Załącznik

OBSZARY SZTUKI WOJENNEJ
W KONTEKŚCIE KOMPONENTÓW SIŁ ZBROJNYCH I FORM WALKI ZBROJNEJ

WOJSKA OPERACYJNE są zasadniczym komponentem sił zbrojnych do prowadzenia ofensywnych działań regularnych, stąd częściowo wykorzystują działania nieregularne.

WOJSKA TERYTORIALNE są zasadniczym komponentem do obrony
z wykorzystaniem działań nieregularnych, zatem działania regularne wykorzystują w ograniczonym zakresie.

A - Obszar-podstawa budowy strategii ofensywno-ekspedycyjnych - mających charakter ekspansji terytorialnych (wyjątkowo niebezpiecznej narodowo
i niezbyt optymalnej strategicznie dla Polski)

B - Obszar funkcjonowania w strategii elementów ofensywnych działań specjalnych

C - Obszar funkcjonowania strategii o przewadze czynników defensywno-terytorialnych

D - Obszar-podstawa strategii powszechnej obrony narodowej (optymalnej strategicznie i tym samym koniecznej dla Polski)

W Polsce u progu XXI wieku, z tego zasobu wiedzy (sztuki wojennej) korzysta się jedynie w 25%, bowiem uwagę koncentruje się głównie na strategii ofensywno-ekspedycyjnej (A) mającej charakter ekspansji terytorialnej (tj. dyspozycji zagranicznej sił zbrojnych na rzecz ośrodków władzy znajdujących się poza granicami RP), z rażącym zaniechaniem wysiłku w interesie skutecznej obrony terytorium narodowego.

Zatem narusza się postanowienia Konstytucji, w marginalnym stopniu uwzględnia interes narodowy i polską rację staniu oraz wymogi sojusznicze (Art. 3) i przede wszystkie ignoruje potrzeby bezpieczeństwa narodowego RP.

Optymalnym rozwiązaniem byłoby stosowanie w praktyce całego zakresu wiedzy płynącej ze sztuki wojennej i tym samym posiadanie zdolność do reagowania we wszystkich obszarach (tj. A, B, C, D) stosownie do potrzeb; a najskuteczniej w tym, który odnosi się do obrony terytorium narodowego (D) - z wtórnym uwzględnieniem potrzeb sojuszniczych (Art. 5 Sojuszu).