Adam Asnyk, Wybór poezji, Kraków 2002.

MOZAIKA

• Różne łzy: napotyka płaczącą dziewczynę: „Odjechał daleko,/ I nie wraca, i może nie wróci”, usiadł nad brzegiem morza, „Wyklinając me życie tułacze,/ I łzy lałem na piasek wilgotny,/ Że już teraz nikt za mną nie zapłacze…/ Me westchnienia przygłuszył szum fali,/ Serce moje pękało z żałości,/ Myśl za morze popłynęła dalej,/ I zostałem jako głaz w ciemności”.

• Na Nowy Rok: nie żałować starego, z nadzieją w przyszłość, „Jeszcze jesteśmy -/ Niech żyje lud!”.

• Echo kołyski: wspomnienie matki, śpiewającej nad kołyską: ma się radować, dopóki jest dzieckiem, bo później pozna smak zdrady. Nie ma się smucić, ani nienawidzić życia za nieszczęścia - niech wspomni matkę, gdy mu będzie źle.

• Szkoda!

• Gdybym był młodszy: nie piłby wina, lecz ją.

• Karmelkowy wiersz: kiedyś wierzył w romantyczne bzdury i udawał Don Kichota, teraz ma karmelki dla dam.

• Z podróży Dunajcem.

• Ach, jak mi smutno!: „Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,/ W daleki odbiegł świat,/ I próżno wzywał, ażeby mi zwrócił/ Zabrany marzeń kwiat./ Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,/ Posępny grobu cień;/ Serce się jeszcze zrywa i rozpacza,/ Szukając jasnych tchnień,/ I próżno przeszłość oskarża rozrzutną/ Cięży już nad nim niewidzialna ręka…/ Ach, jak mi smutno!”.

• Nawrócenie: jako 16-latka nie wierzyła w jego komplementy, teraz po latach uwierzyła, ale on przestał.

• Prośba: o pomoc do anioła.

• Jedna chwila: widział ją tylko chwilkę, a poruszyła jego serce.

• Abdykacja: królewna w perkalowej sukience stała się wielką, strojną damą.

• Spóźniona odpowiedź: wyznał jej miłość, ale ona nie zdążyła - weszła jego mama, spłoszyła się, po jakimś czasie usłyszał w kościele jej zapowiedź.

• Kamień: „Chcę cierpieć, kochać i żyć!”.

• Widmo jesieni.

• Na zgon poezji: „Ci, którzy mówią o jej zgonie,/ Czyliż nie wiedzą, że ma żywot wieczny/ W piersiach ludzkości i w natury łonie,/ Że się odnawia w jasności słonecznej,/ W ogniu młodości, co wieczyście płonie,/ I czarodziejsko w jeden węzeł splata/ Marzenia ludzi z pięknościami świata?”.

• Oda.

• Do młodych: „Szukajcie prawdy jasnego płomienia,/ Szukajcie nowych, nieodkrytych dróg:/ Za każdym krokiem w tajniki stworzenia/ coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia,/ I większym staje się Bóg”, „Każda epoka ma swe własne cele/ I zapomina o wczorajszych snach;/ Nieście więc wiedzy pochodnię na czele/ I nowy udział bierzcie w wieków dziele,/ Przyszłości podnoście gmach!”.

• Dzisiejszym idealistom: „A ten zwycięzcą, kto drugim da/ Najwięcej światła od siebie!”.

• W albumie: nie trać złudzeń, pomogą tobie w chwilach smutku.

• Przy kominku.

• Ciche wzgórze.

• W ciemności grobu.

• Sam na sam: został sam na sam z surowym gościem - nieszczęściem.

• Chór Oceanid.

• Światła: dusze ludzkie świecą w ciemnościach, nie zginą, powrócą.

• Czarodziejka.

• Egzotyczne kwiaty.

• W oczekiwaniu jutra: są tacy, którzy witają jutro z weselem, my, zapatrzeni w przeszłość, czekamy, co przyniesie tajemnicze jutro.

• Zranionym sercom…: „Zranionym sercom potrzeba/ Błękitów nieba,/ Skrzydlatej modlitwy gońca,/ Pogodnych uśmiechów słońca/ Ciszy bez końca…// Lub burzy, która przygłuszy/ Żrący ból duszy -/ I czarnej, wyjącej nocy,/ Co będzie osłonić w mocy/ Ich płacz sierocy”.

• Ruszając w drogę…: „Ruszając w drogę w życia poranek,/ Widzimy w dali,/ W mgle, co się pali,/ Zwodnicze szczęścia obrazy,/ Kwiatów oazy,/ Cudne postaci niebianek.// Gdy dochodzimy do kresu drogi,/ Cień spotykamy tylko złowrogi./ Za to za nami/ Lśni się tęczami/ Początek przebytej drogi”.

• Kto nie umie…

KWIATY

• Gałązka jaśminu: pożegnanie kochanków - jego wzywają duchy w żałobie.

• Niezabudki kwiecie: jego kochanka jest z innym, nie wierzy już w sny i niezabudki.

• Róża.

• Powój.

• Astry

ALBUM PIEŚNI

• Ja ciebie kocham!: niedowierzanie.

• Zwiędły listek.

• Powrót piosenki.

• Myślałem, że to sen…: nie wierzył, że to rzeczywistość, odwrócił się do niej i zniknęła.

• Między nami nic nie było.

• Ty czekaj mnie!

• Sonet: „Kiedym cię żegnał, usta me milczały…”, teraz ona w białym domku, on daleko od domu, ona dopiero żyć zaczyna, on w ciemność idzie i nie powróci.

• Rezygnacja: „Wszystko skończone już pomiędzy nami!/ I sny o szczęściu pierzchły bezpowrotnie;/ Wziąłem już rozbrat z tęsknotą i łzami,/ I żyć, i umrzeć potrafię samotnie”.

• Przestroga: jeśli chce być szczęśliwa, niech wyjdzie za szlachcica, a nie za poetę.

• Tęsknota: „Obłoki, co z ziemi wstają/ I płyną w słońca blask złoty,/ Ach, one mi się zdają/ Skrzydłami mojej tęsknoty”.

• Anielskie chóry.

• Bez granic: serce ogarnie wszystko.

• Daremne żale.

• Zaczarowana królewna.

• Najpiękniejsze piosnki.

• Na początku: nic nie było, pocałunkiem go stworzyła, ale, jak inni, został wygnany z raju.

• Panieneczka.

• Barkarola.

• Miłość jak słońce, ogrzewa świat cały/ I swoim blaskiem ożywia różany: wywołuje też burze.

• Rozłączenie: ujrzał ją po latach, umarłą.

• Dzieje piosenki: wraca po latach do poety, roztacza swoją woń dookoła.

• Kopciuszek: królewicz pojął za żonę poślednią dziewicę.

• Ból zasnął: najbardziej żal mu tych, którzy cierpią przez samych siebie, im nie można przynieść pociechy.

• Ucisz się, serce: swoich strat/ Już nie opłakuj, stroskane,/ Ale wschodzący pozdrów świat/ I jego jutrznie różane”.

• Mgławice.

• Łabędzi śpiew.

• Wiecznie to samo: a jednak jutrzenka, wiosna, świat, uczucia - wiecznie są nowe.

• Juliuszowi Mien.

• W noc czerwcową: wspomnienia - rosa czy łzy?

• Samotne widziadło.

• Ta łza, co z oczu twoich spływa,/ Jak ogień pali moją duszę,/ I wciąż mnie dręczy myśl straszliwa,/ Że cię w nieszczęściu rzucić muszę”, prosi, by go nie przeklinała.

• Przychodzisz do mnie.

• Pobudka: wezwanie do boju.

• Głos wołający na puszczy.

• Młodości sen: z marzeń zostają gruzy i zgliszcza.

• Zmierzch melodii.

• Choć pól i łąk.

W TATRACH

Mieczysławstwu Pawlikowskim, na pamiątkę chwil wspólnie spędzonych w Zakopanem z wyrazem przyjaźni.

• Ranek w górach.

• Morskie Oko.

• Noc pod Wysoką.

• Letni wieczór.

• Podczas burzy: „Jednak wyżej widać błękit nieba…/ Tylko wznieść się nad chmury potrzeba”.

• Limba.

• Wodospad Siklawy.

• Ulewa.

• Giewont.

NAD GŁĘBIAMI

• Zmiennego bytu falo ty ruchliwa!

• Wieczne ciemności! Bezdenne otchłanie!

• Łudząca Maja otworzy ci oczy.

• Jak ptaki, kiedy odlatywać poczną.

• Gdy nas ciemności otaczają wszędzie.

• Na falach swoich toczy słońc miliony.

• Rzucone w przestrzeń złotych gwiazd kagańce.

• Noc, noc wieczysta, głuszą przedbytową.

• Nieśmiertelności nie poszukuj w próchnie.

• Tylko treść, która z całością się splata.

• Ileż to zgonów, i narodzin ile.

• Wzniosłe dążenia, szlachetne pobudki.

• Przeszłość nie wraca, jak żywe zjawisko.

• Po wszystkie czasy, przez obszar daleki.

• Na dzieci spada win ojcowskich brzemię.

• Dzień, w którym jeden z grzesznych braci koła.

• Co złość zniweczy, co występek zburzy.

• Tak złe, jak dobre wspólną jest zdobyczą.

• Dopiero w związku z wszechświata ogromem.

• W nieprzerwalności zbiorowego bytu.

• W coraz to wyższe przeradza się wzory.

• Naprzód i wyżej! Przez ból i męczarnie.

• Choć w praw niezmiennych poruszasz się kole.

• Przez chwilę możesz ślepą być zaporą.

• Jako cząsteczka wszechświata myśląca.

• Pierwotną białość słonecznych promieni.

• Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce!

• Ci, którzy jasność żegnają zniknioną.

• Póki w narodzie myśl swobody żyje.

• Taką jak byłaś, nie wstaniesz z mogiły!

3