Rodzaje inwestycji 

zagranicznych 

Wykonali:

Ochota Sabina

Nowakowski Jakub

 

 

Bezpośrednie inwestycje zagraniczne stanowią we 
współczesnej gospodarce najważniejszą formę 
migracji kapitału.

Pojęcie bezpośrednich inwestycji zagranicznych 
oznacza lokatę kapitału w przedsiębiorstwie 
zagranicznym. 
Celem takiego działania jest uzyskanie trwałego 
wpływu na kierowanie jego działalnością i osiąganie 
zysków z tego tytułu. Patrząc od strony 
makroekonomii, bezpośrednie inwestycje 
zagraniczne to forma międzynarodowego przepływu 
kapitału lub jedno z zewnętrznych źródeł 
finansowania gospodarki danego kraju. Natomiast 
patrząc przez pryzmat mikroekonomii, jest to 
podstawowe źródło finansowania transnarodowych 
podmiotów gospodarczych oraz transferu 
niezbędnych czynników wytwórczych poza granice 
kraju.

 

 

Pojęcie bezpośrednich inwestycji 

zagranicznych obejmuje:

• Zakup udziałów w już istniejących 

firmach zagranicznych,

• Założenie nowej filii za granicą,
• Nabycie majątku nieruchomego za 

granicą w celu rozszerzenia 
dotychczasowej działalności.

 

 

W literaturze, wyróżnia się dwie podstawowe formy 

bezpośrednich inwestycji zagranicznych

 

• Inwestycje typu greenfield, czyli 

inwestycje od podstaw,

• Inwestycje w postaci fuzji i przejęć

Inwestycje typu greenfield  

charakterystyczne są dla   

rozwijających się krajów 

Inwestycje w postaci fuzji i przejęć 

dominują w krajach rozwiniętych

 

 

Do najpopularniejszych teorii wyjaśniających 

przepływy kapitału w formie bezpośrednich 

inwestycji zagranicznych zaliczamy:

 

• Teorię przewag monopolistycznych,
• Teorię międzynarodowego cyklu życia 

produktu,

• Teorię lokalizacji,
• Teorię internalizacji,
• Eklektyczną teorię międzynarodowej 

produkcji.

 

 

Teorie wyjaśniające przepływy kapitału w 

formie bezpośrednich inwestycji 

zagranicznych można podzielić na:

- Makroekonomiczne teorie bezpośrednich 

inwestycji zagranicznych,

- Teorie mikroekonomiczne bezpośrednich 

inwestycji zagranicznych.

 

 

 

 

Do najpopularniejszych makroekonomicznych 

koncepcji tłumaczących kreowanie bezpośrednich 

inwestycji zagranicznych zaliczamy:

          -  Teorię obszarów walutowych
   

Zgodnie z nią, kapitał wędruje tam, gdzie 

stopa zwrotu z zainwestowanego kapitału 
będzie wyższa niż w kraju macierzystym

 

 

Makroekonomiczne koncepcje:

- 

Teorię kształtowania się pozycji    

inwestycyjnej na rynkach

zagranicznych:

Decyzje lokalizacji zagranicznych inwestycji 

bezpośrednich wyjaśnia się za pomocą 

zróżnicowania poziomu rozwoju gospodarczego 

poszczególnych krajów. 

 

 

Makroekonomiczne koncepcje:

- Teorię względnych przesunięć 

kosztów siły roboczej i kapitału:

Autorem tej teorii jest japoński ekonomista Kojima, 

który opracował ją w 1973 roku i podzielił 

zagraniczne inwestycje bezpośrednie na dwa typy:

1. Będące rezultatem mikroekonomicznych 

kalkulacji na szczeblu przedsiębiorstw, które starają 

się wykorzystać pewne przewagi typu 

monopolistycznego lub oligopolistycznego.

2. Zagraniczne inwestycje bezpośrednie nastawione 

na wykorzystywanie zachodzących w czasie zmian, 

pozycji poszczególnych krajów, spowodowanych 

kształtowaniem się w nich kosztów zastosowania 

siły roboczej i kapitału.

 

 

Do najpopularniejszych teorii mikroekonomicznych  
zaliczamy:

- Teorię przewagi własnościowej przedsiębiorstwa
- Teorię lokalizacji zagranicznych inwestycji 
bezpośrednich:
Istotnym czynnikiem skłaniającym do 
podejmowania zagranicznych inwestycji 
bezpośrednich jest uzyskanie możliwości 
konkurowania dzięki lokalizacji produkcji na miejscu, 
bez fizycznej obecności przedsiębiorstwa na danym 
rynku. 
- Teoria przewagi monopolistyczne:
Przedsiębiorstwo decyduje się na bezpośrednie 
inwestycje zagraniczne, gdy jest to korzystniejsze 
niż eksport. Posiada narzędzia dające mu przewagę 
nad konkurencją m.in. technologia, know–how w 
zarządzaniu i kapitał.

 

 

Teorie mikroekonomiczne:

- Teorię transakcji wewnętrznych zwanej również teorią 
internalizacji:
Teoria ta odwołuje się do tezy głoszącej, że wszystkie inwestycje 
bezpośrednie oraz powstanie przedsiębiorstw multinarodowych 
można sprowadzić do problemu niedoskonałości rynku i zjawiska 
zastępowania rynku zewnętrznego rynkiem wewnętrznym. 

- Elektryczną teorię produkcji międzynarodowej:
Warunkiem podjęcia bezpośrednich inwestycji zagranicznych 
jest jednoczesne wystąpienie trzech współzależnych okoliczności 
składających się na paradygmaty:
1.Posiadania przez firmę specyficznych przewag 
własnościowych, którymi nie dysponują inne przedsiębiorstwa 
działające na rynku zagranicznym.
2.Występowania korzystnych czynników lokalizacyjnych.
3.Istnienia większych korzyści dla firmy z internalizacji

 

 

Znaczenie inwestycji bezpośrednich w gospodarce 

światowej

Międzynarodowe przepływy kapitału w formie bezpośrednich 

inwestycji zagranicznych w najbardziej kompleksowy sposób 

bada Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i 

Rozwoju 

Począwszy od 1991 roku przygotowuje ona coroczną publikację 
zatytułowaną Raport o światowych inwestycjach. W latach 1998-
2002 bezpośrednie inwestycje zagraniczne na świecie 
charakteryzowały dwa odrębne trendy: 
- wzrostowy o średniorocznym tempie przekraczającym 40%

- gwałtowny spadek napływu bezpośrednich inwestycji 
zagranicznych w skali świata, którego ujemna dynamika wyniosła 
42%

 Dla 2002r. wielkość ta ukształtowała się na poziomie prawie 
11,5%. Oznacza to, że na przestrzeni dwóch lat inwestycje 
bezpośrednie na świecie zmniejszyły się o 620 mld USD.
Spadek międzynarodowych przepływów kapitału w latach 2001-
2002 charakteryzował się największą ujemną dynamiką wzrostu w 
okresie ostatnich trzydziestu lat. Wynikał on z kombinacji trzech 
podstawowych czynników: 

 

 

-Makroekonomicznych (spowolnienie gospodarcze oraz spadek 
aktywności gospodarczej na świecie, zwłaszcza w grupie 
krajów rozwiniętych),
 
- Mikroekonomicznych (niewielkie zyski przedsiębiorstw),

- Instytucjonalnych (mniejsza skala procesów 
prywatyzacyjnych 
w grupie krajów rozwijających się, spadek zaufania do 
korporacji transnarodowych.

 

 

Zupełnie innymi tendencjami charakteryzują się bezpośrednie 

inwestycje zagraniczne typu greenfield. Ich spadek przypada na lata 

1998-1999, natomiast dodatnia dynamika wzrostu na okres lat od 

2000 do2002.

 

W 2002r. ten rodzaj inwestycji ukształtował się na poziomie 281 mld 

USD 

i w porównaniu z rokiem wcześniejszym zwiększył się o prawie 10%. 

Inwestycje te przybierały głównie formę budowy zakładu 

produkcyjnego od podstaw, przeważnie w rozwijających się krajach 

Azji oraz Europy 

Środkowo–Wschodniej. 

Zmiany wywołane kryzysem w 2008-2009r. przynoszą stopniowy 

spadek udziału inwestycji w sektory kapitałochłonne oraz produkcyjne 

na rzecz usługowych. Takie zjawisko jest szczególnie zauważalne w 

Europie.

 Polska stała się po Irlandii najpoważniejszym kierunkiem na Starym 

Kontynencie do lokowania inwestycji z tego sektora.

 

 

Dziękujemy za uwagę