Dla uniknięcia zbędnego zadziałania wyłącznika różnicowoprądowego, jego znamionowy
różnicowy prąd zadziałania powinien być co najmniej 2…3- krotnie większy od maksymalnego
roboczego prądu upływowego występującego w chronionej instalacji. Jednakże wartość prądu
upływowego w instalacji należy zmierzyć lub ocenić na podstawie liczby i rodzaju stosowanych w
instalacji odbiorników.
Największy wpływ na wartość tego prądu mają następujące urządzenia odbiorcze:
1) odbiorniki gospodarstwa domowego z napędem silnikowym (takie jak pralki, chłodziarki,
odkurzacze itp.) mają dopuszczalny prąd upływowy nie większy niż 3,5 mA,
2) odbiorniki grzejne (takie jak piece elektryczne, ogrzewacze wody, kuchnie elektryczne) powinny
mieć prąd upływowy nie większy niż 1 mA na 1 kW mocy, lecz nie więcej niż 5 mA,
3) urządzenia elektroniczne wyposażone w filtry przeciwzakłóceniowe takie jak na przykład
komputery, posiadają znacząco duży prąd upływowy.
Wartość prądu upływowego zależy też od stanu izolacji przewodów instalacji, ich długości oraz
stanu urządzeń odbiorczych. Z tego względu w rozległych instalacjach , z dużą ilością zasilanych
odbiorników, nie jest możliwe stosowanie jednego wyłącznika RCD wysokoczułego (do 30 mA) dla
ochrony całej instalacji. Jednak przy ograniczeniu rozległości instalacji (np. mieszkanie o powierzchni
ok. 70 m2) i przy zwykle stosowanych odbiornikach, jak: pralka, chłodziarka, żelazko, a nawet
elektryczny ogrzewacz wody o mocy do 1,5 kW – prąd roboczy upływowy nie przekracza zwykle
wartości 10 mA i możliwe jest stosowanie wyłącznika o prądzie IΔn = 30 mA.
W instalacjach, w których konieczne jest stosowanie wyłączników wysokoczułych, uzupełniających
ochronę przed dotykiem bezpośrednim, często dla umożliwienia ich stosowania trzeba instalację
podzielić na odrębne obwody (części) i każdy taki obwód zasilać przez oddzielny wysokoczuły
wyłącznik różnicowoprądowy.
W instalacjach elektrycznych budynków mieszkalnych należy dążyć do ochrony jak największej
części instalacji wysokoczułym wyłącznikiem różnicowoprądowym. W szczególności należy chronić
obwody gniazd wtyczkowych w łazience, kuchni, piwnicy i w garażu, ponieważ w tych miejscach
występuje największe ryzyko porażenia prądem elektrycznym.
W obwodach, w których występują znaczne pojemności (np.: więcej niż 20 szt. opraw
świetlówkowych, komputery czy ogrzewanie elektryczne), powinno się stosować wyłączniki
różnicowoprądowe odporne na udary prądowe lub z opóźnieniem działania, w celu
wyeliminowania nieuzasadnionych wyłączeń.
Wysokoczułe wyłączniki różnicowoprądowe są wymagane w obwodach, w których konieczne jest
wspomaganie ochrony przed dotykiem bezpośrednim, ze względu na trudne warunki środowiskowe
użytkowania urządzeń albo w obwodach narażonych na przerwanie ciągłości elektrycznej lub
uszkodzenie izolacji przewodu ochronnego
Błędem jest natomiast stosowanie RCD jako ochrony uzupełniającej przed dotykiem
bezpośrednim np. w obwodach przeznaczonych do zasilania komputerów, czyli w obwodach z
odbiornikami o niewielkiej mocy, ale z dużymi prądami upływowymi , pracującymi w bardzo
bezpiecznych, z punktu widzenia ochrony przeciwporażeniowej, warunkach środowiskowych.
Konsekwencją są zbędne zadziałania wyłączników RCD, powodowane w szczególności stanami
przejściowymi w momencie załączania obwodu pod napięcie (najczęściej po zaniku napięcia i
włączaniu źródła zasilania rezerwowego).