To stała, bądź nawracająca 

niemożność osiągnięcia 
uzyskania i/lub utrzymania 
erekcji przez mężczyznę 
wystarczającej do zadawalającej 
aktywności seksualnej.

Pod względem medycznym 

zaburzenia erekcji 
definiowane są jako 
niemożność wystarczającego 
wzwodu w co najmniej 25% 
podejmowanych prób.

Statystyki informują, że choroba ta 

jest jednym z najczęstszych 
problemów seksualnych 
mężczyzn, cierpi na nią 152 
miliony panów na całym świecie. 

Choroba dotyczy aż 50% mężczyzn 

w wieku 40 – 70 lat.

     penis uzyskuje tylko częściowy wzwód i szybko 
opada a mężczyzna           

nie uzyskuje orgazmu;

    penis uzyskuje wzwód pełny ale trwa on bardzo 
krótko i   

  kończy się szybkim, 

przedwczesnym wytryskiem nasienia;

     penis uzyskuje krótkotrwały wzwód pełny, który 
jednak szybko    zanika bez wytrysku nasienia;

     penis uzyskuje tylko słaby wzwód częściowy a 
nasienie wypływa - 

wytrysk jest bardzo słaby i bez 

ciśnienia;

     brak wzwodu czyli erekcji, penis nie reaguje, 
pomimo 

   psychicznego podniecenia i długich 

erotycznych pieszczot;

Przyczyny fizyczne:

  schorzenia (nadciśnienie, miażdżyca, cukrzyca,, 
zaburzenia hormonalne tarczycy, choroby rdzenia 
kręgowego i mózgu);

  zażywanie leków (np. medykamentów stosowanych 
przy nadciśnieniu, 

chorobie wrzodowej żołądka, 

depresji, a także środków używanych 

przy 

chemioterapii);

  uszkodzenia naczyń i ciał jamistych penisa, zaburzenia 
budowy prącia;

 zabiegi chirurgiczne na prostacie, urazy rdzenia 
kręgowego i miednicy;

 palenie papierosów, nadużywanie alkoholu;

  starzenie się;

Przyczyny psychiczne:

  przedłużający się stan niepokoju; 

  stres; 

  stany lekowe; 

 depresja; 

  kłopoty zarówno na gruncie rodzinnym, jak i 
zawodowym; 

  niska samoocena;

Ryzyko wzrasta u palaczy i osób 
nadużywających alkoholu, 
po zabiegach operacyjnych w 
obrębie miednicy, 
zażywaniu leków mogących 
powodować zaburzenia wzwodu (np. 
ketokonazol, spronolacton, 
estrogeny). 

Hormony - Po 40 roku życia obniża się poziom
testosteronu, co wiąże się ze zmniejszeniem
zainteresowania stosunkiem seksualnym.

Rak prostaty i inne schorzenia gruczołu 

krokowego - nowotwory, operacje prostaty 

oraz operacje w obrębie jelita grubego mogą 

także być przyczyną wystąpienia kłopotów z 

erekcją.

Leki 

- Prawie jedna czwarta przypadków 

wystąpienia kłopotów ze wzwodem spowodowana 

jest przez leki, 

   np. leki obniżające ciśnienie (leki moczopędne, 

beta blokery), leki na chorobę wrzodową żołądka, 

chemioterapia i większość leków 

przeciwdepresyjnych. 

   Na szczęście w większości przypadków objawy 

ustępują po odstawieniu leczenia.

Urazy

 - Urazy rdzenia kręgowego i miednicy 

(złamania) mogą  być przyczyną zaburzeń erekcji.

Starzenie 

- Starzenie się organizmu powoduje 

zaburzenie przepływu krwi przez ciała jamiste 

prącia. Po osiągnięciu orgazmu znacznie wydłuża 

się czas potrzebny do osiągnięcia kolejnej erekcji.

Palenie papierosów i picie alkoholu 

- Długoletnie palenie papierosów powoduje 
zaburzenia przepływu naczyniowego i 
powstanie miażdżycy. Alkohol w małych 
ilościach pomaga w osiągnięciu wzwodu, ale w 
większych go utrudnia.

Czynniki psychologiczne - Każdy czynnik 

stresogenny może być przyczyną poważnych 
zaburzeń seksualnych. Pobudzenie i depresja 
stanowią czynniki bezpośrednio związane z 
zaburzeniami erekcji.

Inne czynniki - Spośród innych czynników 

można przykładowo wymienić 
wykorzystywanie seksualne w dzieciństwie, 
utratę pracy czy zbyt małe zarobki.

W zależności od wyniku 

wywiadu lekarz zleci badania, 
które pomogą wykryć 
schorzenia będące pierwotną 
przyczyną zaburzeń wzwodu.



środki doustne (np. Viagra, Maxigra); 



leki stosowane w terapii hormonalnej; 



środki aplikowane do cewki moczowej w celu 

rozszerzenia naczyń krwionośnych, środki 

wstrzykiwane do prącia i wywołujące 

rozszerzenie naczyń krwionośnych ciał 

jamistych;



zabiegi chirurgiczne, które polepszają przepływ 

krwi w naczyniach krwionośnych członka;



pierścienie zaciskane u nasady członka 

uniemożliwiające odpływ krwi, dzięki czemu 

można utrzymać erekcję;



 Terapia indywidualna;



 Terapia partnerska;



 Farmakologia elementem 
dodatkowym;

Celem psychoterapii jest przywrócenie 

potencji mężczyzny do najlepszego 
możliwego poziomu w danych 
okolicznościach i warunkach fizycznych. 
Terapia zmierza do przełamania 
psychologicznej bariery 
uniemożliwiającej satysfakcję seksualną.

Leiblum i Rosen wyróżniają 5 elementów tego modelu:

1) lecznicza psychoedukacja;

2) zmniejszenie lęku przed seksem i obawy przed 

porażką we współżyciu;

3) techniki modyfikacji przekonań;

4) strategie rozwiązywania konfliktów i rozwoju 

związku;

5) strategie zapobiegania nawrotom

Aby uniknąć kłopotów z erekcją, eksperci 

polecają odpowiedni tryb życia, rezygnację 
ze szkodliwych używek, zbilansowaną 
dietę i aktywność fizyczną. Należy 
regularne kontrolować ciśnienie i BMI. 
(Body Mass Index) i w sposób adekwatny 
reagować na zmiany w tym zakresie.
Ponadto, pomocne przy kłopotach z 
erekcją jest ćwiczenie mięśni Kegla.

1. Leiblum, Rosen: Terapia zaburzeń 

seksualnych, Gdańsk 2005

Przygotowała: 

justza