PORZĄDEK MUSI BYĆ

Rodzaj zabawy: wymagająca zastanowienia się i obserwa­cji.

Miejsce: świetlica, klasa.

Czas trwania: po około jednej minuty na każdą rundę.

Przeznaczona dla: dzieci w wieku od 6 do 10 lat; dla mniej­szych grup, ale i całych klas.

Opis zabawy

Siedzimy na krzesłach ustawionych w kręgu. Po środ­ku leżą na podłodze rozmaite małe rzeczy: gumka do ścierania, ołówek, strugaczka, batonik, szalik, rękawicz­ka, kreda, gąbka itd. Prowadzący może również przy­nieść ze sobą inne przedmioty. W sumie powinno być ich tyle, ilu uczestników (jedna osoba kładzie jeden przedmiot!).

A teraz jedno z dzieci ma za zadanie zrobić porządek w tym bałaganie. Może uporządkować przedmioty na przykład według koloru. Pozostali zgadują, czym kierował się „porządnicki". Powinni to jednak powiedzieć dopiero wtedy, gdy będzie on gotowy. Drugie dziecko będzie na nowo porządkowało wszyst­kie rzeczy, ale w zupełnie inny sposób. Być może ułoży je ono w szeregu według wiel­kości. I znowu wszy­scy zgadują. A kto potrafi wymyślić jeszcze inne kryteria porządkowania?

Inne możliwości

Na początku prowadzący podaje zasadę, według której trzeba uporządkować wszystkie przedmioty, a dwaj lub trzej uczestnicy bardzo szybko zabierają się do pracy. Starsze dzieci otrzymują listę rzeczy do ręki i mają je upo­rządkować według rozmaitych kryteriów, które sobie samodzielnie wyszukują. Chodzi wtedy o pojęcia ogólne.

Materiały pomocnicze

Potrzebujemy przynajmniej po jednym przedmiocie na każdego uczestnika. Żaden z nich nie powinien być nawet trochę podobny do pozostałych.

Wskazówki pedagogiczne

Dzieci będą początkowo porządkowały według bardzo prostych zasad. Chodzi o to, by zmienić sposób myśle­nia: porządek może wyglądać również zupełnie inaczej, a mimo to jest także właściwy! Dla opracowania skom­plikowanych kryteriów porządkowania dzieci potrze­bują odpowiednich bodźców. Podczas gdy uczestnicy po środku koła aktywnie porząd­kują przedmioty, pozostali muszą się także zastanawiać. Wymaga to cierpliwości i opanowania, by nie powiedzieć od razu, że się już zgadło, o co chodzi. Odkrywanie kryte­riów ustanawiania porządku po­maga dzieciom w odnajdywaniu siebie samych w świecie i w tym, by pewnego dnia mogły porządkować swoje myśli we­dług realnych rzeczy.