Stephen Coonts 

 

 

 

Kłamcy i złodzieje

 

 Tytuł oryginału Liars and Thieues

 

   

Archiwiście Wasilijowi Mitrochinowi

 
 

 

 

Co zrobisz, kiedy przyjdą po ciebie, łobuzie?

 

Ian Lewis, „Bad Boys Theme”

 

ROZDZIAŁ 1

 

 

 

 

 

 

Kiedy tamtego październikowego ranka Dorsey O’Shea weszła do 

naszego zakładu ślusarskiego, byłem na zapleczu i starałem się otworzyć 
wytrychem nowy, atestowany, antywłamaniowy zamek Coopera. Widziałem 
ją przez lustro weneckie, które oddzielało warsztat od sklepu.
 

Mój partner Willy Drut obsługiwał klienta. Nie sądzę, by od razu ją 

poznał - minęły dwa lata od czasu, kiedy ja i Dorsey byliśmy parą, od tamtej 
pory zmieniła fryzurę i jak pamiętam, spotkał ją tylko raz czy dwa - ale 
przypomniał ją sobie, jak tylko się przedstawiła i zapytała o mnie.
 

Willie wiedział, że jestem w warsztacie, ale odparł wymijająco:

 

- Ile to czasu, Dorsey?

 

- Naprawdę muszę się zobaczyć z Carmellinim - powiedziała z 

naciskiem.
 

- Jesteś już trzecią seksowną babką w tym tygodniu, która mi to 

mówi.
 

- Chcę numer jego telefonu, Willie.

 

- A on ma jeszcze numer twojego?

 

Wtedy wyszedłem z zaplecza i zobaczyła mnie. Była wysoka, miała 

wspaniałe kształty i kremową cerę.
 

- Cześć, Dorsey.

 

- Tommy, muszę z tobą pogadać.

 

- Chodź tutaj.

 

Obeszła ladę i wkroczyła przede mną do warsztatu.

 

Przyjrzałem się jej, przyznaję. Nawet kiedy się o to nie starała, jej 

biodra i tyłeczek poruszały się bardzo interesująco. Ale to wszystko 
przeszłość, powiedziałem sobie z westchnieniem. Rzuciła mnie i prawdę 
mówiąc, nie chciałem, by wróciła. Za dużo zachodu.
 

Rozejrzała się z zaciekawieniem, patrząc na narzędzia, zamki i 

porozrzucane wszędzie rupiecie. Willie nie jest schludnym fachowcem, a ja, 
przyznaję, też jestem bałaganiarzem. Dotknęła kilku zamków, a potem 
skupiła uwagę na mnie.
 

- Przypomniałam sobie, że jesteś współwłaścicielem tego interesu, 

pomyślałam więc, że Willie będzie wiedział, gdzie cię znaleźć.
 

- Nie wiadomo tylko, czy udałoby ci się nakłonić go, żeby ci 

powiedział.
 

Najwyraźniej Dorsey nie wzięła pod uwagę tej możliwości. Oparło 

się jej niewielu mężczyzn. Była młoda, piękna i bogata, miała więc trzy 
atuty, które pozwalają nowoczesnej kobiecie wygrywać. Szmal zdobyła 
jednak w staroświecki sposób - odziedziczyła. Krótko po jej narodzeniu 
rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Dziadkowie, którzy ją 
wychowali, odeszli, kiedy balangowała w college’u, zastanawiając się, czy 
warto dorosnąć. Teraz mieszkała w ogromnej starej rezydencji w 
pięciusetakrowej posiadłości, resztówce kolonialnej plantacji na północnym 
brzegu Potomacu, trzydzieści mil w górę od Waszyngtonu. Było to miłe 
miejsce na wytchnienie, jeśli miałeś kilkaset milionów, a ona miała.
 

Kiedy ją poznałem, umilała sobie czas brylowaniem w kręgach 

waszyngtońskiej śmietanki towarzyskiej. Uznała, że jestem wystarczająco 
atrakcyjny, by towarzyszyć jej na przyjęciach i przyjemnie ogrzewać w 
łóżku w długie zimowe noce, ale po pewnym czasie zmieniła zdanie. 
Kobiety takie są kapryśne.
 

Zamek Coopera zamontowany był na desce, która tkwiła w imadle. 

Podkręciłem klucz dynamometryczny i wróciłem do roboty. Cooper był 
absolutną nowością na rynku, najwyższej klasy zamkiem do drzwi 
zewnętrznych, który instalowali przedsiębiorcy budowlani we wznoszonych 
na zamówienie domach. Mówili właścicielom, że jest nie do sforsowania. 
Uważałem, że na całym globie ziemskim nie ma zamka, którego nie można 
by otworzyć bez klucza, ale też nigdy wcześniej nie zmierzyłem się z 
Cooperem. Wiedziałem, że wcześniej czy później zobaczę go w drzwiach, 
przez które będę chciał wejść, dlaczego więc nie nauczyć się go otwierać 
zawczasu? Przeciąłem już - niszcząc kilka brzeszczotów - Coopera na pół, 
wiedziałem więc, na jakiej zasadzie działa. Kiedy weszła Dorsey, miałem 
już odsunięte dwa rygle i oczywiście znowu się zasunęły, gdy zwolniłem 
nacisk na klucz i poszedłem do sklepu, by z nią porozmawiać. Przyglądała 
się teraz, jak manipuluję narzędziami.
 

- Co robisz?

 

- Uczę się otwierać ten zamek.

 

- Dlaczego nie użyjesz klucza?

 

- To byłoby oszustwo. Publiczność byłaby rozczarowana. A 

nawiasem mówiąc, co mogę dla ciebie zrobić?
 

Znowu się rozejrzała z roztargnieniem, po czym usiadła na jedynym 

niezagraconym stołku.
 

- Potrzebuję pomocy, a jedyną osobą, która przyszła mi na myśl, 

jesteś ty.
 

Odsunąłem jeden z rygli i macałem wokół niego, starając się 

zorientować, który z pozostałych jest najmocniejszy. Doszedłem do 
wniosku, że źródłem problemów jest kształt mojego wytrycha. Z trudem 
dosięgałem nim rygli. Wyjąłem z szafki płaski pasek metalu i zacząłem 
obrabiać go na szlifierce.
 

- To bardzo wnikliwe spostrzeżenie - powiedziałem dla 

podtrzymania rozmowy. - Omówiłaś je ze swoim psychoanalitykiem?
 

- Czuję się jak idiotka, że tu przyszłam. Nie pogarszaj mi 

samopoczucia, mówiąc do mnie z wyższością.
 

- Dobra.

 

- Nie chodzi o to, Tommy, że cię nie lubiłam, tylko nigdy cię nie 

rozumiałam. Kim ty właściwie jesteś? Dlaczego jesteś współwłaścicielem 
warsztatu ślusarskiego? Jaką pracę wykonujesz dla rządu? Nigdy nic mi nie 
mówiłeś o sobie. Zawsze miałam wrażenie, że między nami jest mur, że nie 
wiem, co jest po jego drugiej stronie.
 

- Nie jesteś mi winna żadnych wyjaśnień - odparłem. - To było dwa 

lata temu. Nie składaliśmy sobie żadnych obietnic.
 

Zaczęła sobie wykręcać dłonie - nie mogłem się powstrzymać i 

zerkałem na nią od czasu do czasu.
 

- Dlaczego mi nie powiesz, co cię gnębi? - zapytałem, badając nowy 

wytrych. Włożyłem go do zamka, nacisnąłem na klucz nastawny i zabrałem 
się do roboty, podczas gdy ona mówiła.
 

- Z wyjątkiem ciebie każdy mężczyzna, którego znam, chodzi w 

garniturze i pod krawatem i zajmuje się zarabianiem pieniędzy. Chodzi o to, 
że... Och, do diabła. - Przez chwilę przyglądała się, jak operuję wytrychem, 

po czym dodała: - Chcę, żebyś się dostał do domu mojego byłego faceta i 
wziął coś stamtąd.
 

- Na żółtych stronach są dziesiątki zakładów ślusarskich.

 

- Och, Tommy, nie bądź taki. - Ześliznęła się ze stołka i podeszła, 

żeby spojrzeć mi w oczy. Nie wyciągnęła ręki i nie dotknęła mnie, tylko 
patrzyła. - Czuję się jak szuja, prosząc cię o przysługę, bo przecież z tobą 
zerwałam, ale nie mam wyboru. Uwierz mi, jestem w kłopotach.
 

Prawdę mówiąc, kiedy mnie rzuciła, sam się w pewnym sensie o to 

prosiłem, ale nie miałem zamiaru powiedzieć jej o tym. A ty nie musisz mi 
wierzyć, jeśli nie chcesz.
 

Zerknąłem na nią. Na jej twarzy widać było napięcie.

 

- Będziesz musiała wszystko mi o tym powiedzieć - rzekłem, starając 

się, by zabrzmiało to jak najłagodniej.
 

W głębi duszy Dorsey była miłą dziewczyną - jak na 

multimilionerkę, co nie było jej winą.
 

- On się nazywa Kincaid, Carroll Kincaid. Ma parę kaset wideo. 

Zrobił je bez mojej wiedzy, kiedy się z nim umówiłam po raz pierwszy. 
Grozi, że pokaże je mojemu narzeczonemu, jeśli mu dużo nie zapłacę.
 

- Nie wiedziałem, że jesteś zaręczona.

 

- Jeszcze tego nie ogłosiliśmy.

 

- Kim jest ten szczęściarz?

 

Podała jego nazwisko, wymawiając je tak, jakbym musiał je już 

słyszeć.
 

- Więc dlaczego nie poprosisz go o pomoc? - spytałem.

 

- Nie mogę, Tommy, nawet jeśli zapłacę, nie mam gwarancji, że 

Kincaid odda mi wszystkie kopie.
 

- A więc chcesz, żebym się do niego włamał i wziął te kasety?

 

- Tak naprawdę to nie byłoby włamanie. Zrobił je bez mojego 

pozwolenia. Naprawdę są moje.
 

O dziwo, kiedy ze sobą chodziliśmy, nigdy nie przyszło mi do 

głowy, że może być taka głupia. Znowu nawiązałem z nią kontakt 
wzrokowy i przyjrzałem się badawczo jej twarzy. Doszedłem do wniosku, 
że może mówić prawdę.
 

Starałem się wymyślić coś odpowiedniego do powiedzenia w tej 

sytuacji, kiedy poczułem, że wytrych zaskoczył i rygle się cofnęły. Zamek 
był otwarty.
 

Odłożyłem narzędzia na stół i sięgałem po stołek, kiedy przysunęła 

się bliżej i położyła rękę na moim ramieniu.
 

- Och, Tommy, proszę! Szantaż to paskudna rzecz. Jestem naprawdę 

zakochana i mogłoby być cudownie. Kincaid próbuje zniszczyć mi życie.
 

Pomyślałem, że czasami posiadanie pieniędzy daje się dziewczynie 

we znaki. A perspektywa włamania zawsze sprawia, że krew żywiej mi 
krąży w żyłach. Dała mi adres Kincaida. Upewniłem się, że Dorsey rozumie, 
że niczego nie obiecuję.
 

- Zobaczę, co da się zrobić.

 

Dała mi numer swojego telefonu i złożyła usta do pocałunku, ale po 

chwili zmieniła zdanie i wyszła.
 

Zastanawiałem się, jak smakowałby ten pocałunek, słuchając 

odgłosu jej kroków. Kiedy zamknęły się drzwi frontowe, do warsztatu 
wszedł Willie.
 

- Nie wiem, Carmellini, co ty w sobie masz, że wszystkie cizie 

szaleją za tobą, ale też chciałbym tego trochę mieć. Walą tutaj całymi 

gromadami, chcą wiedzieć, gdzie jesteś, co robisz... człowiek może dostać 
kompleksu niższości. Może powinieneś otworzyć jakąś szkołę? Coś w 
rodzaju służby dla społeczeństwa. Co o tym myślisz?
 

- Otworzyłem Coopera.

 

- Ile ci to zajęło?

 

- Nie mierzyłem czasu.

 

- Mnie trzy minuty - powiedział Willie z nutą dumy w głosie. - 

Oczywiście nie patrzyłem na żadną lalę, kiedy to robiłem. Czego ona od 
ciebie chce, żebyś ukradł srebra z Białego Domu?
 

- Zmieszczę się poniżej trzech minut z zawiązanymi oczami - 

odparłem i, na Boga, zmieściłem się. A kiedy to robiłem, musiałem słuchać 
jego chrzanienia.
 

Następnej nocy pojechałem do Kincaida. W domu nie było nikogo, a 

właściciel zapomniał zamknąć na klucz tylne drzwi. Kiedy to odkryłem, 
usiadłem przy stole piknikowym w ogrodzie i przemyślałem wszystko. Za 
nic nie mogłem pojąć, co zyskałaby Dorsey, wrabiając mnie. Czekała w 
połowie kwartału w moim samochodzie, z komórką, żeby do mnie 
zadzwonić, gdyby Kincaid wrócił, kiedy będę w jego domu.
 

Stwierdziłem, że jeśli rozgrywa jakąś grę, to jest ona zbyt 

zagmatwana, bym mógł ją rozgryźć. Nawet bystrym facetom zdarza się 
zapomnieć zamknąć drzwi na klucz.
 

Otworzyłem drzwi Kincaida i wszedłem do środka.

 

Po trzydziestu minutach byłem pewien, że nie ma tam żadnych 

nakręconych w domu kaset, chociaż w sypialni, pośrodku której stało 
ogromne, okrągłe łoże, a w ścianach umieszczone były w odstępach metra 
gniazdka elektryczne, znalazłem trzy wysokiej jakości kamery wideo i z 
dziesięć reflektorów używanych przez zawodowych fotografów. Ten facet 
był nie tylko perwersyjny, ale również przygotowany do kręcenia pornosów.
 

Gdzie więc były te taśmy? Leżały tam wprawdzie kasety, ale 

wszystkie nieotwarte, nadal zawinięte w celofan. Żadnej, która wyglądałaby 
na to, że była w kamerze.
 

Przeglądałem papiery w jego biurku - muszę powiedzieć, że był 

całkiem dobrze zorganizowany - kiedy znalazłem kwit na skrytkę w 
miejscowym banku. Suma, którą zapłacił, wskazywała, że musiała to być 
duża skrytka. Kwit nosił datę sprzed miesiąca. W biurku nie było klucza do 
skrytki i nie spodziewałem się, że tam będzie.
 

Nie mogłem znaleźć żadnego kwitu, który wskazywałby, że Kincaid 

ma szafkę w jakiejś przechowalni. Mógł wprawdzie ukryć walizkę pełną 
kaset u jakiegoś przyjaciela, ale wątpiłem w to. W tych czasach wszyscy 
mają wścibskich przyjaciół. Może trzymał je w samochodzie, ale było to 
nieprawdopodobne. Gdyby jakiś chłopak rąbnął mu go, żeby się przejechać, 
Kincaid byłby zrujnowany. Oczywiście mógł dostarczyć taśmy do jakiegoś 
laboratorium, które przetwarzało je na filmy. Ale gdyby zrobił to z kasetą z 
Dorsey i jakimiś ogierami, to dlaczego miałby ją szantażować?
 

Dorsey zagryzła wargę, kiedy wsiadłem do samochodu.

 

- Żadnych kaset wideo - powiedziałem. - Ma niezły zestaw kina 

domowego, ale żadnych kaset.
 

- Mogłam pomóc ci szukać. Muszą tam być.

 

- Nie ma ich. Nawet nie zamknął na klucz tylnych drzwi. - 

Uruchomiłem samochód i ruszyłem. - Przygotował się do nakręcenia 
jakiegoś ostrego pornosa. Taśmy trzeba by poddać obróbce cyfrowej i 
zmontować film, a w tym domu nie ma sprzętu do tego.

 

Nie wyglądała dobrze. Unikała mojego wzroku.

 

- Kiedy po raz pierwszy zażądał od ciebie pieniędzy? Zastanowiła 

się.
 

- Chyba trzy tygodnie temu. W weekend przed Dniem Pracy. 

Zaprosiłam paru znajomych na małe przyjęcie, a on pojawił się 
niezapowiedziany.
 

Czas się chyba zgadzał. Doszedłem do wniosku, że najbardziej 

prawdopodobny jest depozyt w sejfie bankowym.
 

Nie miałem zwyczaju włamywać się do domów na prośbę moich 

byłych dziewczyn, nawet jeśli były piękne, bogate i szantażowane. W dzień 
pracowałem w CIA. Pracownicy agencji nie chwalą się tym i nigdy nie 
wspomniałem o tym Dorsey. Zdaje się, że raz wspomniałem, iż pracuję dla 
General Services Administration. Prawdopodobnie myślała, że jestem kimś 
w rodzaju kierownika personelu technicznego. Może opowiedziałem jej taką 
historię - nie pamiętam. Zwykle pracuję za granicą, włamując się na zlecenie 
Wuja Sama, zakładając pluskwy, kradnąc dokumenty, robiąc tego rodzaju 
rzeczy. Od czasu do czasu wykonywałem w kraju brudną robotę dla FBI, 
tylko w formie przysługi, rozumiesz, jak to jest - jedna agencja pomaga 
drugiej. Czasami słyszałem pogłoski, jakoby CIA prosiła FBI, by poprosiło 
mnie o pomoc w sprawach wewnętrznych, ale będąc lojalnym 
pracownikiem, puszczałem te brzydkie plotki mimo uszu i natychmiast o 
nich zapominałem. W tamtych czasach byłem jednym z urzędników służby 
cywilnej, odmierzającym czas do przejścia w pięćdziesiąte piąte urodziny na 
emeryturę i szczęśliwego życia spędzanego na grze w golfa i chodzeniu do 
restauracji dzięki wsparciu przyszłych podatników.
 

Po nieudanej inspekcji domu byłego kochanka Dorsey podwiozłem 

ją z powrotem do jej samochodu i wysadziłem. Była w kiepskim nastroju i 
przygryzała wargę.
 

Poczekałem, aż wejdzie do swojego wozu, a potem pojechałem 

poszukać jakiegoś baru. Żłopiąc piwo, porównywałem, jak się czułem dwa 
lata wcześniej, kiedy mnie rzuciła, i tej nocy, kiedy łaziłem po chacie tego 
faceta od pornosów. No, no.
 

Parę dni później musiałem wyjść po lunchu z pracy na coroczne 

badania lekarskie, kiedy więc lekarz skończył i ściągnął gumową 
rękawiczkę, wziąłem sobie na resztę dnia wolne. Przejechałem obok banku, 
w którym Kincaid miał skrytkę, zaparkowałem, wszedłem i wynająłem 
jedną dla siebie.
 

Była to typowa podmiejska filia banku z okienkiem dla 

zmotoryzowanych i holem w środku. Drzwi zabezpieczające, które trzeba 
było otwierać od wewnątrz, uniemożliwiały klientom swobodny dostęp do 
połowy budynku, w której pracowali urzędnicy udzielający pożyczek, i tam 
właśnie znajdowało się małe pomieszczenie ze skrytkami. Wypełniłem 
formularz i wpuszczono mnie. Wzdłuż każdej ściany wznosiły się od 
podłogi po sufit rzędy skrzynek. Największe były w dolnym rzędzie. Obok 
wejścia stała szafka z kopertami zawierającymi klucze do wolnych skrytek, 
a na jej wierzchu dwie stalowe kasetki z kartami, które właściciele skrytek 
musieli wypełniać za każdym razem, kiedy chcieli się do nich dostać. 
Wysoko na ścianie naprzeciw wejścia umieszczona była jedna kamera 
monitorująca.
 

Weszła ze mną młoda kobieta imieniem Harriet, z obrączką ślubną 

na palcu i w sukni ciążowej, chociaż jej stan nie był jeszcze zbyt widoczny. 
Zrobiłem uwagę na ten temat i powiedziała mi, że do porodu ma jeszcze 

pięć miesięcy. Było to pierwsze dziecko. Oboje z mężem bardzo byli tym 
podekscytowani.
 

- Ma pan szczęście, że mamy akurat wolną dużą skrytkę. To jedyna 

tej wielkości. Zwolniła się, kiedy pani, która ją miała, została przeniesiona 
do Europy. Pracuje w Departamencie Stanu.
 

Dała mi klucz i sprawdziliśmy, czy można nim otworzyć moją 

skrytkę. Skrytki miały zamki zapadkowe, standardowo stosowane w 
amerykańskich bankowych sejfach depozytowych. W każdej były dwie 
dziurki od klucza. Jak zwykle, by otworzyć skrytkę, musiała włożyć w jedną 
z nich klucz uniwersalny, który miała przy sobie, a w drugą mój i 
jednocześnie je przekręcić. Na szczęście Willie miał w warsztacie cztery 
typowe sejfy depozytowe, razem z zamkami.
 

Przyznam, że byłem nieco zawiedziony, chociaż starałem się tego nie 

okazywać. W niektórych bankach zaczęto nabierać zwyczaju wkładania 
klucza uniwersalnego do zamka każdej skrytki i wpuszczania właścicieli do 
pomieszczenia, gdzie się znajdowały, bez eskorty. Rzecz jasna, dobranie się 
do tych skrytek było dla takich facetów jak ja bułką z masłem. Miałem 
nadzieję, że i tu tak będzie, ale nic z tego. Ten bank wciąż robił to w stary, 
bezpieczny sposób.
 

Powiedziałem Harriet, że mogę wrócić za parę dni, żeby umieścić w 

skrytce pewne rzeczy, podziękowałem za poświęcony mi czas i wyszedłem.
 

W warsztacie porozmawiałem z Williem o zamkach zapadkowych i 

rozmontowaliśmy jeden. Wytrych do takiego zamka musi mieć kształt litery 
L, a jego krótsze ramię precyzyjnie dopasowaną do danego zamka długość. 
Za pomocą mojego klucza zmierzyłem tę, która była mi potrzebna, i 
zrobiłem na wszelki wypadek trzy wytrychy różniące się trochę długością.
 

Przez cały weekend ćwiczyłem na zamkach Williego. Najlepszy 

wynik, jaki osiągnąłem, wyniósł dwadzieścia sześć sekund, ale średni aż 
dwie minuty, a jeśli się spieszyłem albo nie poświęcałem robocie pełnej 
uwagi, w ogóle nie mogłem otworzyć zamka. Willie przez pewien czas się 
przyglądał, jak sobie radzę, a nawet parę razy otworzył jeden z zamków.
 

Willie Drut był starszym ode mnie o dwadzieścia lat, szczupłym, 

eleganckim czarnym mężczyzną, który w młodości pracował w 
waszyngtońskich hotelach jako boy. W końcu rzucił wnoszenie bagażu gości 
i wyspecjalizował się w otwieraniu zamków i wynoszeniu walizek - bez 
napiwków. Kiedy wyszedł po ostatniej odsiadce z więzienia, przyrzekł 
sobie, że znajdzie uczciwe zajęcie, ale z jego reputacją nikt nie chciał go 
zatrudnić. Znał go mój znajomy, który wspomniał mi o jego trudnej sytuacji. 
Umówiliśmy się parę razy na kolację i pokazał mi kilka sztuczek z zamkami, 
których nie znałem, kupiłem więc ten zakład i zostaliśmy wspólnikami. 
Wiedział, że pracuję w CIA, ale nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
 

W tamten weekend, kiedy zabawialiśmy się zamkami w jego 

skrytkach depozytowych, chciał porozmawiać o Dorsey O’Shea.
 

- To może być pułapka, człowieku. Przyszło ci to do głowy?

 

- Dlaczego Dorsey miałaby mnie wystawić?

 

- Może chce cię spalić ktoś, kto cię nie lubi... skąd, do diabła, mam 

wiedzieć? Ty mi to powiedz, w końcu jesteś pierdolonym szpiegiem.
 

- Nie przychodzi mi do głowy żaden powód.

 

- Ona wygląda na forsiastą. Zgadza się?

 

- Ma szmal, fakt.

 

- Nie wiesz, w co się pakujesz, i to jest fakt. Ten facet ma coś na nią 

oprócz filmów o tym, jak bierze kutasa. A zresztą, kto przygląda się 

twarzom w tych filmach. Siedzisz w tym po czubek swojej durnej głowy, 
Carmellini.
 

Może miał rację, ale Dorsey O’Shea nie zadawała się z ludźmi 

pokroju kumpli Williego Druta. Chociaż bycie gwiazdą porno nie psuje ci w 
pewnych kręgach reputacji, mnóstwo ludzi nie ma tak otwartych umysłów. 
Jeśli Kincaid był prawdziwym sukinsynem, mógł próbować wycisnąć z niej 
niezłą forsę.
 

W każdym razie ja tak to widziałem. Z drugiej strony, może po 

prostu chciałem sprawdzić czy uda mi się dostać do skrytki Kincaida. Nigdy 
wcześniej nie zrobiłem skrytki bankowej, no więc co, do diabła!
 

Zadzwoniłem do Dorsey w poniedziałek rano, zaraz po 

powiadomieniu agencji, że jestem chory.
 

- Dzisiaj. Przyjedź po mnie do domu o dziesiątej. Pojawiła się z 

dziesięciominutowym opóźnieniem, a więc, jak na nią, zdumiewająco 
punktualnie. Wsiadłem do jej wozu i poleciłem jechać do kostiumowni, 
którą miał mój znajomy w pasażu handlowym w Silver Spring. Kiedy od 
niego wyszliśmy, była w sukni ciążowej. Dla zaokrąglenia sylwetki miała 
pod nią przymocowaną do brzucha wypukłą konstrukcję z twardego 
plastiku. Uważałem, że wygląda, jakby była w siódmym miesiącu. 
Nacisnąłem jej brzuch i uznałem, że sprawia wrażenie prawdziwego - 
właściwy opór i elastyczność. W drodze do banku prowadziłem i udzielałem 
jej instrukcji.
 

- Nie wiem, czy potrafię to zrobić, Tommy - powiedziała, kiedy 

skończyłem.
 

- Chcesz mieć te kasety czy nie?

 

- Chcę.

 

- No to masz dwie możliwości... zapłać albo załatw to inaczej. 

Zabicie Kincaida nic nie da, bo kasety znajdzie policja. Możliwe, że trzyma 
je w tej skrytce w banku. Myśli, że tam są bezpieczne. Może cię tylko 
nabiera, że je ma, nie wiem. Jeśli wyczyścimy tę skrytkę, może 
zdobędziemy coś, za co będzie je chciał wymienić. W życiu wszystko jest 
ryzykowne.
 

- Mój Boże! - wyszeptała.

 

- Jesteśmy o milę od tego banku. Przemyśl to.

 

Kiedy zajechaliśmy przed bank, była blada i wyglądała na 

wymizerowaną, co było mi bardzo na rękę. Każdy, kto na nią spojrzał, 
widział, że nie czuje się dobrze.
 

- W porządku - powiedziałem.

 

Jeszcze raz wyjaśniłem jej plan działania, biorąc pod uwagę 

wszystko, co mi przychodziło na myśl, włącznie z różnymi 
ewentualnościami.
 

- Postaraj się - powiedziałem i podałem jej buteleczkę, którą 

zabrałem z sobą.
 

Zrobiła grymas i wypiła połowę jej zawartości.

 

- Do dna.

 

- Jezu, to ma okropny smak.

 

- Do dna.

 

Wytrząsnęła resztę paskudztwa i rzuciła buteleczkę na tylne 

siedzenie.
 

Weszliśmy do banku, usiedliśmy przy drzwiach zabezpieczających i 

czekaliśmy, dopóki Harriet nie skończyła rozmowy i nie przyszła ich 
otworzyć. Miałem skórzaną dyplomatkę, ale była pusta.

 

W jednym z małych gabinetów znajdujących się z boku głównej sali 

siedziała przy biurku urzędniczka i rozmawiała przez telefon. W ścianach 
wszystkich tych klitek umieszczone były duże okna, żeby każdy widział, co 
robią wszyscy pozostali pracownicy banku. Chwil prywatności można było 
zaznać jedynie w pomieszczeniu ze skrytkami bankowymi, ciągu kabin, w 
których klienci napełniali i opróżniali swoje sejfy, oraz znajdujących się 
zaraz za nimi toaletach dla personelu. W tej strefie nie widziałem żadnych 
innych pracowników banku.
 

Kiedy je sobie przedstawiłem, Dorsey i Harriet porównały 

przewidywane daty porodu, po czym Dorsey usiadła na krześle obok biurka 
urzędniczki. Gdy Harriet wyjmowała z biurka klucz uniwersalny, 
sprawdziłem, czy na pomieszczenie ze skrytkami nie jest skierowana któraś 
z kamer monitorujących. Nie była żadna.
 

W środku Harriet zapytała:

 

- Pamięta pan numer swojej skrytki, panie Carmellini?

 

- Chyba sześć. To była jedna z tych dużych - wskazałem na nie.

 

Harriet otworzyła katalog kart i odszukała moją, a ja zaglądałem jej 

przez ramię. Wyjęła z kasety moją kartę.
 

- Proszę tu podpisać i podać datę...

 

Zrobiłem, o co prosiła, i dałem jej mój klucz. Włożyła do zamka 

klucz uniwersalny, potem mój i otworzyła skrytkę.
 

- Chce pan zabrać swoje pudełko do kabiny? - zapytała.

 

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, usłyszałem jęk Dorsey, a potem 

usłyszałem głuche uderzenie, kiedy osunęła się na podłogę.
 

- O mój Boże! - krzyknąłem i wypadłem jak strzała z pomieszczenia 

ze skrytkami. Tuż za mną była Harriet.
 

Dorsey leżała na podłodze, twarzą do dołu, cicho jęcząc i trzymając 

się za brzuch. Kobieta z oddziału kredytowego wybiegła i pochyliła się nad 
nią. Dorsey zaczęła wymiotować.
 

- Do łazienki - powiedziała Harriet i chwyciła ją za ramię. Druga 

urzędniczka wzięła ją za drugie i pomogły jej się podnieść. Dorsey zacisnęła 
usta.
 

Kiedy wchodziły do toalety, zniknąłem w pomieszczeniu ze 

skrytkami. Poczciwa Harriet - zostawiła klucz uniwersalny w zamku mojej 
skrytki!
 

Odwróciłem się bokiem do kamery i wyjąłem z kieszeni spodni 

latarkę halogenową. Włączyłem ją, kierując na obiektyw kamery. Światło 
miała tak ostre, że na parę sekund musiałem zmrużyć powieki. Położyłem 
latarkę na szafce obok kasety z kartami klientów i ustawiłem tak na 
elastycznej drucianej podstawce, że wymierzona była prosto w kamerę. 
Snop światła wymaże obraz.
 

Na podstawie sumy, którą zapłacił za jej wynajęcie, wiedziałem, że 

Carroll Kincaid też ma dużą skrytkę. Znalezienie jego nazwiska w katalogu 
zajęło mi zaledwie kilka sekund. Miał skrytkę numer dwanaście i od czasu 
jej wynajęcia ani razu do niej nie zajrzał.
 

Zostawiwszy moją skrytkę otwartą, włożyłem w jeden otwór w 

skrytce Kincaida klucz uniwersalny, a w drugi jeden z moich wytrychów i 
klucz dynamometryczny i zabrałem się do pracy. Po dziesięciu sekundach 
doszedłem do wniosku, że wybrałem wytrych o złej długości i spróbowałem 
innego.
 

Zamknąłem oczy, żeby się skoncentrować i wyczuć mechanizm.

 

Na czoło wystąpiły mi krople potu. W filmach nigdy nie przytrafia 

się to Jamesowi Bondowi, to wada charakteru, z którą musiałem żyć.
 

Czas wlókł się jak żółw.

 

Skupiłem się na wytrychu, żeby wyczuć jego drgnięcie.

 

Trzaśniecie. Jest! Poczułem, że wytrych odrobinę się obrócił. 

Utrzymując nacisk na klucz dynamometryczny, przekręciłem klucz 
uniwersalny... i zamek się otworzył.
 

W skrytce Kincaida coś było. Nie otworzyłem jego pudełka. Po 

prostu przeniosłem je do mojej skrytki, a moje puste pudełko włożyłem do 
jego skrytki i zatrzasnąłem jej wieko. Przełożyłem klucz uniwersalny do 
zamka w mojej skrytce, zamknąłem ją, wyjąłem mój klucz i schowałem 
latarkę i kiedy kobiety wyszły z toalety, czekałem w sali głównej.
 

Dorsey wyglądała, jakby ją coś przetrąciło. Miała ziemistą cerę i 

włosy w nieładzie.
 

Harriet i ta druga urzędniczka pomogły jej dojść do drzwi.

 

- Zabiorę ją do domu - powiedziałem i objąłem ją w pasie. - Bardzo 

paniom dziękuję.
 

Dorsey wybąkała coś do nich, po czym przyłożyła dłoń do ust, jakby 

miała znowu zwymiotować. Harriet otworzyła drzwi i prawie wyniosłem 
przez nie Dorsey.
 

Umieściłem ją na fotelu pasażera i usiadłem za kółkiem.

 

- Ty sukinsynu - warknęła. - Prawie wyrzygałam wnętrzności.

 

- Pamiętaj o tym radosnym dniu - zauważyłem - następnym razem, 

kiedy ktoś będzie chciał, żebyś się pieprzyła w jakimś pornosie.
 

- Masz te taśmy?

 

- Coś mam. Wrócę za parę dni i zabiorę to.

 

- Pojadę z tobą. Chcę mieć te taśmy.

 

- Te kobiety widziały cię po raz ostatni. Kiedy wezmę te taśmy, 

zadzwonię do ciebie.
 

Nie podobało jej się to, ale nie była w stanie się sprzeczać.

 

Kiedy wróciłem w środę po południu, Harriet obrzuciła mnie 

dziwnym spojrzeniem.
 

- Jak się czuje pana żona?

 

- Dziękuję, lepiej. Musisz być twarda, jeśli chcesz mieć dziecko.

 

Widać było, że ma czymś zaprzątnięty umysł.

 

- Po waszym wyjściu w poniedziałek miałam dziwny telefon od 

pracownika naszej ochrony.
 

- O?

 

- Najwyraźniej kiedy byłyśmy z pana żoną w toalecie, przestała 

pracować kamera monitorująca w pomieszczeniu ze skrytkami.
 

Wzruszyłem ramionami.

 

- Zepsuła się?

 

- Och nie! Tylko przestała na parę minut działać. Nadzorują ich 

pracę z naszego głównego biura w Silver Spring.
 

- To dziwne - przyznałem. - Kiedy byłyście w toalecie, włożyłem do 

skrytki przedmioty, które przyniosłem.
 

- Po pana wyjściu klucz uniwersalny do skrytek nadal tkwił w pana 

zamku.
 

- Mam nadzieję, że ma go pani teraz.

 

- O tak.

 

- Jestem naprawdę wdzięczny za to, jak pani i koleżanka zajęły się 

moją żoną - powiedziałem ciepło. - Przepraszam za tę niedogodność, ale wie 
pani, jak to jest. Napisałem list do prezesa banku. Czuję się naprawdę 

szczęśliwy, że ten bank ma takie wspaniałe pracownice.
 

Harriet promieniała.

 

Otworzyliśmy zamki i zdjąłem z półki moje pudełko. Zaniosłem je 

do kabiny. W środku był tuzin kaset wideo, cztery ogromne pliki gotówki 
obwiązane gumowymi opaskami i naładowany rewolwer smith&wesson 
kalibru 38. Sprawdzając broń, owinąłem palce chusteczką do nosa. 
Zdecydowałem, że najlepszym miejscem dla niej jest skrytka, zostawiłem ją 
tam. Pieniądze i kasety włożyłem do dyplomatki.
 

Kiedy odkładałem pudełko do skrytki, pogadałem jeszcze trochę z 

Harriet, a potem wyszedłem.
 

Odtworzyłem kasety na magnetowidzie, który miałem w domu. 

Dorsey była na trzech z nich. Na wszystkich dwunastu ci sami mężczyźni. 
Nie rozpoznałem żadnej z pozostałych kobiet. Kiedy skończyłem oglądać 
tych dziewięć, na których nie było Dorsey, rozbiłem je młotkiem i 
wrzuciłem do śmieci, gdzie było ich miejsce.
 

Gotówki było dwadzieścia siedem baniek w używanych banknotach. 

Podniosłem parę z nich, wybranych na chybił trafił, pod światło, pomacałem 
palcami i porównałem z kilkoma, które miałem w portfelu. Stwierdziłem, że 
są prawdziwe. Carroll Kincaid miał pecha - łatwo przyszło, łatwo poszło.
 

W piątek wieczorem spotkałem się z Dorsey w centrum 

Waszyngtonu, w barze, w którym kłębił się tłum ludzi świętujących 
początek weekendu. Kiedy ogarnął nas ich zgiełk, dałem jej trzy pozostałe 
kasety. Przysunąłem usta do jej ucha i zapytałem:
 

- Czy któryś z tych mężczyzn to Carroll Kincaid?

 

- Nie. - Unikała mojego wzroku. - Nie chcę o tym rozmawiać.

 

- Pewnie to niewielka pociecha, ale nie byłaś jedyna. Stęknęła i 

łyknęła swoją szkocką, jakby była to dietetyczna cola.
 

- Chyba należałoby podziękować - powiedziałem. Położyła dłoń na 

moim ramieniu, próbowała się uśmiechnąć, po czym wstała i wyszła.
 

Wypiłem drugie piwo, rozmyślając nad stanem wszechświata. W 

drodze do domu zatrzymałem się przy pierwszym napotkanym kościele - był 
to kościół katolicki - i poszedłem zobaczyć się z księdzem.
 

- Ojcze, niespodziewanie odziedziczyłem dosyć dużą sumę 

pieniędzy. Nie będę ci zawracał głowy wyjaśnieniami, ale chcę je przekazać 
kościołowi na posługę dla biednych.
 

Kapłan nie wyglądał na zaskoczonego. Ludzie muszą mu codziennie 

dawać pliki kasy.
 

- Jak zapewne dobrze wiesz, synu, potrzeby są ogromne - 

powiedział. - W imieniu kościoła z radością przyjmę każdą sumę, którą 
chcesz darować.
 

Wręczyłem mu pieniądze, które wcześniej włożyłem do pudełka po 

butach i zapakowałem w papier na prezenty pod choinkę, który został mi ze 
świąt.
 

Zważył pudełko w ręku i przyjrzał się mojemu dziełu pakowacza.

 

- Chcesz pokwitowanie? - zapytał, przyglądając mi się.

 

- Nie będzie mi potrzebne. - Podałem mu rękę i ruszyłem w drogę.

 

Parę tygodni później agencja wysłała mnie do Europy, gdzie 

spędziłem większą część zimy i wiosnę. Podczas sporadycznych wizyt w 
Stanach nie miałem żadnych wiadomości od Dorsey O’Shea i pewnie nigdy 
więcej bym na nią nie wpadł, gdybym następnego lata nie wpakował się w 
tarapaty.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 2

 

 

 

 

 

 

W pierwszy wtorek lipca znalazłem się na autostradzie między 

stanowej 66, jadąc w ciepłym froncie, który rozbudował się nad 
Atlantykiem, z Waszyngtonu na zachód. Był szary, deszczowy dzień. 
Wycieraczki skrzypiały monotonnie, odgarniając wodę z przedniej szyby 
mojego starego czerwonego mercedesa coupe. Przez szczelinę między szybą 
i dachem, z którą walczyłem od lat, pryskały krople na siedzenie pasażera. 
Widocznie tygodnie, podczas których tej zimy samochód na zmianę piekł się 
i zamarzał pod moim domem, za bardzo dały się we znaki gumowym 
uszczelkom, którymi zatkałem szparę ubiegłego lata.
 

Byłem w Stanach dopiero tydzień, który spędziłem na pisaniu 

raportów, robieniu porządków w papierach w biurze, wymianie cieknącego 
podgrzewacza wody w mieszkaniu i założeniu nowego akumulatora w 
samochodzie. Z powodu tych bezmyślnych rutynowych czynności i 
nieustannie padającego deszczu byłem w poniedziałek w ponurym nastroju, 
kiedy mój szef, Pulzelli, wezwał mnie do swojego gabinetu.
 

Pulzelli był biurokratą do szpiku kości, człowiekiem, który uwielbiał 

cięcia i zasłony wewnątrz biurowej polityki. Słynął w agencji ze zwyczaju 
dłubania w zębach długopisem, który zostawiał na ich szkliwie plamki tuszu 
w jego ulubionym w danej chwili kolorze. Raziło go też używanie w biurze 
słów takich jak „cholera” i „do diabła”, ale ponieważ potrafiłem 
zachowywać się kulturalnie w towarzystwie ludzi z wyższych sfer, za 
bardzo mi to nie przeszkadzało. Najbardziej podobała mi się w Pulzellim 
gotowość do walki w obronie ludzi, którzy u niego pracowali. Ogólnie 
biorąc, był facetem, którego warto było mieć po swojej stronie, kiedy 
wentylator rozpryskiwał wokół śmierdzącą substancję, co zdarzało się w 
agencji parę razy dziennie.
 

Wydawało mi się, że popadamy z jednego kryzysu w drugi, ale być 

może było to tylko moje wyobrażenie.
 

- Szef chce, żebym dał na tydzień kogoś do obiektu w Greenbrier 

River - powiedział. - Może byś tam pojechał jutro rano?
 

„Obiekt” był w rzeczywistości kryjówką w sercu gór Allegheny, 

otoczoną z trzech stron przez lasy państwowe. Za przykrywkę służyła 
informacja, że posiadłość należy do bogatego powieściopisarza, który 
rzadko tam bywa, ale kiedy już jest, reaguje paranoicznie na naruszanie 
swojej prywatności. Z szosy widać było trawiaste lądowisko i hangar, reszta 
zabudowań znajdowała się całkowicie poza polem widzenia 
zmotoryzowanych i można tam było dotrzeć jedynie długą na milę żwirową 
drogą. Chociaż teren był ogrodzony i stale patrolowany, agencja zwiększała 
ochronę, kiedy uzasadniał to cel, w jakim akurat korzystano z obiektu. 
Najwyraźniej była to jedna z takich chwil.
 

Wcześniej spędziłem tam dwukrotnie tydzień, kiedy przesłuchiwano 

uciekinierów z Rosji. Jeśli wykorzystywano obiekt w innych celach, to nic o 
tym nie wiedziałem.
 

- Z Riwiery Francuskiej w góry Allegheny - odparłem Pulzellemu. - 

To szok kulturowy... nie wiem, czy moje serce wytrzyma ten stres.
 

Uśmiechnął się szeroko i zobaczyłem na jego zębach parę plamek, 

które mógł zostawić tylko niebieski tusz.

 

- Kolejny uciekinier?

 

- Nikt mi nic nie powiedział.

 

Przez parę minut biliśmy pianę. Nie wspomniał, czego strzeże 

ochrona w kryjówce, a ja go ponownie o to nie spytałem. Nie mógł mi 
powiedzieć tego, czego nie wiedział, co właśnie było powodem utajniania 
informacji i ograniczenia dostępu do nich osób, które musiały je znać.
 

Pod moim kierownictwem pracowały cztery osoby. Jedna była teraz 

na Bliskim Wschodzie, jedna w Japonii i jedna w Chinach. W mieście 
pozostał jedynie Joe Billy Dunn, nowy facet, który dopiero co przeszedł do 
nas z Delta Force. W ten poniedziałek, po lunchu, wkroczył do biura 
wolnym krokiem, świeżo po kursie szkoleniowym dla nowych 
zwerbowanych.
 

- Przez resztę tygodnia ty tutaj kierujesz - powiedziałem. - 

Wyjeżdżam z zadaniem. Będę do ciebie dzwonił od czasu do czasu, żeby 
sprawdzić, co się dzieje.
 

Dunn miał trzydzieści dwa lata, prawie sześć stóp wzrostu, sylwetkę 

w kształcie klina i był twardy jak skała. Klapnął na fotel, założył nogi na 
biurko, splótł dłonie za głową i westchnął z zadowoleniem.
 

- Trzy tygodnie w centrali i już kieruję. Mama mawiała, że śmietanka 

zawsze wypływa na wierzch.
 

- Zgadza się.

 

- Oczywiście, mój stary mówił, że gówno unosi się na powierzchni.

 

- Filozofowie z nich.

 

- Jak dalej pójdzie w takim tempie, to około Bożego Narodzenia 

zrobią mnie szefem tego całego interesu.
 

Dunn nie był kmiotem, chociaż lubił grać tę rolę. Mówił ze 

śladowym południowym akcentem, który od czasu do czasu nadmiernie 
uwydatniał. Sprawiał na mnie wrażenie jednej z tych osób, których 
towarzystwo można znieść tylko w małych dawkach.
 

- Nie zacznij trzeciej wojny światowej, kiedy mnie nie będzie - 

powiedziałem.
 

Dlaczego władze agencji przydzieliły Dunna do mojej sekcji, było 

biurokratyczną tajemnicą. Moi ludzie jeździli po świecie, włamywali się i 
wchodzili, zakładali pluskwy, podsłuchy w telefonach i obsługiwali 
bezprzewodowy sprzęt do inwigilacji. Oczywiście nie robiliśmy tego 
wszystkiego sami, byliśmy jedynie specjalistami, których wzywano, kiedy 
szef miejscowej placówki potrzebował większej wiedzy fachowej niż ta, 
którą dysponował.
 

Polem działania Dunna były operacje antyterrorystyczne. Potrafił 

wyskoczyć z samolotu w środku nocy, obsługiwać i naprawiać każdą broń z 
arsenału armii, przeżyć nieokreślony czas, żywiąc się myszami i wężami, w 
miejscach, nad którymi nie chciałbym nawet przelecieć. Znał arabski i 
francuski. Był mistrzem w walce bez broni. Z bronią też, jeśli o to chodzi. O 
tajnej inwigilacji wiedział bardzo mało. Może oczekiwano, że go w tym 
podszkolę. No, no.
 

No więc byłem tu we wtorkowy ranek, patrzyłem na deszcz lejący 

się z szarego nieba i ściekający strugami po przedniej szybie i myślałem o 
problemach w biurze. Nie byłem w nastroju do słuchania radia. Monotonne 
dźwięki, niekończący się sznur samochodów i przyćmione światło dnia 
działały na mnie otumaniająco, zatrzymałem się więc na kawę w 
McDonaldzie koło Fort Royal w dolinie Shenandoah. Gorąca kawa i postój 
pomogły i wkrótce poczułem się lepiej.

 

Skręciłem na biegnącą przez dolinę na południowy wschód 

autostradę międzystanową 81. Wciśnięty między pędzące z szybkością 
siedemdziesięciu pięciu mil na godzinę ciężarówki, starając się unikać 
tryskających spod ich kół strumieni wody, przetoczyłem się przez Strasburg, 
New Market i Harrisonburg. Poczułem ulgę, kiedy zobaczyłem w pobliżu 
Staunton wyjazd, którego szukałem, i zjechałem z autostrady.
 

Kolejny postój, tym razem nie tylko na kawę, ale i zatankowanie 

benzyny oraz wzięcie paru papierowych ręczników do wytarcia wody z 
fotela dla pasażera. Potem znowu jechałem w deszczu, krętą dwupasmową 
szosą na zachód, w góry. Droga wrzynała się w zbocza pod kątem prostym, 
tak więc wkrótce redukowałem biegi i wspinałem się serpentynami, 
pokonując ostre zakręty. Potem szczyt i zjazd serpentynami pełnymi ostrych 
zakrętów ze zbocza po drugiej stronie. Przejazd przez mały strumień i 
znowu pod górę.
 

Pułap chmur się obniżył, spowijając wierzchołki gór gęstą mgłą, a 

ulewa jeszcze bardziej przybrała na sile. Droga biegła przez wysoki las, w 
deszczu wszystko było żywą, mokrą zielenią. Jezdnia była tak śliska, że nie 
miałem czasu zbytnio się rozglądać. Po przebrnięciu przez trzy szczyty 
przejechałem przez wieś McDowell. Za następną górą - Monterey. Trzy 
szczyty dalej znalazłem się w rozszerzającej się dolinie prowadzącej do 
Bartow. Przy moście nad Greenbrier River skręciłem na południe.
 

Pięć mil dalej wjechałem w inną szeroką, otwartą dolinę, największą, 

jaką widziałem od wyjazdu z Shenandoah. Kiedy zobaczyłem na rozległej 
łące po prawej stronie drogi stodołę i hangar, skręciłem w bramę i wolno 
ruszyłem gruntową drogą. Wiedziałem, że przez kamery umieszczone na 
stodole obserwuje mnie ochrona, nie spieszyłem się więc, a nawet 
zatrzymałem się przy hangarze, wysiadłem i rozprostowałem w strugach 
deszczu kości, żeby mogli się dobrze przyjrzeć mojej twarzy i mieli czas 
sprawdzić w komputerze moją tablicę rejestracyjną. Nie chciałem, żeby ktoś 
wyskoczył zza krzaka i przystawił mi pistolet maszynowy do twarzy - tego 
rodzaju wstrząsy źle działały na mój układ adrenergiczny.
 

Tego dnia ubrany byłem na wyprawę w teren - w pionierki, dżinsy i 

ciemnozieloną wiatrówkę z goreteksu, która dobrze chroniła przed 
deszczem. Otuliłem się ciasno kołnierzem, by woda nie spływała mi na kark.
 

O jakieś sto metrów ode mnie podniosło głowy kilka żerujących na 

łące jeleni i obserwowało mnie, bardziej zaciekawionych niż 
przestraszonych. Przyjrzałem się im. Był tam byk z przyzwoitym wieńcem. 
Nie przejmowały się zimnym deszczem. W końcu znudziło się im patrzenie 
na mnie i wróciły do żucia trawy, co mi przypomniało, że ja też jestem 
głodny. I zziębnięty.
 

Było tu zimniej niż w Waszyngtonie - co najmniej o dziesięć stopni. 

Jeśli powietrze jeszcze bardziej się ochłodzi, myślałem, ten deszcz zamieni 
się w śnieg. Czy nie byłoby tego zanadto? Nagły przeskok od plaż Riwiery 
Francuskiej, pełnych opalonych ślicznotek w strojach bikini, do zamieci 
śnieżnej w tych górach! Na tę myśl wstrząsnął mną dreszcz. Postawiłem 
kołnierz i wróciłem do samochodu.
 

Skoro mowa o ślicznotkach, to umówiłem się z jedną na piątkowy 

wieczór. Zapomniałem odwołać spotkanie. Wyjąłem z kieszeni kurtki 
komórkę i spojrzałem na nią. Nie miała zasięgu.
 

Oczywiście. Teraz sobie przypomniałem! Znajdowałem się zaledwie 

o parę mil na północ od Krajowego Obserwatorium Radioastronomicznego, 
pośrodku ogromnej strefy, w której obowiązywała cisza radiowa.

 

Włożyłem telefon z powrotem do kieszeni i zakonotowałem sobie w 

pamięci, żeby zadzwonić do tej damy z telefonu stacjonarnego.
 

Ruszyłem dalej, przejechałem przez wąski most bez balustrad i 

zagłębiłem się w mokry, ciemny las.
 

Droga dochodziła do czterokierunkowego skrzyżowania. Skręciłem 

w lewo. Droga ta, o twardo ubitej żwirowej nawierzchni, biegła przez 
kilkaset jardów dnem doliny, a potem skręcała w wąwóz między wzgórzami. 
Dwieście jardów za zakrętem na niewielkiej długości się rozszerzała, 
tworząc zatoczkę, w której mógł się zmieścić zaledwie jeden samochód. 
Zaparkowałem, wysiadłem i przeciągnąłem się, wdychając pełną piersią 
zimne powietrze pachnące wilgotną ziemią i kwiatami.
 

Las był cichy, wierzchołki drzew spowijały chmury, liście lśniły.

 

Po prawej biegła w górę zbocza niewyraźna ścieżka.

 

Trudno było ją dostrzec, ale wiedziałem, że tam jest, nie musiałem 

więc jej szukać. Pod moimi stopami chlupotała woda.
 

Pięćdziesiąt jardów dalej stała chata ochrony zbudowana z bierwion. 

Otoczona była wawrzynami i trudno ją było dostrzec z odległości większej 
niż dziesięć jardów. Był to punkt, z którego monitorowano kamery 
umieszczone na stodole, hangarze i na drzewach w różnych miejscach. 
Osoby pełniące tutaj wartę mogły korzystać z radia, by wezwać uzbrojonych 
strażników w pojazdach z napędem na cztery koła w celu ujęcia intruzów.
 

Drzwi do chaty były szeroko otwarte. Wspiąłem się po stopniach, 

przeciąłem małą, krytą werandę i wszedłem do środka.
 

- Hej, chłopaki, czy wy nie...

 

W jedynej izbie byli dwaj mężczyźni, obaj martwi. Jeden siedział z 

opuszczoną głową na krześle naprzeciwko kilku monitorów, drugi leżał na 
podłodze na środku pomieszczenia. Obaj otrzymali wiele strzałów. Krwi 
było mało. Na podłodze rozsypane były łuski po nabojach kalibru 9 mm.
 

Zamarłem. W rogu pomieszczenia była mała toaleta, drzwi do niej 

były zamknięte. Było nieprawdopodobne, by zabójca wszedł tam za 
potrzebą, ale...
 

Odwróciłem ciało mężczyzny leżące na podłodze tylko na tyle, by 

wyjąć z kabury, którą miał pod pachą, jego pistolet. Była to automatyczna 
dziewiątka. Odbezpieczyłem ją kciukiem, podszedłem na palcach do drzwi 
toalety i otworzyłem je nogą. Pusta.
 

Mężczyznę, którego ciało spoczywało na krześle, znałem z moich 

wcześniejszych wizyt w tym miejscu. Miał na imię Fred. Dotknąłem jego 
policzka. Był jeszcze ciepły. Bardzo ciepły. Jego ręka była bezwładna i 
giętka. Z tego, co widziałem, miał co najmniej osiem dziur od kul, ale wokół 
żadnej nie było dużo krwi. Dotknąłem jednej z ran. Krew była jeszcze 
świeża i wciąż się sączyła.
 

Byli martwi od niedawna. Zaledwie od kilku minut.

 

Na drodze nie widziałem żadnych samochodów. Uświadomiłem 

sobie teraz, że na ścieżce nie było widać żadnych śladów stóp. Zerknąłem na 
radio - było w nim pół tuzina dziur od kul. Telefon... Podniosłem słuchawkę, 
ale nie słyszałem sygnału. Odłożyłem ją z powrotem na widełki.
 

Coś się tutaj działo, ale co?

 

Podszedłem do drzwi i wyjrzałem na werandę. Zobaczyłem tam inne 

mokre ślady butów oprócz moich. Wysunąłem się na werandę i poszedłem 
do jej końca. W butwiejących resztkach opadłych liści widoczne były 
wgłębienia, układające się w dwa sznury śladów. Trop wejściowy i 
wyjściowy? Być może zabójca przyszedł stamtąd, zboczem wzgórza przez 

las, równolegle do leżącej niżej drogi. Później wycofał się tym samym 
szlakiem. Wiedziałem, co tam jest - główny kompleks.
 

Wróciłem do chaty i spojrzałem na monitory pokazujące obrazy z 

kamer. Wciąż działały. Zabójcy musieli zastrzelić tych ludzi na chwilę 
przedtem, nim zatrzymałem się przy hangarze, albo zaraz potem. A może 
byli tak zajęci ich dziurawieniem, że nie zauważyli mnie na monitorach. 
Gdyby mnie zobaczyli, czekaliby na mnie na drodze albo w chacie i też 
zabili.
 

Później uświadomiłem sobie, że był to idealny moment, żeby zbiec 

do samochodu i zarządzić taktyczny odwrót do najbliższej wioski, skąd 
mógłbym bezpiecznie przekazać wieść o tym, co się stało, do Waszyngtonu. 
Dla mężczyzn w chacie nie mogłem już nic zrobić. Niestety ta myśl nie 
przyszła mi wtedy do głowy.
 

Sprawdziłem pistolet. W komorze był jeden nabój, a magazynek 

pełny. Przesunąłem bezpiecznik w położenie blokujące zamek i z pistoletem 
w dłoni ruszyłem po śladach przez las.
 

Wiedział, że jego żona prawdopodobnie nie żyje. Słyszał jazgot 

pistoletów maszynowych z tłumikami - mimo to głośny - i dokładnie 
wiedział, co to oznacza. Kiedy poszedł do łazienki, zaledwie parę chwil 
temu, siedziała w kuchni i jadła.
 

Przycisnął dłonie do uszu, starając się powstrzymać te dźwięki. O 

Boże, wszystkie dręczące go koszmary stawały się rzeczywistością!
 

Był nieuzbrojony, zupełnie nie znał się na walce wręcz, wiedział, że 

wyjście z łazienki byłoby samobójstwem. Ponieważ staccato wystrzałów 
zbliżało się, zlustrował wzrokiem małe pomieszczenie. Był tam zsyp dla 
brudnych ręczników... Otworzył go i wpełznął tam. I spadł.
 

Wylądował na stercie ręczników i bielizny pościelowej leżącej na 

twardej betonowej posadzce. Piwnica.
 

Rozejrzał się wokół, szukając rozpaczliwie miejsca, gdzie mógłby 

się ukryć. Przy ścianie stały ogromne maszyny pralnicze - dwie pralki, dwie 
suszarki.
 

Zawsze odznaczał się zdolnością szybkiego myślenia i bezbłędnego 

działania w sytuacjach stresowych, robił to przez dwadzieścia pięć lat pod 
nosem paranoicznie podejrzliwych zawodowców z KGB. Teraz wykorzystał 
tę zdolność. Nie tracąc ani sekundy, otworzył suszarkę i wczołgał się 
pomiędzy prześcieradła i poszwy na poduszki, a potem zatrzasnął za sobą 
drzwiczki.
 

Zaświtało mi w głowie, że jeśli nie będę działał bardzo ostrożnie, 

mogę skończyć jak Fred i jego kolega. Bez względu na to, kto ich zastrzelił, 
miał broń automatyczną, a ja trzymałem w ręku pistolet na groch.
 

Nie jestem bohaterem - wprost przeciwnie. Żyję wystarczająco 

długo, by wiedzieć, że nie jestem kuloodporny. Wiem też, że coś takiego jak 
pomszczenie swoich ludzi zdarza się tylko w filmach - nie w Ameryce w 
naszych czasach. Mimo to szedłem dalej. Chciałem dopaść tego faceta. 
Chciałem go osobiście zastrzelić... jeśli będę mógł to zrobić bezpiecznie, nie 
tracąc zbyt wiele krwi. Lubiłem Freda, ale przyjaźń ma granice.
 

Szedłem przez las powoli, zatrzymując się często, by się rozejrzeć i 

posłuchać. Dźwięk deszczu siekącego liście i wielkich kropel spadających z 
drzew zagłuszał wszelkie inne dźwięki. Listowie drzew i krzewów oraz 
ograniczona widoczność spowodowana mgłą sprawiały, że mój wzrok nie 
sięgał daleko. Mimo to nawet miejskiemu chłopakowi, takiemu jak ja, łatwo 
było podążać śladem zagłębień w mokrych liściach zaścielających ziemię.

 

W tym powolnym tempie dotarcie do skraju polany, na której stał 

główny kompleks budynków, zajęło mi dwadzieścia minut. Wykorzystując 
osłonę drzew, podkradłem się do miejsca za grubym pniem, skąd miałem 
dobry widok. Leżąc płasko na brzuchu, wysunąłem nieco głowę zza pnia. 
Główny kompleks składał się z jednopiętrowej budowli z bali, która służyła 
za sypialnię i garaż dla pojazdów, oraz budynku głównego - ogromnego 
budynku, także jednopiętrowego i z bali, z biegnącą wokół niego zadaszoną 
werandą. Na żwirowym podjeździe nie było żadnych pojazdów.
 

Z przodu na werandzie leżało ciało. Po jego ułożeniu poznałem, że to 

trup.
 

Dobiegł mnie stłumiony terkot, trwający mniej więcej sekundę, a 

potem jeszcze jeden. Odgłosy te zdawały się dochodzić z budynku 
głównego. Wiedziałem, co to za odgłosy - serie z pistoletu maszynowego z 
tłumikiem. Zabójcy pracowali pełną parą, dokonując rzezi.
 

Zabójcy. Musiało ich być więcej niż jeden. Pistolet w moim ręku 

wydał mi się bezużyteczny.
 

Trzeba by być idiotą albo samobójcą, by wpaść tam z pistoletem i 

stawić czoło nieznanej liczbie napastników uzbrojonych w broń maszynową. 
Na pewno wiele razy w życiu zrobiłem z siebie głupka, ale nie miałem 
skłonności samobójczych. Leżąc za tym drzewem na mokrych liściach, 
wiedziałem, że po prostu nie mogę nic zrobić. Zerknąłem na zegarek. Było 
siedemnaście po dwunastej.
 

Minęło kilka minut. Wydawało się, że strzelanina się skończyła. Po 

tych dwóch seriach zapadła cisza. Teraz z komina zaczął się unosić dym.
 

Byłem parę razy w salonie w głównym budynku i pamiętałem 

ogromny kominek z kamiennych ciosów.
 

Dym przybrał kształt słupa.

 

Może ci dranie podpalali budynek.

 

Dwadzieścia dziewięć po dwunastej na werandę wyszedł mężczyzna 

w stroju maskującym. W ręku trzymał pistolet maszynowy. Podszedł do 
krawędzi werandy, patrząc w moją stronę, i zrobił ręką przyzywający gest.
 

Zamarłem, wstrzymując oddech. Na pewno nie machał do mnie!

 

I wtedy doznałem szoku. Nagle podniósł się krzak obok samotnego 

drzewa kilka metrów przede mną i ruszył w stronę werandy. Był to 
mężczyzna w ghillie, stroju zrobionym ze sznurkowej sieci, liści i strzępów 
tkaniny, który okrywał go od stóp do głowy i pozwalał mu całkowicie 
wtopić się w otoczenie. Widziałem wystający spod tego kamuflażu owalny 
tłumik, przypominający kształtem kiełbasę, osadzony na jego broni.
 

Gdybym ruszył spod drzewa w którąkolwiek stronę, zauważyłby 

mnie i zabił.
 

W tych dniach każdy Tom, Dick i Harry nosili ubranie maskujące, 

ale pistolety maszynowe z tłumikami i ghillie? Ci ludzie wyglądali na 
zawodowców. Być może byli strzelcami wyborowymi. Uff! Z miejsca 
podziękowałem mojej szczęśliwej gwieździe, że włożyłem nie tę co zwykle, 
żółtą kurtkę, lecz ciemnozieloną. Uszło ze mnie powietrze i wydawało mi 
się, że zapadam się pod ziemię, żeby zniknąć im z pola widzenia.
 

Cały czas usilnie myślałem. Kiedy zobaczyłem, że ten w stroju 

maskującym spogląda na zegarek i wyjmuje z pochewki przy pasie 
dwukierunkowe radio, wiedziałem, że wpakowałem się w głębokie i 
poważne szambo. Być może dostali się tutaj, idąc przez porastające wzgórza 
lasy państwowe, ale gotów byłem założyć się o swoją emeryturę, że teraz 
czekali na transport. Ktoś miał przyjechać po nich samochodem jedyną 

prowadzącą tu drogą i ten ktoś zobaczy mój samochód, po czym powiadomi 
ich o tym przez ręczne radio, a wtedy zaczną zawzięcie szukać mojej nic 
nieznaczącej osoby.
 

Akurat kiedy ta myśl przemknęła przez moje synapsy, usłyszałem, że 

ożywa radio w ręku tego faceta. W nieruchomym powietrzu dźwięk niósł się 
daleko, chociaż nie mogłem rozróżnić słów. No tak, obaj szybko się 
rozejrzeli.
 

Oho!

 

Wtedy uświadomiłem sobie, że powinienem był zabrać samochód, 

pojechać do wsi i zatelefonować po kawalerię.
 

Zdałem sobie też sprawę z tego, że wybrałem nieodpowiednią 

kryjówkę. Wyciągnięty na ziemi za drzewem byłem dla tych dwóch 
niewidoczny, dopóki stali przed domem, ale gdyby zaczęli okrążać polanę, 
bez trudu by mnie zauważyli.
 

Od razu zacząłem się wycofywać, starając się, by między nimi i mną 

było to drzewo. Kiedy pozwalało na to ukształtowanie terenu, podnosiłem 
się do pozycji kucznej i drepcząc jak kaczka, szedłem tyłem najszybciej, jak 
mogłem. Oczywiście zobaczą moje ślady, ale miałem parę minut, zanim je 
znajdą. Miałem zamiar się przekonać, czy uda mi się dotrzeć do mojego 
samochodu przed nimi.
 

Zagłębiwszy się pięćdziesiąt jardów w las, zacząłem biec truchtem w 

kierunku chaty ochrony. Nie ubiegłem daleko - uniemożliwiały to pnie 
drzew, opadłe gałęzie, powalone drzewa, kamienie i nierówny teren. 
Mogłem jedynie szybkę iść, obchodząc przeszkody, przełażąc przez nie lub 
pod nimi, tak samo jak w drodze z chaty. Odciski moich butów utworzyły 
już niemal wyraźnie widoczną ścieżkę. Szedłem tak tą wąską dróżką, 
prosząc się o to, żeby mnie ktoś zastrzelił.
 

Po dziesięciu minutach tej przeprawy zatrzymałem się, zrzuciłem 

buty, związałem je razem sznurowadłami i zarzuciłem na kark. Wilgoć 
natychmiast przeniknęła przez skarpetki, niemal mrożąc mi stopy.
 

Starając się jak najmniej naruszać liście i ziemię, zacząłem się 

wspinać na wzgórze pod kątem prostym od ścieżki. Kiedy odszedłem jakieś 
czterdzieści stóp, usiadłem, żeby znowu włożyć buty. Stopy miałem już 
zupełnie zimne - nie było mowy, żebym zaszedł daleko bez butów.
 

Zawiązywałem sznurowadło drugiego, kiedy kątem oka zauważyłem 

jakiś ruch. Od strony chaty zasłaniała mnie częściowo zbutwiała kłoda. 
Schyliłem się, skuliłem za nią i czekałem.
 

Minęła może minuta. Potem nadszedł on, po moich śladach. Był w 

ubraniu maskującym, a w rękach trzymał pistolet maszynowy z tłumikiem, 
oparty kolbą o prawe biodro. Widziałem cienkie ramię mikrofonu na tle jego 
twarzy, słuchawkę miał pod czapką maskującą. Poruszał się powoli, ale bez 
zatrzymywania się, patrząc na przemian to na ścieżkę, to na las po prawej i 
po lewej stronie.
 

Musiał mieć duże doświadczenie w tropieniu w lesie, bo kiedy 

doszedł do miejsca, gdzie zboczyłem ze szlaku, zorientował się, że ślady 
oddalają się od ścieżki, i odwrócił się do mnie, nadal lustrując wzrokiem 
zarośla. Umieściłem muszkę pistoletu w samym środku jego piersi i 
pociągnąłem za spust.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 3

 

 

 

 

 

 

W ciszy i w mroku panującym w lesie odgłos wystrzału był 

najgłośniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałem.
 

Człowiek, do którego wypaliłem, natychmiast upadł.

 

Nie czekałem, by się przekonać, jak mocno dostał. Wyskoczyłem zza 

kłody i podbiegłem do niego z pistoletem gotowym do strzału.
 

Facet nawet nie drgnął. Wyglądało na to, że pocisk przeszył serce i 

zatrzymał je. Zatrzymał na amen.
 

Nie znałem go. Na głowie miał zestaw do rozmowy, składający się 

ze słuchawki wkładanej do ucha i mikrofonu. Przewód od zestawu 
prowadził do radia w pochwie przy pasie. Obsłużyłem się - on już tego nie 
potrzebował.
 

Pistoletem maszynowym był MP5 z lunetą z czerwonym punktem i 

tłumikiem. Miał podwójny magazynek, którego każda część zawierała 
czterdzieści naboi.
 

Obszukałem jego kieszenie, znalazłem zapasowy podwójny 

magazynek i wziąłem go, stwierdziłem, że ma oprócz tego pistolet, i też go 
wziąłem. Żadnych kluczyków do samochodu. Miałem przemoczone włosy, z 
których ciurkiem leciała woda na czoło, zalewając mi oczy, otarłem więc 
twarz mokrym rękawem, a potem wcisnąłem na głowę jego czapkę 
maskującą.
 

Radio było włączone, ale nikt nic nie mówił.

 

Ciężar MP5 dał mi głupią pewność siebie. Byłem zziębnięty, 

przemoknięty, przestraszony i wściekły. Ruszyłem z powrotem w stronę 
głównego kompleksu z pistoletem maszynowym opartym o biodro i 
kciukiem na bezpieczniku. Łagodna deszczowa mgiełka przeszła teraz w 
mżawkę.
 

Najbardziej martwił mnie ten facet w stroju ghillie. Kiedy bawisz się 

w lesie w podchody z bronią, ten, kto pierwszy zobaczy drugiego, ma nad 
nim olbrzymią przewagę. Strój ghillie był szczytowym osiągnięciem 
kamuflażu, ale tylko wtedy, kiedy nosząca go osoba pozostawała bez ruchu, 
wtapiając się w otoczenie. Ruch niweczył wartość stroju.
 

Zbliżywszy się do polany, zatrzymałem się za drzewem, by się 

rozejrzeć i posłuchać. Gdy się znalazłem pod wątpliwą osłoną drzewa, 
zlustrowałem okolicę. Przeczołgałem się ostatnie dwadzieścia metrów do 
dużego drzewa, skąd miałem widok na dom i dziedziniec.
 

Dziękowałem moim gwiazdom, że krzaki i chwasty mają gęste liście, 

zapewniając mi pewną osłonę, kiedy nadjechał drogą duży samochód 
terenowy i zatrzymał się przed głównym budynkiem. Kierowca nie wyłączył 
silnika.
 

- Jestem tutaj, Joe.

 

Musiał to być środek transportu, na który czekali, zostawił 

człowieka, którego zabiłem.
 

Leżąc płasko na brzuchu, przesunąłem wylot lufy MP5 przez krzaki i 

umieściłem czerwony punkt siatki celowniczej lunety na kierowcy pojazdu. 
Odległość wynosiła chyba sto metrów, może trochę mniej.
 

Przed pociągnięciem za spust powstrzymywała mnie myśl o tym 

facecie w stroju ghillie. Nie poruszając głową, przeczesywałem wzrokiem 

wszystko, co widziałem w tym mrocznym, mokrym świecie.
 

Niewątpliwie słyszeli wystrzał z pistoletu i wiedzieli, że ich człowiek 

nie zameldował się przez radio. Moja jedyna przewaga polegała na tym, że 
nie wiedzieli, gdzie jestem.
 

Miałem taką nadzieję.

 

Facet w ghillie mógł być w dowolnym miejscu zarośli otaczających 

polanę, czekając na to, aż zdradzę swoją pozycję. Nie miałem złudzeń - z 
MP5 nie musiał nawet być dobrym strzelcem. Każdy z tych magazynków 
pełnych 9-milimetrowych kulek, którymi mógł mnie zasypać, w zupełności 
wystarczał, by położyć kres mojej żałosnej egzystencji.
 

Na werandę wyszedł mężczyzna w stroju maskującym z bronią w 

ręku. Rozejrzał się wokół, po czym włączył radio przy pasku.
 

- Joe?

 

Cisza, która nastąpiła po tych słowach, była brzemienna.

 

Mijały sekundy, jedna po drugiej, a potem inny męski głos odezwał 

się w moim uchu.
 

- Ten intruz musiał zwiać, Frank. Może lepiej wynośmy się stąd w 

diabły.
 

- Nigdy nie widziałem tyle przeklętego papieru. - To ten mężczyzna 

na werandzie, pomyślałem. - Spalenie tego wszystkiego w kominku zajmie 
co najmniej godzinę.
 

- Nie mamy godziny, człowieku.

 

- Chodź pomóc. Podpalimy dom i wynosimy się stąd w diabły.

 

Właśnie wtedy poruszył się krzak po mojej prawej stronie i zaczął 

schodzić zboczem do domu.
 

Mężczyzna na werandzie wrócił do środka. Kierowca terenówki 

wyłączył silnik i wysiadł. Wbiegł na werandę, biorąc po dwa stopnie naraz, i 
zniknął w środku.
 

Czekałem, aż chodzący krzak zbliży się do werandy, a potem 

umieściłem na nim czerwony punkt. Opierając kolbę o ramię, przesunąłem 
przełącznik na ogień ciągły i nacisnąłem spust. Strzał był mniej więcej tak 
głośny jak z karabinka sportowego. Lufa zeszła z celu, więc naprowadziłem 
ją znowu, a potem zwolniłem spust.
 

Krzak osunął się na ziemię, jego broń upadła parę stóp dalej.

 

Myślałem, że wystrzeliłem około dwunastu pocisków.

 

Seria trwająca sekundę albo odrobinę dłużej. Wycelowałem MP5 w 

werandę i czekałem, badając wzrokiem okna. Może powinienem się ruszyć, 
ale stawiałem zakład, że nie wiedzieli, gdzie jestem.
 

Ruch mógł mnie zdradzić.

 

W jednym z okien na parterze pojawił się błysk światła. Te 

sukinsyny naprawdę podpaliły dom. Ogień był coraz silniejszy.
 

Musieli użyć granatów zapalających!

 

Przyłożyłem broń do ramienia i czekałem. Każdy, kto będzie chciał 

odjechać tym samochodem terenowym, zostanie podziurawiony.
 

Wyszli tyłem.

 

Nie widziałem, jak wychodzili, ale mniej więcej po minucie pękło 

parę szyb w dolnych oknach, a z górnych zaczęły buchać kłęby dymu. Nie 
przypuszczałem, że chcą się złożyć w ofierze, doszedłem więc do wniosku, 
że musieli wyjść tyłem i ruszyć z powrotem przez wzgórza, tą samą drogą, 
którą przyszli.
 

Wziąłem głęboki oddech i puściłem się biegiem pod osłonę 

samochodu.

 

Ten sprint zapewniłby mi miejsce na liście graczy, o których 

zabiegają kluby Narodowej Ligi Futbolowej. Jeszcze nigdy w życiu nie 
pędziłem tak szybko.
 

Żadnych strzałów. Kiedy skuliłem się za terenówką i słuchałem, jak 

w budynku trzaska ogień, przyszło mi do głowy, że jeden z tych facetów 
mógł zostać z tyłu tylko po to, by mnie rozwalić, kiedy będę wchodził po 
schodach na werandę.
 

Jeśli tak, był za drzwiami.

 

Opróżniłem magazynek w drzwi, założyłem nowy, a potem puściłem 

serię w każde okno.
 

Czując się nieco lepiej, wbiegłem po schodach i wpadłem do środka, 

gotów strzelać do wszystkiego, co się poruszy.
 

Użyli granatów zapalających. We wnętrzu panował ogromny żar i 

było dużo dymu, ale pożar nie był taki groźny, jak się wydawało. 
Przykucnąwszy, zobaczyłem, że salon zasłany jest papierami. Leżały ich 
całe stosy. I trzy ciała.
 

Jeszcze dwa w kuchni.

 

Tylne drzwi były otwarte.

 

Wyzbywszy się ostrożności, obchodziłem pospiesznie dom, badając, 

czy został tam jeszcze ktoś żywy. I miałem w sercu lekką nadzieję, że 
spotkam jakiegoś złego faceta i będę miał przyjemność rąbnięcia go z MP5.
 

I faktycznie znalazłem kogoś, kto krył się w szafie na górze.

 

Wrzasnęła, kiedy ją stamtąd wyciągnąłem, wrzasnęła i skoczyła mi z 

pazurami do oczu.
 

Odepchnąłem ją brutalnie i upadła na podłogę.

 

- Cholera, kobieto, weź się w garść. Jestem dobrym facetem. - 

Musiałem to wykrzyczeć, bo byłem nieźle wnerwiony.
 

Gapiła się na pistolet maszynowy oczami wielkimi jak spodki, a w 

pokoju kłębił się dym. Jej spojrzenie przesunęło się na moją twarz. 
Musiałem wyglądać jak stwór z Czarnej Laguny, stojąc tam z bronią w ręku, 
przemoczony do nitki, pokryty liśćmi i błotem.
 

- Kim jesteś? - wyszeptała, patrząc rozszerzonymi źrenicami na broń.

 

- Wynośmy się stąd w cholerę, kobieto, a przedstawianie się 

zostawmy na później. - Podniosłem ją szarpnięciem z podłogi i pchnąłem w 
stronę drzwi.
 

- Walizka! - wrzasnęła, wskazując na szafę.

 

- Nie mamy czasu na twoje pierdolone ciuchy. Ten cholerny dom 

płonie...
 

- To po to przyszli! Tego chcieli! Wyszarpnąłem walizkę z szafy - 

musiała ważyć z pięćdziesiąt funtów - i popchnąłem ją do niej.
 

- Zjeżdżaj ze schodów i z tej chałupy, i to zaraz, a ja sprawdzę, czy 

jest tu jeszcze ktoś żywy.
 

Zniknęła w dymie, ciągnąc walizkę - była zbyt ciężka, by mogła ją 

nieść.
 

Biegałem od pokoju do pokoju, zaglądając do szaf i pod łóżka, 

kaszląc i krzycząc. Nie znalazłem nikogo, nie żebym wszędzie szukał, nie 
miałem na to czasu. Dym był coraz gęstszy. Czułem żar bijący od podłogi i 
ścian. Rzuciłem się w stronę schodów, mając nadzieję, że nie zwlekałem 
zbyt długo. Na klatce schodowej było jak w kominie, dym i żar buchały nią 
na piętro. Wstrzymałem oddech i puściłem się na oślep w dół.
 

U podnóża schodów potknąłem się o coś i rozciągnąłem się jak 

długi. To ta kobieta zemdlała i leżała bezwładnie obok walizki.

 

Ogień szalał teraz i żar był nieprawdopodobny, ale nad podłogą, 

może do wysokości pół metra, było trochę widać. Podczołgałem się do niej, 
chwyciłem ją za ramię i zacząłem ciągnąć. Nie dawałem sobie rady z 
pistoletem maszynowym i dziewczyną, porzuciłem więc broń.
 

Kiedy dotarłem z nią na werandę, na pół zniosłem, na pół ściągnąłem 

ją ze schodów. Na dziedzińcu straciłem równowagę i puściłem ją. Opadłem 
na kolana, krztusząc się, niemal wymiotując i rozpaczliwie starając się 
złapać w płuca trochę powietrza. Pozostałem w takiej pozycji, dopóki nie 
przejaśniło mi się nieco w głowie. Kobieta miała płytki oddech. Położyłem 
ją na trawie, obróciłem na brzuch i zacząłem jej wyprostowywać i zginać 
ręce. Po pół minuty zakrztusiła się i wycharczała:
 

- Walizka! Na miłość boską, weź tę walizkę!

 

W porządku, dojdzie do siebie.

 

Domyślając się, że wie więcej niż ja, polazłem jak pająk z powrotem 

do domu po tę przeklętą walizkę i MP5. Bardziej chciałem mieć tę broń niż 
walizkę. Faceci, którzy sprzątnęli tych ludzi i podpalili dom, mogli wrócić, 
gdyby wrócili, chciałem mieć ten rozpylacz. W naszych niepewnych czasach 
musisz załatwić innych, zanim oni załatwią ciebie.
 

Powrót do tego budynku był jedną z najgłupszych rzeczy, jakie 

zrobiłem, odkąd wyrosłem z pieluch i przestałem jeść błoto. Żar i dym były 
niemal nie do zniesienia.
 

Jakimś cudem odnalazłem broń i walizkę i ruszyłem w kurs 

powrotny ku wyjściu. Zgubiłem się w dymie i zaczęło mi się od niego kręcić 
w głowie, ale potem, w ostatniej chwili, znalazłem drzwi. Rzuciłem walizkę 
na dziedziniec i osunąłem się obok niej na trawę.
 

Kiedy się krztusiłem i kaszlałem, ona załadowała walizkę do 

samochodu terenowego.
 

W końcu udało mi się odzyskać oddech. Podniosłem się z trudem na 

nogi i omal nie upadłem na twarz. Po kolejnych trzydziestu sekundach 
siedzenia z rękami na kolanach wstałem. Pochylała się nad zwłokami tego 
faceta w stroju ghillie. Zdjęła jego słuchawkę i mikrofon i trzymała zestaw 
w ręku.
 

- Znasz go? - zdołałem wykrztusić.

 

- Nie - odparła i cisnęła zestaw na ziemię. Odwróciła się do mnie 

tyłem.
 

- Nazywam się Carmellini. Kim, do diabła, ty jesteś?

 

- Kelly.

 

Wymieniła również nazwisko, ale mi umknęło. Była mniej więcej 

średniego wzrostu, miała krótkie, ciemne włosy i duże brązowe oczy i była 
około trzydziestki, może parę lat starsza. Mogła być nawet ładna, trudno 
powiedzieć. Ubranie i twarz miała pokryte sadzą i brudem. Za nami ryczał 
ogień. Żar stawał się coraz większy i stwierdziłem, że się odsuwam od 
niego. Ona też. Chociaż od czasu do czasu zerkała na pożar, wzrok miała 
skierowany głównie na mnie.
 

- No cóż, Kel, jest jak jest. Te dupki zastrzeliły każdego, kogo 

znalazły, i podpaliły ten przeklęty dom. Najgorsze, że mogą wrócić. 
Pożyczymy ten wspaniały pojazd i spadamy stąd.
 

Udało mi się dotrzeć chwiejnym krokiem do samochodu i zajrzeć do 

niego. Kluczyk tkwił nadal w stacyjce.
 

Podniosłem MP5 z ziemi i położyłem na tylnym siedzeniu, po czym 

usiadłem za kierownicą. Kelly usiadła na fotelu dla pasażera.
 

Byliśmy łatwym celem, gdyby zabójcy postanowili zostać i urządzić 

na nas zasadzkę, ale modliłem się, by tego nie zrobili. Mimo to pistolet 
Freda na moich kolanach poprawiał mi samopoczucie. Kiedy wycieraczki 
usunęły wodę z szyby, uruchomiłem samochód i zawróciłem.
 

Facet w stroju ghillie wyglądał jak kupka gałęzi na trawniku.

 

Ustawiłem dźwignię na bieg jałowy, wyskoczyłem i podbiegłem do 

niego. Obróciłem jego głowę i dobrze przyjrzałem się twarzy. Nie. Nigdy 
wcześniej go nie widziałem. Obok niego leżał MP5. Zapomniałem o nim. 
Do diabła, mogłem zostawić ten drugi w domu i wziąć ten.
 

Jego broń miała magazynek, który mógł się później przydać, więc go 

wyjąłem. Broń zostawiłem.
 

- Skąd masz swój pistolet maszynowy? - zapytała Kelly, nie 

spuszczając wzroku z mojej twarzy.
 

- Facet, który go używał, zostawił mi go w testamencie. Zerknęła na 

dom, a potem na walizkę na tylnym siedzeniu.
 

Kiedy jechaliśmy podjazdem, zapytałem:

 

- Co się tutaj stało?

 

- Przyszli rano. Byłam na górze, usłyszałam strzelaninę, wyszłam na 

górny podest schodów. Można stamtąd zajrzeć przez balustradę do salonu na 
dole i zobaczyłam, że zastrzelili Michaiła. Wtedy złapałam walizkę z jego 
pokoju i schowałam się.
 

- Kto to jest Michaił? Co jest w tej walizce? Wzięła głęboki oddech, 

zanim odpowiedziała.
 

- Michaił Gonczarow był głównym archiwistą FSB, następczyni 

KGB. Był jakby... ich bibliotekarzem, szefem centralnego magazynu akt. W 
zeszłym tygodniu uciekł. Dopiero zaczęliśmy go wypytywać. Przez 
ostatnich dwadzieścia lat robił notatki z teczek z aktami wywiadu 
sowieckiego, a po rozpadzie ZSRR rosyjskiego. Kiedy go wyciągnęliśmy, 
przywiózł ze sobą siedem walizek tych notatek. - Wskazała kciukiem za 
ramię. - Ta jest ostatnia.
 

Kiedy dom stanął w płomieniach, mężczyzna ukrywający się w 

suszarce w piwnicy zdecydował, że nie może dłużej czekać. Czuł zapach 
dymu, słyszał szum i trzask ognia i wiedział, że jeśli będzie dłużej czekał, 
nigdy nie wydostanie się z budynku.
 

Może już czekał zbyt długo...

 

Dym nie wypełnił jeszcze piwnicy. Musiało być z niej jakieś 

wyjście! Biegał od jednego pomieszczenia do drugiego, walcząc z paniką. 
W jednym pomieszczeniu był piec grzewczy, było też kilka spiżarni pełnych 
konserw i dużych zamrażarek... a na końcu korytarza drzwi.
 

Potężną zasuwę można było otworzyć od wewnątrz. Otworzył je i 

znalazł się na klatce schodowej. Powoli szedł po schodach w górę, starając 
się cokolwiek zobaczyć, kiedy w pomieszczeniach nad nim szalał pożar.
 

Nikogo w zasięgu wzroku. Kilkadziesiąt metrów postrzępionej 

trawy, pokrytej jesiennymi liśćmi, a dalej las.
 

Pobiegł w tę stronę.

 

Bezpieczny za dużym drzewem zatrzymał się i obejrzał za siebie, na 

dom, który spowijały płomienie.
 

Krew pulsowała mu w skroniach.

 

Zagryzając wargę, starając się powściągnąć emocje, odwrócił się 

tyłem do płonącego budynku i wszedł w ciemny, ociekający wodą las.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 4

 

 

 

 

 

 

Kiedy dotarliśmy do mojego samochodu, zjechałem terenowym z 

drogi i zaparkowałem go. Było akurat tyle miejsca, że mogłem mój 
odwrócić przodem w drugą stronę.
 

- Dlaczego zaparkowałeś tutaj? - zapytała Kelly, kiedy ładowałem 

walizkę pełną papierów do bagażnika.
 

- Dalej na wzgórzu jest chałupa strażników. Agencja przysłała mnie 

tu do oddziału ochrony, chciałem więc przed pójściem do głównego 
budynku zgłosić się do chłopaków. Obaj byli martwi. Wyglądało na to, że 
zastrzelono ich z broni automatycznej. - Nie myślałem, że będę go 
potrzebował, ale położyłem MP5 na półce za siedzeniami coupe.
 

Kiedy zawróciłem i kierowaliśmy się w stronę drogi o twardej 

nawierzchni, rzekła:
 

- Powiedz jeszcze raz, jak się nazywasz?

 

- Tommy Carmellini. A ty po co tu byłaś?

 

- Jestem tłumaczką z rosyjskiego. Wszystkie notatki są po rosyjsku. 

To był jedyny język, jaki znał Gonczarow.
 

- W tej walizce są jego notatki? - Tak.

 

- A więc je ocaliłaś - powiedziałem z zadumą i zerknąłem na nią. Nie 

wyglądała na najtwardszą panienkę w dzielnicy, ale miała charakter. 
Oczywiście można się było zastanawiać, do jakiego stopnia. Ci faceci w 
strojach maskujących i z bronią automatyczną mieli zabić wszystkich i 
zniszczyć wszystkie notatki. Byli grupą uderzeniową, ale czyją?
 

Ktoś się bardzo wkurzy, kiedy się dowie, że ocalały dwie osoby. 

Zerknąłem na nią ponownie, zastanawiając się, czy ta myśl przyszła już jej 
do głowy.
 

Przejechaliśmy przez most i skręciliśmy w żwirową drogę biegnącą 

przez łąkę i lądowisko oraz obok hangaru. Czułem się nagi. Akurat 
skręciliśmy na utwardzoną drogę, kiedy zza zakrętu wyjechał pierwszy wóz 
strażacki z Bartow. Na szczęście nikt z jego załogi nie widział naszego 
samochodu jadącego przez łąkę... Taką miałem nadzieję. Kiedy nas minął, 
zwolniłem i spojrzałem za siebie, na niskie wzgórza. Chociaż wciąż padał 
deszcz, pułap chmur podniósł się na tyle, że widziałem wznoszący się za 
drzewami i mieszający się z chmurami słup dymu.
 

Zwolniłem sprzęgło i samochód ruszył dalej. Obok nas przemknęły i 

skręciły w żwirową drogę, jadąc za wozem strażackim, trzy samochody z 
małymi światłami błyskowymi na dachach, prawdopodobnie ochotnicza 
straż pożarna. Przetoczyły się z rykiem silników przez łąkę i most i zniknęły 
w lesie.
 

- Nie dosłyszałem twojego nazwiska, Kelly.

 

- Erlanger.

 

- No więc co jest w tych notatkach?

 

- Wszystko. Podczas tych dwudziestu kilku lat, kiedy był głównym 

archiwistą, streszczał albo dosłownie przepisywał wszystkie akta KGB, 
które uznał za ważne, a potem, co wieczór, kiedy wychodził do domu, 
wynosił te notatki z budynku. Ten zbiór zapełnił siedem walizek... góra 
materiałów. Dopiero zaczynaliśmy ją przekopywać. To tylko moje domysły, 
ale powiedziałabym, że z grubsza połowa tych materiałów odnosi się do 

sowieckiej polityki wewnętrznej. Akta wywiadu, które widziałam, dotyczyły 
rekrutacji i prowadzenia agentów... dostarczających informacji za pieniądze 
i z pobudek ideologicznych - nielegalnych rezydentów, zabójstw, 
dezinformacji, łapówek, obalania obcych reżimów, wspierania lokalnych 
komunistów na całym świecie, handlu bronią... czego tylko chcesz. Pomyśl 
tylko o jakiejś brudnej robocie, którą wykonywało KGB przed upadkiem 
komunizmu, i o jakiejś brudnej robocie, którą wykonywało od tamtego 
czasu, a znajdziesz to w tych materiałach.
 

- Jak daleko w przeszłość sięgają te akta?

 

- Do czasów Lenina, Dzierżyńskiego, Stalina, czystek... Gonczarow 

miał dostęp do każdej teczki w archiwach, dopóki pięć lat temu nie 
przeszedł na emeryturę. Był zafascynowany sposobem, w jaki partia 
wykorzystywała NKWD i KGB do eliminowania opozycji i utrzymywania 
się przy władzy, a potem kłamała o tym. Okresowo jego zwierzchnicy albo 
wysoko postawieni przedstawiciele władz nakazywali zniszczyć akta, 
pozbyć się dowodów, więc je przepisywał, zanim poszły do niszczarki albo 
do pieca.
 

Dojechaliśmy do mostu w Bartow i skręciliśmy w prawo, na 

Staunton i Shenandoah, od których dzieliło nas sto dwadzieścia kilometrów i 
siedem gór. Kiedy przyspieszaliśmy za skrzyżowaniem, zerknąłem w 
lusterko wsteczne. Jadący z północy duży samochód terenowy wziął zakręt i 
ruszył naszym śladem. Nie był to ten, który zostawiłem, kiedy 
przesiadaliśmy się do mojego wozu - przyjechał z niewłaściwego kierunku, 
a poza tym kluczyki do tamtego miałem w kieszeni.
 

- To dranie - powiedziała ochryple Kelly Erlanger. - Gonczarow i 

pozostali nie mieli żadnych szans. Zostali zabici jak barany. Zamordowani. 
Zastrzeleni.
 

Zerknąłem na nią. Z oczu ciekły jej łzy. Patrzyła przed siebie 

niewidzącym wzrokiem...
 

Samochód terenowy siedział nam wciąż na ogonie, oddalony o 

osiem, może dziesięć długości. Niemal dziewięćdziesiąt kilometrów 
jechałem wąską, mokrą szosą, pędząc ku dolinie. Zostawiałem za sobą 
smugę rozpylonej wody. Zwolniłem do pięćdziesiątki. Terenówka 
utrzymywała cały czas taki sam dystans. Cholera!
 

- Uciekła z nim żona. Nie wiem, co się z nią stało.

 

- W kuchni były dwie martwe kobiety - powiedziałem. - Jedna z nich 

miała chyba koło sześćdziesiątki. Może sześćdziesiąt parę lat, siwe włosy, 
dość pulchna. Ta druga może trzydzieści, wysoka.
 

- Ta starsza to Bronisława Gonczarowa. Nie znała ani słowa po 

angielsku. Ta wysoka to Natasha Romerstein. Ona też była tłumaczką, 
pracowałyśmy razem w agencji. Jej rodzice byli Ukraińcami, ona urodziła 
się w Ameryce. Miała dwuletniego syna.
 

Zbliżaliśmy się do rozwidlenia. W prawo prowadziła droga, którą 

zawsze jeździłem do i z tej wioski - była jedyną, którą znałem - więc ją 
wybrałem. Samochód terenowy pojechał za mną.
 

Znajdowaliśmy się wciąż w wąskiej dolinie. Strumień wił się, ale 

droga biegła prosto, przecinając go parę razy. Potem przechodziła w długi, 
głęboki zakręt w lewo i ciągnęła się prosto jeszcze przez milę. Dopiero na 
końcu doliny, gdzie wspinała się na szczyty Allegheny, zaczynała się wić. 
Sprawdziłem, czy Kelly ma zapięty pas. Nie miała.
 

- Zapnij pas - powiedziałem przez warkot silnika. Zrobiła to i 

obejrzała się do tyłu. Terenówka nie odklejała się od nas. Utrzymywałem 

pięćdziesiątkę.
 

- Są za nami od Bartow, utrzymują cały czas ten sam dystans - 

powiedziałem. - Jeśli nie urwiemy się im w drodze pod górę, będą kłopoty. 
Umiesz strzelać z MP5?
 

- Nie.

 

Wyjęła z kieszeni komórkę, spojrzała na nią i oznajmiła:

 

- Nie ma zasięgu.

 

- Do kogo chcesz dzwonić? - zapytałem.

 

- No jak to... do agencji! Do mojego szefa.

 

- Ci faceci nie byli Rosjanami. Byli Amerykanami. Słyszałem ich 

rozmowę.
 

- Co mówisz?

 

- Nie wyciągaj pochopnych wniosków. Owszem, Rosjanie mogli 

wynająć paru Amerykanów, by napadli na ten dom, zabili Gonczarowa i 
spalili jego notatki, ale skąd wiedzieli, że on tam jest?
 

Kiedy to trawiła, dotarliśmy do końca doliny i zaczęliśmy się piąć 

pod górę. Zredukowałem bieg i docisnąłem pedał gazu. Chociaż droga była 
mokra, mercedes miał dobre gumy.
 

Terenówka nie była tak zwinna na zakrętach jak coupe. Musieli mieć 

od groma koni pod maską, bo nawet mimo mojej przewagi w 
manewrowaniu wciąż trzymali się za mną. Na jednym z zakrętów w 
kształcie podkowy, w połowie drogi pod górę, poczułem, że znosi mi tył 
wozu... Udało mi się go wyprowadzić z poślizgu i dalej wciskałem gaz do 
dechy, kiedy terenówka wpadła w poślizg, zjechała na pobocze i spod jej kół 
prysnął żwir. Jej kierowca szybko odzyskał panowanie nad samochodem, 
nie tracąc wiele szybkości, i znów siedział mi na ogonie.
 

W prawo, w lewo, coraz wyżej pod górę, operując sprzęgłem i 

dźwignią zmiany biegów, trzymałem mercedesa tak blisko granicy 
przyczepności kół, jak mogłem. Kelly zapierała się obiema rękami.
 

Pnąc się pod górę, nie minęliśmy ani jednego samochodu. 

Wjechaliśmy na jej grzbiet - przemknęliśmy obok tablicy głoszącej, że 
używanie antyradarów jest w Wirginii zabronione - i znaleźliśmy się na 
długim zjeździe ze wschodniego zbocza. Pozwoliłem mercedesowi nabierać 
prędkości... sześćdziesiąt mil, siedemdziesiąt... dystans między nami i 
terenówką się zwiększał... a potem zahamowałem ostro, żeby wziąć 
niewidoczny z daleka zakręt w prawo.
 

Za szybko... tył samochodu stracił przyczepność i sunęliśmy 

poślizgiem w poprzek drogi, ku poboczu i krawędzi urwiska. Oczywiście 
władze stanowe nie wpadły na pomysł, żeby postawić na tym zakręcie 
barierę ochronną. Przed nami był skraj przepaści, jak Wielki Kanion. 
Uratowała nas dodatkowa siła tarcia skał.
 

Rozpryskując kołami żwir, wprowadziłem samochód z powrotem na 

drogę i zapomniałem zmienić bieg, o mało nie zadławiając silnika, a potem 
znowu ostro przyspieszyłem. W lusterku wstecznym mignęła mi terenówka 
ześlizgująca się na pobocze i lecąca w przepaść.
 

Nacisnąłem gwałtownie hamulec.

 

- Dlaczego się zatrzymujemy? - krzyknęła Kelly, kiedy siła bezwładu 

rzuciła ją do przodu. Uratował ją pas bezpieczeństwa.
 

- Wypadli z drogi i przelecieli przez krawędź - powiedziałem, kiedy 

benz stanął i wrzuciłem wsteczny bieg. - To nasza ostatnia szansa, żeby się 
dowiedzieć, kim są ci faceci i dla kogo, do diabła, pracują.
 

Cofałem się na pełnym gazie, z wyciem silnika, a potem 

zahamowałem na poboczu, w miejscu, gdzie spadli. Przestawiłem dźwignię 
w położenie neutralne i zaciągnąłem hamulec ręczny, a potem wyskoczyłem 
z pistoletem Freda w prawej dłoni.
 

W terenówce, która nadziała się na duże drzewo trzydzieści stóp 

niżej, nikt się nie ruszał. Walnęła w pień bokiem, tuż za drzwiami kierowcy, 
i drzewo je zablokowało. Szyby się rozsypały, pojazd był skręcony siłą 
uderzenia. Widziałem dwie głowy - kierowcy i pasażera - i żadna się nie 
poruszała.
 

Ześlizgiwałem się po błocie i żwirze ze zbocza, z trudem starając się 

utrzymać na nogach, dopóki nie dotarłem do wraku.
 

W pojeździe było trzech mężczyzn. Pasażer i facet na tylnym 

siedzeniu byli w maskujących spodniach i koszulach, natomiast kierowca 
ubrany był w dżinsy i pulower. Na pierwszy rzut oka wyglądało, jakby 
poduszki powietrzne ocaliły im tyłki. Ale nie temu facetowi z tyłu. Widać 
było, że ma złamany kark. Jego ciało leżało częściowo na podłodze, 
częściowo na siedzeniu.
 

Przyłożyłem palce do arterii szyjnej pasażera. Żył. I był 

nieprzytomny. W kaburze nad kostką miał trzydziestkę ósemkę o krótkiej 
lufie, a między nogami trzymał MP5. U jego stóp leżało dwukierunkowe 
radio. Jedną nogę miał złamaną - najwidoczniej kość pękła od uderzenia w 
broń podczas wypadku.
 

Wyciągnąłem rękę obok niego i sprawdziłem arterię kierowcy. Brak 

tętna.
 

Mocowałem się z drzwiami od strony pasażera, by je otworzyć, 

kiedy usłyszałem, że silnik mercedesa wchodzi na wyższe obroty. Ruszyłem 
w górę błotnistego zbocza, zrobiłem dwa kroki i zrezygnowałem. Stojąc tam 
w deszczu, po kostki w błocie, liściach i śmieciach z drogi, słuchałem, jak 
mój mercedes zjeżdża z góry, dopóki zupełnie nie ucichł głos silnika.
 

Co za piekielny dzień.

 

Nie byłem na tyle sprytny, by wyjąć kluczyki ze stacyjki, więc stara 

Kelly jak-tam-się-ona-nazywa dała dyla, zostawiając mnie z dwoma trupami 
i zabójcą w stanie śpiączki, nadającym się tylko na oddział intensywnej 
opieki medycznej. To by wkurzyło nawet papieża.
 

Odpowiednie w tej sytuacji wydawało się powszechnie używane 

ordynarne słowo, głośno je więc wypowiedziałem, a potem powtórzyłem, bo 
podobało mi się jego brzmienie.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 5

 

 

 

 

 

 

Klamra pasa bezpieczeństwa rannego była zablokowana, musiałem 

przeciąć pas scyzorykiem. Wyciągnąłem go z samochodu i położyłem w 
błocie. Nie obchodziłem się z nim zbyt ostrożnie. Jeśli wykituje, to trudno.
 

Nawet nie drgnął. Naturalnie nie miał portfela. Nawet kluczyka do 

samochodu. Odpiąłem kaburę z jego kostki i założyłem.
 

W skrytce leżał wirginijski dowód rejestracyjny samochodu i dowód 

jego ubezpieczenia. Schowałem obydwa do kieszeni.
 

Kierowca miał portfel. Nieźle się namęczyłem, wyjmując mu go z 

kieszeni, z powodu ułożenia ciała, które zostało wciśnięte w skrzywiony 
fotel. Kiedy mi się to udało, przejrzałem jego zawartość, znalazłem prawo 
jazdy i wyjąłem. Nazwisko nic mi nie mówiło. Adres: Burke, Wirginia. 
Włożyłem je do kieszeni. Zajrzałem, by sprawdzić, co jeszcze tam miał. 
Parę kart kredytowych, karta członkowska American Automobile 
Association, wszystko na to samo nazwisko, które widniało na prawie jazdy. 
Może było to jego prawdziwe nazwisko. Z drugiej strony...
 

Usłyszałem, że nadjeżdża jakiś samochód osobowy albo furgonetka. 

Przerwałem i słuchałem. Pojazd piął się pod górę i nie zwalniał. Przejechał 
przez zakręt nade mną i kontynuował jazdę.
 

Ciało mężczyzny ze złamanym karkiem było wciśnięte między 

siedzenia i nie byłem w nastroju, by próbować je stamtąd wydobyć. 
Wątpiłem, żeby miał przy sobie więcej dokumentów tożsamości niż ten, 
który leżał w błocie.
 

Miałem już dać sobie z tym spokój, kiedy zauważyłem wybrzuszenie 

w kieszeni koszuli kierowcy. Poker! Komórka. Włożyłem ją do kieszeni, 
podobnie jak dwukierunkowe radio. Resztę - ciała, broń, amunicję i 
nieprzytomnego faceta leżącego w deszczu na błocie - zostawiłem.
 

Nie minęły trzy minuty od odjazdu Kelly, kiedy skończyłem i 

wdrapałem się po zboczu z powrotem na drogę. Wyglądałem jak obraz 
nędzy i rozpaczy - ubłocony od kolan w dół, pokryty sadzą i brudem od 
kolan w górę. Byłem też przemoczony, zmęczony i wkurzony.
 

Kiedy zbadałem ślady poślizgu na żwirze, włożyłem pistolet Freda 

za pasek spodni z tyłu i upewniłem się, że zakrywa go kurtka. Wcześniej czy 
później ktoś zobaczy ślady opon i przeprowadzi śledztwo.
 

Powlokłem się drogą w dół. Minęły mnie jeszcze dwa pojazdy, oba 

pięły się w górę. Deszcz ciągle padał.
 

Dwadzieścia minut po odejściu od wraka, kiedy byłem już prawie u 

dołu pochyłości, zatrzymał się farmer w starej furgonetce i czekał, aż się z 
nim zrównam. Miał siwe włosy, znoszony kombinezon i czapkę firmową 
Johna Deere. I był suchy.
 

- Wyglądasz, jakbyś prosił się o podwiezienie - powiedział, kiedy 

otworzyłem drzwi.
 

- Samochód wpadł w poślizg tam, na górze i spadł w dół - 

wyjaśniłem. - Jestem brudny jak cholera. Jeśli nie ma pan nic przeciw temu, 
pojadę na pace.
 

- Do diabła, synu, nie zaszkodzisz temu wozowi. Ma prawie tyle lat 

co ty. Wskakuj. Podwiozę cię do Staunton.
 

- Dzięki - powiedziałem z gracją. Wsiadłem i zatrzasnąłem drzwi.

 

Szedł przez ociekający wodą las, omijając próchniejące kłody i 

połamane konary, przełażąc przez głazy i sterty ziemi w miejscach, gdzie 
jakaś dawna wichura wyrwała drzewa z korzeniami. Ciężko było iść po 
mokrych, śliskich liściach, butwiejących na leśnej ściółce od ostatniej 
jesieni. I nie miał na sobie dość ubrania.
 

W głowie miał chaotyczną plątaninę myśli, wspomnień, które 

pojawiały się bez ładu i składu. Prześladował go widok twarzy żony.
 

Nie żyła - tego był pewien.

 

Zamordowana.

 

Jak jego matka i ojciec. Jego pierwsze wspomnienia z dzieciństwa 

sięgały nocy, kiedy przyszło po nich NKWD. Pamiętał ziąb... i płaczącą, 
histerycznie zaprzeczającą czemuś matkę. Był jeszcze brzdącem. Boże, to 
było tak dawno temu... ponad sześćdziesiąt lat. Stalin oczyścił wojsko i 
partię ze swoich wrogów, którzy zostali zgładzeni albo zesłani do obozów 
niewolniczej pracy.
 

Nie wiedział, co się stało z jego rodzicami. Zniknęli w bezkresie 

sowieckiej Rosji i nigdy już nie zobaczył ani nie dostał od nich żadnej 
wieści... Zostały tylko ich duchy, które nawiedzały myśli tych, co ich 
pamiętali.
 

Po jego twarzy spływały łzy, kiedy przekradał się bez celu przez las, 

gramoląc się przez oślizgłe, gnijące kłody, unikając gąszczy i stromizn, idąc 
mniej więcej w jednym kierunku... być może.
 

Prawdę mówiąc, przestało go to już obchodzić.

 

Przez całe życie wiedział, że w końcu po niego przyjdą. Tak jak 

przyszli po jego rodziców.
 

Pamiętał, jak siedział w mieszkaniu na podłodze i płakał, kiedy 

zabrali rodziców. Jak długo czekał na ich powrót, nie potrafił sobie 
przypomnieć - był zbyt mały i zdarzyło się to zbyt dawno temu. Wiele lat 
później kobieta, która go wzięła, powiedziała, że kiedy go znalazła 
skulonego na podłodze, od trzech dni nic nie jadł i nie pił i był bliski 
odwodnienia i hipotermii. Podniosła go, owinęła kocem i zabrała do siebie... 
ryzykując własne życie.
 

Zło okalecza lub zabija, dobro nas zbawia. Kiedy stał się mężczyzną, 

świat pełen był ludzi, którzy nie wierzyli w bezwzględne zasady moralne, 
ludzi, którzy potrafili znaleźć usprawiedliwienie dla każdej linii 
postępowania, jaką przyjmowali, a były to zwykle działania, które 
przynosiły im korzyści. Oszukiwali, kradli, kłamali, grali na zwłokę, 
przepraszali, wyjaśniali i zapewniali siebie i innych, że wszyscy tak robią. 
Nie był jednym z nich.
 

Nie w tym rzecz, że był lepszy od innych. Nie był ani silniejszy, ani 

słabszy niż większość ludzi. Jego też ogarniał żal, dręczyły wyrzuty 
sumienia. A mimo to nawet na chwilę nie poddał się złu, nawet dla ocalenia 
własnego życia. Całe życie spędził w bezpiecznej bliskości tego wszystkiego 
i myślał, że zna wszystkie oblicza zła. Nigdy się nie poddał, walczył z nim, 
starał się nie ulegać stałej trwodze, strachowi przed tym, że zostanie 
odkryty, panice, kiedy rozmyślał o ich zemście.
 

Żona rozumiała to. Stała przy nim, podejmowała wspólnie z nim 

ryzyko i... zapłaciła za to życiem.
 

Szedł przemoczony przez las, trząsł się i wspominał...

 

Stary gadał przez całą drogę do Staunton, a ja starałem się spełniać 

rolę partnera w konwersacji, ale z marnymi rezultatami. Miałem umysł 
zaprzątnięty zbyt wieloma sprawami, by uważnie słuchać szczegółowej 

historii życia jego i jego dzieci, których miał pięcioro czy sześcioro... 
Pogubiłem się w połowie tej opowieści.
 

Wysadził mnie przy WalMarcie w Staunton. Z wdzięcznością 

uścisnąłem jego dłoń. Propozycja zapłaty uraziłaby go, więc nie 
zaryzykowałem tego.
 

Kiedy odjechał, wszedłem do sklepu i kupiłem sobie nowe ubranie, 

od bielizny po kurtkę, a potem poszedłem do męskiej toalety i się 
przebrałem. Przemoczone i zabłocone ubranie wrzuciłem do kubła na 
śmieci. W barze szybkiej obsługi pochłonąłem dwa pączki i dwa kubki 
gorącej, wstrętnej czarnej kawy, myśląc o wydarzeniach tego dnia.
 

Michaił Gonczarow... archiwista KGB, człowiek, który skopiował 

ściśle tajne akta, mnóstwo tych akt, siedem pełnych walizek. Tajemnice z 
czasów zimnej wojny, schowane w miejscu, gdzie nikt nigdy nie zobaczyłby 
ich, miały teraz wypłynąć na światło dzienne. Byłem pewien, że dla wielu 
ludzi na świecie byłaby to przerażająca perspektywa, gdyby się o tym 
dowiedzieli. Widocznie ktoś się dowiedział i był w najwyższym stopniu 
niezadowolony.
 

Zastanawiałem się, kim jest ten ktoś. O zbiorach Gonczarowa 

wiedziało parę osób w CIA, prawdopodobnie paru facetów z brytyjskiego 
wywiadu. I być może pewni ludzie w Rosji.
 

Wydawało mi się nieprawdopodobne, by Rosjanie doszli do tego, 

gdzie agencja miała zamiar wypytać ich byłego, sporządzającego notatki na 
swój własny użytek archiwistę i by udało się im niespełna w tydzień 
zorganizować grupę uderzeniową. Bardziej prawdopodobne, myślałem, jest 
to, że ktoś z agencji powiedział gdzieś... coś... komuś. Pewnie o miejscu i 
oczywiście o tym, że trzeba się spieszyć.
 

Temu, kto chciał uciszyć Gonczarowa i zniszczyć akta, bez względu 

na to, kto to był, niemal się udało, i to za straszną cenę. Teraz człowiek ten 
nie odpuści, zwłaszcza że się dowiedział, iż części akt nie udało się 
zniszczyć i że jedna z osób, które je czytały, wciąż żyje i ma się całkiem 
dobrze.
 

Zostawiłem napiwek dla kelnerki i niespiesznym krokiem 

wyszedłem z WalMartu. Obok przedniego wejścia stał rząd automatów 
telefonicznych. Cofnąłem się do sklepu i wymieniłem banknot 
dziesięciodolarowy na dwudziestopięciocentówki, a potem wróciłem do 
telefonów. Pulzelli był jeszcze w biurze.
 

- Sal, tu Tommy Carmellini. Mam złe... Jego głos przeszedł w syk.

 

- Gdzie jesteś, Carmellini? Było tu FBI z nakazem rewizji i 

przeszukało twoje biurko.
 

- Moje biurko?

 

- Chcą cię przesłuchać. Ktoś zniszczył dziś rano kryjówkę 

Greenbrier, wszystkich zabił. Uważają, że musiałeś mieć w tym udział.
 

- O kurwa, Jezu Chryste! - krzyknąłem, mimo iż rozmawiałem z 

Pulzellim, a on nie znosił wulgarnego języka. - Dopiero wczoraj 
powiedziałeś mi, że mam tam jechać. Myślą, że mi odbiło czy co?
 

- Chcą ci zadać parę pytań. Powiedz im wszystko i pójdą sobie. 

Gdzie jesteś?
 

- To ty mi odpowiedz na pytanie. Kiedy ci powiedziano, żebyś 

wysłał kogoś do Greenbrier dla ochrony, proszono cię konkretnie o mnie czy 
sam mnie wybrałeś?
 

- Ja ciebie wybrałem. FBI wie o tym. Teraz powiedz mi, gdzie jesteś.

 

- Sal, zawsze grałeś ze mną uczciwie, więc ci się zrewanżuję. Kiedy 

tam dotarłem, byli tam zabójcy, a jedna z tłumaczek im uciekła. Z tego, co 
mi powiedziała, zdaje się, że w agencji jest przeciek. Zabójcy mogli być 
nawet ludźmi agencji... tego jeszcze nie wiem.
 

- Porozmawiaj z FBI.

 

- To pewnie dobra rada, ale teraz wiem za dużo. Jeśli w agencji są 

jakieś czarne owce, to mogli mnie wystawić, żeby było na mnie, i niewiele 
mogę zrobić w tej sprawie. Pilnuj się, Sal, żeby cię ktoś nie zaszedł od tyłu... 
i trzymaj się z dala od linii ognia.
 

Rozłączyłem się, zanim zdążył odpowiedzieć.

 

Deszcz zelżał i przeszedł w lekką mżawkę, niemal w mgłę. Stojąc na 

środku parkingu WalMartu z telefonem komórkowym w dłoni, nieco 
zmokłem, ale nie przemokłem. Stałem tam, wchłaniając płynny blask słońca, 
i zastanawiałem się, jakim cudem FBI wpadło tak szybko na mój trop.
 

Byłem niespodziewaną usterką, świadkiem, który widzi zbyt dużo i 

nie pada na rozkaz martwy.
 

Wydawało mi się logiczne, że jeden z zabójców musiał podać numer 

rejestracji mojego samochodu temu komuś z agencji albo z FBI i że ten ktoś 
postanowił mnie wrobić. Albo na zawsze uciszyć.
 

Albo, co bardziej prawdopodobne, zrobić i jedno, i drugie. Jeśli 

zamordowałeś osiem czy dziewięć osób, żeby ukryć grzeszne sekrety, to co 
za różnica rąbnąć jedną czy dwie więcej?
 

Nie bardzo mi się uśmiechało siedzenie w biurze FBI w Staunton i 

paplanie do mikrofonu magnetofonu, podczas gdy wokół biega tylu złych 
facetów z MP5 z tłumikami.
 

Schowałem komórkę do kieszeni i wróciłem do automatów 

telefonicznych. Następną rozmowę chciałem przeprowadzić z moim 
wspólnikiem z warsztatu ślusarskiego, Williem Drutem. Wykręciłem jego 
numer. Odebrał po trzecim dzwonku.
 

- Cześć, stary. Potrzebuję pomocy.

 

- Od lat ci to mówię, a ty wciąż nie idziesz do psychiatry.

 

- Pewna kobieta rąbnęła mi wóz. Nie chcę powiadamiać glin, ale 

chcę dostać mercedesa z powrotem. Nie masz przypadkiem kogoś, kto 
pracuje w LoJacku?
 

LoJack był systemem, który umożliwiał policji lokalizację 

skradzionych samochodów. Kiedy nabyłem samochód, zainstalowałem w 
nim nadajnik LoJacka.
 

- Mam. Dawno z nim nie gadałem, więc nie wiem, czy tam jeszcze 

robi.
 

- Dryndnij do niego, dobra? Powiedz mu, że muszę odnaleźć wóz i 

nie chcę powiadamiać policji. Sprzeczka kochanków. Zobacz, czy uda mu 
się włączyć nadajnik i namierzyć wóz.
 

- Nikt cię nie kocha, Carmellini.

 

- Guzik wiesz. Mam napalone babki w wielkich miastach i 

mieścinach, na wsiach i na farmach, w całym tym kraju wzdłuż i wszerz.
 

- W porządku! Myślisz, że w Waszyngtonie?

 

- Założę się, że gdzieś na przedmieściach. Nazywa się Kelly 

Erlanger. - Przeliterowałem mu to. - Pisownia jest domyślna. Zobacz, czy 
nie ma jej w książce telefonicznej.
 

- Dobra.

 

- Jeszcze jedno. Dzisiaj poszło nie tak. Szuka mnie FBI. Jeśli się 

pokażą w warsztacie, nie było tej rozmowy i nie masz najmniejszego 
pojęcia, gdzie jestem.

 

Cichy, ironiczny chichot.

 

- W co ty się, do diabła, wpakowałeś tym razem, Tommy?

 

- Nie uwierzyłbyś, gdybym ci powiedział. Jak sam wiesz, wiodę 

spokojne, bogobojne życie, studiując Pismo Święte i modląc się. Mam 
wyłączoną komórkę. Zadzwonię do ciebie wieczorem z automatu.
 

- Powodzenia, stary.

 

Komórka ciążyła mi w kieszeni. Miałem ją wyłączoną, żeby 

federalni nie mogli mnie namierzyć za pomocą sieci telefonii 
bezprzewodowej, kiedy dojdą do tego, kim jestem, i poznają numer mojego 
telefonu komórkowego. Gdybym włączył telefon, zalogowanie w sieci 
zajęłoby tylko kilka sekund, a wtedy by mnie mieli. Przy wyłączonym 
zasilaniu telefon nie mógł odpowiedzieć na wezwania sieci. Teoretycznie. 
Ale kto, do diabła, wie, jak to jest, jeśli siedzą tam ci technoczarodzieje, 
którzy zmierzają Bóg wie dokąd? Wrzuciłem komórkę do kubła na śmieci 
przy głównym wejściu do WalMartu.
 

Teraz dostać się do Waszyngtonu. Kilkaset metrów od miejsca, gdzie 

stałem, znajdował się komis samochodowy, poszedłem więc tam i 
zapytałem, czy mogę wypożyczyć jakiś wóz.
 

Godzinę później byłem w drodze do Waszyngtonu, jadąc 

czteroletnim sedanem z siedmioma tysiącami przebiegu na liczniku, co 
świadczyło o znajomości fachu szefa tego interesu. Jedyną fajną rzeczą w 
tym aucie była naklejka na zderzaku: WYSWOBODZIĆ FRANCUZÓW - 
PAKA DLA CHIRACA!
 

Bogu dzięki, że działały wycieraczki - mglista mżawka znowu 

przeszła w deszcz.
 

Co za podły dzień.

 

 

 

  

ROZDZIAŁ 6

 

 

 

 

 

 

Mijała mila za milą, kiedy prułem autostradą międzystanową 1-81 na 

północ. Sam nie wiem, kiedy znalazłem się przy zjeździe na 1-66, która 
zawiodłaby mnie do zachodnich przedmieść Waszyngtonu. Parę mil dalej 
zjechałem wyjazdem Front Royal z autostrady i przejechałem około stu 
metrów na południe, do McDonalda. Na niskim pagórku obok parkingu stał 
automat telefoniczny. Chociaż przywiązana do niego plecionym kablem 
książka telefoniczna była w strzępach, kiedy podniosłem słuchawkę, 
usłyszałem sygnał. Wszedłem do McDonalda wymienić banknot 
pięciodolarowy na ćwierćdolarówki.
 

Willie odebrał po drugim dzwonku.

 

- Cześć, koleś. To ja.

 

- Byli tu. Przyszło ich trzech jakieś pół godziny temu. Powiedzieli, 

że chcą cię na świadka.
 

- FBI?

 

- Taa. Chcieli zrobić przeszukanie, ale im nie pozwoliłem. Pewnie 

niedługo wrócą z nakazem.
 

W warsztacie nie było niczego, co obawiałbym się pokazać 

przedstawicielom prawa, więc ta wiadomość mnie nie zmartwiła.
 

- A co z tą kobietą, Kelly Erlanger?

 

- Ma zastrzeżony numer. - Przeczytał mi numer i adres. - Módl się, 

żeby samochód tam był. Mojego przyjaciela z LoJacka nie ma w robocie, bo 
jest podobno chory. Zadzwoniłem do niego do domu, a jego stara mówi, że 
ten sukinsyn gdzieś się zamelinował i chla, nie widziała go od dwóch dni.
 

- To skąd zdobyłeś adres Kelly?

 

- Mam przyjaciela, którego żona pracuje w firmie telefonicznej.

 

Krąg przyjaciół i znajomych Williego nigdy nie przestawał mnie 

zadziwiać.
 

- Gdzie, do diabła, poznałeś tych wszystkich ludzi?

 

- Starego tej kobiety poznałem w pudle, czyli tam, gdzie ty 

wylądujesz, jeśli nie będziesz naprawdę uważał na siebie.
 

- Słyszałem już tę śpiewkę. Mogę ją nawet zanucić.

 

- Nie wiem, w co, do diabła, wpakowałeś się dzisiaj, Tommy, ale ci 

federalni to byli potężni faceci z poważnym zadaniem, a nie jakieś 
gryzipiórki przeprowadzające wywiad środowiskowy. Domyślam się, że za 
godzinę będą mieli podsłuch na twojej linii.
 

- Dzięki, Willie. Zadzwonię do ciebie.

 

O kurde. Jeśli FBI było trochę szybsze, niż oceniał Willie, to mieli 

teraz telefon i adres domowy Kelly.
 

Potrzebowałem pieniędzy. Pomyślałem, że zamrożenie mojego konta 

bankowego zajmie FBI parę godzin, musiałem się więc pospieszyć i wyjąć 
parę dolarów na bieżące potrzeby. Sklep całodobowy obok McDonalda miał 
na słupie logo ATM, poszedłem więc tam i wybrałem z mojego rachunku 
bieżącego trzy setki. Kupiłem też colę i torebkę suszonego mięsa.
 

Jadąc do Waszyngtonu, starałem się spojrzeć na wszystko z 

dystansu.
 

FBI! Jakim sposobem włączyli się w ten syf tak szybko?

 

Dlaczego Kelly Erlanger ukradła mój samochód i zwiała?

 

Kto chciał śmierci tych wszystkich ludzi w tajnym ośrodku? 

Prawdopodobnie Rosjanie. Jeśli Erlanger mówiła prawdę, to było oczywiste, 
że Rosjanie chcieli śmierci swojego byłego archiwisty i zniszczenia akt. Ale 
zabójcy nie byli Rosjanami - dałbym za to głowę.
 

Michaił Gonczarow znalazł chatę nad rzeką dobrze po zachodzie 

słońca, tuż przed zapadnięciem zupełnych ciemności. Wlókł się wzdłuż 
strumyka, kiedy doszedł do przepustu i drogi. Za drogą była rzeka.
 

Był strasznie zmarznięty, bo ubranie miał zupełnie przemoczone od 

deszczu, tak przemarznięty, że ledwo się trzymał na nogach.
 

Nic już nie myślał, tylko szedł, starając się nie upaść.

 

Stojąc na drodze, kiedy się ściemniało, nie widział nawet, w którą 

stronę płynie ta rzeka. Zresztą nie miało to znaczenia. W dół czy w górę 
rzeki, co za różnica? Bez żadnej świadomej myśli skręcił w prawo, bo był 
praworęczny, i poszedł drogą.
 

Nie zaszedł daleko, kiedy natknął się na drogę odchodzącą od tej, 

którą szedł, w prawo, od rzeki. Podążył nią. Po stu metrach trafił na chatę. 
Nie paliło się w niej światło, nie stał przed nią żaden samochód.
 

Zebrawszy resztkę sił, wdrapał się po trzech stopniach na werandę, 

sprawdził drzwi. Zamknięte. Na kłódkę.
 

Umysł archiwisty zaczął znowu pracować. Jeśli nie będzie miał 

dachu nad głową i ciepła, w nocy umrze z wyziębienia.
 

Obok chaty leżał stos drewna. Użył polana jako młotka i zaczął nim 

walić w kłódkę. Powbijał sobie drzazgi w dłonie, ale po tłuczeniu, które 
zdawało się trwać wieczność, z drewnianych drzwi wysunął się skobel.
 

Macając wokół siebie w chacie, znalazł łóżko z kocami i owinął się 

jednym z nich. Pośrodku jedynej izby stał żelazny piecyk. Szukając po 
omacku w ciemnościach, Michaił znalazł zapałki, gazety i drewno.
 

Udało mu się jakoś rozpalić w piecu, a potem dokładał do ognia, 

dopóki w palenisku nie mogło się już zmieścić więcej drewna. Kiedy w 
piecu trzaskało i strzelało, a w pomieszczeniu rozchodziło się ciepło, 
Michaił Gonczarow otulił się ciaśniej kocem i zatopił w najbliższym fotelu.
 

Nie mógł zasnąć. Przez głowę przebiegały mu wciąż te same obrazy 

- ogień, strzały, krew, zastygła w chwili śmierci twarz żony, twarze z 
przeszłości, akta, strach... przerażenie!
 

Przy zachmurzonym niebie noc była bardzo ciemna. Deszcz w końcu 

ustał. Od czasu do czasu samochody osobowe i ciężarówki zalewały mi 
przednią szybę wodą rozpryskiwaną przez koła, byłem więc zajęty 
uruchamianiem wycieraczek, ale cały czas starałem się wymyślić, co, do 
diabła, powinienem zrobić.
 

Nie podobało mi się, że znalazłem się w tak trudnym położeniu. 

Oczywiście zanim zmuszono mnie szantażem do wstąpienia do CIA, 
ładnych parę lat starałem się przechytrzyć prawo, ale zawsze byłem 
drobiazgowo przygotowany przed zrobieniem pierwszego kroku. Nigdy nie 
byłem ścigany.
 

Zabawne, jak układa się życie. Gdyby mój wspólnik w tym skoku na 

ogromny diament nie został przyskrzyniony i nie zakapował mnie, mógłbym 
nadal działać w tej branży. Nigdy nie zapomnę dnia, kiedy naganiaczka z 
CIA dorwała mnie po wykładzie i zaproponowała wspólny lunch w stołówce 
studenckiej. Miałem zaledwie miesiąc do ukończenia Wydziału Prawa na 
Stanfordzie. Pytała mnie o plany po studiach, jej słowa brzmiały tak 
niewinnie. Kiedy skończyłem wstawianie kitu, zauważyła, że śledztwo w 
sprawie kradzieży diamentu Peabody z Museum of Natural History w 

Waszyngtonie mogłoby dać każdej firmie prawniczej zainteresowanej 
zatrudnieniem mnie powód do namysłu. Naturalnie, w miarę rozwoju 
konwersacji, CIA znalazła się na pierwszym miejscu listy firm, w których 
chciałbym pracować.
 

Teraz byłem czysty jako urzędnik poczty, plasujący się w środku 

wielkiej amerykańskiej klasy średniej, z wszelkimi jej atrybutami - kartami 
kredytowymi, rachunkiem oszczędnościowym i otrzymywanym co miesiąc 
zielonym czekiem poborów. Ale tego nieszczęsnego, mokrego lipcowego 
wieczoru przekładający papiery urzędnik państwowy unikał przedstawicieli 
prawa, jakby nigdy nie przekonano go, by zgodził się na dodanie swojego 
nazwiska do listy płac pracowników służby cywilnej. A niech to...
 

Nie miałem w samochodzie mapy północnej Wirginii, zatrzymałem 

się więc przy sklepie całodobowym w Manassas i kupiłem. Pół godziny 
później jeździłem wolno po pewnym osiedlu w Burke, w Wirginii, 
wypatrując mojego wozu.
 

No i stał, czerwony i brudny, na podjeździe do domu Erlanger.

 

Przejechałem obok niego i zlustrowałem całą dzielnicę. Było to 

nowe osiedle, z ulicami o pretensjonalnych nazwach, wszystkimi 
kończącymi się ślepo, i małymi dwukondygnacyjnymi domami, 
pomalowanymi na brunatny kolor. Sądząc po wysokości drzewek 
posadzonych przez dekoratorów, osiedle mogło mieć ze trzy lata. Każdy 
dom miał garaż i podjazd - na ulicy nie było ani jednego samochodu. 
Mnóstwo latarni, ogródki z płotami powstrzymującymi psy i małe dzieci.
 

Jeśli FBI było również na tropie Erlanger, to ludzie z Biura byli 

gdzieś tutaj, obserwowali i czekali na mnie. Nawet jeśli nie dowiedzieli się 
jeszcze, że Kelly wyszła cało z porannej masakry, to jeśli założyli podsłuch 
na linii do warsztatu, byli już tutaj albo w drodze.
 

W żadnym z samochodów stojących na podjazdach nikogo nie 

zobaczyłem.
 

Mogli czekać w domu Erlanger.

 

Był tylko jeden sposób, żeby to sprawdzić. Zaparkowałem na jej 

podjeździe, za moim samochodem. Za siedzeniem starego mercedesa ledwie 
było widać MP5. Drzwi od strony kierowcy były zamknięte.
 

Ale nie drzwi od strony pasażera!

 

Elektryczny system zamykania tych drzwi był od miesięcy zepsuty - 

trzeba je było zamykać ręcznie. Widocznie Erlanger nie sprawdziła drzwi od 
strony pasażera po naciśnięciu na guzik.
 

W magnetycznym pudełku pod fotelem kierowcy trzymałem 

zapasowy kluczyk. Bardzo mnie kusiło, by wskoczyć do benza i dać dyla. 
Przez kilka sekund stałem obok samochodu z kluczykiem w ręku, myśląc o 
tym.
 

Kelly Erlanger była kretynką - dowiodła tego, kradnąc mój 

samochód. Ostatnią rzeczą, na którą miałem ochotę, było bawienie się w 
wybawcę jakiejś skończonej idiotki, która myślała, że mogę być płatnym 
zabójcą.
 

Zawsze jeszcze mogłem zadzwonić do tego gościa w Staunton, 

powiedzieć mu, gdzie stoi ten grat, i przesłać mu kluczyki.
 

Oczywiście faceci, którzy rozwalili wszystkich tych ludzi tego ranka, 

wciąż ganiali na swobodzie, a ci, którzy ich wysłali, na pewno niedługo się 
wnerwią.
 

W salonie Erlanger paliło się światło. Nie widziałem żadnych 

wystających głów. Ta głupia cipa dzwoniła pewnie do cholernych gliniarzy.

 

Zmełłem w ustach pięcioliterowe słowo, które - jak myślałem - 

podsumowuje tę sytuację, i przeniosłem pistolet maszynowy do grata z 
wypożyczalni. Moje ubranie i trochę narzędzi do włamań znajdowało się w 
bagażniku benza, więc je też przeniosłem. Bóg wie, kiedy znowu zobaczę 
tego wraka - a benz był całkowicie spłacony. Zamknąłem klapę bagażnika 
benza, sprawdziłem, czy zamek zaskoczył, a potem, podchodząc do jej 
frontowych drzwi, wybrałem wytrych.
 

Słyszałem, że w środku jest głośno - muzyka albo gadanie.

 

Pięć dolców przeciwko pączkowi, że rozmawia z oficerem 

dyżurnym.
 

Przekręciłem gałkę w drzwiach, upewniłem się, że są zamknięte na 

klucz, a potem włożyłem wytrych w otwór zamka.
 

Przyszło mi do głowy, że znajdę się w niezłych opałach, jeśli ma 

pistolet. Zrobiła na mnie wrażenie politycznie poprawnej, to znaczy 
feministki opowiadającej się za zakazem przerywania ciąży, przeciw prawu 
do posiadania broni palnej i za lub przeciw całej reszcie tej litanii, ale, do 
diabła, w dzisiejszych czasach nigdy nie wiadomo. Może nosiła na wszelki 
wypadek jakąś pukawkę w torebce. Boże, proszę, nie pozwól jej mnie 
zastrzelić!
 

Utrzymując nacisk na klamkę, grzebałem w zamku wytrychem. 

Poczułem, że jedna z zapadek idzie w górę. Brutalnie operowałem 
wytrychem, to zwalniając nacisk na klamkę, to łagodnie go zwiększając, 
starając się, by wszystkie zapadki jednocześnie odskoczyły i by je 
przytrzymać w górze.
 

Po siedmiu czy ośmiu próbach drzwi się otworzyły. Tak!

 

Rozmawiała przez telefon, patrząc na mnie dzikim wzrokiem i 

wrzeszcząc:
 

- Właśnie wchodzi!

 

Musiałem budzić swoim widokiem przerażenie - to był długi dzień i 

widziałem zbyt wielu martwych ludzi, z których kilku sam zabiłem.
 

Skoczyłem do niej i zanim zdążyła nawiać, dałem jej raz w szczękę. 

Padła jak worek ziemniaków.
 

Walizka pełna papierów stała na podłodze obok stolika na kawę. 

Kiedy się pojawiłem, Kelly przeszukiwała jej zawartość.
 

Upchnąłem wszystko w walizce i starałem się ją zamknąć. Musiałem 

położyć ją na podłodze i przycisnąć wieko kolanem, żeby zaskoczyły zamki. 
Potem zarzuciłem Kelly na ramię. Na tarasie postawiłem walizkę i 
zamknąłem drzwi, dociskając je do ościeży, dopóki nie szczęknął zamek. 
Musiałem nie myśleć jasno, bo zadałem sobie trud starcia odcisków palców 
z klamki. Jakby nie wiedzieli, kim jestem.
 

Walizka powędrowała do bagażnika grata. Kelly na fotel pasażera.

 

Na ulicy zerknąłem na zegarek. Ile miałem czasu?

 

Odjechałem w stronę wyjazdu z osiedla, tak daleko od jej domu, jak 

mogłem, nie tracąc go z pola widzenia, to znaczy niespełna siedemdziesiąt 
metrów, bo ulica biegła po takim łuku. Był tam dom z ciemnymi oknami i 
tablicą z napisem NA SPRZEDAŻ na trawniku, cofnąłem się więc na 
podjazd i zgasiłem silnik. Potem potraktowałem taśmą samoprzylepną jej 
nadgarstki i usta, a następnie przykleiłem ramiona Kelly do pasa 
bezpieczeństwa, żeby nie mogła się z niego wyzwolić. Jęczała i zaczęła 
odzyskiwać przytomność, kiedy zapiąłem ten pas. Sprawdziłem jej szczękę - 
nie wyglądała na złamaną, chociaż siniec zaczął na moich oczach robić się 
żółty i fioletowy i puchnąć.

 

Powoli oprzytomniała i zaczęła się szarpać, kiedy zdała sobie sprawę 

z tego, że jest skrępowana. Patrzyła na mnie dzikim wzrokiem.
 

- Zadzwoniłaś na dziewięćset jedenaście? Zrobiła wyzywającą minę.

 

- Posiedzimy sobie tutaj i zobaczymy, kto się pojawi - powiedziałem 

i opuściłem szybę z mojej strony, by wpuścić trochę świeżego powietrza i 
usłyszeć helikopter, gdyby jakiś nadleciał.
 

Po dwóch czy trzech minutach się uspokoiła. Przynajmniej przestała 

się wiercić i próbować uwolnić. Ignorowałem jej miny, po prostu 
obserwowałem ulicę. Już prawie doszedłem do wniosku, że wszyscy 
mieszkańcy osiedla zakopali się na noc w łóżkach, kiedy nadszedł 
wytrzymały jegomość z psem na smyczy. Widocznie pies musiał załatwić 
swoją potrzebę. Gość nie zwrócił na nas uwagi, nawet nie spojrzał w stronę 
samochodu.
 

Minęło dziesięć minut, potem piętnaście. Od czasu do czasu 

patrzyłem na zegarek. Kiedy przeszło dwadzieścia minut, zauważyłem:
 

- Tym wirginijskim glinom się nie spieszy. Dobrze, że cię nie 

mordowano ani nie gwałcono, nie?
 

Po dwudziestu dwóch minutach nadjechał dziesięcioletni rzęch z 

łomoczącymi głośnikami basowymi i zatrzymał się na podjeździe dwa domy 
od Erlanger. Kierowca wszedł do środka.
 

Źli chłopcy przybyli dwoma nieoznakowanymi samochodami 

dwadzieścia siedem minut po tym, jak zaparkowałem na tym podjeździe. 
Kiedy koło nas przejeżdżali, pchnąłem Kelly w dół i schowałem głowę. 
Samochody przejechały powoli, jeden za drugim. Co najmniej dwóch ludzi 
w każdym. Zatrzymali się przed domem Erlanger, wyłączyli światła.
 

- Nie wyglądają mi na gliny - zauważyłem. - Cywilne ciuchy, bez 

radiowozów.
 

Wpatrywała się w nich uważnie. Chociaż byli około 

siedemdziesięciu metrów od nas, ich sylwetki rysowały się wyraźnie w 
świetle latarni ulicznej. Jeden z tej czwórki pozostał, reszta poszła w stronę 
domu i zniknęła z pola widzenia.
 

- Dosyć widziałaś? - zapytałem.

 

Po raz pierwszy spojrzała na mnie. W jej oczach był strach.

 

Uruchomiłem silnik, włączyłem światła i ruszyłem ku wyjazdowi z 

osiedla. Nikt za mną nie pojechał.
 

Kiedy wjeżdżaliśmy na autostradę, zerwałem taśmę z jej ust. 

Wrzasnęła.
 

- Boli jak cholera, nie?

 

- Kim jesteś?

 

- Już pani mówiłem. Tommy Carmellini, CIA.

 

- Kim byli ci ludzie tam?

 

- Na pewno nie gliniarzami pędzącymi z pomocą uczciwemu 

płatnikowi podatków w kłopotach.
 

- Przyjechali mnie zabić, prawda?

 

- Prawdopodobnie. - Wzruszyłem ramionami. - Mój znajomy dostał 

twój adres z firmy telefonicznej. Dotarłem do ciebie pierwszy tylko dlatego, 
że znałem twoje nazwisko.
 

- Dlaczego mnie, na miłość boską?

 

- Ktoś nie chce, żeby ktokolwiek czytał notatki Gonczarowa. 

Widziałaś je. Możesz za dużo wiedzieć.
 

- Nic nie wiem! - wrzasnęła, a potem zaczęła szlochać.

 

Od niedawna nie miałem dla niej współczucia. Ta idiotka ukradła mi 

samochód, który stał teraz porzucony na jej podjeździe. Wyparowała nawet 
ta znikoma szansa, którą wcześniej miałem, by wykaraskać się z kłopotów. 
Ci zabójcy szukali bez wątpienia również mnie.
 

Znowu zaczął padać deszcz. Włączyłem wycieraczki i starałem się 

skoncentrować na prowadzeniu samochodu, ale było to niemożliwe. Co 
powinienem teraz zrobić? Jak miałem nadal być o krok przed płatnymi 
zabójcami, którzy pojawili się, kiedy ktoś wezwał policję? Jeśli policja, 
świadomie czy niechcący, dawała im cynk, to bez wątpienia maczała w tym 
palce również FBI. Do diabła, może ci zabójcy byli z FBI.
 

Poczułem się jak facet, który jedzie na własną egzekucję.

 

- Zdejmij ze mnie tę taśmę - powiedziała.

 

- Masz zamiar może wyskoczyć na pierwszych światłach?

 

- Nie.

 

Pomyślałem, że wyjaśnienie sobie paru spraw nie zaszkodzi.

 

- Ci ludzie przyjechali, żeby nas zabić, moja pani. Myślałem, że się 

niedługo pojawią, szukając ciebie, i dlatego przyjechałem zabrać cię 
stamtąd.
 

- Rycerz w lśniącej zbroi - powiedziała zgryźliwie.

 

- Ostrzegłem cię. Chcesz wysiąść, twoja sprawa. Wysadzę cię, gdzie 

powiesz. Dzwoń do glin, FBI, swojego szefa, chłopaka, mamy, do kogo 
chcesz. Jak ktoś cię zabije, trudno. Taki los.
 

Zjechałem na pobocze i zerwałem taśmę z jej rąk. Musiało boleć jak 

cholera, ale stłumiła krzyk.
 

- Masz przy sobie komórkę? - zapytałem, kiedy znowu ruszyliśmy.

 

Otarła twarz połą bluzki. Kiedy skończyła, powiedziała: - Tak.

 

- Mogę z niej skorzystać?

 

Wyjęła ją z kieszeni i podała mi. Wyrzuciłem ją przez okno.

 

 

 

  

ROZDZIAŁ 7

 

 

 

 

 

 

W ten dżdżysty ranek w okolicy, w której mieszkał mój wspólnik z 

warsztatu, Willie Drut, było spokojnie. Przejechałem raz, wypatrując 
samochodów z siedzącymi w nich ludźmi. Nikogo nie zobaczyłem, 
zdecydowałem się więc skorzystać z komórki zabitego.
 

Włączyłem ją, poczekałem, aż znajdzie sieć, a potem wybrałem 

numer Williego.
 

- Taa - warknął Willie, podnosząc słuchawkę. W taki sam sposób 

odbierał telefony w warsztacie - brzydki zwyczaj, który starałem się mu 
wyperswadować.
 

- To ja.

 

Mówił mi z tuzin razy, że poleganie na tym, iż ludzie rozpoznają 

twój głos, jest nieuprzejmością, pułapką ego, ale nie miałem zamiaru tego 
zmieniać, dopóki nie zacznie mówić „halo” w konwencjonalny sposób. No 
dobra, obaj byliśmy trochę dziecinni.
 

- Gdzie jesteś?

 

- Przejeżdżam twoją ulicą.

 

- Daj mi dwie minuty i przejedź jeszcze raz. Wskoczę.

 

- To czterodrzwiowy sedan, biały. Nie benz.

 

- Dobra.

 

Stał na ganku, kiedy zahamowałem i się zatrzymałem. Miał zamiar 

wsiąść na siedzenie dla pasażera. Kiedy zobaczył Kelly, usiadł z tyłu. 
Ruszyłem, zanim zdążył zamknąć drzwi.
 

- Kelly Erlanger, Willie Varner.

 

W tym momencie nie rozmawiała ze mną - pewnie jeszcze się 

boczyła, że wyrzuciłem jej telefon, ale rzuciła Williemu:
 

- Cześć.

 

Burknął coś, a potem zwrócił się do mnie:

 

- Carmellini, ty idioto, w co tym razem wpakowałeś swoją durną 

dupę?
 

Patrząc w lusterko wsteczne, opowiedziałem mu otwarcie o 

wszystkim, niczego nie pomijając. Oczywiście informacja o aktywiście była 
tajna, podobnie jak o istnieniu ośrodka CIA nad Greenbrier River. Będąc 
byłym przestępcą, Willie Varner nie dostałby certyfikatu bezpieczeństwa, 
nawet gdyby zależało od tego jego życie. Tamtego wieczoru widziałem to 
tak, że jeszcze jedno złamanie przysięgi o zachowaniu tajemnicy i tak już 
nie może bardziej zszargać mojego imienia. W końcu co, do diabła, zabójcy 
tamtego ranka też pewnie nie mieli certyfikatu bezpieczeństwa.
 

Kiedy skończyłem tę żałosną opowieść, Willie cicho gwizdnął.

 

- Jezu, Carmellini, wysłać cię na dzień z miasta, a rozpętasz piekło. 

Nigdy jeszcze nie widziałem, żebyś tak głęboko siedział w gównie. Trzeba 
będzie koparki, żeby się z tego wydobyć.
 

- Miałem im się dać zastrzelić?

 

- Wygląda na to, że wcześniej czy później i tak ktoś to zrobi.

 

- Pomożesz mi czy nie?

 

- No jasne. Jutro z samego rana polecę do Langley i poproszę o 

spotkanie z dyrektorem. Powiem mu, żeby to wszystko posprzątał.
 

- Wspaniale.

 

- Co na przykład chcesz, żebym zrobił? Podniosłem telefon 

komórkowy i podsunąłem mu go.
 

- Zabrałem to facetowi, który prowadził ten samochód, co się 

rozwalił. Musi być w nim kupa numerów. Chcę wiedzieć, czyje to numery. 
Wszystkie.
 

Nie sięgnął po komórkę.

 

- Nie chcę wracać do pierdla - powiedział. - Byłem tam i nie 

podobało mi się.
 

Zdjąłem nogę z pedału gazu i zrobiłem na fotelu półobrót, żeby na 

niego spojrzeć.
 

- No dobra! - Chwycił telefon. - Niech cię szlag, Carmellini.

 

Kiedy wracaliśmy pod jego dom, mruczał pod nosem - naturalnie na 

tyle głośno, bym go słyszał.
 

- Jakbym miał za mało cierpień w życiu... teraz cholerni ruscy 

zabójcy.
 

Nigdy nie udało mi się nic zrobić z Williem, kiedy zaczynał się 

dąsać, więc i tym razem nie próbowałem. Kelly Erlanger wiedziała, że nie 
ponoszę winy za ten syf, a też była urażona.
 

- Jeśli rozwalą mi drzwi, Carmellini, i moją czarną dupę, to będę cię 

męczył w piekle przez całą wieczność.
 

Wysiadł i trzasnął drzwiami. Kiedy odjeżdżaliśmy, Erlanger 

zapytała:
 

- A jeśli zadzwoni na policję?

 

- Nie zadzwoni - zapewniłem ją. - Willie Varner jest moim 

najlepszym przyjacielem.
 

Wydała wulgarny dźwięk, który zignorowałem.

 

Erlanger dąsała się, niewątpliwie zła, że zabójcy jej nie dorwali, 

kiedy przypomniałem sobie o Dorsey O’Shea.
 

Hmm, dlaczego nie, powiedziałem sobie. Ta bogata panna 

mieszkająca w małym trzykondygnacyjnym ceglanym szałasie z 
piętnastoma czy dwudziestoma pokojami, pięcioma kominkami i tuzinem 
toalet miała przecież wobec mnie dług wdzięczności za to, że wiosną 
wyciągnąłem jej zgrabną dupcię ze szponów pornoprzyjaciela. Na pewno 
nie miałaby nic przeciwko temu, gdybym wpadł tam bez zapowiedzi z Kelly 
Erlanger i ukrył się na parę dni przed przedstawicielami prawa i wyjętymi 
spod prawa.
 

Skierowałem samochód w stronę domu Dorsey. Jechaliśmy już od 

piętnastu czy dwudziestu minut, kiedy Kelly zapytała:
 

- Dokąd jedziemy?

 

- Do mojej znajomej.

 

- Jest chirurgiem plastycznym? Potrzebujemy jakiegoś, jeśli chcemy 

przeżyć ten rok.
 

- Nie. To bogata dama z towarzystwa. Nie przepracowała w życiu ani 

jednego dnia, odziedziczyła fortunę, kiedy jej rodzice wykazali się taką 
przyzwoitością, że umarli młodo.
 

- No to skąd ty ją znasz?

 

- Przez pewien czas byłem jej zabawką - odparłem nonszalancko.

 

- Dobry Boże! Musi być starowinką, jeśli nie zdołała znaleźć kogoś 

lepszego.
 

- Jest zasuszoną staruszką - warknąłem. - I ma służbę. Pokojówkę i 

kucharza. Lepiej trzymaj buzię na kłódkę i pozwól, że ja będę gadał, bo 
inaczej wylądujemy w szufladach w kostnicy.

 

- To twój występ, bohaterze. Będę się do ciebie tuliła, patrzyła ci 

głęboko w oczy, kiedy będziesz ją przekonywał, żeby nas przyjęła. Ale chcę 
mieć własną sypialnię.
 

Nie miałem zamiaru mówić Erlanger o obrabowaniu skrytki 

bankowej dla O’Shea.
 

- Nie znasz Dorsey - wyjaśniłem. - To przyjaciółka. Z radością mi 

pomoże. Sama się przekonasz.
 

Dorsey O’Shea miała długi, kręty podjazd, co było super, z drogi nie 

było widać domu.
 

Przed chałupą stał porsche. Nie sądziłem, że należy do Dorsey, bo 

zawsze parkowała w garażu z tyłu domu. Zaparkowałem mojego grata za 
tym cackiem i wyciągnąłem z bagażnika walizkę. Kelly weszła po schodach 
na reprezentacyjny ganek i nacisnęła dzwonek.
 

Dołączyłem do niej z walizką.

 

Po chwili zapaliło się światło na ganku.

 

Usłyszałem, że ktoś przekręca klucz w drzwiach, a potem się 

otworzyły.
 

Dorsey miała na sobie seksowną jedwabną sukienkę i widać było, że 

niewiele więcej, i była w szpilkach. W ręku trzymała kieliszek wina. Było 
brutalnie oczywiste, że coś przerwaliśmy.
 

- Co ty, na Boga, tutaj robisz, Carmellini? - warknęła.

 

Kelly Erlanger zachichotała. Oparła się o framugę drzwi i zakryła 

dłonią usta, a kiedy nie mogła już opanować śmiechu i walczyła o haust 
powietrza, jej ramiona zaczęły się trząść.
 

Ściągnąłem jej ręce w dół.

 

- Hej, weź się w garść.

 

Cała jej twarz się wykrzywiła i Kelly straciła panowanie nad sobą. 

Po prostu się załamała.
 

Wziąłem ją na ręce i wmaszerowałem do środka, odsuwając Dorsey 

na bok.
 

- Weź tę walizkę - warknąłem do O’Shea. - Ta kobieta przeszła 

piekło i potrzebuje miejsca do spania.
 

Kiedy szedłem wielkimi krokami przez salon Dorsey ku okazałej 

klatce schodowej, rzuciłem okiem na obiekt jej romantycznych pragnień, 
łysiejącego bubka z dwudziestoma funtami nadwagi, który stał przy 
kominku z rozdziawionymi ustami.
 

W pokoju gościnnym, który wybrałem, było przytulne podwójne 

łóżko - zasłane.
 

- Wdzięczni bylibyśmy za szklankę whisky z lodem - powiedziałem 

Dorsey, która weszła za mną na górę i stała w drzwiach, wykręcając sobie 
palce. Czmychnęła. Zdjąłem Erlanger buty i położyłem ją pod kołdrę, po 
czym siadłem na brzegu łóżka, kiedy starała się zapanować nad swoim 
szlochaniem.
 

- Jak będziesz dalej się tak mazać, to dostaniesz strasznej czkawki.

 

Po chwili wróciła Dorsey z trunkiem. Wziąłem łyk, by sprawdzić, 

jaki ma smak, a potem podsunąłem ją Kelly. Potrząsnęła głową.
 

- No dalej, to lekarstwo. Uspokoi cię.

 

Ujęła szklankę obiema dłońmi i pociągnęła duży łyk, jakby to było 

mleko.
 

Szloch ustał. Czknęła raz, a potem znowu żłopnęła.

 

- Jak możesz być taki spokojny? - zapytała. Dorsey wciąż była w 

pokoju. Słyszałem, jak się rusza za moimi plecami.

 

- A co powinienem robić?

 

- Nie wiem. - Popracowała jeszcze nad whisky.

 

- Najlepsze, co możemy zrobić dla zamordowanych, to postarać się, 

żeby ich zabójcom nie uszło to na sucho.
 

Pomyślała nad tym i skinęła głową.

 

- Ale żeby to zrobić, musimy żyć.

 

- Dobrze.

 

- Ci ludzie dopadli Gonczarowa w ściśle tajnej kryjówce. Lepiej, 

żebyśmy się zastanowili, jak się to udało, zanim pójdziemy z tym na policję 
czy do FBI. Popełnimy jeden błąd i już jesteśmy martwi.
 

Wytrząsnęła do gardła resztkę whisky, po czym wzięła kostkę lodu i 

zaczęła ją głośno ssać. Popatrzyła na Dorsey, a potem spojrzała mi w oczy.
 

- Chcę, żeby te sukinsyny gryzły piach.

 

- I o to chodzi. - Wstałem i wziąłem pustą szklankę. - Dobrze się 

wyśpij. Porozmawiamy rano. Ostrzegam cię, do nikogo nie dzwoń. Zabójcy 
wiedzą, że uciekliśmy. Poruszą ziemię i niebo, żeby nas znaleźć. Nie 
ułatwiajmy im tego.
 

- Mam chłopaka - zaoponowała. - Oraz rodziców i parę przyjaciółek, 

które obchodzi mój los. Będą się strasznie martwić.
 

- My będziemy się o to martwić, kiedy... i jeśli... twoje nazwisko 

trafi do gazet.
 

- Nie myślisz, że...?

 

- Ale prasa nigdy nie słyszy szeptu. Teraz się prześpij. 

Porozmawiamy rano.
 

- Dobrze.

 

Wypchnąłem Dorsey z pokoju i zgasiłem światło, po czym 

zamknąłem drzwi.
 

- Co to za facet? - zapytałem Dorsey, mając na myśli tego pulpeta 

przy kominku.
 

- To tylko przyjaciel.

 

- Przepraszam, że się tak do ciebie władowałem. Jeśli go spławisz, 

powiem ci, jak nam minął dzień.
 

Trzeba przyznać, że Dorsey nie wahała się ani chwili. Zeszła przede 

mną na dół. Poszedłem do kuchni, kiedy żegnała się ze swym gościem. 
Wiedziałem, gdzie są trunki i lód, zrobiłem więc sobie drinka, gdy go 
odprowadzała. Kiedy weszła do kuchni, siedziałem w kąciku śniadaniowym 
przy burbonie i kawałku sera z lodówki.
 

Nalała sobie wina, a potem usiadła naprzeciwko mnie.

 

- Jak leci? - zapytałem tonem towarzyskiej rozmowy. Zbyła to.

 

- Rozmawiając z tą kobietą na górze, użyłeś słowa zabójcy. Oby to 

nie była prawda.
 

- Twój kucharz i pokojówka. Są tu dzisiaj? - Nie.

 

Wzruszyłem ramionami. Potrzebowaliśmy jej współpracy, 

opowiedziałem jej więc o trupach w deszczu, zabójcach i pożarze.
 

Archiwista obudził się, kiedy piec zaczął stygnąć. Przypomnienie 

sobie, gdzie jest i dlaczego, zajęło mu kilka sekund. W piecu wciąż żarzyły 
się węgle, dołożył więc drewna. Zostawił drzwiczki pieca otwarte, a kiedy 
drewno się zajęło i buchnęły płomienie, zaczął przy tym małym świetle 
badać otoczenie.
 

W chacie nie było elektryczności. Znalazł świeczkę i zapalił ją. 

Trzymając ją w ręku, przejrzał zawartość szafki. Jego wzrok przyciągnęło 
pudełko krakersów. Zdjął mokre ubranie i rozwiesił je na krześle, żeby 

wyschło, a potem owinął się kocem i zabrał do herbatników. Wzdłuż ściany 
naprzeciw drzwi były prycze. W jednym rogu stały wędki. Na kołku obok 
drzwi wisiała stara kurtka. W tej małej chacie było przytulnie i ciepło, 
zupełnie jak na jego daczy w Rosji, gdzie jeździł na wakacje. Z Bronką.
 

To wszystko minęło, skończyło się. Bronia nie żyła, została 

zamordowana.
 

Zabójcy pewnie wkrótce go znajdą. Gdyby myśleli, że zginął w 

ruinach placówki CIA, miałby trochę czasu, zanim przyjdą. Ale przyjdą. 
Tego Michaił Gonczarow był pewien. Znał tajną policję rosyjską - przez 
ponad dwadzieścia lat czytał jej akta. Nigdy nie dawała za wygraną. Ścigała 
wrogów państwa na krańcach ziemi, bez względu na koszta, bez względu na 
to, ile czasu to zajmowało. Dorwą go. Pewnego dnia odnajdą go i zabiją. 
Było to tak pewne jak to, że ziemia się obraca.
 

Przehandlował swoje i jej życie za...

 

Za co?

 

Dołożył drewna do pieca i siedział, gapiąc się na płomienie.

 

Całe życie przeżył otoczony złem. W końcu pochłonęło ono 

wszystkich, których kochał. Pochłonęło wszystko i zostawiło go z niczym.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 8

 

 

 

 

 

 

Kiedy skończyłem streszczenie wydarzeń tego dnia, Dorsey O’Shea 

zapytała:
 

- Kim ty jesteś, Tommy? Tak naprawdę. Siedziała naprzeciw mnie w 

kąciku śniadaniowym w tej jedwabnej sukience, w której wyglądała, jakby 
nie miała nic pod spodem, z brodą opartą na ręku, patrząc na mnie 
zwężonymi oczami.
 

- Po prostu facetem, który się wpakował w szambo powyżej głowy.

 

- Chyba nie oczekujesz, że uwierzę w te wszystkie brednie, co? - 

Wstała. - Zabójcy, roztrzaskane samochody, rosyjscy szpiedzy... Zupełnie 
jak w filmie. Takie rzeczy nie zdarzają się w prawdziwym życiu. Przestań 
mi wciskać kit!
 

Ironiczna wymowa tej sytuacji nie uszła mojej uwagi. Dlaczego 

kobiety nie wierzą mi, kiedy mówię im prawdę, ale za to kupują każde 
słowo, kiedy je okłamuję? Dokończyłem drinka i wstałem.
 

- Pomóż mi rozładować samochód.

 

Nie chciała - to było jasne. Starając się wymyślić jakiś sposób 

wyrzucenia mnie z domu, niechętnie powlokła się za mną. Pierwszą rzeczą, 
którą wyjąłem z bagażnika, był MP5. Podałem jej peemkę.
 

- Trzymaj. I uważaj, jest załadowany.

 

Wziąłem swoją torbę, zamknąłem bagażnik, a potem poszedłem 

pierwszy do domu. Szła za mną, niosąc pistolet w obu rękach.
 

Usiadłem na jednej z kanap koło kominka, wziąłem od niej broń i 

położyłem na podłodze.
 

- To pistolet maszynowy?

 

- Tak.

 

- Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałam.

 

- Pomóż mi z tą walizką.

 

Walizka stała obok kanapy. Obróciłem ją i otworzyłem, a potem 

wyjąłem parę garści papierów, które były tam upchnięte jak śmieci. Podałem 
jej kilka.
 

Gonczarow miał drobne, czarne, prawie niemożliwe do odczytania 

pismo. To, że pisał cyrylicą i po rosyjsku, też nie pomagało. Równie dobrze 
mógłbym starać się odczytać sanskryt. Przez chwilę zastanawiałem się nad 
ich autentycznością - ciała, które widziałem rano, były jak najbardziej 
prawdziwe, a człowiek, którego zastrzeliłem, nie udawał, że zginął, ale nie 
miałem żadnego dowodu na to, że Kelly mówiła prawdę, twierdząc, iż są to 
wykradzione kopie akt KGB. Czy naprawdę nimi były?
 

Po chwili Dorsey włożyła kartki, które jej dałem, z powrotem do 

walizki. Dołożyła do kominka dwa polana, poszturchała je, a potem usiadła 
obok mnie na kanapie i gapiła się markotnie na płomienie.
 

Cisza narastała.

 

- Ten facet to narzeczony? - zapytałem w końcu.

 

- Och, nie. Zerwaliśmy wiele miesięcy temu. - Wzruszyła 

lekceważąco ramionami. - Geoff jest artystą z zewnątrz. Myślę o 
sponsorowaniu go.
 

- Z zewnątrz? Robi rzeźby w parku?

 

- Nie, głuptasie. Jest poza środowiskiem. Nie ma formalnego 

wykształcenia artystycznego.
 

- Och. - Płomyki wystrzeliły parę razy w górę, a potem ogień się 

ustatkował. - To ja chyba też jestem artystą z zewnątrz.
 

Obrzuciła mnie miażdżącym spojrzeniem.

 

- Jak to się stało, że nigdy nie zaproponowałaś mi swojego 

sponsorowania?
 

- Na rany Chrystusa, Tommy! Zabiłeś dzisiaj paru ludzi, a teraz 

siedzisz przed moim kominkiem i silisz się na dowcipy.
 

- Jestem po prostu szczęśliwy, że żyję.

 

- Nigdy nie spotkałam tak bezdusznej osoby.

 

Wydałem brzydki odgłos. Potem zrzuciłem buty, przeciągnąłem się, 

poruszałem palcami u stóp i pozwoliłem sobie na potężne ziewnięcie. 
Szczerze mówiąc, czułem się całkiem dobrze... byłem zmęczony i 
odprężony. Musisz przyznać, że bycie żywym ma swoje zalety.
 

- Chcę się napić - powiedziała i wstała. - A ty?

 

- Pewnie. Proszę whisky.

 

Kiedy wyszła, rozejrzałem się po pokoju. Wyglądało na to, że nic nie 

zmieniła od czasu, kiedy tu ostatnio byłem, kiedy myślałem, że ona i ja...
 

Pradziadek Dorsey był przemytnikiem, przekupywał gliny, sędziów i 

urzędników z powiatu, urządzał strzelaniny z konkurencją, te wszystkie 
sprawy... przyzwoicie się wzbogacił i wycofał z interesu, kiedy zniesiono 
prohibicję. W latach trzydziestych kupił tę posiadłość i wybudował 
rezydencję. Miał ją zaledwie parę lat, kiedy pewnej nocy, podczas snu, 
przestał tykać jego zegar.
 

Jedyna córka przemytnika wyszła za mąż za wygadanego 

komiwojażera, który uważał, że nadchodzi era samochodów. Za pieniądze 
przemytnika stworzył pod koniec lat trzydziestych sieć salonów 
samochodowych wokół Waszyngtonu. Wzbogacił się podczas II wojny 
światowej i po niej, kiedy gwałtownie wzrosła liczebność ludności 
Waszyngtonu i nastąpił masowy exodus na przedmieścia.
 

Córka sprzedawcy samochodów, matka Dorsey, była hipiską. 

Wymykała się do San Francisco, paliła trawkę, śpiewała pieśni o pokoju i - 
według własnej córki - realizowała hasło wolnej miłości niemal do 
wyczerpania. Razem z ojcem Dorsey - też hipisem, który dzięki małżeństwu 
z mamą Dorsey nie musiał sobie kalać rąk żadną pracą - wypełniała czas 
manifestami, politycznymi demonstracjami, ogólnym opieprzaniem się i 
zażywaniem rekreacyjnych narkotyków. Parę razy przyłączyli się do komun. 
Kiedy byli w Kalifornii, gdzie brali udział w protestach przeciwko wojnie w 
Wietnamie i poszukiwali sensu życia, pewnego dnia, przed świtem, ich 
samochód spadł ze skał nad oceanem. Dorsey uważała, że prawdopodobnie 
byli solidnie naćpani.
 

Kiedy zmarli jej dziadkowie, Dorsey odziedziczyła wszystko: 

rezydencję, posiadłość, pieniądze i firmę sprzedającą samochody. Zabawiała 
się przymierającymi głodem artystami, filmowcami pornosów i takimi 
ciężkimi przypadkami jak ja.
 

Przyszła z kuchni z whisky i umościła się na kanapie obok mnie. 

Dziwne, ale po tym, co przeszedłem tego dnia, żar i nacisk jej ciała działały 
na mnie bardzo przyjemnie.
 

- Nie jest ci zimno w tym ciuchu? - zapytałem.

 

- Trochę.

 

Zdjąłem ręcznie dziergany koc z tyłu kanapy i okryłem ją nim.

 

- No i co masz zamiar zrobić z tym syfem?

 

- Jeszcze nie wiem. - Nie mogłem nic na to poradzić. Objąłem ją i 

przycisnąłem do siebie.
 

- No wiesz, mógłbyś zadzwonić na policję.

 

- I mieć tu, zamiast glin, grupę zabójców? Nie, dziękuję.

 

Oparła głowę na moim ramieniu.

 

Kiedy sączyliśmy drinki, ogień przygasł. Czułem aż nazbyt 

wyraźnie, że Dorsey się do mnie przytula. I pachnie.
 

Zaczęły mi ciążyć powieki. Wejście na górę wymagało pewnego 

wysiłku.
 

- Przepraszam za to wtargnięcie - powiedziałem.

 

- Cieszę się, że przyjechałeś. Ten artysta jest trochę snobem.

 

- Taka wielka chata, kupa kasy i piękna kobieta. Czego on chce, do 

diabła?
 

- Było dość oczywiste, że nie znam się za bardzo na sztuce.

 

- A więc cię wybawiłem! Cieszę się, że dotarłem tu w porę.

 

- Och, Tommy, co jest z nami nie tak? Z tobą i ze mną? Dlaczego 

nam nie wyszło?
 

- Kobieto, gdybym potrafił odpowiedzieć na takie pytania, robiłbym 

kasę, prowadząc własną audycję radiową, dając rady dzwoniącym do mnie 
słuchaczom.
 

Prawdę mówiąc, miałem na ten temat pewną teorię, ale wydawało 

się, że nie był to czas ani miejsce po temu, by ją przedstawić. Przy ogniu 
czułem się dobrze, a przy niej, z tymi zachęcającymi krągłościami i 
krzywiznami, jeszcze lepiej.
 

Kiedy tak tam siedziałem, pławiąc się w jej aurze, mój umysł 

pracował. Kim byli ci faceci?
 

Zostawiłem to i wsunąłem rękę pod koc. Rzeczywiście nie miała nic 

pod tym seksownym ciuchem. Przemknęła przez mój móżdżek jedna scena z 
tych pornosów. Czując się winny, cofnąłem zbłąkaną kończynę i 
wykorzystałem ją do wlania whisky w należne jej miejsce.
 

Kiedy skończyłem drinka, nastała chwila, której nie można już było 

uniknąć.
 

- W którym łóżku mam spać?

 

- W moim.

 

Ta odpowiedź wywołała u mnie uśmiech.

 

- Miałem nadzieję, że to powiesz - rzekłem ciepło. Podniosłem 

pistolet maszynowy i zabrałem go na górę, kiedy ona zamykała drzwi na 
klucz i gasiła światło.
 

Obudziłem się około trzeciej nad ranem. Mocno spałem, a chwilę 

później byłem już w pełni rozbudzony. Dorsey O’Shea leżała zwinięta, 
plecami do mnie, głęboko oddychając, całkowicie odprężona.
 

Spojrzałem na zegarek, a potem leżałem w ciemności, słuchając 

dźwięków, zastanawiając się, dlaczego tak nagle zupełnie się rozbudziłem.
 

Wyśliznąłem się z łóżka i wciągnąłem spodnie i koszulę. Pistolet 

maszynowy był tam, gdzie go zostawiłem, stał w kącie, oparty kolbą o 
podłogę. Włożyłem pistolet do kieszeni spodni i wziąłem MP5. Dorsey się 
nie obudziła, kiedy uchyliłem drzwi i się wymknąłem. Zamknąłem drzwi za 
sobą i stałem w ciemności, słuchając.
 

W starym domu było cicho jak w grobie. Przemytnik zbudował go 

solidnie.
 

Uchyliłem drzwi do pokoju Kelly Erlanger, stanąłem i słuchałem, jak 

oddycha przez sen. W końcu zamknąłem drzwi najciszej, jak mogłem, 

upewniwszy się, że zamek zaskoczył.
 

Szedłem powoli w stronę schodów, co rusz przystając, żeby 

nasłuchiwać.
 

Dobra, może ogarniała mnie paranoja. Nie sądziłem, że wczorajsi 

zabójcy tak szybko nas znaleźli, ale, do diabła, miałem mnóstwo powodów, 
by się zachowywać paranoicznie. Prawda była taka, że się cholernie 
martwiłem. Zakładałem, że Ruscy chcą, by Gonczarow nie żył. Ale ci faceci 
wczoraj nie byli Ruskami. I dokładnie wiedzieli, gdzie znaleźć Gonczarowa, 
umieszczonego w ściśle tajnej rządowej kryjówce i otoczonego uzbrojonymi 
strażnikami. Przybyli z groźną bronią - MP5 nie kupisz w miejscowym 
sklepie myśliwskim. Te pukawki pochodziły z jakiegoś arsenału... 
prawdopodobnie rządowego.
 

Kim byli zabójcy? Co robili w ciągu dnia, kiedy nie skradali się w 

strojach ghillie i nie rozwalali ludzi? Gdzie mieszkali? Byli na służbie czy 
grupą wynajętą do wykonania jednego zadania?
 

Bez względu na to, jak brzmią odpowiedzi, jeśli zabójcy chcieli 

załatwić tę sprawę czysto, to wciąż szukali Erlanger i mnie.
 

Jeśli chciałem jeszcze trochę pożyć, to musiałem się dowiedzieć, kto 

ich wynajął. Musiałem w jakiś sposób wyłączyć tego kogoś z gry.
 

Łaziłem po tym starym domu od okna do okna i myślałem, trzymając 

pistolet maszynowy i wyglądając w mokrą ciemność nocy.
 

Facetem, którego chciałem mieć po swojej stronie, był mój szef, Sal 

Pulzelli.
 

Dorsey trzymała książki telefoniczne w kuchni, w dużej szufladzie 

pod telefonem. Przekartkowałem książkę północnej Wirginii. Był tam, w 
Dunn Loring. Najwyraźniej mieszkał w apartamentowcu. Zapisałem adres 
na kawałku papieru.
 

Większość mieszkańców Waszyngtonu ma atlasy z mapami miasta. 

Dorsey nie była wyjątkiem. Po zlokalizowaniu ulicy, przy której mieszkał 
Pulzelli, obmyśliłem, jak tam dojechać. Na wszelki wypadek wziąłem mapę 
ze sobą.
 

O tej porze prom White’s Ferry w Leesburgu prawdopodobnie nie 

kursował, pojechałem więc na południe, na obwodnicę, i przejechałem przez 
Potomac mostem Legion. Tak wczesnym rankiem ruch na obwodnicy był 
niewielki. Tego lata remonty dróg trwały najwyraźniej gdzie indziej.
 

Jadąc, myślałem o Salvatore Pulzellim, żołnierzu kariery w 

waszyngtońskiej armii urzędników przesuwających papiery. Nie palił, nie 
pił i nie przeklinał - rasowy bywalec przyjęć, mówię ci - dbał o wagę, nosił 
konserwatywne garnitury z domów handlowych i nijakie krawaty, 
utrzymywał porządek na swoim biurku i naprawdę był porządnym gościem. 
Jeśli miał jakieś hobby, to nikomu o tym nie mówił.
 

O jego życiu osobistym wiedziałem bardzo mało. Nigdy nie nosił 

obrączki, nie słyszałem też, żeby wspomniał o żonie. Nie wiedziałem, czy 
ma dziewczynę, chłopaka, kogokolwiek. Kiedy go poznałem, zastanawiałem 
się, czy przypadkiem jego zachowanie nie jest maską - może wiódł sekretne 
życie w kręgach waszyngtońskich zboczeńców seksualnych - ale w końcu 
uświadomiłem sobie, że moje podejrzenia są czystą fantazją. Nie był takim 
typem.
 

Miałem jednak nadzieję, że mieszka sam. Bez psa.

 

Kiedy znalazłem budynek, w którym mieszkał Pulzelli, była za 

dziesięć czwarta. Przy ulicy stały cztery apartamentowce, każdy miał około 
dziesięciu pięter. Ulica była szeroka, upstrzona progami, żeby miejscowi 

mechanicy samochodowi mieli dość pracy. Pojechałem dalej i zatrzymałem 
się na parkingu koło długiego budynku.
 

Wyszedłem i zamknąłem samochód - MP5 zostawiłem w bagażniku 

- i stanąłem obok, rozglądając się i nasłuchując. Jak okiem sięgnąć, nie było 
żywej duszy, tylko morze samochodów pod latarniami na słupach. Ten 
surowy pejzaż nieco ożywiały mizerne młode drzewka, ogrodzone cienkimi 
jak bibułka płotkami.
 

Nie widziałem żadnej ochrony, zrywających się skoro świt 

skowronków ani wracających do domu imprezowiczów. Poszedłem w stronę 
najbliższego apartamentowca i okrążyłem go, trzymając się w cieniu. 
Znalazłszy się za budynkiem, przeciąłem parking i skierowałem się w stronę 
wieżowca Pulzellego.
 

Miałem nadzieję, że FBI nie śledzi wszystkich, których znam, 

czekając, aż wyjdę z ukrycia. Oczywiście, jeśli w jednym z tych 
samochodów siedział obserwator, było po mnie. Podjąłem poważne, ale 
niezbędne ryzyko. Potrzebowałem pomocy mojego szefa.
 

Hol w budynku Pulzellego był pusty. W każdym rogu znajdowała się 

kamera monitorująca. Na niskim podium, gdzie pewnie wcześniej 
dyżurował strażnik, stał komputer. Wyglądało to tak, jakby właściciele 
mieszkań kupili komputer i zwolnili strażników. Wstukałem w komputer 
nazwisko Pulzellego... voila Lokal numer 310.
 

Wybrałem jego numer w telefonie, który dzwonił i dzwonił. Po 

dziesiątym dzwonku się poddałem.
 

Siedemnaście minut po czwartej nad ranem. Nikt mi nie powie, że 

imprezuje. Pulzelli?
 

Winda była na kartę. Obszedłem szyb windy, żeby się dostać do 

drzwi na schody pożarowe. Powinny mieć zasuwkę od wewnątrz, żeby 
każdy, kto schodzi klatką, mógł się przez nie wydostać, natomiast z tej 
strony powinien być konwencjonalny zamek. Ten mogłem otworzyć.
 

Kiedy zobaczyłem drzwi, po plecach przebiegł mi dreszcz. Zostały 

sforsowane łomem, który tak wygiął metal, że się nie domykały. Trzeba 
było do tego silnego człowieka.
 

Drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem - zawiasy nie widziały oliwy 

od postawienia budynku. Znalazłszy się na klatce schodowej, wyjąłem 
pistolet zza paska i sprawdziłem bezpiecznik. Ruszyłem w górę, starając się 
iść jak najciszej, co znaczyło, że tylko głuchy by mnie nie usłyszał. W 
betonowej klatce dźwięki rozlegały się, jakby był to kocioł w orkiestrze.
 

Przy drzwiach na trzecią kondygnację zatrzymałem się i 

sprawdziwszy pistolet, lewą ręką uchyliłem drzwi. W korytarzu nie było 
nikogo.
 

Do mieszkania Pulzellego prowadziły czwarte drzwi za windą. 

Zamek wydawał się nienaruszony.
 

Zapukałem. Czekałem... Żadnych odgłosów.

 

W końcu przyłożyłem ucho do drzwi.

 

Zamek nie stanowił wielkiego problemu. Miałem nadzieję, że 

Pulzelli nie ma od wewnątrz założonego łańcucha.
 

Otworzenie zamka i uchylenie drzwi zajęło mi dwie minuty. Nie 

miał łańcucha.
 

Wszedłem z pistoletem w dłoni.

 

Salvatore Pulzelli leżał nagi na podłodze w salonie. Widać było, że 

został uduszony drucianą garotą. Ramiona, klatkę piersiową i krocze miał 
pokryte krwią, która jeszcze całkowicie nie zaschła. Obok niego na podłodze 

leżała piżama, starłem więc jej górą krew z jego ramienia. Mnóstwo małych 
nacięć.
 

Musiał im otworzyć drzwi. Torturowali go, a potem zabili.

 

Mieszkanie nie było duże. Oprócz salonu, który spełniał też rolę 

gabinetu, była tam kuchnia i dwie sypialnie, z których jedna była 
najwyraźniej pokojem gościnnym. Sprawdziłem pomieszczenia i 
przekonałem się, że są puste - wszystko było lepsze niż patrzenie na 
Pulzellego.
 

Stojąc w salonie tyłem do ciała, zapanowałem nad żołądkiem i 

starałem się zmusić mózg do pracy. Czy zabójcy pytali o mnie? Czy to mnie 
starali się znaleźć?
 

Wyszli niedawno. Krew Pulzellego nie zaschła w skorupę.

 

Użyłem ścierki do naczyń, by nie zostawić na telefonie w kuchni 

odcisków palców. Telefon Williego Varnera dzwonił i dzwonił.
 

O rany!

 

Pamiętałem, by zatrzasnąć za sobą drzwi do mieszkania i sprawdzić, 

czy zamek zaskoczył.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 9

 

 

 

 

 

 

Nie mogłem zapomnieć widoku twarzy Pulzellego. Boże, wyglądał 

strasznie - ściągnięte mięśnie twarzy obnażały wszystkie zęby, oczy 
wysadzone z orbit i patrzące w nieskończoność. Biedny facet... Chciał od 
życia niewiele, tylko wygodnej posady, przyzwoitych ubrań i emerytury w 
przyszłości. Po przejściu na nią za trzy lata miał zamiar podróżować - 
pamiętam, jak wspomniał o tym pewnego razu, kiedy przyłapałem go przy 
biurku na przeglądaniu broszur biur podróży. Powiedział, że mi zazdrości, 
bo muszę dużo podróżować. Odparłem, że chętnie się z nim zamienię - 
mógłby podróżować, podczas gdy ja spędzałbym za biurkiem czterdzieści 
godzin tygodniowo i poważnie się angażował w związki z trzema czy 
czterema gorącymi kobietami.
 

Może Pulzelli też lubił kobiety.

 

Teraz nie mogłem mu pomóc. To był fakt.

 

Willie Varner mieszkał na pierwszym piętrze w północno-zachodnim 

Waszyngtonie. Zabójcy, których widziałem w ośrodku Greenbrier, byli biali, 
a dzielnica Williego nie. Może miało to znaczenie - nie wiedziałem.
 

Waszyngton był zaniedbanym miastem. Za monumentalną częścią 

ciągnęły się milami rzędy domów w różnym stanie rozpadu. Większość 
runęłaby już dawno temu, gdyby nie były tak stłoczone, że się nawzajem 
podtrzymywały.
 

Wzdłuż ulic stali na chodnikach niewykształceni i bezrobotni czarni 

mężczyźni, sprzedając narkotyki. Podupadła część śródmieścia była jednym 
wielkim targiem narkotyków. Podzieliłem się pewnego dnia tym 
spostrzeżeniem z Williem Varnerem, który się natychmiast naburmuszył. 
Przeżył tam całe życie, z wyjątkiem lat, które spędził w więzieniu, i był na 
swój sposób dumny z tego miasta, chociaż nigdy by do tego się nie przyznał. 
Warknął na mnie i spojrzał jak na człowieka z zewnątrz. Wiedziałem, że 
znaczy to: „Nie jesteś czarny”.
 

Wypatrzyłem puste miejsce na zaparkowanie dwa kwartały od domu 

Williego, podziękowałem w duszy temu, kto rządził wszechświatem w tym 
tygodniu, i wjechałem tam. Wierz mi, zamknąłem na klucz i pociągnąłem za 
klamki drzwi i od strony kierowcy, i od strony pasażera, żeby się upewnić.
 

Nawet o tej godzinie na ulicach byli ludzie, wszyscy czarni. Na 

krawężniku siedziało dwóch pijaczków, jeden spał w wejściu, a w moją 
stronę zmierzał dużymi krokami młodzian w workowatych spodniach i 
koszuli trzy rozmiary za dużej, kołysząc ramionami i nieustannie 
rozglądając się na boki, jak drapieżne zwierzę. Zbliżając się, zmierzył mnie 
wzrokiem i nie zwalniał kroku. Ale kiedy znalazł się trzy metry ode mnie, 
spojrzał w inną stronę i udawał, że mnie nie widzi, gdy mnie mijał.
 

Przed domem Williego stał zaparkowany na drugiego samochód.

 

Podszedłem chodnikiem, przypatrując się mu. Mężczyzna za 

kierownicą. Biały. Wokół nie było żadnych innych białych facetów.
 

Jednym susem zeskoczyłem z chodnika, przemknąłem za jego 

samochodem i wyciągnąłem pistolet, podchodząc od strony kierowcy. 
Przystawiłem mu lufę do ucha.
 

- Nie ruszaj się, dupku. Ręce na kierownicy.

 

Nie poruszył się, patrzył szeroko otwartymi oczami, sztywny jak 

zamrożony stek. Miał może trzydzieści pięć lat, był biały, miał średniej 
długości ciemne włosy, łysiejące na czubku, i kolczyk.
 

- Wyłącz zapłon i daj mi kluczyki. Kiedy się poruszył, dźgnąłem go 

gnatem.
 

- Rozwalę ci mózg, jeśli drgniesz.

 

Zrobił, co mu kazałem, wolno wyjął kluczyki i podał mi je prawą 

ręką. Wziąłem je lewą i schowałem do kieszeni.
 

- Trzymaj ręce tak, żebym je widział, i wysiadaj. Powoli wysiadł.

 

W kaburze przy pasie z lewej strony miał broń, stary, 

pięciostrzałowy rewolwer kalibru 38, z dwucalową lufą. Wyjąłem go i 
włożyłem do kieszeni. Stojąc za nim, obmacałem go. Miał portfel. Wziąłem 
go.
 

- Jeśli to napad, to lepiej pomyśl dwa razy - powiedział. - Jestem 

funkcjonariuszem federalnym.
 

- Taa, dobra. Masz odznakę?

 

- Nie przy sobie. Ja...

 

Nie miałem noża... gdybym miał, na miejscu bym go wypatroszył. 

Może. No, w każdym razie na pewno by mnie to kusiło. Miał komórkę, 
którą mu gwizdnąłem, bo już jej nie potrzebował.
 

- Policzę do pięciu - powiedziałem - a potem zacznę strzelać. Możesz 

zwiewać jak zając albo zginąć, gdzie stoisz. Raz... dwa...
 

Zerknął na mnie przez ramię, a potem ruszył biegiem. Podniosłem 

pistolet i wymierzyłem do niego. Pobiegł szybciej.
 

Kiedy zniknął za rogiem, zlustrowałem ulicę - jeśli kiedykolwiek 

istniała dzielnica, gdzie obowiązywała zasada „pilnuj swojego nosa”, była to 
właśnie ta dzielnica - i zerknąłem w górę, na mieszkanie Williego. Za 
zasłonami zobaczyłem blask, a więc światło było włączone. Wszedłem do 
budynku, trzymając odbezpieczonego gnata w obu rękach.
 

Schody były na samym końcu ciemnego korytarza. Idąc na palcach, 

żałowałem, że nie zastrzeliłem tego faceta przed domem. Nie był w drodze 
na lotnisko, by polecieć na półroczny urlop. A jeśli wbiegnie na górę, kiedy 
będę w trakcie delikatnych negocjacji? Albo w przyszłym tygodniu pobawi 
się ze mną nożem? Oczywiście prawo na ogół patrzy krzywo na ludzi, 
którzy biorą na siebie załatwianie dupków - jest ich tak wielu, że kto wie, 
gdzie by się to skończyło.
 

Na klatce schodowej czuć było charakterystyczną dla starych 

budynków stęchliznę, delikatną, aromatyczną mieszankę zastałego dymu 
papierosowego, marihuany i zwymiotowanego piwa. Willie zajmował 
mieszkanie po lewej stronie szczytu schodów. Na końcu korytarza na piętrze 
znajdowało się okno wychodzące na ulicę, które było tam jedynym źródłem 
światła. Pamiętałem, że chyba było tam jakieś oświetlenie, podniosłem więc 
głowę. U samego szczytu schodów naga żarówka na suficie. Mogłem ją 
dosięgnąć.
 

Żarówka tkwiła luźno w oprawce. Jakaś życzliwa dusza wykręciła ją 

na tyle, by zgasła. Zostawiłem ją w takiej pozycji.
 

Przyłożyłem ucho do drzwi. Słyszałem stłumione głosy, ale nie 

potrafiłem rozróżnić słów.
 

Najkrótsza i najszybsza droga do mieszkania prowadziła przez te 

drzwi. Były to drzwi przeciwwłamaniowe - ze stali pokrytej drewnianymi 
panelami - i miały cztery zamki, w tym nowego Coopera. Otworzenie ich 
zajęłoby mi pół godziny, przy czym wszyscy w środku usłyszeliby, że to 
robię.

 

Ścisnąłem mocniej pistolet, a potem ująłem klamkę i nacisnąłem. 

Nie chciała się obrócić.
 

Jedyną inną drogą były schody pożarowe.

 

Nie było rady - zszedłem na dół i skierowałem się do wyjścia. W 

porę przypomniałem sobie o tym dupku za kierownicą. Nie było go nigdzie 
widać.
 

W przejściu za domem stały kubły na śmieci. Musiało ich być z 

tuzin.
 

Dół schodów pożarowych stanowiła drabina z ciężarkiem na spodzie, 

ale wydawało się, że jest przymocowana łańcuchami, bez wątpienia po to, 
by zniechęcić włamywaczy z nadwagą. Miałem nadzieję, że mnie utrzyma... 
a odgłosy nie skłonią kogoś w mieszkaniu Williego do wyjrzenia przez okno 
i rąbnięcia mnie.
 

Z pistoletami w obu kieszeniach spodni wziąłem rozbieg i 

podskoczyłem tak wysoko, jak mogłem sięgnąć. Chwyciłem jedną ręką za 
zardzewiały metal, potem drugą. Całe urządzenie zatrzeszczało, ale 
wytrzymało.
 

Podciągnąłem się, a potem przełożyłem nogę przez szczebel i 

zacząłem się wspinać. Na następnym biegu schodów dotarłem do okna 
salonu Williego. Znowu z bronią w ręku obróciłem głowę o parę cali... i 
zobaczyłem Williego. Posadzili go nagiego, z rękami związanymi 
plastikowym kablem, na kuchennym krześle. Obrabiali go nożem.
 

Ilu ich było?

 

Widziałem dwóch.

 

Białych.

 

Dwa głębokie oddechy, po czym ustawiłem się przed oknem i 

wywaliłem bliższemu w plecy, co posłało go na podłogę. Mój drugi strzał 
okręcił tego z nożem o pół koła, strzeliłem więc do niego ponownie. Twardy 
był skurwiel - utrzymał się na nogach, obrócił w stronę okna, upuścił nóż i 
próbował wyjąć pistolet z kabury przy pasie. Posłałem mu jeszcze dwie 
kule, drugą prosto w twarz. Odrzuciła mu głowę do tyłu i padł.
 

Wybiłem kopniakiem resztę szyby i wszedłem przez okno. 

Mężczyzna wybiegający z kuchni wypuścił pocisk, który użądlił mnie w 
ramię. Skoczył do drzwi, kiedy usłyszał strzały, i wpadł do salonu, zanim się 
zorientował, gdzie jestem, co okazało się fatalnym błędem. Trafiłem go w 
brzuch, zanim zdążył ponownie strzelić. Wypuścił broń, nogi się pod nim 
ugięły i fiknął na twarz.
 

Willie był wciąż przytomny. Sadysta z nożem nie dobrał się jeszcze 

do jego krocza. Dziewczyna Williego kiedyś mi za to podziękuje.
 

Wyjąłem tę małą trzydziestkę ósemkę i z pistoletem w każdej dłoni 

sprawdziłem resztę mieszkania. Nie było tam nikogo więcej.
 

Przeciąłem więzy Williego nożem kuchennym i trochę wytarłem go 

ręcznikiem. Wszędzie była krew. Później na pół go wyniosłem, na pół 
przeciągnąłem do sypialni i położyłem na łóżku. Na komodzie miał trochę 
taśmy klejącej, więc jej użyłem. Zakleiłem nią najgorsze rany, by ich brzegi 
były razem i nie krwawił tak mocno.
 

- No dalej, stary, musimy zabrać cię na pogotowie.

 

- To ty, Tommy?

 

- Taa.

 

- Dorwałeś tego matkojebcę z nożem?

 

- Taa.

 

- Nie żyje?

 

- Zdaje się, że nie.

 

- Strzel jeszcze raz do tego kutasa. Wbij mu kołek w serce.

 

Zacząłem naciągać na niego spodnie i koszulę.

 

- Chcieli się czegoś dowiedzieć o tobie - powiedział Willie. - Gdzie 

byłeś, kiedy ostatnio z tobą rozmawiałem, kim są twoje dziewczyny, 
wszystko...
 

- Co im powiedziałeś?

 

- Wszystko, co mi przyszło do głowy, kiedy ten kutas zabrał się do 

krojenia mnie tym pierdolonym nożem.
 

Do diabła.

 

- Musisz mi pomóc, Willie. Mogę cię nieść, ale obaj zginiemy, jeśli 

spotkamy jeszcze jednego z tych sukinsynów.
 

- Dobra.

 

Zarzuciłem sobie jego jedną rękę na ramię i dźwignąłem go. Ledwie 

się wlókł. Prawie wyniosłem go na korytarz i upewniłem się, że zamknąłem 
drzwi za nami.
 

- Straciłeś dużo krwi, stary, i nadal krwawisz.

 

- Powiedz mi coś, czego nie wiem.

 

- Powiedziałeś im o Dorsey?

 

- O kim?

 

- O Dorsey O’Shea.

 

- Pewnie tak. Kurwa, pod koniec gadałem, co mi ślina na język 

przyniosła.
 

- Kim oni byli?

 

- Glinami.

 

- Skąd wiesz?

 

- Ze sposobu, w jaki zadawali pytania. Numer z dobrym i złym 

facetem.
 

- To tylko twój domysł.

 

Omal go nie położyłem i nie poszedłem obszukać trupów, ale wciąż 

tracił dużo krwi. Albo trzeba go było zawieźć szybko do szpitala, albo 
później do kostnicy.
 

Schodząc po schodach, powiedział:

 

- Całe życie maglowali mnie gliniarze. Od razu ich poznałem.

 

Wzięliśmy samochód napastników. Willie nie był w stanie dowlec 

się do mojego, dwa kwartały dalej, to było pewne. Podjechałem do mojego 
grata z wypożyczalni i zabrałem z niego MP5, a potem skierowałem się do 
najbliższego znanego mi szpitala. Spytałem Williego, czy ten, o którym 
myślę, jest naprawdę najbliżej, ale tymczasem stracił przytomność.
 

Wjechałem pospiesznie w bramę dla karetek pogotowia i wniosłem 

go do ambulatorium. Stało tam puste łóżko na kółkach, więc go na nim 
położyłem. Pospieszył mi z pomocą pielęgniarz.
 

- Stracił dużo krwi. Jacyś faceci pocięli mu ramiona i klatkę 

piersiową. Nie ćpał. Z tego, co wiem, nie jest na nic uczulony.
 

Kiedy pielęgniarz przepychał szybko łóżko przez drzwi wahadłowe, 

odwróciłem się do okienka, gdzie siedziała rejestratorka z pacjentem.
 

- Zaraz będę do pana dyspozycji - powiedziała. - Proszę usiąść.

 

- Zaparkuję samochód i wrócę - odparłem.

 

Kiedy usiadłem za kółkiem i skierowałem się w stronę Wisconsin 

Avenue, zastanawiałem się, czy Willie powiedział im o Dorsey O’Shea. 
Cóż, byli martwi, więc nawet jeśli powiedział, nie miało to znaczenia.
 

Oczywiście, jeśli do kogoś nie zadzwonili. Może to właśnie robił ten 

facet w kuchni, kiedy brutalnie wtargnąłem. Nie przypominałem sobie, 
żebym widział w kuchni komórkę. Oczywiście mógł ją schować do kieszeni, 
kiedy wyjąłem pistolet, po moim pierwszym strzale.
 

Może powinienem wrócić do Williego i przeszukać ciała.

 

Postanowiłem tak zrobić. Miałem na tyle rozumu, żeby podjechać 

boczną ulicą i spojrzeć w stronę mieszkania Williego, zanim się tam 
skierowałem, co ocaliło mi tyłek. Na ulicy stały dwa radiowozy policyjne z 
błyskającymi światłami.
 

Zawróciłem w przeciwną stronę i dodałem gazu. Kiedy odjeżdżałem, 

słyszałem zawodzenie karetki pogotowia.
 

Z ramienia, gdzie drasnęła mnie kula, sączyła się krew.

 

Miałem nadzieję, że nie żyją. Cała trójka tych sukinsynów.

 

Piętnaście minut później zajechałem przed McDonalda i 

zaparkowałem. Niebo się przejaśniało. Słońce jeszcze nie wzeszło, ale 
niedługo wzejdzie. W skrytce był dowód rejestracji samochodu. Należał do 
niejakiego Donalda P. Westlanda z College Park. Dowód ubezpieczenia 
potwierdzał ten adres. Zadzwoniłem z jego komórki na informację.
 

- Przykro mi - powiedziała telefonistka. - Nie mam numeru żadnego 

Donalda Westlanda z College Park.
 

- Może to numer zastrzeżony?

 

- Nie. Nie mam w ogóle w spisie nikogo o tym nazwisku.

 

Przeczytałem adres.

 

- Może telefon jest na jego żonę - powiedziałem.

 

Po chwili ciszy rzekła:

 

- Przykro mi. Nie mam w spisie żadnej Westland.

 

Podziękowałem jej i się rozłączyłem.

 

Zaczynałem mieć całkiem pokaźny zbiór telefonów komórkowych. 

Sprawdziłem numery zapisane w tej komórce, szukając jakiegoś, który bym 
poznał. Wszystkie były dla mnie nowe.
 

Wyłączyłem telefon i siedziałem tam, starając się myśleć. Serce 

wciąż mi waliło z szybkością mili na minutę. Zostawiałem wszędzie trupy, a 
nie wiedziałem, kim są ci faceci.
 

A jeśli był to samochód rządowy, a nazwisko i adres w dowodzie 

rejestracyjnym i na ubezpieczeniu były tylko przykrywką? Wysiadłem, 
podniosłem maskę i rozejrzałem się za nalepką z datą zmiany oleju. I tam 
właśnie ono było: Jiffy Lube.
 

Otworzyłem portfel. Prawo jazdy wystawione było na niejakiego 

Johnsona Dunlapa z Bethesdy. Gęba, która się na mnie gapiła z niego, 
należała do tego łysiejącego kierowcy spod domu Williego. To z pewnością 
o niczym nie przesądzało - mój pracodawca rutynowo wydawał fałszywe 
dokumenty tożsamości. Również karty kredytowe były na nazwisko 
Johnsona Dunlapa. W portfelu było kilkaset dolarów w banknotach, parę 
faktur na karty kredytowe, kwit z pralni chemicznej i karta członkowska 
American Automobile Association.
 

Włączyłem telefon i zadzwoniłem na informację. Telefonistka 

podała mi numer Johnsona Dunlapa. Był to jeden z zapisanych w komórce. 
Wybrałem go.
 

Po dziesięciu dzwonkach się rozłączyłem.

 

Może Johnson Dunlap był autentyczną postacią. Stukałem jego 

prawem jazdy w kierownicę i się zastanawiałem. Jeśli był gliniarzem albo 
pracownikiem służby federalnej i podczas popełniania z trzema kolegami - 
teraz nieżyjącymi - poważnego przestępstwa stracił portfel zawierający jego 

prawdziwe prawo jazdy, to osoba reżyserująca ten pokaz - kimkolwiek była 
- będzie bardzo niezadowolona z pana Dunlapa. On niewątpliwie zda sobie z 
tego sprawę. Czy podzieli się z nimi tymi złymi wieściami?
 

Miałem w kieszeni jeszcze jeden portfel, wyciągnięty kierowcy, 

który wczoraj owinął swoją terenówkę wokół drzewa. Wyjąłem go i 
dokładnie przyjrzałem się prawu jazdy. Jerry Von Essen z Burke w Wirginii. 
Zadzwoniłem na informację. Dali mi numer telefonu, więc go wybrałem.
 

Po czterech dzwonkach usłyszałem zaspany głos kobiecy:

 

- Halo.

 

- Jest tam Jerry?

 

To się nazywa gorąca kobieta - w dwie sekundy osiągnęła siłę 

rażenia bomby termojądrowej.
 

- Ten sukinsyn nie wrócił jeszcze do domu - warknęła. - Myślisz, że 

się pofatygował, żeby zadzwonić? Jak go zobaczysz, to powiedz mu, że 
mam dość tego gówna! Wyprowadzam się.
 

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, trzasnęła słuchawką.

 

Johnson Dunlap. Powinienem jechać go sprawdzić czy żwawo 

wracać do Dorsey? Willie prawdopodobnie wypaplał jej nazwisko, więc 
niedługo się pojawią.
 

Zerknąłem na zegarek. Czułem, że mam mało czasu, a Bóg jeden 

wiedział, że potrzebowałem informacji.
 

Pomyślałem, żeby zadzwonić do Dorsey, ostrzec ją. Do diabła, nie 

miała nawet broni. Jedyne, co mogła zrobić, to zapakować Kelly do 
samochodu i uciekać. Albo zadzwonić na policję. Żadna z tych możliwości 
nie wydawała mi się zbyt atrakcyjna. Nie mogłem ochronić tych kobiet, jeśli 
oni wciąż grasowali, a na spotkanie z policją nie byłem gotowy.
 

Wczorajsze chmury się rozpłynęły. Dzisiaj nie pada. Wspaniale.

 

 

 

  

ROZDZIAŁ 10

 

 

 

 

 

 

Johnson Dunlap mieszkał w domu na starszym osiedlu, które kiedyś, 

może sześćdziesiąt lat temu, tuż po II wojnie światowej, było modne. Klony, 
dęby, tulipanowce, które zasłaniały niebo, wyglądały mniej więcej na tyle 
lat.
 

Jego dom był podobny do wszystkich innych przy tej ulicy - 

parterowy, z ceglaną fasadą i skąpą, z powodu głębokiego cienia rzucanego 
przez potężne drzewa, trawą na trawniku z przodu.
 

Spojrzałem na zegarek i pojechałem główną ulicą, aż dotarłem do 

sklepu całodobowego. Kupiłem gazetę ze skrzynki obok sklepu i wsiadłem z 
powrotem za kółko, by ją przejrzeć. O wczorajszej masakrze w Wirginii 
Zachodniej nie było nic. Ani słowa o wielkiej obławie, nic o pożarach, 
morderstwie i trupach w lesie.
 

Włączyłem silnik i pojechałem na powrót do Dunlapa. 

Zaparkowałem na podjeździe przed jego garażem na jeden samochód.
 

Obchodząc dom, sprawdziłem, czy nie ma systemu 

antywłamaniowego, który w tej dzielnicy byłby nie na miejscu. Nie było.
 

Wszedłem przez furtkę do ogrodu. Wokół widać było psie kupy, nie 

zdziwiłem się więc, kiedy psiak zaczął ujadać, gdy majstrowałem 
wytrychem w drzwiach kuchennych. Kiedy je otworzyłem, wystrzeliła z 
nich i przebiegła obok mnie mała, kudłata psina. Najwyraźniej on, ona czy 
ono było bardziej zainteresowane opróżnieniem pęcherza niż wyrwaniem 
kawałka mięsa z mojej nogi. Znalazłszy się w kuchni, zamknąłem za sobą 
szczelnie drzwi.
 

Na małym stojaku obok stołu kuchennego leżało parę stosów 

korespondencji, ale ominąłem go i skierowałem się do sypialni. Oczywiście 
na toaletce i stoliku nocnym stały oprawione w ramki zdjęcia Łyska i jakiejś 
kobiety. A więc Łysek był naprawdę Johnsonem Dunlapem, była to jego 
prawdziwa tożsamość. Ustalenie tego faktu wydało mi się jakoś ważne.
 

Rozejrzałem się po sypialni i wróciłem do korespondencji w kuchni. 

Jeśli w jednym z tych stosów znajdował się odcinek wypłaty albo wykaz 
wpłat z banku, który pozwoliłby mi poznać nazwę jego pracodawcy, 
sprawiłoby to mi wielką radość. Przerzucałem koperty, kiedy usłyszałem, że 
na podjazd wjeżdża drugi samochód.
 

Pies w ogrodzie zaczął szczekać. Usiadłem przy stole w kuchni, 

wyjąłem pistolet i położyłem go na kolanach.
 

Z miejsca, gdzie siedziałem, widziałem drzwi frontowe. Dźwięk 

klucza przekręcanego w zamku był wyraźnie słyszalny. Drzwi się otworzyły 
i weszła trzydziestoparoletnia kobieta w białym stroju pielęgniarki. W 
ramionach trzymała torbę i była tak skupiona na tym, by wejść i nie upuścić 
torby ani kluczy, że mnie nie zauważyła. Zamknęła drzwi i odwróciła się, by 
przejść długim korytarzem do kuchni. Wtedy mnie zobaczyła.
 

Zatrzymała się, starała się rozpoznać moją twarz. Światło nie było 

zbyt jasne, zrobiła więc jeszcze kilka kroków w moją stronę.
 

- Johnson? - Podniosła głos. - Johnson? - Potem zwróciła się do 

mnie: - Gdzie on jest?
 

- Nie wiem - powiedziałem. - Przyjechałem sam.

 

- A samochód?

 

- Pożyczyłem go od pani męża.

 

Weszła do kuchni. Postawiła torbę z zakupami na blacie kuchennym 

i wyjęła z niej galon mleka, które wstawiła do lodówki. Miała krótkie, 
ciemne włosy, była trochę pulchna i podczas zmiany musiała mieć jakiś 
incydent z jedzeniem, bo na bluzce była plama. Wyglądała na plamę po 
musztardzie.
 

- Wróciła pani z pracy? - zapytałem.

 

- Tak. - Wymieniła nazwę szpitala. Znowu rozejrzała się po 

pomieszczeniu, zauważyła psa w ogrodzie, potem nawiązała ze mną kontakt 
wzrokowy i zapytała zaniepokojonym głosem: - Gdzie jest Johnson? Został 
ranny?
 

- Niedługo tu będzie.

 

- Jak się pan dostał do środka?

 

- Nie zamknęła pani tylnych drzwi na klucz. Przeszła nad tym do 

porządku dziennego - pewnie już wiele razy w przeszłości zapominała 
zamknąć te drzwi - i powiedziała:
 

- Napiłby się pan kawy?

 

- Wypiłbym kubek - przyznałem. Widziałem, że zaczyna się trochę 

denerwować.
 

- Ma pan jakieś nazwisko? - zapytała, wkładając filtr, wsypując kawę 

i wlewając wodę do ekspresu na blacie.
 

- Tommy Carmellini. A pani?

 

- Michelle.

 

Kiedy ekspres pracował, odwróciła się do mnie twarzą, skrzyżowała 

ramiona na piersiach i oparła tyłem o blat.
 

- Powiesz mi, o co w tym wszystkim chodzi?

 

- Dla kogo pracuje Johnson, Michelle?

 

- A nie wiesz?

 

- Spotkaliśmy się tylko raz, dzisiaj, wczesnym rankiem.

 

Stała w milczeniu, oparła pośladkami o blat, patrząc na mnie, kiedy 

ekspres bulgotał.
 

- Ma kłopoty, prawda? - Tak.

 

- Duże?

 

- Duże.

 

Wyraźnie zmarkotniała.

 

- Z jakiej jesteś agencji?

 

- Z CIA.

 

Zakryła obiema rękami twarz. Po chwili opuściła ręce i starała się 

zapanować nad oddechem.
 

- Nie wiem, u kogo ani dla kogo pracuje. Powiedział, że może 

zarobić poważne pieniądze. Od dwóch tygodni pracuje dorywczo.
 

Nie powiedziałem ani słowa. Czekała na pytanie, które nie padło, 

uważnie obserwowała moją twarz, a potem ciągnęła dalej:
 

- Od czasu odejścia z FBI szukał jakiejś prawdziwej pracy. To było 

w sierpniu zeszłego roku. Nie mógł nic znaleźć. Ponieważ zmusili go do 
odejścia, nie mógł dostać z biura żadnych referencji i skłonić żadnej agencji 
ochrony porządku publicznego do rozmowy o pracy. Ma stopień, zanim 
przyjęto go do FBI, przez pięć lat pracował w policji. Nigdy nie robił nic 
innego. Myślałam, że tym razem... - Opadła z sił i musiała przytrzymać się 
blatu.
 

- Przykro mi, pani Dunlap. Poniosła głowę.

 

- Co on zrobił? - zapytała prawie szeptem.

 

- Ja...

 

- Powiedz mi prawdę!

 

- Zabili paru ludzi.

 

Starała się nie pokazać nic po sobie. Rozejrzała się, zobaczyła 

ekspres, wyjęła z szafki kubki i nalała do nich kawy. Przyniosła jeden, 
postawiła przede mną i usiadła naprzeciw.
 

- Przykro mi - rzekłem. Zagryzła dolną wargę.

 

- Więc nie wiedziałaś... Potrząsnęła głową.

 

Spróbowałem kawy i uświadomiłem sobie, że jej nie chcę. Wstałem, 

włożyłem pistolet za pasek z tyłu. Patrzyła, jak to robię, nic nie mówiła. 
Wyszedłem przez drzwi frontowe, zamknąłem je za sobą, wsiadłem w 
gruchota jej męża i odjechałem.
 

Chyba zaczęła mnie ogarniać paranoja, kiedy jechałem do chałupy 

Dorsey w lesie. Ci faceci dotarli do Sala Pulzellego i Williego Varnera, było 
więc tylko kwestią czasu, kiedy dotrą do Kelly Erlanger i Dorsey O’Shea. 
Przedtem myślałem, że mam kilka godzin. Teraz miałem nadzieję, że się nie 
pomyliłem.
 

To zadziwiające, jak pracuje umysł. W każdym razie mój ptasi 

móżdżek. Dwie godziny temu Johnson Dunlap wydawał mi się ważny - 
teraz już nie. Zapomniałem, jak pędzi czas. Teraz, kiedy jechałem do 
Dorsey, nie mogłem myśleć o niczym innym. Musiałem z pięćdziesiąt razy 
spojrzeć na zegarek. Oczywiście kiedy śpieszysz się jak diabli, każdy stary 
pierdziel i siwowłosa dama musi wyjechać na ulicę w swoim lincolnie, bmw 
czy cadillacu i wlec się, prowadząc w nieodpowiedzialny sposób. Nie mają 
dokąd jechać, za to cały dzień, żeby się tam dostać. A mnie czas szybko 
uciekał.
 

Wyprzedzałem samochody osobowe, furgonetki i ciężarówki z 

prawej i z lewej, parę razy przejechałem na czerwonym świetle i cisnąłem na 
gaz, ile się dało. Gdyby zatrzymał mnie jakiś gliniarz z drogówki, nie wiem, 
co bym zrobił. Jedynym wyjściem byłoby zgarnąć go. Prawdę mówiąc, 
wtedy mógłbym skorzystać z radiowozu z syreną i migającymi światłami na 
dachu.
 

A więc ci faceci nie byli Rosjanami ani świrami o samobójczych 

skłonnościach. Byli zwykłymi amerykańskimi szumowinami, którzy zabijali 
dla forsy i czystej przyjemności.
 

Trochę mi ulżyło. Gdybym złapał jednego z nich i wzbudził w nim 

strach, to przynajmniej znałby mój język. Gdyby zginął, zanim oczyściłby 
swoje sumienie, to przynajmniej nie mielibyśmy jednego z owych 
tragicznych przypadków niemożności porozumienia się.
 

Skorzystałem z komórki Westlanda, by zadzwonić do Dorsey. 

Miałem kłopot z przypomnieniem sobie numeru jej telefonu. Nigdy 
wcześniej nie zapomniałem numeru pięknej kobiety, więc albo dawał mi się 
we znaki brak snu, albo się starzałem.
 

Telefon zadzwonił cztery razy, zanim odpowiedziała.

 

- To ja. Jesteście z Kelly nadal same?

 

- Gdzie ty jesteś, Tommy? Nigdy w życiu nie wymknął mi się po 

seksie mężczyzna z łóżka. O co chodzi... nie byłam dla ciebie wystarczająco 
dobra?
 

- Hej, dziecinko, miałem parę spraw do załatwienia. Jestem w drodze 

do ciebie. Jesteście dwiema samotnymi kobietami?
 

- Bardzo samotnymi.

 

- Na litość boską, nie dzwoń do nikogo. Będę tam za kilka minut. 

Zamknij drzwi na klucz i trzymaj się z dala od okien.
 

Rzuciłem telefon na fotel pasażera.

 

- Z drogi! - krzyknąłem do staruszki, która zwolniła pół kwartału 

przed ulicą, gdzie skręcała w lewo. Kusiło mnie, żeby pokazać jej palec, ale 
zachowałem go dla kierowcy furgonetki, który sprawiał wrażenie, jakby 
nauczył się jeździć wczoraj.
 

Przemknąłem między samochodami w poprzek przez pas ruchu, na 

podjazd Dorsey i się zatrzymałem. Nikt nie parkował w pobliżu. Pojazdy 
stale przejeżdżały dalej. Skoczyłem do bagażnika i dyskretnie wyjąłem 
MP5. Położyłem go na kolanach, sprawdziłem bezpiecznik i starałem się 
myśleć logicznie.
 

Ci faceci mogli przyjść przez las, jak zrobili w ośrodku Greenbrier, 

zupełnie ominąć podjazd. Znowu spojrzałem na zegarek. Wciąż tam był - na 
przegubie mojej ręki.
 

Ach, cholera! Jak ja się władowałem w ten syf?

 

Wolno ruszyłem podjazdem, rozglądając się jak złodziej w sklepie. 

Widziałem mnóstwo drzew. Na Boga, oprócz pieniędzy Dorsey miała 
milion drzew. Nie widziałem żywej duszy.
 

Po zastanowieniu zaparkowałem samochód w miejscu, gdzie podjazd 

wyłaniał się spomiędzy drzew, tuż przed punktem, w którym zaczynał się 
rozszerzać. Trudno byłoby go ominąć, gdyby więc złoczyńcy przyjechali 
jakimś pojazdem, musieliby zatrzymać się za gruchotem i wysiąść. Jeśli 
czekałbym we właściwym miejscu...
 

Rzuciłem się w stronę domu, zapukałem do drzwi.

 

Otworzyła mi Dorsey. Była w szlafroku i bez makijażu. Przeszedłem 

obok niej i zatrzasnąłem za sobą drzwi.
 

Była z pewnością zła, ale kiedy zobaczyła moją twarz, złość ustąpiła 

miejsca strachowi.
 

- Mój Boże, Tommy, co się dzieje?

 

- Ci faceci kroili Williego Druta, kiedy się u niego pojawiłem. 

Myślę, że zawiozłem go w porę do szpitala, ale założę się, że nadal go 
zszywają.
 

- Przyjdą tutaj?

 

- Mogą. To fakt. Dzwoniłaś do kogoś?

 

- Tak. Do pokojówki i do kucharza. Powiedziałam im, żeby dzisiaj 

nie przychodzili.
 

- A ktoś dzwonił tutaj?

 

- Ty. I ten artysta, który był tu wczoraj.

 

- Nikt więcej? - Nie.

 

- Gdzie jest Erlanger? - Ruszyłem wielkimi krokami ku schodom, 

niosąc w prawym ręku pistolet maszynowy.
 

- W kuchni.

 

Zmieniłem kierunek, minąłem schody i poszedłem prosto do kuchni. 

Kelly siedziała na stołku z plikiem notatek Gonczarowa w ręku, pijąc kawę.
 

- Dobrze spałaś? - zapytałem, przechodząc obok niej. Z okien kuchni 

miałem świetny widok na ogród za domem. Między budynkiem i lasem było 
około trzydziestu metrów trawy. Wykluczone, by jeden człowiek mógł 
bronić dostępu do domu ze wszystkich stron. Oczywiście mogliśmy uciec. 
Ale dokąd?
 

Odwróciłem się przodem do Erlanger. Obok niej stała Dorsey.

 

- Dziś rano ci ludzie pokroili mojego wspólnika, Williego Varnera. 

Powiedział im o tobie, Dorsey. Mogli do kogoś zadzwonić, zanim się 

zjawiłem... Willie nie wiedział, czy to zrobili.
 

- Jak myślisz, co powinniśmy zrobić? - zapytała Kelly. Wziąłem 

głęboki oddech.
 

- Nie możemy tu długo zostać, ale potrzebuję trochę czasu, żeby 

obmyślić następny ruch.
 

Otworzyłem lodówkę i zajrzałem do środka. Byłem tak głodny, że 

mógłbym zjeść rozjechanego przez samochód oposa. Na szczęście Dorsey 
miała delikatesowy ser. Chwyciłem całą paczkę i kwartę mleka.
 

- Wyjdę na dwór i usiądę pod drzewem. Niech mi mózg trochę 

popracuje. Kelly, przydałoby się, żebyś przeczytała ile się da notatek 
Gonczarowa. Dorsey, mogłabyś coś wrzucić do walizki, przygotować się do 
wyjazdu. Ty i Kelly macie mniej więcej ten sam rozmiar... może masz coś, 
co by na nią pasowało.
 

Pociągnąłem łyk mleka i ugryzłem kęs sera.

 

- Krwawi ci ramię - powiedziała Dorsey. - Taa.

 

Trzeba było zobaczyć jej minę.

 

- Tommy, musimy zadzwonić na policję.

 

- Jeden z tych facetów, którzy pokroili Williego, to były pracownik 

FBI. Willie uważa, że pozostali byli gliniarzami. Jeśli wezwiesz gliny, to 
pojawią się ci faceci, jak minionej nocy w domu Kelly.
 

- Mój Boże, Tommy!

 

- Muszę trochę pomyśleć - rzekłem z uporem. Kelly podniosła 

notatki i powiedziała:
 

- Wszystko, co przejrzałam, dotyczy krętactw KGB w Rosji. 

Wszystkie te papiery zawierają informacje o świństwach, których 
dopuszczała się KGB, żeby kontrolować partię.
 

- Sprawdź wszystko z tej walizki - powiedziałem i skierowałem się 

do drzwi.
 

Dorsey powlokła się za mną. W drzwiach dałem jej ten rewolwer 

kalibru 38, który gwizdnąłem nad ranem.
 

- Jest w nim pięć naboi. Nie ma bezpiecznika. Trzymaj rewolwer w 

obu dłoniach na długość ręki, celuj prosto w brzuch faceta, a potem powoli 
naciśnij spust.
 

Wzięła rewolwer i przycisnęła go do piersi.

 

- To się nie może dziać w Ameryce!

 

- Myślisz, że o tym nie wiem?

 

W zaroślach przy rogu garażu Dorsey znalazłem gęsty krzak i 

wpełznąłem pod niego. Widziałem stamtąd gruchota, podjazd i wschodnią 
stronę domu. Za sobą nie widziałem zupełnie nic, a garaż zasłaniał wszystko 
po zachodniej stronie. To miejsce będzie musiało wystarczyć.
 

Leżałem tam, żując ser i zastanawiając się, co powinienem zrobić. 

Zachowanie życia wydawało się coraz trudniejszym zadaniem. A poza tym 
były jeszcze te kobiety. Powinniśmy się rozdzielić czy zostać razem?
 

Wyjąłem kilka naboi z magazynka pistoletu maszynowego i 

włożyłem do pistoletu półautomatycznego. Nie było to wiele, ale na razie 
nie mogłem wymyślić nic innego.
 

Michaił Gonczarow spędził ranek, siedząc w słońcu przed chatą, z 

głową opartą o pniak do rąbania drewna. Stawało się coraz cieplej i cienie 
drzew się kurczyły. W końcu słońce przesunęło się za duży dąb, który 
zaciemniał miejsce, gdzie siedział. Przyglądał się ptakom i pręgowcom i 
słuchał szmeru odległej rzeki.
 

Późnym popołudniem przyglądał się pręgowcowi szukającemu w 

ściółce leśnej orzechów, które jakoś umknęły zimą jego uwagi, kiedy 
usłyszał samochód. Poderwał się na nogi i ukrył za stosem drewna.
 

Samochód zatrzymał się na zboczu wzgórza, jakieś pięćdziesiąt 

metrów od chaty.
 

Wysiedli z niego kobieta i mężczyzna i zaczęli wyjmować różne 

rzeczy, by zanieść je do chaty.
 

Gonczarowa opuścił strach, ogarnął go letarg. Kiedy nadeszli ścieżką 

z pełnymi naręczami pudeł, wysunął się zza sągu i ponownie usiadł na 
poprzednim miejscu. Zaskoczeni oboje przemówili do niego w języku, 
którego nie znał.
 

Potrząsnął głową. Po paru próbach nawiązania rozmowy mężczyzna 

wszedł do chaty i rozejrzał się wokół, a potem wrócił i odezwał się do 
kobiety, która dalej tam stała z pudłem artykułów spożywczych w 
ramionach.
 

Gonczarow zignorował ich i zwrócił uwagę na pręgowca, który 

zdawał się być nieświadomy towarzystwa ludzi.
 

Po chwili przyjezdni zeszli do chaty. Zaczęli w końcu kursować 

między nią i samochodem, znosząc torby i inny bagaż. Archiwista cały czas 
pozostawał na słońcu, siedząc oparty o pniak. Nie rozpoznał tych ludzi, nie 
pamiętał też, jak się dostał w to miejsce. Gdzie się znajdowało to miejsce. 
Dlaczego był tutaj?
 

Wszystko to było dezorientujące, jak sytuacja w śnie - fragmenty 

rzeczywistości, których nie mógł złożyć w znaną całość. Może powinien 
bardziej starać się przypomnieć...
 

Był coraz bardziej znużony.

 

W końcu wstał, ulżył sobie za najbliższym drzewem i położył się w 

nasłonecznionym miejscu obok sągu drewna. Po chwili zasnął.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 11

 

 

 

 

 

 

„To się nie może dziać w Ameryce”.

 

Czy nie tak powiedziała Dorsey? Słowa te przebiegały mi przez 

głowę, kiedy leżałem pod tym krzakiem i czekałem, by się dowiedzieć, czy 
ci faceci zadzwonili od Williego, zanim ich zabiłem.
 

Przynajmniej nie padało.

 

O kurde! A nawiasem mówiąc, jaki to dzień?

 

Zobaczmy. Wczoraj był wtorek, więc dzisiaj musi być środa. Możesz 

mi wierzyć albo nie, ale od czasu, kiedy wpakowałem się w ten syf, minęły 
zaledwie dwadzieścia cztery godziny. Spojrzałem na zegarek. Mówiąc 
dokładnie, dwadzieścia i pół.
 

Leżałem, słuchając brzęczenia owadów, przyglądając się ślimakowi, 

rozmyślając nad moim problemem. Potrzebowałem miejsca, gdzie obie 
kobiety i ja moglibyśmy się usunąć z widoku na czas, aż Kelly przeczyta 
akta Gonczarowa. Oczywiście, mieliśmy tylko jedną z walizek 
zawierających jego notatki, ale w tym bałaganie mogło być coś, co 
wskazywało drogę.
 

Minęła godzina. Byłem z siebie dumny. W ciągu tej godziny 

spojrzałem na zegarek tylko dwadzieścia trzy razy. W końcu zupełnie 
przestałem na niego zerkać i uległem ciepłemu powietrzu tego czerwcowego 
dnia i chłodnej, wilgotnej ziemi, na której leżałem, co mnie trochę uspokoiło 
i pozwoliło nabrać pewnego dystansu do mojej sytuacji. Musiałem się 
zdrzemnąć. Nie wiem, jak długo spałem, ale jakiś ruch w oddali, po prawej 
stronie, sprawił, że w jednej chwili oprzytomniałem.
 

Leżałem pod tym krzakiem jak martwy, poruszając tylko oczami. 

Coś mnie zaalarmowało, ale co?
 

Byłem zupełnie rozbudzony, czujny... ale nie widziałem nic 

niezwykłego. Słuchałem. Ptaki, bardzo odległe odgłosy ruchu ulicznego, 
dobiegające z drogi nad rzeką... warkot samolotu pasażerskiego. 
Zamierające brzęczenie małego samolotu... i...
 

I...

 

Przesunąłem głowę w prawo. Robiłem to wolno jak poruszający się 

lodowiec, tak wolno, jak mogłem poruszać mięśniami. Oczywiście 
zagrożenie nadejdzie z tej właśnie strony, bo uważałem to za najmniej 
prawdopodobne i krzak zasłaniał mi widok - oraz krył mnie - i będę miał 
cholerne trudności, żeby skierować w tę stronę MP5. Nie widziałem nic, 
przekręciłem więc głowę...
 

Gałęzie, liście... gałęzie... i mężczyzna.

 

Tym razem nie w stroju ghillie, ale w kamuflażu od stóp do głowy. 

Miał nawet czapkę w barwach maskujących i pomalowaną twarz. 
Zobaczyłem go od razu tylko dlatego, że się poruszał. On mnie jeszcze nie 
widział, bo ja się nie ruszałem i tkwiłem w zaroślach.
 

Leżałem nieruchomo jak tygodniowe zwłoki.

 

Pojawił się zza domu i zmierzał w prawo, za moje plecy. Z każdym 

krokiem stawiał mnie w coraz bardziej niekorzystnym położeniu.
 

Niósł jakiś karabin szturmowy.

 

O Jezu, miałem przeciwko sobie pierwszorzędny zespół! Ten facet 

wiedział, co robi, i się starał, skradając się z napiętymi wszystkimi 

zmysłami, znaleźć kogoś do zabicia.
 

Stało się brutalnie oczywiste, że głupio wybrałem miejsce zasadzki. 

Owszem, byłem ukryty, ale nie miałem żadnej możliwości zmiany pozycji 
ani stawienia czoła temu człowiekowi. Gdybym poruszył choć jednym 
mięśniem, byłbym martwy. Wiedziałem o tym i leżałem jak skamieniały, 
pocąc się wszystkimi porami. Jeszcze parę minut i wyczuje mnie nosem.
 

Przesuwał się w prawo, poza pole mojego widzenia. Ponieważ nie 

mogłem się poruszyć, spojrzałem w drugą stronę.
 

Jeśli było tutaj dwóch facetów w kamuflażu, to równie dobrze 

mogłem się sam zastrzelić i skończyć z tym.
 

Nikogo nie zobaczyłem. Nie nabrałem przez to pewności siebie - ten 

facet był tak dobry, że nie potrzebował pomocy. Tak bardzo chciało mi się 
sikać, że się z trudem powstrzymywałem.
 

Musiałem szybko coś zrobić. Był za mną i kiedy mnie zobaczy, 

wykończy mnie w jednej chwili, bez wyrzutów sumienia. Tak samo jak ja 
zastrzeliłbym jego.
 

Mój umysł pracował z szybkością stu mil na godzinę, a nie mogłem 

nic wymyślić!
 

Za parę sekund mnie załatwi. Całe moje życie... zaraz się skończy. 

Teraz!
 

Bang. Usłyszałem ten dźwięk, ale przez sekundę nie zdawałem sobie 

sprawy, co oznacza. Potem usłyszałem go ponownie. Strzały! Dwa. 
Wewnątrz domu.
 

Zaryzykowałem i jeszcze o cal przesunąłem głowę w prawo.

 

Facet się odwrócił i badawczo przyglądał oknom. Teraz szybko 

zlustrował wszystko wzrokiem, a potem ruszył ku tyłom domu, z powrotem 
w stronę, z której przyszedł. Jeden z jego kumpli musiał się dostać do środka 
tylnym wejściem.
 

Leżałem tam jak skamieniały, dopóki nie zniknął mi z widoku za 

domem. Wtedy wyszedłem spod tego krzaka, tak szybko i cicho jak 
mogłem, i skierowałem się we właściwą stronę, z MP5 w rękach.
 

Podbiegłem do rogu budynku, wychyliłem się i rozejrzałem.

 

Stał przed drzwiami do piwnicy, patrzył w inną stronę i szykował się 

do wejścia.
 

Odciągnąłem bezpiecznik, wychodząc zza rogu przyłożyłem broń do 

ramienia i puściłem w niego serię, co najmniej pół magazynka. Kule 
zakręciły nim, zwaliły go z nóg i siekły, dopóki nie zdjąłem palca ze spustu. 
Pobiegłem ku niemu, rozglądając się, czy nie ma tam jeszcze kogoś.
 

Nie widziałem nikogo. Facet w kamuflażu leżał rozciągnięty, jakby 

potrącił go pociąg. Nie sądzę, żeby któryś z tych 9-milimetrowych pocisków 
chybił. Nie było dużo krwi. Wyglądał na nienaturalnie pulchnego. Schyliłem 
się, pociągnąłem za jego koszulę. Miał kamizelkę kuloodporną, ale nie 
ochroniła go przed co najmniej trzema kulami, które trafiły go w głowę i w 
szyję.
 

Uchyliłem drzwi lewą ręką - szyba była wycięta i zamek otwarty od 

wewnątrz - i wszedłem z pistoletem gotowym do strzału.
 

Nie spiesząc się, prześliznąłem się przez piwnicę, pomieszczenie, w 

którym dotąd nigdy nie byłem, i znalazłem schody na górę. Słyszałem 
szlochanie kobiety.
 

Wspiąłem się po schodach najciszej, jak mogłem, a potem ostrożnie 

uchyliłem drzwi na cal i wyjrzałem. Byłem w korytarzu przy kuchni. 
Szlochanie było teraz głośniejsze.

 

Ruszyłem w stronę, skąd dobiegało, cały czas trzymając broń w 

pogotowiu.
 

Na dolnym stopniu schodów siedziała Dorsey z twarzą ukrytą w 

rękach. To ona szlochała. Obok siedziała Kelly Erlanger, obejmując jej 
ramiona.
 

Przed nimi leżał jakiś mężczyzna. Nie ruszał się. Wokół niego 

powiększała się kałuża krwi.
 

Trzymając go na muszce, podszedłem, stanąłem w tej krwi i 

odwróciłem go stopą na plecy.
 

Był to ów Łysek, Johnson Dunlap. Spojrzał na mnie, starając się 

skupić wzrok, a potem zwiotczał i już na nic nie patrzył.
 

Wystrzeliła dwukrotnie. Pierwszy pocisk trafił go widocznie w tułów 

- widziałem w jego koszuli otwór od kuli - zginając go w pół, ale nie raniąc, 
on też miał kuloodporną kamizelkę. Jednak druga kula grzmotnęła go w 
wewnętrzną stronę prawego uda. Uszkodziła tętnicę. Johnson Dunlap 
wykrwawił się na śmierć w holu Dorsey O’Shea, podczas kiedy ona 
siedziała, szlochając, na schodach.
 

Ja również nie próbowałbym ratować tego drania.

 

Przeczesawszy palcami włosy Dorsey, otworzyłem drzwi frontowe i 

wyszedłem tamtędy. Pomyślałem, że może powinienem obejść dom wokoło, 
żeby sprawdzić, czy skradali się tylko ci dwaj. Niewątpliwie zostawili 
gdzieś samochód, żeby mieć czym uciec, ale miałem zerowe szanse pójścia 
ich tropem przez las i znalezienia go.
 

Jasną stroną tego wszystkiego było to, że może teraz Michelle 

znajdzie sobie lepszego faceta.
 

Basil Jarrett i Linda Fiocchi stali na werandzie swojej letniskowej 

chaty na brzegu rzeki Greenbrier, patrząc na śpiącego Michaiła Gonczarowa, 
wyciągniętego na słońcu przy stercie drewna. Nic o nim nie wiedzieli, nie 
znali jego nazwiska, narodowości, wieku ani stanu zdrowia... ani, 
oczywiście, nie mieli pojęcia o wydarzeniach, które rozegrały się 
poprzedniego dnia w ośrodku CIA nad Greenbrier, oddalonym o sześć mil 
od ich chaty. CIA nie tylko nie poinformowała prasy ani miejscowych służb 
ochrony porządku publicznego o morderstwach w ośrodku, ale sam fakt, że 
agencja posiadała w ogóle coś w tym stanie, był informacją opatrzoną 
klauzulą tajności. Jarrett i Fiocchi nigdy nie słyszeli nawet plotki o tym, że 
ośrodek należy do CIA.
 

Basil Jarrett był właścicielem dwóch tartaków wytwarzających 

dekoracyjne ogrodzenia. Jego płoty okalały ogrody i trawniki podmiejskich 
domów w trzydziestu siedmiu stanach. Fiocchi, współwłaścicielka chaty i 
jego konkubina od dziesięciu lat, była księgową.
 

- Nie jest pijakiem ani narkomanem - powiedział Jarrett.

 

- Skąd wiesz?

 

- Spójrz na niego! Jest zdrowym mężczyzną, powiedziałbym, że 

około sześćdziesięciopięcioletnim, prawidłowo odżywionym, ale nie 
otyłym, dość sprawnym, wydaje się, że ma większość własnych zębów, 
regularnie się kąpie...
 

Fiocchi nie oponowała. Ona też widziała dosyć ludzkich wraków, a 

ten śpiący mężczyzna najwyraźniej nie był jednym z nich.
 

- No to kim on jest?

 

- Nie mam najmniejszego pojęcia. - Jarrett podniósł ubranie, w 

którym Gonczarow wszedł do chaty, teraz już suche. Nowe spodnie i 
koszula nosiły marki firm, których wyroby sprzedawano w wielu dużych 

sieciach odzieżowych w całym kraju.
 

Fiocchi wzruszyła ramionami.

 

- Wie, że tu jesteśmy, a mimo to położył się spać. Z drugiej strony, 

włamał się do chaty. Mamy go obudzić i zażądać wyjaśnień czy jechać do 
Durbin i wezwać policję?
 

W chacie nie było telefonu - ani w ogóle elektryczności - a z powodu 

bliskości Obserwatorium Radioastronomicznego telefony komórkowe nie 
miały tam zasięgu.
 

- Zastępcy szeryfa czy policjantowi dotarcie tutaj zajmie parę godzin 

- odparł ponuro Jarrett. - Muszą przyjechać aż z Marlinton. Może 
powinniśmy się dowiedzieć, kim jest, zanim wyrzucimy go za burtę. Może 
jest chory albo stuknięty, wyszedł ze swojej chaty albo farmy gdzieś tutaj i 
zabłądził.
 

Linda Fiocchi również nie paliła się do wezwania policji.

 

- Pewnie jest chory. Wygląda na nieszkodliwego. Weszła do chaty 

po koc, którym okryła śpiącego.
 

Załadowałem kobiety, pistolet maszynowy i walizkę Michaiła 

Gonczarowa do samochodu Jonathana Dunlapa i ruszyłem w rejs po szosach 
Ameryki. Wskutek moich nalegań zostawiliśmy obu zbirów tam, gdzie 
padli. Zostawiłem też przy nich ich broń, mogłem skorzystać z ich amunicji, 
ale postanowiłem kupić, co mi było potrzebne, w sklepie z artykułami 
sportowymi. Kiedy policja znajdzie tych facetów - co prawdopodobnie 
miało się stać raczej wcześniej niż później - chciałem, by akta sprawy 
dokładnie pokazywały broń, którą ze sobą przynieśli.
 

Domyśliłem się, że policja była już w to jakoś wciągnięta i mogła 

poszukiwać samochodów - mojego, Kelly i możliwe, że Dorsey. Miałem 
tylko nadzieję, że nie szukają wozu Dunlapa. Jeszcze.
 

Za każdym razem, kiedy mijaliśmy policyjny radiowóz, obracałem 

głowę, żeby za nim spojrzeć, i patrzyłem w lusterka, czekając, aż jego 
kierowca ostro zawróci, włączy światła i syrenę i ruszy za nami w pościg. 
Nie wiedziałem, co bym zrobił, gdyby tak się stało, ale byłem absolutnie 
pewien, że nie chciałbym zabić ani zranić gliniarza. Jeśli gliny brały w tym 
udział, to po prostu wypełniali rozkazy swojego sierżanta, kapitana czy kogo 
tam. Johnson Dunlap, ten mężczyzna w kamuflażu i faceci, którzy kroili 
Williego Varnera, byli innym gatunkiem gliniarzy. Nawet nie próbowali 
kogoś aresztować - chcieli zabić. Nie odczuwałem żadnego żalu, że ich 
rozwaliłem, i na pewno nie będzie mi to spędzało snu z powiek.
 

Ale Dorsey tak. Kiedy wyginałem szyję, gapiąc się na gliniarzy, 

obserwowałem ją w lusterku wstecznym. Siedziała na tylnym siedzeniu, 
wyglądając przez szybę i patrząc na przejeżdżające samochody i krajobraz. 
Myślę, że tak naprawdę niewiele z tego widziała. Oczy miała suche, ale na 
twarzy wyraz, którego wcześniej nie widziałem.
 

Zastanawiałem się, czy nie powiedzieć jej o mojej wizycie u 

Michelle Dunlap wczesnym rankiem, ale postanowiłem tego nie robić. Może 
dla Johnsona najlepiej było pozostać anonimowym zbirem, który włamał się 
do niej, by ją zabić. Nie musiała wysłuchiwać rzewnej historii ani opisu 
wdowy po nim.
 

Widzisz, w taki sposób myślą faceci. Jeśli o mnie chodziło, Dunlap i 

jego kumple byli dupkami, którzy sprzedali się innemu dupkowi i wyruszyli 
zabijać dla pieniędzy ludzi, których nie znali. Dunlap przejechał się na 
tamten świat - jego pech. Dorsey widziała to chyba inaczej, bo w 
przeciwnym razie nie wylewałaby wcześniej łez na schodach, a teraz nie 

patrzyłaby przez okno.
 

Na rany Chrystusa, nie rozpaczałem z powodu tego gościa w 

kamuflażu. Prawdę mówiąc, byłem jakby zadowolony, że użyłem pistoletu 
maszynowego i skosiłem go, zanim on skosił mnie. Nie podejrzewałem, że 
może mieć kamizelkę kuloodporną, gdybym wystrzelił tylko nabój czy dwa, 
mój kutas mógłby być teraz w piachu. Gra toczyła się o to, kto kogo załatwi, 
i on przegrał. Co by tu zjeść na obiad?
 

Kelly Erlanger była zajęta czytaniem akt w fotelu pasażera. 

Poukładała kartki w jakimś porządku i przeglądała je. Czytanie w 
samochodzie zawsze przyprawia mnie o mdłości, ale jej zdawało się nie 
przeszkadzać.
 

- No więc kto jest głodny? - zapytałem pogodnie. Erlanger nie 

podniosła głowy znad swojej lektury.
 

Dorsey miała cały czas twarz zwróconą w stronę okna. Zatrzymałem 

się w Annapolis, przed barem z hamburgerami.
 

- Ktoś musi skorzystać z toalety? Żadnej odpowiedzi.

 

W filmach z Jamesem Bondem też nigdy nie sikają.

 

Wszedłem do środka, odwiedziłem przybytek dla panów, a potem 

zamówiłem hamburgera, frytki i trzy napoje bezalkoholowe - oczywiście 
dietetyczne cole. Kiedy płaciłem, wśliznął się powiatowy glina. Nie 
widziałem go. Omal nie upuściłem zakupów, kiedy się odwróciłem i 
zobaczyłem go za sobą, przyglądającego się, jak żongluję torbą z jedzeniem 
i napojami. Rzuciłem mu niezobowiązujące „Cześć” i poszedłem dalej. Nie 
przyjazne, sąsiedzkie „Cześć” ani „Cześć” w stylu „Idź do diabła i pocałuj 
mnie w dupę”, ale raczej „Cześć” w stylu „Mam to w dupie”. No wiesz, po 
prostu „Cześć”. Domyślam się, że nie dojrzał pistoletu pod moją koszulą, bo 
nie wyciągnął swojego gnata i nie strzelił do mnie ani nawet nie 
odpowiedział „Cześć”.
 

Otworzyłem tyłkiem drzwi McDonalda, upchnąłem jedzenie w 

samochodzie i wcisnąłem gaz. Żadna z kobiet nie była głodna ani 
spragniona.
 

Przejechaliśmy przez Bay Bridge i skierowaliśmy się na wschód.

 

Włączyłem radio i złapałem stację z Baltimore nadającą muzykę 

lekką, opuściłem szybę i wystawiłem łokieć na zewnątrz.
 

- Dokąd jedziemy? - zapytała Dorsey. Były to pierwsze słowa, jakie 

wypowiedziała, odkąd zastrzeliła Jonathana Dunlapa.
 

- Odwiedzić przyjaciela.

 

- Niech pomyślę... Wciągnąłeś już w ten syf mnie i Williego 

Varnera. Ja musiałam zabić człowieka, a Willie jest w szpitalu... 
powiedziałeś, że zawiozłeś go do szpitala?
 

- Aha.

 

- Kogoś jeszcze?

 

Nie wspomniałem jej jeszcze o Salu Pulzellim, i wydawało się, że 

teraz nie jest odpowiedni czas, żeby o nim mówić.
 

- Jeśli twoi przyjaciele będą trzymać krucyfiks, przekroczysz mimo 

to ich próg? Czy też trzeba ci wpakować srebrną kulę w serce, by cię 
powstrzymać?
 

Zagryzłem wargę. Nigdy nie będziesz górą w tego rodzaju 

sprzeczkach z kobietami i tylko głupiec próbowałby się w nie wdawać.
 

- Bycie twoim przyjacielem to wątpliwy zaszczyt, Tommy. Co 

muszę zrobić, żeby moje nazwisko zniknęło z tej listy?
 

Już chciałem powiedzieć, że trzymać się z daleka od producentów 

filmów porno, ale ugryzłem się w język. Mijała mila za milą, podczas gdy 
Kelly Erlanger czytała, a Dorsey gniewnie patrzyła na tył mojej głowy. 
Utrzymywałem prędkość pięciu mil powyżej dozwolonej, popijałem 
dietetyczną colę i słuchałem radia.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 12

 

 

 

 

 

 

Byli w swoim mieszkaniu w Moskwie, kiedy przyszli ich 

aresztować. W środku nocy, jak zawsze. Walili w drzwi dwuręcznym 
młotem. Wściekłe walenie obudziło go, trzaskało pękające drewno, ktoś 
gdzieś krzyczał. Obok niego leżała Bronisława, przebudzona i przestraszona.
 

W świetle wpadającym z ulicy widział wszystko w ich małym 

mieszkaniu, widział deskę w drzwiach, wybrzuszającą się i rozłupującą pod 
każdym uderzeniem, słyszał stękanie człowieka bijącego młotem. I nie było 
stamtąd innego wyjścia. Znaleźli się w potrzasku! Kiedy znajdą notatki, i 
jego, i Bronisławę zabiorą na Łubiankę, wtrącą do cel i będą przesłuchiwać i 
torturować, dopóki nie powiedzą im wszystkiego albo nie umrą. Widział tam 
tyle razy więźniów modlących się o śmierć... a teraz przyszła kolej na niego. 
To walenie... już niemal przebili się przez drzwi...
 

Obudził się zlany potem, szamocząc się z okrywającym go kocem. 

Usiadł i gapił się na otoczenie.
 

O Boże, gdzie był? Nic nie wyglądało znajomo... nic. Tylko ten sen 

był prawdziwy, ten sen, który dręczył go od dwudziestu lat...
 

Na stopniu schodów chaty siedziała jakaś kobieta - młoda kobieta, w 

wieku chyba trzydziestu lat, o średniej długości ciemnych włosach, ubrana 
w bluzkę, spodnie i sweter. Mówiła do niego w języku, którego nie 
rozumiał. Potrząsnął wolno głową, zagubiony, zdezorientowany.
 

Musiał pilnie iść do łazienki. Wstał, złożył koc, którym był 

przykryty, i przełożywszy go przez ramię, wszedł za krzaki i załatwił 
potrzebę. Zapiął rozporek i stał, rozglądając się wokół.
 

Znalazła go tam ta kobieta. Podała mu kubek czegoś gorącego. 

Przyjął go z wdzięcznością, a wtedy wzięła go za ramię i zaprowadziła z 
powrotem pod schody. Skłoniła go gestami, by usiadł obok niej na stopniu. 
Zrobił to, wypił łyk płynu i spoglądał na wszystko wokół, starając się 
przypomnieć sobie, co się stało i gdzie jest.
 

Znowu do niego przemówiła. Nie rozumiał ani słowa. Kiedy mówiła, 

na werandę wyszedł mężczyzna. Był szczupły, miał trzydzieści kilka lat, 
pociągłą, opaloną twarz i krótkie włosy. On również odezwał się do 
Gonczarowa, a potem zaczął rozmawiać z tą kobietą. Michaił Gonczarow 
nie miał pojęcia, o czym dyskutują.
 

Po chwili wprowadziła go do chaty. Znowu się rozejrzał. Wszystko 

było obce. Opadł na najbliższy fotel, a potem okrył kocem nogi. Był 
zziębnięty.
 

Kobieta zrobiła mu kanapkę. Jadł powoli, rozkoszując się każdym 

kęsem. Dała mu jeszcze tego gorącego płynu.
 

Kiedy skończył jeść, mężczyzna przyniósł notatnik i długopis. 

Wręczył je Gonczarowowi, wskazał na jego pierś, a potem rozłożył ręce w 
uniwersalnym geście pytania.
 

Nazwisko, pomyślał Gonczarow. Chce poznać moje nazwisko.

 

Ale jak ja się nazywam?

 

Jego oczy rozszerzyły się w popłochu, kiedy uświadomił sobie, że 

nie wie nawet, kim jest.
 

Podniósł długopis, pstryknął nim parę razy, przyjrzał się białej 

kartce, ale za żadne skarby nie przychodziło mu na myśl nic, o czym mógłby 

napisać.
 

- Nie zna nawet swojego nazwiska - powiedziała z ciężkim 

westchnieniem Linda Fiocchi.
 

- Najwyraźniej nie - zgodził się z nią Basil Jarrett.

 

- To co robimy?

 

- Niech to szlag trafi, kobieto, nie wiem.

 

Jarrett podszedł do piecyka i otworzył go. Wyciągnął stronę gazety z 

leżącej obok sterty i włożył do środka, dodał podpałki i zapalił zapałkę. 
Kiedy papier się zajął, zamknął drzwiczki i ustawił szyber.
 

Co powinniśmy zrobić z człowiekiem, który najwyraźniej cierpi na 

jakieś poważne pomieszanie zmysłów? Ani Linda, ani ja nic nie wiemy o 
chorobach psychicznych. Kurde, przyjeżdża człowiek do chaty, żeby spędzić 
tu spokojny weekend, odpocząć, połowić ryby, poczytać, napić się wina i się 
pokochać... i ma na głowie psychicznie chorego.
 

Kiedy Jarrett się odwrócił, Linda siedziała obok starego, trzymając 

go za rękę. Mężczyzna zdawał się w ogóle nie zwracać na to uwagi. Wzrok 
miał utkwiony w coś, co było bardzo, bardzo daleko.
 

Cywilizacja dotarła do Rehoboth Beach w Delaware, doszedłem do 

wniosku, kiedy wolno przejeżdżałem przez miasteczko. Hipermarket 
WalMart był ogromny, lśnił nowością, a parking przed nim miał parę akrów. 
W środku znajdę amunicję 9 milimetrów i 38 special, nie wspominając już o 
bieliźnie, dżinsach, skarpetach i koszuli. O wszystkich artykułach pierwszej 
potrzeby dla facetów z klasą, takich jak ja.
 

Dom, którego szukałem, znajdował się o milę na południe od 

centrum, na plaży obok szosy, przy ślepej uliczce. Wyglądał tak, jak go 
zapamiętałem - średniej wielkości jednopiętrowy budynek, z dużą, 
okratowaną werandą i wysypanym potłuczonymi muszlami parkingiem dla 
czterech samochodów. Wjechałem na parking, wyłączyłem silnik i 
siedziałem, oglądając okolicę. Tylko przy dwóch z pozostałych bungalowów 
przy tej uliczce, która się ślepo kończyła przed wydmą, stały samochody.
 

- Czyj to dom? - zapytała Dorsey O’Shea z tylnego siedzenia.

 

- Faceta, którego znam.

 

- Jeden z twoich przyjaciół przeklnie go z powodu twojej obecności. 

Masz pozwolenie, żeby się tu zatrzymać?
 

- Eee, on nie będzie miał nic przeciwko temu.

 

- A więc nie. - Chrząknęła. - Tak myślałam. Odwróciłem się do niej.

 

- Wysłuchałem już dosyć twojego gadania. Przykro mi, że musiałaś 

rano zastrzelić tego sukinsyna, ale nie cholernie przykro. Przyjechał zabić 
całą naszą trójkę. Było tak: albo on, albo my. Był zepsutym gliniarzem i 
przystał do zepsutych ludzi.
 

- Znałeś go?

 

- Znałem jego nazwisko.

 

- Jezu, Tommy, nie chcę zabijać ludzi z żadnego powodu. Nigdy 

więcej. - Jej głos brzmiał ostro. - Rozumiesz?
 

- Rozumiem.

 

- A w ogóle, co z ciebie za człowiek? Zabijasz człowieka w moim 

domu, przyglądasz się, jak inny umiera na twoich oczach, a potem jedziesz 
przez całe popołudnie z ręką wystawioną za okno i grającym radiem, jakby 
cię to gówno obchodziło. - Ton jej głosu stale się podnosił. - Co z ciebie za 
zwierzę.
 

- Ja mogę na to odpowiedzieć - powiedziała spokojnie Erlanger. - 

Wczoraj rano Tommy Carmellini wbiegł do płonącego budynku i wyciągnął 

mnie stamtąd, ocalając mi życie. Mężczyźni tacy jak ci rano przeszli przez 
budynek, zabijając każdego, kogo znaleźli, a potem podłożyli ogień, żeby 
spalić ciała. Ostatniej nocy przyjechał do mnie i wyciągnął mnie z domu tuż 
przed przybyciem innych mężczyzn, którzy chcieli mnie zabić. - Odwróciła 
się na fotelu, żeby też widzieć Dorsey. Podała jej garść papierów. - To 
zrobione przez archiwistę KGB kopie akt, nad którymi miał pieczę. 
Kopiował je przez dwadzieścia lat, a po przejściu na emeryturę 
przeszmuglował je z Rosji. Nigdy w życiu nie czytałam takiej kroniki zła. 
Tommy Carmellini? On jest jednym z dobrych facetów.
 

Wysiadła z samochodu i zamknęła za sobą drzwi.

 

Dorsey nie patrzyła na mnie. Po chwili rzekła:

 

- Wiem, że na świecie istnieje zło, ale nie chcę z nim żyć. Nie chcę 

go zwalczać. Nie chcę, żeby się wykrwawiało na śmierć w moim holu. Co w 
tym złego? Rozumiesz?
 

- Myślę, że tak - odparłem. - Ale lepiej trzymaj ten rewolwer pod 

ręką. Jeśli chcesz jeszcze trochę pożyć, możesz go znowu potrzebować.
 

Sforsowanie zamka we frontowych drzwiach bungalowu zajęło 

zaledwie kilka minut. Otworzyłem drzwi, wszedłem i zapaliłem światło, a 
potem wróciłem do samochodu, żeby zabrać broń i bagaż. Kobiety weszły 
do środka. Po wizycie w toalecie obeszły dom, oglądając wszystko.
 

- Naprawdę znasz właścicieli? - zapytała ostro Dorsey. - Tak.

 

- Nie będą mieli nic przeciwko temu, że korzystasz z niego?

 

- Nie sądzę.

 

- Dlaczego nie zadzwonisz do nich i nie zapytasz? Jest tu telefon.

 

- Wolę nie. Im mniej osób wie, że tu jesteśmy, tym lepiej. Jeśli 

pojawi się jakiś problem, sam to później załatwię z właścicielami.
 

Kelly wzięła głęboki oddech i oznajmiła:

 

- Biorę sypialnię na górze, po lewej stronie. Widziałam tam kostium 

kąpielowy, który wygląda, jakby mógł na mnie pasować. Dorsey, nie 
chciałabyś się przespacerować na plażę?
 

Dorsey się zgarbiła.

 

- Tak - powiedziała. - Chyba tak.

 

Kiedy się przebierały, ryłem w szufladach w kuchni, aż znalazłem 

zapasowy klucz do domu. Dałem go Kelly, kiedy przechodziły obok mnie, z 
pożyczonymi ręcznikami na ramionach.
 

Stałem obok samochodu, przyglądając się, jak idą ulicą. Kiedy 

zniknęły za wydmą, wsiadłem i skierowałem się do WalMarta, w którym 
były nawet stoiska z artykułami spożywczymi.
 

Ta Kelly... nie była cykorem. Podobało mi się to.

 

Szeryf był mężczyzną po pięćdziesiątce, łysiejącym, z niewielkim 

brzuszkiem, o cichym głosie. Stał przed chatą, słuchając Basila Jarretta, 
wyjaśniającego, jak znaleźli tego mężczyznę, mężczyznę, który przespał 
większość dnia obok stosu drewna, kiedy przyjechali około południa.
 

Opowiedziawszy szeryfowi wszystko, co mu przyszło na myśl, 

Jarrett wprowadził go do środka. Usiadł obok Michaiła Gonczarowa, zapytał 
go o nazwisko, o miejsce zamieszkania, o to wszystko, o co ludzie zwykle 
pytają. Nagrodą za ten trud było obojętne spojrzenie.
 

Szeryf wyjął notes, napisał w nim swoje nazwisko i podniósł do 

góry, by wypytywany dostrzegł podobieństwo między nazwiskiem w notesie 
i nazwiskiem na plakietce nad jego lewą kieszenią, tuż pod odznaką. Potem 
wysunął notes i pióro w jego stronę.
 

Gonczarow wziął obie rzeczy, obejrzał pióro, popatrzył na białą 

kartkę i w końcu położył te przybory na kolanach. Szeryf sięgnął po nie i 
napisał dwa pytania: „Jak się nazywasz? Gdzie mieszkasz?” Gonczarow 
zdawał się nawet ich nie czytać, kiedy szeryf trzymał kartkę przed jego 
oczami.
 

Szeryf posiedział jeszcze chwilę, gadając do Gonczarowa i nie 

otrzymując żadnej odpowiedzi, a w końcu podniósł się z fotela i skinął na 
Jarretta i Fiocchi, by za nim poszli. Stojąc przed radiowozem, powiedział:
 

- On nie jest stąd. Nigdy go nie widziałem.

 

- Chce pan go zabrać ze sobą?

 

- No, właściwie wszystko, co mogę zrobić, to zabrać go do 

powiatowego aresztu i czekać, aż go przewiozą do więzienia rejonowego. 
Moglibyśmy pobrać odciski, przesłać je do FBI i zobaczyć, czy uda się im 
ustalić, kim on jest. Podejrzewam, że to trochę potrwa.
 

- Zostawiłby go pan w więzieniu, kiedy ci biurokraci będą się 

guzdrać?
 

Szeryf nałożył kapelusz i przyjrzał się badawczo twarzom obojga.

 

- Zważywszy na to, jak widocznie ten facet jest bezradny, komisarz 

do spraw zdrowia psychicznego zleci psychiatrze albo psychologowi jego 
zbadanie, zarządzi przesłuchanie. Jeśli uzna, że nie jest on w pełni władz 
umysłowych, to bez względu na to, kim jest ten człowiek, skieruje go do 
stanowego szpitala dla psychicznie chorych na leczenie.
 

- Rozumiem - powiedział Basil Jarrett, zerkając na Fiocchi. - Więc 

mówi pan, że prawdopodobnie wyląduje u czubków?
 

- Tak podejrzewam - przyznał szeryf. - Ten facet nie ma przy sobie 

portfela ani pieniędzy, sami mi to powiedzieliście. Wiem z doświadczenia, 
że bardzo niewiele osób nie ma przy sobie jakiegoś dowodu tożsamości, 
chyba że przed czymś uciekają. - Wzruszył ramionami, po czym ciągnął: - 
Nie wygląda na to, żeby był pod wpływem alkoholu albo narkotyków. Nie 
mówił do mnie w żadnym języku, nie napisał swojego nazwiska ani nie 
powiedział nam, gdzie mieszka... wydaje się obojętny. Nienormalnie 
obojętny.
 

Szeryf wyjął paczkę papierosów i bez pośpiechu zapalił jednego. 

Kiedy papieros już się rozżarzył, powiedział:
 

- Wydaje mi się, że on nie jest w stanie sam zadbać o siebie. Ja to 

nazywam bezradnością. Co myślicie?
 

Kiedy szeryf palił, Jarrett i Fiocchi odeszli poza zasięg jego słuchu i 

przedyskutowali sytuację. Po chwili wrócili.
 

- Nie ma jakiegoś sposobu, żeby wziął pan odciski jego palców i 

przesłał je do FBI? I zostawił go tutaj, dopóki się pan czegoś nie dowie?
 

- Nie wiecie, kim on jest - zauważył szeryf. - Może być 

uciekinierem, zabójcą albo zbiegiem z więzienia czy zakładu dla 
obłąkanych. Może być absolutnym szaleńcem. Może być diabli wiedzą kim. 
Naprawdę chcecie wziąć odpowiedzialność za opiekowanie się nim przez 
jakiś czas? Może aż przez tydzień?
 

Znowu odeszli i rozmawiali z ożywieniem. W końcu wrócili.

 

- Tak - rzekł Jarrett. - Jest chory, we śnie dręczą go koszmary i 

myślimy, że ma amnezję. Nie sądzimy, że jego miejsce jest w więzieniu. Ja 
muszę w poniedziałek iść do pracy, ale Linda mogłaby z nim tu zostać, jeśli 
będzie to konieczne.
 

- Mam w bagażniku trochę artykułów biurowych - powiedział szeryf. 

- Zdaje mi się, że włożyłem poduszeczkę do tuszu do tamtej torby. - Nie 
wykonał żadnego ruchu, żeby otworzyć bagażnik, tylko stał i palił. Kiedy 

skończył, rzucił niedopałek na ziemię i roztarł go nogą. - Ten facet wydaje 
się niegroźny. Miejmy nadzieję, że jest taki naprawdę.
 

Kiedy po południu wróciłem z WalMartu, zrobiłem trochę 

przysiadów i pompek, żeby rozruszać mięśnie, a potem poszedłem pobiegać. 
Stałem na wydmie i rozglądałem się, dopóki nie dostrzegłem kobiet - 
wydawały się pogrążone w rozmowie - po czym pobiegłem plażą w 
przeciwną stronę.
 

Wieczorem upiekłem steki i ziemniaki na grillu, który stał obok 

domu, na małym podwórku. Kiedy się rumieniły, zrobiłem sałatkę. Podczas 
wyprawy do sklepu pamiętałem nawet o tym, żeby kupić szesciopak, 
popiliśmy więc nasz posiłek piwem.
 

Tego wieczoru kobiety nie miały dużo do powiedzenia. Kelly z 

powrotem zanurzyła się w skarbcu Gonczarowa, a Dorsey wybrała z 
biblioteczki jakąś książkę. Trochę poczytała, po czym odłożyła książkę na 
półkę i poszła na górę. Słyszałem plusk wody lejącej się z natrysku, a potem 
wszystko ucichło. Domyśliłem się, że poszła spać.
 

Siedziałem na werandzie i myślałem o ostatnich dwóch dniach. Kule, 

krew, pożar, morderstwo... zupełnie jakbym był na wojnie.
 

A tymczasem byłem tylko złodziejem, który lubił przenikać w 

miejsca, gdzie nie powinno go być. Agencja dbała, żebym miał zajęcie, 
zlecając mi włamywanie się do sejfów, zakładanie pluskiew, fotografowanie 
dokumentów w prywatnych gabinetach i tym podobne zadania. Ogólnie 
biorąc, nie była to zła praca - regularnie otrzymywałem odpowiednią pensję, 
chociaż nie zbijałem na tym majątku, i przypuszczalnie pewnego dnia 
przeszedłbym na emeryturę i zaczął otrzymywać zadowalające świadczenia, 
jeśliby wcześniej ktoś mnie nie zastrzelił albo nie otworzyłbym szafy na akta 
z bombą-pułapką w środku. Albo jeśliby nie pękła lina podczas mojej 
wspinaczki na wysokie piętro jakiegoś budynku. Albo nie zostałbym 
wrzucony do lochu w jakimś kraju Trzeciego Świata, by tam zgnić. Albo 
jeślibym nie podłapał gdzieś jakiegoś śmiertelnie groźnego pasożyta jelit. 
Albo jeśliby nie ujęli mnie ci płatni zabójcy, którzy ścigali mnie i Kelly, a 
teraz również Dorsey.
 

Czym się miałem martwić?

 

Prawdę mówiąc, od lat myślałem od czasu do czasu o rzuceniu tej 

roboty. O tym, żeby powiedzieć CIA, że to chromolę, i zacząć pracować na 
własnym, robić włamy dla przyjemności i zysku. Potem zaczynałem myśleć 
o facetach, których znałem, takich jak Sal Pulzelli, który nie dożył do 
emerytury, i mówiłem sobie, a do diabła, zostanę. Będę to robił dalej. No 
więc zostawałem i robiłem to dalej. Teraz Sal nie żył, a Willie był pokrojony 
i...
 

Wiedziałem dobrze, co czuje Dorsey.

 

Dlaczego ja?

 

Na fotelu w salonie leżało parę schludnie złożonych kocy, 

wyniosłem je więc na zadaszoną werandę i ułożyłem się do snu na kanapie. 
Kelly wciąż siedziała zwinięta i czytała.
 

Musiało być koło północy, kiedy się obudziłem i stwierdziłem, że 

jakaś kobieta wpełza mi pod koc. Początkowo myślałem, że to Dorsey, ale to 
nie była ona. To była Kelly. Miała na sobie bawełnianą piżamę i nie 
interesowało jej nic oprócz spania. Przytuliła się do mnie i zaraz zapadła w 
sen.
 

Objąłem ją i sam na powrót zasnąłem.

 

 

 

  

ROZDZIAŁ 13

 

 

 

 

 

 

Kiedy się obudziłem w czwartek rano, leżałem sam na kanapie, a 

przez kratę werandy wpadała morska bryza. Otworzyłem okno i wyjrzałem. 
Był już dzień, ale słońce jeszcze nie wzeszło. A może wzeszło. Na niebie 
było dużo chmur.
 

Podniosłem się, włożyłem szorty i tenisówki i zszedłem z werandy. 

Nikt nie siedział w samochodach, nikt nie wyglądał przez okno. O tej porze 
przebywało na powietrzu niewiele osób, tylko amatorzy joggingu i ludzie 
wyprowadzający psy. Potruchtałem w dół ulicy i przebiegłem, dudniąc 
stopami, po drewnianej kładce nad wydmą. Ptaki przeszukiwały osad 
zostawiony przez fale przyboju, przez plażę jechała ciężarówka na 
balonowych kołach, opróżniając kubły na śmieci. Tu i ówdzie ludzie 
przeczesywali brzeg w poszukiwaniu skarbów, które w nocy mógł wyrzucić 
ocean. Śmieci było więcej niż skarbów. To zadziwiające, jak wiele 
plastikowych opakowań po mleku trafia do oceanu i dryfuje miesiącami, 
dopóki fale nie wyrzucą ich gdzieś na brzeg.
 

Biegłem, sapiąc i przyglądając się mewom oraz pędzącym po niebie 

gęstym, szarym chmurom. W drodze powrotnej przestałem biec i szedłem 
spacerkiem, żeby ochłonąć.
 

No więc co dalej? Gdzie powinienem się stąd udać?

 

Jedynymi tropami, które miałem, była zawartość portfeli i telefonów 

komórkowych, które zabrałem rannym i zabitym zbirom. Musiałem z 
konieczności zacząć od nich, bo niczym innym nie dysponowałem.
 

Czy powinienem zostawić kobiety tutaj i sam zapolować na tych 

ludzi?
 

Kiedy znalazłem się z powrotem w domu, zdawało się, że jeszcze 

śpią, nastawiłem więc dzbanek kawy i poszedłem po pączki i egzemplarze 
wszystkich gazet, które można było dostać w miasteczku. Kiedy po 
półgodzinie wróciłem, wziąłem szybki prysznic, a potem usadowiłem się 
przy stole w kuchni i zająłem się popijaniem kawy, zajadaniem pączków i 
przeglądaniem gazet. Nie mogłem znaleźć ani słowa o masakrze w Wirginii 
Zachodniej ani o wczorajszej strzelaninie w Waszyngtonie. Nic.
 

Byłem przy drugim kubku kawy, kiedy z góry zeszła Kelly. Była w 

szortach i jednym z moich T-shirtów. Nalała sobie kawy, chwyciła pączek i 
usiadła obok mnie, by zerknąć na gazetę.
 

- Dzień dobry - spróbowałem.

 

Burknęła coś. Cóż, niektóre kobiety są takie przed wypiciem 

pierwszej kawy.
 

Postanowiłem nie wspominać o wspólnym spaniu, dopóki ona tego 

nie zrobi.
 

- Nic tutaj nie ma o wczorajszej strzelaninie - powiedziała, kiedy 

skończyła przeglądać „Washington Post”. Odłożyła gazetę i wzięła inną.
 

- Ja też nic nie widziałem - zgodziłem się z nią.

 

- Więc to się nie zdarzyło?

 

- Widocznie.

 

Po przejrzeniu wszystkich dolała sobie jeszcze kawy. Powoli zbadała 

możliwości pączkowe, zanim wybrała spośród nich drugą ofiarę.
 

- Przeczytałam około dwóch trzecich notatek - powiedziała. - W 

każdym razie przejrzałam je. Wszystkie, co do jednej, dotyczą politycznych 
machlojek, morderstw, tropienia dysydentów i fabrykowania dowodów na 
potrzeby pokazowych procesów wrogów państwa. Nazwiska są 
zaszyfrowane, ale o ile zdołałam się zorientować, każda z wymienionych 
osób jest obywatelem sowieckim albo ważnym amerykańskim lub 
angielskim zdrajcą. Nie widzę w tych notatkach niczego, co mogłoby 
sprawić, by ktokolwiek w Europie albo w Ameryce czuł się zagrożony.
 

- Czy wszystkie akta, które skopiował Gonczarow, dotyczyły 

sowieckich spraw wewnętrznych?
 

- W moim rozumieniu tylko ich część. Najwidoczniej ocalały tylko 

notatki o brudnych gierkach KGB.
 

Skończyłem kawę i zmarszczyłem brwi, patrząc w kubek. 

Postawiłem go na pliku gazet i przeciągnąłem się.
 

- Możesz dzisiaj skończyć przeglądanie reszty?

 

- Tak sądzę.

 

Wyjąłem magazynek z pistoletu i sprawdziłem, czy jest pełen, po 

czym włożyłem go z powrotem.
 

- Dokąd stąd pojedziemy? - zapytała Kelly. Siedziała pochylona nad 

stołem, obserwując moją twarz.
 

- Mam parę portfeli i komórek.

 

- Co to znaczy, że nic z tego syfu nie przedostało się do gazet?

 

Przyjrzałem się jej. Nie była niewinna, naiwna ani nieświadoma. Ani 

przerażona. Była bystra i twarda. I całkiem ładna. W nocy było mi 
przyjemnie czuć ją pod ramieniem, ale przypuszczam, że nie powinienem 
myśleć o takich rzeczach.
 

- To znaczy, że położył na tym łapę jakiś wysoko postawiony kutas - 

rzekłem gorzko. - Dlatego gliny współpracowały z tymi zabójcami. 
Siedzimy po szyję w bardzo dużej kupie gówna.
 

- Domyśliłam się tego we wtorek.

 

- Będziemy musieli być bardzo ostrożni, jeśli chcemy mieć nadzieję 

jeszcze trochę pożyć. Żadnych telefonów, żadnych e-maili, nic z tych 
rzeczy. Zrobimy najmniejszy szmer, a rzucą się za nami jak psy za 
królikiem. Musimy rozgryźć, co to za psy.
 

Odłamałem anteny dwóch komórek, a potem je włączyłem - w 

żadnej nie było wiadomości głosowych, co było przykre - a potem dobrałem 
się do zapisanych w nich numerów. Zapisałem je na kartce z notatnika i 
siedziałem, patrząc na telefony. Boję się technologii. Jeśli z zabójcami 
współpracowali gliniarze, to może również ludzie z telefonii komórkowej i 
faceci z Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. Wyłączyłem telefony, 
wyjąłem z nich baterie i schowałem je do mojej torby podróżnej. Ci spece 
musieliby zmienić prawa fizyki, żeby odnaleźć komórki bez baterii.
 

Siedziałem, studiując numery. Trzy z nich były w obu komórkach. 

Postawiłem przy nich haczyki.
 

Zawartość portfeli nie zakryła nawet blatu stołu kuchennego, kiedy 

ją wyłożyłem. Jeden facet miał sto pięćdziesiąt dolarów w gotówce, drugi 
czterdzieści dwa. Obejrzałem uważnie każdy banknot, szukając na nim 
zapisków albo numerów, i włożyłem je z powrotem do odpowiednich 
portfeli.
 

Pozostała część zawartości składała się w większości z praw jazdy i 

kart kredytowych. Obaj faceci mieli karty kredytowe, które wyglądały, 
jakby spełniały również rolę kart bankomatowych. Jeden z nich miał plik 
kwitów z pralni chemicznej. Jeden należał do American Automobile 

Association, drugi był członkiem Harley Owners Group. W jednym z 
portfeli było kilka strzępków papieru z numerami telefonów, należał on do 
tego faceta, który nie miał zwyczaju informować swojej starej o tym, gdzie 
jest. Numery telefonów kobiet, pomyślałem, ale może byłem uszczypliwy. 
Dodałem je do mojej listy.
 

To był cały plon. Postarałem się włożyć właściwe rzeczy do 

właściwych portfeli.
 

Kiedy Dorsey zeszła na dół, zaczął padać deszcz. Spojrzała z 

pogardą na pączki i zaczęła robić wykopki w spiżarni. Znalazła pudełko 
zdrowych płatków zbożowych i zjadła parę garści na sucho, popijając je 
kawą.
 

- Jest w tym dużo cukru - powiedziałem, po to tylko, by jej 

dokuczyć.
 

Zignorowała moją uwagę.

 

Kelly była na werandzie i czytała. Ja dalej siedziałem przy stole 

kuchennym. Dorsey przysiadła się do mnie.
 

- Jak długo to jeszcze potrwa? - zapytała.

 

Nie podobał mi się ton jej głosu, a przecież nawet nie mieszkaliśmy 

ze sobą.
 

- Co?

 

- Ukrywanie się jak przestępcy.

 

- To właśnie staram się rozgryźć. Czekam, aż Kelly skończy czytać 

te notatki, i mam nadzieję, że pojawi się w nich coś obiecującego.
 

- Musimy wrócić do Waszyngtonu, porozmawiać z władzami.

 

- A jeśli nas aresztują i oskarżą o szpiegostwo i moderstwa? Przy 

takich zarzutach nie wypuszczą cię za żadną kaucję. Obawiam się przede 
wszystkim tego, że zostaniemy zabici, zanim zdążymy powiedzieć, co 
wiemy. Ludzie, którzy starali się wymordować wszystkich w tajnym 
ośrodku CIA, na pewno mogą dosięgnąć każdego w miejskim czy 
powiatowym areszcie.
 

Wzięła jeszcze jedną garść płatków i jadła je na sucho, zastanawiając 

się. Po wyrazie jej twarzy poznałem, że znowu przypomina sobie strach, 
który ją ogarnął, gdy zaatakował ją Jonathan Dunlap z pistoletem w ręku. 
Takie wspomnienia zostają ci na całe życie. Wciąż się bała. Do diabła, ja też 
się bałem. Miało to swoje plusy. Jeśli się wystarczająco mocno boisz, może 
będziesz na tyle ostrożny, by zachować życie.
 

- Jak możesz tak żyć? - mruknęła.

 

- No, zaszywam się w kryjówkach tylko parę razy w roku, i tylko na 

tydzień czy dwa.
 

- Dupek.

 

- Hej, dziecino. Wiem, że się boisz. Ja też. Tak samo Kelly.

 

Wybuchnęła płaczem. Odsunęła się, kiedy wyciągnąłem do niej rękę.

 

- Nigdy nie musiałam borykać się z czymś takim - powiedziała przez 

łzy i ruszyła w stronę schodów.
 

Po chwili usłyszałem szum wody spływającej rurą kanalizacyjną z 

łazienki na górze.
 

Deszcz się wzmógł i po szybach ściekały gęste krople. Kiedy zaczął 

siec po werandzie, Kelly przyniosła swoje papiery do salonu i usadowiła się 
na kanapie.
 

Rozpadało się na dobre i wyglądało na to, że będzie padać przez cały 

dzień. Przeczytałem w gazetach wszystko, co mogłem znieść, więc 
chodziłem od okna do okna i wyglądałem na zewnątrz.

 

Traciłem cierpliwość. Świadomość, że oni gdzieś tam są i szukają 

nas, sprawiała, że było mi bardzo trudno znieść wymuszoną bezczynność. 
Włączyłem telewizor, poskakałem po kanałach i wyłączyłem. Po dziesięciu 
minutach znowu to zrobiłem.
 

W pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że stoję z pistoletem w 

ręku przy oknie salonu, niewidoczny z dołu, obserwując przypadkowego 
przechodnia. Nienawidziłbym więzienia. Pewnie wynieśliby mnie stamtąd w 
kaftanie bezpieczeństwa przed końcem pierwszego miesiąca odsiadki.
 

Ach!

 

Czyściłem na stole w kuchni MP5, kiedy wydało mi się, że słyszę na 

górze kobiecy głos. Zerknąłem na kanapę - Kelly Erlanger spała, otoczona 
stertami kartek leżących również na podłodze.
 

Podniosłem słuchawkę telefonu. Głos Dorsey. Trzasnąłem 

słuchawką, popędziłem na górę, przeskakując po dwa stopnie naraz. 
Siedziała ze skrzyżowanymi nogami na jednym z łóżek, z ręcznikiem wokół 
głowy, i gadała przez telefon. Wyrwałem jej słuchawkę i odłożyłem z 
trzaskiem na widełki.
 

- Zwariowałaś? - warknąłem.

 

Była pełna słusznej obrazy, co znaczyło, że wie, iż posunęła się za 

daleko. Zbyt dobrze ją znałem.
 

- To była moja znajoma. Co daje ci prawo bycia moim strażnikiem?

 

- Kto to był? Nazwisko.

 

- Zara Raja.

 

- Daj spokój, niech to szlag!

 

- Oczywiście to nie jest jej prawdziwe nazwisko, ale pseudonim 

zawodowy. Naprawdę nazywa się Suzy Rollins.
 

- Mhm.

 

- Jest moim przewodnikiem duchowym. Byłem zaszokowany.

 

- Nie wiedziałem, że interesujesz się religią. Kto jak kto, ale Dorsey 

O’Shea!
 

- Nie jest pastorem w konwencjonalnym znaczeniu... jest w harmonii 

z wszechświatem. Tommy, muszę pogadać z kimś, komu naprawdę na mnie 
zależy. - Zachmurzyła się. - Czuję się tak... paskudnie. Bezradna, bezbronna. 
- Po policzkach pociekły jej łzy.
 

Teraz przypomniałem sobie, dlaczego dwa lata temu zerwałem z 

Dorsey. Pod tą śliczną powłoką eleganckiej i obytej w świecie damy kryła 
się dusza słodkiej idiotki.
 

Zazgrzytałem zębami.

 

- Hej, kotku, ci ludzie znaleźli twój dom. Żeby teraz znaleźć ciebie, 

mogą sprawdzić twoje połączenia w komputerze firmy telefonicznej, 
zobaczyć, do kogo dzwonisz, założyć podsłuch na paru z najczęściej 
wybieranych przez ciebie numerach i po prostu czekać. Kiedy zadzwonisz 
pod taki numer, wytropią cię.
 

- To nielegalne! - powiedziała z oburzeniem. Nie mogłem uwierzyć, 

że wygaduje takie bzdury.
 

- Tak samo jak morderstwo, Dorsey. Weź się w garść. Ci ludzie nie 

grają zgodnie z regułami. Trzymaj się z daleka od tego przeklętego telefonu.
 

Rozpływała się we łzach. Objąłem ją za ramiona i starałem się 

uspokoić. Zrobiła się przylepna, ale nie byłem w nastroju do amorów. W 
końcu zszedłem na dół, nalałem jej wódki z odrobiną toniku i zmusiłem do 
wypicia.
 

Idąc na ryby, Basil Jarrett wziął ze sobą Michaiła Gonczarowa. 

Niebo było zaciągnięte nisko wiszącymi chmurami, wiał lekki wiatr. Kiedy 
Jarrett wyszedł z chaty w woderach, niosąc dwie wędki i pudełko z 
przyborami, Gonczarow siedział na swoim pniaku do rąbania drew. 
Pociągnął Gonczarowa za rękaw, by zwrócić jego uwagę, pokazał mu kije, a 
potem skłonił gestami, żeby za nim poszedł.
 

Poszli w stronę drogi wiodącej wzdłuż rzeki i nią dotarli do żwirowej 

łachy, gdzie Jarrett lubił łowić. Założył muchę na haczyk i wręczył wędkę 
stojącemu obok milczącemu mężczyźnie. Potem odwrócił się i wybrał 
muchę na swój haczyk.
 

Kiedy znowu zwrócił się w stronę rzeki, Gonczarow stał na skraju 

wody, zarzucając wędkę w wiry fachowym ruchem nadgarstka. Smagał 
wodę żyłką w tę i z powrotem, w tę i z powrotem, aż tańczyła po 
powierzchni, potem przestał i pozwolił przez chwilę musze płynąć z prądem.
 

Chociaż Gonczarow nie miał na nogach woderów, wkrótce stał po 

kolana w wodzie.
 

Basil Jarrett odłożył swoją wędkę i stał, przyglądając się. Potem 

znalazł miejsce do siedzenia.
 

Greenbrier był fantastycznym dla wędkarzy, obfitującym w pstrągi 

strumieniem. Wijąc się między stromymi wzgórzami porośniętymi lasem, 
który sięgał dosłownie jego skraju, toczył wartko swe wody szerokim, 
płytkim korytem.
 

Pół godziny po rozpoczęciu wędkowania Gonczarow złapał małego 

pstrąga. Podniósł go wysoko, by Jarrett mógł go zobaczyć, po czym 
sprawnie zdjął rybę z haczyka i rzucił do tyłu. Kiedy Jarrett zaniósł 
Gonczarowowi pudełko z muchami, by sam wybrał sobie przynętę, tamten 
się uśmiechnął.
 

Basil Jarrett klepnął go w ramię i odwzajemnił uśmiech. Potem 

podniósł swoją wędkę i wszedł do wody.
 

Wieczorem skakałem po kanałach telewizyjnych, żeby złapać 

wiadomości. Nie jestem miłośnikiem telewizji - sporadycznie obejrzę jakiś 
mecz piłkarski albo film, od czasu do czasu wiadomości, i to wszystko, czyli 
niewiele. Tego czwartkowego wieczoru głównymi tematami były trzęsienie 
ziemi w południowej Rosji, powódź w Bangladeszu, kolejny skandal 
związany z kreatywną księgowością - tym razem w dużej firmie zajmującej 
się organizacją opieki medycznej - oraz mnóstwo wydarzeń politycznych. 
Był to rok wyborów. Pierwsza konwencja miała się odbyć za dziesięć dni, 
druga tydzień po niej. Według ekspertów, obecny prezydent miał nominację 
swojej partii w kieszeni, więc najwięcej miejsca poświęcano głównemu 
kandydatowi opozycji i jego dwóm najgroźniejszym rywalom. Kiedy 
program się skończył, wyłączyłem pudło dla idiotów.
 

Było tylko kwestią czasu, kiedy źli faceci dowiedzą się, że jesteśmy 

tutaj, i przyjadą po nas, pozostawało jedynie pytanie, ile mamy czasu. 
Chciałem zerwać się stąd od razu i zająć się wytropieniem tych gnojków, ale 
co miałem zrobić z kobietami? Gdzie byłyby bezpieczne?
 

Rozmyślałem nad tym, kiedy usłyszałem, że na parking przed 

frontowymi drzwiami zajeżdża samochód. Dziesięć sekund później 
usłyszałem trzaśniecie drzwi samochodu. Złapałem pistolet, podszedłem do 
okna i szybko wyjrzałem.
 

Dzięki Bogu! To był właściciel domu. Z żoną. I... ze starszą, 

siwowłosą damą. Podbiegłem do drzwi i otworzyłem je na oścież.
 

- Admirale Grafton, cieszę się, że pana widzę! Jake Grafton patrzył 

na mnie za zdumieniem.

 

- Carmellini! Co, na Boga, robisz tutaj?

 

- To długa historia. Potrzebowałem kryjówki, więc otworzyłem 

zamek wytrychem. Mam nadzieję, że nie jest pan zły.
 

Nie tak łatwo było wstrząsnąć Jakiem Graftonem, tym razem nawet 

nie zbliżyliśmy się do tego punktu. Wyszczerzył do mnie zęby w szerokim 
uśmiechu.
 

- Dobrze jest cię zobaczyć.

 

- Nie dalej jak wczoraj rozmawialiśmy o tobie, Tommy - 

powiedziała Callie Grafton, kiedy wysiadła z samochodu od strony pasażera. 
Uśmiechnęła się do mnie. - Chodź tutaj, poznaj moją teściową, mamę 
Grafton.
 

Starsza pani nie mogła iść bez pomocy.

 

- Szlag by trafił starość, młody człowieku - powiedziała do mnie, 

kiedy pomagałem jej wejść na schody, niosąc jej chodzik. - Jake mówił, że 
dom jest pusty. A w ogóle co ty tu robisz?
 

- Przywiozłem ze sobą dwie dziewczyny na długi weekend. 

Wiedziałem, że admirał nie będzie miał nic przeciw temu.
 

Spojrzała na mnie, by sprawdzić, czy mówię poważnie.

 

- Tylko dwie? - powiedziała. - Za moich czasów samotni mężczyźni 

chodzili z tyloma, na ile ich było stać.
 

- Dwie to mój limit - odparłem ponuro. - W naszych czasach 

wszystko kosztuje więcej.
 

Przedstawiłem Kelly, a potem dałem pani Grafton chodzik, z 

pomocą którego ruszyła do łazienki na parterze.
 

Być może powinienem powiedzieć parę słów o Jake’u Graftonie, 

zanim będę dalej opowiadał tę historię. Poznałem go parę lat temu na Kubie, 
kiedy dowodził grupą bojową. Od tamtej pory brał udział w paru sprawach, 
a ja współpracowałem z nim przy kilku okazjach. Miał metr osiemdziesiąt 
wzrostu, przerzedzone, siwiejące na skroniach włosy, które zaczesywał do 
tyłu, i nieco za duży nos. Był bez wątpienia najtwardszym, najbardziej 
kompetentnym człowiekiem, jakiego znałem. To, że jest tutaj, sprawiło mi 
wielką ulgę.
 

Jego żona, Callie, była jedną z najmilszych osób na ziemi. Ona też 

była twarda jak podeszwa buta, choć nie można się było tego domyślić, 
patrząc na nią. Uczyła języków obcych w Georgetown. Wkrótce pogrążona 
była w ożywionej rozmowie z Kelly Erlanger - po rosyjsku! Zeszła na dół 
Dorsey O’Shea, przedstawiłem więc wszystkich, po czym wziąłem admirała 
Graftona na werandę, zamknąłem drzwi i opowiedziałem mu, jak mi minął 
tydzień.
 

Paplałem, starając się podać wszystkie ważne fakty, mówiąc o 

wszystkim najszybciej, jak potrafiłem. W trakcie relacjonowania tych 
wydarzeń wyszła na werandę Dorsey, zamknęła drzwi i znalazła dla siebie 
krzesło. Przysłuchiwała się w milczeniu.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 14

 

 

 

 

 

 

- To ktoś z rządu - powiedział Jake Grafton, wysłuchawszy mojej 

opowieści. - Utrzymali to w tajemnicy przed prasą i zapewnili sobie 
współpracę policji... już tylko te czynniki wskazują na kogoś wysoko 
postawionego.
 

Dorsey O’Shea uważała, że admirał ignoruje najważniejszą sprawę.

 

- W moim holu leży w kałuży krwi ciało - powiedziała zimno. - 

Chcę, żeby ktoś je stamtąd usunął. I zwłoki leżące koło domu.
 

- W samej rzeczy - mruknął Jake Grafton, obrzuciwszy Dorsey 

taksującym spojrzeniem.
 

- A w ogóle to kim pan jest? Tommy uchylił się od odpowiedzi, 

kiedy go zapytałam, kto jest właścicielem tego domu.
 

- Jestem emerytowanym oficerem marynarki wojennej, pani O’Shea.

 

- Mój stryjeczny dziadek był oficerem marynarki wojennej. Jak sobie 

przypominam, dowodził jakimś okrętem. Oczywiście to było wiele lat temu.
 

Grafton zerknął na mnie, po czym mruknął:

 

- Mhm.

 

Udało mi się zachować poważną minę.

 

Dorsey doszła do wniosku, że temat od dawna emerytowanego 

krewnego, który onegdaj służył w marynarce, jest konwersacyjnym ślepym 
zaułkiem, ale dalej naciskała na admirała.
 

- Co pan może zrobić w sprawie tej całej kabały? - zapytała.

 

Odpowiedź otrzymała natychmiast:

 

- Nie wiem. Tommy i ja będziemy musieli o tym porozmawiać.

 

- Mam zamiar zerwać podłogę w całym holu i zmienić jego wystrój - 

powiedziała. - Jeśli to pomieszczenie nie zostanie radykalnie przerobione, za 
każdym razem, kiedy będę przez nie przechodziła, będę miała przed oczami 
tego trupa i całą tę krew. - Przycisnęła koniuszki palców do czoła. - Nie 
rozmawiałam z policją, a myślę, że powinnam. Mogą mnie aresztować. 
Jestem tak roztrzęsiona... tak...
 

Czułem, że jeśli szybko czegoś nie zrobię, będziemy musieli przez 

większość wieczoru trzymać ją za rękę, powiedziałem więc:
 

- Nie mówiłaś mi któregoś dnia, że masz zaproszenie na wyjazd do 

Europy?
 

- Tak.

 

- A nawiasem mówiąc, kto cię zaprosił?

 

- Dino LaGassa. Chciał, żebym w lipcu dołączyła do niego. Będzie 

tam swoim jachtem. Poznałeś go parę lat temu na przyjęciu u Spencerów. 
Jest wysoki, ma długie włosy i...
 

- A tak - przerwałem jej, jakbym pamiętał faceta i jakby coś mnie to 

obchodziło. - Stary Dino. Prawdę mówiąc, możesz się świetnie bawić w 
Europie. Pamiętam, jak wspominałaś, że znasz troje czy czworo ludzi, 
którzy spędzają tam większość czasu. Zadzwoń do nich, kiedy znajdziesz się 
w Europie. Jeśli nie znasz albo nie lubisz Dina na tyle, by wpaść do niego z 
wizytą, to możesz odszukać któregoś z tych starych znajomych. Kiedy 
policja weźmie się za śledztwo, możesz złożyć zeznania przed 
przedstawicielem władz w Europie, żeby je tu przesłał, albo wrócić i złożyć 
je na miejscu. W tym czasie możesz zaangażować prawnika.

 

- Mam firmę, z której usług korzystam od czasu do czasu.

 

- Dobrze. Pojaśniała.

 

- Może powinnam pojechać. - Po krótkiej pauzie dodała: - To była 

samoobrona. Ten mężczyzna, którego zastrzeliłam, włamał się do mojego 
domu. Dwie kobiety, same... mój Boże, nie będzie żadnych wątpliwości! 
Kiedy policja rozpocznie śledztwo, z przyjemnością będę z nią 
współpracowała.
 

- Jestem pewien, że władze potraktują to jako działanie w obronie 

własnej - powiedział Jake Grafton.
 

- Z drugiej strony może powinnam zgłosić się na policję teraz, złożyć 

zeznania, opowiedzieć im, jak było. Mogą zabrać ciała, ja wynajmę firmę 
budowlaną, a potem pojadę do Europy, mając to już za sobą.
 

- A jeśli cię aresztują? - zapytałem.

 

Siedziała, gapiąc się na mnie z rozdziawionymi ustami.

 

- Tommy może do pani dzwonić od czasu do czasu, informować 

panią, jak idą tutaj sprawy - rzekł admirał życzliwie. Czytał w niej jak w 
książce.
 

Rozgryzienie jej kawałek czasu temu zajęło mi pół roku. Za wolno 

chwytam - to zawsze było jedną z moich wad. Dlatego Grafton był 
admirałem, a ja tylko pionkiem w wojnach szpiegów.
 

- Nie mam się w co ubrać - zauważyła, marszcząc brwi.

 

- Zrób to, co robią zwykli ludzie - rzekłem krótko. - Kup sobie coś.

 

Zignorowała wymowę mojej uwagi. Porozmawialiśmy o miejscu, w 

którym trzymała paszport - szufladzie komody w swojej sypialni - i 
obiecałem, że nazajutrz go jej przywiozę.
 

W takim nastroju wróciliśmy do środka zająć się kolacją. Wyznaję, 

że już czułem się lepiej. Miałem się z kim podzielić tym ciężarem i 
pozbywałem się Dorsey.
 

Dorsey pożeglowała do toalety. Wtedy szepnąłem do admirała:

 

- Trupy bardzo puchną, jeśli zostawia się je w domu.

 

- Tak słyszałem - odparł, kiwając poważnie głową.

 

Pani Grafton - Callie - otworzyła puszki i rozmroziła i podgrzała 

gotowaną szynkę. Kiedy się tym zajmowała, Kelly rozmawiała z nią w 
języku, którym - jak przypuszczałem - był rosyjski. Od czasu do czasu w 
miarę rozwoju tej rozmowy, Callie zerkała na Dorsey albo na mnie. Miałem 
Dorsey dosyć na parę lat, siedziałem więc obok matki admirała i flirtowałem 
z nią.
 

Kiedy przeszliśmy przez zwykłe w takich sytuacjach pytania - gdzie 

pan mieszka, czy tam się pan wychował i tak dalej - i rozmowa zaczęła 
tracić tempo, admirał powiedział:
 

- Jutro są urodziny mojej matki.

 

- Co pani chce dostać na urodziny, pani Grafton? - zapytała pogodnie 

Dorsey.
 

- Mogę powiedzieć tyle, że nie chcę już żadnych pieprzonych 

szlafroków - oznajmiła starsza pani. - Mam ich więcej, niż będę w stanie 
zużyć.
 

Jake mrugnął do mnie, ja zagryzłem wargę, żeby się nie roześmiać, a 

Dorsey wyglądała na wytrąconą z równowagi.
 

Uznałem, że to dobra pora, by pokazać admirałowi Graftonowi 

pistolet maszynowy, więc zrobiłem to, podczas gdy piękna Dorsey O’Shea, 
spadkobierczyni ogromnej fortuny i dama z towarzystwa, która w całym 
życiu nie skalała się żadną pracą, starała się prowadzić konwersację ze starą 

farmerką z Wirginii Zachodniej, która przez całe życie nie zaznała niczego 
oprócz ciągłej harówki.
 

- Ładna pukawka - rzekł do mnie Jake Grafton, dźwignąwszy MP5. - 

Prosto z rządowego arsenału.
 

Obejrzawszy broń, odstawił ją w róg przy werandzie, gdzie mogłem 

szybko do niej dopaść.
 

- Myśli pan, że to dobry pomysł pozwolić Dorsey pojechać na 

lotnisko? - zapytałem. Owszem, to był mój pomysł, ale teraz, po 
zastanowieniu, zacząłem mieć wątpliwości. - Jeśli wystawiono nakaz jej 
zatrzymania, wpadnie, jak tylko pokaże paszport. Aresztują ją na lotnisku.
 

- Założę się o wszystkie moje pieniądze, że nie wystawiono nakazu 

jej aresztowania - odparł Jake. - Ciebie na pewno. Erlanger - może. Ale 
dlaczego Dorsey?
 

- Ktoś musi beknąć za te trupy w jej domu.

 

- Ty, to więcej niż pewne. - Spojrzał mi prosto w oczy. - W jakim 

stopniu osobie, która zorganizowała ten pościg, pomagają różne agencje 
ochrony porządku publicznego... oto prawdziwe pytanie. Im więcej ten ktoś 
chce, tym więcej ma do ukrycia. Naprawdę myślisz, że chcą zatrzymać 
Dorsey w charakterze świadka, żeby opowiedziała władzom wszystko, 
czego się dowiedziała od ciebie?
 

- Chyba nie.

 

- Ja też w to wątpię.

 

Kolacja przebiegła dosyć dobrze, zważywszy na okoliczności. 

Chociaż sprawy wyglądały lepiej, nie mogłem przestać myśleć o tych 
zabójcach. Mieli do dyspozycji środki agencji policyjnych i wiedziałem, że 
jest tylko kwestią czasu, kiedy namierzą Kelly i mnie. A wtedy będzie 
bardzo źle. Jej i moje życie, a może też życie Dorsey, a teraz i Graftonów, 
wisiało na włosku. Jak elegancko zauważyła Dorsey, krąg poszerzał się o 
każdą osobę, z którą rozmawiałem. Nie wiedziałem, ile mamy czasu, ale 
czułem, że szybko ucieka.
 

Zastanawiałem się, jak się miewa Willie Varner. Biedny Pulzelli, 

zaszlachtowany przez dupków, którzy dobrze wiedzieli, że nie ma o tym 
wszystkim zielonego pojęcia.
 

Musiałem chyba mieć kwaśną minę, bo Callie Grafton zapytała:

 

- Smakuje ci jedzenie, Tommy?

 

- Przepraszam. Myślałem o czymś odległym o tysiąc mil.

 

Uśmiechnęła się łagodnie.

 

- Chcę wiedzieć, młody człowieku, jak dostałeś się do tego domu bez 

klucza”- odezwała się nagle matka admirała.
 

- On jest włamywaczem - powiedziała Dorsey z pełnymi ustami, 

łamiąc wszelkie zasady savoir vivre’u. - Otwiera zamki wytrychem.
 

- A do diabła - zaklęła starsza pani Grafton. - Człowiek musi się 

czymś zajmować na tym świecie, nie?
 

Posłałem jej szeroki uśmiech. Niektóre z tych starych dam były 

naprawdę kochane.
 

Po kolacji piliśmy kawę, kiedy Jake Grafton przeprosił wszystkich i 

poszedł na górę.
 

Dwadzieścia minut później zszedł na dół i skinął na mnie, bym 

poszedł za nim.
 

Kiedy staliśmy przy jego samochodzie, powiedział:

 

- Mam zamiar przeprowadzić parę rozmów z automatu, tak na 

wszelki wypadek. - Wysunął z kieszeni notes z adresami na tyle, bym mógł 

zobaczyć, co to jest.
 

- Do kogo pan zadzwoni? - zapytałem. Znał połowę ludzi w rządzie, 

ale ktoś z nich zaciekle na mnie polował.
 

- Odpręż się - powiedział. - Znam paru ludzi, którym można zaufać.

 

Wsiadł do samochodu i odjechał.

 

Jake Grafton zajechał na stację benzynową z automatem 

telefonicznym stojącym na cokole, żeby kierowcy mogli z niego korzystać 
bez potrzeby wysiadania z samochodu. Wymieniwszy u pracownika stacji 
pięć dolarów na ćwierćdolarówki, Jake stanął obok telefonu. Wybrał numer 
ze swojego notesu z telefonami.
 

- Halo.

 

- Sarah, tu Jake Grafton.

 

Nastąpiła chwila wahania, zanim Sarah Houston powiedziała:

 

- Jak się pan miewa, admirale?

 

- Właśnie się wykradłem. Jak leci w NSA?

 

- Tak sobie.

 

- Nie jesteś przypadkiem sama?

 

- Jestem.

 

Nie zabrzmiało to zbyt entuzjastycznie, ale też historia jej 

znajomości z Jakiem Graftonem była dość burzliwa. Rodzice dali jej na imię 
Zelda, a odziedziczyła po nich nazwisko Hudson. Była uznanym geniuszem 
i została wybitną hakerką, programistką i sieciowym guru. Wystartowała w 
tym interesie, włamując się do komputerów kontrahentów rządu i 
Departamentu Obrony, by wykraść tajemnice i je sprzedać. Chociaż 
wzbogaciła się na tym, postanowiła pomnożyć swój majątek i opracowała 
plan kradzieży okrętu podwodnego marynarki wojennej Stanów 
Zjednoczonych. Grafton ją przyszpilił i uznano ją winną trzydziestu siedmiu 
przestępstw. Później walnie się przyczynił do wyciągnięcia jej z pudła, by 
pomogła zbudować sieć komputerową do tropienia terrorystów 
przemycających do Stanów Zjednoczonych broń jądrową. Oczywiście 
musiała zmienić nazwisko - FBI sporządziło jej nową tożsamość i tak 
została Sarah Houston. Po tej przygodzie Graftonowi udało się nawet 
załatwić jej posadę w dziale Agencji Bezpieczeństwa Narodowego 
zajmującym się gromadzeniem materiałów.
 

Tego wieczoru Jake powiedział jej:

 

- Mój znajomy mówi, że we wtorek ktoś opanował tajny ośrodek 

CIA nad rzeką Greenbrier w Wirginii Zachodniej i zabił ludzi, którzy tam 
byli. Słyszałaś coś o tym?
 

- Ani słowa.

 

- Nie było żadnych publicznych oświadczeń, próśb o pomoc 

skierowanych do miejscowej policji, nic z tych rzeczy. Chcę wiedzieć, co 
robi agencja, żeby znaleźć tych zabójców.
 

- Nie mogę się dostać do komputerów CIA - powiedziała 

kategorycznie. - Kiedyś, dawno temu, ale nie teraz.
 

- Był tam pożar i kupa trupów... co najmniej sześć, a może nawet 

tuzin. Interweniowała miejscowa straż pożarna. Ciała musiały gdzieś trafić i 
ktoś musiał prowadzić poszukiwania w kartotekach odcisków palców FBI, 
żeby je zidentyfikować. Jest bardziej niż prawdopodobne, że FBI w tym 
uczestniczy.
 

- To mogłabym sprawdzić - powiedziała ostrożnie.

 

- W środę wczesnym rankiem była strzelanina w centrum 

Waszyngtonu - kontynuował Jake. Przeczytał jej adres, który dał mu 

Tommy. - Również w środę rano w posiadłości w powiecie Montgomery w 
Marylandzie zostały zastrzelone dwie osoby. - Podał jej i ten adres. - Muszę 
wiedzieć, kim byli ci ludzie, dla kogo pracowali, jak przebiega śledztwo w 
tych sprawach.
 

- Wciąż jest pan w marynarce, admirale? - Nie.

 

Westchnęła głośno.

 

- Przypuszczam, że nie chce pan, żeby ktokolwiek się dowiedział, że 

pan i ja węszymy w tych sprawach?
 

- Czytasz w moich myślach.

 

- I ma pan dobry powód do zadawania tych pytań?

 

- Jakbyś zgadła.

 

- Wyjawi mi go pan? - Nie.

 

- Kiedy wstałam dziś rano, pomyślałam, że za dobrze mi się układa 

życie. Gdybym nie miała wobec pana dużego długu wdzięczności, admirale, 
powiedziałabym, gdzie może pan sobie włożyć ten telefon.
 

- Czyż to nie wspaniałe mieć przyjaciół?

 

- Chcę, żeby pan wiedział, że lubię moją pracę i nie chcę wrócić do 

pierdla. Prosi mnie pan, żebym to wszystko naraziła na szwank, wszystko 
zaryzykowała.
 

- Tak.

 

Rzuciła brzydkie słowo, a potem powiedziała:

 

- Niech pan zadzwoni do mnie jutro wieczorem, na ten sam numer, o 

tej porze albo później.
 

Pożegnali się krótko.

 

Wieczorem znowu zrobiłem sobie miejsce do spania na werandzie 

domu Graftonów, kładąc MP5 w zasięgu ręki. Po powrocie admirał 
powiedział mi, że zadzwonił do Sarah Houston. Tylko tyle. Pracowałem dla 
niego, kiedy wyciągnął Sarah z pudła, bo była najlepszą hakerką na świecie. 
Jeśli ktoś mógł się zorientować, co się dzieje, to właśnie ona.
 

Kiedy szedł spać na górę, dałem mu pistolet, zachowując MP5 dla 

siebie.
 

Po zgaszeniu świateł, gdy w domu zrobiło się cicho, zeszła na dół 

Kelly Erlanger i wsunęła się do mnie pod koc. Była w piżamie, nic nie 
powiedziała, tylko zwinęła się w kłębek plecami do mnie i odpłynęła w sen.
 

Zaczynałem pragnąć, by była bardziej romantyczna. Po tym 

wszystkim, co przeszliśmy w tym tygodniu, może nie była to dobra pora. 
Mimo wszystko...
 

Kiedy się obudziłem nad ranem, już jej nie było. Od oceanu ciągnęła 

miła bryza. Leżałem w ciemnościach i nasłuchiwałem. Od czasu do czasu 
przejechał szosą jakiś samochód. Dudnienie fal bijących o brzeg było 
regularne jak tykanie zegara. Już miałem wstać, kiedy usłyszałem odgłos 
kroków na wysypanej potłuczonymi muszlami ulicy. Dźwięk ten zupełnie 
mnie rozbudził.
 

Ześlizgnąłem się jak najciszej z kanapy, podniosłem MP5 i 

podczołgałem się do miejsca, skąd miałem widok na całą ulicę. Wysunąłem 
wylot tłumika przez okratowanie werandy, starając się nie oddychać.
 

Coś się tam czaiło, coś złego.

 

Tam - pod ostatnią latarnią, blisko plaży. Ktoś przechodził po kładce 

nad wydmą w stronę plaży, z dużym psem na smyczy.
 

Czyżbym miał spędzić resztę życia, podskakując na każdy odgłos 

kroków, na każdy najdrobniejszy szmer?
 

Zniesmaczony swoją reakcją wszedłem do środka i zrobiłem sobie 

kawę.
 

Dziesięć po pierwszej w piątkowe popołudnie zaparkowałem 

samochód na pustej wiejskiej drodze biegnącej szczytem skarpy, z której 
rozciągał się widok na Potomac, i ruszyłem przez las do posiadłości Dorsey 
O’Shea. W rękach trzymałem pistolet maszynowy, a w kieszeni miałem 
półautomat. Rano zaproponowałem admirałowi Graftonowi, że zostawię mu 
MP5, ale powiedział, że w szufladzie na górze ma stary pistolet i że to mu 
wystarczy.
 

Nie trzeba mówić, że nie miałem ochoty natknąć się na nikogo 

podczas tej wędrówki - spotkanie z umundurowaną policją szukającą kogoś, 
by go wsadzić do ciupy, byłoby niemiłe, ale wlezienie na zabójców w 
strojach maskujących, z pistoletami maszynowymi, mogłoby się skończyć 
fatalnie. Widziałem tych krzewogłowych w strojach ghillie, wiedziałem 
więc, jak trudno byłoby ich zobaczyć. Przemykając przez las, nie spieszyłem 
się, omiatałem wszystko wzrokiem, uważałem na każdy krok, na każdą 
gałąź i gałązkę, mając się na baczności przed wszystkim, czego tam nie 
powinno być.
 

Pociłem się, wierz mi. Jeden błąd i już po mnie. Wiedziałem o tym, a 

mimo to szedłem dalej, co więcej mówi o moim poziomie testosteronu niż o 
inteligencji. Właściwie nie miałem wyboru - tkwiłem już w tym syfie po 
uszy. Wmaszerowanie na komisariat policji i złożenie oskarżeń 
przedstawiało się równie pociągająco jak udział w rosyjskiej ruletce. Ktoś, 
kto mógł się dostać do tajnego ośrodka CIA, by kogoś załatwić, mógłby 
mnie dorwać w każdej dziurze, w której bym się schronił.
 

Gdy tylko mignął mi przez gałęzie dom Dorsey, położyłem się na 

brzuchu i leżałem bardzo długo, patrząc i słuchając. W końcu podczołgałem 
się w miejsce, z którego miałem lepszy widok.
 

Było mi dobrze na ściółce leśnej. Nie chciałem się ruszyć. 

Wymyśliłem z tuzin powodów, dla których nie powinienem tego robić.
 

W końcu zmusiłem się do wstania. Podszedłem do ściany domu i 

przycisnąłem się do niej plecami. Przesunąłem się do rogu i zerknąłem zza 
niego jednym okiem.
 

Nie było ciała człowieka, którego zabiłem.

 

Rozejrzawszy się uważnie dookoła, podszedłem do miejsca, gdzie 

upadł, i zbadałem trawę i ziemię. Deszcz niemal całkowicie spłukał plamy 
krwi. Ostrożnie przeszedłem do punktu, z którego strzelałem. Oczywiście 
ktoś pozbierał łuski. Mam dobry wzrok i wytężałem go, ale nie dostrzegłem 
ani jednej, Dorsey dała mi klucz do drzwi kuchennych. Chociaż była 
samotną, bogatą kobietą i mieszkała na skraju jednego z najgorszych 
ścieków w kraju - Waszyngtonu w Dystrykcie Kolumbii - nie miała 
zainstalowanego alarmu przeciwwłamaniowego. Trudno to pojąć. Pchnąłem 
drzwi, a potem stałem, czekając na grad kul, który się nie posypał. W końcu 
stawiłem czoło zagrożeniu i wsunąłem się do środka.
 

Trzymałem pukawkę na wysokości pasa, poziomo, gotową do 

strzału, z palcem na spuście, i poruszałem się najwolniej i najciszej, jak 
potrafiłem.
 

Ciało zniknęło z holu. Dorsey będzie zadowolona, kiedy się dowie, 

że ktokolwiek wywiózł zwłoki, zmył też krew. Nie widziałem żadnych 
plam.
 

Obszedłem cały dom, pokój po pokoju, kondygnację po kondygnacji. 

Dopiero kiedy miałem absolutną pewność, że jestem jedyną osobą w 
budynku, wróciłem do pokoju Dorsey i przetrząsnąłem szufladę w 

poszukiwaniu paszportu. Dała mi listę rzeczy, których potrzebowała - 
kosmetyki, sukienki, kostiumy kąpielowe i tak dalej, ale nie zawracałem 
sobie tym głowy. Miała na ręku rolexa, a w torebce karty kredytowe, 
książeczki czekowe i notes z adresami - była gotowa do podróży. Młode 
kobiety z jej grupy socjoekonomicznej nie nosiły biżuterii, co oznaczało 
trudne czasy dla takich facetów jak ja, jeśli ten trend się nie zmieni. Może 
jednak powinienem zostać na posadzie rządowej.
 

Kiedy wychodziłem-, zamknąłem drzwi na klucz, rozejrzałem się po 

raz ostatni, po czym ruszyłem w drogę powrotną przez las.
 

Kto usunął ciała?

 

 

 

  

ROZDZIAŁ 15

 

 

 

 

 

 

Skierowałem się w stronę międzynarodowego lotniska Baltimore-

Waszyngton na spotkanie z Jakiem Graftonem i Dorsey O’Shea. Był wielki 
ruch, jak zwykle. Pięć milionów ludzi w rejonie obsługiwanym przez metro, 
a kiedy chcę dojechać z jednego miejsca w drugie, każdy z nich musi się 
akurat znaleźć na szosie we własnym samochodzie.
 

Byłem zdenerwowany - pewnie jeszcze nie pozbyłem się napięcia, 

które wywołało skradanie się na ranczu Dorsey i wystawianie się na strzał. 
Nie sądziłem, że to policja wywiozła te dwa ciała. Gdyby to oni zrobili, 
otoczyliby cały teren milowej długości żółtą taśmą, służącą do odgradzania 
miejsc zbrodni, i byliby tam nadal, robiąc zdjęcia, zbierając odciski i te 
wszystkie inne rzeczy, które wykonują w telewizji faceci z kryminalistyki.
 

Rozmyślając o tych doniosłych sprawach, zauważyłem białego 

sedana trzy samochody za mną, który trzymał się w stałej odległości ode 
mnie, kiedy pędziłem autostradą międzystanową. Inne samochody 
wyskakiwały ze sznura pojazdów, przyspieszały i znowu wskakiwały, od 
czasu do czasu któryś odłączał się i mknął wyjazdem, ale ten facet trzymał 
się za mną, dostosowując swoją szybkość do mojej. Tommy, nie wpadaj w 
paranoję.
 

Zwiększyłem stopniowo szybkość o pięć mil na godzinę, tylko dla 

jaj. Facet nie został w tyle.
 

Zmieniałem pasy ruchu, wśliznąłem się za ciężarówkę z naczepą, co 

oznaczało, że musiałem zwolnić o mniej więcej pięć mil. Sedan również 
zmieniał pasma, ale został z tyłu, kiedy wcisnęły się między nas dwa 
samochody. Zjechały następnym wyjazdem, wskutek czego między mną i 
tym białym sedanem zostało około pięćdziesięciu metrów.
 

Akurat kiedy zacząłem się martwić, biały sedan odbił na następny 

wyjazd, zostawiając mnie w towarzystwie zmieniających się przypadkowo 
innych samochodów. Wydawało się, że nikt inny za mną nie jedzie.
 

Było późne popołudnie, kiedy postawiłem wóz na najwyższym 

poziomie piętrowego parkingu przy lotnisku i zjechałem na pomost dla 
pieszych, który prowadził do hali odpraw. Siedziałem w holu naprzeciw 
stanowisk odpraw dla podróżnych, kiedy zobaczyłem, że nadchodzą. Dałem 
Dorsey jej paszport.
 

- To wszystko?

 

- Nie jestem zwolennikiem nadmiaru bagaży. Te inne rzeczy tylko by 

ci ciążyły.
 

Zagryzła wargę i odrzuciła włosy. Grafton i ja stanęliśmy z nią w 

kolejce, by okazać jej paszport i wziąć dla niej bilet. Powiedziałem jej, że 
ktoś usunął zwłoki z domu, na co skinęła głową. Czułem się jak hydraulik, 
który oznajmia jej, że odpływ został przepchany.
 

Po załatwieniu przez nią formalności przy stanowisku odpraw 

pasażerów odprowadziliśmy ją do bramki z wykrywaczem metali.
 

- Nie wzięłaś ze sobą tej trzydziestkiósemki, prawda? - zapytałem, 

starając się, by zabrzmiało to jak mimochodem rzucona uwaga. Gdyby 
aresztowano ją za próbę przemycenia na pokład pukawki, mógłbym tylko 
powiedzieć, że takie już mam szczęście. Z miejsca wszystko by wygadała. 
Ja i Grafton nie wydostalibyśmy się z lotniska.

 

- Zostawiłam ją w domu admirała - odparła z roztargnieniem. Podała 

Graftonowi rękę, a potem wyciągnęła ją do mnie: - Do widzenia, Tommy.
 

Co, do diabła! Nie byłem facetem dla niej, a ona na pewno nie była 

dziewczyną dla mnie.
 

- Do zobaczenia, mała - powiedziałem, podając jej rękę.

 

Przeszła bez problemu przez wykrywacz metali, ale ochrona 

postanowiła przeszukać jej torebkę. Pewnie myśleli, że zobaczą w niej cążki 
do paznokci.
 

- Sądzi pan, że poślą za nią kogoś do Europy? - zapytałem, mając na 

myśli zabójców.
 

- Wykluczone - odparł Grafton. - Nie martw się tym. Strażnik 

skończył grzebać w torebce Dorsey i zwrócił jej ją. Podniosła podręczną 
torbę podróżną i wmieszała się w tłum idący przez halę. Nie obejrzała się.
 

- Wynośmy się stąd - rzekł Jake Grafton, odwracając się w stronę 

wyjścia.
 

Kiedy szliśmy, powiedziałem:

 

- W drodze tutaj myślałem, że ktoś mnie śledzi od domu Dorsey, ale 

potem zjechał z autostrady.
 

Grafton szedł dalej bez słowa.

 

- Może jestem idiotą. Wtedy się odezwał.

 

- Jeśli są dobrzy, to mieli za sobą trzy albo cztery samochody. Nikt 

nie trzyma się za śledzonym jak na smyczy.
 

- Jeśli mieli posiadłość Dorsey pod obserwacją, to mogą być na 

moim tropie.
 

- Te ciała zniknęły?

 

- Ten, kto je zabrał, dobrze wszystko posprzątał - powiedziałem. - W 

środku w ogóle nie widać, że była tam krew, a na trawniku tylko skąpe 
ślady, które i tak zmyje następny deszcz.
 

Grafton dał mi numer swojej komórki i numer telefonu w domu na 

plaży. Zapisałem je na lewej dłoni.
 

- Pojedziemy oddzielnie - dodał. - Nie jedź do domu na plaży, 

dopóki nie będziesz absolutnie pewny, że nikt cię nie śledzi.
 

Kiedy jechaliśmy w górę windą parkingową, zapytałem:

 

- Co pan sądzi, admirale?

 

Może potrzebowałem otuchy. Jeśli tak, to mi jej nie dodał.

 

- Sądzę, że ty i Kelly jesteście w cholernych opałach - odparł Jake 

Grafton, po czym wysiadł z windy na czwartym poziomie. Ten facet potrafi 
wszystko osłodzić.
 

Na dachu wyszedłem z windy i postawiłem stopę na najbliższym 

pojemniku na śmieci. Poprawiając sznurowadło, lustrowałem wzrokiem 
otoczenie, szukając... nie byłem pewien czego. Ludzie wsiadali do 
samochodów i wysiadali, szli ku windzie, niosąc i ciągnąc walizki, po 
parkingu krążyło kilka samochodów, których kierowcy szukali wolnych 
miejsc w pobliżu windy, chociaż cały tylny rząd był pusty.
 

Opuściłem stopę na dół i skierowałem się w stronę mojego 

samochodu, starając się iść tak, jakbym nie miał żadnych zmartwień oprócz 
chwastów na trawniku.
 

Właśnie wtedy poczułem to swędzenie między łopatkami, w miejscu, 

gdzie nie mogłem się podrapać. Może to nic nie znaczyło, ale miałem to 
wrażenie, to uczucie, że sprawy przybierają bardzo zły obrót i że nie mogę 
nic zrobić, żeby to powstrzymać. Chciałem krzyczeć:
 

- Ja nic nie wiem! Erlanger nic nie wie! Dajcie nam spokój!

 

Dajcie nam spokój - czyż to nie modlitwa, która określa naszą 

epokę? Prosimy o to rząd, ludzi, którzy mają powody, żeby czegoś od nas 
chcieć, uzależnionych, wariatów oraz głodujących i uciskanych we 
wszystkich ściekach Trzeciego Świata. Dajcie nam spokój! Pozwólcie nam 
spokojnie wieść wygodne życie i nie obciążajcie nas waszymi problemami. 
Prosimy.
 

Takie są słowa tej modlitwy, ale nikt jej nie słucha.

 

Nie widziałem samochodu Graftona - właściwie nie rozglądałem się 

za nim. Starałem się zorientować, czy ktoś mnie nie śledzi. To obłęd, jak 
pracuje umysł - wydawało mi się, że wszyscy mnie śledzą, wszyscy na mnie 
patrzą, wszyscy jadą tam, gdzie ja chciałem jechać. Kiedy zmieniałem pas 
ruchu, zmienił go też samochód za mną. Facet przede mną zjechał na prawy 
pas, odchodzący do Annapolis i Bay Bridge.
 

Paranoja. Wpadałem w paranoję. Uspokój się, mówiłem sobie, 

odpręż się. Prowadź normalnie i bezpiecznie i uspokój się, na rany 
Chrystusa.
 

No więc to właściwie robiłem, jechałem z dozwoloną prędkością, jak 

dobry obywatel, którym nigdy nie będę, kiedy radiowóz policyjny zmienił 
pas ruchu, by znaleźć się za mną. Zerknąłem na niego w lusterku wstecznym 
i zobaczyłem, że policjant trzyma przy ustach mikrofon.
 

No, świetnie!

 

Sprawdziłem go w pozostałych lusterkach, spojrzałem na teren i 

pomyślałem, żeby wcisnąć gaz do dechy i urwać się facetowi. W tym tłoku?
 

Po półtorej minuty zapaliły się i zaczęły błyskać światła na dachu 

radiowozu. Jechałem jeszcze przez jakieś dwadzieścia sekund, po czym 
wrzuciłem migacz i zacząłem zwalniać. Zjechałem na pobocze, zatrzymałem 
się i opuściłem szybę z mojej strony.
 

W lusterku przy oknie od strony kierowcy widziałem, jak gliniarz 

idzie ku mnie. Między dwudziestkąpiątką a trzydziestką, odjazdowe, 
panoramiczne okulary przeciwsłoneczne, kamizelka kuloodporna pod 
mundurową koszulą. Otworzyłem usta, by zapytać go, o co chodzi, kiedy 
wyciągnął pistolet służbowy i powiedział głośno:
 

- Wysiadać, powoli i spokojnie, ręce tak, żebym je widział.

 

- Oficerze, o co...

 

- Z samochodu! Już!

 

Zdjąłem lewą dłoń z kierownicy, pociągnąłem za klamkę od 

wewnątrz. Odsunął się tylko na tyle, bym otworzył drzwi. Zrobiłem to i 
wysiadłem.
 

Trzymał pistolet w obu rękach i stał w postawie strzeleckiej.

 

- Przejdź dwa kroki do przodu, odwróć się w stronę maski i połóż na 

niej ręce. Już!
 

Facet był przygotowany do strzelania. Ponieważ nie miałem wyboru, 

zrobiłem, co powiedział.
 

- O co chodzi w tym wszystkim, oficerze?

 

- Komputer podaje, że pański samochód został skradziony. Proszę 

nie stawiać oporu, to wszystko wyjaśnimy.
 

Podszedł za blisko i mogłem mu kopnięciem wytrącić pistolet i 

powalić go, ale nie zrobiłem tego. Dziesięć sekund póniej, kiedy rozsunął mi 
nogą stopy i sprawnie wyciągnął mi półautomat zza paska, pożałowałem, że 
się zawahałem. Oczywiście okazja do tego już minęła.
 

- Na ziemię. Twarzą w dół.

 

Gdyby założył mi kajdanki, byłoby po mnie. Przewidywaną długość 

mojego życia można byłoby liczyć w godzinach. Najgorsze, że nie chciałem 
go zabić ani zranić.
 

Kiedy zacisnął jedną obrączkę kajdanków na moim lewym 

przegubie, obróciłem się i walnąłem go. Upadł i stęknął, kiedy uderzył o 
ziemię.
 

Byłem na nim, walcząc o pistolet, który wytrąciłem mu z dłoni. 

Poleciał ślizgiem pod samochód. Policjant był młody, silny i zdesperowany, 
prawdopodobnie pewien, że mam zamiar go zabić. Lata wspinania się po 
skałach i ćwiczeń dały mi ogromną siłę i uwierz mi, w tym momencie była 
mi potrzebna. Kotłowaliśmy się po ziemi, stękając i przeklinając, starając się 
unieruchomić jeden drugiego, a obok nas, na autostradzie międzystanowej, 
ryczały pędzące samochody.
 

Nie było innej rady - przy pierwszej okazji przyładowałem mu w 

szczękę najsilniej, jak mogłem. Ogłuszony, półprzytomny sflaczał i 
poderwałem się na nogi.
 

Skrzeczało radio, coś o wsparciu o parę minut drogi. Ten młody 

głupek nie czekał, gdybym był zabójcą, najprawdopodobniej już by nie żył. 
Nie wiedział jednak o tym i pewnie nigdy się nie dowie.
 

Nie mogłem go tak zostawić na skraju drogi, żeby go ktoś 

przejechał, podniosłem go więc i wrzuciłem na tylne siedzenie radiowozu. 
Razem z nim wrzuciłem też jego pistolet i podniosłem mój z miejsca, gdzie 
go upuścił. Potem wyrwałem kluczyki ze stacyjki i odrzuciłem jak najdalej. 
Biegłem do mojego wozu, kiedy zahamowały z piskiem opon i poślizgiem 
dwa nieoznakowane sedany, jeden za radiowozem, a drugi przed moim 
gruchotem. Z obu wysypali się kierowcy i pasażerowie. Było ich czterech, w 
cywilnych ciuchach, i puścili się do mnie co sił w nogach, z wydobytą 
bronią.
 

- Stój! - ryknął ten na przedzie, z pistoletem wycelowanym w 

sprzączkę mojego paska.
 

Nie wyglądało na to, że mam dużo możliwości wyboru. Podniosłem 

ręce do góry. Jeden z nich skoczył do mnie i zamknął dyndające kajdanki na 
moim drugim przegubie, a potem dwóch z nich wepchnęło mnie do swojego 
samochodu. Usłyszałem za sobą strzał.
 

Jeden z nich usiadł za kółkiem, a drugi wskoczył na fotel pasażera. 

Po paru sekundach pędziliśmy autostradą.
 

- Wy pierdolone dupki! - ryknąłem. - Na miłość Chrystusa! Nie 

musieliście zabijać tego gliny!
 

Facet na fotelu pasażera odwrócił się i walnął mnie pistoletem w 

twarz, co mnie rzuciło na bok i oszołomiło.
 

Kiedy udało mi się powrócić do pozycji siedzącej, przystawił mi 

pistolet do twarzy i warknął:
 

- Chcę mieć adres miejsca, gdzie ukrywa się Kelly Erlanger, i to 

zaraz.
 

- Bo co? Zabijesz mnie jak tego gliniarza? Wsadź to sobie w dupę!

 

Znowu walnął mnie pistoletem i odpłynąłem.

 

- Dzisiaj odezwał się do mnie po rosyjsku - powiedział przy kolacji 

Basil Jarrett do Lindy Fiocchi.
 

Siedzieli z Michaiłem Gonczarowem przy małym, okrągłym stole 

obiadowym w chacie nad Greenbrier, jedząc filety z pstrąga, które Jarrett 
usmażył na patelni na otwartym ogniu. Gonczarow trzymał nóż i widelec na 
sposób europejski i jadł z apetytem.
 

Kieliszek Gonczarowa był pusty, więc Jarrett nalał mu wina, a potem 

napełnił ponownie kieliszki Fiocchi i swój. W ten sposób opróżnił butelkę.
 

- Zdaje się, że odzyskał apetyt - powiedziała cierpko Fiocchi.

 

Gonczarow zajadał trzeci filet. Po paru minutach rzekła:

 

- Nigdy nie śpi dłużej niż godzinę. Potem zaczyna się rzucać i gadać 

przez sen i się budzi. Myślę, że to koszmarne sny. Za każdym razem mnie 
budzi.
 

- Jak człowiek, który mówi tylko jednym z języków 

wschodnioeuropejskich, dostał się w sam środek gór Allegheny?
 

- Nie wiem.

 

Jarrett wziął sobie jeszcze jeden filet. On też był głodny.

 

- Myślałem o tym przez całe popołudnie. Wiesz tyle co i ja.

 

Gonczarow dokończył swoją rybę i wino, uśmiechnął się do 

gospodarzy, a potem owinął się kocem i położył koło piecyka. Zasnął, kiedy 
Jarrett i Fiocchi pili kawę. Pierwszy koszmarny sen pojawił się piętnaście 
minut po zaśnięciu. Pokój stał w płomieniach, on dusił się dymem, 
mężczyźni strzelali...
 

Kiedy odzyskałem przytomność, facet w fotelu pasażera rozmawiał 

przez komórkę, a my posuwaliśmy się zatłoczoną autostradą. Byłem oparty 
o tył siedzenia, przechylony w stronę prawych drzwi, ze skulonymi z przodu 
rękami. Wziąłem dwa głębokie oddechy i poczekałem parę sekund, aż 
przejaśni mi się w głowie.
 

Nikt nie musiał mi mówić, że znalazłem się w poważnych kłopotach. 

Widocznie ci faceci śledzili mnie od domu Dorsey do lotniska. Musieli nie 
mieć dość ludzi, by jechać za mną i za Graftonem, zostali więc za mną. 
Mieli zamiar dostać ode mnie w taki czy inny sposób nazwisko i adres 
Jake’a Graftona, a potem mnie zabić. Wiedziałem o tym i oni o tym 
wiedzieli. Nie będą uprzejmie pytali ani apelowali do lepszej strony mojej 
natury. Nawet gdyby udało się mi nic nie powiedzieć, zanim stłuką mnie do 
utraty przytomności albo zastrzelą, miałem na lewej dłoni wypisany tuszem 
telefon Graftona. W końcu go znajdą.
 

Pomyślałem o tym, wziąłem jeszcze jeden głęboki oddech, a potem 

pochyliłem się do przodu, przełożyłem ręce przez głowę pasażera i 
szarpnąłem je do tyłu, trzymając kajdanki na jego szyi, a jednocześnie 
walnąłem z byka w tył jego głowy. Użyłem całej siły, jaką miałem... i 
usłyszałem, jak trzaska mu kark.
 

Kierowca zerknął na mnie oczami wielkimi jak spodki, a samochód 

gwałtownie zarzucił w bok. Nie traciłem czasu na zdjęcie rąk z szyi trupa - 
rąbnąłem kierowcę lewym łokciem w głowę najmocniej, jak mogłem.
 

Samochód odbił się od ciężarówki z naczepą, która jechała szybkim 

pasem ruchu, i skierował w stronę prawego pobocza. Udało mi się podnieść 
ręce nad głową martwego pasażera i zacisnąć je na szyi kierowcy, kiedy 
wypadliśmy z autostrady, wjechaliśmy na nasyp i wyrżnęliśmy przodem w 
potężną aluminiową latarnię. Śmiertelny uścisk, w którym trzymałem szyję 
kierowcy, powstrzymał go przed wypadnięciem przez przednią szybę, 
ponieważ w podnieceniu nie zapiął pasa bezpieczeństwa.
 

Tylne siedzenie zostało wyrwane i impet uderzenia rzucił mnie na 

deskę rozdzielczą. Leżałem na niej, a kierowca częściowo pode mną. Nadal 
trzymałem jego szyję w uścisku, więc wykorzystałem to. Udusiłem go jak 
kurczaka.
 

Wszystkie szyby w samochodzie były rozbite, całe wnętrze usiane 

kawałkami szkła. W ciszy, która nastąpiła po uderzeniu, słyszałem 
ponaglające odgłosy dochodzące z telefonu komórkowego. Leżał na 

podłodze. Słyszałem go, ale nie widziałem. Wcisnąłem tam ręce, zacząłem 
wszędzie macać i zdarzył się cud. Znalazłem go.
 

- Jadę do ciebie, ty matkojebco - powiedziałem do telefonu, po czym 

zamknąłem go i schowałem do kieszeni. Drzwi samochodu były zanadto 
pogięte, by można je było otworzyć, wyszedłem więc przez okno i 
zdecydowanym truchtem ruszyłem w stronę lasu. W końcu dotarła jakoś do 
mnie myśl, że gdzieś w pobliżu może być drugi samochód pełen tych 
facetów. Mama zawsze mówiła, że myślę jednotorowo.
 

Zatrzymałem się w głębi lasu, z dala od świateł samochodów 

śmigających autostradą, by wypróżnić żołądek. Kiedy ustały torsje, oparłem 
się na chwilę o drzewo. Nie mogłem przestać się trząść. Chyba z powodu 
zbyt dużej dawki adrenaliny.
 

Uważam, że James Bond jest mocno przereklamowany.

 

W wieczornym półmroku pod drzewami czułem się na razie 

bezpiecznie. To mnie uspokoiło. Kiedy zapanowałem nad żołądkiem i 
chwyciłem oddech, udało mi się wydobyć z kieszeni mały zestaw 
wytrychów. Wyglądał jak scyzoryk i zawierał trzy wytrychy osadzone jak 
ostrza i klucz dynamometryczny chowany w rękojeści. Wybrałem dotykiem 
wytrych, który był mi potrzebny, i włożyłem go jak podkładkę pod ząbki 
lewego kółka kajdanków, podnosząc zapadkę, która je przytrzymywała. 
Dziesięć sekund później zdjąłem prawe kółko i cisnąłem kajdanki w krzaki.
 

Kiedy minął szok i adrenalina wróciła do normy, zdałem sobie 

sprawę, że po policzku cieknie mi krew. Nie z miejsca, gdzie ten facet 
przyłożył mi pistoletem, ale z rozcięcia na głowie, które powstało, kiedy 
walnąłem nią w deskę rozdzielczą po zderzeniu samochodu z latarnią.
 

Zobaczyłem, że obok miejsca wypadku zwalniają i zatrzymują się 

światła błyskowe radiowozu. Czas zwiewać. Dziesięć minut później 
wyszedłem z lasu w dzielnicy mieszkalnej. Przeszedłem między dwoma 
budynkami i znalazłem się na brukowanej ulicy. Od czasu do czasu 
przejeżdżał obok mnie jakiś samochód. Minęła godzina, zanim dotarłem do 
sklepu całodobowego z automatem telefonicznym przytwierdzonym do jego 
zewnętrznej ściany. Odczytywałem tabliczki z nazwami ulic, wiedziałem 
więc z grubsza, gdzie jestem. Zadzwoniłem na komórkę do Jake’a Graftona, 
opowiedziałem mu najkrócej, jak się dało, o tym, co się wydarzyło, i 
podałem mu moje namiary.
 

- Przejdź ulicą pięćdziesiąt metrów dalej i czekaj na mnie - 

powiedział.
 

Wszedłem do sklepu, doprowadziłem się do porządku w toalecie dla 

mężczyzn i kupiłem butelkę wody. Pięćdziesiąt metrów w dół ulicy 
znajdował się sklep żelazny, przed którym stała furgonetka. Usiadłem 
między nią i budynkiem i czekałem. Było już zupełnie ciemno, trudno więc 
było mnie tam dostrzec.
 

Sześć minut później masowałem sobie przeguby rąk, kiedy ulicą 

przejechał policyjny wóz patrolowy. Mijając sklep całodobowy, policjant 
zwolnił, tak że ledwie się wlókł, potem skręcił w prawo i wjechał na osiedle, 
z którego przed kilkoma minutami przyszedłem.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 16

 

 

 

 

 

 

Kiedy nadjechał Jake Grafton, podszedłem żwawo do jego 

samochodu. Opuszczając tę dzielnicę, minęliśmy jeszcze jednego gliniarza, 
który był w drodze do niej. Gadałem jak najęty, opowiedziałem Graftonowi 
wszystko, co pamiętałem, o śmierci tego gliniarza z drogówki i o tych 
dwóch mężczyznach, których zabiłem. Kiedy wyczerpałem temat, poprosił o 
komórkę, którą wziąłem z rozbitego samochodu. Dałem mu ją, a on schował 
ją do kieszeni.
 

- Musieli umieścić nadajnik w samochodzie, którym jechałeś - 

zastanawiał się głośno. - Kiedy pojechałeś na lotnisko, nie mieli dosyć ludzi, 
by mieć cię pod stałą obserwacją. Musieli ściągnąć innych, kiedy 
wsadzaliśmy Dorsey do samolotu.
 

- Gdyby pana namierzyli - zauważyłem - zostawiliby moje zwłoki 

obok zwłok tego gliniarza i byliby w drodze do domu na plaży.
 

- Albo mojego mieszkania w Rosslyn - mruknął ponuro Grafton.

 

Po sposobie, w jaki ściskał kierownicę, widziałem, że jest naprawdę 

wkurzony. Od razu poczułem się lepiej. Naprawdę. Znałem Jake’a Graftona. 
Przez wiele lat był w wojsku facetem, do którego zawsze można się było 
zwrócić w potrzebie. Sam widziałem go parę razy w akcji - mówię ci - byłby 
pierwszym człowiekiem, którego bym wybrał, gdyby trzeba było stworzyć 
drużynę przeciwko innej, czy to do gry w softball, czy do walki na granaty 
ręczne, czy do wzięcia udziału w trzeciej wojnie światowej.
 

Musiałem zasnąć - byłem wyczerpany - bo poderwałem się 

półprzytomny, kiedy samochód się zatrzymał. Byliśmy przed jego domem 
na plaży.
 

- Wejdź do środka i zjedz coś, a potem się trochę prześpij. Dziś w 

nocy ja będę miał na wszystko oko.
 

Otworzyłem drzwi samochodu i wysunąłem nogę. Wymagało to ode 

mnie wysiłku. Byłem zesztywniały i obolały.
 

- A pan nie wchodzi?

 

- Za chwilę. Muszę wykonać kilka telefonów. Odjechał, kiedy 

wspinałem się na schody.
 

Callie Grafton i Kelly Erlanger wyglądały na wstrząśnięte, gdy mnie 

zobaczyły. Były same w domu - w drodze z Dorsey na lotnisko Jake 
podrzucił matkę do domu spokojnej starości, gdzie mieszkała. Podczas gdy 
brałem prysznic, Callie podała mi miskę zupy i kanapkę. Kiedy się 
rozbierałem, na podłogę posypały się odłamki szkła.
 

Spojrzawszy w lustro, musiałem przyznać, że przedstawiałem 

opłakany widok. W dwóch miejscach, gdzie ten facet walnął mnie 
pistoletem, twarz miałem opuchniętą, czerwoną i zaognioną. Obrzęk na 
szczęce trochę krwawił. Na rękach, twarzy i szyi miałem dziesiątki zadrapań 
od rozpryskującego się szkła. Z włosów również wyczesałem trochę 
odłamków. Nic dziwnego, że wszystko mnie swędziało.
 

Kiedy jadłem, siedziała obok mnie Kelly. Callie krążyła w pobliżu. 

Opowiedziałem w skrócie o moich przygodach, pomijając partie, o których 
nie chciałem nawet myśleć.
 

Później wrócił admirał i zajął kanapę na dole. Miał starego colta 

1911, którego położył na podłodze przy kanapie. MP5 przepadł w bagażniku 

samochodu, który zostawiłem na autostradzie. Odziedziczyłem tę małą 
trzydziestkęósemkę, której użyła Dorsey do obrony swojego zamku. 
Upewniłem się, że jest naładowana, i włożyłem ją do kieszeni. Z minuty na 
minutę robiłem się coraz sztywniejszy, z wysiłkiem dotarłem na górę, do 
pokoju gościnnego.
 

Erlanger była już w łóżku, przy zgaszonym świetle.

 

Rozebrałem się i wsunąłem pod kołdrę. Od razu się do mnie 

przytuliła. Była ciepła, ładnie pachniała i położyła głowę na moim ramieniu.
 

Pomyślałem, że można by trochę popracować nad romantyczną 

stroną naszego związku, ale tego wieczoru byłem zbyt zmęczony. Musiała to 
być moja ostatnia myśl przed zaśnięciem.
 

Kiedy obudziłem się następnego ranka, niebo było szare. Kelly 

jeszcze spała, zwinięta przy mnie, zacząłem więc wstawać. Objęła mnie i 
mocno uścisnęła, a potem puściła.
 

Nie byłem pewien, co to wszystko znaczy. Może się do czegoś 

przygotowywaliśmy, a może byłem substytutem pluszowego misia, którego 
zostawiła w domu.
 

Kiedy zszedłem na dół, Jake Grafton zrobił już kawę. Siedział przy 

stole w kuchni, z coltem obok kubka z kawą, oglądając wiadomości w 
telewizji kablowej.
 

- Robisz furorę w kręgach ochrony porządku publicznego - 

powiedział, przyglądając się mi, by ocenić moją reakcję. - To ty jesteś tym 
złym facetem, który zabił wszystkich w tajnym ośrodku, zamordował tych 
gości u Williego Varnera i... nie mam co do tego żadnych wątpliwości... 
rozwalił wczoraj wieczorem tego gliniarza i tych dwóch innych facetów.
 

Cóż za wspaniały początek ranka!

 

- Domyślałem się tego - przyznałem. - Witaj, celo śmierci. Będę 

musiał znaleźć sobie jakieś hobby, coś, co można robić w małym 
pomieszczeniu. - Przynajmniejkawa była gorąca. - Sarah Houston 
powiedziała panu to wszystko?
 

Kiwnął głową.

 

- Była kopalnią informacji. Jedną z ciekawostek, która, myślę, cię 

zainteresuje, jest to, że Michaił Gonczarow być może wciąż żyje.
 

Doszedłem do wniosku, że kawa potrzebuje mleka, więc wyjąłem je 

z lodówki. Potem usiadłem naprzeciw admirała przy stole.
 

- Tajny ośrodek znajduje się w powiecie Pocahontas w Wirginii 

Zachodniej. Szeryf powiatowy przesłał FBI komplet odcisków palców, 
których biuro nie potrafiło zidentyfikować - mówił dalej. - Ludzie 
sprawujący władzę nie znaleźli związku między tymi odciskami i ludźmi w 
tajnym ośrodku CIA, ale Sarah uważa, że jest to dziwne. Odciski wszystkich 
osób, które miała tam CIA w poniedziałek, były w kartotece. Oczywiście nie 
było odcisków Gonczarowa, bo nigdy ich nie pobrała żadna amerykańska 
agencja.
 

- Gdzie jest ten człowiek?

 

- Będziemy musieli zobaczyć się z szeryfem.

 

- Umieścili mnie w komputerowej kartotece przestępców?

 

- Tak. Ze względu na bezpieczeństwo narodowe - aresztować. Nie 

podano żadnych zarzutów.
 

- Wspaniale. - Myślałem o tym przez chwilę, a potem powiedziałem: 

- Jeśli to Gonczarow, to mówi tylko po rosyjsku.
 

- Weź ze sobą Erlanger.

 

Omówiliśmy to. Zgodził się wypożyczyć dla mnie samochód, żeby 

nie figurował pod moim nazwiskiem, gdyby ktoś sprawdził komputery w 
wypożyczalniach samochodów.
 

- A co z tym numerem telefonu na komórce, którą panu wczoraj 

dałem?
 

- To numer Della Roystona.

 

Nie byłem dzisiaj taki zesztywniały jak wczoraj wieczorem, ale 

wciąż czułem się tak, jakby przejechało mnie coś dużego. Zająłem się 
rozciąganiem obolałych barków, starając się przypomnieć sobie, gdzie 
słyszałem to nazwisko.
 

- Czy on nie był jakąś szychą w Białym Domu?

 

Grafton skinął nieznacznie głową.

 

- Był szefem biura - powiedział. - Odszedł trzy miesiące temu. Zdaje 

się, że prowadzi kampanię prezydenta ubiegającego się o ponowny wybór.
 

- To on był tym dupkiem, na którego nakrzyczałem przez telefon 

zeszłego wieczoru?
 

- Być może.

 

- A te numery z pozostałych dwóch telefonów, które panu dałem?

 

- Nie sądzę, żeby te nazwiska coś ci mówiły. Sarah ich 

rozpracowuje.
 

- No więc o co w tym wszystkim chodzi?

 

Grafton wstał i podszedł do okna. Wyjrzał przez nie, potem odwrócił 

się do mnie i oparł o zlewozmywak.
 

- W tych aktach coś było. Sześć z siedmiu walizek zmieniło się w 

popiół, ale Gonczarow może coś pamiętać.
 

- Przepraszam - powiedziałem, kręcąc głową. - Niezupełnie za 

panem nadążam.
 

- Coś, co łączy kogoś z Białego Domu z KGB albo z wywiadem.

 

Gapiłem się na niego.

 

- Nie.

 

- Z kimś naprawdę wysoko postawionym w rządzie - powiedział 

Jake Grafton, skubiąc koniuszek nosa. - Z kimś, kto ma tyle władzy, by 
kierować biegiem spraw.
 

- Erlanger przetłumaczyła mi trochę notatek z tej ocalałej walizki - 

powiedziałem. - W tych, które widziała, każdy agent, każdy kontakt ma 
kryptonim. Tylko w niewielu wypadkach podane jest, kto kryje się za tym 
czy innym kryptonimem, a zawsze pisane są one dużymi literami, 
NIEBIESKI, LAS, MAX, coś w tym stylu.
 

- Wczoraj wieczorem Callie przetłumaczyła mi kilka notatek - odparł 

Grafton. - Wątpię, by któraś z notatek o machlojkach KGB w Rosji była 
tym, czego szukamy. Akta, które są nam potrzebne, musiałyby pochodzić z 
Pierwszego Zarządu Głównego, zajmującego się wywiadem. Gdybyśmy 
mieli te notatki, nawet tylko z kryptonimami, ale dostatecznie dużo wiedzieli 
o czasie i miejscu zdarzenia, moglibyśmy się z grubsza domyślać, kto może 
być agentem. - Wyrzucił ręce w górę. - Ale nie mamy tych notatek. Chcę, 
żebyś odnalazł Gonczarowa, pogadał z nim, zorientował się, co wie. Mogła 
być tam jakaś teczka wywiadu, która wzbudziła jego zainteresowanie.
 

- Kelly mówiła, że nie miał dostępu do akt KGB od czasu przejścia 

na emeryturę, czyli od jakichś czterech lat - zaoponowałem. - Kiedy robił te 
notatki, obecna administracja nie sprawowała władzy.
 

Grafton wzruszył ramionami.

 

- Co mam z nim zrobić, kiedy go odnajdę?

 

- Porozmawiać z nim, a potem zadzwonić do mnie. Może do tego 

czasu doznam jakiegoś objawienia.
 

- Tak jest.

 

Nie wiem dlaczego, ale kiedy jestem z Graftonem, często wymyka 

mi się to „tak jest”. Myślami byłem gdzie indziej. Prezydent Stanów 
Zjednoczonych. Jasna...! Nie wpadłem do dziury, wpadłem do Wielkiego 
Kanionu.
 

Nalałem kubek kawy dla Kelly i zaniosłem go na górę. Pocałowałem 

ją w policzek, a ona się przekręciła i oddała mi całusa. Kiedy poczuła zapach 
kawy, otworzyła oczy.
 

- Jedziemy dzisiaj do Wirginii Zachodniej - powiedziałem, kiedy ją 

popijała. - Być może Michaił Gonczarow jeszcze żyje.
 

Oczy jej się rozszerzyły i gapiła się na mnie.

 

- Jesteś mi potrzebna jako tłumaczka.

 

- Żyje? Jak to możliwe?

 

- Nie wiem. Szeryf powiatowy przysłał FBI odciski palców 

niezidentyfikowanej osoby. Mogą to być odciski Gonczarowa. Zobaczymy, 
czy uda się nam wyprzedzić tłum i pierwszym przeprowadzić z nim wywiad.
 

- Skąd się o tym dowiedziałeś?

 

- Jake Grafton zna różnych ludzi. - Nie miałem zamiaru opowiadać 

jej o Zeldzie Hudson vel Sarah Houston, która powinna siedzieć w 
więzieniu. - Mówią mu o tym i o owym.
 

- Miejmy nadzieję, że jego znajomi się nie mylą - powiedziała. 

Odstawiła kubek na stolik przy łóżku i włożyła sobie pod górę od piżamy 
moją rękę.
 

Kiedy zeszliśmy na dół, Callie przygotowywała śniadanie, oglądając 

„Good morning America”, gdzie przedstawiano materiał o konwencji 
wyborczej, która zaczynała się w Nowym Jorku od poniedziałku za tydzień. 
Oczywiście prezydent miał nominację w kieszeni, ale musiał jeszcze podać 
nazwisko swojego kandydata na wiceprezydenta. Obecny wiceprezydent 
postanowił z powodów zdrowotnych nie ubiegać się o ponowny wybór. 
Reporterzy twierdzili, że mają przeciek, iż na to stanowisko zostanie 
nominowana kobieta.
 

Zanim Callie i Kelly skończyły śniadanie, wrócił admirał z 

wypożyczonym samochodem. Rzucił mi kluczyki i wkrótce szykowaliśmy 
się z Kelly do drogi. Na wszelki wypadek Grafton dał mi colta 45.
 

Jake Grafton stał na werandzie domu na plaży i patrzył, jak Tommy 

Carmellini i Kelly Erlanger znikają za rogiem, jadąc na autostradę. Wrócił 
do domu i wszedł na górę. Bagaże Carmelliniego i Erlanger, jeśli można tak 
to nazwać, znajdowały się wciąż w pokoju gościnnym. Przeszukał obie 
torby, a potem przez godzinę sprawdzał pokój i przyległą łazienkę.
 

Kiedy skończył, odnalazł Callie - siedziała na werandzie, czytając 

notatki Gonczarowa - i poprosił ją, by z nim pojechała.
 

- Dokąd? - zapytała.

 

- Do biblioteki. Muszę coś przeczytać.

 

Pierwszym miejscem, w którym się zatrzymałem, był bank w 

podmiejskiej dzielnicy Wirginii. Zostawiłem Erlanger w samochodzie. 
Mimo iż kochaliśmy się rano, zabrałem ze sobą kluczyki - może wcale nie 
jestem taki dobry w łóżku, jak myślę. W banku odwiedziłem skrytkę, którą 
miałem tam pod innym nazwiskiem. Nie będę cię nużył szczegółami, ale 
kiedy parałem się jeszcze włamaniami, otworzyłem pod fałszywymi 
nazwiskami parę skrytek na obszarze objętym liniami metro i trzymałem w 
nich dowody tożsamości i gotówkę, tak na wszelki wypadek. Żyjemy w 

ciekawych czasach. Mam również skrytki w Los Angeles i w Nowym Jorku, 
ale to inna historia.
 

Kiedy wyszedłem z banku, nazywałem się Zack Robert Winston 

Junior i miałem dla udowodnienia tego prawo jazdy i parę kart kredytowych. 
Karty nie nadawały się do niczego, ale ładnie wyglądały. W kieszeni miałem 
też trzy tysiące w gotówce.
 

Podałem Kelly moje nowe nazwisko. Spojrzała na mnie trochę 

dziwnie.
 

- A w ogóle to kim ty jesteś?

 

- Pracownikiem służb cywilnych, jak ty.

 

- Dobrze.

 

Raz jeszcze spojrzała na mnie, a potem zajęła się radiem. Zanim 

ruszyliśmy autostradą 1-66 na zachód, znalazła stację nadającą jazz.
 

Opuściłem szybę i wystawiłem łokieć. Kto by się spodziewał, że po 

tym wszystkim, co się wydarzyło, będę pokonywał tę samą trasę? Erlanger 
najwidoczniej uważała tak samo. Niewiele mówiła, słuchała tylko muzyki 
zatopiona w myślach.
 

Prawdę mówiąc, miałem nadzieję, że myśli o naszym romantycznym 

przerywniku z dzisiejszego ranka. Na pewno. Podobał mi się sposób, w jaki 
całowała. Niektóre dziewczyny jakby cię cmokały, ale Kelly otwierała usta i 
przyklejała się do ciebie. Westchnąłem na samą myśl o jej pocałunkach. Od 
czasu do czasu zerkałem na nią, ale patrzyła przez okno. W pewnym 
momencie wspomniała coś o jakimś chłopaku, jechałem, zastanawiając się 
nad charakterem tego związku. Czyżbym był tylko ciepłym ciałem, które 
akurat się nadarzyło?
 

Kiedy dojechaliśmy do Strasburga, była prawie pierwsza i oboje 

musieliśmy się zatrzymać za potrzebą. Zaparkowałem przed hotelem 
Strasburg, rozpadającym się budynkiem w stylu wiktoriańskim, który 
wyglądał, jakby wzniesiono go przed wojną secesyjną. Skorzystaliśmy z 
toalety, a potem zjedliśmy lunch w stylowej jadalni, na prawdziwym 
obrusie. Jedzenie było znakomite. Kelly nie była zbyt rozmowna, zapytałem 
więc o jej przeszłość, by odwrócić jej myśli od syfu, w który się 
wpakowaliśmy.
 

Powiedziała, że wychowała się w Illinois, studiowała w Vassar i 

wyspecjalizowała się w języku rosyjskim. Została zwerbowana przez CIA, 
kiedy była na studiach, bo doszła do wniosku, że zarobi więcej, pracując dla 
rządu niż w firmie starającej się robić interesy w Rosji, więc zdobyła się na 
ten krok. Było to sześć lat temu.
 

- Czy to była dobra decyzja? - zapytałem.

 

- Cóż, gdybym pracowała w sektorze prywatnym, prawdopodobnie 

dużo bym podróżowała, tłumaczyła, negocjowała i co tam jeszcze. Biorąc 
pod uwagę, jak wyglądają dzisiaj podróże samolotami, wolałabym raczej 
zostać w domu. Pracując w agencji, oprócz wakacji w ogóle nie podróżuję. 
Podejrzewam też, że mam do czynienia z bardziej interesującymi 
materiałami, niż gdybym pracowała w sektorze prywatnym.
 

- Masz zamiar zostać w agencji?

 

- Moja siostra jest za tym, żebym zrezygnowała i przeniosła się do 

Santa Barbara. Ma tam piekarnię. Na razie wygląda to zachęcająco. Może, 
jeśli wyjdę żywa z tych tarapatów... - Uśmiechnęła się do mnie cierpko. - Ja 
jestem tylko gryzipiórkiem. Nienawidzę zabijania. To jest sprzeczne ze 
wszystkim, w co wierzę.
 

- Taa - rzekłem.

 

Uśmiech zniknął z jej twarzy i powiedziała z przekonaniem:

 

- Świat nie powinien być taki.

 

Banały zwykle kończą rozmowę i tak było tym razem. Z balonu 

moich romantycznych uniesień uszło powietrze.
 

Darowaliśmy sobie deser, wysiorbaliśmy kawę i znowu ruszyliśmy 

w drogę.
 

Sarah Houston - jej nazwisko było wyraźnie widoczne na przepustce, 

która wisiała na łańcuszku na jej szyi - była jedną ze specjalistek wyższego 
szczebla w NSA. Większość czasu spędzała z matematykami tworzącymi 
szyfry dla rządu i armii Stanów Zjednoczonych i łamiącymi szyfry używane 
przez rządy i armie innych państw oraz korporacje, przestępców, terrorystów 
i osoby prywatne na całym świecie, które uważały, że ich rozmowy powinny 
pozostać właśnie prywatne. Były to zadania wymagające wysiłku 
umysłowego, praca dla tęgich głów, więc osoby ją wykonujące należały do 
najbystrzejszych na świecie. Powszechną biurową rozrywką była gra w 
szachy bez planszy i figur, w której rywale powiadamiali o swoich ruchach, 
krzycząc do siebie przez pokój albo podawali informacje o kolejnych 
posunięciach na korytarzu lub w pomieszczeniu rekreacyjnym. Dawna Zelda 
Hudson doskonale do tego pasowała - zwykle rozgrywała trzy-cztery partie 
jednocześnie i wygrywała, co się jej należało.
 

Jej specjalnością jednak były komputery, regularnie więc 

konsultowała się z ludźmi, którzy pisali najnowocześniejsze programy do 
wybierania danych z sieci innych ludzi. Tego sobotniego ranka złożyła 
wizytę pewnemu mężczyźnie w jednym z tych gabinetów i trochę z nim 
poflirtowała, rozmawiając o problemie, nad którym obecnie pracował. Miał 
on pewne zamiary co do ciała Sarah i prowadził kampanię, która miała 
skłonić ją do wspólnego spędzenia w sierpniu tygodniowego urlopu na Fire 
Island. Kiedy rano znowu wspomniał o tym wyjeździe, powiedziała, że 
myśli o tym.
 

Tak się złożyło, że siedzieli w jego zabezpieczonym przed 

podsłuchem pokoju, kiedy zadzwonił telefon i kolega poprosił go, by 
przyszedł na chwilę do jego gabinetu. - Oczywiście - powiedział, odłożył 
słuchawkę i zerknął na Sarah, która patrzyła na wydruk kodu 
oprogramowania. - Zaraz wracam - rzekł i zostawił ją samą w swoim 
gabinecie z komputerem podłączonym do sieci.
 

Było to pogwałcenie regulaminu bezpieczeństwa, ale przecież, do 

diabła, byli przyjaciółmi i chciał, żeby ich związek nabrał szczególnego 
charakteru. Poza tym była sobota i w biurze znajdowało się niewiele osób.
 

W chwili kiedy zamknęły się za nim drzwi, Sarah zaatakowała 

klawiaturę. Dwie minuty później z powrotem czytała wydruk i była wciąż 
zajęta czytaniem, kiedy wrócił, pięć i pół minuty po wyjściu.
 

- Przepraszam - powiedział. - Potrzebował natychmiastowej pomocy.

 

- Nie ma sprawy - odparła Sarah Houston i się uśmiechnęła.

 

Kiedy po lunchu wróciła do swojego gabinetu, zalogowała się w 

sieci. Miała teraz dostęp do najtajniejszych elementów sieci NSA, dających 
nieograniczone wprost możliwości wybierania danych i inwigilacji, dostęp, 
który sama sobie zapewniła. Zaczęła wstukiwać numery telefonów. 
Pierwsze trzy należały do Della Roystona i były to jego numer domowy, 
służbowy i numer jego komórki.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 17

 

 

 

 

 

 

Biuro szeryfa mieściło się w okazałym budynku sądowym z 

ciosanego kamienia i z dębowymi podłogami. Tej soboty nie było w nim 
żywej duszy. Odgłosy naszych kroków niosły się echem w szerokiej klatce 
schodowej i pustych korytarzach. Kiedy znaleźliśmy drzwi z tabliczką 
SZERYF, spodziewałem się poniekąd, że będą zamknięte, i poczułem ulgę, 
kiedy obróciłem gałkę.
 

Szeryf był przyjemnie zaokrąglonym facetem zbliżającym się do 

sześćdziesiątki. Trzymał nogi na biurku i czytał jakiś raport, kiedy 
recepcjonistka wprowadziła nas do jego gabinetu. Wyciągnąłem do niego 
rękę.
 

- Zack Winston, szeryfie, jak te papierosy. Przepraszam, że pana 

niepokoimy, ale szukamy wuja mojej dziewczyny, który mógł się zgubić w 
tym powiecie.
 

Szeryf spojrzał na mnie i uniósł brwi.

 

- Zgubiliście go?

 

- Odszedł od naszej przyczepy, kiedy zatrzymaliśmy się 

rozprostować kości w północnej części powiatu. - Spojrzałem na Kelly. - To 
było w zeszły wtorek, prawda?
 

Skinęła głową.

 

- I czekaliście aż do dzisiaj, żeby zgłosić zaginięcie człowieka.

 

Zrobiłem zmieszaną minę.

 

- Szukaliśmy, proszę mi wierzyć, ale go nie znaleźliśmy. Nie 

wiedzieliśmy, że się zgubił, dopóki nie zatrzymaliśmy się w Staunton, żeby 
zatankować benzynę. Musiał wyjść z tyłu przyczepy na którymś postoju.
 

- Jak się nazywa?

 

- Michaił Gonczarow.

 

Musieliśmy podać jego prawdziwe nazwisko. Mógł je komuś 

wyjawić, chociaż wydawało się mi, że gdyby szeryf je znał, kiedy wysyłał 
odciski palców do identyfikacji, toby o tym poinformował.
 

- Brzmi jak rosyjskie. Skinąłem głową.

 

- To uchodźca. Mówi tylko po rosyjsku. Jest tu z wizytą u Kelly. - 

Przedstawiłem ją szeryfowi.
 

- Oboje wyglądacie mi na Amerykanów - rzekł szeryf z 

powątpiewaniem. - Któreś z was mówi po rosyjsku?
 

Kelly wyrecytowała zdanie czy dwa. Dla mnie brzmiały po rosyjsku 

jak cholera i tak samo musiały brzmieć dla szeryfa, bo się odprężył i 
uśmiechnął.
 

- Może go znaleźliśmy. Coś z nim nie w porządku?

 

- Alzheimer - powiedziałem, kiwając głową.

 

- Przebywa u pary na obozowisku wędkarskim na północnym krańcu 

powiatu, u faceta nazwiskiem Jarrett. Jedźcie do Durbin, a stamtąd wzdłuż 
rzeki, jakieś sześć mil na południe. Jego nazwisko jest na skrzynce na listy.
 

- Dzięki - powiedziałem entuzjastycznie. - Tak cholernie się 

martwiliśmy, mówię panu. Wyjąłem chusteczkę i otarłem czoło. - Czuję się 
jak głupek.
 

- Cieszę się, że mogłem się przydać. Ale osobą, której naprawdę 

powinniście podziękować, jest Linda Fiocchi, dziewczyna Jarretta. To ona 

go przyjęła, chciała, żeby pozostał u nich jako gość, dopóki nie ustalimy 
jego tożsamości. Niewiele jest na świecie takich osób.
 

Porozmawialiśmy o tym trochę. Szeryf naprawdę podziwiał 

dziewczynę Jarretta.
 

- Fiocchi to dziewczyna z klasą. Sądzę, że myślała, że może być 

nielegalnym emigrantem - rzekł, obserwując moją twarz.
 

Kelly położyła mi rękę na ramieniu.

 

- Jedźmy po niego - powiedziała i uśmiechnęła się do szeryfa. - Nie 

wiem, jak mam panu dziękować.
 

- Chciałbym, żebyście wypełnili formularz zgłoszenia osoby 

zaginionej - rzekł szeryf.
 

- On umiera ze strachu przed policją - wyjaśniłem. - Żyjąc w Rosji... 

chyba pan rozumie. Baliśmy się, że jeśli zobaczy policjanta...
 

- Mnie się wydawało, że nie jest przestraszony, kiedy go widziałem - 

powiedział szorstko szeryf i spojrzał na mnie badawczo.
 

Jeśli chciał uważać, że Gonczarow jest nielegalnym emigrantem, nie 

miałem nic przeciwko temu. W teorii każdy chce, by przestrzegano 
przepisów emigracyjnych, ale kiedy problem sprowadza się do ludzi z krwi i 
kości, niewiele osób gotowych jest odesłać ich tam, skąd uciekli. Ten szeryf 
powiatowy w środku gór Allegheny nie zadzwonił do Urzędu do spraw 
Emigracji i Naturalizacji i wątpiłem, by to zrobił po naszej rozmowie.
 

Podziękowaliśmy mu wylewnie i pospiesznie odjechaliśmy.

 

Zatrzymałem się przy stacji benzynowej, by zadzwonić do Jake’a 

Graftona. Kiedy korzystałem z automatu telefonicznego, Kelly poszła do 
damskiej toalety.
 

- Szeryf mówi, że facet przebywa w obozowisku wędkarskim nad 

rzeką, blisko ośrodka - powiedziałem admirałowi, kiedy się zgłosił. - 
Wygląda na to, że jest niedalej niż pięć, może sześć mil od niego.
 

Admirał chrząknął.

 

- Dell Royston był dzisiaj bardzo aktywny. W ostatnich dwóch 

godzinach wykonał z pół tuzina telefonów, parę z nich na numery, które mi 
dałeś. Coś się szykuje. Nie wiem co.
 

- Dobra.

 

- Lepiej znajdź Gonczarowa i zabierz go stamtąd.

 

- Tak jest.

 

- Uważaj, Tommy.

 

- Będę uważał - powiedziałem i odwiesiłem słuchawkę.

 

Kelly była wciąż w damskiej toalecie, kiedy wszedłem do męskiej.

 

Wydawało mi się, że nie mamy ani chwili, do stracenia. Bez względu 

na to, co kombinował Royston, nie mogło być to nic dobrego. A szeryf mógł 
postanowić pojechać z wizytą do Gonczarowa i jego siostrzenicy, chciałem 
się zwinąć, zanim się zjawi.
 

Czekałem w samochodzie na Kelly. Dlaczego kobiety zawsze tak 

długo siedzą w kiblu?
 

Teraz mieliśmy przynajmniej nazwisko Grubej Ryby. Było to samo 

w sobie niezłym osiągnięciem. Pamiętam, jak czytałem o Roystonie w 
ostatnich kilku latach. Będąc członkiem personelu Białego Domu, stał się 
osobą publiczną. Wydawało mi się, że sobie przypominam, iż przez 
większość kariery był doradcą politycznym, jednym z tych zawodowych 
cyników, którzy stworzą wizerunek dowolnemu politykowi, jeśli za to 
zapłaci. Koniem, na którego stawiał Royston, był prezydent.
 

Jak, u licha, Royston dostał się do akt KGB, jeśli się dostał? Czy 

sporządzał dla nich analizy amerykańskiej polityki albo pisał artykuły 
wstępne do „Prawdy”? Być może KGB płaciło mu za pisanie wstępniaków 
do „New York Timesa” i „Washington Post”. Ta druga możliwość 
wydawała się bardziej prawdopodobna, ale snułem tylko domysły. A może 
Rosjanie zapłacili mu, żeby zabił Gonczarowa, zanim tamten zacznie 
mówić?
 

Kelly wyszła z toalety i klapnęła na fotel pasażera, a ja wcisnąłem 

pedał gazu.
 

- Dobrze się spisałaś w biurze szeryfa - powiedziałem, kiedy 

wyjeżdżaliśmy z miasta.
 

- Mam nadzieję, że to kupił - mruknęła i odwróciła się do połowy, by 

spojrzeć na drogę za nami. Zerknąłem w lusterko wsteczne. Nie było jeszcze 
widać żadnego radiowozu.
 

Do Durbin było z siedziby powiatu ponad dwadzieścia kilometrów 

krętą dwupasmówką. Stanowy wydział drogowy nie próżnował, co 
opóźniało podróż. Utknęliśmy za kilkoma ciężarówkami z pniami z wyrębu 
i musieliśmy się wlec za nimi, zanim znaleźliśmy miejsca, w których 
mogliśmy je wyprzedzić. Jazda zajęła nam ponad godzinę.
 

Droga prowadząca z Durbin nad rzeką była dobrze oznakowana. 

Przejechawszy nią parę mil, zacząłem zwalniać przy każdej skrzynce na listy 
i odczytywać nazwiska. Wiem z doświadczenia, że większość ludzi niezbyt 
dobrze ocenia odległość. Była. Czterdzieści, przecinek, dwie dziesiąte mili 
na południe od Durbin. Basil Jarrett. Pojechałem podjazdem, odwróciłem 
samochód i zaparkowałem przodem do wyjazdu.
 

- Ta sama historia? - zapytała Kelly.

 

- Mniej więcej. Pozwól, że ja będę mówił.

 

Zanim zdążyłem zapukać, otworzyły się drzwi i stanęła w nich 

kobieta.
 

- Słyszałam, jak podjechaliście - powiedziała.

 

- Szukamy wuja mojej dziewczyny, Rosjanina. Szeryf powiedział, że 

może być tutaj.
 

- O mój Boże! Tak się cieszę, że przyjechaliście! Jestem Linda 

Fiocchi. Proszę, wejdźcie. Proszę! Myślę, że tu jest. - Wyciągnęła rękę do 
Kelly, która ją uścisnęła. - Musiała się pani zamartwiać!
 

- Odchodziliśmy od zmysłów. We wtorek odszedł od naszej 

przyczepy i nie wiedzieliśmy, w którym miejscu.
 

- Nie udało nam się z nim porozmawiać.

 

- On mówi tylko po rosyjsku.

 

- Odezwał się tylko raz, powiedział parę słów, których nie 

zrozumieliśmy. On wydaje się... chory.
 

Kelly skinęła znacząco głową, puściła rękę Fiocchi i otarła palcem 

łzę.
 

Byłem zaskoczony. Kelly Erlanger była świetną aktorką. Dawało to 

do myślenia.
 

Ta scena ze szlochaniem trochę by potrwała, gdybym nie 

przyspieszył spraw, wskazałem więc na łóżko na antresoli i zapytałem:
 

- Wujek uciął sobie drzemkę?

 

- O nie. Poszedł z Basilem na ryby.

 

- Ach...

 

- Uwielbia łowienie ryb. Wziął wędkę i wyszedł o pierwszym 

brzasku.
 

- Zawsze to uwielbiał - powiedziała Kelly, kiwając głową.

 

- Jechaliśmy z Durbin wzdłuż rzeki i nie widzieliśmy ich - 

powiedziałem. - Są dalej w dole rzeki?
 

- Nie wiem, gdzie poszli.

 

- Poszukam ich - rzekłem.

 

Kelly zrobiła krok w stronę drzwi, ale Fiocchi chciała porozmawiać 

o ich gościu.
 

- To taki miły człowiek, ale ma koszmarne sny. Myślę, że może mieć 

amnezję.
 

Zostawiłem Kelly, żeby Fiocchi miała zajęcie, i wziąłem samochód. 

Droga biegła nad rzeką, więc samochodem powinno być szybciej niż pieszo. 
Z jakiegoś powodu, którego nie potrafiłem dociec, miałem dręczące 
przeczucie, że czas ucieka.
 

Znalazłem obu mężczyzn kilka kilometrów dalej w dół rzeki. Byli w 

gumowych butach do bioder i łowili na płyciznach na muchy. Na podstawie 
przedstawionego przez Kelly opisu Gonczarowa rozpoznałem go od razu. 
Drugi z nich, Basil Jarrett, miał około czterdziestki i on też znał się na 
wędkowaniu. Przyglądałem się przez kilka minut ze skarpy, dopóki Jarrett 
nie spojrzał w moim kierunku. Machnąłem do niego ręką, żeby podszedł do 
brzegu. Idąc do mnie, dalej zarzucał wędkę.
 

Kiedy był kilka metrów ode mnie, zapytałem na tyle głośno, by 

moich słów nie zagłuszał chlupot rzeki:
 

- Biorą?

 

- Rano brały całkiem nieźle. Oczywiście, wszystkie wypuściliśmy. 

Teraz marnie. Zaczną znowu brać, kiedy słońce schowa się za góry.
 

- Nazywam się Winston - powiedziałem. - Jestem tutaj, żeby 

porozmawiać z pana gościem.
 

Jarrett zaczął zwijać żyłkę.

 

- Zna go pan? - zapytał, zerkając na mnie.

 

- Tak.

 

- Zdaje się, że on nie mówi po angielsku.

 

- Jest Rosjaninem.

 

- Skąd pan wiedział, gdzie go znaleźć?

 

- Szeryf nam powiedział. Przywiozłem jego siostrzenicę. Ona mówi 

po rosyjsku.
 

Jarrett dobrnął do brzegu. Podał mi rękę, zmierzył spojrzeniem.

 

- Pan nie jest Rosjaninem.

 

- Jestem Amerykaninem z krwi i kości. Jego siostrzenica jest moją 

dziewczyną.
 

Podał mi swoją wędkę, a potem z powrotem wszedł do wody i 

dobrnął do miejsca, gdzie stał Gonczarow. Wskazał na mnie, a potem 
gestami dał mu znać, by wyszedł na brzeg. Rosjanin nawinął żyłkę na 
kołowrotek, po czym brodząc w wodzie, dotarł na brzeg i wdrapał się na 
skarpę. Był całkiem sprawny i zwinny. Jednak na jego twarzy nie było 
widać oznak wielkiego zaciekawienia.
 

- Mówi pan po rosyjsku? - zapytał Jarrett.

 

- Ani słowa. Wskakuj pan do samochodu. Pojedziemy do pana chaty.

 

Zawróciwszy samochód, wstawiłem Jarrettowi tę samą gadkę co 

szeryfowi - o tym, że w ubiegłym tygodniu wuj wyszedł z przyczepy i 
zaginął.
 

- Oczywiście, martwiliśmy się - podsumowałem opowieść. - Szeryf 

mówił, że mamy wobec pana i pani Fiocchi prawdziwy dług wdzięczności 
za to, że go wzięliście do siebie.

 

- Nie ma o czym mówić. Widać, że jest chory. Przynajmniej tyle 

mogliśmy zrobić.
 

W czasie jazdy wypytał mnie, gdzie mieszkam, czym się zajmuję itd. 

Gadałem jak najęty, oczywiście same kłamstwa, kiedy braliśmy zakręt tuż 
przed wejściem do jego chaty. Na podjazd skręcał jakiś samochód. 
Nacisnąłem na hamulce, zatrzymałem wóz.
 

- Kto to jest? - zapytał Jarrett. - Ktoś z panem?

 

- Nie. - Akurat gdy to mówiłem, tamten samochód się zatrzymał, 

cofnął na drogę i ruszył ku nam. Potem stanął.
 

O cholera. Do tej pory miałem piekielne szczęście w rozgrywkach z 

tymi facetami, ale szczęście się kiedyś kończy.
 

Od strony pasażera wysiadł mężczyzna i sięgnął do samochodu. 

Wyjął broń, a potem ruszył w naszą stronę. Był od nas około pięćdziesięciu 
metrów, ale nawet z tej odległości rozpoznałem pistolet maszynowy. MP5. 
Szedł, nie zatrzymując się, wyraźnie starając się zdecydować, co ma zrobić.
 

Patrzyłem na jego broń jak zahipnotyzowany. Gdyby ją uniósł, nie 

mielibyśmy żadnych szans.
 

- Na dół! - krzyknąłem do Jarretta i wcisnąłem pedał gazu do 

podłogi. Robiąc to, wyciągnąłem rękę, złapałem go za głowę i pociągnąłem 
w dół ku sobie.
 

Facet z pistoletem maszynowym wycelował w nas, ale się zawahał, 

kiedy znalazł się naprzeciwko pędzącego na niego coraz szybciej 
samochodu.
 

Wypuścił serię, która roztrzaskała przednią szybę - szkło po prostu 

eksplodowało - po czym starał się uskoczyć z drogi. Za późno.
 

Pędząc na złamanie karku, walnąłem go z impetem, wywinął orła w 

powietrzu i wylądował na drodze.
 

Poczułem dwa głuche uderzenia, kiedy go przejechałem. Nacisnąłem 

hamulec. Mój samochód wpadł w poślizg i sunął w kierunku tego, którym 
przyjechali zabójcy. Zatrzymał się równolegle do niego, prawie stykając się 
prawym zderzakiem z prawym zderzakiem tamtego.
 

Wrzuciłem bieg jałowy i wyskoczyłem, wyciągając colta Graftona 

zza paska spodni z tyłu.
 

Tamten samochód wystrzelił z piskiem opon do tyłu. Kierowca 

otworzył drzwi, wystawił głowę i skręcił tyłem na podjazd do chaty Jarretta. 
Pociągnąłem raz za spust i chybiłem. Zanim zdążyłem oddać drugi strzał, 
tamten wyrwał do przodu. Z rykiem silnika przyspieszał, pędząc w stronę 
Durbin.
 

Zerknąłem do tyłu, na faceta, którego przejechałem. Nie ruszał się.

 

Ale czy był tylko jeden samochód? A może inny pojazd jechał przed 

nim?
 

Podbiegłem do podjazdu i spojrzałem. Nie widziałem stamtąd chaty. 

Przebiegłem pięćdziesiąt metrów do miejsca, skąd miałem widok na chatę. 
Żadnych innych samochodów.
 

Opuściłem kurek colta i włożyłem go z powrotem za pasek, a potem 

wróciłem do mojego wozu. Jarrett klęczał przy mężczyźnie leżącym na 
drodze.
 

Podniósł głowę, kiedy się zbliżyłem. Miał pobladłą twarz.

 

- Nie żyje - powiedział.

 

- Mam nadzieję - odparłem krótko. Nie miałem ani krzty 

współczucia dla tego sukinsyna. Zajrzałem do samochodu. Gonczarow 
siedział z tyłu i starannie wybierał odłamki szkła ze swojego ubrania.

 

Podszedłem do zabitego. Wyglądał strasznie. Przejechałem mu po 

brzuchu, który pękł. Miałem zamiar go obszukać, ale kiedy zobaczyłem 
zwłoki, straciłem zainteresowanie.
 

Jarrett odwrócił się tyłem do trupa. Szarpnąło nim, jakby dostał 

torsji, ale nie zwymiotował. Oparłszy ręce na kolanach, wziął kilka 
głębokich oddechów. Spojrzał na mnie.
 

- Krwawi pan - powiedział.

 

Paliły mnie policzek i czoło. Zbadałem je ręką. No tak. Wydobyłem 

kilka kawałków szkła.
 

- Ma pan szczęście, że nie utkwiły panu w oczach - rzekł Jarrett.

 

W oczach? Ten skurwiel strzelał w moją głowę! Podniosłem MP5. 

Wyglądał na nieuszkodzony. Widziałem lśnienie msiężnych łusek leżących 
na drodze.
 

- Mam cholerne szczęście - mruknąłem. - Pokładam nadzieję w 

Chrystusie, że nie wykorzystałem jeszcze całego przydziału.
 

- Kim pan, do diabła, jest? - zapytał Jarrett.

 

I właśnie wtedy złamałem wszystkie ustalone przez agencję zasady 

bezpieczeństwa.
 

- Nazywam się Tommy Carmellini, panie Jarrett. Jestem z CIA. - 

Wyjąłem z kieszeni spodni przepustkę doLangley i podałem mu. Moja 
uczciwa facjata i prawdziwe nazwisko były powleczone plastikiem.
 

Jarrett zbadał plastik i porównał zdjęcie z moją twarzą. Zwracając mi 

przepustkę, zachichotał nerwowo.
 

- Szpieg z CIA!

 

- Pracuję w agencji, ale nie jestem szpiegiem. Niech się pan weźmie 

w garść, panie Jarrett.
 

Potarł twarz obiema dłońmi. Skinąłem głową w stronę samochodu.

 

- To jest Michaił Gonczarow. Jest uciekinierem z Rosji, pracował w 

KGB.
 

Jarrett wskazał gestem zwłoki. Rosjanin przykucnął przy nich, 

przyglądając się badawczo twarzy zabitego.
 

- A to kto?

 

- Jakiś sukinsyn, który przyjechał tu zabić Gonczarowa i resztę nas. 

Miał pecha. No dobra, jedźmy do domu.
 

Gonczarowowi udało się pobrudzić ręce krwią. Gapił się na tę krew, 

rozcierał ją w palcach, by ją poczuć, wąchał.
 

- Jezu Chryste - powiedział Jarrett. - Ten człowiek się rozpada.

 

Jarrett zdjął koszulę i wytarliśmy Gonczarowa najlepiej jak 

potrafiliśmy, a potem umieściliśmy go na tylnym siedzeniu.
 

- Chce pan zaczekać w chacie, kiedy pojadę po szeryfa? - zapytał 

Jarrett, oglądając swoją zakrwawioną koszulę.
 

- Nie. Muszę zabrać tłumaczkę i wynosić się z Gonczarowem w 

diabły, zanim przyjedzie tutaj więcej tych facetów. Gorąco namawiam, 
byście z Fiocchi zrobili to samo.
 

- A co z pana samochodem?

 

Spojrzałem na gruchota. Brak przedniej szyby i niezłe wgniecenie 

kratownicy wlotu powietrza i maski. Dzięki niebiosom, że to Grafton 
podpisał umowę wynajmu - będzie musiał to wytłumaczyć w wypożyczalni. 
Zastanawiałem się, czy zapłacił dodatkowo za zwolnienie z 
odpowiedzialności za szkody.
 

- Będziemy musieli zamienić się samochodami, panie Jarrett. 

Agencja wyrówna panu wszelkie straty. Pojedź pan tym gratem do miasta i 

powiadom szeryfa. Może on zorganizuje panu powrót do domu.
 

I tak zrobiliśmy. Pół godziny później Kelly Erlanger, Gonczarow i ja 

przejeżdżaliśmy przez góry Allegheny, kierując się na wschód. Zatrzymałem 
MP5.
 

Zostawiliśmy tego zgniecionego faceta na drodze nad rzeką.

 

 

 

  

ROZDZIAŁ 18

 

 

 

 

 

 

Kiedy jechaliśmy przez góry do doliny Shenandoah, Kelly Erlanger 

siedziała z tyłu i paplała po rosyjsku z Michaiłem Gonczarowem. 
Otrzymywała dużo monosylabicznych odpowiedzi, wiedziałem więc, że 
rozmowa nie idzie dobrze, chociaż, prawdę mówiąc, miałem inne rzeczy na 
głowie i nie zwracałem na to zbytniej uwagi.
 

Jeśli się trafnie domyślałem, szeryf będzie ogromnie niezadowolony 

po rozmowie z Basilem Jarrettem. Miał faceta zmarłego nagłą śmiercią, 
okaleczone zwłoki rozciągnięte na wiejskiej drodze, a gość, który zadał tę 
śmierć i spowodował te okaleczenia, wynosił się z jego jurysdykcji 
najszybciej, jak mógł. Jarrett prawdopodobnie powie szeryfowi, że było to 
działanie w obronie własnej - podziurawiony kulami samochód z 
wypożyczalni mówił w pewnym sensie sam za siebie - ale szeryf bez 
wątpienia będzie chciał mnie przesłuchać. Zwłaszcza kiedy usłyszy moje 
prawdziwe nazwisko i sprawdzi je w komputerze. Kiedy jesteś sławny, 
wszyscy chcą z tobą rozmawiać.
 

Jarrettowi wystarczyła moja przepustka z CIA, zgodził się więc 

„pożyczyć” mi swój samochód, ale prawdę mówiąc, nie miał wielkiego 
wyboru. Właśnie celowo przejechałem jednego człowieka, a do drugiego 
grzałem z rewolweru. Chociaż mu nie groziłem. Mimo to, gdyby szeryf 
zaczął gadać o nim jako o wspólniku, Jarrett mógłby sobie przypomnieć, że 
został zastraszony.
 

Tak to sobie wyobraziłem, jechałem więc bocznymi drogami, na 

wypadek gdyby szeryf zadzwonił do swoich wirginijskich kolegów. 
Zamierzałem wybierać aż do Delaware tylko wiejskie drogi, nie pokazując 
się na żadnej szosie ani autostradzie międzystanowej. Miałem zamiar 
ominąć Waszyngton, przecinając ujście Chesapeake w Norfolk. 
Pomyślałem, że będziemy mieli szczęście, jeśli dotrzemy do Graftona jutro 
przed świtem.
 

Nie dawała mi też spokoju kwestia, jak zabójcy się dowiedzieli, że 

Gonczarow jest u Jarretta. Być może doszły do nich słuchy o podjętych 
przez FBI staraniach zidentyfikowania tych odcisków palców, ale jeśli tak, 
to dlaczego szeryf nie wspomniał, że ktoś do niego zadzwonił z pytaniem o 
miejsce pobytu zaginionego wujka Kelly?
 

Nie, coś tutaj nie pasowało. Zabójcy deptali nam po piętach i trzeba 

będzie wyjaśnić ten fakt.
 

Zerknąłem przez ramię na Kelly.

 

Nie. Przecież nie zadzwoniłaby do nikogo.

 

Była w tym płonącym domu i starała się uratować tę walizkę pełną 

notatek. Człowiek, którego Dorsey zastrzeliła w swoim holu, tropił ją.
 

No więc co się działo?

 

Grafton?

 

A może Sarah Houston? Zadzwonił do niej, poprosił ją o pomoc. To 

ona była źródłem informacji o nieudanych próbach identyfikacji odcisków 
palców podjętych przez FBI - tego byłem pewien. Komu jeszcze o tym 
powiedziała?
 

Houston. Im więcej o tym myślałem, tym bardziej byłem pewien, że 

to ona dopuściła do przecieku.

 

Nigdy mnie nie lubiła i była bardzo szczwana. Kiedy jeszcze była 

Zeldą Hudson, uwiodłem ją i nafaszerowałem prochami. Zdjęliśmy jej 
odciski palców i zrobiliśmy obraz oczu, żeby zdobyć dostęp do miejsca w 
Londynie, w którym, jak twierdziła, pracowała. Ale wywiodła nas w pole. 
Nie pracowała tam, chciała, żebym dostał się do tego komputera i zobaczył 
nazwiska najwyższych rangą oficerów armii amerykańskiej. I zrobiłem to.
 

Potem ukradła okręt podwodny i w chaosie, który nastąpił, usiłowała 

zbić na tym majątek. Po wylądowaniu za kratkami nie pałała do mnie 
sympatią, mimo że pomogłem jej się stamtąd wydostać. Kobiety są 
niewdzięczne.
 

No i była szczwana. Zbyt bystra, niewiarygodna, chciwa i dość 

niefrasobliwa w sferze etyki.
 

Oczywiście to samo mówiono o mnie. Mimo to doszedłem do 

wniosku, że to prawdopodobnie Sarah nas sypnęła.
 

Po dziesięciu minutach zmieniłem zdanie. Po tej aferze z głowicami 

bojowymi Grafton wyciągnął ją z więzienia i miała wobec niego dług 
wdzięczności. Pomyślałem, że w jakimś zakamarku tego jej zatwardziałego 
serca kryje się odrobina lojalności.
 

Kiedy dojechaliśmy do Shenandoah, uznałem, że za bardzo wdaję się 

w spekulacje. Logicznie biorąc, podejrzana była Sarah Houston.
 

Po chwili zauważyłem w lusterku wstecznym, że na tylnym 

siedzeniu zamarła rozmowa. Kelly obserwowała drogę, zauważyła więc, że 
patrzę na nią w lusterku.
 

- On nic nie pamięta - rzekła kategorycznie.

 

- Żartujesz.

 

- Nie wie nawet, jak się nazywa.

 

- Zanik pamięci?

 

- Tak się wydaje.

 

Przestawiłem lusterko, by móc obserwować Gonczarowa. 

Zignorował moje badawcze spojrzenie, a może po prostu nie był świadom 
tego, że mu się przyglądam.
 

Amnezja? Czy udawanie utraty pamięci? W końcu widział Kelly 

tylko przez kilka godzin tydzień temu, a jeśli chodziło o mnie, nie miał 
pojęcia, kim jestem. Może symulowanie utraty pamięci było ostatnim 
wybiegiem, kiedy nie została mu żadna inna broń.
 

Mimo to nie sądziłem, że udaje. Parę godzin temu widziałem wyraz 

jego twarzy, kiedy rozcierał krew w palcach.
 

Rozsmarowałem człowieka na drodze, uciekaliśmy - znowu! - przed 

prawem i wszystkim, co mogliśmy pokazać na nasze usprawiedliwienie, był 
Rosjanin, który nie pamiętał własnego nazwiska!
 

Kiedy wtoczyliśmy się do Richmond, już od kilku godzin panował 

mrok. Byliśmy głodni, a w zbiorniku terenówki zostało niewiele paliwa. 
Znalazłem stację benzynową z automatem telefonicznym na ścianie i 
zatankowałem paliwo. Podczas gdy Gonczarow i Erlanger byli w toalecie, 
skorzystałem z telefonu i zadzwoniłem do Jake’a Graftona.
 

Telefon dzwonił i dzwonił. Przestraszyło mnie to. A jeśli dotarli do 

Jake’a i Callie? Jeśli ich zabili? Oblałem się potem.
 

Po piętnastu sygnałach odwiesiłem słuchawkę i wyjąłem z powrotem 

ćwierćdolarówki, a potem znowu wrzuciłem je do automatu i wybrałem 
numer jego komórki.
 

Po trzecim dzwonku odebrał. Poczułem taką ulgę, że ugięły się pode 

mną nogi i musiałem się oprzeć o ścianę, by nie siąść na ziemi.

 

Najszybciej jak mogłem wyjaśniłem, co się wydarzyło w Wirginii 

Zachodniej, rozglądając się cały czas, czy mnie nikt nie podsłuchuje. 
Podsumowując moją relację, powiedziałem:
 

- Kelly mówi, że ten facet niczego nie pamięta. Nie wie nawet, jak 

się nazywa. Oczywiście może symulować, ale wątpię w to. Powinien pan go 
widzieć z zakrwawionymi rękami... jasna cholera, to było przerażające.
 

Jake Grafton długo milczał, po czym powiedział:

 

- Dużo przeszedł.

 

- A kto nie przeszedł? - odparłem gorzko. Robiło mi się niedobrze od 

tego całego syfu. Pewnie nie powinienem był myśleć o sobie, ale myślałem. 
W tej chwili gotów byłem wskoczyć na pokład bananowca płynącego do 
Ameryki Środkowej i już nigdy tu nie wrócić.
 

- A Sarah Houston prawdopodobnie nas sprzedała - dodałem 

bezlitośnie. - Ktoś na pewno to zrobił, to pewne jak diabli.
 

- Ktoś - powtórzył.

 

- Lepiej niech pan się wyniesie z Callie z domu. Te sukinsyny mogą 

przyjść po pana, tak jak przyszli po Sala Pulzellego i Williego Varnera. 
Widziałem Pulzellego po tym, jak skończyli go szlachtować. Niech mi pan 
wierzy, to przykry sposób odejścia z tego świata.
 

- Proszę siedemdziesiąt pięć centów - wtrąciła się telefonistka.

 

Wrzuciłem jeszcze kilka ćwierćdolarówek.

 

- Wystarczy ci pieniędzy na wynajęcie pokoju w motelu? - zapytał 

Grafton.
 

- Tak.

 

- Weź jeden pokój z dwoma łóżkami. Spotkamy się jutro koło 

południa u mnie w domu.
 

- Dobrze.

 

- Uważaj na siebie, Tommy. Jest w to zamieszanych kilka osób ze 

świecznika. I jest więcej tych facetów z pistoletami maszynowymi.
 

Wiedziałem o tym. Bez względu na to, ile karaluchów zabijesz, 

nigdy nie załatwisz wszystkich. Mimo to było miło z jego strony, że wyraził 
o mnie troskę.
 

- Tak jest - powiedziałem i się rozłączyłem. Podczas gdy Kelly była 

w łazience, miałem po raz pierwszy okazję przyjrzeć się bliżej Michaiłowi 
Gonczarowowi. Był w starym, o rozmiar za dużym ubraniu. Linda Fiocchi 
powiedziała, że dostała te łachy od sąsiada spod Durbin. Był nieogolony, 
łysiał, miał pewnie ze trzydzieści funtów nadwagi, ale wyglądał dosyć 
zdrowo. Sprawiał wrażenie spiętego, zmęczonego, nieufnego. Kiedy 
spotykały się nasze spojrzenia, nie uśmiechał się, nawet nie zauważał mojej 
obecności.
 

Były archiwista KGB musiał wiedzieć lepiej niż ktokolwiek inny, ile 

zła może wyrządzić człowiek człowiekowi. Zważywszy na to wszystko, 
przez co przeszedł - umknąwszy jakoś mordercom, którzy przybyli, by go 
zabić, zabójcom, którzy zamordowali jego żonę - musiał zdawać sobie 
sprawę, że ktoś ważny chce, by zginął. Po pracy w KGB dobrze wiedział, 
jak bezwzględnie skuteczni mogą być pozbawieni skrupułów ludzie - przez 
dwadzieścia kilka lat czytał ich raporty. Myśl o tym, że ktoś chce powiesić 
na ścianie również moją bezwartościową skórę, sprawiła, że dostałem gęsiej 
skórki. Jeśli Gonczarow rzeczywiście miał amnezję, nie przejmował się tym. 
Może po prostu czuł się zagubiony w świecie, gdzie wszystko było obce.
 

Gdyjuż wszyscy dokonaliśmy wieczornych ablucji i zgasiłem 

światło, Kelly wśliznęła się za mną do łóżka.

 

- Co sądzisz? - zapytałem, mając na myśli naszego współlokatora.

 

- Myślę, że jest chorym człowiekiem - powiedziała i przycisnęła się 

pupą do mojego boku. - I myślę, że mam cholernie dość ganiania z tobą po 
całym kraju i bawienia się w chowanego z każdą kanalią na Wschodnim 
Wybrzeżu.
 

- Po pewnym czasie może się znudzić.

 

- Myślę, że powinniśmy zorganizować konferencję prasową i 

powiedzieć światu wszystko, co wiemy. Wtedy znikniemy z ich listy.
 

- Jasne - powiedziałem. Szkoda, że życie nie jest takie proste.

 

Gonczarow zaczął chrapać. Niebawem Kelly zupełnie się odprężyła i 

też zaczęła głęboko oddychać. Leżałem trochę dłużej, wiercąc się i 
przewracając, myśląc o tym, jak wyglądał ten facet leżący na drodze z 
wylewającymi się, rozsmarowanymi po jezdni bebechami. Chciałem dorwać 
tego, kto nas sprzedał, zanim te sukinsyny mnie dorwą. Przydałyby się 
tortury, coś, żeby mogli naprawdę pocierpieć.
 

Byłem już po torturach i obmyślałem wredne rzeczy, które z nimi 

zrobię, kiedy Gonczarow przestał chrapać. Usłyszałem, że zgrzyta zębami, a 
potem coś powiedział. Sądzę, że mówił po rosyjsku, ale dla mnie jego słowa 
były tylko pustymi dźwiękami. Słyszałem, jak rzuca się w łóżku, 
wymachując rękami. Nagle poderwał się ze snu.
 

Kelly też się obudziła.

 

- Co się stało? - zapytała szeptem.

 

- Gonczarow miał koszmarny sen.

 

To była długa noc. Budził się jeszcze cztery razy, dręczony 

koszmarami. Raz leżał przez dwie godziny, zanim znowu odpłynął w sen. Ja 
też nie mogłem spać. W głowie bez przerwy pojawiał mi się obraz 
samochodu pędzącego na strzelającego do nas mężczyznę. Widok jego 
twarzy w tym ułamku sekundy, zanim uderzył go samochód, nie chciał 
zniknąć. Próbowałem myśleć o innych rzeczach, ale nie mogłem.
 

W pewnym momencie znalazłem się w łazience. Gapiłem się na 

swoją twarz w lustrze. Padające z góry światło pogrążało płaszczyzny mojej 
twarzy w głębokim cieniu. Człowiek w lustrze wyglądał, jakby nie żył już 
od kilku tygodni.
 

Rankiem następnego dnia, a była to niedziela, jadąc na północ, do 

Delaware, byłem bardziej niż trochę zaniepokojony. Śniadanie zjedliśmy w 
zajeździe dla kierowców ciężarówek i znowu zadzwoniłem do Graftona z 
automatu telefonicznego wiszącego na ścianie obok kasy.
 

- Twój pasażer ma nadal amnezję? - zapytał.

 

- Tak mówi Kelly. Nie sypia dobrze. W nocy stale budziły go 

koszmarne sny.
 

- Spotkamy się na lunchu.

 

- Admirale, a jeśli ci faceci pojawią się u pana?

 

- Nie sądzę.

 

- Nie chcę wyjść na paranoika, ale...

 

- Przyjedź tutaj, Tommy. Callie chce porozmawiać z twoim 

pasażerem. - Powiedział to w sposób, który nie pozostawiał miejsca na 
dyskusję. Tak się dzieje, kiedy przez zbyt wiele lat nosisz mundur.
 

- Tak jest - odparłem radośnie. Jakbym miał wybór.

 

Popijając kawę i przyglądając się przez okno zajeżdżającym i 

odjeżdżającym ciężarówkom, zastanawiałem się, czy przpadkiem u Graftona 
nie ma już złych facetów. A jeśli trzymali admirała i jego żonę na muszce 
jako zakładników, czekając, aż przywiozę Gonczarowa, by mogli się 

postarać, żeby na stałe utracił pamięć?
 

Siedząc w boksie naprzeciwko mnie, archiwista jadł bez apetytu. 

Zjadł może cztery prawdziwe kęsy i odłożył widelec. Ja też nie byłem 
głodny. Za to Kelly Erlanger pałaszowała jajecznicę ze smakiem.
 

Przyglądałem się jej, kiedy jadła, zastanawiając się, dokąd 

doprowadzi nas to wspólne sypianie. Mógłbyś pomyśleć, że jeśli była na 
mnie napalona, to bardziej by to okazywała. Z wyjątkiem tej jednej 
namiętnej chwili - która, nawiasem mówiąc, była wspaniała - nasz związek 
bardziej przypominał układ między siostrą i bratem niż między chłopakiem i 
dziewczyną. Wyznaję, że czułem się, jakbym miał osiem lat i spał z 
koleżanką z sąsiedztwa w namiocie stojącym w ogrodzie.
 

Zastanawiałem się, czy faktycznie ma chłopaka. Czy to by 

wyjaśniało jej zachowanie?
 

Kiedy zjedliśmy i wypiliśmy kawę, zapłaciłem i pojechaliśmy na 

północ. Nikt za nami nie jechał, a w każdym razie nie widziałem nikogo 
podejrzanego.
 

Prowadząc samochód, zrobiłem w myślach przegląd moich 

możliwości wyboru. Czy powinienem zaparkować gdzieś na uboczu i 
podkraść się do Graftona, żeby zobaczyć, kto tam naprawdę jest? Czy może 
powinienem bezczelnie podjechać pod sam dom i mieć nadzieję, że nikt nie 
zacznie strzelać?
 

W jego głosie słychać było znużenie, ale też... pewność siebie. 

Panowanie nad sytuacją.
 

Znałem ten głos. Jake Grafton był zawziętym, zdeterminowanym 

wojownikiem. Doszedłem do wniosku, że gdyby trzymano go na muszce, 
nie powiedziałby mi, żebym tam przyjechał, nawet gdyby miało to 
kosztować go życie. Po zastrzeleniu Gonczarowa zabiliby jego i Callie i 
wiedział o tym. Naplułby im w twarze.
 

Myśli Kelly biegły tym samym torem co moje, ale ona nie znała 

Jake’a Graftona.
 

- A jeśli u Graftona ktoś na nas czeka? - zapytała.

 

- Znam admirała bardzo dobrze. Nikt nie czeka. Zaufaj mi.

 

Nic więcej nie powiedziała. Michaił Gonczarow siedział na tylnym 

siedzeniu i patrzył przez okno. Trzeba było zobaczyć jego twarz! 
Żałowałem, że nie potrafię czytać w jego myślach.
 

Wjechałem na parking przed domem Graftona i stanąłem obok jego 

samochodu. Był tylko ten, żadnego innego. Wysiedliśmy, weszliśmy na 
werandę i zadzwoniliśmy. On sam otworzył szeroko drzwi.
 

- Wejdźcie. - Nie uśmiechnął się.

 

Puściłem przodem Kelly, później Gonczarowa. Callie stała zaraz za 

drzwiami. Powiedziała do Gonczarowa coś po rosyjsku, a potem 
zaprowadziła go do kuchni.
 

Klapnąłem na kanapę admirała.

 

- Potworna podróż - powiedziałem. Kelly usiadła obok mnie.

 

Jake wyjął pistolet z kieszeni i siadł na fotelu naprzeciwko nas. 

Położył pistolet na kolanach.
 

- Pani Erlanger, jak pani sądzi... dlaczego ci ludzie pojawili się w 

chacie Jarretta pół godziny po was?
 

Kelly potrząsnęła głową.

 

- Nie mam pojęcia.

 

- Na pewno myślała pani o tym.

 

- Widocznie dowiedzieli się, gdzie jest Gonczarow. Może 

podsłuchują rozmowy telefoniczne, może FBI zadzwoniło do szeryfa i 
powiedział im, gdzie można znaleźć Gonczarowa, a może to szeryf 
zadzwonił do FBI i powiedział im, że o niego wypytywaliśmy. Takie są 
możliwe wyjaśnienia. Nie wiem, jak to się odbyło.
 

- Jest jeszcze jedna możliwość - rzekł Grafton. - Topani zadzwoniła 

do kogoś, kiedy się pani dowiedziała, gdzie jest Gonczarow.
 

Gapiła się na niego.

 

- Ona ma telefon, Tommy. Znajdź go. Wyciągnąłem przed nią rękę. 

Nie odrywała oczu od Graftona.
 

Odwróciła się do mnie.

 

- Nie wierzysz mu, prawda? Jesteśmy razem od kilku dni. Nie 

wykonywałam żadnych rozmów.
 

- Chodziłaś sama do toalety. Daj mi ten telefon.

 

Zerwała się z kanapy i skoczyła w stronę drzwi frontowych. 

Rzuciłem się na nią. Próbowała wydrapac mi oczy i udało się jej rozkrwawić 
mi policzek.
 

Po krótkiej szamotaninie unieruchomiłem ją. Pędząc w stronę drzwi, 

złapała torebkę, podałem ją więc Graftonowi, po czym przycisnąłem ją do 
podłogi.
 

- Mam - powiedział Grafton, wyjmując z torebki komórkę.

 

Erlanger przestała się wyrywać.

 

- Zejdź ze mnie - powiedziała przez zaciśnięte zęby.

 

- W porządku. - Podniosłem ją i rzuciłem na kanapę.

 

Zignorowała mnie. Wpatrywała się w Graftona jak jastrząb, kiedy 

naciskał klawisze telefonu.
 

- Dzwoniła do Roystona - powiedział, po czym opuścił telefon i 

zmierzył wzrokiem Erlanger. - Chcesz mi o tym opowiedzieć?
 

- A co tu jest do opowiedzenia?

 

- Pomożesz nam dorwać Roystona i tego, kto za nim stoi, to 

prokuratura może obejść się z tobą łagodnie. Za wielokrotne morderstwo 
możesz wylądować na długo w więzieniu. Z tego, co wiem, w Wirginii 
Zachodniej nadal jest kara śmierci.
 

- Niczego nie możecie udowodnić.

 

- Zaczynam to rozumieć - powiedziałem cicho, nie spuszczając z niej 

wzroku. - Zastanawiałem się, skąd wiedzieli, że Gonczarow jest w tym 
tajnym ośrodku.
 

- Erlanger była źródłem przecieków - powiedział Grafton. Miał 

znużony głos. - Powiedziała im, jak tylko dostała polecenie tłumaczenia.
 

Przed oczami stanęła mi jak żywa scena z tajnego ośrodka.

 

- Kiedy wszedłem do tego płonącego domu, ona paliła notatki, a nie 

próbowała je ocalić - powiedziałem, myśląc głośno.
 

- Twoja obecność była niespodziewaną komplikacją - wywodził 

Grafton. - Byłeś świadkiem, którego najwyraźniej nie potrafili zlikwidować. 
Co gorsza, odpowiedziałeś ogniem. Tego się nie spodziewali. Erlanger nie 
chciała umrzeć, więc jechała z tobą, dopóki nie udało się jej ukraść twojego 
samochodu. Kiedy tamtego wieczoru pojawiłeś się u niej w domu, 
przeglądała jedyne ocalałe notatki, starając się stwierdzić, czy ta jedna 
ważna jest wśród nich. - Zwrócił się do niej: - Myślała pani o szantażowaniu 
kogoś?
 

Nawet nie mrugnęła.

 

- Niczego nie możecie udowodnić.

 

Jake Grafton wyciągnął teczkę ze stojącej za nim biblioteczki.

 

- Nie szukała pani zbyt starannie.

 

Teraz jej twarz się zmieniła i był to brzydki grymas.

 

- Niczego nie możecie udowodnić - powtórzyła z uporem.

 

Grafton wsunął z powrotem teczkę między dwie książki w 

biblioteczce.
 

- Powiedz Roystonowi, że ją mam - rzekł.

 

- Wypuszcza mnie pan?

 

Grafton wzruszył ramionami.

 

- To pani wybór. Albo będzie pani z nami współpracować, żeby 

dostać łagodny wyrok, albo niech pani zwiewa do Roystona i poniesie 
konsekwencje.
 

Wstała. Odsunąłem się na bok. Podeszła do drzwi, otworzyła je i 

wyszła, nawet nie spojrzawszy na mnie.
 

No tak. Gówno wiem o kobietach.

 

- Ona im powie, że pan ma tę teczkę. Chrząknął.

 

- Co w niej jest?

 

Ponownie wyjął ją z biblioteczki i podał mi. Otworzyłem ją. 

Wewnątrz był kawałek „Washington Post”.
 

- Nic tu nie ma - wyrwało mi się. Grafton wzruszył ramionami.

 

- Royston będzie podejrzewał, że tak jest. Ale nie będzie wiedział, 

prawda?
 

- To dlatego pozwolił jej pan odejść? Żeby powiedziała im o tej 

teczce?
 

- Wysłuchają, co ma do powiedzenia, a potem ją zabiją.

 

Ta uwaga oszołomiła mnie. Powiedział to bez smutku i wyrzutów 

sumienia. I miał rację. Kelly Erlanger musiała zginąć.
 

- Dlaczego pan jej tego nie powiedział?

 

Dźwignął się z fotela. Kiedy się wyprostował, spojrzał mi prosto w 

oczy.
 

- Przedstawiłem jej ofertę... zacznij z nami współpracować albo 

ponieś konsekwencje. Konsekwencją jest śmierć. Jednak ona nie uwierzy w 
to, dopóki nie przystawią jej pistoletu do głowy i nie pociągną za spust.
 

 

 

  

ROZDZIAŁ 19

 

 

 

 

 

 

- Jak się pan nazywa? - zapytała Callie Grafton po rosyjsku.

 

Archiwista siedział w milczeniu przy stole kuchennym, najwyraźniej 

zastanawiając się nad tym pytaniem.
 

- Nie wiem - powiedział w końcu.

 

- Jaką pracę pan wykonuje?

 

- Nie wiem - powtórzył ochryple. Na czoło wystąpił mu pot.

 

- Jest pan żonaty? - Callie usiadła obok niego i wzięła go za rękę.

 

- Nie wiem - powiedział, wyraźnie zdumiony.

 

- Przyjechał pan do mnie kilka minut temu z dwojgiem ludzi. 

Pamięta pan ich nazwiska łub imiona?
 

- O tak. Ta kobieta ma na imię Kelly. Mężczyzna nazywa się 

Carmellini - myślę, że to włoskie nazwisko.
 

- On jest Włochem?

 

Rosjanin zastanawiał się nad tym.

 

- Może być - powiedział w końcu. - A może nie.

 

- Jeśli nie jest Włochem, to jakiej może być narodowości?

 

Jej pytania nie niepokoiły Gonczarowa, ale wprowadzały go w 

wyraźne zmieszanie. Callie uważała za interesujące, że nie jest ciekaw 
odpowiedzi na jej pytania, lecz po prostu zaskoczony i zmartwiony tym, że 
ich nie zna.
 

- Jest pan spragniony albo głodny? - zapytała w końcu. I po raz 

pierwszy otrzymała odpowiedź twierdzącą.
 

Po wyniesieniu się Kelly Erlanger admirał przeszedł do kuchni, a ja 

w ślad za nim. Michaił Gonczarow siedział przy małym, okrągłym stoliku, 
pijąc wodę sodową, a Callie robiła kanapki.
 

- Chcesz kanapkę, Tommy? - zapytała. - Z szynką i serem 

szwajcarskim czy sałatką z tuńczyka?
 

Nie nawiązała ani słowem do zamieszania w salonie ani nie zapytała, 

czy dołączy do nas Kelly Erlanger. Przyszło mi do głowy, że Callie Grafton 
jest równie twarda jak jej mąż.
 

- Proszę z szynką i serem. - Klapnąłem na krzesło obok Gonczarowa. 

- To amnezja?
 

- On zdaje się niczego nie pamiętać - odparła, nie odwracając się.

 

- Słyszałem, że te uszkodzenia dysku twardego czasami mijają - 

powiedziałem dla podtrzymania rozmowy. Oczywiście wiem o tym tyle co 
nic.
 

Na stole stał serwetnik. Wyjąłem z niego serwetkę i wytarłem krew z 

policzka, w którym wciąż czułem pieczenie. Został na niej ślad krwi.
 

Jake Grafton wyjął z lodówki trzy piwa i podał mi jedno. Smakowało 

wspaniale. Otworzył drugie i postawił przed Gonczarowem, który zostawił 
wodę sodową i pociągnął tęgi łyk.
 

Po paru siorbnięciach powiedziałem do niego:

 

- Kelly musi teraz szukać automatu telefonicznego. Może już im 

powiedziała o tym domu. Mogą być tutaj za pięć minut.
 

Grafton pociągnął łyk, trzymał piwo w ustach, delektując się nim, 

połknął je i kiwnął głową.
 

- Może jestem przewrażliwioną panienką, admirale, ale jeśli dopadną 

nas tutaj, będziemy martwi.
 

- Wczoraj wezwałem paru przyjaciół - odparł Jake. - Przyjechali 

dzisiaj rano.
 

- O.

 

Callie położyła kanapkę przed Gonczarowem i jedną przede mną. Na 

moją nałożyła nawet musztardę. Ugryzłem kęs i żułem go przez chwilę.
 

- Kim oni są?

 

- Zjadaczami węży*[* Elitarna jednostka piechoty morskiej, 

wyszkolona do przetrwania w ekstremalnych warunkach, stąd nazwa (żywią 
się wężami w razie potrzeby) (przyp. tłum.).]. Jest tu ich pół tuzina.
 

- Nikogo nie widziałem... a rozglądałem się wokół.

 

- Trudno ich zobaczyć - przyznał. Kiedy Callie podała mu kanapkę, 

usiadł obok mnie. - Opowiedz mi o wczorajszym dniu. Wszystko, co 
pamiętasz.
 

Relacjonowałem przebieg wydarzeń, kiedy Callie zaprowadziła 

Gonczarowa na górę, do pokoju gościnnego, żeby się przespał. Zjadł 
zaledwie parę kęsów swojej kanapki.
 

Powiedziawszy Jake’owi Graftonowi wszystko, co wiedziałem, 

poczułem się lepiej. Zadał mi kilka pytań w celu wyjaśnienia paru punktów, 
ale poza tym prawie się nie odzywał.
 

Kiedy skończyłem, a on nie miał więcej pytań, ja zadałem jedno:

 

- Naprawdę pan myśli, że ją zabiją?

 

- Dzwoniła do Della Roystona z każdego postoju. Sarah Houston 

powiedziała, że za każdym razem słychać było w tle dźwięki 
przypominające szum płynącej wody. Powiedziała, że Gonczarow ma 
amnezję, dokąd jedziesz, podała nazwę motelu, w którym spędziliście noc, 
moje nazwisko, adres, wszystko, co jej przyszło na myśl.
 

- Dlaczego nie sprzątnęli nas w motelu?

 

- Zbyt niebezpieczne. Za dużo świadków, a poza tym Royston nie 

chce, żebyś zabił jeszcze któregoś z jego ludzi. Najwyraźniej zawarli 
kontrakt na morderstwo, nie na walkę.
 

Dell Royston, polityczny pracownik Białego Domu.

 

- Myśli pan, że to Royston pociąga za sznurki?

 

- Oto pytanie - mruknął. - Jedźmy wykonać parę telefonów. Ja 

poprowadzę. Chcę, żebyś siedział obok mnie z MP5 na kolanach.
 

Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, rozejrzałem się od niechcenia wokół. 

Żywej duszy. A było tam, jak powiedział Grafton, sześciu uzbrojonych po 
zęby i schowanych ludzi. Tak to już jest...
 

Pojechaliśmy wzdłuż plaży na południe, do Ocean City. Grafton 

zaparkował tyłem przed sklepem całodobowym, skąd miałem dobry widok 
na parking i ulicę za nim. Wydawało się, że nikt nie zwraca na nas uwagi. 
Zerknąłem na Graftona w lusterku wstecznym. Wykonał bez pośpiechu 
cztery rozmowy z automatu umieszczonego na zewnętrznej ścianie budynku.
 

Obok dystrybutora benzyny zatrzymał się stary samochód i wysiadło 

z niego dwóch Meksykanów. Jeden wszedł na chwilę do środka, po czym 
wrócił i zaczął tankować paliwo. Drugi sprawdził olej w silniku. Na końcu 
rzędu, w którym stałem, jakiś chłopak słuchał rapu lecącego z radia w jego 
samochodzie, lubił głośną muzykę i miał opuszczone wszystkie szyby. 
Meksykanie skończyli tankowanie i myli przednią szybę, kiedy chodnikiem 
nadjechali dwaj chłopcy na deskorolkach i przemknęli przez parking. 
Usiedli na chodniku i popijali z puszek napoje bezalkoholowe. Jake Grafton 
zakończył swoje rozmowy i wszedł do sklepu. Wyszedł po kilku minutach z 

paroma napojami gazowanymi.
 

Usiadłszy za kółkiem, podał mi jeden. Kiedy go sączyłem, rzekł:

 

- Twój kumpel, Willie Varner, został dzisiaj wypisany ze szpitala. 

Lekarze mówią, że nic mu nie będzie. Niańczy go dwóch moich przyjaciół. 
Myślę, że nic mu się nie stanie.
 

Przez umysł przemknęły mi obrazy Williego i Pulzellego, 

pokrojonych i krwawiących, i poczułem się, jakbym miał zwymiotować. 
Wstawiłem napój w uchwyt na kubek i wziąłem głęboki oddech.
 

A w ogóle, co powoduje amnezję? Czy to nazbyt wiele złych 

wspomnień prowadzi do przeciążenia układu i sprawia, że wyskakują 
bezpieczniki i psuje się dysk?
 

Jak bliski byłem rozległego pierdyknięcia mózgu?

 

Między jednym a drugim łykiem coli Grafton poinformował mnie o 

tym, czego się dowiedział. Jego szpiegiem, i to dobrym, była Sarah Houston. 
Powiedział, że kontroluje rozmowy z numerami, które dostarczyłem.
 

Ludzie na wyższych szczeblach FBI i CIA uważali, że tajny ośrodek 

Greenbrier został zaatakowany przez Amerykanów opłacanych przez 
wywiad rosyjski. Byli przekonani, że Rosjanie dowiedzieli się o ucieczce 
Gonczarowa i poczynili kroki, by szybko i brutalnie zlikwidować przeciek i 
zminimalizować szkody. Ktoś sprzedał chłopcom z agencji teorię, według 
której byłem jednym ze zdrajców. Pod naciskiem Białego Domu wydarzenie 
to traktowano jako zagrożenie bezpieczeństwa kraju, dzięki czemu nic nie 
przeciekło do prasy. Stosunki między Zachodem i Rosją były zbyt ważne, 
by mogły narazić je na szwank awantury wszczynane przez speców od 
wywiadu - wystarczyło zamknąć oczy, by usłyszeć, jak dowodzą tego w 
Gabinecie Owalnym doradcy Białego Domu.
 

- Ludzie na górze najwyraźniej nic nie wiedzą o Roystonie, o jego 

udziale w tej sprawie - powiedział Grafton z namysłem. - Sarah mówi, że 
nadal pracuje dla niego pięć osób, z którymi regularnie kontaktuje się przez 
komórkę. Jeśli Kelly potwierdzi, że Gonczarow jest tutaj, może ich przysłać, 
by nas załatwili.
 

Już o tym wiedziałem, a on wiedział, że ja wiem, ale to był Jake 

Grafton - głośno myślał. Miał taki zwyczaj. Dzięki temu każdy dokładnie 
wiedział, o co mu chodzi, i mógł przewidzieć kierunek jego działań. 
Uważałem, że jest to znakomita metoda dowodzenia. Słuchacz nie musiał 
nic robić, tylko trzymać buzię na kłódkę. Tak właśnie myślałem, kiedy 
Grafton zapytał, nie zmieniając tonu:
 

- Co chcesz zrobić z Dellem Roystonem?

 

Zerknąłem na niego, zastanawiając się, co mu chodzi po głowie.

 

- Obciąć mu jaja i wepchnąć do gęby - odparłem krótko.

 

Grafton wystukał palcami na kierownicy parę taktów.

 

- W przyszłym tygodniu będzie w Nowym Jorku na konwencji. 

Mógłbyś założyć podsłuch w hotelu, w którym się zatrzyma?
 

Najwyraźniej sondował mnie, by się przekonać, czy nadal mam 

ochotę bawić się w wojownika. No cóż, pociągnę trochę dłużej, 
powiedziałem sobie, co było wierutnym łgarstwem. Nigdy nie trwonię 
najlepszych kłamstw na oszukiwanie innych - zachowuję je dla siebie.
 

- Jasne - powiedziałem głośno.

 

Omówiliśmy to - jakiego będę potrzebował sprzętu, kiedy i gdzie 

mogę go dostać i jaka będzie najlepsza pora na wykonanie tego zadania.
 

- Wyluzuj się - rzekł i wysiadł z pojazdu, żeby wykonać jeszcze kilka 

telefonów.