Czynności elektryczne w mięśniach, elektromiografia

Czynności elektryczne

w mięśniach,

elektromiografia

Czynności elektryczne w mięsniach

Komórki mięśni szkieletowych pozostające w

spoczynku są spolaryzowane, ich potencjał

spoczynkowy wynosi około -85 mV w stosunku do

zewnetrznej powierzchni błony komórkowej.

Potencjał czynnościowy który jest objawem

pobudzenia błony komórkowej zaczyna się

wcześniej niż skurcz. Potencjał ten jest zjawiskiem

towarzyszącym pojedynczemu skurczowi włókien

mięśniowych w odpowiedzi na jedno pobudzenie.

Depolaryzacja i odwrócenie potencjału są

wynikiem szybkiego napływu jonów sodowych do

komórki.

Czynności elektryczne w mięsniach

Dokomórkowy ruch ładunków dodatnich przez

pobudzoną błonę, powoduje przesuwanie się

potencjału wewnątrz komórki w kierunku

dodatnim, a na zewnątrz w kierunku ujemnym

(odwrotnie niż w stanie spoczynku).

Tak więc miejsce pobudzone staje się

elektrycznie ujemne w stosunku do miejsc

leżących na powierzchni nie pobudzonych

odcinków błony. W wyniku tego w środowisku

przewodzącym prąd elektryczny, jakim jest

tkanka, powstaje różnica potencjałów, a więc

siła elektromotoryczna.

Czynności elektryczne w mięsniach

Ta różnica potencjałów powoduje, że wokół

pobudzonej komórki mięśniowej powstaje

pole elektryczne.

Zmienny rozkład potencjałów tego pola może

być rejestrowany za pomocą ustawionych w

nim elektrod połączonych z odpowiednią

aparaturą rejestrującą.

Elektromiografia

Podczas badania elektromiograficznego

stosuje się albo elektrody powierzchniowe,

które umieszcza się na skórze nad mięśniem,

albo elektrody igłowe, które wkłuwa się w

mięsień. Można też, co rzadko się wykonuje,

wkłuć się w pojedyncze włókno, czyli

komórkę mięśniową. U osób zdrowych,

pozostających w spoczynku, aparatura

rejestruje ciszę elektryczną, co oznacza, że

nie występują żadne zjawiska elektryczne.

Wystarczy jednak lekki skurcz, żeby odebrać

tzw. potencjał jednostki ruchowej.

Elektromiografia

W zależności od rodzaju rejestrowanych

potencjałów można dociec, jak działają

poszczególne elementy badanego

układu. W miarę zwiększania siły skurczu

pojawia się coraz więcej potencjałów z

różnych jednostek ruchowych. Przy

maksymalnym wysiłku powstaje tzw.

zapis interferencyjny, w którym nie

można już rozróżnić pojedynczych

potencjałów.

Elektromiografia

Na dole zapis z pojedynczej jednostki ruchowej

występujący przy lekkim skurczu mięśnia, a u góry tzw.
zapis interferencyjny, w którym nie można odróżnić
pojedynczych potencjałów, występujący przy maksymalnej
sile skurczu

Elektromiografia

Lekarz przeprowadzający badanie

najpierw musi wytypować właściwe

mięśnie do zdiagnozowania

obserwowanych nieprawidłowości, musi

też ustalić, jaka jest maksymalna siła

skurczu dla konkretnej osoby. Dopiero

potem rozpoczyna właściwe badanie, w

trakcie którego wkłuwa elektrody w

różne punkty mięśnia (jest od 20 do 30).

Elektromiografia

Wiele jest też parametrów, na które musi

zwracać uwagę. Obserwuje więc

aktywność elektryczną w trakcie

spoczynku, sposób narastania liczby

potencjałów w miarę zwiększania się

wysiłku, przy jakim wysiłku pojawia się

zapis interferencyjny, wreszcie

charakterystykę impulsu - jego kształt,

czas trwania, amplitudę, częstotliwość

wyładowań.

Elektromiografia

Elektromiografię w codziennej pracy wykorzystują

lekarze ortopedzi, reumatolodzy, rehabilitanci,

najważniejszy jednak polem zastosowań tej

metody diagnostycznej są choroby nerwowo-

mięśniowe. EMG pozwala zbadać stan unerwienia

mięśnia, dostarcza dowodów odnerwienia, potrafi

wychwycić procesy związane z odbudowywaniem

uszkodzonego unerwienia, wskazuje na stopień

uszkodzenia mięśnia i nerwu. Generalnie można

powiedzieć, że badanie daje odpowiedź na

pytanie, czy obserwowane objawy chorobowe

wynikają z uszkodzenia w ośrodkowym układzie

nerwowym, uszkodzenia nerwów obwodowych czy

też samego mięśnia.

Document Outline