Bank Centralny

Wykład III. Strategie polityki 

monetarnej

Strategie polityki 

pieniężnej

 Strategia  wyraża postępowanie banku 

centralnego w założonym okresie zmierzające 
do osiągnięcia zakładanych celów polityki 
monetarnej, do którego swe zachowania muszą 
przystosować wszystkie podmioty rynku 
pieniężnego.  

 Sposób w jaki uczestnicy rynku pieniężnego 

absorbują w swych decyzjach efekty 
realizowanej strategii polityki monetarnej jest 
różny. 

Strategie polityki 

monetarnej mogą być  

różne.

  

Wynikają z dywersyfikacji celów i instrumentów 

stosowanych przez bank centralny do ich 
realizacji, jak też różnych kryteriów podziału 
towarzyszących identyfikacji rodzajów strategii 
polityki monetarnej. 

 W sytuacji , gdy bank centralny identyfikuje się z 

określoną strategią polityki monetarnej większa 
jest przejrzystość jego operacji na rynku 
pieniężnym i bardziej efektywne zachowania 
uczestników tego rynku. 

Strategie polityki monetarnej 

formułowane są zwykle z perspektywy 

potrzeb rozwoju gospodarki krajowej.

 Dlatego też wybór strategii polityki monetarnej 

jest zawsze zdeterminowany stanem 
makrofundamentów  każdej gospodarki. 

 Strategia polityki monetarnej stanowi natomiast 

sposób poprawy tego stanu , przy założeniu ,że 
ostateczne jej  skutki w gospodarce  zależą 
bezpośrednio od mechanizmu absorpcji impulsów 
monetarnych z niej wynikających  przez podmioty 
gospodarcze .

Kryterium podziału - sposób 

postępowania banku centralnego w 

oddziaływaniu na gospodarkę 

  strategia monetarystyczna 
  strategia zorientowana na 

potencjał

 -strategia pokeynesowska,
 -strategia sterowania płynnością 

bankową. 

Strategia 

monetarystyczna 

 Oparta została na założeniu , potwierdzonym 

badaniami empirycznymi, że ilość pieniądza ma 
dominujący wpływ na przyrost produktu 
krajowego brutto i/lub przyrost cen w gospodarce. 

 Stąd płynie wniosek ,że bank centralny sterując 

ilością pieniądza poprzez kontrolę  bazy 
monetarnej i jej agregatów może skutecznie 
oddziaływać również na gospodarkę / ceny, 
dochody i zatrudnienie , a także stały wzrost 
gospodarczy /. 

Strategia 

monetarystyczna

 Warunkiem skutecznej jej realizacji  jest 

jego długookresowe oddziaływanie na 
przyrost produktu krajowego brutto w 
ujęciu realnym, przy uwzględnieniu 
możliwych zmian w utrzymywaniu rezerw 
pieniężnych przez podmioty gospodarcze, 
a zatem również zmian w szybkości 
obiegu pieniądza w gospodarce. 

Strategia zorientowana na 

potencjał zwana monetarnej 

zakłada, że;

 kontrola ilości pieniądza w gospodarce powinna być 

ukierunkowana nie tylko na wzrost realnego produktu 
krajowego brutto ,ale także na wzrost ogólnogospodarczego 
potencjału produkcyjnego.

 właściwa średnioterminowa prognoza wzrostu tego potencjału 

determinuje skuteczność prowadzonej przez bank centralny 
polityki monetarnej. 

 Pieniężny cel pośredni w strategii potencjału gospodarczego 

odpowiadający wzrostowi określonego agregatu pieniężnego 
powinien bowiem odpowiadać tej prognozie, gdyż tylko w 
takich okolicznościach wzrost popytu globalnego w 
gospodarce dostosuje się do poziomu równowagi 
egzogenicznie wyznaczonej podaży pieniądza. 

Strategia 

pokeynesowska

 polityka pieniężna banku centralnego powinna 

skupić się na kształtowaniu poziomu stopy 
procentowej wyznaczającej poziom równowagi 
popytu i podaży na pieniądz w gospodarce. 

 Wysoka wrażliwość inwestycji na zmiany jej poziomu 

jest w stanie prowadzić do znacznego pobudzenia 
popyt globalnego sprzyjając osiąganiu równowagi 
gospodarczej na poziomie pełnego w niej 
zatrudnienia. 

 W  strategii postkeynesowskiej stopa procentowa 

pełni funkcję celu pośredniego polityki monetarnej. 

Strategia sterowania 

płynnością bankową 

zakłada ,że:

 wielkość popytu globalnego w gospodarce 

zależy od zdolności banków do kreacji 
kredytu jako formy współczesnego 
pieniądza. 

 Stąd płynność banków przyjmowana za cel 

pośredni tej strategii polityki monetarnej 
stanowić powinna podstawowy parametr 
równoważenia gospodarki.

Strategia polityki 

pieniężnej w ujęciu 

tradycyjnym

 Przyjęcie celu pośredniego
 Brak celu bezpośredniego
 Wybór celu operacyjnego
 cel operacyjny na zakładanym 

poziomie, aby kontrolować cel 
pośredni

W ujęciu tradycyjnym 

polityki pieniężnej 

wykorzystuje  się

 Kontrolę agregatów monetarnych
 Kontrolę kursu walutowego,
 Kontrolę stóp procentowych 

Strategie polityki 

monetarnej w ujęciu 

wieloparametrycznym

Strategia bezpośredniego 

celu inflacyjnego-

Strategia eklektyczna- 

realizacja nie jednego lecz 
wiązki celów polityki 
monetarnej

Strategia bezpośredniego 

celu inflacyjnego

 Ogłoszenie przez bank centralny 

oficjalnego celu inflacyjnego

 Niska inflacja –cel zasadniczy
 Utrzymanie przez bank centralny 

wybranej stopy procentowej rynku 
międzybankowego na poziomie 
zapewniającym osiąganie przyjętego 
celu inflacyjnego

Strategia 

bezpośredniego celu 

inflacyjnego

 Bank centralny zarządza płynnością 

poprzez operacje otwartego rynku

  krótkoterminowa stopa 

procentowa jest nieoficjalnym 
celem operacyjnym, a zatem 
parametrem kontrolowanym przez 
bank centralny

Strategia 

eklektyczna

 ma  z natury swej dyskrecjonalny charakter . 
 Brak identyfikacji bezpośredniego celu polityki 

monetarnej nie gwarantuje jej przejrzystości,

  rynki finansowe mogą na tę strategię reagować 

negatywnie. 

 Decyzje lokacyjne są podejmowane w warunkach 

podwyższonego ryzyka inwestycyjnego.

  Mniejszą stabilnością charakteryzuje się rynek 

pieniężny.