylko znajdowała czas. Oczywiście, zdawała sobie sprawę z 

faktu, Ŝe Donald wolałby, aby ich znajomość przybrała bardziej intymny charakter.

Dla Ruth ten problem nie istniał: czuła do Donalda sympatię i lubiła go. Ale to 

wszystko, jeśli chodzi o emocje. Nie podniecał jej i nie poruszał. O ile wiedziała, Ŝe 

jest w stanie ją rozśmieszyć i rozweselić, o tyle mocno powątpiewała, by mógł z niej 

wydobyć płacz albo krzyk. Niemniej po jego wyjściu poczuła Ŝal. Bolesne uczucie 

samotności spadło na nią nagle i nieoczekiwanie.

Odwróciła się, by się sobie przyjrzeć. Prostokątne lustro w pozłacanych 

ramach było jednym z jej pierwszych zakupów po wprowadzeniu się do tego 

mieszkania. Szkło było stare, a kosztowało obłędnie drogo, pomimo czarnych plamek 

w okolicy górnego prawego naroŜnika. Bardzo jej zaleŜało, by je powiesić na ścianie 

własnego apartamentu, własnego domu. Teraz, w holu, w zapadającym szybko mroku, 

wpatrywała się w swoje odbicie.

Rozpuszczone na wieczór włosy opadły jej na ramiona i sięgały poza łokcie. 

Niecierpliwym ruchem odrzuciła je do tyłu. Gęste i czarne, podniosły się do góry i 

posłusznie ułoŜyły na plecach. Twarz Ruth, podobnie jak jej cała sylwetka, była 

szczupła i delikatna, ale rysy miała nieregularne. Pełne usta, mały, prosty nos, 

subtelnie zaznaczony podbródek i dominujące, lekko skośne jak u kota, ogromne 

ciemnobrązowe oczy i ciemne, proste brwi.

Mówiono, Ŝe ma egzotyczną urodę. Nie uwaŜała się za piękną, wiedziała 

tylko, Ŝe przy odpowiednim makijaŜu i oświetleniu moŜe fantastycznie wyglądać, ale 

to zupełnie co innego. To było złudzenie, rola, nie zaś Ruth Bannion.

Westchnąwszy, odwróciła się od lustra i podeszła do obitej pluszem 

wiktoriańskiej sofy. Wiedząc, Ŝe jest teraz sama, NiŜyński przeciągnął się, ziewnął 

lubieŜnie, po czym przeszedł parę kroków i zwinął się w kłębek na jej kolanach.

Machinalnie podrapała swojego ulubieńca za uchem. Kim właściwie jest Ruth 

Bannion? - zastanawiała się.

Przed pięcioma laty była jeszcze bardzo zieloną i bardzo gorliwą uczennicą, 

rozpoczynającą nowy etap nauki w Nowym Jorku. Dzięki Lindsay, wspomniała z 

rozrzewnieniem.

Lindsay Dunne - instruktorka, przyjaciółka, idol - najwspanialsza balerina 

tańca klasycznego, jaką kiedykolwiek było jej dane oglądać. To ona nakłoniła 

wujaszka Setha, Ŝeby jej pozwolił tutaj przyjechać. Gdy pomyślała o nich - 

małŜeństwie mieszkającym razem z dziećmi w Domu na Klifach w Connecticut - od 

razu zrobiło jej się cieplej na sercu. Ilekroć ich odwiedzała, miłość i szczęście 

towarzyszyły jej jeszcze przez parę tygodni po powrocie. Nigdy nie spotkała dwojga 

ludzi tak idealnie pasujących do siebie i bardziej zakochanych. MoŜe z wyjątkiem 

własnych rodziców.

Jeszcze teraz, po sześciu latach, na myśl o rodzicach ogarniał ją bezgraniczny 

smutek z powodu tragicznej straty dwojga wspaniałych, czułych ludzi. Paradoksalnie 

w ich śmierci dopatrywała się przyczyny, dla której znalazła się tutaj, gdzie jest obec-

nie.

Seth Bannion został jej opiekunem, a przeprowadzka do nadmorskiego 

miasteczka w Connecticut przywiodła ich oboje do Lindsay. Z kolei Lindsay 

przekonała Setha, Ŝe Ruth musi intensywniej ćwiczyć. Ruth wiedziała, ile go koszto-

wało wyraŜenie zgody na jej przeniesienie się do Nowego Jorku. PrzecieŜ miała 

wówczas zaledwie siedemnaście lat.

Wprawdzie państwo Evanston, u których zamieszkała, chuchali na nią i dbali 

jak o własne dziecko, ale Seth długo nie mógł się pogodzić z myślą o trudach i 

wyzwaniach Ŝycia, jakie wybrała. Wahał się i wzbraniał, poniewaŜ ją kochał. 

RównieŜ podejmując ostateczną decyzję, kierował się miłością. Jej Ŝycie zmieniło się 

radykalnie.

A moŜe zmieniło się juŜ wtedy, gdy po raz pierwszy przekroczyła próg studia 

tańca Lindsay? Tam po raz pierwszy zatańczyła przed Davidovem.

JakŜe była przeraŜona! Stała przed obliczem męŜczyzny okrzyczanego 

najwspanialszym tancerzem dekady. Nikolai Davidov - mistrz i legenda, któremu 

partnerowały tylko najbardziej utalentowane baleriny, włącznie z Lindsay Dunne. Co 

więcej, przyjechał do Connecticut, by nakłonić Lindsay do powrotu do Nowego Jorku 

i zatańczenia w balecie, który sam napisał.

Ruth czuła się oszołomiona i onieśmielona jego obecnością, i kiedy jej kazał 

zatańczyć, była jak sparaliŜowana. Ale był czarujący. Kładąc głowę na poduszkach, 

uśmiechnęła się na tamto wspomnienie. Gdy chciał, potrafił był najbardziej uroczym 

człowiekiem na świecie. Więc go posłuchała i juŜ po chwili zatraciła się w tańcu i 

muzyce. Wtedy to wypowiedział te proste, przyprawiające o zawrót głowy słowa:

- Kiedy będziesz w Nowym Jorku, zgłoś się do mnie...

Była bardzo młoda i święcie przekonana, Ŝe nazwisko Nikolaia Davidova 

powinno się wymawiać z czcią i szeptem. Gdyby jej kazał zatańczyć boso na ulicach 

Broadwayu, zrobiłaby to bez wahania.

Tyrała, by mu się przypodobać, drŜała ze strachu, gdy wpadał w furię, cięŜko 

przeŜywała lodowaty ton jego głosu, kiedy ją ganił. Zmuszał ją i dopingował. Był 

nieustępliwy i nieludzko wymagający. Bywały noce, kiedy kuliła się w łóŜku, zbyt 

wyczerpana, Ŝeby chociaŜ popłakać. Z kolei wystarczyło, by się uśmiechnął, rzucił 

jakiś komplement, a wszelki ból i cierpienie znikały bez śladu.

Tańczyła z nim, walczyła z nim i kłóciła się, śmiała się z nim i obserwowała 

go, a jednak, po tylu latach, nie rozszyfrowała jego jakŜe nieuchwytnej, zmiennej 

natury i charakteru.

Pomyślała, Ŝe moŜe w tym tkwi sekret jego powodzenia u kobiet: delikatna 

otoczka tajemniczości, obcy akcent, a takŜe powściągliwość, jeśli chodzi o przeszłość.

Uśmiechnęła się, wspominając, jak strasznie się w nim durzyła. Nawet tego 

nie zauwaŜył! Miała zaledwie osiemnaście lat. On miał prawie trzydzieści i otaczały 

go piękne kobiety.

A właściwie ciągle go otaczają, pomyślała, uśmiechając się posępnie, po czym 

wstała z kanapy, Ŝeby się rozprostować. Kot, usunięty z jej kolan, obruszył się i 

przeniósł w inne miejsce.

Zachowałam nienaruszone serce i nic mu nie zagraŜa, uznała Ruth. MoŜe jest 

nawet aŜ nazbyt bezpieczne. Pomyślała o Donaldzie. No cóŜ, trudno. Ziewnęła i 

przeciągnęła się znowu. Jutro, z samego rana, zaczyna lekcje.

Ruth spływała potem. Choreografia „Czerwonej róŜy” autorstwa Nicka, jak 

zawsze skomplikowana i zawiła, wymagała od tancerza maksymalnego wysiłku. Ruth 

zatrzymała się przy drąŜku na krótki, niezbędny odpoczynek. Reszta obsady 

rozproszyła się po sali prób - jedni tańczyli, stosując się do padających niestrudzenie z 

ust Nicka poleceń, inni, jak ona, czekali, aŜ znowu zostaną przywołani.

Była dopiero jedenasta, ale Ruth ćwiczyła juŜ od dwóch godzin. Długa, luźna 

koszulka, którą włoŜyła na trykot, miała ciemne plamy od potu; kilka pasemek 

włosów wysunęło się spod ciasnej opaski. Teraz jednak, obserwując demonstrowany 

przez Nicka fragment tańca, zapomniała o całym zmęczeniu. Nick jest absolutnie 

fantastyczny.

Jako kierownik artystyczny zespołu i twórca baletów nie musiał juŜ tańczyć, 

Ŝ

eby być na świeczniku. Tańczył, poniewaŜ był do tego stworzony. Miał nieco ponad 

- metr siedemdziesiąt wzrostu, ale szczupła i spręŜysta budowa sprawiała, Ŝe wydawał 

się wyŜszy. Złociste i delikatne niczym mgiełka włosy wiły się niedbale wokół 

twarzy, która nigdy nie utraciła chłopięcego wdzięku. Miał piękne usta - pełne, o 

finezyjnym wykroju. A kiedy się uśmiechał...

Kiedy się uśmiechał, nie moŜna mu było się oprzeć; delikatne wachlarzyki 

zmarszczek rozchodziły się od jego oczu, których tęczówki stawały się 

niewiarygodnie niebieskie.

Patrząc, jak demonstruje obrót, Ruth mogła tylko dziękować losowi, Ŝe w 

wieku trzydziestu trzech lat, przy wszystkich innych zawodowych obowiązkach, Nick 

Davidov nadal jeszcze tańczy. I to jak! Szybkim, krótkim ruchem ręki dał znak piani-

ś

cie, Ŝeby przestał grać.

- W porządku, dzieciaki - powiedział melodyjnie, z rosyjskim akcentem. - 

Mogło być gorzej.

Takie zdanie w ustach Davidova brzmi jak najwyŜsza pochwała, pomyślała 

Ruth, kryjąc ironiczny uśmiech.

- Ruth, pas de deux z pierwszego aktu. Niezwłocznie do niego podeszła; Nick 

był humorzastą istotą - miewał zmienne, krańcowo róŜne i niczym niewytłumaczalne 

nastroje. Dzisiaj robił wraŜenie zaaferowanego bez reszty. Ruth umiała się do niego 

dostosować.

Stojąc twarzami do siebie, zbliŜyli prawe ręce i złączyli dłonie. Bez słowa 

zaczęli.

Była to początkowa scena miłosna, raczej Ŝartobliwy, zalotny pojedynek 

aniŜeli wyraz gorących uczuć. Ale tym razem Nick nie napisał bajki. Napisał balet o 

burzliwej i płomiennej miłości. Głównymi postaciami są ksiąŜę i Cyganka, postaci z 

krwi i kości, pełne temperamentu. I dlatego tańce muszą tryskać Ŝyciem. Bohaterowie 

prowokują się nawzajem; on prosi, ona odmawia. Odrzucona głowa, machnięcie ręką 

akcentują od czasu do czasu nastrój.

Późne letnie słońce sączy się przez okna, rysuje wzory na posadzce. 

NiezauwaŜone krople potu spływają po plecach Ruth, która wślizguje się i wymyka z 

objęć Nicka. Charakter Carlotty na przemian draŜni i zachwyca księcia. Zmienna 

tonacja pojedynku ich serc ustala się juŜ podczas pierwszego spotkania.

Dawno temu, w takich momentach jak ten, tańcząc z Nickiem, Ruth zdała 

sobie sprawę, Ŝe zawsze będzie go wielbić i czcić - jako tancerza i jako legendę. 

Partnerowanie mu było najwaŜniejszym wydarzeniem jej Ŝycia. To on sprawił, Ŝe 

przeszła samą siebie, Ŝe przekroczyła własne, najśmielsze oczekiwania.

W drodze od uczennicy przez corps de ballet do głównej tancerki Ruth 

tańczyła z wieloma partnerami, ale Ŝaden z nich nie mógł się równać z Nickiem 

Davidovem - tak pod względem błyskotliwości, jak i precyzji. A takŜe wytrzymałości, 

pomyślała, krzywiąc się w środku, gdy zarządził powtórzenie całego pas de deux.

PoniewaŜ pianista przewracał kartki nut, zyskała chwilę na złapanie oddechu. 

Nick odwrócił się ku niej, podnosząc i zbliŜając do niej dłoń.

- Gdzie się dzisiaj podziały twoja namiętność i pasja, maleńka? - zapytał.

Wiedział, Ŝe nie znosi, gdy ją wita w ten sposób. Skwitował uśmiechem jej 

wyniosłe spojrzenie. Bez słowa złączyła z nim dłoń.

- No, Cyganko, wyraź ciałem i wzrokiem, Ŝebym sobie poszedł do diabła. 

Jeszcze raz.

Zaczęli, ale tym razem Ruth juŜ nie myślała o przyjemności tańczenia z 

Nickiem, ale rywalizowała z nim - krok po kroku, skok za skokiem. Jej poirytowanie 

przynosiło dokładnie taki efekt, o jaki mu chodziło.

Prowokowała go, by dał z siebie więcej. Gdy ją przyciągał, piorunowała go 

wzrokiem. Zatrzymywała się w jego ramionach, by juŜ po chwili wymknąć się z nich i 

wykonując grand jęte, wyzwać go, by za nią podąŜył.

Skończyli tak, jak zaczęli, dłoń przy dłoni, z jej odrzuconą do tyłu głową. 

Ś

miejąc się, Nick przygarnął ją do siebie i entuzjastycznie pocałował w oba policzki.

- No właśnie, o to mi chodziło, byłaś cudowna! Gardzisz mną, nawet wtedy, 

kiedy podajesz mi rękę.

Oddychała szybko. Jej wzrok nadal płonął gniewem. Kiedy spojrzała w jego 

oczy, poczuła krótkie, idące od dołu wzdłuŜ kręgosłupa rozpraszające ją łaskotanie. 

Dostrzegła, Ŝe i Nick zareagował podobnie. Zobaczyła to w jego oczach, poznała po 

uścisku palców, które zatrzymał na jej plecach. Po chwili wszystko minęło i Nick 

odsunął ją od siebie.

- Pora na lunch - oznajmił, a zawtórował mu chór chętnych. Sala 

błyskawicznie opustoszała. - Ruth, chciałbym z tobą porozmawiać. - Chwycił jej rękę, 

kiedy się odwracała, by dołączyć do reszty.

- Po lunchu.

- Nie, teraz. Ściągnęła brwi.

- Nie jadłam śniadania.

- W lodówce na dole znajdziesz jogurt i butelkę wody perrier. - Puścił ją i 

podszedł do fortepianu. Usiadł i zaczął improwizować. - I weź coś dla mnie.

Biorąc się pod boki, spiorunowała go wzrokiem. Jeszcze się nie zdarzyło, by 

nie postawił na swoim! Czy mnie kiedykolwiek zapytał, jakie w danej chwili mam 

plany? Z góry zakłada, Ŝe jak grzeczna dziewczynka będę spełniać kaŜde jego 

Ŝ

yczenie!

- To jest nie do zniesienia - rzekła na głos. Nie przestając grać, popatrzył w jej 

stronę.

- Mówiłaś coś?

- Tak. Powiedziałam, Ŝe jesteś nie do zniesienia.

- Owszem, jestem! - Uśmiechnął się rozbrajająco.

Zaśmiała się wbrew sobie.

- Jaki smak? Jogurtu - przypomniała mu, gdy spojrzał na nią, jakby nie 

rozumiał, o co jej chodzi. - Jaki ma być smak jogurtu, Davidov?

Po chwili wróciła obładowana kubeczkami jogurtów, łyŜeczkami, szklankami 

i duŜą butelką wody. Dochodzący z kantyny na dole gwar mieszał się z dźwiękami 

fortepianu na górze. Nick grał powolną, bluesową melodię. Była to jedna z jego włas-

nych kompozycji. Nie, nie kompozycji, poprawiła się, przystając w drzwiach i 

obserwując go. Kompozycję zapisuje się, utrwala. Ta muzyka płynie prosto z serca, 

odzwierciedla stan duszy.

Promienie słońca padały na jego włosy i ręce - długie, wąskie dłonie o 

ruchliwych i giętkich palcach, które gestem mogły wyrazić więcej niŜ niejedna osoba 

mową.

Wygląda, jakby był bardzo samotny!

To nagłe odkrycie wytrąciło ją z równowagi. Nie, to przez tę muzykę, 

pomyślała. Gra taką smutną melodię. Podeszła do niego, a jej stopy w baletkach nie 

wydawały Ŝadnego dźwięku na drewnianej podłodze.

- Wyglądasz, jakbyś był bardzo samotny, Nick.

Sądząc po sposobie, w jaki poderwał głowę, domyśliła się, Ŝe wytrąciła go z 

głębokiej zadumy, wtargnęła w intymne myśli. Przez chwilę patrzył na nią dziwnie, 

trzymając zawieszone nieruchomo nad klawiaturą palce.

- JuŜ nie jestem - odpowiedział. - Ale nie o tym chciałem z tobą rozmawiać.

- CzyŜby to miał być słuŜbowy lunch? - skrzywiła się, stawiając kartoniki z 

jogurtem na fortepianie.

- Nie. - Sięgnął po perriera, zdjął nakrętkę. - Jeszcze byśmy się posprzeczali, a 

to źle działa na trawienie. Chodź, siadaj obok.

Ruth zajęła miejsce na ławeczce. Zachodziła w głowę, o jaką to waŜną sprawę 

moŜe mu chodzić. Siedziała lekko spięta, nie wiedząc, czy będzie grzmiał, czy okaŜe 

się łaskawy. Przebywanie z nim zawsze graniczyło z ryzykiem.

- W czym problem? - zapytała, sięgając po jogurt i łyŜeczkę.

- To właśnie chciałbym usłyszeć od ciebie.

- Nie rozumiem, o co ci chodzi. - Czując na sobie baczny wzrok, odwróciła 

głowę w jego stronę.

- Dzwoniła Lindsay.

- I co? - spytała zaintrygowana i odrobinę zbita z tropu.

- UwaŜa, Ŝe nie jesteś szczęśliwa. - Od jego ustawicznego wpatrywania się w 

nią zdrętwiał jej kark. Odwróciła się więc ponownie i napięcie zelŜało. Nikt, tak jak 

on, nie potrafił wytrącić jej z równowagi samym tylko spojrzeniem.

- Lindsay za bardzo się wszystkim przejmuje - odpowiedziała lekko, 

zanurzając łyŜeczkę w jogurcie.

- Jesteś nieszczęśliwa, Ruth? - PołoŜył rękę na jej ramieniu, zmuszając, by 

zwróciła głowę w jego stronę.

- Nie - odparła natychmiast, zgodnie z prawdą. Przesłała mu tak dla niej 

charakterystyczny półuśmiech. - Nie.

Nadal badał jej twarz.

- Jesteś szczęśliwa?

Otworzyła usta, chcąc odpowiedzieć, po czym je zamknęła, wydając krótki, 

nerwowy dźwięk. Czy musi tak na nią patrzeć, Ŝądając uczciwej odpowiedzi? A 

przecieŜ wiedziała, Ŝe nie zbędzie go byle czym.

- A powinnam?

Zaczęła się podnosić, ale ją przytrzymał.

- Ruth... - Nie pozostało jej nic innego, jak znowu spojrzeć mu w oczy. - CzyŜ 

nie jesteśmy przyjaciółmi?

Szukała słów. Zwykłe „tak” nie oddałoby chyba złoŜoności jej uczuć do niego, 

a tym bardziej nierównej hierarchii ich wzajemnych stosunków.

- Czasami - odparła ostroŜnie. - Czasami jesteśmy.

Nick zaakceptował odpowiedź, która, sądząc po błysku w oczach, nawet go 

trochę rozbawiła.

- Dobrze to ujęłaś.

Nieoczekiwanie chwycił jej dłonie i podniósł do ust. A jego usta były jak szept 

na jej skórze. Zajrzał jej głęboko w oczy.

- Powiesz mi, dlaczego nie jesteś szczęśliwa? OstroŜnie, spokojnie Ruth 

wysunęła wreszcie dłonie. Niełatwo było zachować trzeźwość umysłu, gdy jej 

dotykał. Był Ŝywą istotą, męŜczyzną z krwi i kości, i domagał się równie Ŝywej 

reakcji z jej strony. Wstała i przeszła do okna. W dole kipiało Ŝycie Manhattanu.

- Jeśli mam być szczera - zaczęła z namysłem - nie zastanawiałam się wiele 

nad swoim szczęściem. Och, nie! - Roześmiała się i potrząsnęła głową - To brzmi 

pompatycznie.

Odwróciła się błyskawicznie ku niemu, ale na jego twarzy nie dostrzegła 

uśmiechu.

- Nick, chciałam tylko powiedzieć, Ŝe dopóki mnie nie zapytałeś, po prostu nie 

myślałam, Ŝe jestem nieszczęśliwa.

Wzruszyła ramionami i stała nieruchomo oparta plecami o okno. Nick nalał 

trochę gazowanej wody, wstał i podał jej.

- Lindsay martwi się o ciebie.

- Lindsay ma dość zmartwień na głowie: wujaszek Seth, dzieciaki, a takŜe jej 

szkoła.

- Ona cię kocha - powiedział zwyczajnie.

- Tak, wiem, Ŝe mnie kocha.

- To cię dziwi? - Machinalnie nawinął na palec luźny kosmyk jej włosów. 

Delikatny jak jedwab i odrobinę wilgotny.

- Jej wielkie serce zdumiewa mnie. I chyba juŜ zawsze tak będzie. - 

Zatrzymała się na chwilę, po czym szybko, w obawie, Ŝe zabraknie jej odwagi, 

zapytała: - Kochałeś się w niej kiedykolwiek?

- Tak - odparł natychmiast, bez zakłopotania i Ŝalu. - Dawno temu i krótko. - 

Uśmiechnął się i poprawił wysuwające się spinki we włosach Ruth. - Po prostu 

zawsze była dla mnie nieosiągalna. Po czym, zanim się zorientowałem, zostaliśmy 

przyjaciółmi.

- Dziwne - zauwaŜyła po chwili. - Wprost nie mogę uwierzyć, Ŝe moŜe być coś 

nieosiągalnego dla ciebie.

Uśmiechnął się.

- Byłem bardzo młody, a dokładnie w twoim wieku. A poza tym rozmawiamy 

o tobie, a nie o Lindsay. Obawia się, Ŝe moŜe za wiele od ciebie wymagam, Ŝe cię 

zamęczam.

- Ty, Nikolai?

- No właśnie, byłem tym tak samo zdziwiony jak ty.

Podeszła do fortepianu i zamieniła wodę na jogurt.

- Mam się doskonale i chyba jej tak odpowiedziałeś. - PoniewaŜ milczał, 

odwróciła się ku niemu z łyŜeczką w ustach. - Nick?

- Pomyślałem, Ŝe moŜe masz jakiś nieudany... związek.

- Sugerujesz, Ŝe mogę być nieszczęśliwa z powodu kochanka? - spytała 

zaskoczona.

- Widzę, Ŝe potrafisz nazwać rzecz po imieniu, malutka.

- Nie jestem dzieckiem - odparowała gniewnie. - I nie zamierzam...

- Nadal widujesz się z tym projektantem? - przerwał bezceremonialnie.

- Projektant ma imię i nazwisko - wtrąciła ostro. - Donald Keyser. Mówisz o 

nim tak, jak gdyby był znakiem firmowym na ubraniu.

- Naprawdę? - Posłał jej najniewinniejszy z jego uśmiechów. - Ale wciąŜ nie 

odpowiadasz na moje pytanie.

- Nie. - Sięgnęła po szklankę perriera, spokojnie ją wysączyła, i tylko jej oczy 

zdradzały wzburzenie.

- Ruth, nadal się z nim widujesz?

- Nie twój interes. - Ton jej głosu był lekki i swobodny, ale tylko pozornie.

- Jesteś członkiem zespołu, którego ja jestem szefem.

- CzyŜbyś dodatkowo podjął się jeszcze roli spowiednika? - odgryzła się Ruth. 

- Czy twoi tancerze muszą uzyskiwać twoją aprobatę przy wyborze partnerów?

- UwaŜaj, nie prowokuj mnie - padło ostrzeŜenie.

- Przed nikim, nawet przed tobą, nie będę się tłumaczyć z mojego prywatnego 

Ŝ

ycia. Przychodzę na zajęcia, punktualnie pojawiam się na próbach. Nie oszczędzam 

się w pracy, Nick.

- Czy ktoś cię prosił, Ŝebyś się usprawiedliwiała?

- Właściwie to nie. Ale odgrywasz rolę srogiego wujaszka, i to mnie męczy. - 

Podeszła do niego. - Mam jednego, więc juŜ ty nie musisz mnie kontrolować.

- Nie muszę? - Pociągnął wysuwającą się spinkę z jej włosów, zaczął ją 

obracać w palcach, jednocześnie świdrując Ruth wzrokiem.

Rozwścieczył ją pobłaŜliwy ton jego głosu.

- Nie! Przestań mnie wreszcie traktować jak dziecko! - zawołała, odrzucając 

hardo głowę.

Szybki, gwałtowny ruch, jakim ją chwycił za ramiona, zaskoczył ją. 

Przyciągnął ją do siebie blisko, bardzo blisko - niemal się z nią stopił. Choć dobrze 

znała jego ciało, teraz było inaczej. Wiedziała, Ŝe jest zdolny do nagłych wybuchów 

wściekłości i umiała sobie z nimi radzić, ale teraz...

Zdumiała ją takŜe reakcja własnego ciała. Ich serca biły w jednym rytmie. 

Czuła wbijające się w ciało końce jego palców, ale to nie bolało. Zaciśnięte w pięści 

dłonie, które podniosła, by go odepchnąć, zawisły w bezruchu.

Wpatrywał się w jej usta, a ją przeszył tęskny ból - ostrzejszy i słodszy od 

wszystkiego, czego dotychczas doświadczyła. Była oszołomiona.

Powoli, wiedząc jedynie, Ŝe musi pamiętać o oddychaniu, Ruth pochyliła się 

naprzód, zamknęła oczy i czekała na jego pocałunek. Rozchyliła wargi, czując na nich 

jego niespokojny oddech. Rozmarzona, wypowiedziała jego imię.

I wtedy nagle szarpnął się i mrucząc rosyjskie przekleństwo, odsunął ją od 

siebie.

- Powinnaś mieć trochę rozumu w głowie i celowo mnie nie złościć.

- To właśnie poczułeś? - zapytała, dotknięta, Ŝe ją odepchnął.

- Nie przeciągaj struny - mruknął, zbywając ją wzruszeniem ramion. Był zły. - 

Trzymaj się swojego projektanta mody - burknął na koniec spokojniejszym juŜ tonem 

i wrócił do fortepianu. - Skoro tak ci z nim dobrze idzie. Usiadł i zaczął grać.

ROZDZIAŁ DRUGI

Chyba to sobie wymyśliła.

Ruth na nowo przeŜywała ten nagły przypływ wzmoŜonego poŜądania, jakiego 

doświadczyła w objęciach Nicka. Nie, coś mi się pomieszało, przekonywała siebie 

kolejny raz. Trzymał mnie w ramionach niezliczoną ilość razy i nigdy, przenigdy nie 

czułam niczego takiego. Podobnie zresztą później, gdy po przerwie trzymał mnie w 

ramionach jeszcze co najmniej pięć razy, dumała, zmywając z siebie brud i znój z 

całego dnia.

A jednak nie da się ukryć, Ŝe coś było, jakby jakieś wyładowanie w powietrzu, 

gdy parokrotnie powtarzali fragment baletu. Ale to raczej wynik ogólnego 

poirytowania i napięcia.

Ostry strumień wody zmoczył jej włosy, które przylgnęły do gołych pleców. 

Teraz, w samotności, próbowała ocenić swoją reakcję na zachowanie Nicka.

Była na wskroś fizyczna i szokująco impulsywna. Jako kontrast Ruth 

przywołała w pamięci ciepłe i czułe pocałunki Donalda - łagodną, łatwą do 

opanowania pokusę. Stosował wszystkie tradycyjne chwyty uwodzenia: kwiaty, 

ś

wiece, intymne kolacje. Przy nim było... - szukała odpowiedniego słowa - 

przyjemnie. Och, oczywiście, Ŝe takie stwierdzenie nie pochlebi Ŝadnemu 

prawdziwemu męŜczyźnie! Jednak poza przyjemnością nie oczekiwała niczego, ani z 

Donaldem, ani z jakimkolwiek znanym jej męŜczyzną.

AŜ tu nagle wystarczyła jedna krótka chwila, Ŝeby męŜczyzna, z którym 

pracowała od lat, męŜczyzna, który jednym słowem doprowadzał ją do szału albo 

wzruszał swoim tańcem do łez, wzniecił w niej taką burzę namiętności. Tego juŜ nie 

moŜna nazwać po prostu przyjemnością.

Nigdy jej nie pocałował, dumała, ani teŜ nie przytulił jak kochanek, ale...

Doszła do wniosku, Ŝe to był przypadek. Traf losu, pomyślała, zakręcając 

prysznic. Ot, taka nieoczekiwana reakcja łańcuchowa, będąca następstwem 

namiętnego tańca oraz irytującej wymiany zdań.

Goła i mokra, Ruth sięgnęła po ręcznik. Zaczęła się wycierać. Była drobna i 

delikatnie zbudowana, szczupła, ale spełniająca kryteria tancerki i jak kaŜda tancerka, 

dokładnie znająca swoje ciało. Miała długie, zgrabne i gibkie kończyny. To właśnie ta 

jej budowa klasycznej tancerki - a takŜe wypadki losowe jej Ŝycia - przywiodły ją 

przed laty do Lindsay.

Lindsay. Na myśl o niej uśmiechnęła się. Miała Ŝywo w pamięci jej ognisty 

taniec w „Don Kichocie” - balecie, w którym Lindsay tańczyła główną partię kobiecą 

i który Ruth podziwiała, zanim się jeszcze spotkały. A ich pierwsze spotkanie! JakŜe 

była przejęta i wzruszona, stojąc twarzą w twarz ze sławną primabaleriną! Wówczas 

to, przed laty, w szkółce baletowej Lindsay, Ruth miała czelność oznajmić, Ŝe ona 

równieŜ pewnego dnia zatańczy w „Don Kichocie”!

I dopięła swego. A na jej występ przybyli wujaszek Seth i Lindsay, która była 

w ósmym miesiącu ciąŜy. Lindsay aŜ się popłakała, zaś Nick Ŝartował, a nawet draŜnił

się z nią.

Wytarłszy się, zmięła ręcznik, rzuciła go byle gdzie i sięgnęła po szlafrok. 

Westchnęła. Tylko Lindsay mogła się domyślić, Ŝe coś jest nie tak. Ruth zawiązała 

pasek cienkiego szlafroczka w kolorze fuksji i wzięła szczotkę do włosów. Teraz, 

odtwarzając w pamięci ich ostatnią rozmowę telefoniczną, przypomniała sobie, Ŝe 

mówiła jej o Donaldzie.

Mówiła jej takŜe o cudownej skrzyneczce, którą wypatrzyła w Greenwich 

Village. Paplały o dzieciach, a wujaszek Seth wręcz zaklinał ją, Ŝeby ich odwiedziła w 

pierwszy wolny weekend.

Na podstawie skrawków informacji i rodzinnych pogaduszek Lindsay wyczuła 

coś, z czego sama Ruth nie zdawała sobie sprawy. Zafrasowała się. Chyba 

rzeczywiście nie jest szczęśliwa. Nie nieszczęśliwa, pomyślała i delikatnie 

przeciągnęła szczotką po długich, mokrych włosach. Po prostu nie 

usatysfakcjonowana.

Bzdura, Ŝachnęła się. Ma wszystko, czego zawsze pragnęła. Jest główną 

tancerką w znanym zespole i ma wyrobione nazwisko w świecie baletu. Wkrótce 

zatańczy główną Ŝeńską rolę w najnowszym balecie Davidova. Praca jest cięŜka i 

wymagająca, ale Ruth wręcz za nią przepada. Jest stworzona do takiego właśnie Ŝycia.

A jednak czasami ją kusi, Ŝeby sprzeniewierzyć się zasadom, uciec w te pędy 

do tamtego wędrownego Ŝycia, które poznała, będąc dzieckiem. JakaŜ to była 

wolność, jaka przygoda! Na samo wspomnienie pojaśniał jej wzrok. Narty w 

Szwajcarii, gdzie powietrze było tak zimne i czyste, Ŝe przy oddychaniu bolało gardło. 

Zapachy i barwy Stambułu. Chude dzieci z wielkimi oczami na Krecie; zabawny 

pokoik ze szklanymi gałkami u drzwi w ich siedzibie w Bonn.

Przez te wszystkie lata podróŜowała z rodzicami, którzy byli dziennikarzami. 

Czy zabawili gdzieś dłuŜej niŜ trzy miesiące? W takich warunkach trudno było 

przywiązać się do czegoś, poza samymi sobą. I poza tańcem.

Towarzyszył jej stale, podróŜował z nią w jej wiecznie zmieniającym się 

otoczeniu. Nauczyciele zwracali się do niej w róŜnych językach, z róŜnym akcentem, 

podczas gdy taniec pozostawał jej wierny.

Lata spędzone w podróŜy przyspieszyły dojrzewanie Ruth; nie było mowy o 

nieśmiałości, była natomiast samowystarczalność i rozwaga. A potem w jej Ŝyciu 

pojawił się Seth, następnie Lindsay, wreszcie nastały lata spędzone w domu 

Evanstonów. I znowu otworzyła się na świat, odzyskała ufność i zdolność okazywania 

uczuć. śyła jednak w nieuniknionej w tym zawodzie izolacji. Być moŜe z tego 

powodu stała się namiętną obserwatorką. Przyglądanie się ludziom, analizowanie ich 

stało się czymś więcej niŜ nawykiem; weszło jej w krew.

I właśnie w tym tkwi przyczyna draŜliwej sytuacji z Nickiem. Obserwowała go 

tamtego popołudnia i doznała pewnego wstrząsu, ale nie potrafiła tego precyzyjnie 

nazwać. Jego myśli i odczucia pozostawały tajemnicą. A ona nie przepadała za taje-

mniczością.

Dlatego pociąga mnie Donald, dumała z tym swoim półuśmieszkiem. 

Pobuszowała wśród pudełeczek z pudrami i buteleczek z zapachami na toaletce. Jest 

taki bezpretensjonalny, zwyczajny i taki... przewidywalny. Wszystko, co czuje i myśli, 

widać jak na dłoni.

ś

adnych niedomówień, Ŝadnych podtekstów. Tymczasem z męŜczyzną takim 

jak Nick...

Nalała na rękę płyn po kąpieli i posmarowała ramiona. MęŜczyzna taki jak 

Nick jest absolutnie nieprzewidywalny, jest wiecznym źródłem niepokoju i zamętu. 

Zmienny, nierozwaŜny, męczący.

ś

eby mu sprostać i dorównać, potrzeba Bóg wie jakiej wytrwałości. A jak 

trudno mu dogodzić! Widziała wielu tancerzy, którzy wychodzili ze skóry, dawali z 

siebie wszystko, Ŝeby tylko sprostać jego oczekiwaniom. Sama wie o tym najlepiej. 

Więc co w nim jest takiego fascynującego?

Pukanie do drzwi przerwało tok jej myślenia. Wzruszając ramionami, 

odwróciła się od toaletki. Rozszyfrowywanie Nikolaia Davidova to po prostu daremny 

trud. Zapalając po drodze światło, pospieszyła do drzwi frontowych. Zerknęła przez 

judasza i zdumiała się. Zdjęła łańcuch.

- Donald, właśnie o tobie myślałam.

Porwał ją w ramiona, nim zdąŜyła mu ofiarować przyjacielski pocałunek.

- Hm, pachniesz cudownie.

Stłumił wargami jej śmiech. Pocałunek był przeciągły, nie taki, jakim 

zamierzała go powitać. A jednak nie zaprotestowała, tylko jeszcze sama pobudzała go 

językiem. Chciała poczuć, doświadczyć czegoś więcej niŜ zwykła przyjemność, do 

jakiej przywykła. Pragnęła tego podniecenia, wywołującej uczucie mrowienia trwogi, 

jak wówczas, tamtego popołudnia, w ramionach innego męŜczyzny. Ale kiedy było po 

wszystkim, jej serce biło miarowo i nie wrzała w niej krew.

- No, to jest powitanie - wyszeptał, wtulając głowę w jej szyję.

Pozostała przez chwilę w jego ramionach, doceniając jego wytrwałość i 

gotowość roztaczania nad nią opieki.

- A takŜe okazja do powiedzenia ci, Ŝe cieszę się na twój widok, choć, prawdę 

mówiąc, nie wiem, co tutaj robisz? - odrzekła z uśmiechem, wysuwając się z jego 

ramion.

- Porywam cię. Ubierz się w najładniejszą suknię polecił, głaszcząc jej 

policzek. - Którąś z moich, oczywiście. Idziemy na przyjęcie.

Ruth odgarnęła wilgotne włosy z twarzy.

- Na przyjęcie?

- Tak. - Donald zerknął na drzemiącego, rozwalonego na szklanym blacie 

małego stołu i wyraźnie go ignorującego NiŜyńskiego. - Przyjęcie u Germanie Jones - 

ciągnął. - Pamiętasz ją? To ta projektantka, która lansuje krótkie, wzorzyste spódnicz-

ki i podkolanówki.

- Tak, pamiętam. - Mignęła jej w pamięci krótko ostrzyŜona, podobna do 

chochlika ruda głowa, o świdrujących zielonych oczach za firanką gęstych, brązowych 

rzęs. - Szkoda, Ŝe najpierw nie zatelefonowałeś.

- Telefonowałem, a przynajmniej próbowałem. Ale o wszystkim dowiedziałem 

się w ostatniej chwili. Naprawdę dzwoniłem, tyle Ŝe do sali prób. Nie zastałem cię, 

poniewaŜ byłaś w drodze do domu - rzucił na swoje usprawiedliwienie i sięgnął po 

płaską, złotą papierośnicę. - Germanie organizuje przyjęcie, wprawdzie w pośpiechu i 

na ostatnią chwilę, ale i tak będzie tam sporo Uczących się osób. Rozszalała się w tym 

sezonie - zakończył z zadowoleniem.

Schował papierośnicę do wewnętrznej kieszeni marynarki świetnie 

skrojonego, szytego na miarę garnituru w stalowym kolorze, po czym pstryknął 

zapalniczką.

- Dzisiaj nie dam rady.

Uniósłszy brwi, Donald wypuścił dym z papierosa.

- Dlaczego? - Popatrzył na jej mokre włosy i na przezroczysty szlafroczek. - 

Masz jakieś inne plany?

Ruth aŜ korciło, Ŝeby mu przytaknąć. Wolałaby, Ŝeby jej nie traktował jak 

czegoś gwarantowanego, murowanego!

- A gdyby nawet, to co?

- Oczywiście, Ŝe nic. - Uśmiechnął się do niej rozbrajająco. - A poza tym i tak 

bym ci nie uwierzył. A teraz zachowuj się jak grzeczna dziewczynka i wrzuć tę 

zabójczą czerwoną kreację. Germaine nie omieszka wystąpić w jakimś swoim 

zwariowanym zestawie. Przy tobie będzie wyglądać jak postać z innej operetki.

Ruth popatrzyła na niego uwaŜnie.

- Nie moŜna powiedzieć, Ŝebyś był miły, Donaldzie!

- W moim zawodzie nie zawsze bywa się miłym - zauwaŜył, wzruszając 

elegancko przyodzianym ramieniem.

Przełknęła to, co miała na języku. Nie wątpiła, Ŝe jest z niej dumny i Ŝe go 

pociąga, zastanowiła się jednak, czy byłby równie dumny i wytrwały, gdyby jej nie 

traktował jako cennej inwestycji, na której dobrze prezentują się jego kreacje.

- Przykro mi, Donaldzie, ale dzisiaj nie nadaj się na Ŝadne przyjęcie.

- Och, daj spokój, Ruth. - Nerwowo strząsa popiół do popielniczki. - 

Wystarczy tylko, Ŝe będziesz pięknie wyglądać i zamienisz parę słów z odpowiednimi 

ludźmi.

Narastała w niej złość. Donald nigdy nie zrozumie wymagań i rygorów jej 

zawodu!

- Donaldzie - zaczęła opanowanym głosem. Ćwiczyłam od ósmej rano. Jestem 

ś

miertelnie zmęczona. JeŜeli nie odpocznę jak naleŜy, nie będę jutro w formie. Czuję 

się odpowiedzialna wobec zespołu, wobec Nicka i wobec siebie.

OstroŜnie i skrupulatnie Donald zgasił papierosa. Dym zawisł w powietrzu, po 

czym rozwiał się w otwartym oknie.

- Nie powiesz, Ŝe nie zamierzasz udzielać się towarzysko, Ruth. To absurd.

- Nie aŜ taki, ja ci się wydaje - odparowała podchodząc do niego. - Do 

wystawienia baletu zostały niecałe trzy tygodnie. Przyjęcia mogą poczekać.

- A ja, Ruth? - Objął ją. Pod warstwą opanowania i ucywilizowanego wyglądu 

wyczuła złość. Jak długo mam czekać?

- Nigdy ci niczego nie obiecywałam. Od początku wiedziałeś, Ŝe 

najwaŜniejsza jest moja praca. Podobnie jak twoja dla ciebie.

- Czy to oznacza Ŝe wyrzekasz się swojej kobiecości?

Oczy Ruth nie zmieniły wyrazu, ale ton głosu ochłódł.

- Nie sądzę, Ŝeby mi to groziło.

- Jesteś tego pewna?

Przycisnął ją do siebie, jak Nick kilka godzin wcześniej. Potraktowała to jako 

interesujące doświadczenia - jakŜe róŜne są jej reakcje na podobne zachowanie dwóch 

róŜnych męŜczyzn. Przy Nicku czuła słuszny gniew i gwałtowne, obezwładniające 

poŜądanie. Teraz tylko zniecierpliwienie połączone ze znuŜeniem.

- Donaldzie, musisz wiedzieć, Ŝe z trudem wyrzekam się swojej kobiecości, 

nie idąc z tobą do łóŜka.

- Choć wiesz, jak bardzo tego pragnę. - Przyciągnął ją jeszcze bliŜej. - Ilekroć 

cię dotykam, czuję, jakbyś odrobinę ustępowała. A potem to się nagle urywa, jakbym 

trafiał na mur. - Jego ochrypły głos wyraŜał frustrację. - Jak długo zamierzasz mnie 

trzymać na dystans?

PoniewaŜ faktycznie tak było, poczuła się winna.

- Przykro mi, Donaldzie.

Wyczytał ubolewanie w jej oczach i zmienił taktykę. Trzymając ją tuŜ przy 

sobie, przemawiał do niej łagodnie, patrzył głęboko w oczy.

- Wiesz, co do ciebie czuję, najdroŜsza. - Przywarł do jej warg, całując je 

delikatnie i zachęcająco. - MoŜemy wyjść wcześniej z przyjęcia i wypić szampana u 

ciebie.

- Donaldzie. Nie...

Urwała, kiedy rozległo się kolejne pukanie do drzwi. Roztargniona, nie zadała 

sobie trudu, Ŝeby spojrzeć przez judasza, i zdjęła łańcuch.

- Nick! - Wytrzeszczyła na niego oczy, czując kompletną pustkę w głowie.

- KaŜdemu otwierasz tak drzwi? - zapytał, łagodnie ją karcąc, i nie czekając na 

zaproszenie, wszedł do środka. - Masz wilgotne włosy - dodał, biorąc w rękę pełną 

ich garść. - I pachniesz jak pierwszy wiosenny deszcz.

Zachowywał się tak, jak gdyby między nimi nie doszło do ostrej wymiany 

słów, jak gdyby z trudem powściągnięta namiętność nie była nigdy ich udziałem. 

Uśmiechał się do niej i strzelał zawadiacko oczyma. Pochylił się i pocałował ją w nos.

Krzywiąc się, pospiesznie zbierała myśli.

- Nie spodziewałam się twojej wizyty.

- Przechodziłem obok - wyjaśnił - i zobaczyłem światła.

Zwabiony jego głosem NiŜyński zeskoczył ze stołu i okazując tancerzowi 

swoje uwielbienie, bezceremonialnie ocierał się o jego nogi. Nick schylił się i 

pogłaskał go od karku po ogon, śmiejąc się, gdy kot wspiął się na tylne łapy i w 

dowód szczerego oddania wskoczył mu w ramiona. Z tym głośno mruczącym 

ładunkiem Nick wyprostował się powoli.

Dopiero teraz dostrzegł Donalda.

- Cześć. - W jego miłym, uprzejmym głosie nie zaszła widoczna zmiana.

- Poznałeś Donalda? - pospieszyła z pytaniem Ruth, czując się winna, Ŝe 

kompletnie zapomniała o gościu.

- Oczywiście. - Nick nie przestawał drapać NiŜyńskiego za uchem. Prychając, 

kot nie spuszczał bursztynowych, na wpół zmruŜonych oczu z Donalda. - Widziałem 

suknię pańskiego projektu na Suzanne Boyer, naszej wspólnej przyjaciółce - oznajmił 

Nick, błyskając zębami w uśmiechu. - Obie były śliczne.

- Dziękuję.

- Nie proponujesz mi drinka, Ruth? - rzucił Nick, nadal uśmiechając się 

grzecznie do Donalda.

- Przepraszam - rzekła półgłosem i odwróciła się do barku, który urządziła na 

naroŜnym stoliku z opuszczanym blatem. Sięgnęła po butelkę wódki.

- Donaldzie, a tobie?

- Szkocką - odparł krótko, próbując zachować pewien dystans wobec 

nadmiernej poufałości Nicka.

Ruth podała mu szkocką i podeszła do Nicka.

- Dzięki. - Nick rozsiadł się z kieliszkiem w miękkim fotelu, a kot po 

wykonaniu kilku zdecydowanych obrotów ułoŜył się do snu na jego kolanach. - 

Interes się kręci? - zapytał Donalda.

- Tak, całkiem nieźle - odparł Donald. Stał w miejscu i sączył swoją whisky.

- W pańskiej najnowszej jesiennej kolekcji dominują szkockie kraty. - Jak 

przystało na prawdziwego Rosjanina, Nick wypił duŜy haust nierozcieńczonej wódki.

- To prawda. - W dotychczas neutralnym głosie Donalda pojawiła się nuta 

zainteresowania. - Nie przypuszczałem, Ŝe zwraca pan uwagę na damską modę.

- Zwracam uwagę na kobiety - zgrabnie odparował Nick. - Uwielbiam je.

Wypowiedziane w najbardziej naturalny sposób stwierdzenie nie miało 

Ŝ

adnego podtekstu erotycznego. Ruth wiedziała, Ŝe Nick miał do czynienia z wieloma 

kobietami, na wielorakich płaszczyznach - od tkliwej, czystej przyjaźni, jak jego 

związek z Lindsay, po płomienne przygody miłosne, jak ta z ich wspólną przyjaciółką 

Suzanne Boyer. Spekulacje na temat jego romansów niemal nie schodziły z łamów 

Ŝą

dnej sensacji prasy.

- Myślę - ciągnął Nick, przerywając rozwaŜania Ruth - Ŝe i pan lubi kobiety, a 

to sprawia, Ŝe wyglądają pięknie i interesująco. To widać w pańskich projektach.

- Pan mi pochlebia. - Donald odpręŜył się na tyle, by zająć miejsce na kanapie.

- Nie mam zwyczaju prawić komplementów - odparł Nick, uśmiechając się 

chytrze. - To strata czasu i słów. Ruth panu powie, jak bardzo jestem powściągliwy.

- Powściągliwy? - Ruth uniosła brwi i wydęła wargi, jakby waŜąc to słowo. - 

Nie. UwaŜam, Ŝe po prostu jesteś egocentryczny.

- I pomyśleć, Ŝe to dziecko darzyło mnie kiedyś wielkim szacunkiem - 

skomentował Nick, zaglądając w pusty kieliszek.

- Tak, ale wtedy naprawdę byłam dzieckiem - odcięła się. - I od tego czasu 

zdąŜyłam cię juŜ poznać.

Kiedy popatrzył na nią, w jego oczach coś błysnęło; irytacja, wyzwanie, 

wesołość - moŜe wszystko naraz. Nie była pewna. Przetrzymała jego spojrzenie.

- Tak sądzisz? - mruknął, po czym odstawił kieliszek. - Mogłaby okazywać 

więcej respektu męŜczyznom w naszym wieku - zwrócił się do Donalda.

- Donald nie oczekuje po mnie respektu. - ZauwaŜyła, jak w obecności Nicka 

szybko się rozpala. - Nie zaleŜy mu takŜe, Ŝebym go uwaŜała za starszego i 

mądrzejszego.

- Całe szczęście - uznał Nick, a Ŝadne z nich nie zadało sobie fatygi, Ŝeby choć 

spojrzeć na męŜczyznę, o którym była mowa. - Nie ma nic gorszego niŜ konflikt 

interesów. - Delikatnie pogłaskał po grzbiecie NiŜyńskiego. - A swoją drogą, stałaś się

bardzo rezolutna!

- Tylko wobec niektórych - odbiła piłeczkę Ruth.

- Och! - Przechylając głowę, Nick przesłał jej rozbrajająco czarowny uśmiech. 

- Czy mam to traktować jak komplement?

Niech go szlag trafi! Wściekła się i gwałtownie szukała odpowiedzi. Nie 

chciała, by ostatnie słowo naleŜało do niego.

Napuszona i najeŜona, podniosła się z miejsca. Pod jedwabnym szlafroczkiem 

jej ciało poruszało się płynnie i zgrabnie. Wzrok Donalda powędrował na dół, ale 

Nick nadal patrzył w jej twarz.

- UwaŜam, i co do tego jesteśmy zgodni, Ŝe prawienie komplementów to strata 

czasu i słów. A teraz muszę cię juŜ przeprosić - powiedziała z chłodnym uśmiechem. 

- Wybieramy się z Donaldem na przyjęcie. Muszę się ubrać.

Gdy odwracała się od niego i wychodziła z pokoju, odczuwała pewną 

satysfakcję. Zdecydowanym ruchem zamknęła drzwi sypialni. Wyciągnęła z szafy 

czerwoną suknię, z szuflady bieliznę i rzuciła to wszystko na łóŜko. Zdjęła 

szlafroczek i juŜ zamierzała go gdzieś cisnąć, kiedy usłyszała przekręcaną w drzwiach 

gałkę. Instynktownie przycisnęła szlafrok do piersi.

Zrobiła wielkie oczy, gdy do pokoju wkroczył Nick. Zamknął za sobą drzwi.

- Nie masz prawa tu wchodzić - zaczęła w pośpiechu, zbyt zdumiona, Ŝeby się 

oburzać czy wstydzić.

Nic sobie nie robiąc z jej protestu, wszedł dalej.

- Jestem juŜ w środku.

- I co z tego? Wystarczy, Ŝebyś wrócił tą samą drogą. - Podniosła wyŜej 

szlafroczek, świadoma swojej wyjątkowo niezręcznej sytuacji. - Jestem nie ubrana - 

zaznaczyła na wszelki wypadek.

Nick, nie okazując większego zainteresowania, rzucił okiem w stronę jej 

gołych ramion.

- Wydajesz się stosownie zakryta. - Zmierzyli się wzrokiem. - Dwanaście 

godzin pracy i zajęć to dla ciebie jeszcze za mało, Ruth? O ósmej rano zaczynasz 

lekcję.

- Wiem, co i kiedy zaczynam - Ŝachnęła się. OstroŜnie odjęła jedną rękę i 

odrzuciła nią do tyłu włosy. - Nie musisz mi przypominać o moich obowiązkach, 

podobnie jak ja nie potrzebuję twojej zgody na spędzenie wolnego czasu.

- Pod warunkiem, Ŝe to nie koliduje z twoją pracą dla mnie.

- Chyba ci nie daję powodów do narzekań?

- Na razie nie - zgodził się. - Ale chcę, Ŝebyś dawała z siebie wszystko, a takie 

przyjęcia są wyczerpujące.

- Zawsze daję z siebie wszystko, Nick - warknęła. - Ale tobie i tak wszystkiego 

będzie za mało, prawda? - JuŜ chciała się odwrócić, gdy w ostatniej chwili 

przypomniała sobie, Ŝe szlafrok przykrywa ją tylko z przodu. Zapieniła się ze złości. - 

Nie zechciałbyś łaskawie stąd wyjść?

- Biorę to, czego potrzebuję - odciął się, ponownie zbywając jej prośbę. - 

Jeszcze nie tak dawno, zaledwie parę lat temu, miłaja, aŜ się rwałaś, Ŝeby dać z siebie 

wszystko co najlepsze.

- Postępujesz nie fair! - Dotknął ją do Ŝywego. - Nadal tak jest. Kiedy pracuję, 

daję ci z siebie wszystko! Ale moje prywatne Ŝycie pozostanie moim prywatnym 

Ŝ

yciem. Przestań odgrywać rolę tatuśka, Nick. Jestem dorosła.

- I to ci wystarczy? - Jego wybuch wściekłości zdumiał ją i przeraził. Cofnęła 

się odruchowo. - śe będziesz traktowana jak kobieta? To takie waŜne dla ciebie?

- Robi mi się niedobrze, kiedy mnie traktujesz, jakbym miała siedemnaście lat 

i musiała bić pokłony, gdy wkraczasz do sali. - Była równie wściekła jak on. - Jestem 

odpowiedzialna i dorosła, i potrafię dopilnować własnych spraw.

- Odpowiedzialna i dorosła! - Niebezpiecznie zmruŜył oczy. - Mam ci 

pokazać, jak traktuję odpowiedzialne dorosłe osoby, które ponadto są kobietami?

- Nie!

Ledwo to wypowiedziała, gdy chwycił ją w ramiona i dosłownie wgniótł w 

siebie. To nie był miaŜdŜący pocałunek, jakiego mogłaby się spodziewać i przed 

którym mogłaby się bronić. Całował ją tak, jak gdyby z góry znał jej reakcję, jak 

gdyby wiedział, Ŝe odpowie mu równie Ŝarliwie. To było zwarcie ust kobiety i 

męŜczyzny, bez uciekania się do perswazji czy do siły. Kiedy rozchylił wargi, ona 

zrobiła to samo. Ich języki się spotkały. Jej myśli, jej ciało, jej świat skoncentrowały 

się wyłącznie na nim.

Między nimi unosił się zapach jej perfum. Podnosząc ręce, by go mocniej 

objąć, Ruth upuściła szlafroczek. Spadł nie zauwaŜony na podłogę. Nick pogłaskał jej 

gołe plecy, podobnie jak robił to z kotem - jednym długim pociągnięciem. Mrucząc z 

rozkoszy, przywarła do niego jeszcze bliŜej.

A kiedy dotykał jej boków, zatrzymując się tam na dłuŜej, pocałunek stał się 

gorętszy, a ona odpłynęła w nieznane.

Kiedy mierzwił jej włosy, odchyliła głowę, poddając się pieszczocie. 

Przyciągnęła go, domagając, aby wziął wszystko, co ma mu do ofiarowania. To był 

tajemniczy, podniecający świat, którego smaku jeszcze nie poznała, a do którego 

tęskniła. Gdy dotykał jej ciała, drŜała z pragnienia. A przecieŜ robił to niezliczoną 

ilość razy w przeszłości, podtrzymując ją czy podnosząc w tańcu.

Tylko Ŝe tym razem nie połączyła ich muzyka czy choreografia, a wyłącznie 

instynkt i poŜądanie.

Kiedy poczuła, Ŝe ją oddala od siebie, zaprotestowała, stawiła opór. Ale on 

twardo ujął ją za ramiona i odsunął.

Stała przed nim naga, nie próbując się zakryć. Poznał jej duszę, więc nie było 

potrzeby ukrywać ciała. Obejrzał ją całą, powoli, uwaŜnie, jak gdyby utrwalał w 

pamięci kaŜdy centymetr. Po czym, gdy spojrzał jej w oczy, wzrok mu pociemniał.

Zobaczyła w nich wściekłość. Odwrócił się i wyszedł z pokoju bez słowa. 

Jeszcze tylko usłyszała trzaśniecie frontowych drzwi.

ROZDZIAŁ TRZECI

I raz, i dwa, i trzy. Ruth poruszała się w takt komendy Nicka. Po godzinach 

tańca jej ciało nie czuło juŜ bólu. Była odrętwiała. Przerywany, czterogodzinny sen 

nie wystarczył, by się zregenerować. Tylko złość i potrzeba buntu pozwoliły jej 

wytrwać aŜ do wczesnych godzin rannych zgiełk i duszące opary dymu na przyjęciu. 

Zrobiła to świadomie, podobnie jak teraz była świadoma faktu, Ŝe tańczy poniŜej 

swoich moŜliwości.

Nick nie obrzucał jej złośliwościami, nie wybuchał gniewem. Wydawał tylko 

komendy, jedną po drugiej. Nie wrzasnął, kiedy nie zmieściła się w czasie, ani nie 

zaklął, kiedy nie wychodziły jej piruety. Gdy jej partnerował, nie droczył się z nią, nie 

ubliŜał na ucho.

Byłoby łatwiej, pomyślała, wyciągając się do powolnej arabeski, gdyby na nią 

nakrzyczał i zmieszał z błotem za to, przed czym ją ostrzegał. Ale Nick robił po 

prostu swoje i nie odzywał się słowem.

Gdyby krzyczał, mogłaby odpłacić tym samym i odreagować choć część tego 

niesmaku, jaki czuła do siebie. Ale nie dał jej ku temu pretekstu, ani podczas lekcji, 

ani podczas trwających wiele godzin prób. Ilekroć spotykali się wzrokiem, miała 

wraŜenie, Ŝe patrzy na wskroś niej. Była tylko ciałem, obiektem poruszającym się do 

jego muzyki.

Kiedy zarządził przerwę, przeszła na koniec sali, gdzie usiadła na podłodze, 

podciągając pod brodę kolana i opierając na nich czoło. Miała skurcze w nogach, ale 

brakowało jej energii, by je rozmasować. Kiedy ktoś owinął jej szyję ręcznikiem, pod-

niosła wzrok.

- Francie... - Z trudem zdobyła się na uśmiech.

- Wyglądasz na skonaną.

- Bo jestem skonana - odparła Ruth i wytarła ręcznikiem spoconą twarz.

Francie Myers była solistką, utalentowaną, urodzoną tancerką i jedną z 

pierwszych przyjaźni Ruth zawartych w zespole. Była drobną i szczupłą dziewczyną, 

o miękkich, płowych włosach i czarnych, przenikliwych oczach. Wiecznie zdobywała 

i traciła kochanków, nie tracąc przy tym humoru. Ruth podziwiała jej absolutną 

szczerość i prawość, a takŜe optymizm.

- Źle się czujesz? - zapytała Francie, wsuwając do ust kawałek gumy do Ŝucia.

Ruth oparła głowę o ścianę. Ktoś brzdąkał na fortepianie. W sali wrzało od 

rozmów.

- Sterczałam do trzeciej nad ranem na przygnębiająco tłocznym przyjęciu.

- Musiało być fajnie. - Francie wyprostowała nogę, podniosła do góry i 

dociągnęła do ściany za sobą, a następnie wróciła do poprzedniej pozycji. Spojrzała 

na sińce pod oczami Ruth. - Sądząc po wyglądzie, nie najlepiej się bawiłaś.

Ruth przytaknęła ruchem głowy.

- Nawet nie miałam ochoty tam pójść.

- No więc po co tam tkwiłaś?

- Na złość - mruknęła Ruth, patrząc ponuro na Nicka.

- To juŜ nie brzmi zabawnie. - Wzrok Francie powędrował po sali i wylądował 

na eleganckiej blondynce w jasnoniebieskim trykocie. - Leah zdąŜyła juŜ 

skomentować twoje dzisiejsze występy.

Ruth spojrzała w tamtym kierunku. Ściągnięte do tyłu złote włosy Leah 

uwydatniały jej pięknie rzeźbione rysy i porcelanową cerę. Właśnie rozmawiała z 

Nickiem, Ŝywo gestykulując smukłymi, pełnymi gracji rękami.

- Zdziwiłabym się, gdyby było inaczej.

- Wiesz, jak jej strasznie zaleŜy na głównej roli w tym balecie. Nie 

usatysfakcjonowała jej nawet rola Aurory. Skoro Nick nie tańczy w „Śpiącej kró-

lewnie”...

- Współzawodnictwo oŜywia zespół - wyrecytowała Ruth, patrząc, jak Nick 

uśmiecha się i przytakuje głową Leah.

- Nie mówiąc o zazdrości - dodała Francie.

Ruth odwróciła ponownie głowę, zaglądając w ciemne, przenikliwe oczy 

przyjaciółki.

- Tak - przyznała po chwili. - Zazdrość teŜ oŜywia.

Pianista przerzucił się na romantyczną balladę, ktoś zaczął śpiewać.

- Odrobina zazdrości nigdy nie zaszkodzi. - Francie rytmicznie i na przemian 

kręciła stopami. - To nawet zdrowe. Ale Leah... - Drobna, figlarna twarz Francie nagle 

spowaŜniała. - To istna zaraza. Gdyby nie była tak wspaniałą tancerką, wolałabym ją 

widzieć w innym zespole. Przyjrzyj się jej dokładnie - dodała, wstając z podłogi. - 

Gotowa jest zrobić wszystko dla kariery. Chce być primabaleriną, a ty jej zawadzasz.

Kiedy Francie odeszła, Ruth tkwiła w miejscu i zastanawiała się. Rzadko się 

zdarza, by Francie wyraŜała się źle o innych! MoŜe piła do czegoś, co powiedziała 

Leah. Ruth wyczuwała zazdrość tej dziewczyny. W zespole zawsze ktoś komuś 

czegoś zazdrości, jak w kaŜdej rodzinie. Taka jest prawda, bo takie jest Ŝycie. Ruth 

wiedziała teŜ, jak strasznie Leah chciała dostać rolę Carlotty w nowym balecie Nicka.

Jeszcze gdy były w corps, rywalizowały o całą masę ról. I dostawały je albo 

nie. RóŜniły się stylem, więc i role, które kreowały, były jedyne i niepowtarzalne.

Ruth była dynamiczną, ognistą tancerką. Leah była elegancka - klasyczna, 

wyrafinowana, opanowana. Olśniewała gracją, którą Ruth ogromnie podziwiała, ale 

której nigdy nie próbowała naśladować. Jej taniec płynął z serca, Leah z głowy. Ruth 

tańczyła w „Don Kichocie”, podczas kiedy Leah występowała w „Giselle”. Ruth była 

Ognistym Ptakiem, natomiast Leah księŜniczką Aurorą. Nick obsadzał je najlepiej, 

jak moŜna. I Ruth będzie jego Carlottą.

Teraz, patrząc na Leah, Ruth zastanawiała się, czy jej zazdrość nie sięga 

głębiej, niŜ się wydaje. Wprawdzie nigdy nie zostały przyjaciółkami, ale szanowały 

się na płaszczyźnie zawodowej. Tymczasem w ostatnich tygodniach Ruth dostrzegła 

narastającą wrogość.

Wzruszyła ramionami, ściągnęła ręcznik z szyi. Nic na to nie poradzi. 

Wszyscy są tu po to, Ŝeby tańczyć.

- Ruth.

Na dźwięk głosu Nicka odwróciła się błyskawicznie. Patrzył na nią chłodnym, 

pozbawionym wyrazu wzrokiem. Struchlała. Kiedy się kontrolował, potrafił być 

okrutny. Wina była po jej stronie i chciała mu to powiedzieć.

- Nick... - zaczęła, gotowa ukorzyć się i przeprosić go.

- Idź do domu. Zmieszana, zamrugała oczami.

- Co?

- Idź do domu - powtórzył tym samym lodowatym tonem.

Nagle jej oczy stały się wielkie i wymowne.

- Och, nie, Nick, ja...

- Powiedziałem. - Jego słowa spadły jak topór. - Nie chcę cię tutaj widzieć.

Kiedy tak stała, wytrzeszczając oczy, była blada jak śmierć. Odsyłając ją do 

domu, zranił ją najdotkliwiej, jak mógł. Chciała wykrzyczeć swoją złość i 

jednocześnie hamowała napływające gwałtownie do oczu łzy. Z trudem się 

opanowała, po czym odwróciła się i pomaszerowała przez salę. Chwytając torbę, 

podeszła do drzwi.

- Druga zmiana, proszę! - usłyszała wołanie Nicka, zanim zamknęła za sobą 

drzwi.

Spała od trzech godzin ze zwiniętym w kłębek na jej plecach NiŜyńskim. 

Pozamykała okiennice w sypialni i świeŜo po prysznicu padła na zasłane łóŜko. W 

pomieszczeniu panował mrok, słychać było tylko ciche pochrapywanie kota. Obudziła 

się z bijącym sercem, przekręciła z brzucha na plecy, a jej nagły ruch sprawił, Ŝe 

NiŜyński spadł miękko na podłogę. Oburzony, zajął się swoją toaletą.

Pierwsze, co do niej dotarło, to słowa Nicka, nad którymi zastanawiała się 

przed zaśnięciem. Postąpiła źle i została ukarana. Ale teŜ nikt nigdy nie postąpił z nią 

tak okrutnie jak Nikolai Davidov. Poderwała się z łóŜka, otworzyła okiennice, 

postanawiając zapomnieć o najgorszym.

- Nie będziemy się wylegiwać w ciemności przez cały boŜy dzień - 

poinformowała NiŜyńskiego, po czym wskoczyła z powrotem do łóŜka i zaczęła mu 

mierzwić futro.

Udawał niezadowolonego, ale pozwolił się pieścić i głaskać. W końcu 

postanowił wybaczyć jej szorstkie zachowanie i zaczął się ocierać pyszczkiem o jej 

czoło. Natychmiast pomyślała o Nicku.

- Dlaczego go tak lubisz? - zapytała kota, przekrzywiając mu głowę i 

zmuszając, by spojrzał jej w oczy. - Co cię tak w nim pociąga? - kontynuowała, 

drapiąc go bezwiednie pod brodą, zapatrzona w przestrzeń. - MoŜe jego głos, ten jego 

melodyjny głos? A moŜe sposób, w jaki się porusza, z tą płynną, kontrolowaną 

gracją? A moŜe to, jak się uśmiecha, wkładając w to całą niemal duszę? A moŜe to, 

jak cię dotyka, tymi tak pewnymi, wprawnymi dłońmi?

Powróciła myślami do wczorajszego wieczoru, gdy Nick trzymał ją nagą w 

ramionach. Po raz pierwszy po tamtym Ŝywiołowym, podniecającym pocałunku Ruth 

pozwoliła sobie zastanowić się nad tym.

Kiedy się ubierała w pośpiechu i pędziła z Donaldem na przyjęcie, nie było ku 

temu okazji. Wróciła do domu wyczerpana, a potem przez cały dzień walczyła ze 

zmęczeniem. Teraz, gdy jej wypoczęty umysł pracował trzeźwo i sprawnie, mogła 

wnikliwie rozpatrzyć przypadek Nicka Davidova. Jedno nie podlegało dyskusji: w 

jego oczach zobaczyła poŜądanie. Pragnął jej.

PoŜądanie. Wczuła się w to słowo. Przyjrzała mu się ze wszystkich stron. Czy 

to, co ujrzała w oczach Nicka, było poŜądaniem? Wystarczyło, Ŝe o tym pomyślała, a 

juŜ przebiegły ją rozkoszne dreszcze, by zaraz potem, gdy wróciło wspomnienie 

dzisiejszego popołudnia i wyrazu jego oczu, poczuć na sobie kubeł lodowatej wody. 

Dzisiaj po południu jego oczy nie wyraŜały poŜądania ani złości, czy nawet 

dezaprobaty. Po prostu nie wyraŜały nic.

Jeszcze na chwilę ukryła twarz w narzucie. Odprawił ją, a to bolało. Czuła się 

tak, jakby unoszona na fali dryfowała w nieznane. Z kolei zdrowy rozum mówił, Ŝe 

jedna spartaczona próba to jeszcze nie koniec świata, tak jak jeden pocałunek nie jest 

początkiem niczego.

Jej uwagę przyciągnął wiszący na ścianie plakat. Dostała go od wuja przed 

dziesięcioma laty. Widnieli na nim Lindsay i Nick w rolach Romea i Julii. Nie 

zastanawiając się długo, Ruth wyciągnęła rękę, złapała telefon i wykręciła numer.

- Halo. - Głos był ciepły i czysty.

- Lindsay.

- Ruth! - Początkowe zdziwienie zastąpiła czułość. - Nie spodziewałam się, Ŝe 

odezwiesz się przed weekendem. Dostałaś rysunek Justina?

- Tak. - Ruth uśmiechnęła się na myśl o śmiałych kolorach abstrakcyjnego 

obrazka, który jej przysłał czteroletni kuzyn. - Jest śliczny.

- Oczywiście. To autoportret. - Lindsay roześmiała się tym swoim serdecznym, 

zaraźliwym śmiechem. - Niestety, nie zastałaś Setha. Pojechał do miasta.

- Nic nie szkodzi. - Ruth ponownie spojrzała na plakat. - Prawdę mówiąc, chcę 

porozmawiać z tobą. - Wiedziała, Ŝe moŜe liczyć na zrozumienie Lindsay.

- Jakiś problem podczas dzisiejszej próby? Ruth roześmiała się. Podkurczyła 

pod siebie nogi.

- Zgadza się. Skąd wiesz?

- Nic bardziej nie moŜe zdołować tancerki.

- Teraz czuję się głupio. - Ruth zgarnęła włosy i przerzuciła je na plecy.

- Niepotrzebnie. KaŜdy ma swój zły dzień. Czy Nick wrzeszczał na ciebie? - 

W głosie Lindsay wyczuwało się więcej radości niŜ współczucia; juŜ to działało jak 

balsam.

- Nie. Gdyby to zrobił, byłoby mi o wiele łatwiej. Kazał mi iść do domu.

- A ciebie jakby ktoś uderzył taranem.

- A potem jeszcze poprawił i przejechał po mnie cięŜarowym samochodem. - 

Ruth uśmiechnęła się do słuchawki. - Wiedziałam, Ŝe mnie zrozumiesz. Najgorsze, Ŝe 

on ma rację.

- Zawsze, ma rację - odrzekła juŜ na powaŜnie Lindsay. - To jedna z jego 

najbardziej uroczych cech.

- Lindsay... - Ruth zawahała się, na chwilę zabrakło jej odwagi, po czym 

szybko, by się nie rozmyślić, rzuciła się na oślep i zadała pytanie: - Czy kiedy byłaś w 

zespole, to Nick kiedykolwiek cię pociągał, fascynował jako męŜczyzna?

Tym razem po drugiej stronie zapadła trochę dłuŜsza cisza.

- Tak, oczywiście. Nie mogło być inaczej. To typ męŜczyzny, który pociąga 

ludzi.

- Tak, ale... - Ruth zawahała się znowu, szukała odpowiednich słów. - Miałam 

na myśli...

- Tak, wiem, co masz na myśli - odparła Lindsay. - A moja odpowiedź brzmi: 

tak, był taki czas, kiedy mnie bardzo pociągał.

Ruth jeszcze raz rzuciła okiem na plakat, przyglądając się uwaŜnie scenicznym 

kochankom.

- Jesteś mu bliŜsza niŜ ktokolwiek.

- MoŜliwe. - Lindsay zastanowiła się chwilę, waŜąc ton głosu Ruth i 

dobierając słowa. - Nick jest bardzo skrytym człowiekiem.

Ruth pokiwała głową. To określenie trafiało w sedno sprawy. Nick mógł 

dawać z siebie wszystko - zespołowi, na przyjęciach, prasie i swojej widowni. Mógł 

zaszczycić człowieka szczególną atencją, ale był zadziwiająco powściągliwy, gdy 

chodzi o prywatne Ŝycie.

Tak, był ostroŜny wobec ludzi, których dopuszczał do siebie. Nagle Ruth 

poczuła się samotna.

- Lindsay, proszę, przyjedźcie z wujaszkiem Sethem na premierę. Wiem, Ŝe to 

nie będzie łatwe ze względu na dzieci, na szkołę i na pracę wuja, ale... potrzebuję was.

- Oczywiście - zgodziła się Lindsay bez wahania. - Przyjedziemy. Nie 

zostawimy cię samej.

Po odłoŜeniu słuchawki Ruth doszła do wniosku, Ŝe czuje się lepiej. 

Wystarczyło, Ŝe porozmawiała z Lindsay, nawiązała z nią kontakt. Ona jest kimś 

więcej niŜ rodziną, jest takŜe tancerką. I zna Nicka.

Lindsay była romantyczną ukochaną Julią Romea - Nicka. Ruth nigdy z nim 

nie tańczyła w tym balecie. Partnerował jej Keil Lowell, błyskotliwy tancerz, który 

uwielbiał sztubackie kawały. Ruth tańczyła z Nickiem w „Don Kichocie”, w „Ogni-

stym Ptaku” i w jego balecie „Ariel”, ale w jej świadomości Julia była niepodzielnie 

związana z Lindsay. Ruth szukała roli dla siebie. Wierzyła, Ŝe ją znalazła w Carlotcie 

z „Czerwonej róŜy”.

To moja rola, pomyślała nagle. I nie wolno mi o tym zapominać. Wyskoczyła 

z łóŜka, wyciągnęła z szuflady trykot i zaczęła się pospiesznie ubierać.

Parę minut po siódmej, gdy Ruth przekroczyła próg starego 

siedmiopiętrowego budynku, w którym zespół znalazł dach nad głową, tu i ówdzie 

kręcili się juŜ niektórzy członkowie grupy. Tym, którzy ją pozdrawiali, pomachała 

ręką, ale nie zatrzymała się. Nowsi członkowie corps przyglądali się jej, gdy ich 

mijała. MoŜe pewnego dnia... myśleli. Kiedy indziej, gdyby jej nie było tak pilno, 

Ŝ

eby zacząć, Ruth wyczułaby ich podąŜające w ślad za nią marzenia.

Wjechała windą na górę, wymyślając w myśli ruchy, do których chciałaby 

zmusić swoje ciało. Chciała pracować.

Usłyszała muzykę, zanim jeszcze otworzyła drzwi studia. Teraz, bez tancerzy, 

wyglądało na większe i przestronniejsze. Stanęła przy drzwiach i przyglądała się w 

milczeniu.

Skoki Nikolaia Davidova nie miały sobie równych. Potrafił skoczyć jakby za 

sprawą jakiejś magicznej siły. Jego ruchy były płynne jak wartki strumień, to znów 

ostre jak napięty łuk. Musiał tylko wydać odpowiednią komendę, a ciało stawało się 

bezwzględnie mu posłuszne. A ponadto, pomyślała, zahipnotyzowana jak wówczas, 

gdy oglądała go pierwszy raz, ta precyzja, ta siła i wytrwałość! Nie mówiąc o tak 

niesłychanie waŜnej w balecie zdolności wcielania się w rolę.

Nick był maksymalnie skoncentrowany. Szukając niedociągnięć i błędów, 

wpatrywał się w lustrzaną ścianę, doskonaląc i doprowadzając do perfekcji kaŜdą 

pozycję. Pomimo specjalnej opaski pot zalewał mu twarz. Poezja jego ruchów szła w 

parze z męskością. Obserwując go uwaŜnie, Ruth widziała drganie i napręŜanie się 

mięśni jego nóg i ramion, kiedy wyskakiwał i robił obrót w powietrzu, obracał się, po 

czym idealnie kontrolując kaŜdy najdrobniejszy ruch, lądował na parkiecie.

O BoŜe, pomyślała w szczerym zachwycie, zapominając o wszystkim.

Nick zatrzymał się i zaklął. Przez chwilę, pogrąŜony w swoim świecie, 

wymyślał sobie do lustra. Kiedy wrócił do odtwarzacza CD, by powtórzyć wybrane 

fragmenty, dostrzegł Ruth. Jego wzrok padł na torbę, którą trzymała na ramieniu.

- Widzę, Ŝe odpoczęłaś. - Było to proste stwierdzenie, bez śladu 

uszczypliwości.

- Tak - Wzięła głęboki oddech i popatrzyła mu w oczy. - Przepraszam za moje 

dzisiejsze poranne partactwa. - Kiedy nie zareagował, podeszła do ławki, by zmienić 

pantofle.

- A więc przyszłaś z zamiarem szczerej poprawy? - powiedział z nutką 

wesołości w głosie.

- Nie kpij ze mnie.

- Ja, z ciebie? - W kąciku jego ust zagościł uśmieszek.

Spuściła swoje wielkie, zranione jak u sarny oczy na atłasowe wstąŜki, które 

krzyŜowała na kostkach.

- Tak, czasami - mruknęła.

Poruszał się bezszelestnie. Dopiero gdy ukucnął obok niej, zdała sobie sprawę 

z jego bliskości. PołoŜył na jej kolanach ręce.

- Ruth. Ja nigdy z ciebie nie kpię - oznajmił bardzo powaŜnym głosem.

- A do tego tak często masz rację - westchnęła, krzywiąc się. - Nie poszłabym 

na to przyjęcie, gdybyś mnie nie doprowadził do szału.

- Ach, tak! Więc to moja wina! - Wyszczerzył zęby w uśmiechu, poklepując ją 

przyjaźnie po kolanie.

- Wolałabym, Ŝeby była twoja. - Wyciągnęła z torby ręcznik i wytarta pot z 

jego twarzy. - Za cięŜko pracujesz, Davidov - oznajmiła.

- Troszczysz się o mnie, miłaja? - Delikatnie ujął jej nadgarstki. Zamyślił się, 

po chwili podniósł na nią oczy.

Są takie niebieskie, pomyślała Ruth, jak morze w oddali albo jak niebo w 

lecie.

- Nigdy tego wcześniej nie robiłam - pomyślała na głos. - Byłoby chyba 

dziwne, gdybym teraz zaczęła? Nie sądzę, Ŝebyś potrzebował czyjejś troski.

Uśmiechnął się do niej oczami.

- A jednak to miłe i dobre uczucie, nie sądzisz?

- Nick... - PołoŜyła rękę na jego ramieniu, kiedy zaczął się podnosić. Gdy juŜ 

raz zdobyła się na odwagę, wyrzucała z siebie słowa jak kulomiot. - Dlaczego mnie 

wczoraj pocałowałeś?

Uniósł brwi, słysząc to pytanie, i choć nadal patrzył jej tylko w oczy, poczuła, 

Ŝ

e płonie.

- Bo chciałem - powiedział w końcu. - To dobry i wystarczający powód. - Po 

czym podniósł się, a ona podąŜyła za nim.

- Ale wcześniej nigdy nie chciałeś.

- Naprawdę? - spytał z rozbrajającym uśmiechem.

- No bo wcześniej nigdy mnie nie pocałowałeś, nie tak jak wczoraj. - 

Odwróciła się i zaczęła ściągać koszulkę włoŜoną na trykot w cielistym kolorze.

Zapatrzył się na wdzięczną linię jej pleców.

- UwaŜasz, Ŝe powinienem robić wszystko, na co mam ochotę?

ś

achnęła się. Jest tutaj po to, Ŝeby tańczyć, a nie Ŝeby prowadzić słowny 

pojedynek.

- Wydawało mi się, Ŝe dokładnie tak robisz - odparowała, podchodząc do 

drąŜka. Wykonując głębokie plie, obejrzała się przez ramię. - MoŜe nie?

Nie uśmiechnął się.

- Chcesz mnie sprowokować, czy tylko tak ci się to wymknęło, Ruth?

Usłyszała złość w jego głosie, ale nie przejęła się tym. MoŜe rzeczywiście tego 

chciała.

- Nieczęsto sięgam po tę broń. Choć, gdybym jej uŜyła, mogłoby być nawet 

całkiem zabawnie - zaŜartowała.

- UwaŜaj. Nie posuwaj się za daleko - powiedział spokojnie. - To moŜe być 

niebezpieczne.

Roześmiała się.

- Bezpieczeństwo nie jest celem mojego Ŝycia, Nikolai. Zrozumiałbyś to, 

gdybyś znał moich rodziców. Jestem urodzoną ryzykantką i poszukiwaczką przygód.

- Istnieją róŜne rodzaje niebezpieczeństwa - zauwaŜył, podchodząc do 

odtwarzacza. - Nie wszystkie muszą ci przypaść do gustu.

- Chcesz, Ŝebym się ciebie bała? - zapytała. Odtwarzacz zaskrzeczał, kiedy 

Nick nacisnął przycisk szybkiego cofania.

- Bałabyś się mnie - odparł - gdybym tego chciał.

Ich oczy spotkały się w lustrze. Ruth z największym wysiłkiem i koncentracją 

dociągała nogę do maksymalnej wysokości. Tak, przyznała w duchu, nie spuszczając 

z niego oczu. Bałabym się. Nie ma takiej emocji, której nie wydobyłby z człowieka. I 

to właśnie, wraz z jego fenomenalną techniką, czyniło go wielkim tancerzem. Ale nie 

dam się zastraszyć. Wykonała kolejny skłon, z idealnie prostymi plecami.

- Nie jestem strachliwa, Nick.

Mierzyli się wzrokiem. Potem on wcisnął przycisk, zatrzymując aparat. W sali 

zapanowała cisza.

- Podejdź tu. - Ponownie włączył odtwarzacz.

Rozbrzmiała muzyka. Stając na środku, wyciągnął rękę. Ruth podeszła do 

niego i bez słowa ustawili się do grandpas de deux. Nick nie tylko był genialnym 

tancerzem, był takŜe wymagającym nauczycielem. KaŜdy szczegół musiał być 

dopracowany, kaŜdy ruch idealnie precyzyjny. Parokrotnie powtarzali fragment, a on 

kilka razy go przerywał, korygując i wprowadzając poprawki.

- Nie, pochyl inaczej głowę. O tak. - Tak długo kręcił jej głową, aŜ znalazł 

najwłaściwsze ułoŜenie.

- Ręce tutaj, o tak. - I ustawiał ją wedle swojej koncepcji.

Wprawnymi rękami poprawił jej ramiona, delikatnie podtrzymywał ją w pasie, 

gdy kręciła piruet, chwytał mocno, gdy ją podnosił. Lubiła być przez niego 

modelowana. A przecieŜ tak trudno było go zadowolić. Niecierpliwił się, irytował.

- Musisz na mnie patrzeć! - padła komenda, po której znów ją zatrzymał.

- Patrzyłam - skrzywiła się.

Rzucając rosyjskie przekleństwo, odszedł, Ŝeby zatrzymać taśmę.

- Ale nie było w tym uczucia! Ty nic nie czujesz!

- Bo wciąŜ przerywasz - zaprotestowała.

- Bo ciągle jest źle. Spiorunowała go wzrokiem.

- W porządku - warknęła, ocierając pot z czoła.

- Więc co mam czuć?

- Masz być we mnie zakochana. Pragniesz mnie, ale jesteś dumna. Nie chcesz, 

Ŝ

eby cię zdobywano, rozumiesz? Albo partnerstwo, albo nic.

- Włączył muzykę, podszedł do niej, przygwoździł ją wzrokiem. - Ale teŜ musi 

w tym być poŜądanie. Namiętność. Czuje się ją przez skórę. Poczuj to. Powiadasz, Ŝe 

jesteś kobietą, nie dzieckiem. Więc zademonstruj to. No, jeszcze raz - powiedział, 

kładąc rękę na jej talii.

Tym razem Ruth dała upust wyobraźni. Była zakochaną w księciu Cyganką, 

dumną i namiętną. Muzyka była szybka, budowała nastrój. Był to taniec erotyczny, 

wyraŜający zmysłowość krokami i w gestach. Wiele było w nim muśnięć i zbliŜeń 

ciał, gry spojrzeń. Poczuła przypływ prawdziwego poŜądania. Zawrzała w niej krew.

Gorliwie i zapalczywie, jakby uciekając przed tym, co poczuła, wykonała 

soubresauts, schwytana w pułapkę gdzieś między prawdą a fantazją. Naprawdę go 

pragnęła i to, co czuła, nie było juŜ wyłącznym przeŜyciem Carlotty. Dotykał jej, 

przyciągał, a ona wymykała się - nie uciekała przed nim, po prostu stawiała na swoim.

Muzyka narastała. Kręcili piruety, coraz bardziej się oddalali, wzbraniając się 

przed bliskością i naturalnym wzajemnym przyciąganiem. KaŜde z osobna wykonało 

skok, po czym, jakby to było od nich silniejsze, zaczęli powracać do siebie, zataczając 

szerokie koła. Zeszli się, minęli, by po końcowym obrocie paść sobie w ramiona.

Ostatnie takty muzyki zastały ich splecionych, twarzą w twarz, serce przy 

sercu.

W pełnej napięcia ciszy, która nagle zapanowała, oszołomiona Ruth poczuła 

się jak zawieszona między sobą a rolą. Po wyczerpującym tańcu oboje szybko 

oddychali. Czuła gwałtownie bijące, złączone serca. Jej wzrok, gdy stała na pointach, 

znajdował się prawie na jego wysokości.

Zajrzał jej w oczy, tak jak ona w jego - badawczo, z niedowierzaniem. A gdy 

przywarli do siebie wargami, nie było juŜ czasu na zadawanie pytań.

Tym razem była spragniona i niecierpliwa. On, przyciągając ją jak najbliŜej do 

siebie, poznając jej smak, nie mógł się nią nasycić. Jak szalony całował jej twarz i 

szyję, rozpalając ją coraz bardziej. Ona, wędrując ustami, czuła piŜmowy zapach jego 

potu, smakowała słonawą wilgoć jego twarzy i szyi. Po chwili ich poŜądające usta 

znowu się spotkały.

Szeptał coś, czego nie rozumiała. Nawet język, w jakim mówił, był jedną 

wielką tajemnicą. Stali się jednym ciałem. Dzielił ich tylko cienki materiał jej trykotu. 

A jego dłonie były wszędzie - przyciskały, dotykały, zatrzymywały się na chwilę i 

podniecały. Całował ją w ucho, chwytał zębami i pociągał jego delikatny płatek. 

Szeptał do niej po rosyjsku, ale ona nie musiała rozumieć, co do niej mówi.

I gdy znowu spotkali się ustami, pocałunek był jeszcze bardziej namiętny i 

jeszcze intensywniejszy. Ruth dawała i brała z równym natęŜeniem, drŜała z 

rozkoszy, gdy wsunął rękę pod trykot i pieścił jej pierś, podczas gdy ona przywarła do 

niego ustami i chłonęła całą sobą jego ciepło.

JuŜ miał ją odsunąć, gdy ukryła twarz na jego ramieniu i wpiła się w niego. 

Nie była przygotowana na tak gwałtowne emocje.

- Ruth...

Odsunął ją, a jego ręce stały się teraz delikatne. Popatrzył na nią, zajrzał w jej 

zamglone oczy. Zbyt poruszona i zaabsorbowana tym, co dzieje się z jej ciałem, nie 

odczytała wyrazu jego twarzy.

- Nie chciałem tego. Popatrzyła na niego zdumiona.

- Ale ja chciałam.

To takie proste. Uśmiechnęła się. Ale kiedy podniosła rękę do jego policzka, 

uchylił się i chwycił ją za nadgarstek.

- Nie powinienem.

Patrzyła na niego. Stopniowo jej uśmiech gasnął, a oczy stawały się czujne.

- Dlaczego?

- Wystawiamy balet za niecałe trzy tygodnie. Nie czas na komplikacje - 

powiedział trzeźwym głosem.

- Och, rozumiem. - Ruth odwróciła się. Wolała, Ŝeby nie widział, jak bardzo ją 

zranił. Powracając do ławki, zaczęła rozwiązywać tasiemki. - Jestem komplikacją.

- Jesteś - przyznał i podszedł do odtwarzacza.

- Nie mam czasu ani predyspozycji do spełniania twoich romantycznych 

zachcianek.

- Moje romantyczne zachcianki - powtórzyła cichym, pełnym niedowierzania 

głosem.

- Są kobiety, do których naleŜy zalecać się przy świetle świec, kobiety 

potrzebujące stosownej oprawy - ciągnął, stojąc do niej tyłem. - Jesteś jedną z nich. A 

ja nie mam na to czasu.

- Rozumiem. MoŜesz sobie tylko pozwolić na bardziej elementarne, by nie 

rzec prymitywne związki - powiedziała ostro, sznurując tenisówki drŜącymi palcami. 

JakŜe łatwo udało mu się zrobić z niej idiotkę!

Odwrócił się i spojrzał jej w oczy.

- Tak.

- I są inne kobiety, które mogą ci to dać. Nieznacznie poruszył ramieniem.

- Tak. Przepraszam za to, co się stało. W tańcu moŜna się łatwo zatracić.

- Och, daj spokój. - Wrzuciła baletki do torby.

- Nie musisz mnie przepraszać. Nie musisz spełniać moich romantycznych 

zachcianek, Nick. Znam wielu podobnych do ciebie.

- Na przykład twój projektant?

- Choćby. Ale nie przejmuj się, nie nawalę więcej. Będziesz miał swój balet, 

Nick. - Jej głos nabrzmiał od łez, ale nie była w stanie temu zapobiec.

- Ludzie będą szaleć, odniesiesz sukces, przysięgam. A ja zostanę najbardziej 

Uczącą się primabaleriną w kraju. - Łzy spływały jej po policzkach. - A kiedy skończy

się sezon, nigdy więcej dla ciebie nie zatańczę. Nigdy!

Odwróciła się i wybiegła ze studia, nie dając mu okazji do odpowiedzi.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Kakofonia za kulisami wdzierała się przez zamknięte drzwi garderoby Ruth. 

Zamknięte tylko z jednego powodu: Ŝeby uniknąć Nicka.

Dwoił się i troił przed przedstawieniem - zaglądał do garderób, sprawdzał 

kostiumy i makijaŜ, uspokajał stremowanych. Nic nie uszło jego uwagi. KaŜdy 

szczegół był waŜny, kaŜdy najdrobniejszy problem musiał być rozwiązany. 

AngaŜował się bez reszty we wszystko.

W przeszłości Ruth uwielbiała jego krótkie, Ŝywiołowe wizyty. Energia Nicka 

działała inspirująco, a jednocześnie koiła jej własne niepokoje. Teraz jednak zaleŜało 

jej na zachowaniu moŜliwie jak największego dystansu. W ostatnich tygodniach to 

było niemoŜliwe, przynajmniej fizycznie, ale zdołała osiągnąć emocjonalny dystans.

Rozumowała słusznie, Ŝe choć Nick nic sobie nie robi z zamkniętych drzwi, to 

jednak w tym przypadku uszanuje jej wolę. Niby nic, ale nawet ten niewiele znaczący 

gest sprawił jej drobną satysfakcję.

W tym wewnętrznym zamęcie, pracując nad rolą Carlotty, Ruth dawała z 

siebie więcej niŜ kiedykolwiek w swojej karierze. To nie miał być sukces, lecz 

bezprecedensowy triumf. To było wyzwanie, zapowiedź niezaleŜności. W tych dniach 

gwałtowny charakter Cyganki idealnie pasował do nastroju Ruth.

Przez trzy tygodnie po jej ostatniej nieoficjalnej próbie z Nickiem ich relacje 

ograniczały się wyłącznie do spraw zawodowych. Nie zawsze było to łatwe, biorąc 

pod uwagę charakter ról, jakie odtwarzali, ale udało im się unikać wszelkich 

osobistych wycieczek i tak dla nich typowego przekomarzania się.

Kiedy czuła na sobie jego wzrok, co zdarzyło się więcej niŜ jeden raz, robiła 

wszystko, by spokojnie wytrzymać to spojrzenie. Kiedy czuła, Ŝe ją pociąga, 

przypominała sobie jego ostatnie słowa. To wystarczało, by umocnić jej dumę. 

Przestała zgadywać, o czym w danej chwili myśli. Powiedziała sobie, Ŝe nie musi 

wiedzieć, Ŝe nie chce wiedzieć. Liczył się tylko taniec.

Teraz, ubrana w prosty biały aksamitny szlafrok, siedziała przy toaletce i 

przyszywała do baletek atłasowe tasiemki. Ta nieskomplikowana czynność odpręŜała 

ją.

Ciepło bijące od jaskrawych, okrągłych Ŝarówek okalających lustro rozgrzało 

jej skórę. Miała juŜ na sobie sceniczny makijaŜ, a włosy spadały jej na plecy. W 

pierwszym akcie miały się unosić i fruwać - równie zuchwałe i nęcące jak jej 

charakter. Przyczerniona oprawa oczu podkreślała ich kształt i wielkość, paznokcie 

były pomalowane na czerwono. Bajecznie kolorowa suknia z rozkloszowaną spódnicą 

do pierwszej sceny wisiała na wewnętrznej stronie drzwi. Zaczęły juŜ napływać 

kwiaty i pokój był przesycony ich zapachem. Obok niej, na stoliku, stał tuzin długich 

czerwonych róŜ od Donalda.

Uśmiechnęła się leciutko na myśl, Ŝe Donald będzie na widowni, a potem na 

przyjęciu. Zachowa jego kwiaty w garderobie, póki nie zwiędną. Będą jej przy-

pominać, Ŝe nie wszyscy męŜczyźni są zbyt zajęci i zaaferowani, by spełniać jej 

romantyczne zachcianki.

Zaklęła, gdy ukłuła się w palec. Podnosząc go do ust, pochwyciła w lustrze 

swój własny wyzywający wzrok.

Dobrze ci tak, miałaś o nim nie myśleć, skarciła się. Spełniać moje 

romantyczne zachcianki! Dobre sobie! Sięgnęła po drugi pantofelek. Powiedział to 

tak, jakbym miała siedemnaście lat i domagała się stanika na szkolny bal!

Pukanie do drzwi przywołało ją do porządku. OdłoŜyła na bok szycie, wstała i 

podeszła do drzwi. JeŜeli to Nick, woli go przyjąć na stojąco. Z podniesioną dumnie 

głową przekręciła gałkę.

- Wujaszek Seth! Lindsay! - Rzuciła się w ramiona Setha, a następnie padła w 

objęcia Lindsay.

- Och, tak się cieszę, Ŝe jesteście!

Powitanie wydało się Lindsay odrobinę desperackie, ale nic nie powiedziała. 

Odwzajemniła uścisk i ponad głową Ruth wymieniła spojrzenie z męŜem. Doskonale 

się zrozumieli. Ruth jeszcze raz uściskała Setha.

- Fantastycznie wyglądacie! - wykrzyknęła, ciągnąc ich do środka.

Gdy Ruth była nastolatką, ona i Seth Bannion byli sobie bliscy. Wuj był 

bardzo znanym architektem, mającym duŜe powodzenie kawalerem i obieŜyświatem. 

Przyjął kilkunastoletnią Ruth do swego domu, zmienił nawyki i zajmował się nią 

najlepiej, jak umiał. Ruth go uwielbiała. Ale dopiero kiedy dorosła i usamodzielniła 

się, w pełni doceniła, ile dla niej zrobił.

Teraz nie mogła od nich oderwać oczu.

- Jak pięknie wyglądasz, Lindsay! - rozpłynęła się w zachwycie, odwracając 

się, by jeszcze raz ją objąć. - WciąŜ mnie zadziwiasz.

Lindsay była nieduŜa i delikatnie zbudowana. Na tle jasnych włosów i 

porcelanowej cery jej oczy robiły wraŜenie jeszcze większych i bardziej niebieskich. 

Ruth nie znała drugiej tak ciepłej i serdecznej osoby; kobiety niezwykle bogatej 

wewnętrznie, o nieograniczonych pokładach uczuć. Była ubrana w lekko przejrzystą, 

popielatą jak mgiełka suknię, która ją spowijała od ramion do stóp.

Lindsay zaśmiała się i chwyciła dłonie Ruth.

- To cudowny komplement. Musiałabym długo czekać, Ŝeby usłyszeć coś 

podobnego od Setha.

- Poza tym, Ŝe słyszysz to codziennie - oznajmił, uśmiechając się Ŝonie w 

oczy.

- To ta sama garderoba, z której korzystałaś w „Arielu” - zauwaŜył, 

rozglądając się dookoła. - Nic się nie zmieniła.

- Nic dziwnego, Ŝe ją tak dobrze pamiętasz - odparła Lindsay. - Właśnie tutaj 

ci się oświadczyłam.

- Tak było - uśmiechnął się szeroko.

- Nic o tym nie wiem, ukryliście to przede mną - poskarŜyła się Ruth.

Lindsay roześmiała się znowu.

- Nie przywiązywałam do tradycji zbyt wielkiej wagi - powiedziała, 

jednocześnie biorąc do ręki jeden z pantofelków Ruth. - A on nie poprosił mnie w 

porę o rękę.

Stojące rzędem na toaletce baletki pobudzały do wspomnień. Co za Ŝycie, 

pomyślała Lindsay. Ale świat! Sama kiedyś do niego naleŜała, podobnie jak teraz 

Ruth. Popatrzyła w lustro i napotkała utkwione w nim odbicie ciemnych oczu.

- Zdenerwowana?

- Och, i to jak - westchnęła Ruth.

- To na pewno dobry balet - rzekła z przekonaniem Lindsay. Z góry zakładała, 

Ŝ

e dzieło Nicka musi być wartościowe, a nawet nie mające sobie równych. Za długo 

go znała, by sądzić, Ŝe moŜe być inaczej.

- Jest cudowny. Ale... - Ruth potrząsnęła głową i wróciła na swoje krzesło. - W

drugim akcie jest fragment, w którym tańczę prawie bez przerwy. Mam zaledwie 

kilka sekund na złapanie oddechu, po czym znowu jestem na scenie.

- Nick nie układa łatwych baletów.

- Nie. - Ruth sięgnęła po igłę i nici. - Jak tam dzieci?

Szybka zmiana tematu nie przeszła niezauwaŜona. I znowu Lindsay i Seth 

wymienili porozumiewawcze spojrzenie ponad głową Ruth.

- Justin to wcielony diabeł - stwierdził Seth z iście ojcowską dumą. - 

Doprowadza Wortha do białej gorączki.

Ruth zaśmiała się.

- Czy Worth wciąŜ nosi się godnie i z wysoka?

- Jest niesłychany - wtrąciła Lindsay. - „Paniczu Justinie - zacytowała, 

naśladując idealnie brytyjski akcent i intonację głosu nienagannego lokaja. - Nie 

powinno się przynosić do kuchni ulubionej Ŝaby, nawet jeŜeli trzeba ją nakarmić”. - 

Lindsay roześmiała się, obserwując, jak Ruth kończy przyszywać tasiemkę. - 

Oczywiście, przepada za Amandą, chociaŜ udaje, Ŝe tak nie jest.

- A z niej jest taki sam diabeł jak z Justina! - dorzucił energicznie Seth.

- Z twojego opisu moŜna by sądzić, Ŝe mamy okropne dzieci - zwróciła się do 

Setha Lindsay.

- A kto wrzucił całą zawartość puszki karmy rybiej do kuli ze złotą rybką? - 

zapytał, na co Lindsay uniosła brew.

- Chciała być tylko poŜyteczna, miała najlepsze zamiary - zaprotestowała, z 

trudem powstrzymując śmiech. - A kto zabrał je do ogrodu zoologicznego i 

nafaszerował hot dogami i kukurydzą w karmelowej polewie?

- Chciałem być tylko poŜyteczny, miałem najlepsze zamiary - odparował, 

patrząc na nią zakochanym wzrokiem.

Obserwując ich, Ruth czuła zarówno spływające na nią ciepło, jak i 

przeszywającą zazdrość. Jak to jest, kiedy się jest aŜ tak zakochanym? - zastanawiała 

się. Stale!

- Mamy się zmywać? - zapytała Lindsay. - Zostawić cię, Ŝebyś się mogła 

przygotować?

- Nie, proszę, zostańcie. Jeszcze jest czas. - Ruth nawijała na palec i rozwijała 

tasiemkę.

Nerwy, pomyślała Lindsay, patrząc na nią.

- Będziecie na przyjęciu, prawda? - Spojrzała niemal błagalnie.

- Nie omieszkamy. - Lindsay podeszła i zaczęła masować ramiona Ruth. - 

Przedstawisz nam Donalda?

- Donalda? - Ruth otrząsnęła się z własnych myśli. - Och, tak, on takŜe będzie. 

MoŜe usiądziemy przy jednym stole? Spodoba się wam - ciągnęła, nie czekając na 

odpowiedź. - On jest bardzo... miły.

- Lindsay!

W drzwiach stanął Nick. Radość malowała się na jego twarzy. Patrzył tylko na 

Lindsay, która bez wahania rzuciła mu się w objęcia.

- Och, Nick, jak cudownie móc cię znów widzieć! Tak rzadko mamy okazję.

Ucałował ją w oba policzki, a potem w usta.

- Za kaŜdym razem piękniejsza - powiedział półgłosem, wędrując oczami po 

jej twarzy. - Pticzka, mój ptaszku - uŜył jej przezwiska, a potem jeszcze raz ją 

pocałował. - Ten architekt, za którego wyszłaś - wyszczerzył zęby do Setha - wciąŜ 

cię uszczęśliwia?

- Stara się, jak moŜe. - Lindsay ponownie uścisnęła Nicka. - Och, jakŜe się za 

tobą stęskniłam. Dlaczego nas tak rzadko odwiedzasz?

- śebym to ja miał czas! - Jedną ręką opasywał w talii Lindsay, drugą 

wyciągnął do Setha. - MałŜeństwo wam słuŜy. Przyjemnie na was patrzeć.

Wymienili serdeczny uścisk dłoni. Seth wiedział, Ŝe dzieli dwie ukochane 

kobiety z Rosjaninem. Część Lindsay naleŜała do Nicka, jeszcze zanim ją poznał. 

Teraz z kolei Ruth jest częścią jego świata.

- Szykujesz na dzisiaj kolejny wielki triumf? - zapytał Seth.

- A jakŜe. Nic innego nie robię - zaśmiał się Nick.

Lindsay czule go pogłaskała.

- Zawsze taki sam. - Na chwilę oparła głowę na jego ramieniu. - I chwała 

Bogu.

Ruth ani razu się nie odezwała. Była świadkiem czegoś rzadkiego i zupełnie 

specjalnego między Lindsay i Nickiem. Emanowało to z nich w sposób tak Ŝywy, Ŝe 

niemal mogłaby tego dotknąć. Patrząc na nich, gdy tak stali objęci, przypominała 

sobie, jaką doskonałą parę tworzyli na scenie. Ich harmonia, precyzja, porozumienie. 

Przestała słuchać, o czym rozmawiają, zafascynowana ich wzajemnym stosunkiem.

Kiedy wzrok Nicka padł na nią, nie spuściła oczu, tylko patrzyła na niego jak 

zahipnotyzowana. Zapomniała o wszystkim. Wiedziała tylko, Ŝe otworzyła się mimo 

woli, Ŝe powróciła dawna tęsknota, a takŜe ból. Miał takie niebieskie, sugestywne 

oczy, Ŝe nie była w stanie przeszkodzić mu, gdy, zdzierając z niej kolejne warstwy, 

dotarł do jej duszy. Dopiero po chwili zmobilizowała resztki sił i otrząsnęła się z tego 

dziwnego stanu, podobnego do transu.

Ten krótki epizod nie mógł ujść uwagi Lindsay i Setha, którzy bez słowa, 

samym tylko wzrokiem podzielili się swoim niepokojem.

- Czy Nadine będzie wieczorem? - Lindsay próbowała złagodzić to nagłe 

napięcie.

- Hm? - Nick powoli powracał do rzeczywistości. - Ach, tak, Nadine.

Zebrał myśli i zaczął szybko mówić.

- Oczywiście, będzie się chciała nacieszyć i ogrzać w blasku chwały, zanim 

uruchomi fundusz na kolejne artystyczne przedsięwzięcie.

- Zawsze byłeś dla niej surowy - uśmiechnęła się Lindsay, wspominając częste 

utarczki Nicka i Nadine Rothchild - załoŜycielki i fundatorki zespołu.

- Skoro ona to znosi - rzucił Nick, wzruszając ramieniem. - Zobaczymy się na 

przyjęciu?

- Tak. - Lindsay zdąŜyła zauwaŜyć, jak jego wzrok wędruje z powrotem ku 

Ruth.

Nie powiedział do niej słowa, takŜe Ruth nie odezwała się do niego. 

Porozumiewali się tylko oczami. A kontakt ten trwał kilka długich sekund, zanim 

Nick zwrócił się ponownie do Lindsay.

- Zobaczymy się po przedstawieniu - oznajmił. - Teraz muszę się przebrać. Do 

swidanja.

Wyszedł, zanim ktokolwiek zdąŜył odpowiedzieć na jego poŜegnanie. Gdzieś 

z głębi korytarza usłyszeli, jak ktoś woła go po imieniu.

Seth podszedł do Ruth, połoŜył ręce na jej ramionach, schylił się i pocałował 

ją w czubek głowy.

- Ty teŜ powinnaś się przebrać. Ruth próbowała wziąć się w garść.

- Tak, występuję w pierwszej scenie.

- Będziesz wspaniała. - Pogłaskał jej ramiona.

- Chcę tego. - Podniosła oczy, spojrzała na niego, a następnie na Lindsay. - 

Muszę.

- Będziesz - zapewniła ją Lindsay. - Jesteś urodzoną tancerką, Ruth. A poza 

tym moją najbardziej utalentowaną uczennicą.

Ruth odwróciła się i posłała Lindsay pierwszy uśmiech od momentu 

pojawienia się Nicka. Nadstawiła ochoczo policzek i pozwoliła Lindsay pocałować 

się.

- Do swidanja! - powiedziała Lindsay, uśmiechając się i opuszczając wraz z 

Sethem garderobę.

Ruth zamknęła drzwi. Przez chwilę kontemplowała kostium, który uczyni z 

niej Carlottę. Była teraz Ruth Bannion, dziewczyną odrobinę niepewną własnych 

uczuć, odrobinę przestraszoną tym, co ją dziś czeka. NałoŜenie kostiumu równało się 

wejściu w rolę. Carlotta ma moje słabości, dumała Ruth, dotykając materiału 

spódniczki, ale pokrywa je śmiałością i zuchwalstwem. Ruth uśmiechnęła się. O tak, 

to rola dla mnie, pomyślała i zaczęła się ubierać.

Gdy po kwadransie wyszła z garderoby, dobiegły ją dźwięki dostrajającej się 

orkiestry. Jej kostium, makijaŜ i fryzura - wszystko było dopracowane w 

najdrobniejszym szczególe. Minęła w pośpiechu tancerzy rozgrzewających się do 

pierwszej sceny, a takŜe tych, którzy stali bezczynnie w oczekiwaniu na późniejszy 

występ. W kącie, na podłodze, dostrzegła siedzącą po turecku Francie, walącą młot-

kiem w baletki.

Ruth podeszła do odpowiednio duŜej skrzynki i uŜywając jej jako drąŜka, 

przystąpiła do rozgrzewki. Poczuła niemal na sobie pot i ujrzała światła sceny.

Jej mięśnie reagowały prawidłowo - napręŜały się, rozciągały, rozluźniały na 

jej komendę. Celowo skoncentrowała się na nich, stając tyłem do sceny, Ŝeby móc 

lepiej skupić się na własnym ciele. KaŜdy występ był dla niej waŜny, ale ten był 

najwaŜniejszy. Musi w nim czegoś dowieść - Nickowi i sobie. Musi się 

zaprezentować z jak najlepszej strony, by potwierdzić swój profesjonalizm. Zapomni 

o wszystkich dobrych i złych chwilach i odczuciach do Nicka, i skoncentruje się tylko 

na interpretacji jego baletu. Da z siebie wszystko.

PrzeŜyła trudną chwilę w garderobie, kiedy przyszpilił ją wzrokiem. Nagle coś 

w niej zapragnęło stopić się z nim. Jednak duma, która pozwoliła jej przez ostatnie 

tygodnie trzymać się od niego z daleka, takŜe i tym razem zwycięŜyła. On jej nie chce 

- nie w pełni i nie na wyłączność - tak jak ona chce jego. Fakt, Ŝe tak łatwo się 

przyznał, iŜ bardzo wiele kobiet moŜe mu dać to, czego naprawdę potrzebuje, zabolał 

ją i dotknął do Ŝywego.

Chmurząc się, Ruth zgięła nogę w kolanie, podciągnęła do góry i 

wyprostowała ją.

NajwyŜszy czas, Ŝeby ktoś wreszcie dał nauczkę temu aroganckiemu 

Rosjaninowi! Za wiele kobiet pada do jego stóp. A on tylko na to czeka, podobnie jak 

nie wyobraŜa sobie, by jego tancerze nie dawali z siebie wszystkiego.

Ruth wyciągnęła szyję, uniosła podbródek i znów natknęła się na jego 

przyszpilający wzrok.

Wyszedł z garderoby, ubrany w połyskującą, biało - złotą tunikę, w której miał 

wystąpić w pierwszym akcie. Na widok Ruth zatrzymał się i tak stojąc, patrzył na nią. 

Zastanawiał się, czy emanująca z jej twarzy pasja i namiętność naleŜą do niej, czy, 

podobnie jak kostium, do Carlotty.

ZauwaŜył równieŜ, Ŝe w słabo oświetlonym korytarzu, w cygańskiej sukni i z 

płomiennym wzrokiem, jeszcze nigdy nie wyglądała tak pociągająco. To właśnie w 

tym momencie Ruth podniosła głowę i napotkała jego wzrok.

KaŜde z nich poczuło nagłe przyciąganie, a zarazem nagłą wrogość. Ruth 

odrzuciła głowę, spojrzała na Nicka wyzywająco, a następnie odwróciła się 

gwałtownym ruchem i potrząsając fałdami barwnej spódnicy, poszła w swoją stronę. 

Ucieszyło go i jednocześnie rozbawiło to jej nieświadome wcielenie się w rolę.

W porządku, mała, pomyślał i uśmiechnął się niemal niedostrzegalnie. 

Zobaczymy, kto będzie dzisiaj górą. Doszedł do wniosku, Ŝe chętnie podejmie 

wyzwanie.

Poszedł za nią aŜ do kulis, odprawiając z kwitkiem jedną czy dwie osoby, 

które go chciały zatrzymać. Dogoniwszy ją, nie bacząc na ludzi, obrócił ją wkoło, 

chwycił w pasie i mocno objął. Była na to kompletnie nie przygotowana. Zabrakło jej 

refleksu, by zaakceptować albo odrzucić jego pocałunek, kiedy wpił się w jej usta, 

natarczywy, pewny siebie, Ŝądający.

Później jeszcze przez moment trzymał ręce na jej ramionach i arogancko się 

uśmiechał.

- To cię powinno wprowadzić w odpowiedni nastrój - rzucił beztrosko i 

odszedł.

Była wzburzona i wściekła. Jej oczy płonęły. Po chwili, nie bacząc na 

pojedyncze chichoty przypadkowych obserwatorów, zakręciła się na pięcie i sze-

leszcząc spódnicą, wyszła na pustą, ciemną scenę.

Zaczekała, aŜ personel obsługujący scenę odsunie cięŜką kurtynę. Zaczekała 

na orkiestrę - tylko smyczki sygnalizowały rozpoczęcie. Zaczekała, aŜ znajdzie się w 

pełnym, padającym tylko na nią świetle, i zaczęła tańczyć.

Jej otwierająca partia solowa była krótka, szybka i ognista. Kiedy skończyła, 

na scenie zrobiło się widno i oczom widzów ukazał się cygański obóz.

Gdy corps i drugoplanowi tancerze wkroczyli do akcji, Ruth mogła złapać 

oddech. Czekała, jednym uchem słuchając pochwał asystenta choreografa. 

Naprzeciwko, po drugiej stronie sceny, widziała czekającego na swoje wejście Nicka.

PokaŜ, co potrafisz, Davidov, mówiła w duchu.

Wiedziała, Ŝe jeszcze nigdy w Ŝyciu nie tańczyła lepiej. Jak gdyby słysząc to 

jej nieme wyzwanie, Nick uśmiechnął się do niej szeroko, po czym wybiegł na scenę.

Biły od niego arogancja i duma; ksiąŜę odwiedzający obóz cygański, by kupić 

tam jakieś błyskotki. Niecierpliwym ruchem odrzucił koraliki, które mu pokazano. 

Dominował na scenie swoją obecnością i talentem. Ruth nie mogła temu zaprzeczyć. 

Ale to jeszcze bardziej ją zdopingowało. Czekała, gdy tymczasem on odrzucał jedną 

ofertę po drugiej, czekała, aŜ stanie się jasne, Ŝe Cyganie nie mają nic, co by go 

zainteresowało. I wtedy, z wysoko uniesioną głową, pojawiła się na scenie. Z 

czerwoną róŜą za uchem.

Coś ich do siebie przyciąga od pierwszego spojrzenia. Zmiana oświetlenia i 

crescendo orkiestry dodatkowo akcentują tę chwilę. Widząc porozrzucane skarby, 

Carlotta odwraca się do niego plecami i dołącza do grupy swoich sióstr. 

Zaintrygowany ksiąŜę zbliŜa się, by się jej uwaŜniej przyjrzeć.

Ruth i Nick znowu mierzą się wzrokiem. Gdy on ujmuje jej podbródek, ona 

odwraca wyniośle głowę. Sposób, w jaki Nick uśmiecha się do niej, sprawia, Ŝe jej 

oczy płoną gniewem. Tymczasem ksiąŜę znalazł to, czego szukał. Gotów jest zapłacić 

za Carlottę złotem.

Ona protestuje. Jest dumna i wściekła. Nie jest na sprzedaŜ! Nie zostanie 

niczyją własnością. Urągając mu i szydząc z niego, rozpala w nim namiętność. Za 

jego sakiewkę złota Carlotta zgadza się sprzedać mu tylko swój taniec. On zaś, choć 

rozgniewany tą propozycją, nie moŜe się oprzeć i rzuca swoje złoto na stos 

odrzuconych przez siebie błyskotek. Rozpoczyna się ich pierwsze pas de deux - dłoń 

przy dłoni, kipiąca krew i zły wzrok.

Balet jest szybki, od początku do końca. Rywalizacja między nimi jest ostra, 

ponaglają się, prześcigają w doskonałości. Nie rozmawiają między aktami, tylko jeden

raz, podczas tańca, Nick szepnie jej złośliwie do ucha, Ŝe jej ballottes wymagają 

dopracowania.

Podnosi ją do góry, a ona wygina się, odchyla do tyłu głowę. Trwa w tej 

niemal odwróconej do góry nogami pozycji. Sześć, siedem, osiem powolnych, 

wytrzymanych taktów i juŜ w następnej chwili Ruth jak błyskawica podrywa się do 

arabeski. Kiedy długim skokiem opuści scenę, pozostawiając go w solowej partii, 

przyciśnie ręką brzuch, z trudem łapiąc oddech.

Jeszcze parę razy scena płonęła od jej ognistego tańca. Kiedy wreszcie 

nadszedł finał, stojąc z nim i obejmując się nawzajem, zdąŜyła mu szepnąć:

- Nienawidzę cię, Davidov, nawet nie wiesz, jak bardzo.

- Nienawidź mnie, ile tylko zechcesz - odparł beznamiętnie pośród 

rozbrzmiewających wiwatów i oklasków. - Bylebyś tańczyła.

- Och, o to się nie martw, jeszcze ci pokaŜę - zapewniła go zadyszana i z 

uśmiechem na ustach złoŜyła przed publicznością głęboki, dworski ukłon.

I tylko dotarł do niej jego chichot, gdy podniósłszy z podłogi róŜę i skłaniając 

przed nią głowę, wręczał ją Ruth.

- Moje ballottes były bezbłędne - syknęła przez zęby, kiedy ją całował w rękę.

- Porozmawiamy o tym podczas jutrzejszej próby. - Pochylił się przed nią i 

jeszcze raz zaprezentował ją widowni.

- Idź do diabła, Davidov - powiedziała, uśmiechając się słodko w 

podziękowaniu za brawa, którymi ich obsypywano.

- Po sezonie - zgodził się, odwracając się w stronę widowni i wykonując 

kolejny ukłon.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Nick i Ruth byli wywoływani na scenę jedenaście razy. W godzinę po ostatnim 

opadnięciu kurtyny, gdy w garderobie zrobiło się pusto, Ruth nareszcie mogła się 

przebrać. WłoŜyła długą białą suknię z wąskimi rękawami i wysokim kołnierzykiem. 

Jedyną biŜuterię stanowiły połyskujące, złote długie kolczyki, które dostała od 

Lindsay i Setna na dwudzieste pierwsze urodziny. Jej oczy błyszczały triumfalnie, 

wystarczyło dodać tylko odrobinę róŜu na policzki. Włosy zostawiła rozpuszczone, 

tak jak nosiła je Carlotta.

- Bardzo ładnie - zauwaŜył Donald, gdy spotkała się z nim w korytarzu.

Uśmiechnęła się, wiedząc, Ŝe ma na myśli suknię własnego projektu, nie zaś 

kobietę, która ją nosi. Wzięła go pod rękę.

- Podoba ci się? - Popatrzyła na niego, a twarz jej promieniała. - Wypatrzyłam 

ją w jednym z tych tanich odzieŜowych sklepików, gdzie udzielają rabatu.

Za karę uszczypnął ją w brodę, a potem pocałował.

- Wiem, Ŝe się powtarzam, kochanie, ale byłaś cudowna.

- Och, nie krępuj się, mogę tego słuchać bez końca. - Śmiejąc się, ruszyła 

przodem w stronę wyjścia dla aktorów. - Marzę o szampanie. O całym morzu 

szampana. Mogłabym się nawet dzisiaj w nim wykąpać.

- Zobaczymy, czy to się da załatwić. Na zewnątrz czekał na nich samochód.

- Och, Donaldzie - ciągnęła, gdy tylko usiedli w środku. - Wszystko wypadło 

tak dobrze. Wszystko razem. A muzyka? Była doskonała.

- Ty byłaś doskonała - stwierdził, włączając się w ruch uliczny na 

Manhattanie. - Z twojego powodu gotowi byli pozrywać dekoracje.

Nie mogąc spokojnie usiedzieć, Ruth przesunęła się na sam brzeg fotela i 

odwróciła do Donalda.

- Gdybym mogła utrwalić na zawsze jedną chwilę z jakiegoś przedstawienia, 

razem ze wszystkimi doznaniami i emocjami, to właśnie z tego baletu. Dzisiaj. Z tego 

premierowego wieczoru.

- Powtórzysz to jutro - odpowiedział.

- Tak, i zrobię to doskonale, wiem. Ale to nie będzie to samo. - Miała 

nadzieję, Ŝe ją zrozumie. - Nawet nie jestem pewna, czy moŜe być dokładnie tak 

samo, a nawet czy powinno.

- UwaŜam, Ŝe moŜesz się czuć odrobinę znuŜona, tańcząc dzień w dzień przez 

parę tygodni ten sam taniec.

Zahamował w zatoczce, a Ruth pokiwała głową. Dlaczego Ŝąda od niego 

zrozumienia? - zastanawiała się, podczas gdy portier pomagał jej wysiąść. Przy 

swoich wszystkich twórczych talentach Donald stąpa twardo po ziemi. A ona 

dzisiejszego wieczoru była gotowa unosić się w powietrzu i bujać w obłokach.

- To trudno wytłumaczyć. - Pozwoliła mu się wprowadzić przez wielkie 

przeszklone drzwi do hotelowego holu. - To coś dzieje się z tobą w chwili, gdy 

zapalają się światła i rozlegają pierwsze dźwięki muzyki. To jest coś specjalnego. 

Zawsze.

Sala bankietowa jarzyła się od świateł, było juŜ pełno ludzi. W momencie, 

kiedy Ruth stanęła w drzwiach, kamery zaczęły błyskać i pstrykać. Powitały ją 

oklaski.

- Ruth!

Z tłumu z pewnością kobiety, która dobrze wie, iŜ ludzie rozstąpią się przed 

nią, wyszła Nadine. Była drobna, proporcjonalnie zbudowana i miała grację, która 

zdradzała, iŜ jest wyszkoloną tancerką. Zgrabnie wymodelowane, jasnoblond włosy, 

cera gładka i róŜowa. Za anielską twarzą krył się jasny i trzeźwy umysł. Dopiero teraz, 

gdy przestała być tancerką, Nadine Rothshild, fundatorka zespołu, na dobre 

poświęciła się dla baletu.

Ruth ani się obejrzała, jak wylądowała w jej objęciach.

- Byłaś piękna - rzekła Nadine, w której ustach był to najwyŜszy komplement. 

Odsuwając Ruth od siebie, Nadine przez kilka długich sekund patrzyła jej prosto w 

oczy. Taki miała zwyczaj. - Jeszcze nigdy nie tańczyłaś tak dobrze jak dzisiaj.

- Dziękuję, Nadine.

- Wiem, Ŝe spieszno ci do Lindsay i Setha. - Poprowadziła Ruth przez salę, 

pozwalając Donaldowi iść w ślad za nimi. - Jestem z ciebie taka dumna - dodała z 

przejęciem.

Seth trzymał ręce na ramionach Ŝony i spoglądając na bratanicę, rzekł:

- Ilekroć oglądam twój występ, wydaje mi się, Ŝe juŜ nigdy nie zatańczysz 

lepiej. I zawsze się mylę.

Rozmarzona Ruth roześmiała się i nadstawiła policzek do pocałunku.

- To była najcudowniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek dane mi było zatańczyć - 

stwierdziła, po czym odwróciła się i ujmując ramię Donalda, dokonała szybkiej 

prezentacji.

- Jestem wielką wielbicielką pańskich kreacji - wyznała Lindsay, uśmiechając 

się do niego. - Ruth świetnie je nosi.

- To moja ulubiona klientka. Jestem przekonany, Ŝe pani bez trudu mogłaby 

pójść w jej ślady - odwzajemnił komplement Donald. - Ma pani fantastyczną karnację.

- Dziękuję. - Lindsay z łatwością wychwyciła profesjonalny ton komplementu, 

który ją raczej rozśmieszył, niŜ jej pochlebił. - ZasłuŜyłaś na szampana - powiedziała, 

zwracając się do Ruth.

Wypatrywały kelnera, kiedy rozległy się oklaski, a w drzwiach ukazał się 

Nick. Ruth nie musiała się odwracać. Wiedziała, Ŝe to on, bo tylko on mógł wzbudzić 

podobny entuzjazm i ogólne oŜywienie.

Był sam, co ją zdumiało. Tam, gdzie był Davidov, zwykle były teŜ kobiety. 

Ruth wiedziała, Ŝe odszukają wzrokiem.

Nick szybko odłączył się od tłumu i powolnym krokiem, z typową dla swojego 

zawodu gracją, doskonale się kontrolując, szedł ku niej, trzymając w ręku długą 

czerwoną róŜę, którą jej wręczył. Przyjęła ją, a on ujął jej drugą rękę i złoŜył na niej 

pocałunek. Nie odezwał się, nie spuścił teŜ z niej oczu, po czym odwrócił się i 

odszedł.

Istny cyrk, powiedziała do siebie w duchu, ale nie oparła się i powąchała róŜę. 

Tylko Davidov potrafił tak świetnie zaaranŜować scenę. Odszukała wzrokiem 

Lindsay. Wprawdzie wyczytała w jej oczach zrozumienie, ale dostrzegła teŜ niepokój. 

Omal nie potrząsnęła głową, chcąc oddalić jakiekolwiek podejrzenie. Zmusiła się do 

promiennego uśmiechu.

- Co z tym szampanem? - zapytała Ruth dziobała widelcem po talerzu, zbyt 

przejęta, by móc patrzeć na jedzenie. Lepiej nie mogła trafić siedziała przy stole z 

Nadine, o której w zespole krąŜył Ŝart, Ŝe ocenia tancerzy po ich wadze.

Krzywiąc się, Nadine rzuciła okiem na czekoladowy mus na talerzyku 

Lindsay.

- Powinnaś się wystrzegać takich kalorycznych deserów, kochanie.

Ś

miejąc się, Lindsay pochyliła się i pocałowała Nadine.

- Podziwiam twoją konsekwencję, Nadine. Zwłaszcza w świecie, który jest tak 

bardzo nieprzewidywalny.

- Nie da się tańczyć z bitą śmietaną w biodrach - zauwaŜyła Nadine, sącząc 

szampana.

- Raz przyłapała mnie z torebką ziemniaczanych chipsów - poŜaliła się Ruth. - 

PrzeŜyłam wówczas jedną z najpotworniejszych chwil w Ŝyciu. - Przesłała Nadine 

uśmiech od ucha do ucha i włoŜyła do ust pełną łyŜeczkę musu. - Od tamtego czasu 

patrzę na nie ze wstrętem.

- Moi tancerze mają wyglądać jak tancerze - stwierdziła kategorycznie Nadine. 

- Przewaga kości i Ŝadnych wybrzuszeń. Odpowiednia dieta jest równie waŜna jak 

codzienna próba.

- Codzienna próba jest równie waŜna jak oddychanie - dokończyła ze 

ś

miechem Lindsay. - Czy to moŜliwe, Ŝe od ośmiu lat nie jestem juŜ w zespole, czy 

tylko tak mi się zdaje?

- Pozostawiłaś po sobie lukę. Niełatwo było cię zastąpić.

Nieoczekiwany komplement zaskoczył Lindsay. Nadine była pragmatyczną, 

trzeźwą kobietą, dla której talent jej tancerzy był czymś absolutnie normalnym, wręcz 

gwarantowanym. UwaŜała, Ŝe muszą być najlepsi, i z zasady ich nie chwaliła.

- No wiesz, dziękuję ci, Nadine.

- To nie był komplement, ale pretensja - natychmiast odparowała Nadine. - Za 

wcześnie od nas odeszłaś. Mogłaś jeszcze tańczyć.

- Masz dość młodych talentów, Nadine. Twój corps de ballet wciąŜ jest 

najlepszy - z uśmiechem zauwaŜyła Lindsay.

- Oczywiście. Czy wyobraŜasz sobie, ile Julii obejrzałam w moim Ŝyciu, 

Lindsay?

- Czy to podchwytliwe pytanie? - uśmiechnęła się Lindsay i zwróciła do Setha. 

- Bo jeŜeli powiem za duŜo, będzie się skarŜyć, Ŝe ją postarzam. A jak za mało, to Ŝe 

ją obraŜam.

- Spróbuj odpowiedzieć „niemało” - zasugerował Seth, dolewając Ŝonie wina.

- Dobry pomysł. Niemało - odparła Lindsay.

- Całkiem prawidłowo. - Nadine odstawiła kieliszek i połoŜyła rękę na dłoni 

Lindsay. Spojrzała na nią powaŜnie i jakby z bólem. - Byłaś najlepsza.

Najlepsza z najlepszych. Płakałam, kiedy nas opuściłaś.

Lindsay otworzyła usta i natychmiast je zamknęła, nie mogąc wydobyć z siebie

słowa.

- Przepraszam was na chwilę - rzekła niemal szeptem, po czym wstała i 

pomknęła przed siebie.

Dotarła do wielkich przeszklonych drzwi wychodzących na półkolisty balkon. 

Otworzyła je i wyszła na zewnątrz. Oparta o balustradę wzięła głęboki oddech. Niebo 

było czyste, gwiaździste, księŜyc rozsiewał nad Manhattanem srebrzyste światło. Pa-

trzyła, nic nie widząc.

Po tylu latach, po tak długiej przerwie! - myślała. Dałabym sobie odrąbać rękę, 

Ŝ

eby usłyszeć to od niej dziesięć lat temu. Poczuła spływającą po policzku łzę i 

zamknęła oczy. O BoŜe, jakŜe mi strasznie kiedyś zaleŜało na dowiedzeniu się tego, 

co mi przed chwilą powiedziała. A teraz...

Drgnęła, czując dotyk czyjejś ręki. Odwróciła się, lądując prosto w ramionach 

Nicka. Przez chwilę milczała, opierając się na nim i wspominając. W tamtym Ŝyciu, w 

tamtym świecie, do którego kiedyś naleŜała, była jego Julią.

- Och, Nick - szepnęła. - Jacy my jesteśmy nieodporni i głupi.

- Głupi? - powtórzył i pocałował ją w czubek głowy. - Mów za siebie, pticzka. 

Davidov nigdy nie jest głupi.

- Zapomniałam - zaśmiała się.

- Raczej zwariowany na twoim punkcie. - Znowu ją objął i podniósł na palce, 

tak Ŝe muskali się policzkami.

- Nick, okazuje się, Ŝe moŜna z tym nie mieć do czynienia przez długi czas, 

być jak najdalej od tego, a mimo wszystko tkwić w tym nadal. Masz to nie tylko we 

krwi, masz to w ciele, w mięśniach. - Westchnęła, wysunęła się z jego ramion i 

ponownie oparła o balustradę. - Ilekroć tu powracam, mam wraŜenie, Ŝe zaraz 

zadzwonię do kolegów z zespołu, Ŝe udam się na lekcję. Tego się nie da wykorzenić.

- Brakuje ci tego, tęsknisz? - zapytał.

- Nie W tym rzecz. - Lindsay ściągnęła brwi, próbując przełoŜyć uczucia na 

słowa. - To raczej jak odgrzebywanie wspomnień z lamusa. Szczerze mówiąc, kiedy 

jestem w domu, nie myślę o zespole. Zajmuję się dziećmi i moimi uczniami. A Seth 

jest... - Urwała, a na jej twarzy pojawił się jasny uśmiech. - Seth jest wszystkim. - 

Znowu się odwróciła, patrząc na Nicka i na sylwetkę miasta. - Czasami, kiedy tu 

wracam, Ŝeby popatrzeć na Ruth, oŜywają wspomnienia, a wszystko staje się takie 

nierealne.

- I robi ci się smutno?

- Troszeczkę - przyznała. - A równocześnie jest to miłe uczucie. Kiedy patrzę 

wstecz, nie widzę w moim Ŝyciu niczego, co chciałabym zmienić. Jestem bardzo 

szczęśliwa. A Ruth... - Ponownie się uśmiechnęła, zapatrzona w Nowy Jork. - Jestem 

z niej dumna i taka przejęta. Ona jest taka dobra. Jest niewiarygodnie dobra. Czasami 

dzięki niej czuję, jakbym znowu była częścią tego wszystkiego.

- Zawsze jesteś częścią tego, Lindsay. - Bawił się końcami jej włosów. - Taki 

talent jak twój nigdy nie pójdzie w zapomnienie.

- Och, nie, dość juŜ tych komplementów na dzisiaj. - Zaśmiała się drŜącym ze 

wzruszenia głosem.

- To było dobre, gdy zaczynałam. Bardzo mi pomagało. - Oddychając głęboko, 

popatrzyła mu w oczy.

- Wiem, Ŝe byłam dobrą tancerką, Nick. CięŜko na to pracowałam. Cenię sobie 

jak skarb lata spędzone w zespole, balety, w których tańczyłam z tobą. Moja matka 

wciąŜ przechowuje album z fotografiami i wycinkami, a moje dzieci pewnego dnia 

będą go sobie oglądały.

- Ilekroć myślę o tobie i dwójce twoich podrastających dzieci, nie posiadam się 

ze zdumienia.

- Dlaczego?

- PoniewaŜ tak dobrze pamiętam ten pierwszy raz, kiedy cię zobaczyłem. 

Byłaś juŜ solistką, kiedy przyszedłem do zespołu. Oglądałem cię podczas próby 

„Śpiącej królewny”. Byłaś wróŜką kwiatów i byłaś niezadowolona ze swoich fouettes.

- I ty to zapamiętałeś?

- Bo moją pierwszą myślą było, jakby cię zdobyć i zaciągnąć do łóŜka. Nie 

mogłem ci tego powiedzieć wprost, bo w tym czasie mój angielski nie był za dobry.

Lindsay omal się nie zakrztusiła.

- Sądzę, Ŝe szybko nadrobiłeś zaległości. ChociaŜ, jeśli mnie pamięć nie myli, 

nigdy, w Ŝadnym języku, nie sugerowałeś, Ŝebym z tobą poszła do łóŜka.

- Czy to moŜliwe? - Patrząc na nią, przechylił głowę. - Nosiłem się z tym 

przez ponad dziesięć lat.

Lindsay odczekała, aŜ uspokoi się jej serce. Dochodziły tu śmiechy z sali i 

stłumiony warkot samochodów nisko w dole. Próbowała wczuć się w Lindsay Dunne 

sprzed dziesięciu lat. W końcu dała sobie z tym spokój.

- Kto wie? MoŜe tak jest lepiej.

Nick otoczył ją ramieniem, a ona oparła się na nim.

- Masz rację. Czasem jest lepiej nie wiedzieć. Zamilkli i kaŜde podąŜyło 

tropem własnych myśli.

- Donald Keyser sprawia miłe wraŜenie - zauwaŜyła półgłosem. Poczuła, choć 

trwało to zaledwie ułamek sekundy, sztywniejące ramię Nicka.

- Tak.

- Ruth nie jest w nim zakochana, to widać, ale on teŜ jej nie kocha. Myślę, Ŝe 

po prostu dobrze się czują w swoim towarzystwie i są dobrymi kumplami. - PoniewaŜ 

się nie odzywał, Lindsay przechyliła głowę i popatrzyła na niego. - Nick? Bez trudu 

odczytał jej myśli.

- Ponosi cię wyobraźnia - mruknął.

- Znam ciebie. I znam Ruth.

- Bałbym się ją skrzywdzić.

- TeŜ tak sobie pomyślałam - przyznała Lindsay. - Ale zaraz potem przyszło 

mi do głowy, Ŝe to ona moŜe cię zranić. Trudno jest, kiedy kocha się was oboje.

Starał się zbagatelizować sprawę; wzruszył ramieniem, wsunął ręce do 

kieszeni i zaczął się przechadzać.

- Tańczymy razem, to wszystko.

- Akurat! - skwitowała Lindsay i nie bacząc na jego groźną minę, 

kontynuowała: - Nie chcę przez to powiedzieć, Ŝe jesteście kochankami, nic mi teŜ do 

tego, gdyby tak było. Ale kiedy się na was patrzy, to jakby iskry leciały - dokończyła, 

pomimo Ŝe piorunował ją wzrokiem.

- Więc czego chcesz? - zapytał. - Mam ci obiecać, Ŝe nie zaciągnę jej do 

łóŜka?

- Nie. Nie chodzi mi o obietnice ani nie zamierzam udzielać ci rad. Myślałam 

tylko, Ŝe ci pomogę, gdybyś tego potrzebował.

Szybko złagodniał.

- Ona jest dzieckiem - mruknął.

- Jest kobietą - poprawiła go Lindsay. - Ruth ledwo zdąŜyła być dzieckiem. 

Kiedy ją poznałam, była dojrzała pod wieloma względami.

- MoŜe byłoby bezpieczniej, gdybym ją uwaŜał za dziecko.

- Posprzeczałeś się z nią! Roześmiał się i spojrzał Lindsay w oczy.

- Pticzka, przecieŜ zawsze się kłócę z moimi partnerkami, czyŜ nie?

- To prawda - przyznała i postanowiła na tym poprzestać. Zamiast wywierać 

na nim presję, wyciągnęła do niego rękę. - Sami przecieŜ spieraliśmy się i 

prowadziliśmy rozmowy na bardzo powaŜne tematy.

- Na najpowaŜniejsze. - Nick ujął w obie dłonie jej wyciągniętą rękę. - Chodź, 

pozwól, Ŝe cię zabiorę do środka. Powinniśmy wspólnie świętować dzisiejszy dzień.

- Czy zdąŜyłam ci powiedzieć, jaki byłeś dzisiaj wspaniały i jak znakomity jest 

twój balet?

- Tylko jeden raz. - Ofiarował jej swój olśniewający, czarujący uśmiech. - 

Stanowczo za mało. Wiesz, jak bardzo wielkie jest moje ego. - Od uśmiechu aŜ mu 

się zrobiły na policzkach bruzdy. - No więc powiedz, byłem cudowny?

- Tak cudowny, jak tylko cudowny potrafi być Davidov - roześmiała się 

Lindsay, serdecznie go obejmując.

- Tak, to stosowny komplement - stwierdził - i nic lepszego nie mogłaś 

wymyślić.

Ucałowała go.

- Tak się cieszę, Ŝe się nie zmieniłeś. Odwrócili się oboje, kiedy otworzyły się 

drzwi i stanął w nich Seth.

- No tak, przyłapał nas - stwierdził Nick, szczerząc zęby i nie wypuszczając z 

objęć Lindsay. - Teraz twój architekt połamie mi obie nogi.

- Błagaj go zatem o litość - poradziła Lindsay, uśmiechając się do Setha.

- Davidov ma błagać o litość? - Nick wzniósł oczy do nieba i natychmiast 

puścił Lindsay. - Ta kobieta jest szalona.

- Czasami jej się to zdarza - przyznał Seth - ale ja biorę to pod uwagę. - 

Lindsay wzięła męŜa za rękę. - Ludzie dopytują się o ciebie - zwrócił się do Nicka.

- Jak długo się zatrzymacie? - zapytał Nick, rzucając szybkie spojrzenie w 

kierunku sali.

- Tylko na noc - odparł Seth.

- Więc poŜegnam się juŜ teraz. - Wyciągnął rękę do Setha. - Do swidanja, 

prijatel. Jest ci czego zazdrościć. Do swidanja, pticzka.

- Do zobaczenia, Nick.

Patrząc, jak wraca do sali, westchnęła tęsknie.

- Lepiej się czujesz? - zapytał Seth.

- Jak ty mnie dobrze znasz - rzekła półgłosem.

- A jak cię kocham! - wyszeptał, obejmując ją.

- Seth, to był uroczy wieczór.

- Nie Ŝałujesz?

Wiedziała, Ŝe ma na myśli jej karierę, wybór, którego dokonała.

- Nie. Nie Ŝałuję. - Uniosła twarz, a ich usta się spotkały. Pocałunek był długi i 

gorący. Byli siebie złaknieni. Przyciągając ją do siebie, jęknął z rozkoszy. Objęła go, 

wpiła palce w jego ramiona. Zawsze jest tak jak za pierwszym razem, pomyślała. 

Ilekroć mnie całuje, to jakby to był pierwszy raz.

- Seth - zamruczała. - Jestem bardzo, za bardzo zmęczona, Ŝeby zostać na 

przyjęciu.

- Hm. - Powędrował ustami w okolice jej ucha.

- To był długi dzień. Moglibyśmy się wymknąć do naszego pokoju i trochę 

odpocząć.

- Dobry pomysł - odparła. - Moglibyśmy zamówić butelkę szampana, Ŝeby 

wznieść toast za balet.

- Dwuipółlitrową butelkę - postanowił Seth. - W końcu to był doskonały balet.

- O, tak. Moglibyśmy juŜ nie wracać na przyjęcie, jak sądzisz?

- Jakie przyjęcie? - zapytał. Wziął ją pod ramię i przeprowadził obok drzwi. - 

Po wschodniej stronie jest jeszcze druga para drzwi.

Lindsay zaśmiała się.

- Architekci zawsze wszystko wiedzą najlepiej - powiedziała prawie szeptem.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

JuŜ z końcem pierwszego tygodnia było wiadomo, Ŝe „Czerwona róŜa” 

odniosła sukces. KaŜde przedstawienie szło przy pełnej sali. Ruth czytała recenzje. 

Wiedziała, Ŝe jest to punkt zwrotny w jej karierze. Udzieliła szeregu wywiadów, 

koncentrując się na promocji baletu, zespołu i siebie. ZaleŜało jej, Ŝeby poświęcać jak 

najwięcej czasu na pracę i wykonywać ją jak najlepiej. Wcale nie było łatwo uporać 

się z uczuciami, skoro co wieczór tańczyła z Nickiem.

Ruth mówiła sobie, Ŝe to są uczucia Carlotty; Ŝe za bardzo wczuła się w tę 

rolę. Zakochać się w Davidovie? To niemoŜliwe!

Jest zaabsorbowany baletem. Ona równieŜ. Interesują go wyłącznie przelotne 

fizyczne kontakty. Ona pragnie uczuć - głębokich i trwałych. Przykład własnych 

rodziców, a takŜe Lindsay i Setha popsuł ją, a zarazem zniechęcił do byle jakiego 

związku. Nick był wymagający, samolubny i nieznośny - Ŝadna z tych cech nie 

kwalifikowała go w jej oczach na kochanka. UwaŜał ją za głupią i romantyczną.

Musiała to sobie przypominać po kaŜdym przedstawieniu, wtedy bowiem 

wrzała w niej krew, a namiętność do niego rozpalała wnętrzności. Musiała to sobie 

przypominać w czasie bezsennych nocy, kiedy jej umysł był aŜ zanadto rozbudzony.

Spotykali się niemal wyłącznie na scenie, więc gdy stawali ze sobą twarzą w 

twarz, pokusa wejścia w role, które odtwarzali, była przemoŜna. Ilekroć Ruth czuła, 

Ŝ

e jest bliska utraty toŜsamości Carlotty i Ŝe z trudem dystansuje się w stosunku do 

Nicka, przywoływała na pamięć wszystkie jego najgorsze wady. Miała swoje Ŝyciowe 

plany, zarówno zawodowe, jak i osobiste. Wiedziała, Ŝe Nick jest jedynym 

męŜczyzną, który moŜe jej w tym przeszkodzić.

UwaŜała się za osobę samowystarczalną i niezaleŜną. Nic dziwnego, skoro nie 

miała normalnego domu i wiodła nietypowe Ŝycie, bez utrwalonych nawyków i 

niezbędnego poczucia stabilności w dzieciństwie. Nie miała stałych towarzyszy za-

baw dziecięcych, nauczyła się nie przywiązywać do domów, które wynajmowali 

rodzice, poniewaŜ nigdy w nich długo nie pozostawali. Jej mieszkanie w Nowym 

Jorku było pierwszym miejscem, do którego świadomie się przywiązała. Było jej 

własne - kupione za pieniądze, które zarobiła, wypełnione przedmiotami, które były 

dla niej waŜne. Mieszkała tutaj od roku i juŜ się przekonała, Ŝe świetnie sobie sama 

radzi. Wierzyła w siebie - jako kobieta i jako tancerka. Fakt, Ŝe Nick - jedyny na 

ś

wiecie - potrafi podkopać jej wiarę w siebie, doprowadzał ją do białej gorączki.

Na płaszczyźnie zawodowej mógł ją sprowokować, i wówczas dawała z siebie 

wszystko, jak równieŜ - doborem słów albo wyrazem twarzy - onieśmielić, wręcz 

sparaliŜować. RównieŜ prywatnie potrafił w niej wyzwolić najróŜniejsze emocje.

Dziewczęce zadurzenia miała dawno za sobą. Od lat jej namiętności i pasje 

koncentrowały się wokół tańca. MęŜczyźni, z którymi się umawiała, byli to-

warzyszami, przyjaciółmi. Nick był premier danseur, nauczycielem Ruth i partnerem 

w zawodzie. AŜ dziwne, Ŝe jej uczucia do niego zmieniły się i pogłębiły tak szybko.

Być moŜe, zastanawiała się, byłoby prościej zakochać się w kimś zupełnie 

obcym, niŜ poczuć nagle pociąg do męŜczyzny, którego znała i z którym pracowała od

lat.

Gdyby tylko chodziło o popęd fizyczny, dałaby sobie z tym radę. Ale w grę 

wchodziło zaangaŜowanie emocjonalne, i to ją niepokoiło. Jej uczucia do Nicka były 

złoŜone i głębokie. Podziwiała go, była nim zafascynowana, doprowadzał ją do szału i 

ufała mu bezgranicznie - jeśli chodzi o taniec.

Prywatnie, o czym dobrze wiedziała, mógłby ją stłamsić i zniszczyć - samą 

swoją osobowością. Nie odpowiadała jej rola ofiary. Bała się, Ŝe miłość oznacza 

zaleŜność, a to z kolei prowadzi do utraty kontroli.

- Daleko odpłynęłaś?

Ruth odwróciła się błyskawicznie i w drzwiach garderoby zobaczyła Francie.

- Och, całe mile stąd - przyznała, przyłapana na rozmyślaniach o Nicku. - 

Wejdź i siadaj.

Ruth zaczęła sczesywać włosy do tyłu, Ŝeby je ująć w koński ogon.

- Mmm - zaczęła dyplomatycznie. - NajdłuŜsze są piątki. JuŜ na samą myśl o 

dwóch występach w ciągu jednego dnia czuję skurcze w nogach.

- Siedem wywołań przed kurtynę na poranku to nie w kij dmuchał. - Francie 

przycupnęła na pierwszym z brzegu krzesełku. - Biedny Nick udziela właśnie 

kolejnego wywiadu, tym razem reporterowi z „New Trends”.

Ruth skwitowała to półuśmieszkiem.

- Będzie niebywale czarujący, a jego akcent coraz bardziej dziwaczny.

- Spasibo, czyli dziękuję - powiedziała Francie. - Jedno z nielicznych znanych 

mi rosyjskich słów.

- Gdzieś się nauczyła?

- Och, trochę tego wkułam, sądząc, Ŝe oczaruję tym Nicka. Ale to było parę lat 

temu. - Uśmiechając się szeroko, Francie wyjęła z kieszeni gumę do Ŝucia. - Ale nic 

nie wskórałam. Śmiał się i od czasu do czasu głaskał mnie po głowie. A ja, naiwna, 

liczyłam na orkiestrę cygańską i na szał namiętności. Nick wydaje się zawsze zajęty, 

jeśli wiesz, co mam na myśli.

- Tak Nie wiedziałam, Ŝe interesujesz się Nickiem w taki sposób.

- Kochana. - Francie spojrzała z politowaniem na Ruth i uśmiechnęła się. - A 

która kobieta powyŜej dwunastu lat by się nim nie zainteresowała? A poza tym 

wszyscy wiemy, Ŝe jestem nienasycona w tej dziedzinie. - Roześmiała się i 

wyciągnęła ramiona do sufitu. - Lubię męŜczyzn, i nie walczę z tym. - Opuściła ręce 

na kolana. - Właśnie skończyłam powaŜny związek z dermatologiem.

- Och. Tak mi przykro!

- Niech ci nie będzie przykro. Mieliśmy doskonały ubaw. Zastanawiam się 

właśnie nad nowym powaŜnym związkiem z aktorem, którego poznałam w zeszłym 

tygodniu. To Price Reynolds z „A New Breed”. - PoniewaŜ Ruth nie zareagowała, 

Francie uściśliła: - Mydlana opera.

- Nie widziałam.

- Jest wysoki, barczysty i ciemnowłosy, i ma senne spojrzenie. MoŜe będzie 

tym właściwym.

- Dlaczego tak uwaŜasz?

- Pocą mi się dłonie. - Widząc zdumienie na twarzy Ruth, roześmiała się. - 

Kiedy to prawda. Ale z tobą ten numer by nie przeszedł. Nie zadowoliłaby cię 

ś

wiadomość, Ŝe to moŜe być ten właściwy męŜczyzna. Musiałabyś wiedzieć, Ŝe nim 

jest. W tym roku byłam juŜ dwa razy zakochana. W zeszłym co najmniej cztery albo 

nawet pięć. A ty ile razy byłaś zakochana?

- Ja, prawdę mówiąc... - Nigdy, uświadomiła sobie Ruth. Ani razu.

- Nie łam się. Nie byłaś zakochana, poniewaŜ znasz tylko jedno znaczenie tego 

słowa. Gdy to nastąpi, rozpoznasz to bezbłędnie. - Francie uśmiechnęła się przyjaźnie. 

- I dlatego czujesz się bezpieczna. Nie to co ja! Wiesz, czego chcesz, czego pragniesz. 

Nie idziesz na łatwiznę.

- Ty nie czujesz się bezpieczna? BoŜe, nigdy bym nie przypuszczała.

- Potrzebuję kogoś, kto będzie mi mówił, Ŝe jestem ładna, zdolna, kochana. A 

tobie to niepotrzebne. - Złapała oddech. - Gdy byłyśmy w corps, wiedziałaś, Ŝe w nim 

nie zostaniesz. Nie miałaś cienia wątpliwości. - Francie ponownie się uśmiechnęła. - 

Nikt w to nie wątpił. A gdy spotkasz męŜczyznę, który będzie dla ciebie znaczyć tyle 

co taniec, będziesz mieć wszystko.

Ruth posmutniała.

- Ale taki męŜczyzna musiałby czuć to samo co ja.

- Zawsze istnieje jakieś ryzyko. To tak jak z naciągniętym mięśniem. - Tym 

razem Francie uśmiechnęła się od ucha do ucha. - Boli jak cholera, ale nie przestajesz 

tańczyć. Widać, Ŝe jeszcze sobie nie naciągnęłaś mięśnia.

- Masz dar do wynajdywania analogii.

- Filozofuję tylko z pustym Ŝołądkiem - odparła Francie. - Zjesz lunch?

- Nie mogę. Umówiłam się z Donaldem. - Ruth zerknęła na zegarek. - I juŜ 

jestem spóźniona.

- Baw się dobrze. George porywa mnie po wieczornym przedstawieniu. 

Będziesz mogła rzucić na niego okiem.

- George?

- George Middemeyer. - Wychodząc, Francie uśmiechnęła się szeroko przez 

ramię. - To właśnie doktor Price Reynolds. Jest neurochirurgiem, jego małŜeństwo się 

rozpada i ma wyrozumiałą kochankę, która prawdopodobnie jest w ciąŜy. Oczywiście 

to dzieje się w filmie. Obejrzyj sobie jutro.

To mówiąc, wyszła. Ruth roześmiała się i chwyciła torebkę.

Bar, w którym miała się spotkać z Donaldem, znajdował się dwie przecznice 

dalej. Musiała się spieszyć. Była spóźniona dziesięć minut, a Donald na pewno 

przyjdzie punktualnie.

Intensywne, ostre zapachy peklowanej wołowiny i koszernych marynat 

powitały ją od progu. PoniewaŜ minęła juŜ pora lunchu, w barze nie było tłoku. 

Zasiedziało się tylko parę osób. Dwóch starszych panów przy odległym stoliku grało 

przy resztkach lunchu w szachy.

Ponad ich głowami wypatrzyła Donalda. Siedział tyłem do sali i palił. Lekko, 

pewnym krokiem przeszła między rzędami malutkich stolików.

- Przepraszam za spóźnienie, Donaldzie. - Pochyliła się, Ŝeby go pocałować na 

dzień dobry. - Coś juŜ zamówiłeś?

- Nie. - Strzasnął popiół z papierosa. - Czekałem na ciebie.

Wyczuła, Ŝe coś jest nie tak. Jednak znając Donalda, wolała się nie dopytywać. 

Jeśli ma jej coś do powiedzenia, zrobi to w swoim czasie.

Rozejrzała się wokół, a stojący za kontuarem pękaty męŜczyzna w białym 

fartuchu poczłapał w ich kierunku.

- Co podać?

- Sałatkę owocową i herbatę, proszę - odpowiedziała Ruth, uśmiechając się do 

niego.

- Pstrąga i kawę - zamówił Donald, nie patrząc w jego stronę.

Pękaty męŜczyzna, zanim poczłapał z powrotem, wydał ledwo słyszalny 

dźwięk, przypominający parsknięcie. Uśmiechając się szeroko, Ruth odprowadziła go 

wzrokiem.

- Byłeś tu kiedyś w porze lunchu? - zapytała Donalda. - Istny dom wariatów. 

Szef bierze na ten czas chłopca do pomocy, ale co z tego, skoro obaj ruszają się w tym 

samym tempie? Adagio.

- Rzadko jadam w podobnych miejscach - zaznaczył Donald, zaciągając się 

ostatni raz, zanim zgniótł papierosa w popielniczce.

Ruth znowu wyczuła jakiś podtekst, ale nadal czekała.

- Na nic lepszego nie znalazłabym dzisiaj czasu, Donaldzie. Ty teŜ musisz 

mieć zwariowany dzień i pewnie uwijasz się jak w ukropie, Ŝeby zdąŜyć z pokazem i 

wieczornym przyjęciem. - Powiesiła torebkę na oparciu krzesła, po czym, podparłszy 

się łokciami, pochyliła się do przodu. - Jak idzie? W porządku?

- Chyba tak. Oczywiście, jak zawsze wszystko na ostatnią chwilę. Parę 

pokłutych w pośpiechu osób. Gwałtowne sprzeczki między moim głównym krojczym 

i główną szwaczką. Normalka.

- Ale ten pokaz jest dla ciebie dość waŜny, nieprawda? - Przechyliła na bok 

głowę, zdziwiona bezosobowym, prawie obojętnych tonem jego głosu.

- Tak, jest waŜny. - Przykuł ją wzrokiem. - Dlatego chciałbym, Ŝebyś tam ze 

mną była.

Ruth wytrzymała jego spojrzenie, milknąc, gdy z pewną typową dla tego 

miejsca nonszalancją stawiano przed nimi jedzenie.

Niespiesznie podniosła łyŜeczkę, lecz nie tknęła swojej sałatki.

- Wiesz, dlaczego nie mogę, Donaldzie. JuŜ o tym rozmawialiśmy.

Wsypał do kawy kopiastą łyŜkę cukru.

- Wiem równieŜ, Ŝe masz dublerkę. Mogłabyś opuścić jedno przedstawienie.

- Dublerka jest na wyjątkowe sytuacje. Nie mogę wziąć wolnego wieczora, 

dlatego Ŝe chcę pójść na randkę.

- Ale tu nie chodzi o kino ani o pizzę - odparował.

- Wiem, Donaldzie. Przyszłabym, gdybym mogła.

- Nie zgodzę się, Ŝebyś była nieobecna na otwarciu wieczoru.

- Zagrywasz nieczysto. - Ruth odstawiła filiŜankę. Patrząc na chłodny, 

stanowczy wyraz jego twarz, wiedziała, Ŝe juŜ podjął decyzję. - Gdybyś ty miał pokaz, 

który by kolidował z moim występem, nie zrezygnowałbyś z niego, a ja nie 

oczekiwałabym tego od ciebie.

- Po prostu brak ci dobrej woli.

Ruth pomyślała o przyjęciach, w których uczestniczyła, i o obowiązkach, które 

spełniała, poniewaŜ na to nalegał.

- Daję ci to, co mogę, Donaldzie. Kiedy zaczęliśmy się spotykać, wiedziałeś, 

co jest dla mnie najwaŜniejsze.

Donald przestał mieszać kawę i odłoŜył łyŜeczkę na stół.

- To nie wystarczy - powiedział tak zimnym tonem, Ŝe Ruth poczuła skurcz w 

brzuchu. - Chcę, Ŝebyś dzisiaj ze mną była.

- Czy to ultimatum?

- Tak.

- Przykro mi, Donaldzie. - powiedziała cicho, ale nie przepraszająco. - Nie 

mogę.

- Powiedz raczej, Ŝe nie chcesz - odrzekł.

- Nazwij to, jak wolisz - rzekła znuŜonym głosem.

- Zaproszę więc na dzisiejszy wieczór Germanie.

Ruth popatrzyła na niego. Jego wybór świadczył o pewnej przewrotności. Jego 

największa konkurentka moŜe się okazać bardziej pomocna niŜ jakaś tam tancerka.

- Ostatnio zapraszałem ją kilka razy - wyjaśnił. - Kiedy byłaś zajęta.

- Rozumiem - odpowiedziała dyplomatycznie, chociaŜ jego słowa zabolały ją.

- W ostatnim czasie coraz bardziej koncentrujesz się na sobie. Liczy się tylko 

twój balet. W twoim Ŝyciu nie ma miejsca dla mnie, nie ma miejsca dla Ŝadnego 

męŜczyzny. Bronisz się przed tym. Jesteś skaŜona egoizmem, Ruth. Lekcja za lekcją, 

a między tym próby i występy. Pochłania cię taniec, na niczym innym ci nie zaleŜy.

Początkowo była wstrząśnięta jego słowami, a potem zdruzgotana. Sięgnęła za 

siebie po torebkę, ale Donald chwycił ją za ramię.

- Jeszcze nie skończyłem. - Przytrzymał ją. - Stoisz godzinami przed tymi 

lustrami i co tam widzisz? Ciało, które czeka, aŜ choreograf mu powie, co ma robić. 

Czy zdarza ci się wykonać jakiś spontaniczny, samodzielny ruch? Czy zdarza się, Ŝe 

odczuwasz coś, co nie zostało zaprogramowane? Z czym zostajesz, kiedy kończy się 

taniec?

- Proszę cię. - Zagryzała z całej siły wargi, Ŝeby powstrzymać łzy, ale na 

próŜno. - Dość tego.

Spojrzał na nią, jakby ją dopiero zobaczył. Na sekundę wstrzymał oddech, 

puścił jej ramię.

- A niech to, Ruth, przepraszam.

- Nie. - Jak oszalała potrząsnęła głową, odsunęła się z krzesłem i poderwała. - 

Ani słowa więcej. - Błyskawicznie wybiegła za drzwi.

Parne letnie powietrze uderzyło ją jak obuchem. Przez chwilę, oszołomiona, 

rozglądała się na wszystkie strony, zanim skręciła w kierunku studia.

W dzikim pędzie minęła morze obcych ludzi. Przytyki Donalda wycelowane 

były w najczulszy punkt - dotknęły ją do Ŝywego. Czy rzeczywiście stała się 

automatem? Pustym ciałem, kierowanym poleceniami choreografów i muzyków? Czy 

tak postrzegają ją ludzie z zewnątrz - jak balerinę na pozytywce, kręcącą piruety, 

dopóki rozbrzmiewa muzyka?

Zastanawiała się, ile było prawdy w jego wypowiedzianych w złości słowach.

Kiedy znalazła się w środku, zamknęła drzwi garderoby i oparła się o nie. 

Trzęsła się od stóp do głów. Kilka uwag Donalda pozbawiło ją cech ludzkich. 

Podeszła do lustra i zapaliła wszystkie światła. Surowym, badawczym wzrokiem 

uwaŜnie analizowała swoją twarz.

Czy poświęcenie się ukochanemu tańcowi uczyniło z niej egoistkę, istotę 

jednowymiarową? Czy rzeczywiście niezdolna jest do głębszych uczuć, do stałego 

związku?

Ruth przycisnęła dłonie do policzków. Skóra była delikatna, gładka, a zapach 

jej rąk kobiecy. A ona sama? Zobaczyła przeraŜenie w oczach. W którym miejscu 

kończy się tancerka, a zaczyna kobieta? Wzdrygnęła się i odwróciła od własnego 

odbicia.

Zbyt wiele luster, olśniło ją nagle. W jej Ŝyciu było zbyt wiele luster, straciła 

orientację, co naprawdę odzwierciedlają. Jaka będzie za dziesięć lat, gdy stanie w 

obliczu zmierzchu kariery? Czy pozostaną jej tylko wspomnienia i wycinki prasowe?

Zamykając oczy, zmusiła się do kilku głębokich oddechów. Nie ma czasu na 

wałkowanie problemu. Spróbuje zastanowić się nad wszystkim po przedstawieniu.

Teraz postanowiła zjeść lunch. Zeszła na dół do kantyny, zamówiła jabłko i 

herbatę. Panująca tu niemal rodzinna atmosfera podniosła ją trochę na duchu. 

Narzekano na nadweręŜone mięśnie, niemoŜliwe do zatańczenia kombinacje 

choreograficzne, węŜa w kieszeni Nadine i na podejrzany stan rury na piątym piętrze. 

Gdy wracała do garderoby, czuła się juŜ znacznie pewniej.

- Ruth!

Z ręką na gałce drzwi odwróciła się przez ramię.

- Cześć, Leah. - Na widok eleganckiej blond tancerki wykrzesała z siebie 

odrobinę entuzjazmu.

- Masz wspaniałe recenzje.

Gdy tylko Ruth otworzyła drzwi, nieproszona Leah wpakowała się do 

garderoby. Masz ci los, przecieŜ ta dziewczyna tylko miesza i judzi! Czy nie dość 

kłopotów jak na jeden dzień? - zafrasowała się Ruth.

- Pochwały dotyczą całego baletu - zauwaŜyła, siadając na krześle przed 

toaletką, podczas gdy Leah rozsiadła się w fotelu. - Ale w tym chyba nie znajdziesz 

recenzji o balecie - powiedziała, spoglądając na brukową prasę w ręku Leah.

- Nigdy nie wiadomo, z czym mogą nagle wyskoczyć. - Uśmiechnęła się do 

Ruth, a następnie zaczęła kartkować gazetę. - Na przykład widziałam tu wzmiankę o 

twoim przyjacielu. Zaraz, gdzie to było? - Urwała, przelatując wzrokiem artykuł. - O, 

jest. Donald Keyser - zaczęła cytować - czołowy projektant, widywany ostatnio w 

towarzystwie swojej głównej rywalki w zawodzie, Germaine Jones. Wtajemniczeni 

mówią, Ŝe jego zainteresowanie baletem wyraźnie zmalało. - Leah podniosła wzrok, 

układając usta we współczujący uśmieszek. - Jakie to świnie ci męŜczyźni, no nie?

Ruth wykazała maksymalne opanowanie.

- Pewnie.

- A zostać zmieszanym z błotem przez taką prasę! Czy to nie poniŜające?

Ruth nagle się wyprostowała. Poczerwieniały jej policzki.

- Mnie teŜ obsmarowano - powiedziała ze spokojem graniczącym z 

determinacją - a wcale się tym nie przejmuję.

- Ale on był tak cholernie przystojny - skomentowała Leah, skrupulatnie 

składając gazetę. - Oczywiście, wkrótce pojawi się ktoś inny.

- CzyŜbym ci nie mówiła o Teksańczyku? - Ruth zadziwiła samą siebie, ale 

nieruchomy, tępy, a następnie zaciekawiony wyraz twarzy Leah skłonił ją do 

kontynuowania mistyfikacji.

- Teksańczyk? Co za Teksańczyk?

- Och, staramy się z tym nie afiszować. - Ruth zręcznie improwizowała. - Nie 

moŜe ujawniać nazwiska, zwłaszcza w prasie, dopóki nie dostanie rozwodu. W grę 

wchodzą wielkie pieniądze, a jego druga Ŝona, jak się domyślasz, nie ułatwia mu spra-

wy. - Ruth zdobyła się na niespieszny, porozumiewawczy uśmiech. - Nie 

uwierzyłabyś, ile go to kosztuje. Zostawił jej willę na południu Włoch, ale ona chce 

jeszcze zatrzymać jego kolekcję dzieł sztuki. A chodzi nie byle o co, bo o francuskich 

impresjonistów!

- Rozumiem. - Laeh zmruŜyła oczy, aŜ stały się wąskie jak szparki u czającego 

się do skoku drapieŜnika. - No, no, Ŝe teŜ udało ci się utrzymać to wszystko w 

tajemnicy!

- Jestem jak sfinks.

- Będziesz musiała uwaŜać, Ŝeby Nick za wiele nie odkrył - ostrzegła ją Leah, 

przeciągając koniuszkiem języka wzdłuŜ górnej wargi. - On naprawdę nie znosi 

dziennikarskich brudów. A teraz, kiedy finalizuje rozmowy na temat tego wielkiego 

programu w telewizji kablowej, będzie szczególnie ostroŜny.

- Programu? - powtórzyła jak echo Ruth.

- To ty nic nie wiesz? - Leah znowu wyglądała na zadowoloną. - Zaprezentują 

oczywiście cały zespół, zwracając szczególną uwagę na głównych tancerzy. 

Oczywiście, ja tańczę Aurorę, moŜe w weselnej scenie. Podejrzewam, Ŝe Nick zechce 

pokazać pas de deux z „Korsarza” i naturalnie jakiś fragment z „Czerwonej róŜy”. 

Jeszcze sobie nie wybrał partnerek. - Celowo zrobiła przerwę i uśmiechnęła się. - 

Mamy bite dwie godziny transmisji. Nick jest niesłychanie przejęty, chciałby je jak 

najlepiej wypełnić. - Patrząc na Ruth, przechyliła głowę. - Dziwne, Ŝe ci o tym nie 

wspomniał. MoŜe uwaŜa, Ŝe po napięciach ostatnich tygodni nie będziesz w formie.

Leah zaczęła się zbierać do wyjścia.

- Nie przejmuj się, kochanie, za parę dni ogłosi skład. Jestem pewna, Ŝe 

znajdzie coś dla ciebie. - Rzuciła gazetę na fotel. - Więc na razie tańcz najlepiej, jak 

umiesz! - powiedziała i wyszła, spokojnie zamykając za sobą drzwi.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Przez kilka długich minut Ruth siedziała bez ruchu i wpatrywała się w 

zamknięte drzwi. Skąd Leah moŜe wiedzieć o tak niesłychanie waŜnym przed-

sięwzięciu, gdy tymczasem ona sama jest ciemna jak tabaka w rogu? Chyba Ŝe Nick 

zamierza ją wykluczyć...

Mają swoje osobiste problemy, to prawda, ale od strony zawodowej... 

Rzeczywiście, powiedziała mu, Ŝe po tym balecie nigdy juŜ z nim nie zatańczy. 

Pamiętała własne słowa, wypowiedziane świadomie w tamtej sytuacji. Ale czy to 

oznacza, Ŝe juŜ nikomu nie będzie partnerować? CzyŜby Nick był aŜ tak mściwy?

Ruth wiedziała, Ŝe jest dobrą tancerką. Czy Nick mógłby ją odsunąć od 

występu z przyczyn osobistych? OdgraŜała się, owszem. Zamknęła oczy i starała się 

zapanować nad sobą. Zbierało się jej na wymioty.

Od tamtego wieczoru prawie się do niej nie odzywał. Czy w taki właśnie 

sposób, poniewaŜ stwierdziła, iŜ nie chce ani nie potrzebuje go jako partnera, chce ją 

ukarać? Czy pozwoli, Ŝeby kto inny tańczył Carlottę?

Nawet myśl o tym była nie do zniesienia. Niejednokrotnie mówiła sobie, Ŝe 

takie przywiązanie się do roli jest czystym wariactwem. Jest wiele innych kobiet 

mogących się wcielić w Carlottę; po prostu ona była tą pierwszą. Ale przecieŜ, o czym

dobrze wiedziała, odcisnęła swe piętno w wykreowaniu tej roli, w nie mniejszym 

stopniu niŜ Nick. WłoŜyła w to swoją duszę.

Kiedy otworzyła oczy, wzrok jej padł na pozostawiony na fotelu egzemplarz 

„Keyhole”. Leah dopięła swego! Chciała ją dobić przed przedstawieniem, i chyba jej 

się udało.

Tym bardziej Ŝe jeszcze brzmiały jej w uszach pretensje Donalda. Teraz 

doszła obawa, Ŝe po wygaśnięciu angaŜu do „Czerwonej róŜy” Nick pozbędzie się jej 

z zespołu.

Na chwilę zakryła rękami twarz, starając się to wszystko oddalić od siebie. 

Czeka ją występ, którego nic nie moŜe zakłócić. Jest tancerką. Przynajmniej tego jej 

nie odbiorą.

Niecałą godzinę później wyszła z garderoby, by zrobić rozgrzewkę za 

kulisami. WciąŜ roztrzęsiona, próbowała zmobilizować całą zdolność koncentracji na 

odtwarzanej roli.

W innej sytuacji zostawiłaby Ruth Bannion za sobą, w garderobie. Ale nie tym 

razem. Dzisiaj trudno jej będzie oddać Ŝywiołową ufność i werwę Carlotty.

Automatycznie rozluźniła mięśnie, starając się zablokować na słowa Donalda i 

Leah, które z uporem wdzierały się w jej myśli. Dźwięki dostrajającej się orkiestry 

przywołały ją do rzeczywistości.

Wszystko było nie tak - kostium, oświetlenie, zawodzenie skrzypiec. Było jej 

zimno, czuła się odrętwiała. Zapomniała, od czego ma zacząć występ, jakie ruchy 

wykonuje na początku.

Z garderoby wyszedł Nick. Odszukał ją wzrokiem. Był to nawyk, którego nie 

mógł się pozbyć i który go złościł. Denerwowała go nawet najmniejsza oznaka 

własnej słabości, a Ruth Bannion stawała się jego słabością. Poza sceną była chłodna 

jak jesień, zaś na scenie gorąca jak lato. Ta huśtawka emocji zŜerała mu nerwy, a 

przecieŜ nie mógł sobie na to pozwolić.

Niełatwo sobie radzić z pragnieniem, którego temperatura nie maleje, 

zwłaszcza gdy na co dzień Ruth okazywała mu obojętność, po czym, gdy znajdowali 

się na scenie, prowokowała go i podniecała, kusząc swoim ciałem. Przy Ŝadnej 

kobiecie nie przeŜywał tylu wzlotów i upadków naraz.

Choć nie widział jej twarzy, dostrzegł jej napięte plecy. Jakby jej ciało wołało 

o pomoc.

- Ruth.

Na dźwięk jego głosu ramiona jej zesztywniały.

Powoli, starając się zachować naturalny wyraz twarzy, odwróciła się ku niemu.

- Coś się stało? - zapytał.

- Nic. - Miała nadzieję, Ŝe nie zauwaŜy sztuczności jej głosu. Nie cofnęła się, 

gdy ujął ją za podbródek i uwaŜnie badał jej twarz. Pod makijaŜem jej skóra była 

blada, oczy pociemniałe i pełne nieszczęścia.

- Jesteś chora? - Gdyby posłyszała troskę w jego głosie, zemdlałaby z 

wraŜenia.

- Nie.

- Więc się otrząśnij. Zaraz wychodzisz na scenę. JeŜeli się pokłóciłaś ze 

swoim przyjacielem, łzy odłóŜ na potem.

Usłyszał, jak gwałtownie wciąga powietrze, zobaczył, jak w jej oczach 

pojawia się hardy wyraz.

- Zatańczę, nie martw się. Nikt, kogo wyznaczyłeś na moje miejsce, nigdy nie 

zatańczy tej roli lepiej ode mnie.

- O czym ty mówisz? - Nick zmruŜył oczy i zacisnął palce na jej ramieniu.

- Daj spokój. - Szarpnęła się i wyrwała. - Jestem juŜ dostatecznie zdołowana, 

więc mi nie dokładaj.

Gdy jeszcze w ostatniej chwili głos jej się załamał, sklęła samą siebie i 

podeszła do kulisy, by zaczekać na swój sygnał. Wzięła długie, wyrównujące oddechy 

i, maksymalnie jak mogła, zmusiła się, by przestać myśleć.

Taniec otwierający balet nie wypadł jej najlepiej. Stojąc znowu za kulisami, 

pocieszała się tym, Ŝe jedynie najwytrawniejsze oko dopatrzy się usterek. Pod 

względem technicznym jej ruchy były bez zarzutu, ale przecieŜ doskonale wiedziała, 

Ŝ

e tancerz musi dać z siebie więcej niŜ moŜe ciało. Po prostu dzisiaj jej umysł i serce 

nie podąŜały za nią. NiemoŜność dania z siebie wszystkiego wstrząsnęła nią bardziej, 

niŜ przypuszczała.

Wyszła po raz drugi i juŜ po chwili tańczyła razem z Nickiem.

- WłóŜ w to odrobinę Ŝycia - zaŜądał cicho, kiedy kręciła podwójny piruet. 

Podniósł ją do arabeski. - Tańczysz jak robot.

- Chyba tego właśnie chcesz - syknęła. Jęte, jęte, arabesque i powrót w jego 

ramiona.

- Złość się, wściekaj - szepnął, podnosząc ją znowu. - Nienawidź mnie, ale 

myśl o mnie. O mnie.

Trudno było myśleć o czymś lub o kimś innym. Wystarczyło spojrzeć na 

wyraz jego oczu. Nerwy Rum były napięte do granic wytrzymałości. Nie panowała 

nad emocjami. Przestraszyła się, Ŝe moŜe jest chora. Jeszcze nigdy nie modliła się w 

duchu, by dotrwać do końca przedstawienia. Rozsadzało jej głowę, walczyła ze 

słabością. Kiedy kurtyna opadła, Ruth dosłownie zawisła na Nicku.

- Powiedziałaś, Ŝe nic ci nie jest. - Przytrzymywał ją za ramiona. - Dasz radę 

wyjść do publiczności?

- Tak. Oczywiście. - Próbowała wydostać się z jego uścisku. Udaremnił jej 

wysiłki, po czym, gdy popatrzyła na niego, dając do zrozumienia, Ŝe jego zachowanie 

nie ma sensu, puścił ją i wziął za rękę.

CięŜka kurtyna tłumiła oklaski. Nick skinął głową i technicy podnieśli zasłonę. 

Rozległy się ogłuszające brawa. Dla Ruth hałas był nie do zniesienia. Kłaniała się, 

podtrzymywana świadomością, Ŝe ten najdłuŜszy dzień wreszcie dobiega końca.

- Wystarczy - wydał krótką komendę Nick, kiedy z drugiej strony kurtyny 

rozległa się seria kolejnych braw. Zaczął prowadzić Ruth w stronę lewej kulisy.

- Nick. - Zdezorientowana, chciała zaprotestować, albowiem jej garderoba 

mieściła się po przeciwnej stronie.

- Panna Bannion jest chora - rzucił kierownikowi sceny, gdy go w pośpiechu 

mijali. - Wraca do domu. Nikogo dzisiaj nie przyjmie.

- Nick, ja tak nie mogę - zaprotestowała. - Muszę się przebrać.

- Później. - Siłą wepchnął ją do windy. - Pojedziemy na górę, do mojego 

gabinetu. - Wcisnął guzik i drzwi się zamknęły. - Musimy porozmawiać.

- Nie mogę. - Czuła narastającą panikę. - Nie chcę.

- Na razie się uspokój. Cała się trzęsiesz. PoniewaŜ wiedziała, Ŝe z nim nie 

wygra, poddała się i gdy opuścili windę, pozwoliła mu się prowadzić. Na piętrze 

panował mrok, nie było tu Ŝywej duszy. Bezbłędnie zlokalizował drzwi swojego ga-

binetu. Popchnął ją do środka, zapalił światła, po czym, zamykając drzwi, przekręcił 

zamek.

- Siadaj - rzucił zwięźle, podchodząc do niskiej, dekoracyjnej szafki, która 

słuŜyła za barek.

Ruth rzadko tutaj bywała. Gabinet ukazywał inny aspekt Nicolaia Davidova - 

tancerza i choreografa. Tu była jego kwatera dowodzenia. Stąd pertraktował i 

zdobywał fundusze niezbędne na utrzymanie zespołu. Bez trudu mogła sobie 

wyobrazić, jak siedzi za potęŜnym, dębowym starym biurkiem i roztaczając wdzięk, 

wyczarowuje dolary od sponsorów. CzyŜ nie słyszała na własne uszy uwagi Nadine, 

Ŝ

e Nick jest równie cenny dla zespołu za biurkiem, jak na scenie?

Wdzięk. Charyzma. Ten szczodry, serdeczny uśmiech, któremu nie moŜna się 

oprzeć i powiedzieć „nie”. Tak, to jest wrodzony talent, podobnie jak talent do 

podwójnych obrotów w powietrzu. A takŜe styl. Czym bowiem byłby talent 

pozbawiony stylu? Davidov ma jedno i drugie w nadmiarze.

Rozejrzała się po imponującym gabinecie, z zabytkowymi, gustownymi 

meblami i głębokimi, skórzanymi fotelami. Ile tysięcy dolarów rozpoczęło swą 

podróŜ z tego pomieszczenia? Wyjęte z wyłoŜonych jedwabiem kieszeni poszły na 

rekwizyty, kostiumy, oświetlenie. Ile elegancki wielbiciel baletu zapłacił za jej 

kostium, który ma w tej chwili na sobie?

- Powiedziałem: siadaj.

Krótkie polecenie Nicka przerwało tok jej myśli. Odwróciła się, ale nie 

zdąŜyła powiedzieć słowa, gdy siłą posadził ją na sofie. I znowu wiedziała, Ŝe z nim 

nie wygra. Ani się obejrzała, jak wetknął jej do ręki kieliszek wypełniony w jednej 

czwartej brandy.

- Pij - rozkazał i wrócił do barku, Ŝeby nalać sobie, następnie usiadł obok niej i 

patrzył. Uniesieniem brwi ponowił rozkaz. Ruth posłusznie umoczyła usta w trunku.

Trwał tak, nie spuszczając z niej oczu, a wokół panowała niczym niezmącona 

cisza. Ruth wypiła kolejny łyczek, koncentrując całą uwagę na rysie w drewnie jego 

biurka.

- No więc mów - padła komenda.

- Nie mam nic do powiedzenia.

- Ruth, wiesz, Ŝe czasami jestem cierpliwym człowiekiem. Ale nie tym razem.

- Cieszę się, Ŝe mnie oświeciłeś. - Ruth dopiła brandy, po czym odstawiła 

kieliszek. - W kaŜdym razie, dziękuję za drinka. - Jeszcze nie zaczęła się podnosić, 

kiedy stalowymi palcami chwycił ją za nadgarstek.

- Nie igraj z losem - ostrzegł ją delikatnie i nie puszczał, sącząc jednocześnie 

drinka. - Odpowiedz. Teraz.

- MoŜe mogłabym najpierw o coś zapytać? - Starała się zachować swobodny 

ton głosu, ale zdradzał ją bijący pod jego palcami szybki i nierówny puls.

- Co się z tobą dzisiaj dzieje?

- Wysiadłam trochę.

- Dlaczego?

- Mam podły nastrój. Czasami mi się to zdarza.

- Bez skutku próbowała uwolnić rękę. Łatwość, z jaką jej to uniemoŜliwił, 

była ze wszech miar irytująca. - Czy juŜ nie mam prawa do prywatności? - zapytała. - 

Do Ŝadnych osobistych przeŜyć?

- Masz, pod warunkiem, Ŝe nie kolidują z twoją pracą.

- Nie mogę tańczyć jak automat. - Zapiekły Ŝal i złość, nad którymi starała się 

panować, dały o sobie znać. Błyszczały jej oczy. - Nie jestem tylko samym ciałem, 

które tańczy, kiedy ktoś zagra. Och, wypuść mnie stąd! - Jeszcze raz szarpnęła rękę.

- Nie chcę z tobą rozmawiać.

Jakby tego nie słysząc, odstawił kieliszek.

- Kto ci to wszystko nakładł do głowy? - Wziął ją za ramiona i na wypadek, 

gdyby chciała się odwrócić, przytrzymał twarzą do siebie. - Twój projektant?

ChociaŜ potrząsnęła przecząco głową, zdradził ją wyraz twarzy.

Nick rzucił cicho rosyjskie przekleństwo. Jeszcze mocniej ścisnął jej ramiona.

- Popatrz na mnie - wycedził. - Czy nie masz dość własnego rozumu, Ŝeby 

odróŜnić mądrość od bzdury?

- Powiedział, Ŝe jestem pozbawiona uczuć - wyrzuciła z siebie, powstrzymując 

łzy, od których zachrypł jej głos, a wzrok zaszedł mgłą. - śe moje Ŝycie, moje emocje 

złoŜyłam na ołtarzu baletu, bez którego... - Urwała i potrząsnęła głową.

- Co on moŜe wiedzieć? - obruszył się Nick. - Nie jest tancerzem. Skąd moŜe 

wiedzieć, co my czujemy? Czy wie, na czym polega róŜnica między skokiem a 

wybiciem? - Tu padło kolejne, krótkie, lecz dosadne przekleństwo. - Jest zazdrosny. 

Chce cię usidlić.

- Chce więcej, niŜ mogę mu dać - sprostowała Ruth. - I ma do tego prawo. 

Mnie naprawdę na nim zaleŜy, ale... - Obiema rękami odgarnęła włosy z twarzy.

- Nie kochasz go - dokończył Nick.

- Nie. Nie kocham. MoŜe po prostu nie jestem zdolna do tego rodzaju uczuć. 

MoŜe on ma rację, a ja...

- Przestań! - Potrząsnął nią znowu, mocniej niŜ przedtem. Podrywając się na 

równe nogi, mrucząc coś po rosyjsku, wielkimi krokami zaczął przemierzać pokój. - 

Tylko ktoś głupi moŜe uwierzyć w podobne rzeczy. Czy dlatego, Ŝe nie kochasz tego 

męŜczyzny, pozwalasz sobie wmawiać, Ŝe nie jesteś prawdziwą kobietą? - Mruknął 

coś z niesmakiem i zwrócił się w jej stronę. - Co się z tobą dzieje? Gdzie twój duch? 

Twój temperament? Gdybyś ode mnie usłyszała coś podobnego, walczyłabyś, prote-

stowała, nie godząc się z tym!

Ruth przycisnęła palcami skronie i jeszcze raz próbowała wszystko 

przemyśleć.

- Ale ty byś mi nigdy czegoś takiego nie powiedział.

- Nie - padła spokojna odpowiedź. Podszedł do niej. - Nie, poniewaŜ cię znam 

i rozumiem, co w tobie tkwi. W nas wszystkich zresztą. - Ujął jej rękę i splótł z nią 

palce. - Ty Ŝyjesz w swoim świecie, a twój projektant w swoim. Gdyby między wami 

była miłość, potrafiłabyś Ŝyć w jednym i drugim.

Ruth chwilę milczała, analizując to, co usłyszała.

- Chciałabym - rzekła półgłosem. - Przynajmniej spróbowałabym, ale...

- Nie. śadnych ale. One mnie męczą. - Opadł z powrotem na sofę. - Więc 

toczysz bój ze swoim projektantem, a on wygaduje bzdury. Czy to dostateczny 

powód, Ŝebyś była taka blada i słaba?

- A jak mam się czuć, wiedząc, Ŝe mam juŜ następczynię? - warknęła Ruth. - 

Mam się nie przejmować, gdy na godzinę przed podniesieniem kurtyny ktoś mi macha 

przed nosem egzemplarzem „Keyhole”, rozpisującym się o jego nowym związku?

- „Keyhole”? - Nick skrzywił się, gubiąc wątek. - Co to takiego „Keyhole”? 

Ach, - przypomniał sobie, zanim Ruth go uświadomiła. - Ta idiotyczna gazeta z 

okropnymi zdjęciami?

- Idiotyczna gazeta spekuluje, dlaczego Donald Keyser stracił zainteresowanie 

dla baletu.

- Aha. I on ci to przyniósł do garderoby?

- Nie, nie on... - Ruth urwała, zaalarmowana groźnym wzrokiem Nicka, który 

z sekundy na sekundę stawał się coraz bardziej złowrogi. - Zresztą to niewaŜne; 

jestem głupia, Ŝe tak tym się dałam zdołować.

- Zaczekaj. - Ten rozkaz aŜ ją zmroził. - Kto to taki? - Teraz dostała gęsiej 

skórki. - Kto ci przyniósł gazetę przed występem?

- Nick, ja naprawdę...

- Zadałem ci pytanie. - Podniósł się z miejsca. - To karygodne, Ŝeby członek 

zespołu celowo wyprowadzał z równowagi inną osobę tuŜ przed występem. Nie 

pozwolę na to.

- I tak ci nie powiem. Nie, nie powiem - powtórzyła kategorycznie, widząc 

zapalające się w jego oczach złe ogniki. - Sama powinnam z tym sobie poradzić. I tak 

zrobię w przyszłości. W kaŜdym razie był ktoś jeszcze poza Donaldem, kto mnie dzi-

siaj dobił.

Ruth nie chodziło o to, by za wszelką cenę chronić Leah, nie chciała tylko 

nikogo naraŜać na niekontrolowany wybuch złości Davidova. Wiedziała, Ŝe potrafi 

być brutalny.

- Kto?

- Nie powiem ci. Nie mogę. Po prostu nie mogę - rzekła półgłosem, patrząc na 

niego niemal błagalnym wzrokiem. - Jest coś znacznie waŜniejszego, co musimy 

ustalić.

Niemal znieruchomiał. Kontrolował się, jego twarz prawie nic nie wyraŜała. 

Cokolwiek myślał, zachował to dla siebie. Czuła, Ŝe się wycofuje.

- Co takiego? - odezwał się w końcu, a serce Ruth zaczęło walić jak szalone.

- Chyba najpierw wypiję jeszcze jedną brandy - zdobyła się na odwagę.

Czekała, Ŝe moŜe będzie zły, Ŝe odmówi zniecierpliwionym tonem, 

tymczasem po chwili wahania sięgnął po oba kieliszki i podszedł z nimi do baru. W 

pokoju było cicho jak makiem zasiał. Wzięła kieliszek, który jej podał, i wypiła 

łyczek. Nabrała duŜo powietrza w płuca.

- Czy zamierzasz pozbyć się mnie z zespołu? Kieliszek Nicka zatrzymał się w 

drodze do jego ust.

- Coś ty powiedziała?

Tym razem zapytała bardziej stanowczym tonem:

- Czy zamierzasz pozbyć się mnie z zespołu?

- Czy wyglądam na idiotę? - odpowiedział pytaniem na pytanie.

Jego głos brzmiał tak naturalnie i rozbrajająco, Ŝe uśmiechnęła się.

- Nie, Davidov.

- Choroszo. Dobrze, Ŝe choć raz się zgadzamy. - Machnął ręką ze złością. - A 

skoro, jak ustaliliśmy, nie jestem idiotą, dlaczego miałbym zwalniać z zespołu moją 

najświetniejszą balerinę?

Ruth osłupiała.

- Nigdy mi tego wcześniej nie mówiłeś - wyszeptała.

- Czego?

Niewiarygodne! I on jeszcze o to pyta?

- Odkąd sięgam pamięcią, chciałam tańczyć - zaczęła, tłumiąc nerwowy 

ś

miech, po którym przyszła kolej na łzy. - Przez te wszystkie lata wyciskałam z siebie 

siódme poty, pracowałam ponad siły. Robiłam to dla siebie, dla tańca i dla ciebie. I 

nie usłyszałam od ciebie ani jednego takiego słowa jak dzisiaj. - Westchnęła. - Po 

takim dniu, po tym nieudanym występie, stoisz tu sobie i jak gdyby nic mówisz, Ŝe 

jestem najświetniejszą baleriną, jaką masz! - Otarła łzy. - Tylko ty, Nikolai, mogłeś 

wybrać taką chwilę.

Choć nie słyszała, kiedy do niej podszedł, nie zdziwiła się, gdy jego ręce 

spoczęły na jej ramionach.

- JeŜeli nie powiedziałem tego wcześniej, to błąd. Ale przecieŜ wiesz, Ŝe na 

ogół nie przykładam większego znaczenia do słów.

Dotknął palcami jej włosów, patrząc, jak błyszczą w świetle.

- Jesteś dla mnie bardzo waŜna. Nie puszczę cię. Serce Ruth na chwilę 

zamarło. Po czym, nagle, jakby gdzieś uderzył piorun, zaczęło jej huczeć w uszach. 

PrzecieŜ mówimy o zespole, uprzytomniła sobie. Wyłącznie o tańcu. Odwróciła się.

- Zastąpisz mnie kimś w Carlotcie w nagraniu dla telewizji?

- Dla telewizji? - powtórzył. WytęŜał umysł, co mu się od czasu do czasu 

zdarzało, gdy chciał sformułować myśl w poprawnej angielszczyźnie. - Chodzi ci o 

kablówkę? - Odczytując odpowiedź w jej oczach, kontynuował: - AleŜ to jeszcze nie 

jest sfinalizowane, jak więc bym mógł... ? - Zatrzymał się. - A więc to to miałaś na 

myśli tuŜ przed występem. I, jak sądzę, wiadomość pochodzi od tej samej osoby, 

która ci podrzuciła „Doorknob”?

- „Keyhole” - poprawiła, ale on tylko zaklął. Domyśliła się, Ŝe był to jakiś 

szczególnie szkaradny rosyjski zwrot.

- To jest niedopuszczalne. Nie pozwolę, Ŝeby moi tancerze dokuczali sobie i 

podgryzali jeden drugiego! A teraz słuchaj: o tym, jakie mam plany i kogo zamierzam 

obsadzić, ja sam zadecyduję! JeŜeli wybiorę ciebie do Carlotty, będziesz Carlottą.

- Powiedziałam, Ŝe nie zatańczę juŜ z tobą - zaczęła Ruth. - Ale...

- Mało mnie obchodzi, co powiedziałaś - warknął. - JeŜeli powiem, Ŝe masz ze 

mną tańczyć, to zatańczysz. Nie masz tu nic do gadania.

- Chyba mam prawo decydować o własnym Ŝyciu - warknęła, równie wściekła 

jak on.

- MoŜesz odejść albo zostać, to prawda - przyznał. - Ale jeśli zostaniesz, 

będziesz robić to, co ja ci powiem.

- Jeszcze mi nic nie powiedziałeś - przypomniała mu. - Dowiaduję się o 

twoich wielkich planach na niecałą godzinę przed podniesieniem kurtyny. Od tygodni 

ze mną nie rozmawiasz.

- Bo nie miałem ci nic do powiedzenia. Nie mam czasu, by gadać po próŜnicy.

- Jesteś arogancką, obrzydliwą świnią! Daję z siebie wszystko w tym balecie. 

Dla ciebie wypruwam z siebie flaki. Jeśli więc sądzisz, Ŝe poddam się bez walki, Ŝe 

pozwolę, aby kto inny zatańczył tę rolę, to bardzo się mylisz. Po prostu jesteś głupi! I 

mało mnie obchodzi, czy to będzie dwuminutowe pas de deux, czy cały balet. On jest 

mój! To jest mój balet!

- Tak sądzisz, malutka? - Ton jego głosu był zwodniczo łagodny.

- Nie sądzę, tylko wiem - odwarknęła. - I nie nazywaj mnie malutką. Jestem 

kobietą, a Carlotta jest moja, dopóki nie przestanę jej tańczyć. - Złapała trochę 

powietrza i ciągnęła: - Będę tu jeszcze długo tańczyć, nawet gdy ty juŜ przestaniesz 

być księciem Stefanem.

- Jesteś tego pewna? - Delikatnie ujął ręką jej szyję, lekko ją ściskając. Gest 

ten uciszył nieco jej złość. - CzyŜbyś zapomniała, miłaja, kto jest autorem baletu? Kto 

ułoŜył choreografię i kto cię obsadził w roli Carlotty?

- Nie. A ty nie zapominaj, kto ją tańczy!

- Masz śliczną, smukłą szyję - powiedział szeptem. Dotykał jej palcami i 

pieścił. - Nie prowokuj mnie, bo jeszcze ci ją złamię.

- Jestem zbyt wściekła, Ŝebyś mógł mnie przestraszyć, Davidov. Chcę usłyszeć 

jasną odpowiedź; Zatańczę Carlottę w telewizyjnym programie czy nie?

Wędrował wzrokiem po jej rozwścieczonej twarzy.

- Dowiesz się w swoim czasie. Jeszcze prawie przez tydzień tańczysz tę rolę 

na scenie. O dalszych planach porozmawiamy później. - Kiedy ze złości prychnęła, 

uniósł tylko brew. - Masz teraz dodatkową motywację. MoŜe mi oddasz w tańcu serce 

i duszę!

- śe teŜ ty zawsze potrafisz się wykpić! - Zaczęła się odwracać, ale ją 

zatrzymał.

Powoli, jakby z pewnym namysłem, pochylił się, a jego usta znalazły się tylko 

o kilka centymetrów od jej ust. Po długiej, zapierającej dech w piersi chwili zbliŜył się

do nich jeszcze bardziej. Słyszał, jak wciąga powietrze. Czuł pod ręką jej szybko 

bijący puls, ale nie wpił się w nią i nie wywierał presji.

Pieszczotliwie wodził koniuszkiem języka po jej wargach, aŜ się rozchyliły i 

zaprosiły go do środka. Wcześniej nie całował jej z taką uwagą i tęskną czułością. A 

czy takiej czułości moŜna się oprzeć? Wcześniej pocałunkowi towarzyszyły 

podniecenie i Ŝar, a takŜe odrobina strachu. Teraz czuła jedynie beztroską 

przyjemność.

Skubnął zębami jej dolną wargę, zatrzymując się na krawędzi bólu, po czym 

zamiast zębów posłuŜył się językiem. Poczuł silny zapach scenicznego makijaŜu, a 

takŜe potu zmieszanego ze smakiem brandy. Bezsilna i jakby w stanie niewaŜkości 

Ruth pozwoliła opaść głowie do tyłu, zapraszając i jednocześnie wystawiając Nicka 

na pokusę.

Długo trwali w tym pocałunku, kiedy nagle zaczaj ją od siebie odsuwać. 

Otworzyła ocięŜałe powieki i popatrzyła na niego. Wyczytał w jej oczach, Ŝe jest jego. 

Wystarczyło tylko opuścić ją na sofę albo pociągnąć na podłogę. Byli sami, ona zaś 

była gotowa i pragnąca. Mógłby ją nadal smakować, spijać tę błogą, nieskaŜoną 

słodycz, która go podniecała.

- Malutka - powiedział szeptem, zdejmując rękę z jej szyi, Ŝeby ją pogłaskać 

po policzku. - Jadłaś coś dzisiaj?

- Jadłam? - powtórzyła bezmyślnie.

- Tak, pytam o jedzenie. - W jego głosie zabrzmiała nutka zniecierpliwienia. - 

Co dzisiaj jadłaś? - wyartykułował.

- Ja... - W głowie miała kompletną pustkę. - Nie wiem...

- A kiedy ostatnio jadłaś stek?

- Stek? - Rum przeciągnęła ręką po włosach. - Przed laty - stwierdziła, śmiejąc 

się nerwowo.

- Chodź, musisz zjeść coś solidnego. - Wyciągnął rękę. - Zabieram cię na 

kolację.

- Nick, ja nic z tego nie rozumiem. - Zdezorientowana, udała, Ŝe nie widzi jego 

wyciągniętej ręki, aŜ ujął jej obie dłonie i pociągnął w stronę drzwi.

- Masz pięć minut na przebranie się.

- Nick. - Będąc przy drzwiach, zatrzymała się jeszcze i popatrzyła uwaŜnie na 

niego. - Czy kiedykolwiek cię zrozumiem?

Na to pytanie tylko uniósł i opuścił brwi.

- Jestem Davidov - oświadczył i uśmiechnął się szeroko. - Czy to nie 

wystarczy?

Zaśmiała się nerwowo.

- AŜ nadto - odrzekła. - AŜ nadto...

ROZDZIAŁ ÓSMY

Kolacja z Davidovem była przyjemna, choć niewiele wyjaśniła. Patrząc 

wstecz, Ruth doszła do wniosku, Ŝe w ogóle nie rozmawiali o balecie. Po szaleńczej 

jeździe taksówką przez miasto, która najwyraźniej sprawiła mu radość, Nick 

odprowadził ją do drzwiami jej mieszkania, pocałował w pośpiechu, choć namiętnie, i 

zostawił.

Spała do rana jak zabita i obudziła się dopiero na dzwonek budzika. 

Emocjonalna huśtawka i obfite jedzenie okazały się doskonałym środkiem nasennym.

Dzień toczył się jak zwykle. Choć nie mogła doczekać się odpowiedzi na 

dręczące ją pytania, na tyle znała Nicka, by wiedzieć, Ŝe szybko nie zaspokoi jej 

ciekawości. Im bardziej będzie na niego naciskać, tym mniej wskóra.

Gdy zaprogramowany na dwa tygodnie cykl przedstawień „Czerwonej róŜy” 

dobiegł końca, Ruth musiała się uporać z uczuciem zawieszenia w próŜni, które 

następowało po okresie intensywnej pracy i skończonym angaŜu. Znała ten stan, 

wiedziała równieŜ, Ŝe przez jakiś czas, dopóki Nick nie wyznaczy jej innej roli, nie 

będzie sobie mogła znaleźć miejsca.

Po ostatnim przedstawieniu, Ŝegnając się z kostiumem Carlotty, Ruth czuła się 

tak, jakby utraciła jakąś część samej siebie. Nie miała ochoty na przyjęcie z udziałem 

całego zespołu, choć wiedziała, Ŝe wypadałoby się tam choć na chwilę pokazać.

Towarzystwo będzie hałaśliwe, pomyślała. śadnego szampana, podjęła szybką 

decyzję, usuwając makijaŜ. Tylko duŜa szklanka mleka i cała torebka kruchych 

ciasteczek, wyłącznie dla mnie. NajwyŜej podzielę się z NiŜyńskim. Wciągnęła 

dŜinsy. śadnego uŜalania się nad sobą, wyłącznie obŜarstwo!

- Proszę! - zawołała, słysząc pukanie do drzwi. Akurat wciągała podkoszulek, 

gdy Francie wsunęła głowę do środka.

- Dlaczego się ukrywasz? - zapytała. - Towarzystwo jest juŜ przy szampanie.

- Zamierzam się wymknąć - odparła Ruth, łapiąc torebkę.

- Och, nie, nie rób tego. - Francie była jeszcze w kostiumie i w scenicznym 

makijaŜu. Odęła wargi. - Chcę, Ŝebyś poznała mojego neurochirurga.

- Dzisiaj nie mogę. - Ruth posiała przyjaciółce szeroki uśmiech i mrugnęła 

porozumiewawczo. - Mam bardzo powaŜne plany.

- Oho! - Francie ze zrozumieniem przeciągnęła słowo. - Dlaczego go nie 

przyprowadzisz?

- Nie dzielę się z nikim - odpowiedziała jej Ruth. Westchnęła przeciągle, jakby 

myślami była juŜ daleko stąd. - Jest mój i tylko mój.

- No, no! - Zdumienie Francie nie miało granic. - Jaki on jest?

- Znakomity. - Ruth nie mogła się doczekać, kiedy znajdzie się za drzwiami. - 

Absolutnie znakomity.

- Widziałam go? - zawołała Francie, na co Ruth tylko się zaśmiała i wypadła 

za drzwi.

Dwie godziny później siedziała w fotelu u siebie w salonie. NiŜyński 

rozciągnął się jak długi u jej stóp, brzuchem do góry, przednie łapy ułoŜone jak do 

walki, gotowe zadać lewy sierpowy.

Ziewnęła. Wyświetlany w telewizji stary film nie przyciągnął jej uwagi. Mimo 

wszystko była zadowolona, Ŝe wymknęła się z przyjęcia. Nie czułaby się tam dobrze. 

Tłok, śmiechy i stale te same Ŝarty, jak zawsze w zgranej grupie, jeszcze by ją tylko 

dobiły, podczas gdy odrobina samotności podniosła ją na duchu. Pomyślała, Ŝe 

skorzysta z wolnego czasu i jutro kupi sobie coś bezuŜytecznego. Poszpera w 

antykwariatach i moŜe kupi noŜyczki do przycinania upalonego knota świecy albo 

jakieś stare pudełeczko.

Zamknęła oczy i przeciągnęła się zmysłowo. A moŜe warto by urwać się na 

parę dni i zobaczyć z Lindsay i z Sethem? Skrzywiła się, gdy jej myśli pobiegły ku 

Nickowi.

Jego spokojny, delikatny pocałunek rozbroił ją do reszty. Przez ostatnie dni 

starała się nie myśleć o nim, koncentrując się na sprawach zawodowych. Mówiąc 

szczerze, nie poszła na przyjęcie z jego powodu.

Chciała go. I choćby nie wiedzieć ile razy w ciągu ostatnich dni i tygodni 

odpędzała od siebie tę myśl, nie zmieniło to w niczym faktu, Ŝe go pragnie. AleŜ tak - 

pragnie go jeszcze bardziej! Z tym pragnieniem i tęsknotą jeszcze jakoś sobie radziła, 

natomiast wszelkie powaŜniejsze myśli powodowały zamęt w jej głowie.

- Jestem zanadto zmęczona, Ŝeby o tym myśleć - powiedziała do kompletnie 

nie zainteresowanego jej przeŜyciami NiŜyńskiego. - Idę do łóŜka.

Kiedy nie drgnął i nie okazał cienia zainteresowanie jej pomysłem, przeszła 

nad nim, by wyłączyć telewizor. Zostawiając okruszki ciasteczek na rano, w drodze 

do sypialni pogasiła wszystkie światła.

Nick wpatrywał się w ciemne okna mieszkania Ruth. Jest pierwsza w nocy, 

więc na pewno śpi. Gdybym miał trochę oleju w głowie, teŜ bym spał, zgromił siebie.

Wsunął ręce do kieszeni i zaczął iść. Nie masz tu nic do roboty, Davidov, 

mruknął pod nosem. Sam wiesz najlepiej. Dająca się we znaki chłodna noc 

przypominała o prawdziwym początku jesieni. Chroniąc się, wtulił głowę w ramiona. 

Przychodząc tutaj, robi z siebie idiotę. Co teŜ, idąc do niej i mijając kolejne 

przecznice, powtarzał sobie niezliczoną ilość razy.

Gdyby była na przyjęciu, mógłby choć na nią popatrzeć... O BoŜe, pomyślał z 

desperacją, przecieŜ juŜ dawno minął czas, gdy wystarczało mu samo patrzenie. 

Najgorsze były noce, kiedy bywał bliski szaleństwa, a Ŝadna inna kobieta nie mogła 

mu jej zastąpić. Pragnął Ruth.

He to juŜ trwa? - zapytywał siebie, nie zwracając uwagi na mijające go w 

zawrotnym tempie policyjne wozy i wyjące syreny. Miesiąc, rok? Pięć łat? Czy juŜ 

wtedy, w studiu Lindsay, kiedy po raz pierwszy zobaczył Ruth przy drąŜku? PrzecieŜ 

juŜ wtedy skręcał się z poŜądania. Dobry BoŜe, miała wówczas zaledwie 

siedemnaście lat!

Skąd mógł wiedzieć, Ŝe kiedy ją pocałuje, zasmakuje w niej bez reszty? Albo 

Ŝ

e ona zareaguje tak na niego? Jakby tylko na niego czekała! Skąd mógł wiedzieć, Ŝe 

widok tego drobnego szczupłego ciała będzie go prześladować w dzień i w noc?

Nawet gdy z nią tańczył, myśl, by ją posiąść, stopić się z nią, nie dawała mu 

spokoju, aŜ doszedł do wniosku, Ŝe chyba oszaleje. Zaczął się oddalać.

Zatrzymał się, odwrócił. BoŜe, jakŜe jej pragnie! Teraz, zaraz. W tę noc.

Dobijanie się w drzwi poderwało ją i sprawiło, Ŝe usiadła na łóŜku jak 

automat. Co jej się śniło? Nick? Potrząsnęła głową, Ŝeby oprzytomnieć. Właśnie 

wyciągała rękę po budzik, kiedy walenie zaczęło się od nowa. Spuściła nogi z łóŜka i 

sięgnęła po szlafrok.

- JuŜ idę! - zawołała, spiesząc się tym bardziej, im głośniej i natarczywiej 

stukano. Narzucając po drodze szlafrok, przebiegła przez pogrąŜone w mroku 

mieszkanie. - Na miłość boską, sąsiedzi się pobudzą! - Zerknęła przez judasza, 

zamrugała z niedowierzania i jeszcze raz zerknęła. Zaczęła niezdarnie zdejmować 

łańcuch, gdy Nick znowu zastukał.

Kiedy otworzyła drzwi, popatrzyli na siebie zdumionym wzrokiem. Była 

zdezorientowana śladami gniewu w jego oczach. Splątana masa jej włosów spadała na 

narzucony w pośpiechu szlafrok. Miała zaróŜowione od snu policzki i cięŜkie 

powieki. Nick postąpił krok naprzód, wiedząc, Ŝe wkracza na zakazany teren.

- Chcę ciebie.

Wystarczyły te dwa proste słowa, wypowiedziane spokojnie, choć szorstko, by 

serce Ruth zamarło na chwilę. Zanim się zorientowała, co robi, wyciągnęła ku niemu 

ramiona.

Przywarli do siebie ciałami, ustami. PoŜądanie było przemoŜne, a pocałunek 

Ŝ

arliwy - długi, desperacki. Jego granicząca z szaleństwem dzikość porwała Ruth. 

Poczuła, jak ręka Nicka chwyta jej włosy i w jakiejś furii odciąga jej głowę do tyłu. 

Oderwał wargi, po to tylko, by sięgnąć głębiej. Była w tym szczypta brutalności, tak 

jakby jednym pocałunkiem chciał zaspokoić wszystkie pragnienia.

- Chcę ciebie. BoŜe, aŜ za bardzo!

Ruth tak kurczowo uchwyciła się jego swetra, Ŝe zabolały ją palce.

- Nie moŜe być za bardzo - wyszeptała i wciągnęła go do środka.

Zamknęła drzwi i odwróciła się ku niemu. Z przejęcia zaschło jej w gardle; 

Dostrzegła jego rozterkę i próbę zapanowania nad sobą. Nie tego od niego chciała! 

Nie dzisiaj! Chciała, by go poniosło. JakŜe silna i jednocześnie obezwładniająca była 

jej potrzeba poczucia na sobie jego dotyku. Powoli, nie w pełni świadoma swoich 

reakcji, Ruth podniosła rękę, by zsunąć z ramion szlafrok. Gdy upadł bezgłośnie na 

podłogę, stanęła przed Nickiem naga.

- Kochaj mnie - powiedziała półgłosem.

Nie mógł się jej oprzeć. Usłyszała tylko jego głuchy jęk, kiedy wziął ją w 

ramiona. Usta miał gorące, a dłonie szorstkie i zaborcze. Czuła, jak bardzo jej poŜąda.

Posuwając się w kierunku sypialni, Ruth zdarła z niego sweter. Gdzieś w 

korytarzu ściągnęła mu go przez głowę i rzuciła na podłogę.

Gdy znaleźli się w drzwiach sypialni, niezdarnie szarpała zamek jego dŜinsów. 

Gdy wsunęła palce pod pasek, poczuła, jak wciąga brzuch i usłyszała chrapliwe, 

stłumione rosyjskie słowa, gdy kąsał jej ramię. Miał szczupłe biodra i gorącą skórę. 

Kiedy go dotykała, wpił palce w jej plecy.

- Mileńkaja - powiedział, śmiejąc się gardłowym głosem; - Pozwól mi zdjąć 

buty.

- Nie mogę. - Nie było czasu. PoŜądanie było silniejsze. JuŜ i tak długo 

czekała. - PołóŜ się ze mną. - Pociągnęła go w stronę łóŜka. - Weź mnie teraz, Nick. 

Oszaleję, jeśli tego nie zrobisz.

Po chwili Nick leŜał na niej. Słyszała, jak gwałtownie bije mu serce, jaki ma 

nierówny oddech. Dotarło do niej równieŜ, Ŝe wchodząc w nią, drŜy. Przejęła 

inicjatywę. Jej ciało znało swoje potrzeby, choć mózg nie ogarniał tego ogromu 

wraŜeń. To czuła się silna, to słaba i wyczerpana. Nick leŜał na niej z twarzą w jej 

włosach.

- Słodki BoŜe, Ruth - szepnął, cięŜko oddychając. - Nietknięta. Nietknięta, a ja 

cię biorę jak zwierzę! - Zsunął się z niej, chwytając się za włosy. Kiedy usiadł, Ruth 

widziała tylko zarys jego piersi i ramion, a takŜe błysk jego oczu. - Powinienem mieć 

więcej oleju w głowie. To niewybaczalne; Musiało cię boleć.

- Nie. - Czuła się zamroczona i oszołomiona, ale nie było w tym bólu. - Nie.

- Źle się stało.

- Chcesz powiedzieć, Ŝe Ŝałujesz tego?

- Tak, na Boga!

Choć ją mocno zranił tą odpowiedzią, spokojnie zapytała:

- Dlaczego?

- To chyba oczywiste, prawda? - Wstał. - Przychodzę tutaj w środku nocy i 

zaciągam cię do łóŜka, nie okazując najmniejszego... - zawahał się, szukając słowa.

- Zaciągasz mnie do łóŜka? - powtórzyła Ruth. - I oczywiście, ja nie mam z 

tym nic wspólnego, nic do powiedzenia! - Uklękła na pościeli i odrzuciła do tyłu 

włosy. Dostrzegł błysk gniewu w jej oczach. - Ty zarozumiały ośle! Kto kogo 

zaciągnął do łóŜka? Wyjaśnijmy sobie pewne fakty, Davidov. To ja otworzyłam 

drzwi, ja powiedziałam ci, czego pragnę, ja cię rozebrałam. Więc nie zachowuj się 

tak, jakbyś to wszystko sam wymyślił. Jeśli Ŝałujesz, Ŝe kochałeś się ze mną, to 

zabieraj się stąd i znikaj. - Grzmiała tak, Ŝe nawet nie zdąŜył otworzyć ust. - Ale nie 

zasłaniaj się tym, Ŝe byłam dziewicą. Byłam dziewicą, poniewaŜ tak chciałam. I sama 

wybrałam czas, Ŝeby to zmienić. To ja ciebie uwiodłam, a nie ty mnie! - zakończyła 

rozgorączkowana i wściekła.

- No, ładnie mnie załatwiłaś - odezwał się po dłuŜszej chwili.

Parsknęła śmiechem. Była zła i zraniona, i nadal dygotała.

- Skończmy juŜ z tym.

Znowu podszedł do łóŜka, dotknął jej włosów. Bywają sytuacje, pomyślał, 

kiedy łatwiej mówić po rosyjsku. W rodzinnym języku potrafiłby precyzyjniej wyrazić 

to, co czuje.

- Ruth, czasami, gdy jestem wytrącony z równowagi, nie wyraŜam się dość 

jasno. - Przerwał na chwilę, szukając odpowiednich słów. - Nie Ŝałuję, Ŝe kochałem 

się z tobą, bo pragnąłem tego od bardzo dawna. śałuję tylko i jest mi przykro, Ŝe 

twoje pierwsze doświadczenie w miłości pozbawione było romantyzmu. - Ujął w 

dłonie jej twarz i podniósł ją, by widzieć jej oczy. - W taki sposób nie wprowadza się 

niewinnej osoby w tajniki rozkoszy, które kobieta i męŜczyzna mogą razem 

przeŜywać.

Patrzyła na niego uwaŜnie. Teraz, gdy jej wzrok przyzwyczaił się do 

ciemności, widziała wyraźniej. Jego twarz była blada, ale oczy Ŝywe i zapalczywe. 

Poczuła powracające miłe ciepło. Uśmiechnęła się.

- Jest jakiś inny sposób? - zapytała przewrotnie.

Wodził palcem wzdłuŜ krawędzi jej policzków, podbródka.

- Bardzo wiele.

- Sądzę, Ŝe winien mi jesteś to pokazać. - Objęła go za szyję. - Teraz.

- Ruth...

- Teraz - powtórzyła i wpiła się w jego usta.

Wydał dźwięk podobny do jęku i ponownie zatopił się w jej smaku. Odwlekał 

pocałunek, podniecając ją wargami, zębami, językiem. Ruth poczuła znowu, jak krew 

zaczyna w niej szybko krąŜyć. Delikatnie ujął w dłonie jej piersi. Były małe, twarde i 

gładkie. Ich czubeczki były napręŜone, a on leciutko je muskał, aŜ usłyszał jej 

przyspieszony oddech.

Szeptał jej do ucha słowa, które dla niej nic nie znaczyły. Ale ich brzmienie i 

jego nierówny, ciepły oddech obezwładniały. Wsunął rękę pod jej plecy, 

podtrzymując ją, gdy klękała na łóŜku. DrŜała juŜ, ale on nadal tylko podniecał ją 

wargami - czekając, wciąŜ czekając. Powoli, z niespotykaną uwagą i czułością, zaczął 

rozniecać w niej ogień. Odkrył jej najwraŜliwsze miejsce - po wewnętrznej stronie ud. 

Powracał tam po wielekroć. Gdy popieścił trójkąt między jej nogami, jej ciałem 

wstrząsnął dreszcz i mocniej przycisnęła jego rękę. A po chwili pogrąŜyli się w 

pocałunku.

Jej oddech był niczym krzyk. Kiedy ją przygniótł swoim cięŜarem, jęknęła i 

wypowiedziała jego imię.

- To jeszcze nic, miłaja - wyszeptał, delektując się zapachem i smakiem jej 

szyi. - Czeka nas jeszcze duŜo, duŜo więcej.

Kiedy pieścił jej pierś, na przemian traciła oddech i jęczała. Mocniej 

przycisnęła go do siebie, nieświadoma pobudzającego rytmu, w jakim jej ciało 

poruszało się pod nim. Sięgnął wargami po jej drugą pierś, tym razem poraŜając ją od 

stóp do głów. Wołała go, nieświadoma niczego, pogrąŜona w cudownych, nieznanych 

doznaniach.

Wędrował ustami coraz niŜej i niŜej, a jego dłonie nadal dotykały jej piersi, 

jeszcze ciągle gorących i wilgotnych od jego warg. Prowadził ją, kierował, jak 

niegdyś prowadził w takt muzyki, ustalając tempo ich prywatnego pas de deux. I 

znów był twórcą, a ona tancerką, poruszającą się zgodnie z jego wizją. Była pojętną 

uczennicą. Oddaną i podporządkowaną mu bez reszty.

Otworzyła się na niego, a gdy w nią wszedł, łakomie sięgnął po jej usta. 

Poruszał się w niej powoli, nie zwaŜając na własne, trudne do opanowania potrzeby. 

Brał ją tak, jakby przed sobą miał całe Ŝycie delektowania się tą najwyŜszą rozkoszą. 

Trwali tak złączeni, aŜ oboje byli bliscy szaleństwa. Wówczas poprowadził ich na 

sam szczyt.

Wyczerpana, cudownie obolała, Ruth leŜała wtopiona w niego, z głową na 

jego piersi. Od czasu do czasu głaskał jej włosy, nawijając ich końce na palce. Pod jej 

uchem jego serce biło mocno i miarowo. Zza okna nie wpadała nawet smuga światła. 

W pokoju było ciemno, ciepło i cicho.

To jest to, na co czekałam, pomyślała sennie. Oto kres mojej izolacji. Poznał 

moje wszystkie sekrety. Dałam mu dzisiaj wszystko, co dotąd przechowywałam w 

sobie.

Westchnęła.

- Nie odchodź teraz - wyszeptała, zamykając oczy. - Nie odejdziesz?

Przez chwilę panowała cisza, ich własna osobista cisza.

- Nie - powiedział czule. - Nie odejdę. Uszczęśliwiona Ruth wtuliła się w 

niego i niemal natychmiast zasnęła.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

NiŜyński wskoczył na łóŜko, domagając się swojego śniadania. Przez chwilę 

wytrzeszczał zdumione ślepia na Nicka, po czym spokojnie rozpoczął wędrówkę po 

jego nogach, brzuchu, aŜ zatrzymał się na klatce piersiowej. Czując ucisk, Nick poru-

szył się i otworzył oczy prosto na kota.

Przyglądali się sobie w milczeniu. Nick wyciągnął rękę i usłuŜnie podrapał 

kota za uchem.

- Jak się masz, prijatiel, zdaje się, Ŝe nie masz nic przeciwko mojej obecności?

NiŜyński wypręŜył grzbiet, przeciągnął się, a następnie wyciągnął jak długi na 

piersi Nicka. Nie przestając drapać kota za uchem, Nick odwrócił głowę w stronę 

Ruth.

Spała wtulona w niego. Właściwie to on trzymał ją w takiej pozycji. Jej 

rozrzucone, gęste włosy przykrywały niemal całą poduszkę. Oddech był równy i 

głęboki, wargi lekko rozchylone. Wyglądała niewiarygodnie młodo - zbyt młodo jak 

na tę dziką namiętność, jaką zademonstrowała. W y g l ą - dała jak śpiąca królewna, 

choć wiedział, Ŝe z temperamentu jest bardziej Carlottą niŜ Aurorą. Bardziej pasował 

do niej ogień niŜ kwiat. Pochylił się, Ŝeby ją pocałować.

Obudziła się roznamiętniona, z ciałem gotowym do pieszczot. Westchnęła, 

przywarła do niego, gdy wprawną i pewną ręką wyruszył w cudowną podróŜ po jej 

ciele. Unieruchomiony między nimi NiŜyński głośno wyraził swoją dezaprobatę.

Ruth zaśmiała się ochrypłym głosem, a Nick zaklął.

- Domaga się swojego śniadania - wyjaśniła Ruth.

Miała jeszcze zaspane oczy, kiedy uśmiechnęła się do Nicka. Tytułem próby 

podniosła rękę i potarła jego podbródek.

- Zawsze chciałam to zrobić - wyjaśniła. - Z samego rana, po przebudzeniu, 

dotknąć męskiego zarostu.

Nick przesunął rękę, Ŝeby popieścić jej pierś.

- Wolę coś delikatniejszego. Twoje usta - uściślił, pochylając głowę i 

muskając je. - Są takie delikatne i takie ciepłe.

NiŜyński powędrował do góry i wsunął łeb między ich głowy. Nick popatrzył 

na niego, złowrogo mruŜąc oczy.

- Moja sympatia do tego stworzenia maleje z kaŜdą chwilą.

- On dba o punktualność - wyjaśniła Ruth. - Zawsze mnie budzi, zanim budzik 

zaczyna dzwonić. - Jakby na potwierdzenie jej słów rozległo się ciche i jednostajne 

brzęczenie zegara. - Widzisz? - Roześmiała się, kiedy Nick sięgnął ponad nią i 

wcisnął przycisk. - Co chcesz najpierw? - zapytała. - Prysznic czy kawę?

Ponownie pochylił się nad nią, a jego uśmiech był leniwy i kuszący.

- Co innego chodzi mi po głowie.

- Lekcja - przypomniała mu i szybko wymknęła się z łóŜka.

Patrzył na nią, gdy naga podeszła do szafy i wyciągnęła szlafrok. Była 

szczupła i smukła jak trzcina, o długich nogach, pozbawiona bioder - chłopięca figura 

przy bardzo kobiecym sposobie poruszania się. Kiedy wsunęła rękę w głąb szafy, 

dostrzegł niewielki rowek między jej piersiami. Szlafrok rozsunął się na niej, załoŜyła 

więc poły i zawiązała pasek. Odwróciła się do niego z uśmiechem.

- No więc? - zapytała, wyciągając długie włosy spod kołnierza szlafroka. - 

Chcesz kawy?

- Jesteś śliczna - wyszeptał.

Ręce Ruth zawahały się na węźle paska. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek 

przywyknie do tonu głosu Nicka i do wyrazu oczu. Wiedziała, co by było, gdyby 

wróciła do łóŜka. I znowu poczuła rozkoszne mrowienie, jak gdyby jego ręce juŜ 

wędrowały po jej ciele. NiŜyński miauknął.

- Skoro wstałam pierwsza - powiedziała, patrząc z wyrzutem na kota - 

pierwsza wezmę prysznic. Ty moŜesz przygotować kawę. - Mknąc do łazienki, 

zawołała jeszcze przez ramię: - Nie zapomnij nakarmić kota.

Odkręciła kran i rozebrała się. Czy rzeczywiście powinno mi być tak dobrze? - 

zapytywała samą siebie, związując włosy na czubku głowy. Czy to w porządku, Ŝe 

budząc się przy nim, traktuję to jak coś naturalnego? Bez odrobiny onieśmielenia czy 

zaŜenowania?

Weszła do kabiny i odkręciła kran, lejąc na siebie gorący, mocny strumień.

Ale wiedziałam, Ŝe to będzie on. Jakoś zawsze to wiedziałam. Potrząsając 

głową, sięgnęła po mydło. Chyba zwariowałam. Skąd mogłam to wiedzieć? 

Namydliła się i snuła rozwaŜania. Jedli razem posiłki między lekcjami i próbami. 

Bywali na tych samych przyjęciach. Ale poza tym nigdy niczego nie planowali i nie 

umawiali się na konwencjonalne randki.

Czy tak miało być? - zastanawiała się. Na pewno dzisiejsza noc nie była czymś 

typowym w ich związku. Nick widywał ją ociekającą potem, przeklinającą i wściekłą, 

widywał ją teŜ płaczącą. Masował jej obolałe łydki i stopy. Ale znała go tylko na tyle, 

na ile on sam jej pozwalał.

Zakręciła wodę. Jest jeszcze za wcześnie, doszła do wniosku, Ŝeby się aŜ tak 

głęboko zanurzać w swoich odczuciach. Wiedziała, Ŝe nie obejdzie się bez bólu, ale 

teŜ nie zamierza go szukać na siłę.

A Nick moŜe jej zadać ból. O tym takŜe zawsze wiedziała.

Wytarła się. szybko, włoŜyła z powrotem szlafrok i weszła do sypialni. 

Słyszała Nicka rozmawiającego w kuchni z NiŜyńskim. Uśmiechnęła się i sięgnęła do 

szafy po trykot i rajtuzy. Było coś absolutnie naturalnego i prawidłowego w niosącym 

się po nieduŜym mieszkaniu głosie Nicka. Wiedziała, Ŝe kot jest bardziej zajęty 

swoim śniadaniem niŜ konwersacją, ale i tak więź między nimi została nawiązana. A 

przecieŜ tyle razy, gdy go rano karmiła i przemawiała doń czule, okazywał kompletny 

brak zainteresowania!

Nick wszedł do sypialni z dwoma parującymi kubkami w rękach. Był nagi. 

Miał wspaniałe ciało - szczupłe i umięśnione od trudów swojego zawodu. 

Wmaszerował do pokoju, jak gdyby nigdy nic. Inny męŜczyzna wciągnąłby dŜinsy, 

pomyślała Ruth. Ale nie Davidov.

- UwaŜaj, jest gorąca - uprzedził, stawiając kubki na komodzie, a następnie 

biorąc w ramiona Ruth. - Jak ładnie pachniesz - zamruczał, wąchając jej szyję. - Twój 

zapach towarzyszy mi wszędzie.

Kłuł ją brodą. Zaśmiała się od tych łaskotek.

- Muszę się ogolić, tak?

- Tak - przytaknęła, odwracając głowę i domagając się pocałunku. - Nie 

przypominam sobie, by kiedykolwiek Davidov pojawił się nieogolony na lekcji. - 

Pocałowali się znowu. Powędrował rękami do jej bioder i przyciągnął ją bliŜej.

- Masz brzytwę? - zapytał, zbliŜając wargi do jej ucha.

- Hm, w szafce z lekarstwami. - Powędrowała palcami do góry, wzdłuŜ jego 

kręgosłupa. Kiedy ją ugryzł w koniuszek ucha, wydała stłumiony pisk.

- Golenie moŜe poczekać.

- Pójdziesz do domu po ubrania? - zapytała, gdy znikał w łazience.

- Mam trochę rzeczy w gabinecie. - Usłyszała lejącą się wodę. - I nową 

brzytwę.

Biorąc prysznic, śpiewał po rosyjsku. Kiedy weszła do łazienki, by umyć zęby, 

przyłapała się na tym, Ŝe nuci mu do wtóru.

- Co to znaczy? - zapytała z pełnymi ustami pasty.

- To dawna pieśń. I tragiczna. Najlepsze rosyjskie pieśni są stare i tragiczne.

- Byłam kiedyś z rodzicami w Moskwie. - Ruth wypłukała zęby. - Było 

pięknie... stare budowle, śnieg. Czasami musisz za tym tęsknić.

Nie zdąŜyła wrzasnąć, kiedy ją chwycił i wciągnął pod prysznic.

- Nick! - Oślepił ją strumień wody, próbowała się wyrwać. Wszystko, co miała 

na sobie, kleiło się i oblepiało ją. - Zwariowałeś?

- Chciałem cię prosić, Ŝebyś umyła mi plecy - wyjaśnił, przyciągając ją do 

siebie. - A teraz chyba mam lepszy pomysł.

- Umyć ci plecy! - Zaczęła się z nim szarpać.

- Chyba zauwaŜyłeś, Ŝe jestem juŜ ubrana.

- Och, naprawdę? - Uśmiechnął się zniewalająco. - To nic. Poradzę sobie. - 

Zsunął z jej ramion przemoczony trykot, unieruchamiając jej ręce.

- JuŜ brałam prysznic. - Zaśmiała się, udając złość i nadal szarpiąc się z nim.

- Więc skorzystaj z mojego. Jak wiesz, jestem hojnym i wielkodusznym 

człowiekiem.

Wpił się w jej usta, a woda lała się na nich nieprzerwanie.

- Nick. - Wędrował po niej rękami, stopniowo zsuwając z niej ubranie. - 

Mamy lekcję. - W końcu przestała walczyć.

- Mamy czas - wyszeptał, wzdychając głęboko, kiedy dotarł do jej piersi. - 

Nadrobimy go.

Ś

ciągnął z niej rajtuzy.

Arabesque, pirouette, arabesque, pirouette.

Ruth podniosła się z ławki i zaczęła ćwiczyć. Padały polecenia. Jak zawsze 

obowiązywał surowy rygor. Pot lał się strumieniem. Codziennie, siedem razy w 

tygodniu, przerabiali te same podstawowe kroki. Zawodowcy. Lekcje, w równym 

stopniu co baletki i rajtuzy, stanowiły część Ŝycia zawodowego tancerza.

Od najwcześniejszych lat wbijano im do głowy najdrobniejsze szczegóły. Kto 

dostrzeŜe dwa nieduŜe kroczki przed jęte ? Wyłącznie tancerz.

Trzeba nieustannie regulować i doprowadzać mięśnie do harmonii. Ciało musi 

być zawsze gotowe do wykonania najbardziej karkołomnych fragmentów tańca. Piąta 

pozycja. Plis. Nawet jeden dzień przerwy moŜe spowodować, Ŝe ciało odmówi 

posłuszeństwa. Port de bras. Ramiona i dłonie muszą wiedzieć, co robić. 

Nieprawidłowy czy niedopracowany ruch moŜe wybić z uderzenia, popsuć wraŜenie. 

Attitude. Wytrzymać pozycję - raz, dwa, trzy, cztery...

- Dziękuję.

Lekcja zespołu dobiegła końca. Ruth poszła po ręcznik. Wycierając pot z szyi, 

marzyła o prysznicu.

- Ruth.

Podniosła wzrok na Nicka. On takŜe był spocony. Wokół opaski na głowie 

wiły się wilgotne włosy.

- Spotkamy się na dole. Za pięć minut.

- Za pięć minut? Coś się stało?

- Stało? - Uśmiechnął się, po czym nachylił się i pocałował ją, zapominając o 

innych członkach zespołu. - Co mogłoby się stać?

- Chyba nic. - Odrobinę zakłopotana, popatrzyła na niego z niewyraźną miną. - 

Więc co?

- Nie masz na dzisiaj Ŝadnych planów,, - To było stwierdzenie, nie pytanie. - 

Sprawdziłem, Ŝe i ja teŜ nic nie mam. - Pochylił się bliŜej. - Zabawimy się.

- Zabawimy?

- Nowy Jork jest bardzo rozrywkowym miastem, prawda?

- Tak słyszałam.

- Za pięć minut - powtórzył i odszedł. Patrząc za nim, Ruth zmruŜyła oczy.

- Piętnaście.

- Dziesięć - zgodził się Nick, nie zatrzymując się.

Ruth złapała torbę i pomknęła pod prysznice.

Po niecałych dziesięciu minutach zeszła na dół odświeŜona, ubrana w dŜinsy i 

luźny, fiołkoworóŜowy sweter. Swobodnie puszczone włosy pasowały do jej nastroju. 

Nick juŜ czekał, niecierpliwił się, zabijając czas rozmową z dwoma solistami.

Widząc Ruth, odszedł od nich.

- Spóźniłaś się - rzekł z wyrzutem i zaczął ciągnąć ją w stronę drzwi.

- Ani trochę. Jestem punktualna co do minuty.

Na ulicy panował ogłuszający hałas. Gdzieś z lewej drogowcy zdzierali 

chodnik, a świdrujący warkot potęŜnego pneumatycznego młota było słychać 

wszędzie. TuŜ przed nim, z potwornym piskiem, zahamowały dwie taksówki. 

Kierowcy odkręcili okna i klęli na czym świat stoi. Strumień pieszych płynął obok, 

jak gdyby nigdy nic. Z okna po przeciwnej stronie jezdni dochodziły ostre, draŜniące 

ucho dźwięki punk rocka.

- Rozrywkowe miasto, nie ma co! - Wziął Ruth pod rękę i patrząc na nią, 

uśmiechał się od ucha do ucha. - Dzisiaj naleŜy do nas.

Ruth jakby nagle dech odjęło. Nic, ani całe lata ich znajomości, ani szalone, 

przyprawiające o zawrót głowy kochanie się, nie zrobiło na niej tak oszałamiającego 

wraŜenia, jak to porozumiewawcze, skierowane tylko do niej, serdeczne spojrzenie.

- Dokąd... dokąd idziemy? - wykrztusiła, z trudem dochodząc do siebie.

- Gdziekolwiek bądź - odparł Nick i przyciągnął ją do siebie, by stopić się z 

nią w pocałunku. - Wybieraj. - PoniewaŜ lekko się zachwiała, przytrzymał ją mocniej, 

a ona roześmiała się.

- Tędy! - postanowiła, odrzucając głowę w prawo. Lato odeszło nagle, jakby z 

dnia na dzień.

Chłodne powietrze ułatwiało chodzenie, a zdaniem Ruth przeszli wiele mil. 

Zaglądali do galerii sztuki i do antykwariatów z ksiąŜkami, szperając i tłocząc się tu i 

ówdzie, i nic nie kupując. Usiedli na brzegu fontanny i obserwowali mijające ich 

tłumy, popijając gorącą herbatę osłodzoną miodem.

W Central Parku przyglądali się wyciskającym z siebie siódme poty ludziom 

uprawiającym jogging i karmili gołębie. Tyle było do zobaczenia!

U Saksa Ruth przymierzyła całą masę wspaniałych futer, a Nick siedział i 

obserwował.

- Nie. - Potrząsnął głową, gdy pokazała się w długich do bioder niebieskich 

lisach. - Niedobrze.

- Niedobrze? - Z błogim wyrazem twarzy przytknęła policzek do puszystego 

kołnierza i otarła się o miękkie futro. - Mnie się podoba.

- Nie chodzi o futro - sprostował Nick. - O ciebie. - Rozśmieszył go widok 

błyskawicznie uniesionych brwi Ruth. - Widziałaś kiedyś, Ŝeby modelka wyrzucała 

tak nogi na zewnątrz?

Ruth spojrzała na swoje nogi i uśmiechnęła się pełną buzią.

- Obawiam się, Ŝe lepiej się czuję w trykotach niŜ w futrach. - Wykonała 

szybkiego pirueta, zwracając na siebie uwagę sprzedawczyni. - Poza tym na lekcji 

byłoby mi w tym za gorąco. - Wyśliznęła się z futra, delektując się na koniec 

delikatną atłasową podszewką.

- Mam ci to kupić?

Zaczęła się śmiać, gdy zorientowała się, Ŝe Nick mówi to zupełnie powaŜnie.

- Nie wygłupiaj się.

- Ja się wygłupiam? - Nick podniósł się z miejsca, kiedy Ruth oddawała futro 

sprzedawczyni. - Dlaczego to ma być głupie? Nie lubisz prezentów, malutka?

Wiedziała, Ŝe uŜył tego zwrotu, Ŝeby ją sprowokować, ale doczekał się tylko 

jej oziębłego spojrzenia.

- śycie bym za to oddała - powiedziała gardłowym głosem, na uŜytek 

sprzedawczyni. - Ale jak mogę to przyjąć, skoro dopiero się poznaliśmy? - Posłała mu 

powłóczyste spojrzenie, pogłaskała po policzku. - Co by powiedziała twoja Ŝona?

- O pewnych sprawach Ŝony nie muszą wiedzieć. - Nagle zaczął mówić z 

rosyjska. - W moim kraju kobiety znają swoje miejsce.

- Mmm. - Ruth wzięła go pod rękę. - Więc moŜe pokaŜ, gdzie jest moje.

- Z przyjemnością. - Niczym wilk, Nick wyszczerzył zęby do zbulwersowanej 

sprzedawczyni. - Miłego dnia, madame - powiedział, porywając Ruth z iście kozacką 

fantazją i wychodząc ze sklepu.

- Uwielbiam, kiedy jesteś Rosjaninem, Nikolai.

- Ja zawsze jestem Rosjaninem!

- Ale raz bardziej, a raz mniej. Kiedy chcesz, potrafisz być bardziej 

amerykański niŜ farmer z Nebraski.

- Mówisz powaŜnie? Nigdy o tym tak nie myślałem.

- I to jest w tobie takie fascynujące - odparła Ruth. - Nie myślisz tak, ale jesteś 

taki. - Idąc, splotła z nim palce. - Jestem ciekawa, czy myślisz po rosyjsku, a potem to 

tłumaczysz na amerykański?

- Myślę po rosyjsku, kiedy jestem... - szukał odpowiedniego słowa - 

poruszony.

- To dość szerokie pojęcie. - Uśmiechnęła się. - A ty często bywasz poruszony.

- Jestem artystą - Ŝachnął się. - Mamy do tego prawo. Kiedy jestem zły, 

rosyjski jest łatwiejszy, a przekleństwa rosyjskie są bardziej soczyste niŜ 

amerykańskie.

- Często zastanawiałam się, co mówisz, kiedy jesteś wściekły. Notabene tej 

nocy mówiłeś do mnie po rosyjsku. - Spojrzała na niego tak wymownie, Ŝe nie 

powstrzymał się od śmiechu.

- Naprawdę? - Od samego jego spojrzenia serce podeszło jej do gardła. - MoŜe 

byłem poruszony.

- Ale to nie wyglądało na przekleństwa - droczyła się z nim dalej.

- Chcesz, Ŝebym ci to przetłumaczył? - zapytał, obejmując ją i przyciągając do 

siebie.

- Nie teraz. - Ruth obliczyła odległość dzielącą ich od Piątej Alei do jej 

mieszkania. Za daleko, pomyślała. - Weźmy autobus - roześmiała się, patrząc mu w 

oczy.

- Taksówkę - poprawił ją i pomachał ręką.

Sypialnia tonęła w słońcu. Nawet nie zdąŜyli opuścić Ŝaluzji. LeŜeli spleceni i 

uspokojeni po burzliwym kochaniu się. Ruth zasypiała i budziła się na przemian. 

Czuła pod ręką unoszącą się i opadającą miarowo klatkę piersiową Nicka: wiedziała, 

Ŝ

e śpi.

Pomyślała, Ŝe mogłaby tak trwać w nieskończoność. Wtuliła się w niego, 

niechcący trącając go w łydkę stopą.

- Stopa tancerza - mruknął, obudzony tym prawie nieznacznym ruchem. - 

Mocna i brzydka.

- Wielkie dzięki. - Zębami skubnęła go w ramię.

- To komplement - zaprotestował, przekręcając się w jej stronę. Miał zaspane, 

na wpół zamknięte oczy. - Wielcy tancerze mają brzydkie stopy.

Uśmiechnęła się na taką logikę.

- I to cię we mnie pociąga?

- Nie to. Wewnętrzna strona twoich kolan. Roześmiała się.

- A co w nich widzisz?

- Kiedy z tobą tańczę, masz delikatne ramiona, a ja zastanawiam się, jakie w 

dotyku są twoje kolana po wewnętrznej stronie. - Nick podparł się na łokciu i spojrzał 

na nią. - Ile to razy dotykałem twoich nóg - przy podnoszeniu, masując je, gdy łapał 

cię skurcz? Ale zawsze były w rajtuzach. A jakie, zastanawiałem się, mogą być w 

dotyku?

Siadając, sięgnął po jej łydkę.

- O tutaj. - Pojechał palcem do góry, ku wewnętrznej stronie kolana. - I tu. - 

Kiedy ucisnął to miejsce, zobaczył, jak ciemnieją jej oczy, poczuł, jak szybko bije jej 

serce. - Prawdę mówiąc, jestem bliski szaleństwa od tego ciągłego zastanawiania się, 

czy ta miękkość znajduje się wszędzie. Miękki głos, miękkie włosy, miękkie 

spojrzenie. Mówił cicho i spokojnie.

- I trzymam cię w talii, Ŝebyś zachowała równowagę, a pod palcami mam 

trykot i kostium. A jaka jest jej skóra?

Powędrował w górę wzdłuŜ ud i brzucha, palcami zatoczył łuk wokół jej Ŝeber 

i dotarł do piersi.

- NieduŜe piersi - szeptał, obserwując jej twarz. - Czułem je, kiedy przyciskały 

się do mnie, widziałem, jak się wznoszą i opadają podczas oddychania. Ale jakie są w 

dotyku? Jaki mają smak? - ZniŜył usta i musnął je językiem.

Kończyny Ruth zdawały się ciąŜyć, jak po jakimś mocnym narkotyku. LeŜała 

nieruchomo, gdy tymczasem jego ręce i usta badały ją i odkrywały, wydając przy tym 

cichy pomruk. Poruszał się rozkosznie powoli, dotykając i podniecając ją.

- Nawet na scenie, w świetle reflektorów i przy dźwiękach muzyki, myślałem, 

Ŝ

eby móc cię dotykać. O tutaj. - Palce ślizgały się po wewnętrznej stronie uda. - I 

smakować. O tutaj. - Za palcami podąŜały usta. - Patrzyłaś na mnie. Takimi wielkimi 

oczami, jak u sowy. Mogłem niemal czytać w twoich myślach, zastanawiając się, czy 

ty równieŜ moŜesz czytać w moich. - Przywarł wargami do twardych mięśni jej 

brzucha i poczuł, jak reaguje drŜeniem. - I co byś zrobiła, miłaja, gdybyś wiedziała, 

ile jest we mnie tęsknoty?

Prześliznął się językiem po jej pępku. Jęknęła, poruszyła się pod nim. Nigdy 

nie doznała takiej rozkoszy - mrocznej, upojnej rozkoszy, od której wszystko kipi i 

wrze, która tak przysłania myśli, Ŝe i one stają się zmysłowymi doznaniami.

- Tak długo - szeptał. - Za długo.

Jego dłonie, choć nadal delikatne, stawały się bardziej natarczywe. Przerwały 

błogostan, w jakim trwała. Nagle jej ciało oŜyło ze zdwojoną siłą. Zdumiała ją 

wyostrzona świadomość wszystkiego, co ją otacza: prześcieradła, na którym leŜy, 

malusieńkich pyłków kurzu drŜących w promieniach słońca, stłumionego gwaru i 

zgiełku za oknami. Wszystko wokół było niesamowicie wyraźne. Po czym to wszy-

stko zawirowało i pozostały tylko wędrujące po jej ciele ręce i usta, które siały 

spustoszenie.

Mogłaby się znajdować na scenie, na pustyni, ale wszędzie czułaby tylko 

Nicka. Słyszała jego oddech, cięŜszy niŜ po wyczerpującym tańcu. Stapiał się z jej 

oddechem. MiaŜdŜył jej usta, gryzł zębami wargi.

Pocałunek stawał się coraz gorętszy, podczas gdy jego dłonie wiodły ją dalej i 

dalej. Przywarta do niego, zatraciła się w rozkoszy. Wtedy wszedł w nią, a ona 

przeniosła się w rejony, o jakich jej się nie śniło.

- Liubownica. Spójrz na mnie.

Wstrząsana na przemian poŜądaniem i rozkoszą, otworzyła cięŜkie powieki.

- Mam cię - powiedział ledwo słyszalnym głosem. - I nadal cię pragnę.

Poszybowała, wzniosła się na niebotyczny szczyt. Nick zanurzył twarz w jej 

włosach.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

- Gdzieś tak nagle wczoraj zniknęła? - zapytała Francie, chwytając Ruth za 

ramię i ciągnąc ją do drąŜka.

- Wczoraj? Och, oglądałam wystawy.

- Dobra, dobra. Kiedy mi go przedstawisz? - ciągnęła nie zraŜona Francie, a 

gdy Ruth zbyła ją krótkim śmiechem, szybko dodała: - Czy słyszałaś ostatnie nowiny?

Ruth wykonywała swoje plies, kiedy salę zaczęli zapełniać pozostali 

członkowie zespołu. Daleko, po przeciwległej stronie, odnalazła wzrokiem Nicka w 

otoczeniu kilkorga tancerzy z corps.

- Jakie nowiny?

- W sprawie telewizji. - Wpadając w rytm Ruth, Francie wzięła się energicznie 

się za ćwiczenia. - Nic nie wiesz?

- Coś mi tam Leah wspomniała. - Na wspomnienie przykrej wizyty 

poprzedzającej występ, Ruth odszukała wzrokiem blondynę. - Podobno to jeszcze nic 

pewnego.

- Dziecinko, juŜ wszystko jest dograne. - Wreszcie Francie doczekała się 

zainteresowania ze strony Ruth, która błyskawicznie odwróciła się do niej.

- PowaŜnie?

- Nadine dopięła swego. - Francie nachyliła się, Ŝeby podciągnąć ocieplacze. - 

Oczywiście, mając taki atut w ręku, mogła z nimi zrobić, co chciała.

Ruth domyśliła się, Ŝe chodzi o Nicka. I znów jej wzrok powędrował ku 

niemu. Rozmawiał teraz z Leah. Pochylał się ku niej, a ona Ŝywo gestykulowała.

- Co wywalczyła?

- Dwugodzinny program - prawie się zachłysnęła Francie. - W porze 

największej oglądalności. A od strony artystycznej dali Nickowi wolną rękę. W końcu 

to on ma nazwisko, i to nie tylko w świecie baletu. Nawet ludzie, którzy nie 

odróŜniają plie od piruetu, wiedzą, kim jest Davidov. Na dobrą sprawę jego program 

moŜna kupić w ciemno. Czy zdajesz sobie sprawę, jaka to szansa dla zespołu?

Francie wspięła się na palce.

- WyobraŜasz sobie, ilu ludzi obejrzy nas w ciągu dwóch godzin emisji w 

porównaniu z całym sezonem na scenie? O BoŜe, mam nadzieję, Ŝe zatańczę jakiś 

kawałek! - Pochyliła się w plie. - śeby mieć taką szansę, mogłabym nawet wrócić do 

corps. Ty to zatańczysz w „Czerwonej róŜy”. - Popatrzyła z zazdrością na Ruth.

Ta zaś z ulgą przyjęła fakt, Ŝe rozpoczęła się lekcja.

Trudno było się skoncentrować. Wprawdzie ciało posłusznie reagowało na 

komendy, ale myśli krąŜyły i biegały we wszystkie strony. Dlaczego jej nie 

powiedział?

Zatrzymała rękę na poręczy, kiedy madame Maksimowa zaczęła z nimi 

ć

wiczyć kroki. Ruth wiedziała, Ŝe Nick stoi bezpośrednio za nią.

Spędzili wczoraj cały dzień razem - a takŜe dzisiejszy ranek. I nie powiedział 

jednego słowa! Czy z powodu tego, co jest między nimi?

Kiedy wraz z grupą przeszła do głównych ćwiczeń, postarała się rozumować 

logicznie. Zaledwie przed tygodniem powiedział jej, Ŝe sprawa jeszcze nie jest 

załatwiona. Wysiliła umysł, próbując sobie przypomnieć, co jeszcze powiedział i w 

jakim był nastroju. Był zły, poniewaŜ jej taniec wypadł poniŜej jej moŜliwości, był teŜ 

zaniepokojony jej stanem. Był takŜe wściekły, bo nie chciała zdradzić imienia osoby, 

od której otrzymała wiadomość.

Co jeszcze zrobił? Machnął ręką, dając do zrozumienia, Ŝe właściwie nic go to 

nie obchodzi. Tańczyła, jak jej zagrał. Jak zawsze. Ale dlaczego o wszystkim 

dowiaduje się ostatnia? I po co jej mówi, Ŝe jest najwspanialszą baleriną w zespole, 

skoro potem nie zadaje sobie trudu, Ŝeby przekazać jej informację, która moŜe się 

okazać najwaŜniejsza dla zespołu w tym roku?

Czy ktoś jest w stanie zrozumieć takiego człowieka? Bo ja nie, pomyślała. 

Odwróciła się i popatrzyła mu prosto w oczy. To nie jest człowiek, to Davidov!

A jego spojrzenie było odrobinę zagadkowe, a nawet kpiarskie, ale po chwili 

tempo przeszło z adagio w allegro i nie mogła mu poświęcić więcej uwagi.

- Dziękuję - powiedziała po trzydziestu minutach madame Maksimowa do 

grupy ociekającej potem ciał.

Choć w Ameryce przebywa od czterdziestu lat, jej sposób mówienia i akcent 

są jeszcze bardziej rosyjskie niŜ Nicka, mimochodem pomyślała Ruth.

- Za piętnaście minut chcę widzieć cały zespół na scenie.

Kiedy spojrzała do góry, ujrzała w lustrze podającego wiadomość Nicka. Od 

spekulacji pękała jej głowa. Podekscytowani tancerze wychodzili w grupkach. Wielki 

Davidov przemówił! Z torbą na ramieniu Ruth szykowała się, Ŝeby do nich dołączyć.

- Jedną chwilę, Ruth. - Zatrzymała się posłusznie, kiedy ją zawołał. Taki 

panował zwyczaj.

Zamienił jeszcze parę słów po rosyjsku z madame Maksimowa, która, co jej 

się prawie nie zdarzało, nawet zachichotała. Po czym szybko skinęła głową i duŜymi 

krokami wymaszerowała z sali. Jej kości zdawały się o ćwierć wieku młodsze niŜ w 

rzeczywistości.

- Byłaś nieobecna myślami na dzisiejszej lekcji - odezwał się Nick, 

podchodząc do Ruth.

- Naprawdę?

Znał juŜ to jej badawcze spojrzenie, które, jak zawsze, wprawiło go w 

zakłopotanie.

- Poruszałaś się, ale oczami byłaś daleko stąd. Gdzie?

Ruth przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu, zastanawiając się, jak by tu 

zacząć. Postanowiła walić wprost.

- Dlaczego mi nie powiedziałeś o telewizyjnych planach?

- A dlaczego miałbym coś mówić? - odpowiedział pytaniem, unosząc przy tym 

brew.

- Jestem główną tancerką w zespole.

- Tak - Odczekał chwilę. - Ale to nie jest odpowiedź na moje pytanie.

- Odnoszę wraŜenie, Ŝe tylko ja jedna w całym zespole o niczym nie wiem - 

wybuchnęła. - Jestem pewna, Ŝe wszyscy dyskutują o tym namiętnie, a niektórzy 

nawet spekulują, jakby juŜ dzielili skórę na niedźwiedziu.

- Niewykluczone - zgodził się. - To była prawie tajemnica, a o tajemnicach na 

ogół dyskutuje się namiętnie.

- Mogłeś mi o tym powiedzieć - uniosła się gniewem, dotknięta do Ŝywego 

wyniosłością jego tonu. - Pytałam cię o to parę dni temu.

- Wówczas to jeszcze nie było sfinalizowane.

- Z pewnością zostało sfinalizowane wczoraj, i teŜ nie powiedziałeś ani słowa.

Zobaczyła jego opuszczające się powieki - niebezpieczny znak. Kiedy się 

odezwał, jego głos zmienił intonację:

- Wczoraj byliśmy po prostu kobietą i męŜczyzną. Czy uwaŜasz, Ŝe skoro 

jesteśmy kochankami, naleŜy ci się szczególnie specjalne traktowanie jako balerinie?

- Oczywiście, Ŝe nie! - Autentycznie zdumiona jego pytaniem, otworzyła 

szeroko oczy. Ani przez chwilę tak nie myślała. - Jak coś takiego mogło ci przyjść do 

głowy?

- Ach, tak? - Pokiwał ironicznie głową. - Rozumiem. Mam ci bezgranicznie 

wierzyć i szanować twoją uczciwość i prawość, gdy tymczasem moja wydaje ci się 

podejrzana.

- Nic podobnego... - zaczęła, ale jej przerwał niecierpliwym machnięciem ręki.

- Idź pod prysznic. Zostało ci juŜ tylko dziesięć minut. - Odszedł, 

pozostawiając ją z wytrzeszczonymi oczami i szeroko otwartymi ustami.

Kiedy Ruth wpadła na widownię, inni członkowie zespołu rozsiedli się juŜ na 

scenie albo pozaszywali w grupkach po kątach. Zdyszana, usiadła obok Francie.

Nick zaszczycił ją przelotnym spojrzeniem.

- Zdaje się, Ŝe jesteśmy w komplecie - zaznaczył.

Stał na środku sceny, z rękami w kieszeniach szarych luźnych dresowych 

spodni. Jeszcze miał wilgotne włosy po prysznicu. Wzrok wszystkich był skierowany 

na niego. Nadine, ubrana w doskonale skrojony, stalowoniebieski kostium, zasiadła 

po jego prawej stronie.

- Okazuje się, Ŝe większość z was słyszała o naszych planach współpracy z 

WNT - TV. Teraz mamy juŜ dla was więcej konkretów, o których powie Nadine. - W 

tym miejscu zerknął na sponsorkę, która złoŜyła ręce i zaczęła:

- Zespół wystąpi w dwugodzinnym programie telewizyjnym. Będzie to rodzaj 

składanki. Nagranie odbędzie się tutaj. Oczywiście, zamierzamy wykorzystać niektóre 

tańce z dotychczasowego repertuaru. Program musi być atrakcyjny i przede 

wszystkim ambitny, o co postaramy się z Nickiem, a takŜe z Markiem i Marianną. - 

Zerknęła w stronę dwójki choreografów. - Będziemy, co jest najzupełniej zrozumiałe, 

współpracować z reŜyserem telewizji i personelem technicznym. Nie muszę wam 

mówić, jak waŜna jest ta propozycja dla całego zespołu. Oczekuję takŜe, Ŝe kaŜde z 

was da z siebie wszystko i pokaŜe się z jak najlepszej strony.

Nadine zamilkła. Nick odwrócił się i sięgnął po tablicę, którą uprzednio 

połoŜył na drewnianym pniu leśnej dekoracji do „Śpiącej królewny”.

- Próby zaczynamy od zaraz - oznajmił i zaczął wyczytywać listę tancerzy i 

ról, a takŜe sal, w których będą odbywać się próby.

Zdaniem Ruth program był bardzo zróŜnicowany i urozmaicony. Od „Dziadka 

do orzechów” Czajkowskiego - Francie pisnęła z radości, kiedy wyczytał jej nazwisko 

w roli wróŜki - po „Rodeo” Cecila de Mille'a. Było jasne, Ŝe Nick chce zaprezentować 

nie tylko atrakcyjność, ale i uniwersalność baletu.

Wyznaczono choreografów, wyznaczono sceny. Ruth zwilŜyła wargi. Leah 

była Aurorą i Giselle, dwie efektowne role, ale w pełni usprawiedliwione. Keil Lowell 

miał partnerować Leah zarówno jako Zaczarowany KsiąŜę i jako Albrecht. 

Młodziutka tancerka z corps zaczęła cichutko płakać na wieść, Ŝe otrzymała swoją 

pierwszą solową rolę.

Nick czytał dalej i nie podnosił wzroku.

- Ruth, grandpas de deux z „Czerwonej róŜy” i pas de deaux z drugiego aktu 

„Korszarza”. Będę jej partnerować. JeŜeli czas pozwoli, przygotujemy takŜe scenę z 

„Karnawału”.

Czytał dalej spokojnym, melodyjnym głosem, ale Ruth niewiele z tego 

słyszała. Najchętniej rozpłakałaby się jak młodziutka tancerka z corps.

Oto zaowocowały blisko dwie dziesiątki lat wytęŜonego treningu. Jej praca nie 

poszła na marne. Jedynie złość Nicka, którą wyczuwała przez skórę, mąciła jej radość.

On nie rozumie, pomyślała, sfrustrowana jego szybko zmieniającymi się 

nastrojami. A poza tym, poniewaŜ jest dziko uparty, musiała stoczyć walkę, Ŝeby mu 

wszystko wyjaśnić. Podciągając kolana pod brodę, przyglądała mu się z uwagą.

To dziwne, dumała, Ŝe przy całym bogactwie ducha moŜe być taki nieufny. 

Skrzywiła się. Podobnie jak ja, pomyślała nagle. Oboje mamy ten sam problem. 

Oparła na kolanach brodę. Jak to rozwiązać? - zastanawiała się.

NajbliŜsze tygodnie nie będą łatwe. Będą musieli z Nickiem ustalić, czego od 

siebie oczekują i co mogą sobie nawzajem dać. TakŜe od strony zawodowej czeka ich 

okres wytęŜonej pracy. Nick jest juŜ dostatecznie wymagający jako choreograf i kie-

rownik artystyczny, zaś jako partner bywa potworny. Liczy się tylko perfekcja 

wykonania, i nawet najdrobniejsze potknięcie doprowadza go do wściekłości, której 

natychmiast daje wyraz. Niemniej Ruth gotowa była stąpać po rozŜarzonych węglach, 

byle tylko z nim tańczyć.

Próby będą wyczerpujące dla kaŜdego. Czasu jest mało, a oczekiwania 

ogromne, tym bardziej Ŝe jeszcze przez dwa tygodnie spora część zespołu tańczy co 

wieczór przed publicznością „Śpiącą królewnę”. A więc zdenerwowanie i zmęczenie 

będą się kumulować i tym bardziej dawać we znaki. Będą się dowlekać do domu 

późnym wieczorem, Ŝeby moczyć nogi w wannie z lodowatą albo wrzącą wodą. Będą 

sobie nawzajem nastawiać palce stóp i masować łydki, Ŝyjąc wyłącznie kawą i 

nerwami. Ale odniosą zwycięstwo; są tancerzami.

Kiedy Nick skończył, Ruth wraz z innymi podniosła się z miejsca. Widząc, Ŝe 

Nick jest zajęty rozmową z Nadine, udała się do salki, którą jej wyznaczył na próby. 

Nie zamknęła za sobą drzwi. Na korytarzu panował gwar - cieszono się, komen-

towano decyzje. Z sali w głębi korytarza popłynęła juŜ muzyka. Strawińskiego.

Ruth podeszła do ławki, by włoŜyć baletki. Spojrzała na nie mimochodem. 

Wytrzymają jeszcze dwa lub trzy dni, choć mają zaledwie tydzień, pomyślała ze 

znuŜeniem. Zastanawiała się, ile juŜ par zuŜyła w tym roku. Nie mówiąc o 

dziesiątkach metrów tasiemki. SkrzyŜowała atłasowe wstąŜki nad kostką i podniosła 

głowę. Akurat w drzwiach pojawił się Nick. Zamknął za sobą drzwi, odcinając ich od 

muzyki i głosów.

- Zaczniemy od „Korsarza” - oznajmił, przemierzając salkę, by usiąść na 

ławce. - Na początek bez akompaniatora. Są na umowie o dzieło, która jeszcze nie 

została spisana. - Ściągnął dresowe spodnie, pozostając tylko w rajtuzach i w trykocie.

- Nick, chciałabym porozmawiać.

- Chcesz złoŜyć zaŜalenie? - Wciągnął ocieplacze na kostki.

- Nie, Nick.

- A więc jesteś zadowolona z tego, co ci przypadło. Zaczynamy. - Podniósł się. 

Ruth stanęła na wprost niego.

- Nie zgrywaj się przede mną na premier danseur - powiedziała groźnym 

tonem.

Uniósł brwi i popatrzył na nią chłodno.

- Ja jestem premier danseur.

- Tak, ale jesteś teŜ człowiekiem, ale nie o to mi chodzi. - Hamowała się, za 

wszelką cenę nie chciała dać się ponieść złości.

- A o co ci chodzi? - zapytał nienaturalnie łagodnym głosem.

- śe to, co powiedziałam rano, nie miało nic wspólnego z obsadzeniem ról. - 

Wzięła się pod boki, gotowa przebić mur, który Nick wzniósł między nimi.

- Nie? Więc z czym? I pospiesz się, poniewaŜ mam duŜo spraw do 

załatwienia.

Złagodniały jej oczy. Złość trochę ustąpiła.

- Więc idź i załatw, co musisz. Poćwiczę sama.

- Odwróciła się, a on w ten samej niemal chwili zakręcił nią z powrotem.

- Powiedziałem, gdzie i z kim robisz próbę. - Oboje mieli jednakowo zawzięty 

wzrok. - A teraz mów, co masz do powiedzenia, Ŝebyśmy mogli zacząć.

- W porządku. - Wyrwała ramię z jego uścisku.

- Nie spodobało mi się, Ŝe nie dopuszczono mnie do tajemnicy. UwaŜam, Ŝe o 

wszystkim powinnam była usłyszeć od ciebie. To, Ŝe jesteśmy kochankami, nie ma z 

tym nic wspólnego. Jesteśmy partnerami w tańcu, partnerami w zawodzie. Skoro 

mogłeś o tym powiedzieć połowie zespołu, dlaczego nie mnie? Nie chciałabym 

dowiadywać się o waŜnych dla mnie sprawach w formie plotek, najpierw od Leah, 

potem od...

- A więc to była Leah - przerwał jej tyradę. śachnęła się. Z tej złości 

wypaplała coś, czego nigdy nie zamierzała mu powiedzieć.

- To nie ma znaczenia - zaczęła, ale gdy machnął ręką, zamilkła.

- Nie udawaj głupiej. Wiesz dobrze, Ŝe nie ma usprawiedliwienia dla tancerza, 

który celowo denerwuje drugiego, i to przed samym występem. Nie powiesz, Ŝe to nie 

było zamierzone? - Czekał, obserwując jej twarz. Otworzyła usta i zaraz je zamknęła. 

Kłamstwo nie leŜało w jej naturze. - Więc mi nie wmawiaj, Ŝe to nie ma znaczenia.

- No dobrze - ustąpiła wreszcie. - Ale to juŜ się stało. Nie ma sensu tego 

odgrzewać, zwłaszcza teraz.

Nick dumał przez chwilę. Widziała jego oczy - surowe i nieprzystępne. 

Wiedziała doskonale, Ŝe jest zdolny wymierzyć karę.

- Chyba masz rację. Akurat teraz będzie mi potrzebna. Nie mamy nikogo, kto 

by tak dobrze zatańczył Aurorę, ale...

Urwał, a Ruth wiedziała, Ŝe potrafi szybko myśleć. Równie dobrze moŜe 

znaleźć sposób na ukaranie Leah, nie odbierając jej roli Aurory. Wymierzyć cios w 

aksamitnej rękawiczce. Oto cały Davidov.

- W kaŜdym razie - ciągnęła, starając się odwrócić jego uwagę - nie chodzi 

takŜe o Leah.

- Więc powiedz wreszcie. - Tym razem była pewna, Ŝe rzeczywiście chce jej 

wysłuchać.

- Dziś rano, kiedy usłyszałam, Ŝe wszystko zostało juŜ załatwione, byłam 

rozstrojona. Pomyślałam, Ŝe nie będzie dla mnie miejsca. Nie rozmawialiśmy 

powaŜnie i rzeczowo o tańcu od czasu tamtego wieczora, gdy razem powtarzaliśmy 

„Czerwoną róŜę”. Byłam więc zła i, jak mi się zdawało, miałam ku temu powody.

- Bo cię chciałem - odparł zwyczajnie Nick. - To było trudne.

- Dla nas obojga. Nigdy nie uwaŜałam, Ŝe naleŜą mi się szczególne względy w 

pracy i Ŝe masz mnie traktować specjalnie, poniewaŜ jesteśmy kochankami. I zabolało 

mnie, Ŝe mogłeś tak pomyśleć. Ale czekając na decyzję o obsadzie, byłam 

zdenerwowana. Nadal jestem.

- MoŜe postąpiłem niemądrze, nie mówiąc ci o tym.

Ruth uśmiechnęła się. Takie przyznanie się ze strony Davidova było bliskie 

przeprosin, których się nie spodziewała.

- MoŜe - powiedziała ironicznie.

- Widzę, Ŝe nadal nie umiesz okazać szacunku starszym.

- Jak to? - zapytała i wysunęła język.

- Kusicielka. - Pociągnął ją ku sobie i pocałował. Mocno i długo. - A teraz 

posłuchaj i naucz się. - Choć ją odsunął, nadal trzymał ręce na jej ramionach. - 

Wybrałem cię na swoją partnerkę, poniewaŜ tańczę z najlepszymi. Gdybyś była 

gorsza, wybrałbym kogoś innego. Ale nadal bym cię pragnął w nocy.

Kamień spadł jej z serca. Była zadowolona, Ŝe Davidov chce jej dla niej samej 

i Ŝe z nią tańczy, poniewaŜ ceni jej talent.

- Tylko w nocy? - mruknęła, podchodząc o krok bliŜej.

Czule pogłaskał ją po ramieniu.

- Na razie, poza nocą, niewiele będziemy mieli czasu dla siebie. - Znowu ją 

pocałował, krótko, szorstko, jak posiadacz. - A teraz tańczymy.

Przeszli na środek, stanęli twarzami do luster i zaczęli.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Mijały dni; długie, wyczerpujące dni pełne twórczego napięcia, a takŜe 

rozczarowań. Ruth pracowała z Nickiem, który zmienił trochę układ ich pas de deux 

w „Korsarzu”. Choreografia musi współgrać z kamerą, mówił. JeŜeli taniec ma być 

rejestrowany przez obiektyw, naleŜy go wykonać pod obiektyw. Trochę to się róŜniło 

od tańca przed publicznością. Nick był w tym lepszy, czego nie omieszkała zauwaŜyć 

i poczuć na ich pierwszej improwizowanej próbie. W końcu to on współpracował z 

reŜyserem telewizji i ustalał z nim ujęcia i sekwencje.

Dni Ruth wypełniały lekcje i próby, ale noce bywały często samotne i puste. 

Obowiązki Nicka jako choreografa i dyrektora zespołu pochłaniały wiele czasu. 

Nadzorował inne próby, przerabiał układy, miał zebrania w sprawach budŜetu, zaś 

późno wieczorem spotykał się jeszcze z ludźmi z telewizji.

W rezultacie pozostawało im niewiele czasu na wspólne próby. Pracowali jako 

tancerze, dopracowywali choreografię, dostosowując ruchy do muzyki. Sprzeczali się, 

uzgadniali. Z „Czerwoną róŜą” nie było problemu, mimo Ŝe Nick pozmieniał niektóre 

szczegóły, dostosowując wybrane fragmenty do potrzeb nowego medium. Najwięcej 

czasu zabierał im „Korsarz”. Rola ta idealnie odpowiadała Nickowi, osiągał w niej 

wyŜyny twórcze, a jego zapał dopingował Ruth. CięŜko pracowała, chcąc mu 

dorównać.

Krytykował drobne szczegóły, takie jak ułoŜenie palców, chwalił jej sposób 

trzymania głowy i stawiał przed nią coraz trudniejsze zadania. MoŜna by odnieść 

wraŜenie, Ŝe jego siły witalne regenerowały się nieustannie i samoczynnie. 

Dotrzymywała mu kroku albo pozostawała w tyle.

Powiedział, Ŝe będą mieli dla siebie noce, ale jak dotąd jeszcze im się to nie 

zdarzyło. Ruth po raz pierwszy, odkąd wprowadziła się do swojego mieszkania, czuła 

się samotna. A przecieŜ jeszcze tak niedawno lubiła własne towarzystwo. Podeszła do 

okna i podniosła Ŝaluzje, Ŝeby popatrzeć w ciemną dal. ZadrŜała.

I w tej samej chwili zaskoczyło ją pukanie do drzwi. Przemierzając pokój, 

uświadomiła sobie, Ŝe to nie moŜe być Nick. Miał jeszcze dwa zebrania. Zerknęła 

przez judasza i zawahała się. Dopiero po wielu sekundach, biorąc głęboki oddech, 

otworzyła drzwi.

- Cześć, Donaldzie.

- Witaj, Ruth. Mogę wejść?

- Oczywiście.

Miał na sobie skórzaną kurtkę i spodnie w prąŜki. Jak zawsze w najlepszym 

stylu. Uświadomiła sobie nagle, Ŝe przecieŜ nie widzieli się od tygodni.

- Jak się masz? - zapytała, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć.

- Dobrze. Bardzo dobrze.

Pod powłoką pewności siebie i zadowolenia Ruth dopatrzyła się u niego 

pewnego zakłopotania.

- Wejdź. Napijesz się czegoś?

- Chętnie. Szkocką, jeśli masz. - Donald usiadł w fotelu i obserwował, jak 

Ruth krząta się przy barku. - Nie dotrzymasz mi towarzystwa?

- Nie. - Podała mu szklaneczkę i usiadła na sofie. - Dopiero piłam herbatę. - 

Odruchowo połoŜyła rękę na głowie NiŜyńskiego.

- Słyszałem, Ŝe robicie coś dla telewizji.

- Wiadomości szybko się rozchodzą.

- Uszyją ci trochę nowych kostiumów - zauwaŜył. - O tym teŜ się mówi.

- Nie zastanawiałam się nad tym. - Podwinęła pod siebie nogi. - A twój interes 

się kręci?

- Tak. W końcu miesiąca wybieram się do ParyŜa.

- Naprawdę? I długo tam zabawisz? - zapytała, uśmiechając się przyjaźnie.

- Ze dwa tygodnie. Ruth... - Zawahał się, odstawił szklankę. - Chciałbym cię 

przeprosić za wszystko, co powiedziałem ostatnim razem.

- Przyjmuję przeprosiny. - Z zadowoleniem kiwnęła głową.

Donald poruszył się niespokojnie. Nie spodziewał się, Ŝe tak łatwo otrzyma 

rozgrzeszenie.

- Stęskniłem się za twoim widokiem. Pomyślałem, Ŝe moglibyśmy się wybrać 

na kolację.

- Nie, Donaldzie - odpowiedziała równie miłym jak dotychczas głosem.

ZauwaŜyła, Ŝe się skrzywił.

- Ruth, byłem zdenerwowany i zły. Wiem, Ŝe powiedziałem ci wiele przykrych 

słów, ale...

- Nie o to chodzi, Donaldzie.

Popatrzył na nią uwaŜnie, po czym westchnął.

- Rozumiem. Powinienem się domyślić, Ŝe jest ktoś inny.

- Ty i ja, Donaldzie, byliśmy przyjaciółmi. - W jej głosie nie było ani 

przeprosin, ani złości. - Nie widzę powodu, dla którego miałoby się to zmienić.

- Davidov? - Zaśmiał się na widok jej zdumionej miny.

- Tak, Davidov. Skąd wiesz?

- Mam oczy - odparł krótko. - Widziałem, jak na ciebie patrzy. - Wypił kolejny 

łyk szkockiej. - Chyba pasujecie do siebie.

- Czy to komplement, czy obelga? - spytała z uśmiechem.

- Sam nie wiem. - Potrząsnął głową i wstał. Przez chwilę patrzył na nią. 

Wytrzymała jego wzrok bez zmruŜenia oka. - śegnaj, Ruth.

- śegnaj, Donaldzie. - Spoglądała za nim, kiedy przemierzał pokój i zamykał 

za sobą drzwi.

Po pewnej chwili wzięła jego nie dopitą szklankę i udała się z nią do kuchni. 

Wylewając szkocką do zlewu, wróciła myślami do wspólnie spędzonych chwil. Czuła 

się przy nim szczęśliwa, nic więcej i nic mniej. Czy to prawda, Ŝe pewne kobiety są 

stworzone tylko dla jednego męŜczyzny? Czy jest jedną z nich?

Rozległo się kolejne pukanie do drzwi. Ostatnia rzecz, jakiej by chciała, to 

ponownie ujrzeć Donalda. Podeszła do drzwi z przyklejonym sztucznie uśmiechem.

- Nick!

Trzymał w rękach dwa kartony, jeden płaski, drugi wielki, i butelkę wina.

- Priviet, mileńkaja. - Przekroczył próg i wyciągając szyję, pocałował ją nad 

pudełkami.

- Miałeś mieć dzisiaj spotkania. - Zamknęła drzwi, gdy tymczasem on stawiał 

pudełka na stół.

- Odwołałem je. - Uśmiechnął się od ucha do ucha i przyciągnął ją do siebie. - 

Mówiłem ci, Ŝe artyści miewają humory i zmienne nastroje. - Po pierwszym krótkim 

pocałunku nastąpił długi i stęskniony. - Masz jakieś plany na dzisiejszy wieczór?

- Właściwie... Myślę, Ŝe mogę je zmienić, przy odpowiedniej zachęcie. - Było 

jej tak dobrze w jego ramionach. - Co jest w tych pudełkach?

- Mmm. To i owo. - Odsunął ją od siebie. - To jest na później - powiedział, 

pokazując na większe z nich. - A to na teraz. - Zamaszystym mchem zdjął wieko z 

płaskiego kartonu.

- Pizza!

Pochylił się i pociągnął nosem, zamykając przy tym oczy.

- Od samego zapachu moŜna skonać! Szybko dawaj talerze, póki nie wystygło.

Ruth odwróciła się posłusznie.

- Wypocę to z ciebie na jutrzejszej próbie. - Sięgnął po wino. - Potrzebuję 

korkociągu.

- A co jest w drugim pudle? - zawołała, stukając naczyniami.

- Później. Teraz jestem głodny. - Kiedy wróciła obładowana talerzami i 

kieliszkami, Nick pochylony witał się z NiŜyńskim. - Dostaniesz swój przydział. - 

Patrząc na tę scenę, zrobiło się jej radośnie na duszy.

- Tak się cieszę, Ŝe jesteś.

Nick wyprostował się i uśmiechnął.

- Dlaczego? - Wyjął jej z ręki korkociąg.

- Bo uwielbiam pizzę - odparła ze śmiertelnie powaŜną miną.

- A więc zdobywam twoje serce przez Ŝołądek, czy tak? To stary rosyjski 

zwyczaj. - Korek strzelił głucho.

- Oczywiście. - Ruth z namaszczeniem zajęła się przenoszeniem kawałków 

pizzy z pudełka na talerze.

- Więc będziesz skakać po scenie jak mały klopsik. - Nick rozsiadł się 

naprzeciw niej i nalał wina.

- W sam raz do „Karnawału”. Będziesz Kolombiną.

- Och, Nick! - Z pełnymi ustami pizzy, Ruth omal się nie udławiła, usiłując jak 

najszybciej ją przełknąć i powiedzieć coś więcej.

- Dzięki dodatkowym próbom moŜe nie obrośniesz sadełkiem.

- Sadełkiem?!

- Wolałbym sobie nie nadweręŜyć krzyŜa, dźwigając taki cięŜar. - Przesłał jej 

złośliwy uśmieszek.

- A co z tobą? - zapytała słodziutko. - Myślisz, Ŝe ktoś zechce oglądać 

brzuchatego Arlekina?

- Mój metabolizm nigdy do tego nie dopuści.

- Dosłownie poŜarł pizzę i sięgnął po wino. - Oglądałem stare filmy - 

powiedział nagle. - Fred Astaire, Gene Kelly. Co za ruch! Przy odpowiedniej pracy 

kamer moŜna wszystko zobaczyć i poznać prawdziwego tancerza. Kluczem do tego 

jest umiejętne ujęcie.

- Widziałeś ,Amerykanina w ParyŜu”? - Ruth dokończyła swoją porcję i takŜe 

sięgnęła po wino.

- Chciałabym tak stepować!

- To inna grupa mięśni - zadumał się Nick, patrząc jakby na wskroś niej. - 

Byłoby to nawet interesujące.

- O czym myślisz? Spojrzał na nią i skupił się.

- O nowym balecie z czymś typowo amerykańskim w ruchach. Ale odłóŜmy to 

na bok. - Pokiwał głową, jakby niechętnie rozstawał się z pomysłem. - No, to jeszcze 

po kawałku. - NałoŜył Ruth kolejną porcję. - Jeśli grzeszyć, to razem!

- Kolejny stary rosyjski zwyczaj? - zapytała z uśmiechem.

- A jak! - Nalał jej więcej wina.

Wykończyli pizzę, przekazując kotu cały kawałek na jego wyłączny uŜytek. 

Nick poinformował Ruth o postępie prób, wtrącając od czasu do czasu jakąś 

ploteczkę, Ŝeby ją zabawić. Potem zaczął ją pytać o taneczne sekwencje w filmach, 

których nie widział, a Ruth opisała mu je najlepiej, jak umiała.

- Chodzi ci po głowie nowy balet zrobiony specjalnie pod kątem telewizji? - 

zapytała, kiedy zmywali naczynia.

- Być moŜe - odparł wymijająco. - Nadine myśli takŜe o filmie 

dokumentalnym poświęconym zespołowi. Istnieje taka szansa. Nie bardzo się na tym 

znam, poza tym, czego nauczyłem się podczas kręcenia „Ariela” i innych baletów, ale 

wtedy kamery stały zawsze daleko. Tym razem będą wszędzie, a ten ich reŜyser wie 

więcej o tańcu niŜ inni, z którymi pracowałem. To zupełnie coś innego - uznał i 

uśmiechnął się, kiedy Ruth wręczyła mu talerz do wytarcia. - Stęskniłem się za tobą.

Popatrzyła na niego. Choć spędzali razem po parę godzin codziennie, 

wiedziała, co ma na myśli.

Teraz zaś to wspólne przebywanie w kuchni dawało jej poczucie równowagi i 

pewnej trudno uchwytnej stabilizacji.

- Ja teŜ się za tobą stęskniłam.

- Moglibyśmy sobie zrobić krótką przerwę przed nowymi próbami. Parę dni. - 

Odstawił talerz i dotknął jej włosów. - Nie pojechałabyś ze mną do Kalifornii?

Jego dom w Malibu, pomyślała i uśmiechnęła się radośnie.

- Pojechałabym. - Zapominając o naczyniach, objęła go w pasie i mocno 

przytuliła. Stali przez chwilę w milczeniu, a potem Nick pochylił się i pocałował ją w 

czubek głowy.

- Nie jesteś ciekawa, co jest w drugim pudełku? Ruth stęknęła.

- JuŜ nic więcej nie zjem.

- MoŜe trochę wina? - szepnął, muskając wargami jej skronie.

- Nie. Chcę tylko ciebie.

- Chodź. - Ujął ją za rękę. - JuŜ za długo czekamy.

Po czym, gdy wyszli z kuchni, wzrok Ruth padł na zamknięte pudełko.

- Co jest w środku?

- Sądziłem, Ŝe nie jesteś zainteresowana. Wiedziona ciekawością, Ruth 

uniosło wieko.

Wytrzeszczyła oczy i nie wydała dźwięku.

Tam, gdzie spodziewała się ujrzeć jakiś starannie wypracowany, ozdobny 

wielki tort, leŜało mięciutkie, puszyste futro z lisa, które niedawno mierzyła u Saksa. 

Dotknęła go koniuszkami palców i popatrzyła na Nicka.

- Od tego się nie tyje - zaŜartował.

- Nick... - Brakowało jej słów.

- Było ci w nim najładniej. A kolor harmonizuje z twoimi włosami. - Ujął 

garść włosów Ruth i przepuścił je między palcami. - Są takie delikatne i miękkie. Jak 

ty.

- Nick. Nie mogę tego przyjąć.

- Czy nie mam prawa robić ci prezentów?

- Tak, chyba tak. Nie zastanawiałam się nad tym. - PoniewaŜ nie przestawał 

się do niej uśmiechać, nie znalazła Ŝadnego logicznego wytłumaczenia. - Ale nie takie 

jak ten.

- Kupiłem ci pizzę - zauwaŜył i podniósł jej rękę do ust. - Nie miałaś nic 

przeciwko temu.

- To nie to samo. - Jęknęła cichutko, kiedy całował jej nadgarstek. - A poza 

tym sam zjadłeś połowę.

- To mi sprawia przyjemność - powiedział zwyczajnie - podobnie jak będę się 

cieszyć, oglądając cię w tym futrze.

- To za drogi prezent.

- Rozumiem. UwaŜasz więc, Ŝe mogę ci kupować tylko tanie prezenty. - 

Podciągnął jej rękaw i pocałował wewnętrzną stronę łokcia.

- Przestań, przez ciebie mówię same bzdury.

- Robisz to całkiem nieźle i bez mojej pomocy. - Zanim zdąŜyła zripostować, 

objął ją z całych sił i uciszył. - A moŜe to futro ci się nie podoba? - zapytał.

- Jeszcze jak! Jest cudowne - westchnęła, kładąc głowę na jego ramieniu. - Ale 

nie musisz mi niczego kupować.

- Nie muszę? Oczywiście, Ŝe nie. - Przesunął rękę wzdłuŜ jej pleców ku 

wypukłości biodra. - Wiem, co muszę, a na co mam ochotę. - Odsunął ją od siebie, 

uśmiechnął się. - Chodź, przymierz je dla mnie.

Popatrzyła na niego uwaŜnie. To był wspaniałomyślny gest, podyktowany 

impulsem. Czy mogła go nie przyjąć?

- Dziękuję - powiedziała z taką powagą, Ŝe się roześmiał i uściskał ją z całej 

mocy.

- Znowu patrzysz na mnie jak sowa, bardzo rzeczowa i mądra sowa. Ale teraz 

się pospiesz, Ŝebym mógł zobaczyć, czy ci w nim ładnie. Proszę.

JeŜeli Ruth miała jeszcze jakieś obiekcje, to owo „proszę” odsunęło je na 

daleki plan. Mogłaby policzyć na palcach jednej ręki, ile razy uŜył go wobec niej. Bez 

chwili wahania dała nurka do pudła. Zatopiła palce z futrze.

- Jest wspaniałe, Nick. Naprawdę wspaniałe.

- Tylko nie na szlafrok, miłaja - oburzył się, gdy zaczęła je wkładać. - Nie nosi 

się lisów do niebieskiego frotte.

Spiorunowała go wzrokiem, po czym rozwiązała pasek. Zdjęła szlafrok i 

szybko zmieniła go na futro. Jej nagie ciało, które mu mignęło, przyprawiło go o 

skurcz Ŝołądka. Jej ciemne włosy spadały na niebieski odcień bieli; podekscytowane 

oczy błyszczały.

- Muszę się przejrzeć! - Ruth odwróciła się, chcąc jak najszybciej pomknąć do 

lustra w sypialni.

- Kocham cię.

Stanęła jak wryta. Czuła, Ŝe brakuje jej tchu, jak po niefortunnym upadku na 

scenie. Zamknęła oczy. Wbiła palce w futro. AŜ ją zabolały. Nie mogła ich 

rozprostować. Bardzo powoli odwróciła się w stronę Nicka. Miała ściśnięte gardło, 

więc wymówiła słowa ochrypłym głosem.

- Co powiedziałeś?

- Kocham cię. Po angielsku. Powiedziałem to wcześniej po rosyjsku. Ja tiebia 

liubliu.

Ruth przypomniała sobie szeptane jej do ucha słowa - słowa, które utkwiły w 

jej głowie, kiedy się kochali, kiedy ją trzymał blisko siebie, zanim zasnęła. Kolana 

pod nią zadrŜały.

- Nie wiedziałam, co znaczą. - Teraz juŜ wiesz.

Wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami i czuła, jak ogarnia ją 

drŜenie.

- Boję się - wyszeptała. - Od dawna na to czekałam, a teraz się boję. Nick, 

chyba nogi odmówiły, mi posłuszeństwa.

- A chcesz podejść czy odejść ode mnie?

To pytanie trochę ją uspokoiło. Być moŜe on takŜe się boi. Postąpiła krok do 

przodu. Stając przed nim, czekała, aŜ odzyska normalny głos.

- A jak ja to powiem po rosyjsku? - zapytała. - Chcę to najpierw powiedzieć 

po rosyjsku.

- Ja tiebia liubliu.

- Ja tiebia liubliu, Nikolai - wymówiła, kalecząc wymowę. Kiedy go 

obejmowała, zobaczyła jego błyszczące, rozpromienione oczy. - Ja tiebia liubliu - 

powtórzyła. - Kocham cię.

Całował jej włosy, policzki, powieki, a potem niemal rzucił się na nią.

- Ona moja - powiedział, mrucząc jak niedźwiedź. Futro zsunęło się na 

podłogę.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Ruth jeszcze nigdy tak cięŜko nie pracowała. Zademonstrowanie przed 

publicznością całego baletu nigdy nie było łatwe, ale tańczenie do czterech kamer 

było ze wszech miar denerwujące i wyczerpujące. Powtarzane w nieskończoność 

krótkie sekwencje kombinacji kroków wyprowadzały ją z równowagi. Przywykła do 

ś

wiateł reflektorów, ale specjalistyczne kable i kamery to juŜ było dla niej za wiele. 

Czuła się osaczona.

Od ciągłego rozpoczynania i przerywania miała skurcze nóg. Denerwował ją i 

rozpraszał zbyt często jej zdaniem poprawiany specjalny makijaŜ do zbliŜeń i bliskich 

ujęć. Publiczność przed telewizorami nie moŜe oglądać kropelek potu na twarzy 

eleganckiej baleriny. Utrzymanie złudzenia, Ŝe taniec jest łatwy i Ŝe prawie nie 

wymaga wysiłku, było moŜliwe jedynie z odległości, jaką stwarza scena. Natomiast 

kamery były bezlitosne.

Nie wiadomo juŜ który raz powtarzali ten sam trudny układ soubresauts i 

piruetów. Nick zdawał się niestrudzony. Fascynowała go praca przed kamerą. Nie 

okazywał nawet odrobiny zniecierpliwienia podczas krótkich proceduralnych przerw, 

tylko przystawał, rozmawiał z reŜyserem, dopóki ekipa telewizyjna nie była gotowa 

do dalszej pracy. Po czym, gdy powtarzał kroki, robił to jakby w przypływie nowej 

energii.

Nagrywali coś, co w ponad dwugodzinnym programie wypełni nie więcej niŜ 

trzy minuty. Był to Ŝywy, pełen werwy i ognia fragment większej kompozycji - 

specjalność Nicka. Ruth po raz kolejny wykonała potrójny piruet, gdy nagle 

przeszywający ból powalił ją z nóg. Natychmiast Nick ukucnął przy niej.

- To tylko skurcz - wymówiła, z trudem chwytając powietrze.

- Tu? - Dotknął jej łydki, wyczuł zgrubienie mięśnia i zaczął masować.

Ból był nieznośny. Przycisnęła czoło do kolan i zamknęła oczy.

- Proszę o dziesięć minut przerwy - usłyszała głos Nicka. - Czy oprócz tego 

coś cię jeszcze boli? - zapytał, ugniatając mięsień. Ruth potrząsnęła przecząco głową. 

- Za dobrze to nie wygląda - skrzywił się.

- Ja juŜ nie mogę! - Nagle Ruth zaczęła walić pięścią o podłogę sceny. - Po 

prostu nie mogę!

- Co za absurd! - rzucił, mruŜąc gniewnie oczy.

- To nie Ŝaden absurd. Ja juŜ nie mogę - syknęła. - To nie do zniesienia. Do 

tyłu, do przodu, i tak w kółko. Jak mogę coś czuć, kiedy nie ma w tym ciągłości ani 

nastroju? Dookoła pełno ludzi, praktycznie wchodzą mi na głowę, więc jak mogę 

przygotować się do skoku?

- Nie zwracaj na nich uwagi i tańcz - powiedział kategorycznie. - To jest 

nieuniknione i konieczne.

- Konieczne? - cisnęła się. - Powiem ci, co jest konieczne. Koniecznie trzeba 

się pocić. Ale nawet i tego mi nie wolno. JeŜeli ten człowiek posypie mnie jeszcze raz 

pudrem, zacznę wrzeszczeć. - Gdy w drugiej nodze chwycił ją skurcz, wstrzymała 

oddech. Ból w obu nogach przekraczał granice wytrzymałości. Znów opuściła głowę. 

- Och, Nick, jestem taka zmęczona.

- Więc co zamierzasz? Odejść? - Głos miał szorstki, gdy zaczął masować jej 

drugą nogę. - Potrzebuję partnerki, nie zaś uskarŜającego się dziecka.

- Nie jestem dzieckiem. Ale teŜ nie jestem maszyną!

- Jesteś tancerką. - Wyczuł pod palcami, Ŝe mięsień rozluźnia się. - Więc 

tańcz.

Spiorunowała go wzrokiem.

- Dziękuję za wyrozumiałość. - Odepchnęła jego rękę, choć uginały się pod nią 

nogi, i podniosła się o własnych siłach.

- MoŜe gdzie indziej jest miejsce na wyrozumiałość. - Nick wstał z podłogi. - 

Ale nie tutaj.

Tutaj wykonujesz konkretną pracę. A teraz pozwól, Ŝeby ci przypudrowano 

twarz.

Przez chwilę patrzyła na niego z niedowierzaniem, następnie odwróciła się i 

bez słowa opuściła scenę.

Nick zaklął pod nosem, po czym zabrał się za masowanie własnych nóg.

- Twardy z ciebie człowiek, Davidov - usłyszał z oddali.

Podniósł oczy i zobaczył wstającą z fotela na widowni Nadine.

- Tak. - Wrócił do masowania nogi. - JuŜ mi to kiedyś mówiłaś.

- Takim cię lubię. - Podeszła do bocznego skrzydła sceny i zaczęła wchodzić 

po stopniach. - Ale mimo wszystko nie zapominaj, Ŝe ona jest młoda.

Nadine uklękła obok Nicka. Wzięła się za fachowe masowanie jego nogi.

- Dobre stopy, cudowne nogi, bardzo muzykalna. - Uśmiechnęła się do Nicka. 

- Jeszcze nie stwardniała tak jak my.

- Tym lepiej dla niej.

- Tym trudniej dla ciebie, poniewaŜ ją kochasz. - Nick ze zdziwienia aŜ uniósł 

brwi. - Wiem wszystko o moich tancerzach, przede mną nic się nie ukryje. Często 

wiem wcześniej niŜ oni sami. JuŜ od dawna jesteś w niej zakochany.

- I co z tego wynika?

- Tancerze często łączą się między sobą w pary. Mówią tym samym językiem, 

mają te same problemy. - Nadine przesiadła się na drugi bok. - Ale gdy dotyczy to 

mojego premier danseur i dyrektora artystycznego w jednej osobie oraz mojej najlep-

szej baleriny, jestem zaniepokojona.

- Nie ma powodu, Nadine - powiedział łagodnym tonem, choć był 

najwyraźniej poirytowany.

- Romanse mogą przybierać róŜne formy - skomentowała Nadine. - Wierz mi, 

Ŝ

e duŜo o tym wiem. - Tym razem uśmiechnęła się posępnie. - Tancerze to osobnicy 

kierujący się emocjami, Nick. Nie chcę stracić Ŝadnego z was, jeŜeli będziecie musieli 

się rozstać. Jej przeznaczeniem jest zostać prima ballerina absolutta.

- CzyŜbyś sugerowała, Ŝe mam się przestać widywać z Ruth? - zapytał 

lodowatym tonem i podniósł się z podłogi.

- Jak długo się znamy, Davidov? - zapytała, zaglądając mu głęboko w oczy.

- Lepiej nie pytaj, to by nas tylko oboje postarzyło - odpowiedział, zdobywając 

się na uśmiech.

Przytaknęła mu ruchem głowy, po czym wyciągnęła do góry rękę. Nick 

podniósł ją lekko z podłogi.

- Długo. Bardzo długo. Wystarczy, Ŝeby wiedzieć, co ci zasugerować. - Na jej 

twarzy pojawił się grymas. - Przez całe lata obserwowałam paradę twoich kobiet.

- Spasibo.

- Nie ma się czym chwalić - skontrowała. - To było tylko stwierdzenie. 

Bannion jest inna.

- Tak - przyznał jej rację. - Ruth jest inna.

- UwaŜaj, Davidov. Dla tancerzy upadki bywają groźne. - Odwróciła się, kiedy 

na scenę zaczęli powracać członkowie ekipy telewizyjnej. - Przez jakiś czas będzie 

cię nienawidzić.

- Jakoś sobie z tym poradzę.

- Oczywiście - odparła, nie oczekując Ŝadnego innego oświadczenia.

Prosta jak struna, z nieprzeniknioną, spokojną twarzą, Ruth wyszła zza kulisy. 

Kiedy jej poprawiano makijaŜ, wszystkie myśli skoncentrowała tylko na jednym - na 

tańcu, który ma wykonać. Później przyjdzie czas na emocje. Podeszła do Nicka.

- Jestem gotowa.

Popatrzył na nią. Chciał ją zapytać, czy nadal ją boli, chciał powiedzieć, Ŝe ją 

kocha.

- Świetnie, więc zaczynamy - rzucił jej zamiast tego.

Gdy dwie godziny później stała pod prysznicem, była odrętwiała z bólu. Ze 

zmęczenia mąciło się jej w głowie. Tylko dwie rzeczy były pewne: nie znosi tańczyć 

do kamery i gdy raz naprawdę potrzebowała Nicka, on odwrócił się od niej. 

Przemawiał do niej tak, jakby miał do czynienia z opieszałą, leniwą i słabą istotą. A 

potem, w obecności innych, straciła panowanie nad sobą i poniŜyła się. To przez te 

jego lodowate słowa.

Zawsze była dumna ze swojej siły i wytrwałości. Dzisiejszy upadek, 

potłuczenie się i drobna kontuzja były dla niej potęŜnym wstrząsem. Pragnęła 

pocieszenia, a spotkała się z lekcewaŜeniem, a nawet z pogardą.

Gdy wyszła spod prysznica i owinęła się ręcznikiem, zjawiła się Leah. Gotowa 

do wyjścia, ubrana jak spod igiełki, oparła się o umywalkę i uśmiechnęła.

- Cześć. - Z uwagą wpatrywała się w bladą, wyczerpaną twarz Ruth. - 

Parszywy dzień?

- Dość parszywy. - Ruth sięgnęła do torby po sweter.

- Słyszałam, Ŝe miałaś dzisiaj jakieś kłopoty. Ruth, wciągając sweter przez 

głowę, zdąŜyła przybrać opanowany wyraz twarzy.

- Nic powaŜnego - odrzekła ze spokojem, choć ten luz wiele ją kosztował. - 

Nagrywanie „Korsarza” zostało zakończone.

- Nie mogę się doczekać, kiedy to obejrzę. Nie przestając się uśmiechać, Leah 

wyjęła szczotkę i w zwolnionym tempie pociągnęła nią po swoich jedwabistych 

włosach.

- Jesteś blada - zauwaŜyła, kiedy Ruth wciągała dŜinsy. - Całe szczęście, Ŝe 

masz parę dni na odpoczynek, zanim zaczną nagrywać „Czerwoną róŜę”.

- Widzę, Ŝe śledzisz grafik.

- Mam w tym swój interes. Muszę wiedzieć o wszystkich poczynaniach 

kaŜdego w zespole.

- A o co ci chodzi?

- O Nicka - odparła bez namysłu. Widząc błysk w oczach Ruth, uśmiechnęła 

się jeszcze szerzej. - Nie, nie w tym sensie, choć byłoby to moŜe interesujące. 

Podobno bycie jego kochanką ma swoje korzyści.

Ruth najchętniej zdzieliłaby Leah butem prosto w tę jej uśmiechniętą twarz. 

Zamiast tego, kipiąc w środku, wsunęła go na stopę.

- To, co jest między Nickiem i mną, jest czysto osobistą sprawą i nikogo nie 

powinno obchodzić. - Gotując się coraz bardziej, Ruth podniosła się z ławki.

- Och, aleŜ to wszystko łączy się w jedną całość! - Leah wyciągnęła rękę, 

chcąc dotknąć ramienia Ruth, jakby się obawiała, Ŝe moŜe jej umknąć.

- Co takiego?

Leah przysiadła na brzegu blatu wokół umywalki i skrzyŜowała nogi w 

kostkach.

- Zamierzam zostać prima ballerina absolutta.

- Czy to informacje z ostatniej chwili? - zapytała ironicznie Ruth.

- Wiem, Ŝe aby to osiągnąć i pozostać w tym zespole, muszę mieć za partnera 

Nicka - gładko wyrecytowała Leah.

- Z tym będzie pewien problem - zgodnie z prawdą odparła Ruth. - Nick jest 

moim partnerem.

- Na razie - zgodziła się szybko Leah. - Ale gdy znudzi się tobą w łóŜku, z 

pewnością cię rzuci.

- A to juŜ mój problem - rzekła Ruth słodkim głosem.

- Miłostki Nicka nigdy nie trwają długo. Na przestrzeni lat wszyscy byliśmy 

ś

wiadkami róŜnych jego wzlotów i upadków. Pamiętasz tę prawniczkę sprzed sześciu 

czy ośmiu miesięcy? Bardzo elegancka. A przed nią była jakaś modelka. Zwykle Nick 

wystrzega się podrywania kogoś z zespołu. Bardzo wybredny jest ten nasz Nikolai.

- Mój Nikolai. I radzę ci, Ŝebyś poprzestała na partnerach, których ci 

wyznaczono. - Ruth sięgnęła po torbę.

- On i tak nie potańczy dłuŜej niŜ dwa lata. Zresztą juŜ teraz znaczną część 

czasu poświęca choreografii. A mnie wystarczą dwa lata.

- Dwa lata! - zaśmiała się Ruth, przerzucając torbę przez ramię. - Za pół roku 

ja będę prima ballerina absolutta. - Wypowiadając te słowa, dała upust wściekłości. - 

Po ukazaniu się widowiska w telewizji cały kraj dowie się, kim jestem. JeŜeli 

obawiasz się konkurencji, moŜe lepiej znajdź sobie inny zespół.

- Konkurencja! - Oczy Leah zwęziły się jak u kota. - Z trudem przebrniesz 

przez pierwszy kawałek. - Po raz kolejny przesłała Ruth promienny uśmiech. - 

Pozostałe dwa Nick moŜe ci odebrać i dać je komuś, kto ma trochę więcej 

wytrwałości od ciebie.

- Na przykład tobie!

- Oczywiście.

- Po moim trupie - powiedziała słodko Ruth, po czym odsuwając Leah na bok, 

opuściła łazienkę.

Choć ostatni gest trochę jej pomógł, nerwy miała napięte do granic 

wytrzymałości. Utarczka odwróciła jej uwagę od ciała, schodziła więc ze schodów 

nieświadoma bólu w łydkach. Kipiąc z oburzenia, kierowała się ku wyjściu na ulicę.

- Ruth! - PoniewaŜ nie odpowiedziała na pierwsze wołanie, Nick ją dogonił i 

ujął jej ramię. - Dokąd się wybierasz?

- Do domu - rzuciła krótko.

- Świetnie. - ZauwaŜył jej rozpaloną twarz. - Pojedziemy razem.

- Znam drogę. - Odwróciła się w stronę drzwi, ale uchwyt jego ręki okazał się 

silniejszy.

- Powiedziałem, Ŝe pojedziemy razem.

- Oczywiście. - Wzruszyła ramionami. - Rób, jak ci wygodniej.

- Zwykle tak robię - odpowiedział chłodnym tonem, wyciągając ją na zewnątrz 

i wsadzając do taksówki.

Zajęła miejsce w rogu, trzymając sztywno torbę na kolanach. Nick, oparty 

plecami o siedzenie, nie podejmował rozmowy. Wydawał się całkowicie pochłonięty 

własnymi myślami. Upór nie pozwolił Ruth wypowiedzieć słowa.

Na nowo przeŜywała i analizowała dzisiejszą scysję z Nickiem, a potem scenę 

z Leah. Złość Ruth przybrała formę lodowatego milczenia.

Kiedy taksówka zatrzymała się przed jej domem, wysunęła się z niej, gotowa 

rzucić Nickowi chłodne „do widzenia”. Tymczasem on wysiadł od strony jezdni, 

obszedł samochód i znowu ujął ją pod ramię. Uścisk był lekki, ale nie podlegający 

dyskusji. Nie komentując tego, Ruth weszła z Nickiem do budynku.

Była gotowa do walki. Wystarczyłaby jakakolwiek prowokacja z jego strony. 

Pieniła się ze złości. Otworzyła drzwi i wbiegła do środka, zostawiając Nickowi 

wolny wybór - mógł wejść albo odejść.

Z sofy podniósł się NiŜyński, wypręŜył grzbiet, po czym bezszmerowo 

zeskoczył na podłogę. Spełnił swój obowiązek, okrąŜając kostki nóg Ruth, i 

niezwłocznie przeszedł do Nicka. Usłyszała, jak Nick szepcze coś kotu na powitanie. 

Bez słowa udała się do sypialni, Ŝeby rozpakować torbę.

Celowo zwlekała. Z drugiego pokoju nie dochodziły Ŝadne dźwięki. Starannie 

ułoŜyła w szafie baletki. Skrupulatnie wyjęła spinki z włosów i pozwoliła im opaść. 

Uwalniając je, pozbyła się teŜ lekkiego bólu głowy. Rozczesywała włosy energi-

cznymi, długimi pociągnięciami szczotki. W mieszkaniu nadal panowała absolutna 

cisza.

Spędziła w sypialni bite dziesięć minut, wymyślając dziesiątki drobnych, 

niepotrzebnych czynności. Znowu nerwy zaczęły dawać się jej we znaki. Dochodząc 

do wniosku, Ŝe powinna coś zjeść, związała włosy wstąŜką i opuściła sypialnię.

Na kanapie Nick spał jak zabity. LeŜał na wznak z mruczącym NiŜyńskim, 

zwiniętym w kłębek na jego piersi. Nick oddychał wolno i równo. Natychmiast 

ulotniła się jej cała niechęć i Ŝal.

Uświadomiła sobie, jak bardzo jest wyczerpany. Widać to było po jego twarzy. 

Dlaczego nie zauwaŜyła tego wcześniej? PoniewaŜ za bardzo była przejęta własnymi 

doznaniami, pomyślała z poczuciem winy.

Głębokie bruzdy Ŝłobiły jego policzki. Pod oczami dostrzegła lekko fioletowe 

cienie. Westchnęła. Najchętniej by się rozpłakała. śadnych łez, nakazała sobie 

twardo.

Wzięła z oparcia fotela moherowy szal i przykryła Nicka. Nie drgnął. NiŜyński 

otworzył jedno oko, posłał jej przepraszające spojrzenie i ponownie zasnął. Ruth 

usiadła w fotelu i podwinęła pod siebie nogi. Spoglądała na śpiącego z czułością.

Kiedy się obudził, było juŜ ciemno. Nieprzytomny, przycisnął palcami oczy. 

Na piersi poczuł jakiś cięŜar. Odkrył tam ciepłą futrzaną kulę. Stęknął, gdy NiŜyński, 

tytułem eksperymentu, wpił się w niego pazurami. Klnąc pod nosem, spędził kota i 

usiadł. Spod kuchennych drzwi padał strumień światła. Nick siedział jeszcze przez 

chwilę, zanim wstał i ruszył w tamtą stronę.

Ruth krzątała się przy kuchni. PoniewaŜ ściągnęła do tyłu włosy, dokładnie 

widział jej profil: delikatne kości, ładnie zarysowany podbródek, lekko skośne oczy. 

Zaabsorbowana pracą rozchyliła wargi - miękkie, pełne wargi, których smak poczuł 

juŜ na sam ich widok. Smukła, wysklepiona szyja klasycznej baleriny. Dokładnie znał 

miejsce, gdzie ta skóra jest najbardziej wraŜliwa.

W ostrym kuchennym świetle wyglądała bardzo młodo, prawie jak wówczas, 

kiedy ją zobaczył pierwszy raz - w oślepiającym słońcu na śniegu na parkingu szkółki 

Lindsay. Czując na sobie jego wzrok, Ruth odwróciła się gwałtownie. Ich oczy się 

spotkały.

ZwilŜyła wargi.

- Pomyślałam, Ŝe będziesz głodny. Co powiesz na omlet?

- Hm. Świetnie.

Gdy powróciła do swoich zajęć, oparł się o framugę drzwi. Rzucił okiem na 

zegarek, stwierdzając, Ŝe jest dopiero dziewiąta. Spał nie więcej niŜ dwie godziny, a 

czuł się zregenerowany i odświeŜony, jakby przespał całą noc.

- Pomóc ci?

Ruth nie spuszczała oczu z patelni, na której robiła omlety.

- MoŜesz wyjąć talerze. JuŜ prawie skończyłam. - Obok, na blacie, zaczynała 

pykać kawa w maszynce. Nick wyjął talerze i filiŜanki. - Będziesz miał jeszcze na coś 

ochotę? - zapytała Ruth, zdegustowana swoim zbyt uprzejmym głosem.

- Nie. To wystarczy.

Fachowym ruchem przerzuciła pierwszy omlet z patelni ha talerz.

- Idź i zaczynaj. Za chwilę dołączę. - Kolejne rozbite jajka zaskwierczały na 

patelni. - Przyniosę kawę.

Nick zabrał talerz do jadalni. Ruth kontynuowała smaŜenie. Kawa pykała 

coraz Ŝywiej. Zsunęła jajka z patelni. Wyłączyła maszynkę z kawą i wyniosła ją do 

jadalni.

Kiedy weszła, Nick podniósł znad talerza wzrok.

- Smakuje? - zapytała, stawiając swój talerz i nalewając kawę do filiŜanek.

- Bardzo. - Wziął na widelec kolejny kęs. Ruth unikała jego wzroku. Ustawiła 

maszynkę na trójkątnej podstawce. Usiadła naprzeciwko niego i zaczęła jeść.

- Chciałem ci podziękować, Ŝe pozwoliłaś mi pospać. - Obserwował ją, jak 

zmusza się do jedzenia i dziobie swój omlet. - Potrzebowałem tego. I tego teŜ. - 

Wskazał na talerz.

- Wyglądałeś na zmęczonego - mruknęła. - Nigdy nie przyszło mi na myśl, Ŝe i 

dla ciebie praca bywa ponad siły.

- No tak - powiedział lekko rozbawiony. - Davidov jest niezniszczalny.

- Zawsze za takiego cię miałam. Chyba podobnie jak my wszyscy - odparła.

- Ale ty nie jesteś wszystkimi - powiedział, patrząc na nią z powagą. Jej oczy 

były nabrzmiałe od łez. Poczuł skurcz Ŝołądka. - Lepiej jedz - powiedział, udając, Ŝe 

niczego nie zauwaŜa. - Mamy za sobą długi dzień.

Sięgając po kawę, Ruth starała się zachować spokój. Miała dość scen na 

dzisiaj.

- Naprawdę nie jestem głodna.

Nick wzruszył ramieniem i wrócił do swojego jedzenia.

- Coś się przypala - zauwaŜył.

Ruth z krzykiem zerwała się od stołu i pobiegła do kuchni. Słup dymu unosił 

się nad patelnią, której powierzchnia pękała od Ŝaru. Klnąc na czym świat stoi, zgasiła 

ogień, o którym zapomniała, zdejmując omlety, i ze złością kopnęła piecyk.

- OstroŜnie - powiedział Nick od progu. - Nie będę miał poŜytku z partnerki ze 

złamanymi palcami u nogi.

Zakręciła się na pięcie, by wyładować na nim złość. Tymczasem on się 

uśmiechał. I nagle wszystko puściło.

- Och, Nick! - Rzuciła mu się w ramiona. - Byłam dzisiaj potworna. I 

tańczyłam okropnie.

- Nie - zaprzeczył, całując jej włosy. - Tańczyłaś pięknie, a zwłaszcza po tym, 

jak się na mnie wściekłaś.

Odrzuciła do tyłu głowę i popatrzyła na niego. Wiedziała z całą pewnością, Ŝe 

nie uciekłby się do kłamstwa, byle ją tylko pocieszyć.

- Nie powinnam się na ciebie złościć. Zasklepiłam się w sobie i w tym, jak się 

czuję, i nawet nie pomyślałam, Ŝe tobie teŜ moŜe być trudno. Sprawiasz wraŜenie, 

jakby cię nigdy nic nie kosztowało i jakbyś wszystko robił bez wysiłku.

- Nie lubisz kamery.

- Nienawidzę. Ohyda.

- Ale ile ma moŜliwości!

- Wiem. Wiem o tym. - Cofnęła się i stanęła obok. - Czuję do siebie wstręt po 

tym, jak się zachowałam, płacząc i wrzeszcząc przy wszystkich, wściekając się na 

ciebie.

- Jesteś artystką i, juŜ ci to mówiłem, takie zachowanie nikogo nie dziwi.

- Nie cierpię ekshibicjonizmu. A zwłaszcza brzydzi mnie mój egoizm i 

nieliczenie się z innymi.

- Jesteś zbyt surowa dla siebie, Ruth. Kobieta, którą kocham, nie jest egoistką 

ani osobą nie liczącą się z innymi.

- Ale dzisiaj taka byłam. Cały czas, dopóki nie zobaczyłam cię śpiącego i tak 

skrajnie wyczerpanego, myślałam tylko o sobie. A przecieŜ powinnam pamiętać, jak 

cięŜko pracujesz! Ale ja skoncentrowałam się tylko na tych denerwujących mnie, 

porozstawianych na kaŜdym kroku kamerach i na tym, jak bardzo bolą mnie nogi. - 

Wzdrygnęła się. - To przykre, Ŝe moŜna być tak małostkowym, tak 

jednowymiarowym. A właśnie tak opisał mnie Donald.

- Och, przestań! - Ŝachnął się i jeszcze mocniej ją objął. - PrzecieŜ musimy od 

czasu do czasu pomyśleć o sobie i o własnym ciele. Inaczej byśmy nie przetrwali. 

Byłabyś niemądra, gdybyś uwierzyła, Ŝe stajesz się przez to mniej wartościowym 

człowiekiem. To prawda, Ŝe róŜnimy się od innych. Po prostu tacy jesteśmy.

- Egoistyczni?

- Czy trzeba to nazywać? - Potrząsnął nią lekko, po czym znowu przyciągnął 

do siebie. - Tak, egoistyczni, jeśli juŜ koniecznie musisz nadać temu jakąś etykietę. 

Zapaleni. Obsesyjni. Jakie to ma znaczenie? Czy stajesz się przez to inna? Albo czy ja 

staję się inny? - To mówiąc, zaczął ją całować.

Ruth zdąŜyła tylko jęknąć. Czekała na ten pocałunek. Jego wargi były 

delikatne i czułe, a zarazem zaborcze. Przyciskał ją coraz bliŜej i mocniej, aŜ wtopili 

się w siebie.

- Tak właśnie chciałem cię pocałować, kiedy siedziałaś na scenie zła i 

zraniona. Czy bardzo mnie nie lubisz, poniewaŜ tego nie zrobiłem?

- Nie. Nie, ale chciałam, Ŝebyś to zrobił.

- Gdybym cię pocieszył, nie zdobyłabyś się na wysiłek i nie skończyłabyś 

tańca. - Odchylił jej głowę do tyłu. Ich oczy się spotkały. - Wiedziałem o tym, 

poniewaŜ cię znam. Czy przez to jestem zimnym egoistą?

- Przez to jesteś Davidovem - westchnęła i uśmiechnęła się do niego. - I 

niczego innego nie pragnę.

- A ty jesteś Bannion. - Pochylił się do jej ust. - I niczego innego nie pragnę.

- To brzmi tak prosto. Ale czy tak jest?

- Tej nocy na pewno. - Wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Ruth zasiadła w szóstym rzędzie i przyglądała się nagrywaniu. Trzy odcinki z 

jej udziałem zostały juŜ ukończone. I pomyśleć, Ŝe trzy dni wytęŜonej pracy zostaną 

zredukowane do dziewięciu, najwyŜej dziesięciu minut antenowego czasu!

Nauczyła się występować przed kamerą, a nawet ją tolerować. Wiedziała 

jednak, Ŝe nie podzieli nigdy zachwytu i entuzjazmu Nicka. Wezwał ją do 

współzawodnictwa, zachęcał, Ŝeby go prześcignęła w ich pas de deux z „Karnawału”. 

Przeszedł samego siebie w masce i kostiumie Arlekina. Jego przekomarzająca się i 

niczym nie skrępowana dusza przydała jej Kolombinie tyle ognia i werwy, o jakich 

nawet nie śniła.

On po prostu tryska energią, zadumała się, obserwując go na scenie. Nawet 

kiedy sam nie tańczy.

Corps tańczył scenę z „Rodeo”. Nick, w płowym dresie, po którym juŜ z 

daleka moŜna go było poznać, stał pośród tancerzy w kowbojskich kapeluszach i 

kraciastych bawełnianych koszulach i wydawał im polecenia. Nawet gdyby był ubrany 

w srebro czy złoto, nie przyciągałby większej uwagi.

Wiedziała, jak rzadko w ostatnich tygodniach pozwalał sobie na odpoczynek. 

A jednak, choć było to juŜ ostatnie szlifowanie tancerzy, witalność i werwa Nicka 

były na miarę młodego chłopaka. Jak on to robi? - zachodziła w głowę Ruth.

Pomyślała o tym, co usłyszała od Leah: czy rzeczywiście Nick przestanie 

tańczyć w ciągu najbliŜszych dwóch lat? Wygląda tak młodo. PrzecieŜ prawie w 

kaŜdym innym zawodzie uchodziłby za młodego człowieka. Jako kierownik 

artystyczny, choreograf czy kompozytor moŜe ciągnąć w nieskończoność. Ale jako 

danseur noble czas ma policzony.

On o tym oczywiście wie. Jak się z tym czuje? Nigdy z nią na ten temat nie 

rozmawia. Podobnie jak o wielu innych sprawach. Na przykład, ilekroć chciała 

dowiedzieć się czegoś o jego Ŝyciu w Rosji, gładko i szybko zmieniał temat. A 

przecieŜ nie powodowała nią zwykła ciekawość!

Czuła się zawiedziona, Ŝe zamyka się przed nią. Sama bardzo ceniła i 

szanowała prywatność, ale kochając całym sercem Nicka, czuła potrzebę głębszego 

poznania go. Tymczasem on unikał wszelkich pytań i rozmów o swojej przeszłości i 

karierze tancerza w swoim kraju. Podobnie jak nie mówił, co czuje w związku ze 

zbliŜającym się końcem występów na scenie.

Doszła do wniosku, Ŝe zbyt często traktuje ją jak małą dziewczynkę. Jak go 

przekonać, Ŝe jest zdolna dzielić jego problemy, podobnie jak dzieli z nim radości?

Muzyka rozbrzmiewała; szybka, hałaśliwa westernowa muzyka, która porywa 

do tańca. Nick obserwował corps zza pleców kamerzysty, opierając ręce na biodrach. 

Patrząc na niego, Ruth aŜ wstrzymała oddech.

Czy zawsze tak będzie? - zastanawiała się. Czy zawsze będzie mnie poruszać i 

olśniewać? To przeraŜające zakochać się w legendzie. Nawet w tak. krótkim czasie, 

odkąd są razem, cięŜar obowiązków zawodowych odciskał się na nich obojgu. Balet 

to zarówno zobowiązanie, jak i ciągłe napięcie. Czas spędzany razem u niej w 

mieszkaniu naleŜał do innego wymiaru. Tam mogli być kobietą i męŜczyzną. Ale 

muzyka i światła reflektorów przywoływały ich z powrotem. A tutaj, w świecie, który 

pochłaniał większą część ich Ŝycia, on był Davidovem - mistrzem.

- Nieźle sobie z tym wszystkim poradził. Jak zawsze. - Na krzesło obok Ruth 

cicho wśliznęła się Nadine.

Muzyka umilkła.

Nick znowu dyskutował z tancerzami, gdy tymczasem reŜyser w słuchawkach 

na uszach mówił coś do jakiegoś niewidocznego technika.

- Tak, na to wygląda.

- Jak chłopczyk, który dostał nową kolejkę. Cały skład.

Ruth rzuciła Nadine pytające spojrzenie.

- Kolejkę?

- Nowa podnieta, entuzjazm, zapał - wyjaśniła, wykonując zamaszysty ruch 

ręką. - On to uwielbia.

- Tak. - Ruth znowu spojrzała na Nicka. - Nie da się ukryć.

- Twoje tańce wypadły dobrze. - Nadine przeszła do porządku nad śmiechem 

Ruth, wyraŜającym powątpiewanie. - Och, wiem, Ŝe musiałaś jeszcze to i owo 

poprawić. Takie jest Ŝycie.

- Oglądałaś to?

- Zawsze oglądam.

- Zwykle nie bywasz taka łaskawa, Nadine - zauwaŜyła Ruth.

- Moja droga, ja nigdy nie jestem łaskawa. Nie stać mnie na to. - Znowu 

rozległa się muzyka i chociaŜ Nadine patrzyła na scenę, mówiła do Ruth. - Oni 

naprawdę są dobrzy. A nagranie jest wyśmienite. Program powinien spełnić nasze 

oczekiwania. Przyznam szczerze, Ŝe juŜ od dość dawna nie widziałam niczego tak 

doskonałego jak wasz taniec z Nickiem. Nigdy nie sądziłam, Ŝe znajdzie partnerkę, 

która dorówna Lindsay. Oczywiście, róŜnicie się stylem, nawet bardzo. Lindsay 

unosiła się w powietrzu, jakby stanowiła jego część, bez wysiłku, z jakąś dozą 

mistycyzmu. Ty mu rzucasz wyzwanie, jakbyś się buntowała przeciwko prawu 

grawitacji.

Ruth zainteresował taki opis. Zastanawiała się nad jego trafnością.

- Lindsay była najpiękniejszą baleriną, jaką kiedykolwiek widziałam.

- Straciliśmy ją, bo nad taniec przedłoŜyła prywatne Ŝycie. Wielka szkoda.

- Nie miała wyjścia - obruszyła się Ruth. - Jej ojciec zginął w wypadku, a 

matka była w bardzo cięŜkim stanie.

- Sami dokonujemy wyboru. - Nadine zwróciła się twarzą ku Ruth. - Nie 

wierzę w przeznaczenie. To my wpływamy na bieg zdarzeń.

- Lindsay zrobiła to, co musiała.

- To, co wybrała - sprostowała Nadine. - Wszyscy to robimy. Osobiście 

przyświecał mi w Ŝyciu tylko jeden cel. I byłoby dobrze, gdyby było podobnie z 

moimi tancerzami, ale tak nie jest. Ty masz talent, młodość, napęd, jednym słowem 

masz wszystko, Ŝeby zdobyć sławę w świecie baletu. Lindsay była na najlepszej 

drodze do tego, kiedy odeszła. Nie chciałabym stracić takŜe ciebie.

- Dlaczego miałabyś mnie stracić? - Ruth wycedziła te słowa, nie spuszczając 

oczu z Nadine. Przestała zwracać uwagę na to, co dzieje się na scenie.

- Tancerze są bardzo pobudliwi i humorzaści.

- Tak mi mówiono - zauwaŜyła oschle Ruth. - Ale nie odpowiedziałaś na moje 

pytanie.

- Potrzebuję zarówno ciebie, jak i Nicka, ale jego potrzebuję bardziej. - Zrobiła

krótką pauzę, czekając, aŜ jej słowa zrobią na Ruth odpowiednie wraŜenie. - JeŜeli 

między wami coś się... popsuje i nie będziecie mogli albo chcieli ze sobą pracować, 

będę musiała dokonać wyboru. Zespół nie moŜe sobie pozwolić na stratę Nicka.

- Rozumiem.

- Od dawna nosiłam się z zamiarem odbycia z tobą rozmowy. Wolę, Ŝebyś 

znała moje stanowisko.

- Rozmawiałaś o tym z Nickiem?

- Nie wprost. Zrobię to, oczywiście, gdyby zaszła taka potrzeba. Mam jednak 

nadzieję, Ŝe do tego nie dojdzie.

- Spora liczba tancerzy w zespole łączy się w pary - zauwaŜyła Ruth. - 

Niektórzy nawet się Ŝenią. Czy zamierzasz wprowadzić zwyczaj wtrącania się w 

cudze sprawy?

- Zawsze podejrzewałam, Ŝe za twoimi nienagannymi manierami kryją się 

pasje. - Nadine uśmiechnęła się blado. - Miło było cię widzieć. - Zamilkła na chwilę. - 

Dopóki nic nie koliduje z pracą zespołu, nie ma powodu do robienia dramatu. - 

Ponownie spojrzała Ruth prosto w oczy. - Ale Nick jest nie tylko jednym z moich 

tancerzy. Obie o tym wiemy.

- Nie sądzę, Ŝeby to, co jest między mną i Nickiem, miało kolidować z pracą 

zespołu czy z naszym tańcem. - Ruth poprawiła się sztywno na krześle.

- Nie, jeszcze nie. Lubię cię, Ruth, i dlatego musiałam ci o tym powiedzieć. A 

teraz muszę wycisnąć trochę dolarów z pewnego sponsora. - Nadine wstała, ruszyła 

ciemnym przejściem między rzędami i opuściła widownię.

Na scenie Nick uwaŜnie przyglądał się swoim tancerzom. Postrzegał kaŜdego 

indywidualnie, a takŜe jako grupę. Tutaj ramię nie tworzy ładnego łuku, tam z kolei 

ustawienie stóp jest idealne. Obserwował bacznie corps. Planował w niedalekiej 

przyszłości uczynić dwoje z nich solistami. Jedną była młoda, zaledwie 

osiemnastoletnia dziewczyna, której się przyglądał ze szczególnym zainteresowaniem. 

Miała eteryczną, nieziemską urodę i niesamowitą siłę. Przypominała mu trochę 

Lindsay. Widziałby ją w roli Carli w „Dziadku do orzechów” w nadchodzącym roku. 

Będzie musiał przekonać madame Maksimową, Ŝeby z nią indywidualnie po-

pracowała.

ReŜyser zatrzymał taśmę i Nick wszedł na środek sceny, Ŝeby skorygować parę

szczegółów. Pracowali juŜ od blisko dwóch godzin, a rozgrzane reflektory świeciły 

bezlitośnie.

Gdy znowu zaczęli, pomyślał o Nadine i jej próbach z corps. Nadine jest jak 

jastrząb polujący na kurczęta. Biedne dzieciaki; czy w ogóle zdają sobie sprawę, jaką 

harówką jest taniec? Tylko nieliczni z nich wyjdą poza corps. Ponownie spojrzał na 

młodą dziewczynę, gdy kręciła pirueta. Tej jednej się uda. Za dwa lata będzie deptać 

po piętach Ruth.

Uśmiechnął się na wspomnienie początków Ruth. Była taka młoda i tak 

strasznie zamknięta. Jedynie tańcząc, odzyskiwała wiarę w siebie. Nawet wtedy - tak, 

nawet wtedy - pragnął jej, wprawiając siebie samego w zakłopotanie. Był świadkiem 

jej rozwoju, kiedy to z miesiąca na miesiąc stawała się bardziej zrównowaŜona i 

otwarta. Był teŜ świadkiem rozkwitu jej talentu.

Pięć lat, pomyślał. Pięć lat, i teraz w końcu ją ma. Ale stanowczo za mało. 

Bywają wieczory, gdy obowiązki trzymają go do późna i gdy zmuszony jest wracać 

do siebie, do własnego, pustego mieszkania, wiedząc, Ŝe Ruth śpi daleko od niego, w 

innym łóŜku.

Zastanawiał się, czy teraz, poniewaŜ tak długo na nią czekał, nie stał się 

bardziej niecierpliwy. Codziennie musiał z sobą walczyć, Ŝeby jej nie ponaglać do 

zamieszkania razem. Nawet nie zamierzał jej mówić, Ŝe ją kocha, a juŜ na pewno nie 

w tak bezbarwny, wyzuty z wdzięku i niczym nie ubarwiony sposób, w jaki to w 

końcu zrobił. ParaliŜował go strach, jeszcze zanim odwzajemniła mu miłość. A strach 

był dla niego czymś zupełnie nowym.

Jakaś część jego istoty buntowała się przeciwko władzy, jaką nad nim miała. 

Dotąd Ŝadna kobieta nie absorbowała tak bez reszty jego myśli. A i tak do części jej 

osobowości nie miał dostępu. Zadręczał się i wściekał.

Chciał ją mieć bez ograniczeń, bez Ŝadnych tajemnic. Im dłuŜej trwał ich 

związek, tym trudniej mu było nie wywierać na nią presji i nie Ŝądać od niej więcej. 

Nawet teraz, choć był zajęty pracą, wiedział, Ŝe siedzi w zaciemnionej części 

widowni. Czuł jej obecność.

Gdy wreszcie nagrywanie dobiegło końca, odbył jeszcze krótką rozmowę z 

reŜyserem. Tancerze opuszczali scenę. Ruth podniosła się z miejsca i podeszła bliŜej. 

Muzycy rozmawiali między sobą, prostowali i rozciągali obolałe plecy.

- Za godzinę proszę z powrotem - zawołał do nich Nick, słysząc w odpowiedzi 

pomruk niezadowolenia.

Kamerzyści wyłączyli lampy o wielkiej mocy i temperatura wyraźnie opadła. 

Ekipa rozmawiała o pobliskim włoskim barze i o sandwiczach z pieczenia. Nick 

uchylił się od propozycji dołączenia do nich. Z kolei jego propozycja zjedzenia 

jogurtu w kantynie spotkała się z ich zdecydowanym i jednogłośnym protestem.

- No jak? - Objął Ruth, gdy tylko weszła na scenę. - Co o tym sądzisz?

- To było wspaniałe - odpowiedziała szczerze. Starała się nie myśleć o 

rozmowie z Nadine. - Masz wyraźną smykałkę do tego, co amerykańskie.

- Zawsze wiedziałem, Ŝe byłbym świetnym kowbojem. - Wyszczerzył zęby w 

uśmiechu i chwycił porzucony kowbojski kapelusz. Zamaszystym ruchem nasadził go 

sobie na głowę. - Jeszcze tylko potrzebuję kolta.

Ruth roześmiała się.

- Dobrze w tym wyglądasz - stwierdziła, nasuwając mu kapelusz bardziej na 

czoło, - Czy w Rosji mają kowbojów?

- Kozaków - odparł. - To niezupełnie to samo. - Uśmiechnął się. - Jesteś 

głodna. Mamy godzinę przerwy.

- Dobrze.

- Wezmę coś i pójdziemy z tym do mnie na górę. Chcę pobyć z tobą sam na 

sam.

Nie minęło dziesięć minut, jak Nick zamknął za nimi drzwi gabinetu.

- Nie sądzisz, Ŝe do tak wyrafinowanego jedzenia przydałaby się muzyka? - 

Podszedł do stereo.

Ruth odstawiła ich miseczki z owocową sałatką, czekając, aŜ nastawi cicho 

Rimskiego - Korsakowa.

- Zaczniemy od tego. - Nick wziął ją w ramiona. Złakniona, podniosła głowę, 

czekając na pocałunek.

JuŜ to oczekiwanie na nią rozpaliło w nim ogień. Pomrukując, zanurzył palce 

w jej włosach i niemal rzucił się na nią. Jej usta był spragnione, prawie agresywne. 

DrŜała z poŜądania. Wsunęła ręce pod jego bluzę, a on jak oszalały całował jej twarz; 

wygięła ku niemu wargi.

- Pocałuj mnie - zaŜądała.

Pocałunek był gwałtowny. Jak gdyby w to jednorazowe spotkanie warg przelał 

swoje wszystkie pragnienia. Kiedy oderwał się od niej, była bez tchu i chciała więcej. 

Złapał zębami jej wargę, aŜ jęknęła z rozkoszy. Potem całował ją coraz goręcej, aŜ do 

utraty przytomności. Ruth mruczała coś bez składu, czekając, aŜ zacznie jej dotykać.

Jakby czytając w jej myślach, połoŜył rękę na jej piersi. Wzdrygnęła się, gdy 

szorstki materiał bawełnianej bluzki podraŜnił jej skórę. Jednym ruchem ręki Nick 

wyszarpnął bluzkę spod paska jej dŜinsów. Powędrował palcami do góry i dotknął 

nagiej skóry. Oboje wstrzymali oddech.

Kiedy zadzwonił telefon, Nick rzucił całą wiązankę przekleństw. Odwrócił się 

błyskawicznie i niemal szarpnął słuchawkę.

- O co chodzi?

Ruth westchnęła i usiadła. DrŜały jej kolana.

- Nie mogę się z nim teraz zobaczyć. - Słyszała wcześniej ten ostry, 

niecierpliwy ton i lekko współczuła rozmówcy. - Nie, to on moŜe zaczekać. Jestem 

zajęty, Nadine.

Ruth drgnęła. Nikt nigdy nie odwaŜyłby się rozmawiać w taki sposób z 

Nadine. Nikt, poza Davidovem.

- Tak, wiem o tym. No więc za dwadzieścia minut. Nie, za dwadzieścia. - 

OdłoŜył słuchawkę z niechęcią. Kiedy odwrócił się do Ruth, miał jeszcze złe 

spojrzenie. - Ktoś chce sypnąć pieniędzmi i moja obecność jest niezbędna. - Zaklął i 

wsunął ręce do kieszeni. - Czasami te sprawy pienięŜne doprowadzają mnie do szału. 

Trzeba się przymilać, Ŝeby wydrzeć trochę grosza. Kiedyś wystarczyło tylko tańczyć. 

Teraz to za mało. Mamy niewiele czasu, Ruth.

- Siadaj i jedz - powiedziała, chcąc, Ŝeby się uspokoił. - Dwadzieścia minut to 

dość duŜo.

- Nie mówię wyłącznie o dniu dzisiejszym! - Narosła w nim złość. - Chciałem 

być razem z tobą wczoraj wieczorem i nic z tego nie wyszło! Potrzebuję więcej, 

więcej niŜ kilka chwil w ciągu dnia i kilka nocy w tygodniu.

- Nick... - zaczęła, ale jej przerwał.

- Chcę, Ŝebyś się do mnie przeprowadziła. Zamieszkała ze mną.

Cokolwiek chciała powiedzieć, uciekło jej z głowy. Stał nad nią, wściekły i 

Ŝą

dający.

- Przeprowadzić się do ciebie? - powtórzyła bezmyślnie.

- Tak. Dzisiaj. Wieczorem. Była zupełnie skołowana.

- Do twojego mieszkania?

- Tak. - Pociągnął ją niecierpliwym gestem i postawił na nogi. - Ja nie mogę... 

nie będę... nie zniosę powrotów do pustego domu. - Chwycił ją w objęcia. - Chcę cię 

mieć u siebie.

- Zamieszkać z tobą - powtórzyła znowu, pilnując się, Ŝeby jej nie poniosło. - 

Moje rzeczy...

- Zabierz swoje rzeczy. - Potrząsnął nią. - śaden problem.

Ruth wsunęła między nich rękę i odsunęła się.

- Musisz mi dać czas do namysłu.

- Do licha, nad czym tu się namyślać? - Zdradzał objawy powaŜnego 

wzburzenia, klnąc po angielsku. Nawet tego nie odnotowała, tak bardzo była 

oszołomiona. Powinien ją przygotować, zanim poprosi, by podjęła tak waŜny krok, a 

juŜ na pewno nie była przygotowana, Ŝe podniesie na nią głos.

- Odczuwam taką potrzebę - odparowała. - Chcesz, Ŝebym zmieniła Ŝycie, 

zrezygnowała z jedynego własnego domu, jaki kiedykolwiek miałam.

- Proszę, Ŝebyś dzieliła ze mną dom. Nie mogę tak Ŝyć, kradnąc przypadkowe, 

krótkie chwile, Ŝeby być razem z tobą.

- Ty nie moŜesz, ty nie chcesz! Czy nie przyszło ci do głowy, Ŝe ostatnie słowo 

w sprawie mojego Ŝycia naleŜy do mnie? Nie będę działać pod przymusem! Nikt nie 

będzie na mnie wywierał presji!

- Presji? Do diabła! - Nick rzucił się w stronę okna, by zaraz do niej wrócić. - I 

ty mówisz o presji? Pięć lat, od pięciu lat czekam na ciebie. Pragnąłem dziecka i 

musiałem czekać, aŜ z dziecka wyrośnie kobieta. - Zaczynał mieć trudności z an-

gielskim.

Ruth zrobiła wielkie oczy.

- Chcesz powiedzieć, Ŝe czułeś... Ŝe Ŝywisz do mnie uczucia od... od początku, 

i nigdy mi tego nie powiedziałeś?

- Co ci miałem mówić? Miałaś zaledwie siedemnaście łat - rzucił jej z furią.

- Nie miałeś prawa decydować za mnie! - Odrzuciła do tyłu włosy i patrzyła na 

niego rozognionym wzrokiem.

- Dałem ci moŜliwość wyboru, kiedy przyszedł na to czas.

- Dałeś mi! - parsknęła. Omal nie udławiła się z oburzenia. - Kierujesz 

zespołem, Davidov, nie moim Ŝyciem. Jak śmiesz rościć sobie prawo do decydowania 

za mnie?

- To takŜe dotyczy mojego Ŝycia - przypomniał jej. - A moŜe 0 tym 

zapomniałaś?

- Traktowałeś mnie zawsze jak dziecko. - Kipiała, puszczając mimo uszu jego 

pytanie. - Nigdy nie pomyślałeś, Ŝe byłam dorosła, zanim cię spotkałam. A ty mi 

mówisz, Ŝe odebrałeś mi coś na całe lata, i to dla mojego własnego dobra! I kaŜesz mi 

się spakować i wprowadzić do siebie bez zastanowienia.

- Nie sądziłem, Ŝe aŜ tak cię uraŜę tym pomysłem - powiedział lodowatym 

tonem.

- Pomysłem? - powtórzyła. - To był rozkaz. A ja nie chcę, Ŝeby mi 

nakazywano zamieszkać z tobą.

- Świetnie, jak sobie Ŝyczysz. Mam teraz spotkanie.

Otworzyła szeroko oczy, gdy ruszył w stronę drzwi, i znowu się wściekła.

- Biorę sobie wolne - powiedziała z rozpędu. Nick przystanął z ręką na klamce 

i odwrócił się ku niej.

- Próby zaczynają się za siedem dni - oznajmił ze śmiertelną powagą. - 

Wrócisz albo zostaniesz wylana. Wybór pozostawiam tobie.

Wyszedł, nie zadając sobie trudu, by zamknąć za sobą drzwi.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Lindsay dźwignęła Amandę i posadziła ją sobie na biodrze. W tym czasie 

Justin jeździł samochodzikiem po drewnianej podłodze.

- Za dziesięć minut kolacja, młody człowieku - uprzedziła malca, przechodząc 

ostroŜnie między mocno nadweręŜonymi, parkującymi autkami. - Umyj ręce.

- Mam czyste. - Justin pochylił jasną główkę nad maleńkim, połyskującym 

rajdowym samochodzikiem, udając, Ŝe go naprawia.

Kiedy Amanda z piskiem próbowała jej się w y - rwać, Lindsay zmruŜyła 

oczy.

- Worth moŜe być innego zdania - zwróciła małej uwagę. To była jej 

ostateczna broń.

Justin wsunął ferrari do kieszeni i wstał z podłogi. Z cięŜkim westchnieniem 

znudzonego światowca wymaszerował z pokoju.

Patrząc za nim, Lindsay uśmiechnęła się. Justin czuł respekt przed 

wymagającym brytyjskim lokajem. Wsłuchiwała się w skrzypienie drewna, gdy jej 

synek wspinał się po schodach. Mógł skorzystać z łazienki na dole, ale gdy Justin 

Bannion występował w roli męczennika, robił to jak naleŜy.

Ilekroć zdarzało się jej o tym pomyśleć, Lindsay dziwiła się, Ŝe jej synek ma 

cztery lata, Ŝe juŜ wyrósł z etapu grubiutkiego berbecia i jest teraz smukły jak charcik. 

Pomyślała teŜ, nie bez dumy, Ŝe odziedziczył po swojej mamie włosy i oczy. Roz-

glądając się po pokoju, skrzywiła się na widok złomowiska samochodzików i budowli 

z klocków. A takŜe, niestety, jej brak organizacji.

- Nie to, co ty, prawda? - Zanurzyła twarz za uszkiem córki, a mała 

zachichotała.

Amanda była ciemna, podobna do ojca. I podobnie jak Seth, była dokładna i 

skrupulatna. I tak właśnie była ułoŜona cała armia lalek w jej pokoju. Okazywała 

wręcz komiczną zręczność w konstruowaniu z klocków całych budowli. Charakter 

odziedziczyła chyba po obojgu rodzicach, potrafiła bowiem, zapominając, Ŝe powinna 

zachowywać się jak dama, dać bratu kuksańca, gdy ten wkraczał na jej terytorium.

Wraz z ostatnim pocałunkiem Lindsay zdjęła Amandę z biodra i przystąpiła do 

zbierania kosmicznego ulicznego korka. Z samochodzikiem w ręku zatrzymała się na 

moment, spoglądając porozumiewawczo na córkę.

- Tatuś nie byłby zachwycony, Ŝe to zbieram.

- Justin jest flejtuchem - oznajmiła pogardliwie Amanda. Jako dwulatka miała 

skłonność do formułowania kategorycznych opinii.

- Nie ulega wątpliwości - przyznała jej rację Lindsay. - NajwyŜszy czas, Ŝeby 

się nauczył porządku, bo gdyby tu wszedł Worth... - Zawiesiła głos, waŜąc, na czyją 

dezaprobatę lepiej się narazić. Wygrał Worth. Teraz juŜ szybko zaczęła zbierać 

dowody winy Justina. - Porozmawiam z twoim bratem. Nie musimy o tym mówić 

tatusiowi.

- O czym nie chcecie mówić tatusiowi? - zapytał Seth, stając w progu drzwi.

- Hm. - Lindsay najpierw wzniosła oczy do sufitu, po czym obejrzała się przez 

ramię. - Sądziłam, Ŝe pracujesz.

- Właśnie skończyłem. - W mig rozeznał się w sytuacji. - Znowu kryjesz tego 

małego szatana?

- Posłałam go na górę, Ŝeby umył ręce. - Lindsay odgarnęła włosy, które jej 

spadły na oczy, i trwała tak na czworakach.

Amanda podeszła do ojca i objęła go za nogę. Teraz oboje spoglądali na nią z 

milczącą dezaprobatą.

- Och, błagam! - roześmiała się Lindsay i usiadła na podłodze. - Zdaję się na 

łaskę Wysokiego Sądu.

- Przychylamy się do prośby. - Seth połoŜył rękę na głowie córki. - Jaka 

powinna być kara, Amando?

- Nie moŜemy zbić mamy na kwaśne jabłko.

- Nie? - Seth posłał Lindsay figlarny uśmiech. Podszedł do niej, pociągnął za 

rękę i postawił na nogi. - Być moŜe, Ŝeby sprawiedliwości stało się zadość, trzeba jej 

będzie wymierzyć surową karę. - Dał jej lekkiego całusa.

- Czy nie przyjęlibyście łapówki? - zapytała Lindsay, wznosząc oczy do nieba.

- Zawsze - odpowiedział, mocniej przywierając do niej wargami.

Justin przebiegł przez próg, trzymając przed sobą świeŜo wyszorowane ręce. 

Skrzywił się na widok rodziców, spojrzał teŜ na siostrę.

- Myślałem, Ŝe mamy jeść.

Godzinę później Lindsay zbiegła ze schodów, spiesząc się na wieczorną lekcję 

baletu. TuŜ przy ostatnim stopniu zauwaŜyła jeszcze jeden samochodzik. Podniosła 

go i wcisnęła do torby.

- Skaranie boskie! - mruknęła i otworzyła frontowe drzwi. - Ruth! - AŜ ją 

zamurowało.

- Cześć. Nie znalazłby się tu na tydzień jakiś pokój dla zbiegłej tancerki i 

lekko przekarmionego kota?

- Ach, oczywiście! - Wciągnęła Ruth przez próg i mocno objęła. NiŜyński 

wyczołgał się spomiędzy nich, zeskoczył na podłogę i odszedł dostojnym krokiem. 

Nie był miłośnikiem podróŜy. - Jak to cudownie, Ŝe cię widzę! Ale Seth i dzieciaki się 

zdziwią!

W uścisku Ruth, pod warstwą pierwszej, spontanicznej radości, Lindsay 

wyczuła kompletną rozpacz. Pociągnęła ją za sobą i uwaŜnie przyjrzała się jej twarzy. 

Nie musiała się trudzić, Ŝeby dostrzec nieszczęście.

- Co ci jest?

- Nic, ale... - mruknęła Ruth. - Potrzebuję trochę luzu.

- Jasne. - Lindsay chwyciła torbę Ruth i zamknęła za nimi drzwi. - Twój pokój 

jest tam gdzie zawsze. Idź na górę i zrób niespodziankę Sethowi i dzieciakom. 

Wracam za dwie godziny.

- Dzięki.

Gdy Lindsay wybiegła z domu, Ruth nabrała duŜo powietrza w płuca i poczuła 

ulgę.

Dwa dni później siedziała na kanapie, mając po jednej stronie Justina, po 

drugiej Amandę. Czytała na głos jedną z ksiąŜeczek Justina. NiŜyński drzemał w 

smudze słońca na podłodze. Czuła się znacznie lepiej.

Powinna była wiedzieć, Ŝe w Domu na Klifach zawsze znajdzie to, czego 

potrzebuje. Nie będzie Ŝadnych pytań, Ŝadnego cackania się. Wystarczyło, Ŝeby 

Lindsay otworzyła drzwi, a odnalazła akceptację i miłość.

Po opuszczeniu gabinetu Nicka Ruth wróciła do siebie, spakowała się i udała 

prosto do Cliffside. Nawet się nie zastanawiała. Zrobiła po prostu to, co jej 

podpowiedział instynkt. Teraz, po dwóch dniach, wiedziała, Ŝe instynkt jej nie 

zawiódł. Bywają chwile, kiedy tylko rodzina moŜe wygoić rany.

- Musiałaś je chyba związać i zakneblować im usta - stwierdził Seth, 

wchodząc do pokoju. - Zwykle nie są takie spokojne, chyba Ŝe śpią.

- To anioły, wujaszku. - Rozczulił ją widok wuja, obejmującego dwójkę swych 

dzieci. - Powinieneś się wstydzić, szkalując ich dobre imię.

- Nie jestem w tym odosobniony. - Pociągnął Amandę za włosy. - Worth 

oświadczył, Ŝe w czyimś łóŜku znalazł dziś rano w połowie niedojedzonego lizaka.

- Miałem go dokończyć wieczorem - oznajmił Justin, spoglądając powaŜnie na 

ojca. - Chyba go nie wyrzucił?

- Obawiam się, Ŝe tak.

- Świrus.

- Miał parę pikantnych uwag na temat stanu pościeli - oględnie zauwaŜył Seth.

Justin wydął wargi.

- Znowu mam go przepraszać?

- Sądzę, Ŝe tak.

- Chcę być przy tym. - Amanda, ciesząc się z góry na to, czego moŜe być 

ś

wiadkiem, gramoliła się juŜ z kanapy.

- Nic, tylko przepraszam - mruknął zdegustowany Justin. Wymaszerował z 

pokoju z drepczącą za nim Amandą.

- Wiesz, oczywiście, Ŝe Worth je uwielbia - zaczęła Ruth.

- Tak, ale byłby wściekły, gdyby to się wydało.

- Zawsze mnie przeraŜał. - Ruth odłoŜyła ksiąŜkę na bok. - Przez wszystkie 

miesiące, kiedy mieszkałam tu z tobą, nigdy się do niego nie przyzwyczaiłam.

- Nikt tak sobie dobrze z nim nie radzi jak Lindsay. Nawet się nie domyśla, Ŝe 

jest manipulowany.

- Nie ma takiej drugiej istoty jak Lindsay - zadumała się Ruth.

- To prawda - przyznał Seth. - Nie ma takiej drugiej.

- Czy zakochanie się w kimś takim... szczególnym moŜe przeraŜać?

Domyślił się, co ma na myśli.

- Miłość, jeŜeli jest powaŜna, zawsze przeraŜa. Miłość do kogoś wyjątkowego 

tylko zwiększa ten strach. Bałem się Lindsay śmiertelnie.

- Jakie to dziwne. Zawsze sądziłam, Ŝe jesteś nieustraszony.

- W miłości wszyscy okazujemy się tchórzami, Ruth. - Powróciły 

wspomnienia jego pierwszych miesięcy z Lindsay, jeszcze przed ślubem. - Raz omal 

jej nie straciłem. Wówczas najbardziej się bałem.

- Obserwuję was od pięciu lat. Wasza miłość jest taka sama jak na początku.

- Nie. Kocham ją bardziej, nieporównywalnie bardziej. Mam zatem więcej do 

stracenia.

Oboje usłyszeli, jak Lindsay wbiega do domu.

- BoŜe, uchowaj mnie od matek, które po pięciu lekcjach chcą mieć Pawłowa.

- Oto cała ona - oświadczył z czułością Seth.

- Pani Fitzwalter - zaczęła z mety Lindsay, gdy jak burza wpadła do pokoju - 

chce, Ŝeby jej Mitzie przeszła do tej samej klasy co Janet Conner. NiewaŜne, Ŝe Janet 

uczy się juŜ od dwóch lat, a Mitzie zaczęła dopiero przed dwoma tygodniami. - Lind-

say klapnęła na fotel i ciskała pioruny. - NiewaŜne, Ŝe Janet ma talent, a Mitzie ma 

ołów w nogach. Mitzie chce przejść do klasy, w której jest jej najlepsza przyjaciółka, 

a pani Fitzwalter chce uczestniczyć w dowoŜeniu ich na lekcje.

- A ty, oczywiście, załatwiłaś to dyplomatycznie. - Seth pokiwał głową.

- To był z mojej strony szczyt dyplomacji. Brałam lekcje u Wortha. - Zwróciła 

się ku Ruth. - Mitzie ma dziesięć funtów nadwagi i nawet nie moŜe wykonać 

pierwszej pozycji. Janet stawała na palcach po dwóch miesiącach.

- MoŜesz znaleźć inną dowoŜącą - zasugerowała Ruth.

- Tak zrobiłam - uśmiechnęła się zadowolona z siebie Lindsay. Uśmiech 

zniknął, gdy Lindsay odnotowała nienaturalny spokój. - Gdzie są dzieci?

- Przepraszają - odpowiedział jej Seth.

- O rany, znowu? - Lindsay westchnęła i ponownie się uśmiechnęła. Wstała i 

podeszła do Setna. - Witaj. - Schyliła się i pocałowała go. - Udało ci się rozwiązać 

problem wspornika?

- Prawie - odparł i przyciągnął ją z powrotem na bardziej satysfakcjonujący 

pocałunek.

- Jesteś taki bystry! - Usiadła na oparciu jego fotela.

- Oczywiście.

- I pracujesz zbyt cięŜko. Zagrzebany w pracowni nawet w soboty. - Wsunęła 

rękę w jego dłoń. - Chodźmy całą trójką pospacerować po plaŜy.

Seth juŜ wyraŜał zgodę, ale się zatrzymał.

- Idźcie we dwie. Dzieci muszą się przespać. Myślę, Ŝe do nich dołączę.

Lindsay spojrzała zdumiona. Od kiedy to Seth udaje się na drzemkę w piękne 

sobotnie popołudnie? Pojęła jednak w mig, o co chodzi, i nie tracąc refleksu, zwróciła 

się do Ruth:

- Tak, chodźmy. Muszę koniecznie zaczerpnąć trochę powietrza po dusznej 

atmosferze z panią Fitzwater.

- Świetnie. Mam wziąć kurtkę?

- Jakąś lekką.

Po jej wyjściu Lindsay zwróciła się znowu do Setha:

- Czy juŜ ci dzisiaj mówiłam, jaki jesteś wspaniały i jak cię uwielbiam?

- Nie przypominam sobie. Powtórz, na wszelki wypadek.

- Jesteś wspaniały i uwielbiam cię. - Pocałowała go ponownie i wstała. - 

Powinnam cię ostrzec, Ŝe wczoraj Justin mi zakomunikował, iŜ jest juŜ za duŜy na 

poobiednie drzemki.

- Przedyskutujemy to.

- Dyplomatycznie? - zapytała, uśmiechając się przez ramię i opuszczając 

pokój.

Powietrze pachniało morzem. Ruth juŜ prawie zapomniała, jak czysty i ostry 

jest ten zapach. PlaŜa była szeroka i skalista, a morze hałaśliwe. Pojedynczy liść 

zawędrował tutaj z ogrodowej alejki i usadowił się na skałce. Inny podrygiwał na 

piasku i umykał przed nimi.

- Uwielbiam tę scenerię. - Lindsay wsunęła ręce do głębokich kieszeni kurtki.

- A ja jej nienawidziłam na początku - zadumała się Ruth. - Domu, odgłosów, 

wszystkiego.

- Wiem o tym.

- Nawet nie zauwaŜyłam, kiedy to się zmieniło. Chyba po prostu obudziłam się

pewnego dnia i stwierdziłam, Ŝe jestem w domu. Wujaszek Seth miał dla mnie tyle 

cierpliwości.

- Rzeczywiście jest cierpliwy! - roześmiała się Lindsay. - Chwilami aŜ moŜna 

oszaleć. Ja wygłaszam tyrady i pieklę się, a on spokojnie wygrywa bitwy. Jego 

opanowanie moŜe człowieka rozwścieczyć. - Popatrzyła uwaŜnie na profil Ruth. - 

Odziedziczyłaś wiele jego cech.

- Naprawdę? - Ruth zastanawiała się nad tym przez chwilę. - Nie powiem, 

Ŝ

ebym w ostatnim okresie grzeszyła nadmiarem cierpliwości.

- Jemu to się teŜ zdarza. - Lindsay sięgnęła po kamyk i swoim zwyczajem 

wsunęła go do kieszeni.

- Nie zapytałaś, dlaczego tak nagle przyjechałam i jak długo zamierzam zostać.

- To twój dom, Ruth. Nie musisz niczego tłumaczyć.

- Powiedziałam wujaszkowi Sethowi, Ŝe nie ma takiej drugiej kobiety jak ty.

- Tak uwaŜasz? - Lindsay uśmiechnęła się, odgarniając z czoła kilka pasemek 

włosów. - To najlepszy rodzaj komplementu, jak sądzę.

- Chodzi o Nicka - powiedziała nagle Ruth.

- Domyślam się.

- Kocham go, Lindsay. I potwornie się boję.

- Znam to uczucie. WyobraŜam sobie, jak mocowałaś się z sobą!

- Och, jeszcze jak! - Nagle w głosie Ruth rozbrzmiała nuta zawiedzionej 

namiętności. - Próbowałam to jakoś rozgryźć, Zrozumieć, ale do niczego mądrego nie 

doszłam.

- Kiedy się jest zakochanym, trudno o racjonalne wnioski. To pierwsza zasada. 

- Podeszły do grupy skał i Lindsay usiadła.

Właśnie tutaj stała tamtego dnia z Sethem. Pamięta to dokładnie, jakby to było 

dziś. Była zakochana i przeraŜona. Ruth wyszła z domu i zeszła na plaŜę z kotem pod 

kurtką. Miała siedemnaście lat i była nieufna. MoŜe nadal taka pozostała, pomyślała 

Lindsay, oglądając się za siebie i patrząc na dziewczynę.

- Chcesz o tym porozmawiać? Ruth nie zastanawiała się długo.

- Tak.

- Więc siadaj i zaczynaj od początku.

Kiedy się raz zacznie, dalej idzie juŜ łatwo. Ruth opowiedziała jej o ich 

nieoczekiwanym zbliŜeniu po tylu latach wspólnej pracy. Opowiedziała, jakim 

przeŜyciem było dla niej odkrycie, Ŝe jest przez niego kochana, i jak nie mogła 

pogodzić się z faktem, Ŝe mają tak mało czasu dla siebie. Niczego nie ukrywała: 

opowiedziała o scenach z Leah, o nagłych zmianach nastroju Nicka, o swoich 

własnych niepewnościach.

- Po czym w dniu, w którym wyjechałam, miałam rozmowę z Nadine. 

Powiedziała mi wprost, Ŝe jeśli Nick i ja zerwiemy ze sobą i przestaniemy razem 

pracować, będzie mnie musiała odprawić. Byłam wściekła, Ŝe nawet nie moŜemy 

zachować dla siebie tego, co między nami jest.

Poczuła bezsilną złość.

- Nie zdąŜyłam jeszcze dojść do siebie - ciągnęła - gdy Nick zaŜądał, Ŝebym 

zrezygnowała z mojego mieszkania i przeprowadziła się do niego. Ot tak, po prostu - 

dodała, odwracając się ku Lindsay. - śądając tego. Był wściekły, kiedy tak stał i wy-

krzykiwał do mnie, czego to on sobie Ŝyczy. Rzucił mi mimochodem, Ŝe pragnie mnie 

od pięciu lat, ale Ŝe nie uznał za słuszne powiedzieć mi o tym wcześniej. Wprost nie 

do wiary! Co za buta!

Na chwilę się zatrzymała. Musiała się uporać z nowym przypływem 

wściekłości.

- Myśl, Ŝe on chce panować nad moim Ŝyciem, była dla mnie nie do przyjęcia. 

Zachowywał się niedorzecznie i z kaŜdą chwilą stawał się coraz bardziej rosyjski. 

Miałam spakować swoje rzeczy i bez zastanowienia przeprowadzić się do niego. 

Nawet mnie nie poprosił; rozkazywał, zupełnie jakby wystawiał na scenie swój 

najnowszy balet. Nie - poprawiła się i wstała, nie mogąc usiedzieć dłuŜej - na scenie 

jest bardziej ludzki. Ani razu mnie nie zapytał o moje odczucia. Po prostu rzucił mi to 

zaraz po mojej drobnej scysji z Nadine i po tym upiornym tygodniu nagrań.

Niezdolna zrobić kroku, Ruth usiadła z powrotem.

- Lindsay, jeszcze nigdy w Ŝyciu nie czułam się taka pogubiona.

Lindsay machinalnie obracała kamyk w kieszeni. Wysłuchała Ruth, ani razu 

jej nie przerywając.

- No cóŜ - powiedziała wreszcie - zwykle trzymam się twardo zasady, Ŝeby nie 

udzielać rad. Ale zasady są po to, Ŝeby je łamać. Czy dobrze znasz Nicka?

- Nie tak dobrze jak ty - odparła Ruth bez zastanowienia. - Był w tobie 

zakochany - powiedziała wcześniej, niŜ pomyślała.

- To prawda. - Lindsay zadumała się na chwilę, po czym zwróciła się twarzą 

do Ruth. - Kiedy po raz pierwszy znalazłam się w zespole, Nadine walczyła o jego 

przetrwanie. Pojawienie się Nicka było jak dar z nieba, ale nie znikły problemy 

wewnętrzne ani kłopoty finansowe, z czego mało kto zdawał sobie sprawę. Wiem, Ŝe 

uwaŜasz Nadine za twardą, a nawet bezwzględną osobę, i masz rację, ale zespół jest 

jej oczkiem w głowie i dla niego jest zdolna wszystko poświęcić. Teraz, kiedy patrzę 

na to z dystansem, łatwiej mi to zrozumieć. Choć nie zawsze tak było.

W kaŜdym razie - ciągnęła - pojawienie się Nicka w zespole stało się punktem 

zwrotnym. Był bardzo młody, kiedy spłynęła na niego sława w obcym kraju. Prawie 

nie mówił po angielsku. Władał francuskim, włoskim, trochę niemieckim, ale an-

gielskiego musiał się uczyć od podstaw. Był pod kaŜdym względem outsiderem. 

Postaraj się wczuć w człowieka, który znajduje się w obcym kraju, którego zwyczaje 

są mu zupełnie obce. Trzeba być wyjątkowo odpornym i silnym.

- Tak - przyznała cicho Ruth. - Mogę to sobie wyobrazić.

- To dobrze. Teraz wyobraź sobie dwudziestolatka, który podjął najwaŜniejszą 

decyzję w Ŝyciu. Opuścił swój kraj, przyjaciół, rodzinę. Tak, on ma rodzinę - 

wyjaśniła Lindsay, widząc zdumienie Ruth. - Nie było mu łatwo, a przez pierwsze lata 

musiał być bardzo ostroŜny. Wielu chciało go wykorzystać - jego historię, jego 

przeszłość, okoliczności przyjazdu, i tak dalej. Musiał na uŜytek zewnętrzny jakby na 

nowo się stworzyć. Kiedy go poznałam, był juŜ Davidovem, i to pisanym z duŜych 

liter.

Przez chwilę Lindsay przyglądała się przybrzeŜnym falom podchodzącym do 

skał.

- Tak, pociągał mnie, bardzo mnie pociągał. MoŜe przez chwilę byłam w nim 

nawet trochę zakochana. Podobnie mogło być z nim. Byliśmy tancerzami, byliśmy 

młodzi i ambitni. Być moŜe, gdyby nie wypadek moich rodziców, gdybym została w 

zespole, coś by się między nami zawiązało. Nie wiem. Spotkałam Setha.

Lindsay uśmiechnęła się, odwróciła i popatrzyła na Dom na Klifach.

- Jedno co naprawdę wiem, to Ŝe gdyby między mną i Nickiem do czegoś 

doszło, nie byłby to właściwy wybór dla Ŝadnego z nas. Dla mnie istnieje tylko Seth. 

Teraz i na zawsze.

- Lindsay, ja nie miałam zamiaru wściubiać nosa w wasze sprawy.

- Nie wściubiasz. Jesteśmy w to wszyscy zaangaŜowani. Dlatego właśnie 

łamię moją zasadę. - Znowu zrobiła krótką pauzę. - Nick rozmawiał ze mną w 

ostatnim okresie, poniewaŜ potrzebował kogoś. Niewiele było takich osób, którym 

potrafił zaufać. Uznał, Ŝe mnie moŜe. JeŜeli są jakieś sprawy, o których z tobą nie 

rozmawia, to tylko dlatego, Ŝe nie lubi wracać pamięcią do przeszłości. NaleŜy do 

ludzi, którzy patrzą przed siebie. Ale on czuje i przeŜywa, Ruth. Nie myśl, Ŝe jest 

inaczej.

- Ja wiem - odparła spokojnie Ruth. - Chciałam tylko, Ŝeby podzielił się tym 

ze mną.

- Kiedy będzie gotów, zrobi to - odrzekła zwyczajnie Lindsay. - Nick uczynił z 

baletu najwaŜniejszą sprawę swojego Ŝycia, z wyboru czy z konieczności. Wybierz, 

co wolisz. Z tego, co mówisz, wynika, Ŝe ktoś inny zaczyna przejmować ster. 

WyobraŜam sobie, Ŝe on śmiertelnie się tego boi.

- Tak. - Ruth przypomniała sobie słowa wuja. - Nie myślałam, Ŝe będzie to 

odbierać w taki sposób.

- Kiedy męŜczyzna, zwłaszcza artysta wyczulony na słowa i znający się na 

inscenizacji, w tak nieporadny sposób prosi kobietę, Ŝeby z nim zamieszkała, naleŜy 

sądzić, Ŝe trzęsie się ze strachu od stóp do głów. - Uśmiechnęła się lekko i dotknęła 

ręki Ruth. - Co się zaś tyczy tej Leah i całej tej bzdury, jakoby twój związek miał 

kolidować z waszą karierą albo vice versa, sądzę, Ŝe sama wiesz najlepiej. Po pięciu 

latach pracy w zespole powinnaś umieć rozpoznać zwyczajną zazdrość.

- Wcześniej jakoś zawsze umiałam - westchnęła Ruth.

- Tym razem chodzi o wyŜszą stawkę. Miłość potrafi zaślepić.

Przez chwilę patrzyła z uwagą na Ruth.

- A jak wiele jesteś skłonna mu dać? Ruth otworzyła usta, by szybko je 

zamknąć.

- Nie za wiele - przyznała. - Ja równieŜ się boję. Nick jest tak silną 

indywidualnością, Lindsay; jego osobowość mnie przytłacza. Nie chciałabym się 

zatracić.

Popatrzyła na Lindsay, szukając odpowiedzi.

- Czy to źle?

- Nie. Gdybyś była słaba i ulegała mu we wszystkim, nie zakochałby się w 

tobie. - Pogłaskała Ruth po ręku. - Nick potrzebuje partnerki, Ruth, nie wielbicielki.

- Potrafi być taki arogancki. Taki niemoŜliwy.

- Tak, i chwała mu za to.

Ruth roześmiała się i uścisnęła Lindsay.

- Sama widzisz, Ŝe musiałam przyjechać do domu - powiedziała weselszym 

głosem.

- I dobrze, Ŝe przyjechałaś. - Lindsay odwzajemniła uścisk. - Kochasz go?

- Tak. Tak, kocham go.

- Więc pakuj się i jedź do niego. Nie trać czasu. Nick jest w Kalifornii. - 

Uśmiechnęła się na widok zaintrygowanej twarzy Ruth. - Zadzwoniłam rano do 

Nadine. Jak widzisz, juŜ wcześniej postanowiłam złamać zasadę.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Stopy Nicka grzęzły w piasku. Pokonywał juŜ trzecią milę. Słońce wstawało 

powoli, rzucając róŜowo - złote błyski na wodę oceanu. Kiedy rozpoczął bieg, świt 

wstał blady i szary. Był sam i plaŜa naleŜała tylko do niego. Było jeszcze za wcześnie 

nawet dla najbardziej zagorzałych zwolenników joggingu.

Uwielbiał bezludną, ciągnącą się w nieskończoność plaŜę, której piasek słońce 

zamieniało w złoto, uwielbiał krzyki mew nad głową i szum fal obok.

Tutaj jedynym przymusem był ten, który sam narzucał swojemu ciału. 

Bieganie, tak jak taniec, mogło być pojedynczym wyzwaniem. Tutaj mógł się takŜe 

oderwać od swoich myśli i zapomnieć o bólu. Dzisiaj, jeŜeli pobiegnie dość ostro, 

wystarczająco daleko, moŜe zdoła przestać myśleć o Ruth.

Jak mógł być aŜ tak głupi? Klnąc w duchu, przyspieszył kroku. Ale sobie 

wybrał chwilę! I do tego ten styl! Chciał jej dać więcej czasu, chciał poczekać na 

lepszy moment. A wszystko wypadło odwrotnie, niŜ zamierzał. Czy rzeczywiście 

kazał się jej spakować? Co go naszło? Złość, frustracja, pragnienie. Strach. 

Choreografia, którą z taką precyzją układał, wypadła jak jedno wielkie faux pas.

Chciał, by oswoiła się z myślą, Ŝe zamieszkają razem. Chciał, by się oswoiła z 

nową sytuacją, zanim poprosi ją o rękę. I wszystko to zaprzepaścił. Poniosło go.

Kiedy juŜ raz zaczął, nie mógł się zatrzymać. A jak ona na niego patrzyła! 

Najpierw była zdumiona, a potem wściekła. Skąd taka niezręczność, taka arogancja?

W Ŝyciu miał wiele kobiet i Ŝadnego problemu z wyraŜeniem tego, co czuje. 

Znał wiele języków miłości. Więc dlaczego w najwaŜniejszej sprawie zachował się 

jak idiota? Zresztą, czy tylko jeden raz? PrzecieŜ odkąd zaczął się do niej zalecać, nic 

innego nie robił!

Ładne zaloty! Zbeształ się w duchu i biegł dalej, a słońce wznosiło się coraz 

wyŜej. Za karę narzucił sobie szybsze tempo. I co to były za zaloty? Posiadł ją jak 

jakiś oszalały prawiczek, a gdy jej powiedział, Ŝe ją kocha, czy zdobył się choćby na 

krztynę finezji? Pierwszy z brzegu uczniak zrobiłby to lepiej!

Trysnęła woda i w powietrze wyskoczyła grupa delfinów: piękny, doskonały 

choreograficznie wodny balet. Nick zwolnił biegu.

Ona nie wróci, zasępił się. I zaraz potem ta zdesperowana myśl: dobry BoŜe, 

co ja bez niej zrobię? Czy bez reszty poświęcę się zespołowi, jak biedna Nadine? Czy 

temu słuŜyły te wszystkie lata? Ilekroć będę tańczył, ona tam będzie, ale nieosiągalna. 

MoŜe przejdzie do innego zespołu, będzie tańczyć z Mitchellem albo Kirminovem. 

Co to, to nie! Jeszcze czego!

Ś

ciągnę ją z powrotem. Zreflektował się. Jest taka młoda! Jakim prawem 

miałbym ją zmuszać do powrotu? Zresztą nie o prawo tu chodzi; męŜczyzna nie 

ś

ciąga kobiety, gdy ona go opuści. To kwestia dumy. Nie zrobię tego.

Do licha, nie zrobię, pomyślał nagle i pobiegł w stronę domu. Nie zwolnił 

tempa. Do licha, nie zrobię tego.

Ruth zatrzymała się przed domem i siedziała w wynajętym samochodzie, 

pracującym na wolnych obrotach. Piętrowy dom zbudowany był z cedrowego drewna, 

spatynowanego teraz przez wiatr i sól, i miał duŜo lśniących szyb. Robi wraŜenie, 

wujaszku, pomyślała, podziwiając czyste, ostre linie i niemal nieograniczoną otwartą 

przestrzeń, jaką Seth zaprojektował dla tego domu.

Przełknęła ślinę, zastanawiając się po raz setny, od czego powinna zacząć. 

Wszystkie zgrabne przemówienia, które sobie powtarzała w samolocie, wydawały się 

beznadziejnie gładkie albo sztywne.

- Nick, chyba powinniśmy porozmawiać - spróbowała na głos i juŜ po chwili 

połoŜyła głowę na kierownicy. Okropne. A moŜe po prostu: - Cześć, Nick, właśnie 

przejeŜdŜałam, więc wpadłam. - Cholernie oryginalne.

Zrób to zwyczajnie, powiedziała sobie. Podejdź i zapukaj, i niech się dzieje, co 

chce. Szybko więc wyłączyła silnik i wysunęła się z auta. Prowadzące do frontowych 

drzwi schody wydawały się strasznie wysokie. Biorąc głęboki oddech, jak to po 

wielekroć robiła za kulisami przed jęte, weszła na górę.

Teraz zapukaj. Podnieś tylko rękę, zaciśnij ją i zapukaj, wydawała sobie 

kolejne polecenia. Wszystko to zajęło jej co najmniej minutę. Czekała, wstrzymując 

oddech. śadnej odpowiedzi. Zdobyła się na odwagę i zapukała mocniej. I znowu 

czekała.

Nie wytrzymując dłuŜej napięcia, połoŜyła rękę na gałce i przekręciła ją. AŜ 

odskoczyła, kiedy drzwi się otworzyły, jakby bez jej udziału. Zamki i zasuwy w jej 

manhattańskim mieszkaniu były bardziej swojskie.

Pokój dzienny zdawał się zajmować cały parter. Tylna ściana była ze szkła i 

ukazywała zapierającą dech panoramę Pacyfiku. Na krótką chwilę Ruth zapomniała o 

zdenerwowaniu. Widziała inne budynki zaprojektowane przez wuja, ale ten był 

arcydziełem.

Drewnianą podłogę zdobiło kilka krwistoczerwonych dywanów. 

Wystarczająco wymownym dziełem sztuki był sam ocean. Z niewielkiej ilości 

dekoracyjnych przedmiotów jeden wzięła do ręki - cudownej roboty mosięŜny 

pojemnik z pokrywką na zawiasach i z rączką, słuŜący do opróŜniania popielniczek i 

zbierania okruszków. Zachwyciła się nim.

Wznosiła się tu równieŜ konstrukcja z półkami, przed którymi stały w rzędzie 

szklane naczynia o najróŜniejszych barwach i kształtach. Na przepastnej, pokrytej 

grubą materią sofie leŜało mnóstwo poduszek. W głębi pokoju stał fortepian z 

połyskującego mahoniu, z podniesionym wierzchem. Podeszła bliŜej i wzięła do ręki 

kartkę papieru.

Była upstrzona nutami i opatrzona na marginesie starannie wykaligrafowanymi 

uwagami Nicka. Pismo rosyjskie było dla niej nieczytelne, ale zaczęła jednym palcem 

wystukiwać melodię na fortepianie.

Jego nowy balet? Wsłuchiwała się uwaŜnie w nieznajomą sobie muzykę. 

Uśmiechnęła się i odłoŜyła kartkę na miejsce. Jest zdumiewający, doszła do wniosku. 

Nie znała nikogo tak pracowitego jak Davidov.

Ale gdzie on jest?

Znowu wodziła wzrokiem po pokoju. Czy to moŜliwe, Ŝeby wrócił do Nowego 

Jorku? Nie, przecieŜ nie zostawiłby otwartych drzwi i nut nowego baletu na 

fortepianie! Rzuciła okiem na zegarek i nagle sobie uświadomiła: przecieŜ go nie 

przestawiła na tutejszy czas!

G BoŜe, pomyślała, błyskawicznie przeliczając godziny. Jest bardzo wcześnie! 

Pewnie jeszcze śpi.

Podeszła powoli do schodów i zerknęła na górę.

Nie mogę tam pójść. Zacisnęła wargi. Nie zawołam go przecieŜ. Otworzyła 

usta i natychmiast je zamknęła, wydając pomruk zakłopotania. I co mu powiem? Hop, 

hop, Nick, czy nie czas wstawać? Podniosła palce do ust, tłumiąc nerwowy chichot.

Nabierając duŜo powietrza w płuca, z ręką na poręczy, zaczęła wchodzić na 

górę.

Nick otworzył przeszklone podwójne drzwi prowadzące do pokoju dziennego 

od strony plaŜy. Oddychał cięŜko. Dres miał mokre plamy od dekoltu aŜ po ściągacz 

na dole. Wysiłek przyniósł oczekiwany rezultat. Zrzucił z siebie trochę cięŜaru, a 

takŜe myślał trzeźwiej. Pójdzie na górę, weźmie prysznic, a potem popracuje nad 

nowym baletem. Plan jazdy na wschodnie wybrzeŜe i ściągnięcia jej tutaj, do siebie, 

był pomysłem szalonego człowieka.

Przystanął w połowie drogi. Poraził go zapach dziko rosnących kwiatów. 

Dobry BoŜe! Czy juŜ nigdy się od niej nie uwolni?

Jakim prawem ściga go na kaŜdym kroku? Do diabła, pomyślał z wściekłością. 

Mam tego dość!

Podszedł do telefonu i wystukał nowojorski numer Ruth. Nie wiedząc nawet, 

co chce jej powiedzieć, czekał, nieprzytomny z wściekłości, Ŝe nie odbiera. Rzucając 

kolejne przekleństwo, odłoŜył słuchawkę. Gdzie ją, do diabła, wyniosło? Na lekcję? 

Nie. Lindsay. Oczywiście, gdzie indziej mogłaby się udać?

Ponownie podniósł słuchawkę, wcisnął cztery numery, kiedy jakiś dźwięk 

przyciągnął jego uwagę. Krzywiąc się, rzucił okiem na schody. Z nie mniej 

skrzywioną twarzą schodziła z nich Ruth.

Natychmiast spotkali się wzrokiem.

- A jednak jesteś - powiedziała z nadzieją, Ŝe te słowa nie zabrzmiały zbyt 

głupio. - Szukałam cię.

- Tak?

ChociaŜ tej odpowiedzi daleko było do uprzejmości, Ruth zeszła z pozostałych 

stopni.

- Tak Drzwi były otwarte. Chyba nie masz mi za złe, Ŝe weszłam do środka.

- Nie.

Ze zdenerwowania nie mogła znaleźć sobie miejsca. Całą siłę woli 

skoncentrowała na uśmiechu.

- ZauwaŜyłam, Ŝe pracujesz nad nowym baletem.

- Tak, zacząłem - odparł, wyraźnie artykułując słowa i nie spuszczając z niej 

wzroku.

Nie mogąc znieść takiego kontaktu, Ruth odwróciła się.

- Śliczne miejsce. Teraz rozumiem, dlaczego urywasz się tutaj, ilekroć nadarzy 

się okazja. Zawsze lubiłam ocean. Kiedyś mieszkaliśmy nad Pacyfikiem w Japonii.

Zaczęła chodzić po pokoju. Nick w milczeniu spoglądał na jej plecy, gdy 

stanęła zapatrzona w morze.

Starał się rozluźnić napięte mięśnie. Nie słyszał ani jednego jej słowa.

- Przyjechałaś, Ŝeby podziwiać widok?

- Przyjechałam, Ŝeby się z tobą zobaczyć - odparła. - Mam ci coś do 

powiedzenia.

- Doskonale. - Kiwnął głową. - Więc mów. Ton jego głosu i nieświadomy, 

gwałtowny ruch głową usztywniły ją.

- Właśnie zamierzam. Usiądź.

Choć zabrzmiało to prawie jak rozkaz, po chwili wahania podszedł do sofy.

- Siedzę.

- Czy dlatego jesteś nieznośny, Ŝe postawiłeś to sobie za punkt honoru, czy 

moŜe to twój wrodzony talent?

Nick odczekał chwilę, po czym usiadł wygodnie i oparł się na poduszkach.

- Przejechałaś trzy tysiące mil, Ŝeby mnie o to zapytać?

- Nie tylko po to - warknęła. - Nie chcę być przez ciebie tłamszona, ani 

prywatnie, ani zawodowo. Najpierw porozmawiamy o tańcu.

- Proszę cię bardzo.

- Jestem dobrą tancerką i niezaleŜnie od tego, czy będziesz mi partnerować, 

czy nie, nadal będą dobrą tancerką. Kiedy jesteśmy w zespole, moŜesz mi kazać 

tańczyć do utraty tchu, a ja wykonam kaŜde twoje polecenie. Jesteś dyrektorem.

- Jestem tego świadomy.

- Ale na tym twoje dyrygowanie się kończy. Cokolwiek robię w Ŝyciu 

prywatnym, robię to z własnego wyboru i ponoszę za to odpowiedzialność. JeŜeli 

postanowię mieć tuzin kochanków albo Ŝyć jak pustelnik, nie twoja sprawa.

- Tak sądzisz? - Jego chłodnym słowom i ostentacyjnie nonszalanckiej pozie 

towarzyszyły złe błyski w oczach.

- Za dobrze cię znam. - Zrobiła krok w jego stronę. - Dopóki jestem wolna, 

dopóki sama decyduję, z kim się wiąŜę, nikt nie ma prawa wywierać na mnie presji i 

dyktować mi, co mam robić i jak Ŝyć. W twoje Ŝycie nikt się nie wtrąca i nikt nie ma 

zastrzeŜeń do tego, co i jak robisz, Davidov. Nie pozwoliłbyś na to. Więc wyobraź 

sobie, Ŝe ja teŜ nie pozwalam.

Podparła się pod boki.

- JeŜeli więc sądzisz, Ŝe na twoje zawołanie pobiegnę jak mała dziewczynka i 

spakuję rzeczy, to grubo się mylisz, poniewaŜ nie jestem małą dziewczynką i nikt mi 

nie będzie narzucać swojej woli. Wybór naleŜy do mnie.

Podeszła do niego.

- Przyzwyczaiłeś się, Ŝe wszyscy ci ulegają i ochoczo spełniają kaŜde twoje 

Ŝ

yczenie - ciągnęła, pieniąc się ze złości. - A kaŜdy sprzeciw wywołuje w tobie szok. 

Nie zamierzam być twoją uległą sługą. Tylko partnerstwo, Davidov, w pełnym zna-

czeniu tego słowa. I nie zamieszkam z tobą; to mi nie wystarcza. JeŜeli mnie chcesz, 

będziesz się musiał ze mną oŜenić. Ot co!

Nick prostował się powoli, po czym, zwlekając jeszcze chwilę, wstał.

- Czy to ultimatum?

- Na to wygląda.

- Rozumiem. - Przyglądał się jej z uwagą. - Z tego wynika, Ŝe nie mam 

wyboru. Czy chcesz wziąć ślub w Nowym Jorku?

Ruth otworzyła szeroko usta, a kiedy nie padło więcej Ŝadne słowo, 

odchrząknęła.

- No cóŜ, tak... Chyba tak.

- Przewidujesz skromną uroczystość czy raczej coś większego?

Kiedy minęło pierwsze oszołomienie, wytrzeszczyła na niego oczy.

- Ja nie wiem... nie zastanawiałam się...

- Nie szkodzi, będziesz się mogła zastanowić w samolocie, prawda? - 

Uśmiechnął się do niej dziwnie. - Czy mam dokonać rezerwacji?

- Tak. Nie - powiedziała, kiedy odwrócił się do telefonu. Przechylił głowę i 

czekał. - W porządku, tak, dzwoń.

Podeszła do okna i zapatrzyła się w dal. Miała wraŜenie, Ŝe coś tutaj nie gra.

- Ruth. - Zaczekał, aŜ popatrzy w jego stronę. - Powiedziałem ci, Ŝe cię 

kocham, i te same słowa powiedziałem kobietom, których nawet nie pamiętam. Słowa 

niewiele znaczą.

Przełknęła ślinę i poczuła powracający ból. Dzieliła ich cała długość pokoju.

- Nie okazałem ci tego tak, jak chciałem, w sposób, w jaki to czułem. Przy 

tobie stałem się nietaktowny i niezręczny. Gdyby nie to, powiedziałbym ci, Ŝe moje 

Ŝ

ycie bez ciebie nie jest juŜ moim Ŝyciem. Powiedziałbym ci, Ŝe jesteś jego sercem, 

mięśniem, kośćcem. Powiedziałbym ci, Ŝe bez ciebie jest tylko pustka i ból. 

Powiedziałbym ci, Ŝe pragnę być twoim partnerem, twoim męŜem, twoim 

kochankiem. Ale... - Poruszył głową. - Uczyniłaś ze mnie niezdarę i prawie niemowę, 

więc powiem tylko, Ŝe cię kocham i Ŝe mam nadzieję, Ŝe to wystarczy.

- Nick! - Podbiegła do niego, a on ją pochwycił, nim przebyła połowę dzielącej

ich odległości.

Trzymał ją mocno, przepełniony radością z ponownego obejmowania jej.

- Kiedy cię zobaczyłem na tych schodach, pomyślałem, Ŝe to sen. Pomyślałem, 

Ŝ

e wariuję.

- Myślałam, Ŝe jeszcze śpisz.

- Śpię? Nie sądzę, Ŝebym w ogóle spał, odkąd mnie opuściłaś. - Odsunął ją 

lekko. - Nigdy więcej - rzekł surowo. - MoŜesz mnie nienawidzić, krzyczeć na mnie, 

ale nigdy mnie więcej nie opuszczaj.

- Pochylił się i wargami stłumił jej słowa.

Jej odpowiedź była równie dzika i namiętna jak jego prośba. Zanurzyła palce 

w jego włosach, przywierając do niego mocno. PoŜądanie spłynęło lawiną kolejnych 

doznań: jego smaku, jego zapachu, miękkości jego gęstych włosów pod jej palcami.

- Kocham cię. - Usta Ruth układały się w słowa, nie wydając dźwięku. - 

Pragnę cię.

Poczuła, jak rozsuwa jej zamek na plecach, a suknia spływa na podłogę. A gdy 

jej dotknął i przesunął ręce wzdłuŜ ciała, jęknął głucho.

- Jesteś taka drobna, liubownica. Zawsze się boję, Ŝe cię skrzywdzę.

- Jestem tancerką - przypomniała mu, oszołomiona i drŜąca, gdy dotykał 

cienkiego jedwabiu jej koszulki. - Silną jak wół. - Opuścili się na sofę i leŜeli 

spleceni. - Bałam się - rzekła półgłosem, zamykając oczy, gdy jego ręce delikatnieją 

podniecał)'. - Bałam się ci zaufać, bałam się cię pokochać, bałam się cię utracić.

- Zupełnie jak ja. - Przyciągnął ją bliŜej. - Ale to mamy za sobą.

Ruth wsunęła rękę pod jego koszulę, zatrzymując ją na sercu. Davidov, 

pomyślała. Ile to lat modliłam się do legendy? A teraz on jest mój. A ja jego.

Dotykała jego serca i była tego pewna. Uśmiechając się, przylgnęła wargami 

do jego szyi i tak trwała.

- Davidov?

- Hm?

- Naprawdę przyjmujesz moje ultimatum? Dotknął jej piersi.

- Przemyślałem to sobie i uwaŜam, Ŝe to najlepsze rozwiązanie. Byłaś 

strasznie zawzięta i nieprzejednana. Mam nadzieję, Ŝe cię udobrucham.

- Tak uwaŜasz?

- Tak, ale nie zgadzam się, Ŝebyś miała tuzin kochanków, chyba Ŝe to będę 

zawsze ja. - Wyruszył w podróŜ ustami, pieszcząc i łaskocząc jej szyję.

- JuŜ ja się postaram, Ŝebyś była jak najczęściej zajęta.

- Niezły pomysł - odpowiedziała, a gdy zaczął zsuwać ramiączka jej koszulki, 

westchnęła rozkosznie.

- Będę bardzo zazdrosnym męŜem - ostrzegł zdławionym głosem, nadal ją 

całując. - Niedorzecznym, moŜe gwałtownym. - Uniósł głowę i uśmiechnął się.

- Bardzo trudnym w poŜyciu. Nadal chcesz, Ŝebym zarezerwował samolot?

Ruth uśmiechnęła się i głęboko spojrzała mu w oczy.

- Tak. Jutro.