PEDAGOGIKA SPECJALNA - wykład 4 - 8.11.2011

Materializm

Idealizm

Nominalizm (podejście indywidualne)

1. model indywidualistyczno-materialistyczny. Niepełnosprawność jest odchyleniem w rozwoju psychofizycznym jednostki.

2. model indywidualistyczno-idealistyczny niepełnosprawności jest szczególną postacią indywidualnej tożsamości jednostki (identyfikowanie się z niepełnosprawnością)

Realizm (podejście społeczne)

3. model społeczno-kreacyjny.

Niepełnosprawność jest materialnym produktem panujących stosunków społeczno-ekonomicznych

4. model konstruktywistyczny. Niepełnosprawność jest szczególną relacją między jednostką i otoczeniem społecznym, nie zaś cechą jednostki

Tożsamość- poczucie własnego ja, struktura psychiczna, zawiera wydarzenia dotyczące naszych cech, stosunków, są najbardziej charakterystyczne dla danej jednostki. Do czego mamy predyspozycje. Można wyodrębnić elementy centralne (schematowi) i peryferyjne (aschematowe)

Centralne

Peryferyjne- mamy świadomość ich istnienia ale nie uważamy ich za ważne w naszym opisie.

Tożsamość powstaje w wyniku procesu aktywności własnej (obserwacji siebie w działaniu, podejmowanie celu, wyzwania) - reakcje społeczne na nas (co ludzie o nas sądzą). Nie sa się utrzymać tożsamości jeżeli ona nie ma społecznego wsparcia.

  1. Jakie miejsce w strukturze osób z niepełnosprawnością zajmuje ta dysfunkcja i od czego to zależy?

- wynika, że najczęściej jest centralną za to różnie obrabianą przez niepełnosprawnych (jest przez nich wypierana)

  1. Treści i struktura zachowań osób niepełnosprawnych różni się od struktury treści i zachowań osób pełnosprawnych

- inna struktura tożsamości, bardziej wszystko przeżywa

  1. Jakie tożsamości społeczeństwo narzuca osobom niepełnosprawnym a jakie wzbrania?

- Narzuca mu osobowość dziecka.

Model konstruktywistyczny- relacja rozbieżności, jednostka nie jest w stanie spełnić oczekiwań jakie stawiają jej role społeczne.

M. Wormock (1978) - część niepełnosprawnych jest w szkoła specjalnych chociaż mogliby być nauczani w normalnych szkołach,

dzieci i młodzież, które nie mają orzeczeń o niepełnosprawnościach ale widoczne problemy w nauce i zachowaniu a chodzą do normalnej szkoły.

Koncepcja niepełnosprawności H.Baha:

Wychodzi od terminu ZAKŁÓCENIE-

Niewystarczająca równowaga między indywidualnymi dyspozycjami jednostki, warunkami jej życia i działania oraz wymaganiami stawianymi jej przez otoczenie.

->dyspozycje indywidualne - wszystkie wzajemnie powiązane cechy i możliwości człowieka, somatyczne, emocjonalne i poznawcze. Jeśli one odbiegają negatywnie od normy nazywamy to USZKODZENIEM.
->warunki życia i działania - wszystkie materialne, biologiczne, kulturowe i społeczne okoliczności w których żyje jednostka (człowiek), jeśli warunki te negatywnie odbiegają od normy nazywamy to POKRZYWDZENIEM.
->wymagania - jawne i ukryte oczekiwania, z którymi jednostka jest konfrontowana, czyli którym jednostka powinna sprostać. Poziom wymagań może być dostosowany do człowieka i warunków działania, może być za niski oraz za wysokie. Jeżeli wymagania względem jednostki są za wysokie to mamy do czynienia z PRZECIĄŻENIEM.

Każdym z tych czynników można manipulować.

3 poziomy nasilenia zakłócenia wg. Baha:

Najlżejszy- zagrożenie,

cięższy- zaburzenie,

najcięższy- niepełnosprawność.