29. FAZY I FORMY INTERAKCJI.

Fazy interakcji:

1. otwarcia:

• zwrócenie uwagi na inicjującego interakcję

• problem wzajemnej identyfikacji wchodzących w interakcję (dokonuje się na bazie podzielanej wiedzy)

• komunikowanie emocji

wprowadzenia tematu:

• konwersacja będzie ciekawsza gdy zwrócimy uwagę na typ tematu

• wspólny, akceptowany temat (uzgodnienie, że to jest temat ważny)

• element planowania konwersacji

• zamknięcia:

• jest trudniejsze i bardziej problematyczne niż otwarcie

• ważne są różnice społeczne między uczestnikami (odmienne sposoby komunikowania się mężczyzn i kobiet)

• ważne czy interakcja ma zmierzać do podtrzymania konwersacji, czy do jej zerwania

• zamknięcie głównego tematu rozmowy

• zakomunikowanie, że temat został zamknięty

• przejście do ostatecznego zamknięcia konwersacji

• pojawia się podziękowanie za interakcję

• komunikowanie uczuć, akceptacji

• komunikowanie możliwości kolejnej interakcji

Fazy interakcji wg Turnera:

1. proste następstwo gestu i odpowiedzi

2. odnosi się do etapu sprawdzania przez osobę działającą swego gestu i odpowiednio korekty znaczenia gestu

Formy interakcji (Don Handelman):

-> Handelman wymienia 3 komponenty interakcji:

1. czy istnieje gotowość uczestników do zogniskowanej aktywności

2. temat interakcji

3. rozdzielenie, wyodrębnienie podziału ról (nadawca-odbiorca, działający-obserwator)

-> formy interakcji to konfiguracje tych komponentów interakcji:

1. wykluczenie osoby:

• gdy brak powyższych komponentów

• osoba jest milcząca

• uczestnicy wykluczają partnera przez rozpoczęcie interakcji z kimś innym

2. włączenie osoby:

• gdy osoby nawzajem wskazują, że są otwarte na dalszą interakcję lecz brak jest tematu i podziału ról

• ograniczona możliwość dalszej interakcji

3. odrzucenie tematu:

• gdy jeden uczestnik włącza drugiego w zogniskowaną aktywność

• minimalna negocjacja

• partner nie przyjmuje tematu lub roli „następnego mówiącego”

4. pomieszanie tematu:

• gdy uczestnicy są otwarci na interakcję, lecz rozdział ról nie jest skoordynowany

• brak porządku mówienia

• tematy są niepowiązane ze sobą

5. zastąpienie tematu:

• partnerzy nie tylko są otwarci na interakcję, lecz role słuchacza i mówiącego są już skoordynowane mimo braku zgody co do tematu

• aktywne poszukiwanie tematu

6. narracja:

• otwartość partnerów na interakcję, lecz temat jest kontrolowany przez mówiącego, a słuchacz ciągle sygnalizuje uwagę skierowaną na wypowiedź mówiącego

7. wymiana:

• partnerzy otwarci na interakcję, akceptują temat, przyjmują role nadawcy i odbiorcy

30. TYPY INTERAKCJI:

1. niezamierzone

2. zamierzone, czyli kierowane:

• nakierowane na pewne działania

• zamiar rozwija się wraz z procesem działania

• nakierowane na wartość, którą jest sam uczestnik interakcji

• podział na:

• interakcje kierowane zdaniem ( działający kierują się ku jakimś wartościom, ku jakimś celom; ochrona czy lansowanie określonego znaczenia własnej osoby jako wartości jest co najwyżej środkiem ale nie celem interakcji; interpretacja odbywa się tu na poziomie powierzchniowym - akceptuje się znaczenia otwarcie komunikowane przez partnera)

• interakcje kierowane tożsamością (celem uczestnika jest kontrolowanie doświadczenie znaczenia własnej osoby przez partnera; interpretacja może dokonać się na dwóch poziomach: empatycznym - partner inne znaczenie sam przypisuje swojemu działaniu, a inne znaczenie tego działania wskazuje swojemu partnerowi, oraz na poziomie diagnostycznym - uczestnik interakcji dokonuje interpretacji różnej od znaczeń otwarcie komunikowanych przez partnera i jednocześnie zakłada, że partner nie jest ich świadomy)

• interakcje kierowane wartościami jako takimi

• interakcje kierowane specjalnym rodzajem wartości, jaką stanowi sam uczestnik interakcji.

31. NEGOCJACJE W INTERAKCJI:

• proces, w którym pojawia się seria ofert i odpowiedzi, aż zostanie podana taka, która odpowiada obydwu stronom

• negocjacje są rezultatem zaangażowania uczestników, dążących do osiągnięcia zgodnych definicji sytuacji ze względu na wspólny cel czy zadanie lub osobne cele uczestników interakcji, których realizacja uzależniona jest od działania partnera i dlatego musi być ono kontrolowane przez wzajemne nakłanianie do przyjęcia danego znaczenia zdarzeń i obiektów

• podtrzymywanie porządku jest wymogiem, który sprawia, że wchodzimy w konwersacji w negocjacje

• typem idealnym jest wypytywanie mające na celu rekonstrukcję faktów, np. lekarskie, sądowe, socjologiczne

• negocjacje mogą przyjmować różne formy: targowania się, zawierania ugody, zawierania transakcji, pośredniczenia, wymiany, zmowy, cichego porozumienia, zawierania układów

• zakłada zawsze pewne nienegocjowalne tło

• istotne są dwa czynniki:

• czy uczestnicy mają świadomość zachodzenia negocjacji

• o przebiegu negocjacji będą decydować pewne techniki

32. PROCES NAZNACZENIA SPOECZNEGO W INTERKCJI:

• czyn może być poddany wielu interpretacjom, a to, czy zostanie uznany za czyn dewiacyjny rozstrzyga się w procesie interakcji

• LEMERT -> koncepcja dewiacji wtórnej:

• dewiacja jako proces interakcyjny

• jedna z pierwszych koncepcji w ramach nurtu naznaczenia społecznego

• rozróżnienie na dewiację pierwotną i wtórną opierało się na próbie rozdzielenia zjawisk społecznych i procesów psychicznych przed i po dopuszczeniu się przez jednostkę zachowania naruszającego normę

• dewiacja pierwotna (fakt naruszenia jakiejś normy; czyny wykonywane mogą mieć wiele uwarunkowań, które prowadzą do interakcji dewiacyjnej; Lemerta interesuje nie sam fakt naruszenia normy ile społeczna reakcja pojawiająca się w momencie uznania jakiegoś zachowania za naruszające normy społeczne)

• dewiacja wtórna (konsekwencje, które określić można mianem reakcji jednostki na społeczne reakcje wobec jej zachowania; stanowi efekt procesów społecznego naznaczania)

• konsekwencją naruszenia norm społecznych, a raczej uznanie przez grupę, że talie naruszenie miało miejsce jest wkroczenie instytucji kontroli społecznej

• jedną z konsekwencji działania instytucji kontroli społecznej jest nadawanie jednostkom etykiet dewiantów

• naznaczenie jednostki jako dewianta i traktowanie jej jako dewianta prowadzi z czasem do tego, iż zaczyna ona wierzyć, że rzeczywiście jest tym kimś, za kogo uznało ją otoczenie