Atom- Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia elektronów(1), Sprawozdania - Fizyka


POLITECHNIKA CZĘSTOCHOWSKA

KATEDRA FIZYKI

Ćwiczenie nr 13

Temat: Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia elektronów

z fotokatody za pomocą fotokomórki.

Wydział Elektryczny

sem. IV gr. V

I. Wiadomości wstępne.

Światło monochromatyczne padające na metalową płytkę wyzwala fotoelektrony, które mogą być wykrywane jako prąd, leżeli są przyciągane do naczynia metalowego przy pomocy różnicy potencjałów, przyłożonej pomiędzy elektrodami. Zjawisko fotoelektryczne zachodzi nie tylko w metalach, lecz również w innych ciałach stałych oraz w gazach i cieczach. Zjawisko to charakteryzują dwie wielkości : liczba elektronów oraz ich energia. Energia kinetyczna wybijanych elektronów nie zależy od natężenia światła, natomiast zależy od jego częstotliwości i to w prosty sposób : wzrasta liniowo wraz ze wzrostem częstotliwości. Gdy zwiększamy natężenie światła, zwiększamy tym samym liczbę elektronów wybijanych w jednostce czasu, lecz nie zwiększamy ich energii elektrycznej. Należy też zaznaczyć, że dla danego metalu zjawisko to może być wywołane promieniowaniem o częstotliwości ν większej lub równej częstotliwości minimalnej ν0< ν, zwanej progową. Dla częstotliwości mniejszej zjawisko nie zachodzi. Załóżmy, że ν>ν0 wówczas przy stałym oświetleniu I=0 dla U= -U0, gdzie U0 nazywamy napięciem odcięcia. W miarę wzrostu napięcia między elektrodami od -U0 do 0 prąd I wzrasta, a przy napięciu bliskim zera osiąga nasycenie. Dla dalszego wzrostu napięcia natężenie prądu nie ulega zmianie, tzn. wszystkie elektrony są nośnikami. Liczba fotoelektronów jest proporcjonalna do natężenia światła, napięcie odcięcia nie zależy od natężenia światła. Prędkość emitowanych przez daną powierzchnię fotoelektronów nie przekracza pewnej wartości max

U0e=1/2mV2max

Wyjaśnienie omawianego zjawiska zostało zasugerowane przez Alberta Einsteina w 1905 r. Zgodnie z Einsteinem energia monochromatycznej wiązki światła składa się z porcji ( kwantów ) równych hν, gdzie ν oznacza częstość. Kwant energii może być przekazany elektronowi tylko w całości, czyli elektron znajdujący się w metalu może „zdobyć” energię E = hν. Jeżeli przyjmujemy, że usunięcie elektronu z metalu wymaga wykonania pracy W, to energia kinetyczna elektronu opuszczającego metal będzie równa:

Ekin = E - W

czyli

Ekin= hν - W

Zależność napięcia odcięcia od częstotliwości światła padającego została dokładnie zbadana dla różnych metali przez Millikana. Jest to zależność liniowa opisana równaniem:

U0e=1/2mV2max = h(ν-ν0)

gdzie h=6.626 10-34

Tg nachylenia prostej U0e=h(ν-ν0) jest równy stałej Planck'a h. Równanie można zapisać też w postaci:

1/2mV2max = hν-W

Jest to równanie Einstein'a, opisujące zjawisko fotoelektryczne. Wielkość W nosi nazwę pracy wyjścia i oznacza minimalną energię, jaką musi mieć elektron, aby mógł opuścić powierzchnię danego ciała. Przy wyprowadzaniu wzoru Einstein założył, że energia światła nie jest rozłożona równomiernie i w sposób ciągły wzdłuż czoła fali, jak tego wymaga klasyczna teoria fal elektromagnetycznych, lecz jest niesiona z prędkością światła w postaci partii energii, tzw. kwantów lub fotonów. Każdy foton ma swoją energię hν, która nie zależy od światła, a jedynie od częstotliwości.

Potencjał hamujący:

Jeżeli zamienimy polaryzację elektrod, natężenie prądu nie spadnie gwałtownie do zera, ponieważ niektóre elektrony mają dość dużą prędkość. Jeżeli dostatecznie zwiększymy potencjał, to osiągniemy taką wartość V0 (potencjał hamujący ) przy którym natężenie prądu równa się zero. Ta różnica potencjałów V0 pomnożona przez wielkość ładunku elektrycznego jest miarą energii kinetycznej najszybszych elektronów

Kmax = eV0

II. Schematy połączeń.

1) Wyznaczanie charakterystyki napięciowo-prądowej fotokomórki.

2) Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia elektronów z fotokatody przez pomiar napięcia hamowania.

III. Tabele pomiarowe.

1) Charakterystyka napięciowo-prądowa fotokomórki

1

2

Lp.

Ua [V]

Jf [A]

Ua [V]

Jf [A]

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

2) Pomiar napięcia hamowania

Pozycja

Dług. Fali 

Napięcie hamowania Uh

Uh śr.

przełącz.

[10-9 m]

[V]

[V]

1

2

3

4

1

2

3

4



Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Atom Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia elektronó(1
sprawka fizyka, 220-Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektryczne
sprawka fizyka, Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznego.,
sprawka fizyka ~$0 Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektr
220 Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznego
220-Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznego., nr
220 Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznego
220 Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznegox
Sprawko"0 Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznego
220 Wyznaczanie stałej Plancka i pracy wyjścia na podstawie zjawiska fotoelektrycznego
Sprawozdanie 70, Studia, Pracownie, I pracownia, 70 Wyznaczanie stałej Plancka z charakterystyk opty
Wyznaczenie stałej Planck'a i pracy wy. na podst. zjawiska fotoelektrycznego, JFIZA220, nr
Wyznaczenie stałej Planck'a i pracy wy. na podst. zjawiska fotoelektrycznego, 220z, Tabela
Wstęp 70, Studia, Pracownie, I pracownia, 70 Wyznaczanie stałej Plancka z charakterystyk optycznych
Tytułowa 70b, Studia, Pracownie, I pracownia, 70 Wyznaczanie stałej Plancka z charakterystyk optyczn

więcej podobnych podstron