OŚWIECENIE:
Pisarze czasów stanisławowskich
Życie |
Twórca |
Życiorys |
Najważniejsze dzieła |
|
|
|
|
|
|
|
|
1733 - 1796 |
Adam Naruszewicz |
Poeta przełomu, pisał na pograniczu epok (barok, oświecenie), Stanisław August przeznaczył mu rolę historiografa (choć Naruszewicz był obok Krasickiego najbardziej docenianym poetą czasów Oświecenia) |
1. Ody, m.in. okolicznościowe,
1789 Balon, Arkadia
Hymn do słońca, Hymn do Boga, (Krasicki napisał utwór pod tym samym tytułem), Do malarstwa, Do poezji
2. Anakreontyki i erotyki
Do zazdrości, Do obłoków
1778 Głos umarłych
|
|
|
|
|
1735 - 1801 |
Ignacy Krasicki |
Bez dwóch zdań najwybitniejszy pisarz okresu oświecenia ♥ |
1. Poematy heroikomiczne,
1775 - Myszeida
1778 - Monachomachia (10 pieśni, każda rozpoczyna się sentencją w stylu Orlanda Szalonego)
1780 - Antymonachomachia
2. Satyry, (wydane razem, poprzedzone wierszem Do króla)
Świat zepsuty
Żona modna
Pijaństwo
3. 1779 - Bajki i przypowieści
4. 1780 - Wojna chocimska
5. Powieści,
1776 - Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki
1778 - Pan Podstoli cz. 1
1779 - Historia
|
|
|
|
|
1746 - 1817 |
Michał Dymitr Krajewski |
W oczach współczesnych Krajewski jest postrzegany jako naśladowca i mierny imitator Krasickiego. Jego powieści traktują głównie o utopii i micie natury Rousseau. |
1784 - Podolanka w stanie natury wychowana
1785 - Wojciech Zdarzyński
1786 - Pani Podczaszyna
|
|
|
|
|
1758 - 1841 |
Julian Ursyn Niemcewicz |
Ceniony zarówno przez „ludzi oświecenia” jak i romantyków (szczególnie upodobał sobie jego twórczość Mickiewicz). |
1791 - Powrót posła
Pamiętniki
Śpiewy historyczne
Powieści: Lejbe i Siora
Dwaj panowie Sieciechowie
Jan z Tęczyna
|
|
|
|
|
1761 - 1815 |
Jan Potocki |
Zapalony podróżnik, ze swoich wypraw przywoził mnóstwo notatek i spostrzeżeń o charakterze etnograficznym. Autor jednego właściwie dzieła |
Rękopis znaleziony w Saragossie |
|
|
|
|
1771 - 1856 |
Kajetan Koźmian |
Zadeklarowany klasyk, jeden z największych krytyków i antagonistów Adama Mickiewicza (antypatia była odwzajemniona) |
1839 - Ziemiaństwo polskie (generalnie pisał je przez prawie lat 30, od 1802 do 1830, Mickiewicz napisał, że jest to tysiąc wierszy o sadzeniu grochu, i cóż miał chłopak rację) |