SCHEMAT WŁASNEGO CIAŁA I ORIENTACJA PRZESTRZENNA

Scenariusze zajęć:

  1. Wiem jak wyglądam. Potrafię nazwać części swojego ciała, a także porozumiewać się mina oraz gestem.

Moja buzia okrąglutka, włosy, grzywka bardzo krótka dwoje oczu, uszy, nos z buzi wydobywam głos.

    1. Ustalanie koloru włosów i oczu.

Każde dziecko posiada lusterko, dzieci siadają twarzą do nauczycielki:

2.Ogladanie głowy i nazywanie części twarzy. Dostrzeganie symetrii twarzy..

Ćwiczenia w przekazywaniu komunikatów mimicznych:

Oglądanie rąk i nazywanie wyróżnionych części

Palce: - liczymy je

Te palec nazywa się..., palce witają się

Dłoń: To jest dłoń, to nadgarstek, przedramię, ramię, bark. Uwagą będą zagadki. Co to jest nauczycielka pokazuje, a dzieci zgadują?...

Gesty: Pokazywanie gestów palcami,

Popatrzcie co to znaczy:(chodź do mnie). Już wiemy , że palce potrafią mówić, bawimy się dalej, a co teraz pokazuję?, odpychanie, nawlekania igły, zapinanie guzików, czesanie włosów).

Oglądanie i nazywanie wyróżnionych części ciała,

Nogi:

Oglądanie sylwetki człowieka

Interesuje nas tułów, dotykamy, oglądamy dalej : ramiona, piersi, brzuch, plecy, pośladki

Teatr jednego aktora, zagadki pantomimiczne.

Rysowanie postaci z dbałością o szczegóły.

Narysujcie mnie, będę opowiadać ze szczegółami jak wyglądam.

II Orientuję się w otoczeniu. Potrafię powiedzieć, co jest po mojej lewej , a co znajduje się po prawej stronie.

  1. Wprowadzenie kierunków od osi własnego ciała i nazywanie ich. Poruszanie się w różnych kierunkach. .

Gdzie jest woreczek?

Dwoje dzieci staje naprzeciw siebie. Podajcie sobie prawe dłonie, Jedno z pary zamknie oczy, a drugie położy mu woreczek, albo z przodu, albo z tyłu, albo z prawej , albo z lewej strony kolegi. Potem spyta, gdzie jest woreczek?

Chodzenie pod dyktando. Wszyscy patrzą w tę sama stronę, n-l też.

Chodzimy pod dyktando:

  1. Wiem , że inni także mają lewą i prawą stronę, tak, jak ja. Uczę się patrzeć na otoczenie przyjmując ich punkt widzenia

    1. Porównywanie własnego ciała ze schematem ciała drugiej osoby, Ustalanie położenia przedmiotów względem drugiej osoby.

Ustalanie, co widzi druga osoba i porównywanie tego z własnym punktem widzenia.

Wytyczanie kierunków od osi ciała drugiej osoby.

IV. Potrafię porozumieć się w sprawie poruszania się w otoczeniu: wiem, co do mnie mówią i mówię tak, że inni rozumieją.

  1. Kształtowanie umiejętności poruszania się w przestrzeni zgodnie ze słowną instrukcją,. Zabawa w poszukiwanie skarbu

  2. Ustalenie, co gdzie się znajduje, idą w lewo od przedszkola i ustalają ,

Orientacja w otoczeniu z uwzględnieniem różnych przedmiotów:

Klocek i pudełko:

Na, do , pod, nad, w, dziecko polecenia

Stolik: lewy brzeg i prawy, stań przy stoliku, pokaż le brzeg i prawy, n-l staje naprzeciw, ten jest lewy, a ten prawy, kto miał rację?

4