Ratownictwo ludzi. Zwierząt i mienia

Treści nauczania

Czynniki stwarzające zagrożenie dla

zdrowia i życia ludzi. Zachowanie się

osób dorosłych i dzieci w sytuacjach

zagrożenia. Przeprowadzenie rozpoznania

zagrożonych ludzi, wyszukiwanie,

warunki bezpiecznego ratowania.

Ewakuacja pojedynczych osób. Zasady

ewakuacji w warunkach paniki.

Ewakuacja zwierząt domowych i mienia.

Pojęcia podstawowe

Ewakuacja

zorganizowane

Ewakuacja

zorganizowane

działanie

zmierzające

działanie

zmierzające

usunięcia ze strefy zagrożonej

ludzi, zwierząt i mienia.

Ratownictwo to niesienie pomocy

w sytuacjach bezpośredniego

zagrożenia dla zdrowia i życia

ludzi, zwierząt oraz mienia.

Czynniki zagrożenia

ażdy pożar stwarza niebezpieczeństwo dla

człowieka

. D

uż

ilości ciepła, możliwość

bezpośredniego

kontaktu

płomieniami,

bezpośredniego

kontaktu

płomieniami,

toksyczne

oddziaływanie

substancji

toksyczne

oddziaływanie

substancji

powstających podczas spalania, postępujące

zadymienie i grożące odcięciem dróg wyjścia,

możliwa utrata wytrzymałości elementów

konstrukcyjnych obiektu w wyniku zmian

zachodzących podczas nagrzewania elementów

konstrukcyjnych, a także groźba wybuchu.

Stan

psychofizyczny ludzi.

Ratownictwo

Decyzję

ratowaniu

ludzi

Decyzję

ratowaniu

ludzi

podejmuje kierujący akcją, ale

może ją też podjąć każdy

ratownik, który w toku działań

spostrzegł

grożące

innemu

spostrzegł

grożące

innemu

człowiekowi

niebezpieczeństwo.

Zachowanie ludzi w
sytuacjach zagrożenia

Do charakterystycznych

zachowań

w stanach

osobistego zagrożenia

zaliczymy np.:

dezorganizację agresywną

(polegającą na ślepym

ataku na przeszkodę, a nawet na ratownika),

dezorganizację lękową

(mogącą przybrać postać

lękowego zahamowania np. bezruchu, braku mowy,

zblednięcia,

pojawiającej

się

słabości,

lub

zblednięcia,

pojawiającej

się

słabości,

lub

gwałtownego wyładowania ruchowego np. ucieczki z

miejsca wypadku),

fiksację

(polegającą na usztywnieniu się w pewnych

formach działania i myślenia, które uniemożliwiają

osiągnięcie określonego celu).

j/w

Reakcja człowieka wobec zagrożenia uzależniona jest

jego

zdolności

dostosowania

się

jego

zdolności

dostosowania

się

występujących zjawisk czy sytuacji. Czynnikami

decydującymi będzie: wiek, płeć, wiążąca się z nimi

sprawność fizyczna, także zmęczenie, wyczerpanie,

stan

spożyciu

używek.

czynników

stan

spożyciu

używek.

czynników

psychologicznych zaliczymy takie cechy jak:

nadwrażliwość,

uzależnienie

innych,

nadwrażliwość,

uzależnienie

innych,

hipochondria

[to przekonanie o chorobie, nadmierna

troska o własne zdrowie]

j/w

iektórzy ludzie przejawiają nadmierną ruchliwość,

inni rozładowują własne napięcia poprzez żywe,

impulsywne mówienie, u innych pojawi się

zahamowanie ruchowe itp. Niektóre z zachowań

nie wywierają istotnego wpływu na przebieg

działań ratowniczych, inne wywierać będą wpływ

zdecydowanie

szkodliwy.

ie możemy przewidzieć

tego: jakie zachowania przejawią ludzie zagrożeni,

z jaką siłą te zachowania będą manifestowane, w

jakim stopniu stanowić mogą utrudnienia w

działaniach, czy wystąpi groźba przeniesienia

zachowań niekorzystnych na inne jednostki itp.

j/w

achowania instynktowne,

chowanie się dzieci

podczas pożaru w różnego rodzaju ukryciach (w

szafach, pod łóżkami, w łóżkach itp.), szukanie

fizycznej bliskości drugiego człowieka, otaczanie

troską osób bliskich (np. osłanianie własnym ciałem),

szukanie także przez dorosłych schronienia w

otoczeniu, (np. chowanie się w toaletach, w piwnicach

itp

stających się śmiertelną pułapką). Obserwować

możemy także powroty ludzi do palących się obiektów,

chęcią zabrania czegoś, co przedstawia dla nich w

danej chwili znaczną wartość, lub też powracających

do miejsca, które dotychczas było dla nich ostoją.

j/w

W sytuacji zagrożenia wyróżnia się dwie

zasadnicze

postacie

emocji

lękowych,

zasadnicze

postacie

emocji

lękowych,

mianowicie:

lęk spowodowany określonym przedmiotem,

wydarzeniem, sytuacją, będących czynnikami

obiektywnego

zagrożenia,

nazywamy

obiektywnego

zagrożenia,

nazywamy

strachem

lęk, którego źródło jest nieznane lub nie daje

się

obiektywnie

określić

jako

się

obiektywnie

określić

jako

niebezpieczeństwo. Ten rodzaj lęku nazywany

jest

lękiem nerwicowym lub lękiem nie

umotywowanym.

j\w

Przy

dużym

zagrożeniu

może

Przy

dużym

zagrożeniu

może

następować utrata poczucia czasu.

Człowiekowi oczekującemu na ratunek

czas

upływa

niezmiernie

szybko.

czas

upływa

niezmiernie

szybko.

Przeżywanie silnego strachu osłabia

procesy

pamięci,

ogranicza

pole

procesy

pamięci,

ogranicza

pole

świadomości

zdolność

świadomości

zdolność

koncentrowania uwagi.

j\w

Cechą charakterystyczną paniki jest zdolność

do rozszerzania się nastroju. Ludzie nie

potrafią wówczas prawidłowo ocenić sytuacji.

Pojawia się silne podniecenie ruchowe z

przejawianymi zachowaniami irracjonalnymi,

co objawiać się może np. bezładnym i często

niepotrzebnym wyrzucaniem mienia przez

okna nie licząc się z jego całkowitym

zniszczeniem, wyciąganiem ciężkich mebli na

korytarze i klatki schodowe powodując ich

zablokowanie itp.

j\w

Zatracone zostają potrzeby przestrzegania zasad i

norm społecznych. Ratujących się nie interesuje los

innych ludzi, toczą walkę o własne życie, zdarza

się, że w sposób bezpardonowy traktować będą

słabszych, spychając ich z dróg ewaku-cyjnych, z

drabin, z okien. Niekiedy skaczą ze znacznych

wysokości ponosząc śmierć lub doznając ciężkich

okaleczeń.

Bywa,

iż

zagrożeni

przejawiają

okaleczeń.

Bywa,

iż

zagrożeni

przejawiają

zachowania

agresywne

skierowane

nawet

zachowania

agresywne

skierowane

nawet

przeciwko ratownikom. Rozmiary paniki są

proporcjonalne nie tylko do rzeczywistego bądź

urojonego zagrożenia, ale też do stanu zmęczenia i

do przestrzennego skupienia tłumu

Ratownictwo ludzi
powinno być rozpoczęte
natychmiast gdy:

rozszerzający się pożar zagraża bezpośrednio

ludziom lub pomieszczeniom w którym ludzie

się znajdują,

oraz

gdy pomieszczenia „tylko”

wypełniają się dymem,

ludziom zagraża wybuch, zawalenie się

obiektu lub jego części,

ludzie nie mogą samodzielnie wydostać się z

obiektu wskutek utraty przytomności, orientacji,

przerażenia czy zablokowania przejść,

drogi wyjścia zostały odcięte przez płomienie

bądź dym.

W rozpoznaniu musimy
ustalić:

- ile osób znajduje się w niebezpieczeństwie,

- w jakim są wieku i jaki jest ich stan

psychofizyczny,

gdzie się znajdują (lub gdzie mogą się

znajdować, jeżeli nie mamy żadnych

sygnałów od zagrożonych),

- jaki jest rodzaj zagrożenia,

jakimi drogami możemy dostać się do

zagrożonych.

Bezpośrednio
zagrożony człowiek

Gdy

zapali się odzież na człowieku to

musimy go

szybko

położyć

twarzą zwróconą do podłoża

(gdyby się miotał w panice nawet podstawiając

mu nogę, używając przemocy) a

następnie

tłumić

płomienie

dowolnym

okryciem

tłumić

płomienie

dowolnym

okryciem

chociażby własną garderobą. Doskonale jeżeli

moglibyśmy posłużyć się wodą. I jest to jedyny

środek gaśniczy możliwy do zastosowania

Każdemu poszkodowanemu należy udzielić

natychmiast niezbędnej pomocy medycznej.

Podstawowe wskazówki
dla ratowników

zczegółowo rozpoznać stopień

zagrożenia, warunki w jakich

znajdują się poszkodowani, jaki

jest ich stan psychofizyczny i jakie

przejawiają zachowania

j\w

Starać się rozładować napięcia psychiczne

już w pierwszej fazie powstawania paniki. W

tym celu należy nawiązać kontakt słowny z

osobami zagrożonymi (także wówczas gdy

ludzi nie widać, lecz dają znać o swojej

obecności np. podczas zawaleń konstrukcji).

Ukazać szansę ratowania, pobudzić wiarę w

skuteczność działań poprzez informowanie o

już

podjętych

czynnościach

celu

już

podjętych

czynnościach

celu

udzielenia pomocy. Kontakt musi być

utrzymany przez cały czas trwania akcji.

j\w



Nakazać wykonanie nawet prostych czynności

pozwalających na odwrócenie uwagi od zdarzeń

i zjawisk będących przyczyną strachu. Śledzić

dalsze zachowanie się zagrożonych, by w porę

przeciwdziałać eskalacji napięcia.

Udzielić niezbędnych wskazówek co do sposobu

postępowania prowadzącego do uratowania się.

j\w

W przypadku zagrożenia grupowego nawiązać

kontakt z osobą, która swym autorytetem bądź

postawą może przyczynić się do stonowania

napięcia i pomoże w organizacji akcji ratowniczej.

Zmobilizować do współpracy osoby będące w

miejscu zdarzenia, tworzące zbiegowisko lub tłum,

w celu odwrócenia ich uwagi od czynników

rodzących napięcia. Osobom tym zapewnić należy

sprawne kierownictwo. W przypadku większej liczby

osób, lub gdy obecność ich utrudnia prowadzenie

akcji zbiegowisko (tłum) należy usunąć.



j\w

W obiektach w których znajduje się

większa grupa ludzi otworzyć wszystkie

możliwe wyjścia i skierować ich na

właściwą drogę ewakuacji. Ratownicy

muszą usunąć się z przejść, z wyjątkiem

stanowisk gaśniczych ochraniających je. Z

tłumu

cisnącego

się

przy

wyjściu

tłumu

cisnącego

się

przy

wyjściu

wyłuskiwać

pojedynczych

osobników

wyłuskiwać

pojedynczych

osobników

wskazując im inną bezpieczną drogę, co

pozwoli na jego rozgęszczenie.

j\w

Izolować

grupy

osoby

Izolować

grupy

osoby

opanowane paniką, być może

ratując je w pierwszej kolejności,

aby zapobiec przenoszeniu się

nastroju.

przypadkach

nastroju.

przypadkach

szczególnie trudnych wobec osób

opanowanych paniką zastosować

trzeba będzie przemoc fizyczną.

j\w

Ratownicy zachować muszą spokój,

rozwagę i takt ale i zdecydowanie, co

wywiera

korzystny

wpływ

wywiera

korzystny

wpływ

zachowanie się osób zagrożonych jak i

grupujących się na miejscu zdarzenia.

Ratownicy powinni wyróżniać się

także swym ubiorem i wyposażeniem.

j\w

Dowódcy pamiętać muszą, że i ratownicy nie są

wolni od strachu i także mogą poddać się

emocjom grupy. Aby temu zapobiec rozkazy

muszą

być

precyzyjne

stanowcze.

muszą

być

precyzyjne

stanowcze.

przypadkach gdy liczymy się z możliwością

gwałtownej zmiany sytuacji (wybuchy, zawalenia

itp.) wyraźnie określone muszą być sygnały

nakazujące odwrót i wskazane miejsca, w których

należy szukać schronienia doraźnie, a następnie

w których będziemy się grupować. Ratowników,

którzy przejawiają zachowania zdezorganizowane

najlepiej doraźnie wyłączyć z akcji.

j\w

Podczas akcji prowadzonej w

trudnych warunkach (znacznego

obciążenia

fizycznego

obciążenia

fizycznego

psychicznego) należy zabezpieczyć

ratownikom

możliwość

ratownikom

możliwość

wypoczynku.

Podstawowe sposoby
postępowania ratowników

osobami znajdującymi się w

zagrożeniu należy nawiązać kontakt i

uspokoić je.

Osobom mogącym poruszać się

samodzielnie można wskazać bezpieczną

drogę, przez wolną od dymów część

obiektu lub wyjścia zapasowe.

j\w

W przypadku konieczności przeprowadzania

ludzi przez przestrzeń zadymioną powinni

zrobić to strażacy. Ratowanym należy polecić

zasłonięcie dróg oddechowych tamponem

wykonanym ze zwilżonej chusteczki, ręcznika.

Przemieszczać się w pozycji pochylonej,

możliwie najbliżej podłoża. Przy dłuższych

drogach wyjścia, lub dłuższym pobycie w

strefie zadymionej ratowanym należy podać

powietrze (tlen) z aparatów ochronnych

ratowników.

j\w

Każde napotkane po drodze okno należy

wykorzystać do przewentylowania

płuc osoby ratowanej. Pokonując

przestrzeń promieniowania cieplnego

ratowanych należy okryć dowolnym

przykryciem, które natychmiast w

strefie bezpiecznej można będzie

odrzucić. Małe dzieci wynosić należy

na rękach

j\w

Grupa

ludzi

poruszających

się

Grupa

ludzi

poruszających

się

samodzielnie musi być eskortowana przez

strażaków. Ratowaną grupę poprzedza

strażak wyposażony w latarkę i linkę. Osoby

ratowane podążają za nim (bywa, że trzeba

będzie iść w pozycji pochylonej, a nawet

czołgając się) trzymając się rozwiniętej linki,

której

koniec

przytrzymuje

strażak

której

koniec

przytrzymuje

strażak

zamykający kolumnę. Zamiast linki można

wykorzystać też odcinek węża.

j\w

Osoby znajdujące się w stanie szoku nerwowego

lub opanowane histerią należy uspokoić. Ważna

jest tutaj taktowna lecz zdecydowana postawa

ratowników. Ukazując szansę uratowania

mobilizować należy zagrożonych do współpracy,

co pozwoli też na odwrócenie uwagi od

czynników rodzących napięcia. W ostateczności

zmuszeni będziemy zastosować środki przymusu

bezpośredniego. Pamiętać musimy, że osobnik

niezrównoważony może być groźny dla ratownika

spychając go np. z drabiny bądź okna, może też

oddać skok z piętra bez względu na następstwa

j\w

Gdy mamy do czynienia z grupami ludzi

zwrócić uwagę na rozładowanie napięcia w

pierwszej fazie zdarzenia, gdy wytwarza się

nastrój paniczny. Nakazać należy zachowanie

spokoju i zorganizować w miarę sprawne

opuszczenie pomieszczeń. Otworzyć należy

wszystkie istniejące wyjścia. Gdyby nastąpiło

stłoczenie się ludzi przy jednym z nich,

należy odciągać pojedyncze osoby z tyłu

tłoku i kierować je do innych wyjść.

j\w

W grupach zorganizowanych nawiązać

należy kontakt z przywódcą (nawet

wyłonionym

samoistnie

–

będą

wyłonionym

samoistnie

–

będą

osobnicy, którzy zachowali przytomność

umysłu, zapanowali nad grupą i są w

stanie kierować postępowaniem innych),

osobą cieszącą się w grupie autorytetem,

by z ich strony uzyskać dodatkową pomoc.

j\w

Osoby nie mogące poruszać się o

własnych siłach (nieprzytomne,

chore) należy wynosić i kierować w

miejsca bezpieczne. W przypadku

korzystania ze sprzętu ratowniczego

szczególną uwagę zwracać na

warunki bezpieczeństwa pracy

j\w

wolno

korzystać

dźwigów

wolno

korzystać

dźwigów

przystosowanych do warunków ewakuacji.

Zdarzają się jednak sytuacje gdy wystąpi

konieczność skorzystania z nich. Wówczas

należy uzyskać zgodę kierownika akcji

który poleci lub podejmie śledzenie pracy

urządzenia. Do windy powinien wejść także

strażak

przygotowując

dźwig

strażak

przygotowując

dźwig

ewentualnego awaryjnego opuszczenia go i

utrzymując spokój wśród ratowanych.

j\w

Wobec faktu, że ludzie mogą pozostawać w

pomieszczeniach koniecznością jest zwrócenie

uwagi na oddymianie pomieszczeń. Wybór sposobu

musi być dostosowany do wytworzonej sytuacji.

Posługując się drabinami mechanicznymi lub

podnośnikami należy zapewnić łagodne przejście

do kosza lub na platformę. W koszu (platformie)

musi znajdować się ratownik. Na dole powinna być

przygotowana obsługa, która zaopiekuje się

ratowanymi. W każdym momencie akcji człowiek

musi czuć się bezpiecznie pod opieką ratownika.

j\w

Drogi ratownictwa i ewakuacji nie mogą

być niczym zastawione (także sprzętem

pożarniczym). Nie zajmujemy tam także

stanowisk bojowych, z wyjątkiem tych,

które mają je ochraniać np. stanowiska

gaśnicze

rzyjąć

musimy

zasadę:

rzyjąć

musimy

zasadę:

rozwinięcie do działań gaśniczych

powinno przebiegać innymi drogami

niż akcja ratownicza.

j\w

Wszystkie pomieszczenia po zakończeniu ewakuacji

bądź

ratownictwa

powinny

być

ponownie

bądź

ratownictwa

powinny

być

ponownie

starannie przejrzane. W przypadku pracy kilku

patroli

(rot)

powinny

się

one

wzajemnie

patroli

(rot)

powinny

się

one

wzajemnie

informować o miejscach już spenetrowanych.

Wskazane byłoby wyraźne i czytelne oznakowanie

tych pomieszczeń, co pozwoli na zaoszczędzenie

czasu. Obiekty muszą być zabezpieczone przed

możliwym powrotem ludzi wyprowadzonych z nich

lub wtargnięciem do wnętrza ludzi z zewnątrz.

j\w

Należy zwrócić uwagę na stan zdrowia

ratowanych i ewakuowanych. Potrzebującym

udzielić niezbędnej pomocy medycznej. Karetki

pogotowia należy dysponować na miejsce akcji

już w momencie podjęcia informacji o

zagrożeniu dla ludzi.

W przypadku zagrożenia masowego muszą być

zabezpieczone środki transportu do przewożenia

ewakuowanych

ratowanych

miejsca

ewakuowanych

ratowanych

miejsca

bezpieczne. Kierownik akcji lub administrator

obiektu muszą posiadać informacje, do których

miejsc ludzie zostali skierowani.

Sposoby ewakuacji ludzi

Przy użyciu sprzętu

Przez wynoszenie

a. dwóch ratowników

b. jednego ratownik

3. Przez wyprowadzanie

jednego ratownika

dwóch ratowników

Przy użyciu sprzętu

drabiny, podnośniki,

nosze, linki,

aparaty linkowe,

koce, drzwi, krzesła, fotele

Wynoszenie przez
jednego ratownika -
sposoby

kołyskowy,

tłumokowy,

na barana,

strażacki,

biodrowy,

ciągniony.

Ratownictwo zwierząt -
psy

Pies

potrafi odebrać stan psychiczny człowieka,

demonstrowany, ale także skrywany. Pies okazuje

także

swój stan emocjonalny

który moż

odczyta

ć. W

ysoko postawione

uszy oznaczają, że

zwierzę jest w stanie napięcia, gdy są skulone lub

opuszczone jest to objaw uległości lub strachu.

Wiele można poznać z położenia ogona, który

jeżeli

jest

wysoko

uniesiony

sygnalizuje

jeżeli

jest

wysoko

uniesiony

sygnalizuje

pobudzenie, gdy jest opuszczony oznacza

poddanie się, schowany pod brzuch , że zwierzę

się boi lub że jest uległe. Machanie ogonem

oznaczać może zainteresowanie.

Psy

skazówki postępowania wobec psa,

także i własnego, takie jak: nie drażnić

go, nie zabierać mu przedmiotów,

którymi się bawi ani jedzenia, nie

karmić psa nieznajomego i nie dotykać

go,

szczególnie

pod

nieobecność

go,

szczególnie

pod

nieobecność

właściciela. Nie wchodzić na teren

posesji

którym

biegają

psy,

posesji

którym

biegają

psy,

szczególnie gdy nie widać gospodarza.

Nie zbliżać się do psa uwiązanego.

Psy - postępowanie

W przypadku kontaktu z psem nie wolno:

okazywać strachu, wykonywać gwałtownych

ruchów i odchodzić odwracając się tyłem,

uciekać (zostaniemy zaatakowani z tyłu, stając

się łatwą zdobyczą). Należy stanowczym głosem

spróbować osadzić psa na miejscu podając

komendę „siad”, „do budy”, stój”, lub uspokoić

go „dobry pies”. Starać się unikać kontaktu

wzrokowego

W razie ataku rzucić w zwierzę

czymkolwiek by zyskać na czasie, bronić się

kijem, osłaniać twarz i gardło. Skuteczne może

być uderzenie w czuły punkt jakim jest nos.

Podstawowych
wskazówek dla
ratowników ratujących
zwierzęta

wakuacja zwierząt musi być

rozpoczęta już w chwili gdy istnieje

przypuszczalne

niebezpieczeństwo

przypuszczalne

niebezpieczeństwo

zadymienia obiektu. Ewakuacja z reguły

powinna

być

zakończona

czasu

powinna

być

zakończona

czasu

przybycia jednostek straży pożarnych.

Jeżeli z jakichkolwiek powodów została

spóźniona – pomieszczenia należy jak

najszybciej oddymić i przewietrzyć.

j/w

Akcję ratowniczą powinny podjąć

w miarę możliwości te osoby, które

normalnie opiekują się zwierzętami.

Jeżeli jest to możliwe do akcji

wyznacza się strażaków potrafiących

obchodzić się ze zwierzętami.

j\w

Ważne jest rozpoznanie sposobu lokowania

zwierząt i ich wiązania. W przypadku wiązania

grupowego zwalniamy łańcuchy starając się

natychmiast

wypędzić

zwierzęta

natychmiast

wypędzić

zwierzęta

pomieszczenia, zapobiegając ich rozejściu się po

obiekcie. Jeżeli w stadzie wykształtował się

porządek pierwszeństwa, powinien on być

uwzględniony podczas prac ratowniczych, by

nie stwarzać wśród zwierząt dodatkowego

niepokoju.

j\w

Do zwierząt podchodzimy

ostrożnie i spokojnie, łagodnie

przemawiając. Nie jest istotne co

mówimy, ważny jest sam głos i jego

intonacja, bowiem pamiętać musimy,

że

zdenerwowanie

ratownika

że

zdenerwowanie

ratownika

udziela się zwierzęciu.

j\w

Zwierzęta

wyprowadzone

strefy

Zwierzęta

wyprowadzone

strefy

zagrożonej muszą być przeprowadzone w

miejsca bezpieczne, z których nie będą mogły

wydostać się, Przy niespełnieniu tego warunku

powrócą do swych stałych miejsc przebywania,

często nie dając już możliwości ponownego ich

ratowania. W razie potrzeby zabezpieczyć

należy zwierzętom pomoc weterynaryjną.

j\w

Ratując konie i inne duże zwierzęta należy

zwracać uwagę by nie podchodzić od tyłu, a

także by nie znaleźć się między zwierzęciem a

korytem

Sztuki silne powinno wyprowadzać

dwóch ratowników. Koniom przywykłym do

ciężkiej pracy można założyć uprząż i

spokojnie wyprowadzić. Jeżeli zwierzę musi

przechodzić w pobliżu miejsca pożaru, na jego

głowę narzuca się worki lub inne płachty

zakrywające

oczy.

nozdrzy

można

zakrywające

oczy.

nozdrzy

można

przytknąć trochę obornika by wyeliminować

zapach dymu.

j\w

Ratowanie buhajów powinna podjąć

własna obsługa, bowiem przy

zbliżaniu się osób obcych zajmą one

postawę obronną. Sztuki rozpłodowe

można wyprowadzić mocując drąg

bosak

do kółka nosowego.

Przeprowadzamy zwierzęta szybko,

ale bez nadmiernego pośpiechu.

Cielęta wynosi się oddzielnie

j\w

Tuczniki i warchlaki opuszczają chlew zazwyczaj

bez większego oporu. Maciory natomiast

pozostają przy swoich prosiętach co utrudnia

ratowanie ich.

rosięta zbierać do worków lub

koszy i przenosić je, wówczas maciory wychodzą

już bez trudności. Knury wyprowadza się

oddzielnie od świń. Zwrócić należy uwagę na to,

że świnie gdy tylko opuszczą chlew usiłują

rozbiec się w różne strony, bądź powrócić do

pomieszczenia. Ratowanie świń powinno być

także prowadzone przez ich własną obsługę, z

ewentualną pomocą innych osób.

j\w

Owce i barany skupiają się w kącie

owczarni, stłaczając się w kłąb.

Wypędzone z owczarni biegną w

ogień. Zaleca się wyprowadzenie w

pierwszej kolejności barana-

przewodnika (zawiązując mu ślepia), a

inne zwierzęta powinny wyjść za nim

spokojnie. Sztuki małe należy

nosić

j\w

10.

Bezradne mogą być psy uwiązane

przy obiektach gospodarskich. Psa

powinien zabrać ktoś z domowników,

jeżeli tak się nie stało należy za pomocą

bosaka zerwać łańcuch i odprowadzić

psa w bezpieczne miejsce, gdzie na czas

akcji pozostanie uwiązany lub zamknięty.

j\w

11.

Drób przenosi się w

workach lub koszach. Ratowanie

musi być prowadzone szybko,

bowiem ptactwo może się podusić.

miejscach

bezpiecznych

miejscach

bezpiecznych

natychmiast wypuszczamy je z

pojemnika.

j\w

12.

Pszczoły ratuje się wraz z ulami,

zatykając otwór ula wynosząc go do

ciemnego pomieszczenia, po czym ul

otwieramy. Gdy pszczoły są niespokojne

zapędza je się do ula wykorzystując

rozproszone prądy wody. W okresie

zimowym ul należy przenosić bardzo

ostrożnie, bez wstrząsów i uderzeń, gdyż

pszczoły po przebudzeniu mogą zginąć

j\w

13.

W przypadku pożaru zaistniałego w

obiektach, w których przebywają zwierzęta dzikie

(ogrody zoologiczne, cyrki), zadbać należy o ich

ochronę, zabezpieczając przed oddziaływaniem

wysokich temperatur i dymów. Wozy cyrkowe, ze

zwierzętami muszą zostać odciągnięte w miejsca

bezpieczne. Przy zwierzętach powinni znajdować

się ich opiekunowie. W sytuacjach gdy zwierzęta

przyjmują postawę agresywną, na żądanie

opiekunów,

dla

ich

uspokojenia

można

opiekunów,

dla

ich

uspokojenia

można

wykorzystać prądy wody.

Ewakuacja i ratowanie
mienia ruchomego

Ewakuację podejmuje się gdy:

istnieje obawa zniszczenia mienia o znacznej

wartości,

występuje bezpośrednie zagrożenie mienia, którego

nie można obronić,

ruchomości utrudniają dostęp do ogniska pożaru

lub wyraźnie przeszkadzają

ruchomości

stwarzają groźbę rozszerzenia się pożaru,

ze względu na ciężar mienia występuje groźba

zawalenia się stropów, nadwątlonych w wyniku

oddziaływania ciepła.

Kolejność ratowania
mienia

pierwszej kolejności ratujemy materiały,

które pod wpływem wysokiej temperatury lub w

wyniku kontaktu z wodą grożą gwałtownym

rozszerzeniem się pożaru lub wybuchem.

Następnie materiały i przedmioty stanowiące

wysoką wartość kulturową, a w dalszej kolejności

unikalną dokumentację techniczną i dokumenty.

W budynkach mieszkalnych, poza kosztow-

nościami, ratuje się głównie pościel i odzież

(także ze względu na wydzielające się w czasie

ich spalania gazy), a następnie umeblowanie i

drobne, a cenne sprzęty domowe.

Sposoby ewakuacji mienia

systemem potokowym

, co polega na

rozstawieniu łańcucha ludzi przekazujących

sobie wzajemnie ewakuowane (ratowane)

mienie, bądź

systemem brygadowym

, czyli

przy podziale ludzi na grupy wynoszących

poszczególne

ruchomości.

poszczególne

ruchomości.

system

indywidualnego transportu

(wynoszenie,

przetaczanie, przesuwanie, wyciąganie), gdy

każdy z ratowników przenosi poszczególne

przed-mioty do wskazanego miejsca.

Zabezpieczenie mienia

Ruchomości wynoszone należy pozostawiać pod

nadzorem kierownictwa zakładu pracy,

właścicieli prawnych lub funkcjonariuszy

policji. W przy-padku

gdy nie ma osób

mogących przejąć opiekę nad mieniem,

kierownik akcji (lub dowódca pododdziału

skierowanego do tych działań) do jego

zabezpieczenia może wyznaczyć jednego lub

więcej strażaków. Ratownicy w miarę

możliwości powinni pamiętać jakie przedmioty

były wynoszone

Document Outline