Komunikowanie:

  1. przekaz informacji na odległość związany z mass mediami

  2. przemieszczanie się ludzi/ przedmiotów w przestrzeni

  3. porozumiewanie sie ludzi

Mechanizm komunikowania społecznego

sposób przekazu - pośredni, bezpośredni

narzędzie - przekaźnik

Kreowanie znaczenia - ustalenie co jedna osoba chce powiedzieć drugiej; sytuacja wyznacza znaczenia.

Komunikowanie społeczne - proces porozumiewania się jednostek, grup ludzi, instytucji, itp

Elementy procesu komunikowania:

  1. nadawca - człowiek, instytucja, grupa ludzi

  2. odbiorca

  3. komunikat - przekaz, treść, dyskurs

  4. kanał

  5. kontekst (społeczny, kulturowy, fizyczny, historyczny)

  6. szumy (wewnętrzne (kondycja nadawcy i odbiorcy; np. ból głowy), zewnętrzne (otoczenie; np. syrena policyjna, roboty drogowe), semantyczne (niezrozumienie wypowiedzi, zamierzone/niezamierzone))

sprzężenie zwrotne (bezpośrednie, opóźnione)

Funkcje komunikowania:

  1. konatywna (perswazyjna) - przekaz ma odnieść okr. skutek, wpływ na odbiorcę

  2. informacyjna

  3. socjologiczno-psychologiczna - pakt faktograficzny, chcemy wiedzieć kto z kim rozmawia, kiedy, dlaczego, itp

  4. ekspresji/ emocji

  5. fatyczna - pozwala szybko nawiązać kontakt (jedna z najważniejszych wg. Malinowskiego)

  6. ludyczna - zabawa, rozrywka

  7. edukacyjna

  8. metajęzykowa - językiem o języku

Piramida komunikowania McQuail'a:

  1. masowe - komunikowanie pośrednie (przez urządzenia, podpory techniczne niezbędne do rozpowszechniania info)

  2. instytucjonalne - partia, org. społ., oparte o schematy np. klient-sprzedawca, petent-urzędnik

  3. międzygrupowe

  4. grupowe - okr. społeczności lokalne, subkultury

  5. interpersonalne - bezpośrednie, interaktywne (sprzężenie zwrotne), jedność czasu i przestrzeni, face-to-face, werbalne i niewerbalne, komunikowanie symetryczne lub niesymetryczne

  6. intrapersonalne - z samym sobą

Poziomy komunikowania interpersonalnego:

  1. fatyczny

  2. instrumentalny

  3. afektywny (uczucia)

Komunikacja masowa:

pośrednik - kanał

odbiorca - rzesza

nadawca pierwotny - ktoś może reprezentować instytucję

nadawca wtórny - rozprzestrzenia przekazy

4 władza

nadawca w internecie często jest nieprofesjonalny

Komunikowanie sieciowe; cechy:

Komunikowanie; podziały:

Poziomy recepcji (odbiór):

  1. percepcja - postrzeganie; zmysły (wzrok, słuch, dotyk, smak, węch)

  2. rozumienie -zgodne z nadawcą, częściowe, niezgodne

  3. interpretacja - zależy od wiedzy, doświadczeń

  4. zapamiętanie - często chwilowe

wykorzystanie (skutek) - co zrobimy z informacją

Modele komunikowania - słowne lub graficzne przedstawienia obrazujące proces komunikowania w schematycznej i uproszczonej formie.

Paradygmat:

[???]W zależności od wybranego paradygmatu rozróżnić można modele komunikowania:

M. transmisji - przekazywanie informacji nazywamy: m. efektu bezpośredniego, srebrzystej kuli, zastrzyku podskórnego, bodźca-reakcji

M. przyciągania uwagi (rozgłosu) - występuje ZAWSZE przy reklamie

M. rytuału - związany z symboliką np. święta, 1 listopada, itp

M. rytuału (ekspresyjny):

M. Hall'a - recepcji ( kodowania i dekodowania; klocków): ile informacji kodujemy i dekodujemy oraz jak się do tej info ustosunkowujemy:

Teoria agenda setting - środki masowego przekazu wywierają wpływ na zakres i hierarchię myślenia. Media tworzą hierarchiczną strukturę informacji przekazywanych publiczność. Mają wpływ na to o czym ludzie myślą. Selekcją info zajmują się gate-keeperzy.

Model procesu agenda-setting:

  1. wydarzenia/sprawy - pierwsza selekcja

  2. wybór newsów

  3. rodzaj medium informacyjnego

  4. rodzaj historii

  5. stopień emocjonalności

  6. zainteresowanie/wiedza

  7. potrzeba orientacji

  8. dostęp do mediów (dostęp do ludzi)

  9. wiedza społeczna

  10. zachowanie społeczne

Cechy news'a:

Teoria użytkowania i korzyści; założenia:

Fazy rozwoju badań nad t. użytkowania i korzyści:

  1. f. opisu - zachowania odbiorcze są świadome, celowe i selektywne

  2. f. operacjonalizacji - co ludzie robią z mediami, obserwacja środowiska

  3. f. wyjaśnień - budowanie samej teorii

  4. f. konstruowania i formułowania/weryfikowania? teorii

Kom. międzykulturowe - porozumiewanie się ludzi różnych kultur; a sama jest aktem rozumienia i bycia rozumianym przez audytorium o innej kulturze.

Wiedza o uczestnikach kom. którzy odpowiadają nadawcom i odbiorcom w komunikowaniu; tu są rozpatrywani jako partnerzy [???]

Celem jest poznanie różnic między charakterem komunikacji ludzi różnych kultur. [???]

Kom. międzykulturowe - kom. o charakterze porównawczym

Kom. interkulturowa - kom. pomiędzy członkami różnych kultur; czynniki grupowego członkowstwa - przekonania, normy, wartości, itp.

Kom. międzykulturowa; kultury niskiego i wysokiego kontekstu:

  1. dystans wobec władzy

  2. kolektywizm/indywidualizm

  3. męskość/żeńskość

  4. unikanie niepewności

Kultury wysokiego kontekstu:

Kultury niskiego kontekstu:

najważniejszy jest efekt (np. zawarcie umowy)

Kompetencja międzykulturowa; umiejętność:

Standardy kulturowe określają i są znakami myślenia, działania, spostrzegania, zachowania. Dotyczą wartości, norm, reguł w kulturze obejmujące praktyki komunikacyjne.

Chińskie standardy kulturowe:

Niemieckie standardy kulturowe:

Polskie standardy kulturowe:

Kom. polityczne - dwukierunkowe; zachodzi między sys. politycznym, społecznym, mediami i kulturowym

Polityka - proces stanowienia, kreowania; wyłania się w postaci problemu i szukania odpowiedzi:

Proces uzewnętrzniania, prezentowania

Natura dwojakiego rodzaju:

Media - mogą występować w różnych fazach; krytykują, oceniają, kreują i ustosunkowują się.

Saturacja społeczna - nasycenia okr. zachowaniami społecznymi:

Propaganda - jednokierunkowa, przedstawienie okr. idei

Public Relations - dwukierunkowy - wewnątrz partii lub na zewnątrz (np. okres wyborów)

Reklama - jednokierunkowy; spoty, bilboardy, plakaty

Wszystkie 3 - marketing polityczny - wspiera efektywność procesu komunikacyjnego

Zakres i charakter kom. społ. - zmienny:

klasyczny - przywódcy polityczni, stosunek media - rząd; władza, pojęcie aktora politycznego

Badania; podejście:

  1. behawioralne: ważny efekt komunikacji - zmiana zachowania odbiorcy, praca nad odbiorcą: propaganda, analizy wyborcze, stosunek między mediami, władzą i opinią społeczną [?]

  2. strukturalno - funkcjonalne: procesy interakcyjne między sys. politycznym i otoczeniem

  3. interakcyjne: komunikacja jest formą i zbiorem [?]; ważny jest obywatel (atom społeczny), zwraca uwagę na konfrontację wydarzeń

  4. dialogowe: opiera się na konsensusie wypracowanym podczas debaty politycznej

  5. rynkowe-marketingowe: aktor polityczny jako produkt - tanio wykreować i sprzedać; komunikaty wyborcze np. spotkania, badanie percepcji przekazów

Proces polityczny - relacja między władzą, partią, mediami i społeczeństwem

perspektywa medioznawcza: stosunki między mediami a aktorami politycznymi; sposób przedstawiania informacji (czy politycy każą przedstawiać się w konkretny sposób? czy rządzą mediami czy odwrotnie?), działania perswazyjne

Złoty trójkąt komunikacji:

Uczestnicy procesów komunikowania:

media masowe - politycy, dziennikarze, właściciele stacji, komitet ds. radia i TV, technicy; w sys. demokratycznym pełnią funkcje: informacyjną, demokracyjną [?], funkcja wynikająca z debaty politycznej, kontrolna, promocyjna, orędownicza, adwokacka

Cechy wyborcy:

Typy wyborców:

Podział wyborców wg. Pietrasa:

Bez marketingu i reklamy życie polityczne nie miałoby miejsca.

Metasystemy komunikacji ludzkiej:

  1. sys. kom. werbalnej

  2. sys. kom. słuchowej

  3. sys. kom. wizualnej; podsystemy:

  1. sys. kom. pozawzrokowej; podsystemy:

Zachowania niewerbalne:

Sygnały niewerbalne spełniają funkcje komunikacyjne:

Klasyfikacja Ekmana i Friesena:

adaptatory - pomagają przystosować się do sytuacji (np. opanować emocje, zaspokojenie potrzeb - poprawianie okularów, drapanie się po karku, itp)

Komunikacja proksemiczna:

  1. intymny: 0 - 45cm

  2. osobisty: 0 - 1.2m

  3. społeczny: 1.2 - 3.6m

  4. publiczny: 3.6 - 7.5m

Proksemika:

Modele zachowań niewerbalnych - równanie intymności Argyle'a:

POZIOM INTYMNOŚCI = LICZBA UŚMIECHÓW + DŁUGOŚĆ SPOJRZEŃ + DYSTANS FIZYCZNY + INTYMNOŚĆ TEMATU

Interakcja - dotyczy połączenia zwrotnego między nadawcą i odbiorcą

Elementy:

Przynależne nadawcy:

  1. komunikacja językowa - wymaga kompetencji, potrzebna wiedza np. gramatyka

  2. kompetencje socjokulturowe - nabywane w trakcie wychowania, uczenia; kulturowe - przestrzeń w której się znajdujemy, religia

  3. kompetencje wynikające z wiedzy o świecie np. syzyfowa praca - osoba, która nie zna mitologii nie wie o co chodzi

  4. kompetencja związana z dyskursem (teksty i zdarzenia przypisane do wydarzenia)

Te kompetencje dotyczą również odbiorcy.

Interakcja - wymiana i negocjacja znaczenia między dwoma lub więcej uczestnikami wydarzenia społecznego. Nie wszystkie info dochodzą do odbiorcy - 15% zostaje po chwili, a po tygodniu 0%. Użytkownicy interakcji kładą nacisk na kod - język. Im większa uwaga odbiorcy tym więcej info przyjmie.

Symbolizm interakcjonistyczny - zachowania kulturowe i zjawiska społeczne; bazą jest interakcja.

Teoria Meada:

hasło interakcja (1937) [???], interakcja kształtuje nadawców i odbiorców

badania:

kod:

W szkole dziecko z kodu ograniczonego może szybko nadrobić zaległości

Teoria autokoncepcji:

Teoria grupy odniesienia:

  1. jednostka + grupa

  2. żeby istniała grupa musi być system zależności

  3. grupa - zespół jednostek emocjonalnie powiązanych

  4. grupa decyduje jak się zachowujesz w społeczeństwie jakim zachowania się przyjmuje

  5. poznanie cały czas się modyfikuje

  6. które oceny są ważne -od osób z grupy, jednej osoby, rodziców, a czasem ważne jest jak ocenia cię grupa - wpływ na socjalizację

  7. wyznacza perspektywę świata i wartościowania

  8. grupy mogą się zmieniać np. kiedyś rodzina, obecnie znajomi, itp

Teoria Goffmana:

  1. relacja jednostka - grupa

  2. badał kontakty społeczne przez mniejsze grupy społeczne

  3. teoria dramaturgicznej koncepcji życia społecznego

  4. człowiek w teatrze dnia codziennego

  5. interakcjonizm symboliczny

  6. cały świat to teatr

  7. interakcja jako wzajemny wpływ jednostek

  8. występ - działalność uczestnika interakcji - autora

  9. widownia - publiczność, obserwatorzy

  10. rola - porozumiewanie się

  11. odbywa się na scenie np. sala wykładowa

  12. kulisy - działania jakie aktor chciałby odnieść

interakcje:

model dramaturgiczny - codzienne życie

m. rytuału interakcyjnego - normy wg. których trzeba się zachować

m. interakcji strategicznej - stosujemy podstęp, żeby przekonać

m. analizy ramowej - wybór, stosowanie odpowiedniej strategii

  1. obecność innych jednostek przekształca sytuację w występ

  2. każdy z partnerów stara się wywrzeć wrażenie

Komunikowanie publiczne:

Model dyskursu publicznego (1. 1980-81, jak SLD; 2. 1989, nowy rząd, zmiana ukształtowania politycznego):

Teoria dyskursu publicznego - konotuje znaczenia i emocje przynależne jednostce; to nie masy odbiorców są manipulowane, ale mass media przez odbiorców (masy żądają, masy dostają); słupki oglądalności decydują co oglądamy, a co będzie zdjęte z anteny

Konsekwencje dyskursu publicznego:

Kultura codzienności

  1. zmiana pojęcia czasu:

  1. stosunek do przestrzeni, otoczenia:

  1. stosunek do ubioru, akcesoriów, gadżety dnia codziennego (laptop, telefon, tablet, itp)

  2. charakter interakcji i zachowań społecznych

  3. konsumpcja, globalizacja, rynek

  4. rodzina