Wstęp teoretyczny

Potencjometria - polega na pomiarze potencjału elektrody wskaźnikowej zanurzonej w roztworze badanej substancji, a właściwie na pomiarze siły elektromotorycznej ogniwa zestawionego z dwóch półogniw, mianowicie z elektrody wskaźnikowej i elektrody kalomelowej jako elektrody odniesienia. Wielkość potencjału elektrody na granicy faz metal-roztwór zależy od aktywności jonów metalu i dale się ująć równaniem Nernsta. [1]

Gdzie:

E⁰ - potencjał normalny, tj. potencjał elektrody w roztworze o aktywności jonów metalu =1

R - stała gazowa

T - temperatura bezwzględna, K

n - liczba elektronów biorących udział w reakcji

F - stała Faradaya

a_Mⁿ⁺ - aktywność jonów metalu M

W miareczkowaniu konduktometrycznym wykorzystano zależność przewodności elektrycznej roztworu od stężenia jonów w nim zawartych. Punkt równoważnikowy wyznacza się na podstawie pomiaru przewodności roztworu w czasie miareczkowania. Odwrotność oporu właściwego zwana jest przewodnością właściwą. [2]

Elektroda szklana - szklana rurka zakończona cienkościenną banieczką ze specjalnego szkła. Wewnątrz niej znajduje się elektrolit oraz elektroda wyprowadzająca, najczęściej chlorosrebrowa, zachowująca w środowisku o niezmiennym stężeniu jonów Cl^- stały potencjał. Działanie elektrody szklanej polega na tym, że między roztworem elektrodowym i roztworem badanym, przedzielonymi błonką cienkiej warstwy szkła, wytwarza się różnica potencjałów, która jest proporcjonalna do różnicy tych roztworów. [3]

[1] - T. Lipiec z. Szmal „Chemia analityczna z elementami analizy instrumentalnej” PZWL, Warszawa 1980, wydanie V rozdz. 7, punkt 7.2.2. str. 530

[2] - T. Lipiec z. Szmal „Chemia analityczna z elementami analizy instrumentalnej” PZWL, Warszawa 1980, wydanie V rozdz. 7, punkt 7.2.6. str. 556

[3] - T. Lipiec z. Szmal „Chemia analityczna z elementami analizy instrumentalnej” PZWL, Warszawa 1980, wydanie V rozdz. 7, punkt 7.2.2.2. str. 532