Microsoft Word - DIALOG_ZN

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

2/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

SPIS RZECZY

1. Wstęp................................................................................................................................................... 4

1.1. Przedmiot normy ......................................................................................................................... 4
1.2. Przeznaczenie normy.................................................................................................................. 4
1.3. Ogólne zasady projektowania kanalizacji kablowej .................................................................... 4

2. Rodzaje kanalizacji kablowej (KK) ...................................................................................................... 5

2.1. Podział ogólny ............................................................................................................................. 5
2.2. Kanalizacja kablowa specjalna (KKS)......................................................................................... 5
2.3. Kanalizacja wprowadzeniowa (KKwpr) ....................................................................................... 5
2.4. Kanalizacja kablowa pierwotna (KKP) ........................................................................................ 5

2.4.1. Rodzaje KKP .................................................................................................................... 5
2.4.2. Kanalizacja kablowa (pierwotna) zwykła (KKPz).............................................................. 6
2.4.3. Kanalizacja kablowa (pierwotna) wzmocniona (KKPw).................................................... 6
2.4.4. Kanalizacja kablowa (pierwotna) specjalna (KKPs) ......................................................... 6
2.4.5. Kanalizacja kablowa (pierwotna) w wykonaniu szczególnym (KKPsz) ............................ 7
2.4.6. Typowy ciąg kanalizacji kablowej pierwotnej (CKKP) ...................................................... 7

2.5. Kanalizacja kablowa wtórna (KKW) ............................................................................................ 8
2.6. Kanalizacja kablowa pierwotno-wtórna ....................................................................................... 8
2.7. Kanalizacja kablowa trójna (minikanalizacja) (KKT) ................................................................... 9
2.8. Rurociąg kablowy (RK)................................................................................................................ 9

2.8.1. Podział ogólny .................................................................................................................. 9
2.8.2. Rurociąg kablowy miejski ............................................................................................... 10
2.8.3. Rurociąg kablowy pozamiejski ....................................................................................... 10

3. Podstawowe wymagania techniczno-eksploatacyjne na telekomunikacyjną kanalizację kablową .. 11

3.1. Podstawowy dokument formalno-prawny ................................................................................. 11
3.2. Warunki ogólne ......................................................................................................................... 11
3.3. Kanalizacja kablowa stacyjna.................................................................................................... 12
3.4. Kanalizacja kablowa wprowadzeniowa ..................................................................................... 13
3.5. Kanalizacja kablowa pierwotna ................................................................................................. 14
3.6. Kanalizacja wtórna i trójna ........................................................................................................ 19
3.7. Rurociągi kablowe ..................................................................................................................... 21
3.8. Tunele kablowe ......................................................................................................................... 31
3.9. Kanalizacja specjalna................................................................................................................ 32
3.10. Inne obiekty infrastruktury terenowej ...................................................................................... 32
3.11. Obudowy zakończeń kablowych ............................................................................................. 32

4. Zasady projektowania kanalizacji kablowej i jej elementów.............................................................. 33

1.1. Zasady podstawowe.................................................................................................................. 33
4.2. Kanalizacja pierwotna ............................................................................................................... 33

4.2.1. Ogólne zasady obowiązujące w Telefonii DIALOG S.A................................................. 33
4.2.2. Podstawowe składniki kanalizacji kablowej pierwotnej .................................................. 35
4.2.3. Długość przelotów między sąsiednimi studniami ........................................................... 36
4.2.4. Głębokość ułożenia ........................................................................................................ 36
4.2.5. Prostoliniowość przebiegu.............................................................................................. 37
4.2.6. Spadek kanalizacji.......................................................................................................... 37
4.2.7. Wentylacja studni............................................................................................................ 37
4.2.8. Zabezpieczenie studni przed ingerencją osób nieuprawnionych ................................... 38
4.2.9. Wprowadzenia do budynków i obiektów ........................................................................ 38
4.2.10. Projektowanie kanalizacji kablowej na mostach, wiaduktach, w tunelach i wewnątrz

budynków ....................................................................................................................................... 40

4.2.11. Skrzyżowania kanalizacji z jezdniami ulic i drogami .................................................... 41
4.2.12. Skrzyżowania i zbliżenia z torami kolejowymi i tramwajowymi .................................... 42
4.2.13. Skrzyżowania i zbliżenia z urządzeniami podziemnymi............................................... 46
4.2.14. Zasady projektowania komór kablowych, studni stacyjnych i kanalizacji

wprowadzeniowej ........................................................................................................................... 48

4.2.14.1. Wymagania ogólne.................................................................................................... 48

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

3/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

4.2.14.2. Studnia stacyjna ........................................................................................................ 49
4.2.14.3. Kanalizacja wprowadzeniowa.................................................................................... 50
4.2.14.4. Komora kablowa........................................................................................................ 50
4.2.14.5. Kanalizacja wewnątrzbudynkowa.............................................................................. 53
4.2.14.6. Zakończenia kanalizacji kablowej w kontenerze centrali telekomunikacyjnej oraz w

innych obiektach (zabudowa biznesowa, mieszkaniowa - wielorodzinna, jednorodzinna) ........ 54

4.3. Kanalizacja wtórna .................................................................................................................... 54

4.3.1. Zasady podstawowe....................................................................................................... 54
4.3.2. Podstawowe składniki .................................................................................................... 55
4.3.3. Zasady zaciągania rur kanalizacji wtórnej...................................................................... 56
4.3.4. Zasady łączenia rur kanalizacji wtórnej.......................................................................... 56

4.4. Kanalizacja pierwotno-wtórna ................................................................................................... 56
4.5. Rurociąg kablowy ...................................................................................................................... 57

4.5.1. Zasady podstawowe....................................................................................................... 57
4.5.1.1. Sposób planowania i realizacji wielorurowych rurociągów kablowych przebiegających

we wspólnym wykopie ................................................................................................................ 60

4.5.2. Podstawowe składniki .................................................................................................... 61
4.5.3. Projektowanie budowy rurociągu kablowego ................................................................. 61
4.5.3.1. Przygotowanie rur polietylenowych ............................................................................. 61
4.5.3.2. Układanie rurociągów kablowych w ziemi ................................................................... 62
4.5.3.3. Głębokość układania rurociągów kablowych w ziemi.................................................. 62
4.5.3.4. Równoległe układanie kilku rur w rurociągu kablowym............................................... 62
4.5.3.5. Układanie rurociągów kablowych w terenie o zwiększonym zagrożeniu uszkodzeniami

mechanicznymi ........................................................................................................................... 62

4.5.3.6. Układanie rurociągów kablowych na terenach szkód górniczych ............................... 62
4.5.3.7. Rurociągi kablowe przy zbliżeniach i skrzyżowaniach z gazociągami ........................ 63
4.5.3.8. Zasobniki złączowe ..................................................................................................... 63
4.5.3.9. Oznakowanie przebiegu rurociągu kablowego............................................................ 64
4.5.3.10. Łączenie rur w rurociągu kablowym .......................................................................... 66
4.5.3.11. Wprowadzanie rurociągu kablowego do budynków telekomunikacyjnych................ 66
4.5.4. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z innymi urządzeniami uzbrojenia

terenowego..................................................................................................................................... 66

1.1.1.1. Wymagania ogólne...................................................................................................... 66
4.5.4.2. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z jezdniami ulic i dróg........................ 67
4.5.4.3. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego na mostach, wiaduktach i w tunelach 68
4.5.4.4. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami kolejowymi i tramwajowymi. 69
4.5.4.5. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z rurociągami do przesyłania płynów

lub gazów.................................................................................................................................... 73

4.5.4.6. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z terenami wodnymi .......................... 76
4.5.4.7. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami elektroenergetycznymi ........ 79
4.5.4.8. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z pozostałymi obiektami uzbrojenia

terenowego ................................................................................................................................. 79

4.6. Minikanalizacja kablowa - kable “puste”.................................................................................... 80

4.6.1. Wprowadzenie ................................................................................................................ 80
4.6.2. Podstawowe wymagania ................................................................................................ 80

4.7. Zasady łączenia elementów kanalizacji kablowej ..................................................................... 82

5. Zasady określania kosztów budowy kanalizacji kablowej ................................................................. 85

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

4/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

1. Wstęp

1.1. Przedmiot normy

Norma określa zasady projektowania kanalizacji kablowej dla Telefonii

DIALOG S.A..

1.2. Przeznaczenie normy

Norma jest przeznaczona przede wszystkim dla projektantów opracowujących

dokumentację projektową w zakresie różnych rodzajów kanalizacji kablowej, a także
dla wykonawców telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, którzy będą korzystać z
dokumentacji projektowej.

W zakres opracowań projektowych zlecanych jednostce projektowania

wchodzi koncepcja programowo-przestrzenna kanalizacji kablowej (w ramach tej
koncepcji następuje uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu) i projekt techniczny (projekt budowlany, projekt wykonawczy). Na podstawie
projektu budowlanego projektant, w imieniu i z upoważnienia inwestora, występuje o
uzyskanie pozwolenia na budowę i prowadzi wymagane procedurą sprawy formalno-
prawne aż do uzyskania pozwolenia na budowę.

Norma jest również przeznaczona dla służb inwestorskich Telefonii DIALOG

S.A. w zakresie czynności na etapie przygotowania inwestycji, a w szczególności:

− opracowania wniosku inwestycyjnego,

− wyboru w drodze przetargu wykonawcy dokumentacji projektowej lub

podjęcie decyzji o bezprzetargowym wyborze wykonawcy dokumentacji,

− zatwierdzenia opracowanej dokumentacji (koncepcji programowo-

przestrzennej, projektów technicznych).

projektanta

obowiązuje uwzględnianie w opracowywanej dokumentacji

technicznej wyrobów dopuszczonych do stosowania w Telefonii DIALOG S.A.

1.3. Ogólne zasady projektowania kanalizacji kablowej

Zawartość projektów jest określona w normie ZN-02/TD-01/3.
Telekomunikacyjna kanalizacja kablowa powinna być zaprojektowana tak, aby

w dającej się przewidzieć perspektywie nie było potrzeby jej rozbudowy ani
przebudowy. Powinna też być odporna na uszkodzenia zdarzające się w trakcie
robót ziemnych prowadzonych w pobliżu, zwłaszcza podczas pospiesznego
usuwania awarii energetycznych, wodnych, gazowych.

Powyższe ustalenia odnoszą się przede wszystkim do kanalizacji kablowej

pierwotnej oraz do rurociągów kablowych, głównie rurociągów kablowych układanych
na terenie miast, często w skojarzeniu z kanalizacja kablową pierwotną

Kanalizacja kablowa pierwotna i rurociąg kablowy są szczegółowo omówione

w odpowiednich punktach niniejszej normy.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

5/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

2. Rodzaje kanalizacji kablowej (KK)

2.1. Podział ogólny

Kanalizacji kablowa dzieli się na poszczególne rodzaje wg schematu

podanego poniżej.

• Kanalizacja Kablowa (KK)

• KK Stacyjna (KKS)
• KK Wprowadzeniowa (KKwpr)
• KK Pierwotna (KKP)

• KKP Zwykła (KKPz)

• KKP Wzmocniona (KKPw)

• KKP Specjalna (KKPs)

• KKP w Wykonaniu Szczególnym (KKPsz)

• KK Wtórna (KKW)

• KK Pierwotno-Wtórna (KKP-W)

• KKP-W Tradycyjna (KKP-Wt)

• KKP-W Prefabrykowana (KKP-Wp)

• KK Trójna (Minikanalizacja) (KKT)

• KKT Okablowana (Kable “Puste”) (KKTo)

• KKT Luźna (KKTl)

• Rurociąg Kablowy (RK)

Określenia dotyczące kanalizacji kablowej są podane w normie

ZN-02/TD S.A-01 Ogólne zasady projektowania i budowy sieci kablowych.

2.2. Kanalizacja kablowa specjalna (KKS)

Jest to kanalizacja stanowiąca zakończenie kanalizacji kablowej w budynku

stacji telekomunikacyjnej. Kanalizację kablową stacyjną stanowią odpowiednie rury i
akcesoria, kanały, szyby oraz konstrukcje wsporcze.

2.3. Kanalizacja wprowadzeniowa (KKwpr)

Jest to kanalizacja zawarta między studnią stacyjną a komorą kablową.

Kanalizacja wprowadzeniowa może być wykonana z zastosowaniem wszystkich
rodzajów rur używanych do budowy kanalizacji, a w uzasadnionych wypadkach rur
specjalnych.

2.4. Kanalizacja kablowa pierwotna (KKP)

2.4.1. Rodzaje KKP

Stosownie do schematu podanego w p. 2.1 - kanalizacja kablowa pierwotna

dzieli się następująco:

−  kanalizacja kablowa (pierwotna) zwykła (KKPz),
−  kanalizacja kablowa (pierwotna) wzmocniona (KKPw),
−  kanalizacja kablowa (pierwotna) specjalna (KKPs),

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

6/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

− kanalizacja kablowa (pierwotna) w wykonaniu szczególnym (KKPsz).
Kanalizacja pierwotna jest przeznaczona do prowadzenia w niej kabli

telekomunikacyjnych wszelkiego rodzaju i przeznaczenia, a zatem kabli o żyłach
miedzianych, kabli optotelekomunikacyjnych (OTK), kabli dla potrzeb telewizji
kablowej (współosiowych, światłowodowych) itp.

W celu prowadzenia kabli OTK (oraz ewentualnie innych kabli) w rurach

kanalizacji pierwotnej umieszcza się rury kanalizacji wtórnej.

Kanalizacja kablowa pierwotna jest w szczególności budowana na odcinkach

sieci miejscowych stanowiących linie kablowe magistralne i linie kablowe rozdzielcze
i nosi wówczas eksploatacyjne określenia kanalizacji magistralnej i kanalizacji
rozdzielczej.

2.4.2. Kanalizacja kablowa (pierwotna) zwykła (KKPz)

Jest to kanalizacja pierwotna budowana na odcinkach przebiegu trasowego,

gdzie nie występują wzmożone zagrożenia uszkodzeniami mechanicznymi (przebiegi
pod chodnikami, trawnikami itp.). Należy ją projektować z cienkościennych rur z
tworzyw termoplastycznych. Dopuszcza się rury gładkie o grubości ścianki od 3 do 5
mm lub rury karbowane.

Kanalizację KKPz należy budować z rur PE

∅ 110, z dopuszczeniem

odstępstw od tej zasady wg indywidualnych uzgodnień z operatorem – Telefonią
DIALOG SA. W kanalizacji rozdzielczej mogą być stosowane rury o mniejszej
średnicy, np.

∅ 50.

W uzgodnieniu z Telefonią DIALOG S.A. mogą być stosowane rury z PCW lub

PP.

2.4.3. Kanalizacja kablowa (pierwotna) wzmocniona (KKPw)

Jest to kanalizacja pierwotna budowana na odcinkach zbliżeń i skrzyżowań z

innymi urządzeniami uzbrojenia i urządzenia terenu (np. jezdnia ulicy, droga, tor
kolejowy, ciek), gdzie występuje zwykle zwiększone zagrożenie przez uszkodzenia
mechaniczne.

Kanalizacja wzmocniona stanowi w istocie kanalizację pierwotną wykonaną z

rur specjalnych, odpornych na zwiększone obciążenia mechaniczne. Wykonywana
jest z rur grubościennych (tj. rur o grubościach ścianki większych od 5 mm) bądź, w
szczególnych sytuacjach, z rur stalowych.

Jako rury przepustowe należy stosować rury o średnicach jak w ciągu

podstawowym, lecz grubościenne. Jako rury obiektowe - rury grubościenne o
większych średnicach, np.

∅ 125.

2.4.4. Kanalizacja kablowa (pierwotna) specjalna (KKPs)

Kanalizacja specjalna to specjalne wykonanie kanalizacji pierwotnej, złożonej

z odpowiednio uziemionych rur stalowych wypełnionych rurami z materiału
izolacyjnego.

Kanalizację specjalną należy budować w celu zabezpieczenia kabli

miedzianych oraz kabli światłowodowych niedielektrycznych przed szkodliwym
oddziaływaniem o charakterze niebezpiecznym (oddziaływaniem niebezpiecznym),
powodowanym przez linie i urządzenia elektroenergetyczne wysokich napięć.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

7/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Kanalizację kablową specjalną należy budować:
− dla kabli wprowadzanych na teren stacji wysokich napięć,
− dla kabli przebiegających w bezpośrednim sąsiedztwie tych stacji
(w odległościach mniejszych niż 100 m od najbliżej położonej części uziomu

powierzchniowego stacji).

Niekiedy może zachodzić potrzeba wybudowania kanalizacji specjalnej dla

kabla ułożonego w bezpośrednim sąsiedztwie słupa linii wysokiego napięcia (w
odległości mniejszej niż 50 m od najbliżej położonej części uziomu słupa).

Stosować rury jak - odpowiednio - dla kanalizacji pierwotnej (plastikowe i

stalowe), układane i łączone wg indywidualnego rozwiązania projektowego,
wykonanego zgodnie z Wytycznymi o ochronie linii i urządzeń telekomunikacyjnych
przed szkodliwym oddziaływaniem linii elektroenergetycznych i trakcji elektrycznej
prądu stałego (omówionych w ZN-02/TD S.A.- 01/2).

2.4.5. Kanalizacja kablowa (pierwotna) w wykonaniu szczególnym (KKPsz)

Rozwiązanie dotyczy rur kanalizacji kablowej umieszczanych w kanalizacji

ściekowej, w wycięciach wykonanych w nawierzchni dróg i ulic, w kanałach
ciepłowniczych i w innych traktach rurociągowych. Zastosowanie tego rodzaju
rozwiązań w konkretnej sytuacji trasowej jest uzależnione od możliwości
technicznych oraz, w znacznym stopniu, od możliwości spełnienia wymaganych
procedur formalno-prawnych w zakresie uzgodnienia z użytkownikami ciągów
technologicznych, w których ma być instalowana KKPsz.

Ciągi kablowe światłowodowe umieszcza się bezpośrednio w wycięciach

wykonywanych w nawierzchni jezdni. Następnie doprowadza się nawierzchnię do
pierwotnego stanu przez wypełnienie otworu (wycięcia) i odbudowę nawierzchni (np.
pokrycie asfaltem).

Ciągi kabli światłowodowych mogą być też umieszczane w kanałach

ciepłowniczych i gazociągach. Może być tu brane pod uwagę także np.

instalowanie

kabli światłowodowych w rurociągach do przesyłu ropy naftowej.

2.4.6. Typowy ciąg kanalizacji kablowej pierwotnej (CKKP)

Na rys. 1 przedstawiono typowy ciąg kanalizacji kablowej pierwotnej. Idąc od

urządzeń stacji telekomunikacyjnej (stacja komutacyjna, stacja teletransmisyjna)
kanalizacja kablowa pierwotna zawiera, kolejno, następujące elementy składowe:
kanalizacja wewnątrzbudynkowa (połączenie sali aparatowej z komorą kablową),
komora kablowa, kanalizacja wprowadzeniowa (kanalizacja łącząca komorę ze
studnią stacyjną), studnia stacyjna. Studnia stacyjna stanowi pierwszą studnię ciągu
kanalizacji zewnętrznej (pozabudynkowej). Kanalizację tę tworzą ciągi wiązek rur,
przy czym można wyodrębnić:

−  ciąg rur tworzących kanalizację pierwotną (ciąg rur pierwotnych),
−  ciąg rur światłowodowych (rurociąg kablowy),
−  ciąg rur pierwotnych z rurami kanalizacji wtórnej,
−  ciąg rur mieszany.
W praktyce mogą nie występować niektóre elementy składowe ciągu

kanalizacji, np. w obiekcie telekomunikacyjnym może nie być komory kablowej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

8/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Ciąg kanalizacji kablowejpierwotnej

Kanalizacja

wewnątrzbudynkowa

Komora

kablowa

Kanalizacja

wprowadzeniowa

Studnia

stacyjna

Ciąg rur kanalizacji kablowej

pozabudynkowej

Ciąg rur

pierwotnych

Ciąg rur światłowodowych

(rurociąg kabl.)

Ciąg rur pierwotnych z rurami

kanalizacji wtórnej

Ciąg rur

mieszany

Rys. 1. Ciąg kanalizacji kablowej pierwotnej

2.5. Kanalizacja kablowa wtórna (KKW)

Kanalizacja wtórna jest tworzona wewnątrz otworów kanalizacji pierwotnej.

Stanowi ona zespół rur zaciąganych do otworów kanalizacji pierwotnej w celu
dodatkowego zabezpieczenia kabli światłowodowych.

W zależności od stanu technicznego kanalizacji pierwotnej - do jej wolnych

otworów powinny być zaciągane wiązki składające się z 2 do 4 rur kanalizacji
wtórnej. Zaciągnięcie do otworu kanalizacji pierwotnej 4 rur kanalizacji wtórnej często
okazuje się w praktyce niewykonalne.

Wyjątkowo dopuszcza się wykorzystanie dla kanalizacji wtórnej otworów już

zajętych przez kable, jeśli się mieści w tych otworach wymagana liczba rur kanalizacji
wtórnej.

Zasadą jest, aby kanalizacja wtórna zabezpieczała zaciągnięte do niej kable

przed uszkodzeniami mechanicznymi wzdłuż całych ciągów, włącznie z przebiegami
przez studnie kablowe.

Do budowy kanalizacji wtórnej należy stosować rury polietylenowe z warstwą

poślizgową, rowkowane, o średnicach (w milimetrach) wynoszących 32/2,9 oraz
40/3,7 (w mianowniku podano grubość ścianki).

2.6. Kanalizacja kablowa pierwotno-wtórna

Kanalizacja kablowa pierwotno-wtórna (KKP-W) dzieli się na kanalizację

kablową pierwotno-wtórną tradycyjną (KKP-Wt) i na kanalizację kablową pierwotno-
wtórną prefabrykowaną (KKP-Wp). Podział ten wynika ze sposobu wykonania KKP-
W. I tak KKP-Wt to stosowane obecnie powszechnie ciągi zbudowane z rur KKW

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

9/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

zaciągniętych do rur KKP.

Nazwa kanalizacja kablowa pierwotno-wtórna tradycyjna zaczęła być

stosowana w ostatnim czasie dla odróżnienia od wprowadzanej do stosowania
kanalizacji kablowej pierwotno-wtórnej prefabrykowanej, której istota polega na
układaniu ciągu prefabrykowanych elementów o określonej długości, np. 6 m,
zawierających trzy lub cztery rury kanalizacji wtórnej w zewnętrznej rurze kanalizacji
pierwotnej, tworzących konstrukcyjną całość.

Podział KKP-W określa następujący schemat:

• Kanalizacja Kablowa Pierwotno-Wtórna (KKP-W)

• KKP-W Tradycyjna (KKP-Wt)

• KKP-W Prefabrykowana (KKP-Wp)
Zgodnie z powyższym omówieniem, cechą KKP-W jest utworzenie ciągu rur

osłonowych wtórnych dla kabli OTK, usytuowanych wewnątrz rury pierwotnej.

KKP-W jest najczęściej wykonywana jako KKP-Wt.

2.7. Kanalizacja kablowa trójna (minikanalizacja) (KKT)

Stosowane ostatnio coraz powszechniej tzw. kable światłowodowe “puste”

można uważać za odmianę kanalizacji kablowej - w tym wypadku stanowiącej
minikanalizację światłowodową.

Kable “puste” mają prostą i względnie tanią konstrukcję, gdyż nie ma w nich

delikatnych światłowodów w trakcie produkcji i instalowania w sieci. Wiązki
światłowodów są niewiele droższe od samych światłowodów, natomiast dają się
szybko, tanio i bezpiecznie zaciągać do kabli pustych. Kable takie mogą mieć dużą
pojemność, a zatem zajmują mało miejsca przy danej liczbie światłowodów, co jest
szczególnie ważne, gdy umieszcza się kable w rurach kanalizacyjnych.

Oprócz kabli “pustych” znajduje zastosowanie także KKT w postaci luźnych

tub zaciąganych do rur KKW. Do tych tub są zaciągane odpowiednio przystosowane
wiązki światłowodów.

2.8. Rurociąg kablowy (RK)

2.8.1. Podział ogólny

Rurociąg kablowy jest układany bezpośrednio w ziemi w celu zapewnienia

osłony ochronnej dla kabli światłowodowych.

Poniższy schemat określa rodzaje rurociągów kablowych wg kryteriów

terenowo-eksploatacyjnych:

• Rurociąg kablowy

• Rurociąg kablowy miejski

• Rurociąg kablowy miejski indywidualny

• Rurociąg kablowy (miejski) skojarzony

Rurociąg kablowy (miejski) skojarzony wyodrębniony

Rurociąg kablowy (miejski) skojarzony niewyodrębniony

• Rurociąg kablowy pozamiejski

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

10/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

2.8.2. Rurociąg kablowy miejski

Rurociąg kablowy miejski różni się od rurociągu kablowego pozamiejskiego

głównie specyfiką usytuowania terenowego, w szczególności - usytuowania w
stosunku do kanalizacji kablowej pierwotnej. Rurociąg kablowy miejski jest to
rurociąg kablowy przebiegający na terenie miast i innych miejscowości.

Ze względu na usytuowanie względem kanalizacji kablowej pierwotnej

utworzono pojęcie rurociągu kablowego indywidualnego i rurociągu kablowego
skojarzonego, przy czym ten ostatni dzieli się jeszcze na rurociąg skojarzony
wyodrębniony i niewyodrębniony.

Do budowy rurociągów kablowych stosuje się z reguły rury polietylenowe jak

dla kanalizacji wtórnej, lecz o średnicy 40/3,7 mm (w mianowniku - grubość ścianki).

Rurociąg kablowy indywidualny

Rurociąg kablowy indywidualny jest to rurociąg kablowy miejski przebiegający

trasą oddaloną od kanalizacji kablowej pierwotnej (np. drugą stroną ulicy, po tej
samej stronie ulicy, lecz w odległości np. kilku metrów od kanalizacji pierwotnej, inną
ulicą) został określony jako rurociąg kablowy indywidualny. W istocie swej nie różni
się on od rurociągu kablowego pozamiejskiego.

Rurociąg kablowy skojarzony

Rurociąg kablowy skojarzony określono jako rurociąg kablowy miejski

przebiegający trasą wspólną z kanalizacją kablową pierwotną.

Zwykle rury rurociągu kablowego skojarzonego tworzą osobną wiązkę rur (np.

4 rur) usytuowanych bezpośrednio pod rurami kanalizacji pierwotnej. Tak więc ciągi
rurowe kanalizacji pierwotnej są projektowane i budowane łącznie z rurami rurociągu
kablowego skojarzonego.

Rury tworzące rurociąg kablowy mogą omijać studnie przelotowe na trasie

kanalizacji pierwotnej (zwykle sytuowane są z boku pod ich dnem) lub mogą być
wprowadzane do studni (kończą się w nich lub przebiegają przez studnie
przelotowe). W wypadku pierwszego rozwiązania zaproponowano określenie
rurociąg kablowy (skojarzony) wyodrębniony, w wypadku drugiego – rurociąg
kablowy (skojarzony) niewyodrębniony.

2.8.3. Rurociąg kablowy pozamiejski

Rurociąg kablowy pozamiejski jest to rurociąg kablowy przebiegający poza

obszarami miast i innych miejscowości.

Na odcinkach zbliżeń i skrzyżowań (szczególnie skrzyżowań) z urządzeniami

uzbrojenia i urządzenia terenu (np. cieki wodne, drogi, tory kolejowe itp.) może być
konieczne zaprojektowanie rurociągu o pogrubionych ściankach lub
przeprowadzenie go w rurach przepustowych - mówimy wówczas o zastosowaniu
kanalizacji kablowej wzmocnionej rurociągowej. Tego rodzaju wzmocnienie ochronne
może występować również w wypadku rurociągu kablowego miejskiego określonego
jako rurociąg kablowy indywidualny.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

11/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

3. Podstawowe wymagania techniczno-eksploatacyjne na

telekomunikacyjną kanalizację kablową

3.1. Podstawowy dokument formalno-prawny

Podstawowy dokument formalno-prawny w zakresie m. in. wymagań

techniczno-eksploatacyjnych dotyczących telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej,
obowiązujący wszystkich operatorów, jest Rozporządzenie Ministra Łączności do
ustawy Prawo Telekomunikacyjne z dnia 21 lipca 2000r., Dz. U. 73,poz 852 Art. 89
Określenie warunków budowy infrastruktury telekomunikacyjnej w miejscowościach,
wzdłuż dróg publicznych, kanałów i dróg wodnych oraz w pobliżu lotnisk, a także
warunków, jakim ta infrastruktura powinna odpowiadać w przypadku
współwykorzystania, skrzyżowania się lub zbliżania do torów kolejowych, dróg
publicznych, dróg wodnych i kanałów, linii i urządzeń energetycznych oraz urządzeń
służących do przesyłania płynów i gazów, mając na uwadze uproszczenie procesu
budowy infrastruktury telekomunikacyjnej oraz zapewnienie bezpieczeństwa jej
eksploatacji, a także bezpieczeństwo osób trzecich.

Rozdział 3 niniejszej normy określa wymagania na telekomunikacyjną

kanalizację kablową wg powyższego Rozporządzenia.

3.2. Warunki ogólne

• Kanalizacja kablowa powinna zapewniać:

1) szybką budowę i przebudowę telekomunikacyjnych linii kablowych bez

wykonywania robót ziemnych,

2) ochronę budynków abonenckich i stacyjnych przed przedostawaniem się

do nich gazów i wody z kanalizacji kablowej,

3) ochronę linii przed uszkodzeniami mechanicznymi, chemicznymi i innymi,

ze strony sąsiednich obiektów infrastruktury terenowej,

4) ochronę innych obiektów infrastruktury terenowej przed uszkodzeniami

podczas eksploatacji kanalizacji kablowej, a w szczególności podczas
robót ziemnych związanych z przebudową lub usuwaniem awarii
kanalizacji,

5) ochronę środowiska naturalnego i zabytków kultury materialnej,
6) bezpieczeństwo ruchu pieszego i kołowego w miejscach włazowych,
7) ochronę linii kablowych przed dostępem osób nieuprawnionych.

• Obudowy

zakończeń kablowych powinny zapewniać:

1) szybkie instalowanie, przełączanie i testowanie linii kablowych,
2) ochronę linii kablowych przed agresywną wilgocią, zmianami temperatury,

drganiami, uszkodzeniami mechanicznymi, zakłóceniami
elektromagnetycznymi,

3) bezpieczeństwo ruchu pieszego i kołowego oraz estetykę urbanistyczną,
4) ochronę zakończeń linii kablowych przed dostępem osób nieuprawnionych.

• Telekomunikacyjna kanalizacja kablowa obejmuje:

1) kanalizację kablową stacyjną,
2) kanalizację wprowadzeniową,

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

12/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

3) kanalizację kablową pierwotną,
4) kanalizację kablową wtórną i trójną,
5) rurociągi kablowe,
6) tunele kablowe,
7) kanalizację specjalną,
8) inne obiekty infrastruktury terenowej, w których mogą być układane kable

telekomunikacyjne.

• Obudowy

zakończeń kablowych obejmują:

1) wewnątrzbudynkowe stojaki, szafy i skrzynki zakończeń kablowych,
2) zewnętrzne szafy, słupki i skrzynki zakończeń kablowych,

• Budynki

abonenckie

Podane zasady nie dotyczą dróg dla kabli telekomunikacyjnych, tworzonych

w budynkach abonenckich.

3.3. Kanalizacja kablowa stacyjna

• Podstawowe składniki

Podstawowe składniki kanalizacji kablowej stacyjnej stanowią:

1) rury i akcesoria do tworzenia ciągów rurowych kanalizacji kablowej

stacyjnej.

2) kanały,
3) szyby,
4) konstrukcje wsporcze w komorze kablowej,
5) konstrukcje wsporcze w sali aparatowej.

• Wymagania na składniki

Do budowy kanalizacji kablowej stacyjnej należy stosować składniki spełniające

następujące wymagania:

1) rury o średnicach dostosowanych do liczby i przekrojów instalowanych

kabli powinny być wykonane z materiałów trudnopalnych,
nierozprzestrzeniających ognia, bezhalogenowych.

2) kanały powinny być przykryte płytami z materiałów trudnopalnych,
3) szyby powinny być wyposażone w konstrukcję wsporczą jak do mocowania

kabli,

4) konstrukcje wsporcze w komorze kablowej i w sali aparatowej, drabinki i

wsporniki kablowe powinny być identyczne jak dla mocowania kabli.

• Usytuowanie

Kanalizację kablową stacyjną należy instalować w budynkach stacji

telekomunikacyjnych.

• Warunki budowy

Kanalizacja kablowa stacyjna powinna być budowana na podstawie

indywidualnych projektów dostosowanych do parametrów technicznych budynków.

• Zbliżenia i skrzyżowania

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

13/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Zbliżenia i skrzyżowania kanalizacji kablowej stacyjnej powinny spełniać

warunki dla sieci instalacji wewnątrzbudynkowych, zawarte w odrębnych przepisach.

3.4. Kanalizacja kablowa wprowadzeniowa

• Podstawowe składniki

Składnikami kanalizacji kablowej wprowadzeniowej są:

1) rury i akcesoria do tworzenia ciągów rurowych kanalizacji kablowej

wprowadzeniowej,

2) studnie kablowe stacyjne i przybudynkowe,
3) komory kablowe.

• Rodzaje

rur

Do budowy kanalizacji kablowej wprowadzeniowej mogą być stosowane

wszystkie rodzaje rur stosowanych dla kanalizacji kablowej.

• Studnie kablowe stacyjne i przybudynkowe

Studnie kablowe stacyjne i przybudynkowe powinny być studniami

przelotowymi o rozmiarach wynikających z liczby otworów kanalizacji kablowej do
nich wprowadzonych. Studnia powinna być wyposażona w czujnik obecności gazu
wybuchowego oraz w czujnik obecności wody.

• Komora

kablowa

Komora kablowa powinna być dostosowana do pojemności stacji

komutacyjnej lub do liczby zakończeń kablowych w stacji teletransmisyjnej, a w
szczególności do liczby kabli metalowych i światłowodowych, które będą
przeprowadzane przez tę komorę.

• Usytuowanie

1) Kanalizacja wprowadzeniowa stanowi odcinek o długości od 1 m do 20 m

pomiędzy studnią stacyjną lub przybudynkową a komorą kablową
prowadzony również przez ścianę budynku.

2) Studnie stacyjne lub przybudynkowe powinny być usytuowane pod

chodnikiem lub w pasach zieleni.

3) Komora kablowa powinna znajdować się w części zagłębionej budynku

bezpośrednio pod pomieszczeniami przełącznic i w miejscu dogodnym dla
wprowadzania kabli. Dopuszcza się usytuowanie komory kablowej w
bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przełącznic, na tym samym
poziomie.

• Warunki budowy

1) Kanalizacja wprowadzeniowa powinna być ułożona ze spadkiem w

kierunku studni stacyjnej o wielkości:

a) 2% przy budynkach wyposażonych w komory kablowe,
b) 0,5% przy budynkach bez komór kablowych.

2) Kanalizacja wprowadzeniowa powinna być zakończona w jednakowy

sposób po stronie studni stacyjnej i po stronie komory kablowej, a
mianowicie:

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

14/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

a) otwory

wprowadzające należy pogrupować w pionowe ciągi mające

po dwa otwory w poziomie, przy czym odległość między
sąsiadującymi ze sobą ścianami rur tych ciągów powinna wynosić
100 mm, a odległość między ściankami sąsiednich rur nie powinna
być mniejsza niż 10 mm,

b) rury kanalizacji kablowej pierwotnej powinny wystawać do 50 mm od

ściany, natomiast rury kanalizacji wtórnej na co najmniej 500 mm,

c) otwory rur pustych i z kablami powinny być uszczelnione przy

pomocy uszczelek.

• Zbliżenia i skrzyżowania

Przy zbliżeniach i skrzyżowaniach z innymi urządzeniami uzbrojenia

terenowego kanalizacja wprowadzeniowa powinna spełniać wymagania ustalone w
p. 3.4 dla kanalizacji kablowej pierwotnej.

3.5. Kanalizacja kablowa pierwotna

• Podstawowe składniki

Podstawowymi składnikami kanalizacji kablowej pierwotnej są:

1) rury i akcesoria do tworzenia ciągów kanalizacji kablowej pierwotnej,
2) studnie kablowe,
3) komory kablowe,
4) konstrukcje wsporcze kabli w obiektach stacyjnych, studniach i komorach

kablowych oraz w innych obiektach infrastruktury.

• Wymagania na składniki

Do budowy kanalizacji kablowej pierwotnej należy stosować składniki spełniające

następujące wymagania:

1) rury z tworzyw sztucznych

o średnicy zewnętrznej 110 mm, gładkie i

karbowane dwuwarstwowe lub inne o nie gorszych własnościach i o
odporności na zgniatanie nie mniejszej niż 10 N/cm długości rury przy
odkształceniu nie większym niż 5%, łączone w sposób wodo- i
gazoszczelny do nadciśnienia co najmniej 1 bar, kielichowo lub złączkami,

2) studnie kablowe z żelbetu, spełniającego wymagania Polskich Norm, ze

zwieńczeniami zgodnymi z Polskimi Normami, odpowiednio do miejsca
zastosowania,

3) komory kablowe,
4) konstrukcje wsporcze.

• Usytuowanie

1) Kanalizację pierwotną należy budować na terenie miast oraz innych

miejscowości o zabudowie zwartej, willowej lub osiedlowej i o
uporządkowanym charakterze ulic, jeżeli celowość budowy kanalizacji na
terenie tych miejscowości jest technicznie i ekonomicznie uzasadniona.

2) Projekt budowy kanalizacji kablowej powinien być zgodny z ustaleniami

W Telefonii DIALOG S.A. należy stosować rury z polietylenu.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

15/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podanymi w
decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3) Kanalizacja kablowa pierwotna powinna być ułożona pod chodnikiem ulicy

lub w nie zadrzewionym pasie zieleni, równolegle do osi ulicy lub linii
zabudowy. Należy unikać prowadzenia odcinków kanalizacji pod jezdniami,
z wyjątkiem skrzyżowań. Przebieg na krótkich odcinkach pod jezdnią
dopuszcza się dla uniknięcia kolizji z elementami uzbrojenia podziemnego
lub w celu ominięcia przeszkód naziemnych.

4) Na terenach osiedli mieszkaniowych budowanych systemem blokowym,

poza liniami rozgraniczającymi ciągi kanalizacji kablowej powinny
przebiegać równolegle do budynków, a na odcinkach między blokami -
równolegle do ulic wewnątrzosiedlowych lub chodników dla pieszych.
Dopuszcza się skośne układanie kanalizacji dla zachowania równoległości
w stosunku do ciągów innych urządzeń podziemnych.

5) Studnie kablowe powinny być usytuowane pod chodnikami lub w pasach

zieleni. Usytuowanie studni pod jezdniami jest dopuszczalne jedynie w
wyjątkowych sytuacjach, jeśli np. wyniknie to z przebudowy ulicy i
poszerzenia jezdni kosztem chodnika. Studnie usytuowane w całości lub
częściowo pod jezdnią oraz w chodnikach i zieleńcach, gdzie istnieje
możliwość ruchu i parkowania pojazdów, powinny mieć zwieńczenia
spełniające odpowiednie wymagania Polskich Norm.

6) Włazy do studni nie powinny się znajdować przed wjazdami do bram,

wejściami do sklepów i budynków, pod wylotami rynien oraz w miejscach
odpływu ścieków.

7) Usytuowanie studni należy określić za pomocą tablic orientacyjnych.

• Warunki

budowy

1) Głębokość ułożenia rur kanalizacji kablowej powinna nie mniejsza niż 0,5

m, licząc od poziomu nawierzchni do górnej powierzchni kanalizacji.

2) Przy przejściach pod jezdnią bez linii tramwajowej oraz przy kanalizacji

ułożonej w międzytorzu linii tramwajowej głębokość ułożenia powinna być
taka, aby pokrycie nie było mniejsze niż 0,8 m, a pod torami tramwajowymi
- 1 m.

3) W sytuacjach uzasadnionych trudnościami technicznymi dopuszcza się

zmniejszenie głębokości ułożenia kanalizacji pod warunkiem jej
odpowiedniego zabezpieczenia, np. ławą betonową lub wykonania
kanalizacji z grubościennych rur z tworzywa sztucznego bądź rur
stalowych; grubość warstwy przykrycia kanalizacji powinna wynosić co
najmniej 0,2 m.

4) W pokrywach studzien należy umieszczać wietrzniki w każdej studni, z

której jest wykonane wprowadzenie kabli do budynku.

5) W pokrywach studzien kablowych kanalizacji specjalnej należy umieszczać

wietrzniki w każdej studni na terenie stacji elektroenergetycznej.

6) Połączenie kanalizacji kablowej z budynkiem powinno być gazoszczelne i

wodoszczelne.

7) Połączenie takie należy wykonać przez zastosowanie przybudynkowej

przerwy gazoszczelnej na kanalizacji wprowadzanej do budynku lub

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

16/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

kanalizacji wprowadzeniowej.

8) Do budynku obiektu telekomunikacyjnego (centrala telefoniczna, stacja

teletransmisyjna itp.) kanalizacja powinna być wprowadzana do komory
kablowej poprzez studnię kablową stacyjną usytuowaną przed budynkiem.

9) Wprowadzana do komory kablowej kanalizacja powinna mieć zachowany

spadek, a rury kanalizacji powinny być zakończone w gardle wykonanym w
ścianie budynku; na wprowadzenie mogą być stosowane wszystkie rodzaje
rur używane do budowy kanalizacji.

10) Otwory kanalizacji oraz obudowa rur powinny być uszczelniane od strony

komory kablowej oraz studni przybudynkowej.

11) Na obiektach mostowych kanalizacja kablowa powinna być wykonana z rur

stalowych zabezpieczonych przed wpływem prądów błądzących, stosownie
do wymagań Polskiej Normy, albo też z rur z tworzyw sztucznych nie
rozprzestrzeniających płomienia, nie ograniczających swobody
przemieszczeń ustrojów nośnych obiektów.

12) Studnie kablowe przymostowe powinny być umieszczone poza konstrukcją

obiektu. Dopuszcza się ich instalowanie pod pomostem obiektu, gdy
zachodzi konieczność spełnienia wymagań odnośnie przelotów między
studniami.

13) Ciągi kanalizacji pod konstrukcją stalową mostów powinny być wykonane z

rur stalowych dwukrotnie asfaltowanych od wewnątrz i zewnątrz,
przymocowanych do konstrukcji w taki sposób, aby nie były narażone na
dodatkowe naprężenia mechaniczne na skutek zmian temperaturowych. W
wypadkach mocowania kanalizacji kablowej z rur stalowych do konstrukcji
mostu lub wiaduktu nad torami kolejowymi z trakcją elektryczną, w rurach
tych powinny znajdować się dodatkowo rury z tworzyw sztucznych.

14) Rury należy podwieszać na wieszakach sprężynujących w sposób

umożliwiający wzajemne przesuwanie się sąsiednich odcinków rur.

15) Ciąg kanalizacji powinien być umieszczony w miejscu mało widocznym, ale

dostępnym przy pracach konserwacyjnych.

16) W przejściach przez filary i przyczółki mostowe rury kanalizacji kablowej

powinny być przepuszczone przez osadzone tam odcinki rur o większej
średnicy.

• Zbliżenia i skrzyżowania
1) Na skrzyżowaniach z jezdniami i drogami publicznymi trasa kanalizacji powinna

być zlokalizowana prostopadle do osi jezdni z dopuszczalnym odchyleniem 15°.

2) Głębokość ułożenia kanalizacji z rur z tworzyw sztucznych pod jezdnią bez linii

tramwajowej oraz kanalizacji ułożonej na międzytorzu powinna być taka, aby
pokrycie było nie mniejsze niż 0,8 m, a pod linią tramwajową nie mniejsze niż 1m.

3) Rury z tworzyw sztucznych układane na skrzyżowaniach powinny mieć średnice

nie mniejsze niż 110 mm i ścianki o grubości nie mniejszej niż 5 mm; w rurach
tych mogą być układane rury kanalizacji wtórnej.

4) Jeśli grubość przykrycia kanalizacji pod jezdnią jest mniejsza niż 0,7 m, a pod

jezdnią z linią tramwajową mniejsza niż 0,8 m, to ciąg kanalizacji powinien być za-
bezpieczony ławą betonową.

5) W wyjątkowych wypadkach uzasadnionych technicznie dopuszcza się stosowanie

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

17/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

rur stalowych dwustronnie asfaltowanych.

6) W wypadkach, gdy jezdnie posiadają nawierzchnie ulepszone np. betonowe, z

kostki lub asfaltu na podkładzie betonowym, kanalizacja w miejscach skrzyżowań
powinna być układana bez naruszania nawierzchni, metodą przecisku lub
przewiertu albo też sposobem tunelowym, bez pogarszania spoistości gruntu. Ten
odcinek kanalizacji powinien być obustronnie zakończony studniami kablowymi o
odpowiedniej wielkości, a otwory kanalizacji powinny być obustronnie
uszczelnione.

7) Zbliżenie kanalizacji kablowej do torów kolejowych lub tramwajowych nie powinno

być mniejsze niż 2 m, licząc od skrajnej szyny zewnętrznej do krawędzi
kanalizacji.

8) Dopuszcza się układanie kanalizacji kablowej w międzytorzu linii kolejowych pod

warunkiem, że odległość pionowa od górnej powierzchni kanalizacji do
nawierzchni międzytorzy nie będzie mniejsza niż 0,8 m.

9) Na skrzyżowaniach z torami tramwajowymi do budowy ciągów kanalizacyjnych

należy stosować rury z tworzyw sztucznych o średnicy nie mniejszej niż 110 mm i
o grubości ścianki nie mniejszej niż 5 mm. W wyjątkowych wypadkach
uzasadnionych technicznie dopuszcza się stosowanie rur stalowych dwustronnie
asfaltowanych.

10) Przy budowie kanalizacji kablowej na skrzyżowaniach z liniami tramwajowymi i

kolejowymi należy unikać stosowania układania ciągów kanalizacyjnych w
otwartym wykopie, natomiast posługiwać się technologiami nie wymagającymi
naruszania podtorza, jak np. metodami przecisku lub przewiertu poziomego.

11) Skrzyżowania kanalizacji kablowej pierwotnej z liniami kolejowymi powinny być

wykonane zgodnie z Polskimi Normami.

12) W razie zbliżenia kanalizacji kablowej do gazociągów o ciśnieniu do 0,4 MPa

powinny być zachowane następujące odległości podstawowe pomiędzy nimi:
a) 1,5 m dla kanalizacji kablowej mającej połączenia z pomieszczeniami dla ludzi

i zwierząt,

b) 1,0 m dla kanalizacji kablowej nie mającej połączenia z pomieszczeniami dla

ludzi i zwierząt.

c) 0,5 m dla kanalizacji kablowej szczelnej nie mającej połączenia z

pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt lub uszczelnionej w sposób
uniemożliwiający wnikanie przez nią gazu do pomieszczeń.

13) Określone wyżej odległości podstawowe mogą być zmniejszone o 75% (nie mniej

jednak niż do 0,5 m) przy zastosowaniu na gazociągu rury ochronnej. Odległość
wylotu rury ochronnej powinna być zgodna z wyżej podanymi odległościami
podstawowymi. Odległości podstawowa i zmniejszona powinny być mierzone od
zewnętrznej ścianki gazociągu lub rury ochronnej do skrajni rur kanalizacji
kablowej lub studni.

14) W wypadku braku możliwości założenia na istniejącym gazociągu rury ochronnej,

dla zbliżeń nie przekraczających 10 m długości dopuszcza się możliwość
zastosowania betonowej ścianki oddzielającej gazociąg od kanalizacji kablowej
lub studni.

15) W razie zbliżenia kanalizacji kablowej do gazociągów o ciśnieniu wyższym niż

0,4 MPa powinny być zachowane odległości podstawowe określone w odrębnych
przepisach; gazociągi te nie powinny być układane na obszarze zabudowy

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

18/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

zwartej lub przeznaczonym do takiej zabudowy, gdzie stosuje się
telekomunikacyjną kanalizację kablową pierwotną.

16) Odległość pozioma kanalizacji kablowej pierwotnej od stacji gazowej powinna być

równa odległości ustalonej dla gazociągu zasilającego stację, lecz nie mniejsza
od poziomego zasięgu zewnętrznej strefy zagrożenia wybuchem ustalonej dla
stacji.

17) W razie zbliżenia kanalizacji kablowej do innych rurociągów i urządzeń

podziemnych do przesyłania płynów powinny być zachowane następujące
odległości podstawowe między nimi:

a) od wodociągu

magistralnego

1,0

b) od wodociągu

rozdzielczego

0,5

c) od obudowy sieci cieplnej, w tym sieci preizolowane

2,0 m

d) od ropociągu lub rurociągu dla produktów naftowych

8,0 m

e) od przewodów kanalizacji ściekowej

1,0

18) W wypadkach, gdy niemożliwe jest wzajemne usytuowanie kanalizacji kablowej

oraz urządzeń podziemnych do przesyłania płynów w odległościach wyżej
wymienionych, dopuszcza się zmniejszenie tych odległości do połowy, pod
warunkiem zastosowania zabezpieczeń specjalnych na kanalizacji kablowej, a
poniżej połowy pod warunkiem zastosowania zabezpieczeń szczególnych.
Odległości zmniejszone nie mogą być jednak mniejsze, niż 25% odległości
podstawowej.

19) Zabezpieczenie specjalne kanalizacji kablowej polega na umieszczeniu jej w

rurze ochronnej. Zabezpieczenie szczególne kanalizacji kablowej polega na
oddzieleniu jej od innego rurociągu zaporą (ścianą) oddzielającą.

20) Skrzyżowania telekomunikacyjnej kanalizacji pierwotnej z gazociągami powinno

być wykonane zgodnie z Polskimi Normami.

21) W razie skrzyżowania kanalizacji kablowej z rurociągami i urządzeniami do

przesyłania płynów najmniejsze dopuszczalne odległości pionowe między nimi
powinny wynosić :

a) od wodociągu

magistralnego

0,25

b) od wodociągu

rozdzielczego

0,15

c) obudowy sieci cieplnej, w tym sieci preizolowanej 0,50

d) ropociągu lub rurociągu dla produktów naftowych

0,80 m

e) od przewodów kanalizacji ściekowej

0,30

22) Skrzyżowania powinny być wykonane prostopadle z dopuszczalnym odchyleniem

o 10° dla kanalizacji ściekowej i 35° dla pozostałych urządzeń. Kanalizacja
kablowa powinna znajdować się nad tymi urządzeniami.

23) Jeżeli górna powierzchnia rurociągu do przesyłania płynów jest ułożona w ziemi

na głębokości nie pozwalającej na ułożenie nad nim kanalizacji kablowej z
zachowaniem odległości pionowych podanych wyżej, to kanalizację kablową
należy ułożyć pod rurociągiem do przesyłania płynów z zachowaniem
wymaganych odległości pionowych.

24) Najmniejsze dopuszczalne odległości poziome lub pionowe między krawędziami

kanalizacji kablowej a krawędziami linii elektroenergetycznych napowietrznych lub
kablowych, a także urządzeniami odgromowymi budynków powinny być zgodne z
Polskimi Normami.

25) Najmniejsze dopuszczalne odległości pionowe lub poziome między krawędziami

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

19/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

kanalizacji kablowej i krawędziami innych urządzeń podano w tablicy 1.

Tablica 1

Najmniejsze dopuszczalne odległości pionowe lub poziome kanalizacji kablowej od

innych urządzeń

Lp.

Rodzaj urządzenia podziemnego

Najmniejsza dopuszczalna

odległość w metrach

Skrzyżowania

Zbliżenia

1 Kabel telekomunikacyjny ziemny

dowolna

2 Linia elektroenergetyczna zasilająca trakcję 0,8

0,8

3 Podbudowa

telekomunikacyjnej linii napowietrznej

2,0

4 Ściany budynków i ogrodzenia

0,5

5 Drzewa

wzdłuż drogi (od lica pni)

2,0

26) W wypadku krzyżowania się kanalizacji z istniejącym kablem telekomunikacyjnym

kabel ten należy zabezpieczyć rurą z tworzywa sztucznego o grubości ścianki nie
mniejszej niż 5 mm.

27) W wypadku zbliżenia się ciągów kanalizacji kablowej różnych użytkowników

odległości pomiędzy nimi powinny wynikać jedynie z bezpieczeństwa
wykonywania robót w określonej technologii.

28) W wypadku skrzyżowania się ciągów kanalizacji kablowej różnych użytkowników

w miejscu skrzyżowania powinna być wybudowana wspólna studnia kablowa
umożliwiająca bezpieczne układanie kabli w różnych kierunkach.

29) W razie zbliżenia kanalizacji kablowej do baz paliw, stacji paliw i gazu płynnego

oraz rurociągów studnie kablowe nie powinny być sytuowane w strefach zagrożeń
wybuchem.

30) Na terenach baz paliw płynnych może być budowana tylko kanalizacja kablowa

realizująca przyłącze telekomunikacyjne do tych baz.

31) W pasie terenu ochronnego baz paliw dopuszcza się buowę kanalizacji kablowej,

ale poza ogrodzeniem tych baz.

3.6. Kanalizacja wtórna i trójna

• Podstawowe składniki
1) Podstawowymi składnikami kanalizacji kablowej wtórnej i trójnej są:

a)  rury i akcesoria do tworzenia ciągów kanalizacji kablowej wtórnej,
b)  kable "puste" i wiązki minitub do tworzenia kanalizacji trójnej,
c)  konstrukcje wsporcze w studniach kablowych oraz w innych obiektach

infrastruktury,

2) Do budowy kanalizacji kablowej pierwotnej należy stosować składniki spełniające

następujące wymagania:

a) rury polietylenowe o średnicach zewnętrznych 32 mm i 40 mm z

warstwą poślizgową, łączone w sposób wodo- i gazoszczelny przy
pomocy złączek skrętnych, odpornych na działanie nadciśnienia o
wartości co najmniej 1 MPa; dopuszcza się stosowanie rur
polietylenowych rowkowanych oraz rur z preinstalowaną linką

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

20/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

zaciągową lub kablem,

b) kable “puste" i wiązki minitub o parametrach określonych w odrębnych

przepisach,

c) konstrukcje wsporcze stosowane powszechnie dla kabli

telekomunikacyjnych.

• Usytuowanie

Kanalizację wtórną i trójną instaluje się w istniejących ciągach kanalizacji

pierwotnej lub w tunelach kablowych.

• Warunki budowy
1) Kanalizacja wtórna powinna umożliwiać wykorzystanie otworów kanalizacji

pierwotnej do bezpiecznego ułożenia, w odrębnych kanałach, kilku kabli
światłowodowych, w tym także kabli “pustych" i wiązek minitub. Kanalizacja
wtórna może być też wykorzystana do ułożenia innych kabli telekomunikacyjnych,
np. kabli telewizji kablowej.

2) Kanalizacja wtórna powinna umożliwiać maksymalne wykorzystanie otworów

kanalizacji pierwotnej. W zależności od stanu technicznego tej kanalizacji do
wolnych otworów należy zaciągać wiązki 2 do 4 rur polietylenowych kanalizacji
wtórnej. Dopuszczalne jest wykorzystanie otworów częściowo zajętych przez inne
kable, jeśli mieści się w tych otworach wymagana liczba rur kanalizacji wtórnej.

3) Kanalizacja wtórna powinna zabezpieczać zaciągnięte do niej kable przed

uszkodzeniami mechanicznymi wzdłuż całych ciągów oraz w studniach
kablowych.

4) Kanalizacja trójna powinna zabezpieczać zaciągnięte do niej wiązki światłowodów

przed uszkodzeniami mechanicznymi wzdłuż całych ciągów oraz w studniach
kablowych.

5) Ciągi kanalizacji wtórnej na całej ich długości powinny być rozróżnialne. Tę

rozróżnialność powinno się zapewniać przez:

- stosowanie rur z odpowiednimi napisami na zewnętrznej
powierzchni,
- stosowanie rur z barwnymi wyróżnikami, jednakowymi dla
poszczególnych ciągów na całej trasie kanalizacji,
- oznakowanie ciągów zajętych przez kable w studniach kablowych.

Przy zajmowaniu całego otworu kanalizacji pierwotnej dla kanalizacji wtórnej

należy wciągać od razu 3 - 4 rury kanalizacji wtórnej, nawet gdyby z aktualnych
potrzeb budowy wynikała konieczność zaciągania tylko jednej rury.

6) Kanalizację wtórną i trójną dzieli się na odcinki zaciągowe, których długość

powinna być dostosowana do technologii zaciągania kabli lub wiązek
światłowodów.

7) Do budowy kanalizacji wtórnej należy w miarę możliwości wybierać wolne otwory

kanalizacji pierwotnej leżące w skrajnych pionach kanalizacji, zwracając zarazem
uwagę na jednakowe usytuowanie w profilu kanalizacji na sąsiednich odcinkach
przelotowych.

8) Dopuszcza się wykorzystanie dla kanalizacji wtórnej otworów kanalizacji

pierwotnej częściowo zajętych przez kable z żyłami metalowymi, jeżeli zmieści się
w tych otworach wymagana liczba rur kanalizacji wtórnej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

21/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

9) Przy wprowadzaniu do obiektów telekomunikacyjnych kanalizacja wtórna powinna

kończyć się w studni stacyjnej.

10)Do łączenia rur kanalizacji wtórnej należy stosować złączki rozbieralne odporne

na działanie podwyższonego ciśnienia powietrza stosowanego przy
pneumatycznym zaciąganiu kabli.

11)Ciągi kanalizacji wtórnej powinny być szczelne. Po wybudowaniu odcinków o

długości około 2 km należy napełnić je sprężonym powietrzem i po upływie 24
godzin sprawdzić stan ciśnienia manometrem technicznym.

• Zbliżenia i skrzyżowania

Zbliżenia i skrzyżowania kanalizacji wtórnej i trójnej wykonuje się w kanalizacji

kablowej pierwotnej zgodnie z wymaganiami przewidzianymi dla tej kanalizacji.

3.7. Rurociągi kablowe

• Podstawowe składniki
1) Podstawowymi składnikami rurociągów kablowych są:

a) rury i akcesoria do tworzenia ciągów rurowych,
b) zasobniki złączowe,
c) zasobniki dla zapasów awaryjnych kabli.

2) Do budowy rurociągów kablowych należy stosować składniki spełniające

następujące wymagania:

a) rury polietylenowe o średnicy zewnętrznej 40 mm i o grubości ścianki

3,7 mm

, z warstwą poślizgową, łączone w sposób wodo- i

gazoszczelny przy pomocy złączek skrętnych, odpornych na działanie
nadciśnienia o wartości co najmniej 1 MPa; dopuszcza się stosowanie
rur polietylenowych rowkowanych oraz rur z preinstalowaną linką
zaciągową lub kablem.

b) zasobniki dostosowane do ułożenia ich bezpośrednio w ziemi na

poziomie posadowienia rurociągu kablowego, tak aby na powierzchni
terenu możliwa była uprawa gleby nawet przy użyciu ciężkiego
rolniczego sprzętu zmechanizowanego (nacisk ok. 100 kN); zasobniki
powinny być odporne na zamulanie i powinny umożliwiać swobodne
ułożenie muf złączowych kabla światłowodowego oraz do 50 m
zapasów technologicznych kabli,

c) zasobniki jak w punkcie 2 ale przeznaczone do ułożenia zapasów kabli

w sposób pozwalający ich swobodne rozwinięcie w razie awaryjnego
poderwania rurociągu przez koparkę,

d) zasobniki powinny być wykonane z tworzyw sztucznych o odpowiedniej

wytrzymałości mechanicznej oraz odpornych na szkodliwe
oddziaływanie środowiska; dopuszcza się wykonywanie zasobników z
elementów betonowych zbrojonych.

W gruntach lekkich, sypkich, niekamienistych Rozporządzenie Ministra

Łączności Określenie warunków budowy infrastruktury telekomunikacyjnej ...
dopuszcza rury o średnicy 32 mm i grubości ścianki 2,9 mm - stosować wyłącznie w
uzgodnieniu z Telefonią DIALOG S.A.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

22/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

• Usytuowanie
1) Rurociągi kablowe należy stosować dla telekomunikacyjnych linii kablowych

światłowodowych podziemnych poza terenem miast.

2) Rurociąg kablowy powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartymi w decyzji o
warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności w pasach
wywłaszczenia trasy: dróg publicznych, linii kolejowych, rurociągów
dalekosiężnych i kabli elektroenergetycznych.

3) Rurociągi kablowe wzdłuż dróg publicznych poza terenem zabudowy powinny być

układane poza pasem drogowym w taki sposób, aby:

a) nie wpływały ujemnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie

drogowym,

b) wykopy dla rurociągów nie naruszały granicy pasa drogowego, a więc

aby ich krawędzie zewnętrzne były oddalone co najmniej o 0,75 m od
granicy pasa drogowego i 2 m od granicy autostrady lub drogi
ekspresowej.

4) Trasa rurociągów kablowych wzdłuż dróg powinna być usytuowana w odległości

uzgodnionej z odpowiednim zarządcą dróg i po tej stronie drogi, po której są
dogodniejsze warunki terenowe pozwalające na spełnienie wymagań co do
odległości w miejscach zbliżeń i skrzyżowań z innymi obiektami uzbrojenia
terenowego oraz warunki dla zastosowania sprzętu zmechanizowanego przy
budowie rurociągów.

5) Na odcinkach dróg przechodzących przez tereny zabudowane, zalesione,

zalewowe i bagniste lub zajęte przez różne obiekty nadziemne lub urządzenia
podziemne nie pozwalające na dotrzymanie wymagań co do zbliżeń i skrzyżowań
dopuszcza się w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi usytuowanie
rurociągów odpowiednio w pasie drogowym:

a) w koronie drogi na poboczu jezdni - na terenach bezpośrednio

zabudowanych bez chodników lub terenach zalewowych i bagnistych,

b) poza koroną drogi - w przypadkach, gdy poza pasem drogowym istnieją

tereny zalesione lub zadrzewione wymagające wycinki oraz w
przypadkach innych sytuacji i warunków terenowych nie pozwalających
na spełnienie wymagań co do zbliżeń i skrzyżowań.

6) Rurociągi kablowe budowane dla potrzeb dróg kołowych szybkiego ruchu (drogi

ekspresowe i autostrady) powinny być budowane w obrębie pasa drogowego.

7) Trasa rurociągu nie powinna przebiegać przez tereny wodne zalewowe i bagniste,

przez tereny o dużej agresywności gruntu i na poboczach stromych nasypów lub
wykopów. W przypadkach technicznie uzasadnionych dopuszcza się takie
usytuowanie trasy, ale pod warunkiem zastosowania środków ochronnych.

8) Dopuszcza się ułożenie linii na terenach lasów w wypadku, gdy nie zachodzi

konieczność wycinania pasa, a tylko potrzeba wycięcia pojedynczych drzew i
krzewów. Odległość rurociągów od drzew na terenach leśnych powinna wynosić
co najmniej 1 m mierząc od lica pni drzew. Dopuszcza się układanie rurociągów w
istniejących pasach przeciwpożarowych, a odległość od drzew w tych
przypadkach będzie wynikać z szerokości pasa.

9) Nie dopuszcza się układania rurociągów wzdłuż pod jezdniami lub ściekami

ulicznymi.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

23/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

10) Trasa rurociągów kablowych wzdłuż linii kolejowej powinna przebiegać w pasie

wywłaszczenia terenów kolejowych, przy ich granicy. Dopuszcza się usytuowanie
linii poza granicą tego pasa przy omijaniu po zewnętrznej stronie obiektów
kolejowych, jak np. podstacje trakcyjne, kabiny sekcyjne, strażnice kolejowe.

11) Przez tereny stacji kolejowych trasa linii powinna przebiegać poza budynkami

stacyjnymi od zewnętrznej strony linii kolejowej.

12) Rurociągi kablowe przebiegające wzdłuż torów kolejowych lub tramwajowych,

powinny być układane jak najbliżej pasa wywłaszczenia w odległości poziomej co
najmniej:

a) 1 m od zewnętrznej krawędzi rowu odwadniającego, biegnącego

wzdłuż torowiska

b) 3 m od skrajnej szyny toru, przy braku lub oddaleniu od torowiska

rowów odwadniających.

13) Rurociągi kablowe budowane dla potrzeb łączności i telemechaniki rurociągów

dalekosiężnych powinny być usytuowane w pasie terenu budowy tych rurociągów
w odległości zależnej od przeznaczenia rurociągów, ciśnienia nominalnego,
średnicy rur i zastosowanych zabezpieczeń.

14) W wypadku powiązania systemu łączności rurociągów dalekosiężnych z siecią

użytku publicznego dopuszcza się usytuowanie rurociągu kablowego poza pasem
budowy rurociągu.

• Warunki budowy
1) Rurociągi kablowe powinny zabezpieczać zaciągnięte do nich kable

światłowodowe przed uszkodzeniami mechanicznymi na całej długości ciągów, a
w szczególności:

a) na terenach upraw rolniczych,
b) w miejscach zbliżeń i skrzyżowań z innymi urządzeniami uzbrojenia

terenowego,

c) na terenach o zwiększonym zagrożeniu uszkodzeniami mechanicznymi

i szkodami górniczymi,

d) w kanałach i tunelach,
e) na mostach i wiaduktach.

2) Zabezpieczenie to, zarówno w czasie budowy linii, jak i w okresie jej eksploatacji,

powinno być osiągnięte przez:

a) układanie rurociągów w ziemi na właściwej głębokości,
b) układanie nad rurociągami taśmy ostrzegawczej,
c) stosowanie dodatkowych rur osłonowych przepustowych w miejscach

zbliżeń i skrzyżowań z innymi urządzeniami uzbrojenia terenowego,

d) zapewnienie łatwości zaciągania i wyciągania kabli światłowodowych z

rurociągów,

e) staranny dobór materiałów na budowę rurociągów i dokładny ich

montaż,

f) umieszczanie w rurociągu tylko po jednym kablu w każdym ciągu

rurowym.

3) Należy przyjmować, że dla jednokablowej linii optotelekomunikacyjnej rurociąg

kablowy powinien zawierać również ciąg zapasowy, którego przydatność przy
rozbudowie lub w razie awarii linii jest bardzo istotna. Jednak ostateczna decyzja

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

24/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

co do budowy ciągu rezerwowego powinna być każdorazowo podejmowana przez
inwestora.

4) Dla zapewnienia długotrwałej sprawności i funkcjonalności rurociągi kablowe

powinny być uszczelnione w każdym punkcie, niedostępne dla zanieczyszczeń
stałych i płynnych zarówno w czasie budowy jak i eksploatacji. Dotyczy to
wszystkich ciągów zajętych dla kabli oraz ciągów pustych.

5) Rurociągi kablowe powinny być układane przy temperaturze nie niższej niż –5°C.

W razie konieczności prowadzenia robót przy niższej temperaturze należy
zapewnić odpowiednie podgrzewanie rur w zwojach lub na bębnach. W każdym
przypadku układania rur przy obniżonej temperaturze niedopuszczalne jest
rzucanie lub uderzanie rurami oraz zasypywanie ich grudami zmarzliny.

6) Do łączenia rur polietylenowych należy stosować złączki skrętne rozbieralne o

wymiarach dostosowanych do średnicy rur. Złączki powinny być wytrzymałe na
działanie podwyższonego ciśnienia powietrza stosowanego przy pneumatycznym
zaciąganiu kabli.

7) Dla zabezpieczenia rurociągów przed zanieczyszczeniami stałymi i płynnymi w

czasie budowy i eksploatacji końce rur powinny być uszczelnione.

8) Dla oznakowania w dokumentacji powykonawczej trasy rurociągów kablowych,

elementów składowych rurociągów, zmian trasy, przepustów przez obiekty
uzbrojenia terenowego należy wykonać domiary do istniejących w terenie
obiektów stałych. W razie braku takich obiektów należy stosować betonowe słupki
oznaczeniowe.

9) Na całej trasie rurociągów kablowych w połowie głębokości ich posadowienia

powinna być układana taśma ostrzegawczo - lokalizacyjna w kolorze
pomarańczowym z wyraźnym napisem UWAGA! KABEL ŚWIATŁOWODOWY.

10) Zasobniki złączowe jako elementy składowe rurociągów kablowych instaluje się

po zaciągnięciu kabli i po wytypowaniu miejsc dla złączy światłowodowych.

11) Zasobniki złączowe przy zboczach nasypów lub w pobliżu stromych skarp

wykopów powinny być usytuowane na poziomym terenie, poza rowami
odwadniającymi, w odległości co najmniej 3,0 m od górnego brzegu rowu.

12) Rurociągi doprowadzone do zasobników, a także ułożone w nich kable nie mogą

być narażone na zgniatanie w razie przypadkowych ruchów zasobnika w ziemi.
Zasobnik złączowy powinien być zasypany warstwą ziemi o grubości co najmniej
0,7 m.

13) Odcinki rur polietylenowych dostarczane w zwojach lub na bębnach układa się

bezpośrednio w ziemi ręcznie w uprzednio przygotowanym rowie, albo też
metodą bezwykopową przy użyciu pługoukładaczy rur (kabli). Wybór technologii
układania uzależniony jest od rodzaju gruntu, ukształtowania terenu i uzbrojenia
go w inne urządzenia podziemne i nadziemne.

14) Rurociągi kablowe układane w rowach wykonanych ręcznie powinny być

zasypywane najpierw warstwą piasku lub miałkiej ziemi o grubości co najmniej 10
cm nad powierzchnię rur.

15) Głębokość układania rurociągów kablowych w ziemi mierzona od górnej

powierzchni rury ułożonej na dnie wykopu lub na warstwie podsypki powinna
wynosić:

a) w sieci miejscowej co najmniej 0,6 m,
b) w sieci dalekosiężnej co najmniej 0,8 m.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

25/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

W gruntach skalistych, gdzie do wykonania rowów konieczne jest użycie

młotków pneumatycznych lub zastosowanie metody wybuchowej, głębokość ta
może być zmniejszona do 0,4 m pod warunkiem, że na rurociągu kablowym
znajdującym się płycej, niż 0,6 m zastosowana zostanie dodatkowa rura
ochronna. Tolerancja głębokości ułożenia rurociągu kablowego w ziemi nie może
przekraczać

±5 cm.

1) Rury polietylenowe układane równolegle w rurociągu kablowym na całej jego

długości nie powinny w żadnym miejscu krzyżować się lub zamieniać z rurami
sąsiednimi. W celu łatwiejszego rozróżnienia poszczególnych ciągów dopuszcza
się stosowanie w rurociągu kablowym rur z barwnymi wyróżnikami, przy czym
wyróżniki te powinny być jednakowe dla danego ciągu rur na całej długości
rurociągu kablowego.

2) W gruntach specjalnie trudnych oraz w miejscach szczególnie narażonych na

uszkodzenia mechaniczne rurociągi kablowe powinny być budowane z rur
polietylenowych o zwiększonej grubości ścianek do co najmniej 4,6 mm; rurociąg
może być w tych miejscach chroniony dodatkowo przykrywami kablowymi.

3) Na terenach szkód górniczych o zagrożeniu do III kategorii rurociągi kablowe

należy układać z pofalowaniem poziomym ok. 3%. Należy unikać budowy linii
światłowodowych na terenach szkód górniczych o zagrożeniu powyżej III
kategorii. Jeżeli nie ma możliwości ominięcia takich terenów, to rurociągi kablowe
należy układać na głębokości 50

÷60 cm na 10 cm warstwie piasku, przykrywać je

warstwą piasku o grubości 25 cm i chronić dodatkowo przykrywami kablowymi.
Pofalowanie rurociągu powinno być w miarę możliwości jak największe, od 3% do
6%. Do budowy rurociągów na terenach szkód górniczych należy używać rur o
grubości ścianki co najmniej 4,6 mm.

4) Połączenia rur powinny zapewniać szczelność rurociągu, a także powinny być

odporne na działanie podwyższonego ciśnienia powietrza przy zaciąganiu kabli
światłowodowych metodami pneumatycznymi. Złącza powinny spełniać warunki
szczelności jak dla zmontowanego ciągu rurowego i posiadać wytrzymałość na
działanie podwyższonego ciśnienia powietrza (1 MPa) stosowanego przy różnych
metodach pneumatycznego zaciągania kabli. W miejscach połączeń rur
polietylenowych o różnych średnicach (np. przy łączeniu rur kanalizacji wtórnej z
rurociągiem kablowym) należy stosować złączki redukcyjne.

5) Przed telekomunikacyjnymi budynkami stacyjnymi i innymi, do których mają być

wprowadzone kable światłowodowe, rurociągi kablowe powinny być zakończone
w studni kablowej stacyjnej i uszczelnione.

6) Dla zapewnienia długotrwałej sprawności i funkcjonalności kanalizacja wtórna i

rurociągi kablowe powinny być szczelne w każdym punkcie, niedostępne dla
zanieczyszczeń stałych i płynnych, zarówno w czasie budowy, jak i w
eksploatacji. Szczelność powinna być zapewniona przez zastosowanie
odpowiednio szczelnych materiałów i przez dokładny montaż z użyciem środków
uszczelniających.

7) Badania szczelności zmontowanego odcinka o długości ok. 2 km powinny być

wykonane sprężonym powietrzem do nadciśnienia ok. 0,1 MPa. Po upływie 24
godzin należy zmierzyć ciśnienie w rurociągu manometrem technicznym; spadek
ciśnienia nie powinien przekroczyć 0,01 MPa.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

26/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

8) Po zaciągnięciu kabli rury kanalizacji wtórnej i rurociągów kablowych w miejscach

złączy powinny być uszczelnione przy pomocy uszczelek końców rur.
Uszczelnienia powinny być wykonane we wszystkich miejscach, gdzie kabel
wchodzi lub wychodzi z rur polietylenowych.

9) Otwory kablowej kanalizacji pierwotnej po zaciągnięciu do nich rur kanalizacji

wtórnej należy również ponownie uszczelnić przy pomocy uszczelek końców.

10) W Telefonii DIALOG S.A. obowiązuje wymóg istnienia warstwy poślizgowej oraz

zakaz używania płynów poślizgowych.

• Zbliżenia i skrzyżowania

1) Przebieg rurociągu kablowego powinien być wybrany w ten sposób, aby

liczba miejsc kolizyjnych z innymi urządzeniami uzbrojenia terenowego
była jak najmniejsza.

2) Skrzyżowanie rurociągu kablowego z innym urządzeniem uzbrojenia

terenowego powinno być wykonane w najwęższym miejscu tego obiektu
prostopadle do jego osi wzdłużnej z dopuszczalną odchyłką 15°. Przy
skrzyżowaniu z obiektem o szerokości nie większej niż 1,5 m, odchyłka
kąta skrzyżowania może być powiększona do 40°.

3) Miejsce skrzyżowania rurociągu kablowego z innym urządzeniem

uzbrojenia terenowego powinno być szczegółowo zdomiarowane do
najbliższego obiektu stałego, a w razie potrzeby do słupków
oznaczeniowych ustawionych po jednej lub po obu stronach skrzyżowania.

4) Jako rur przepustowych na skrzyżowaniach rurociągu kablowego z innym

urządzeniem uzbrojenia terenowego należy używać grubościennych rur z
tworzyw sztucznych. W wyjątkowych wypadkach uzasadnionych
technicznie dopuszcza się stosowanie dwustronnie asfaltowanych rur
stalowych.

5) Na skrzyżowaniach z jezdniami ulic i dróg rurociągi kablowe powinny być

układane w przepustach z grubościennych rur z tworzyw sztucznych. W
wyjątkowych wypadkach uzasadnionych technicznie dopuszcza się
stosowanie dwustronnie asfaltowanych rur stalowych.

6) Rury przepustowe powinny być ułożone poziomo na całej szerokości ulicy

lub drogi i co najmniej po 0,5 m poza krawężniki ulicy lub krawędzie drogi.

7) Przy jednakowych poziomach nawierzchni drogi i terenu lub przy

niewielkiej ich różnicy rury przepustowe powinny być ułożone
nieprzerwanie w jednym ciągu pod koroną drogi i przyległymi do niej
rowami odwadniającymi i po 0,5 m poza ich zewnętrzne krawędzie.

8) Odległość pionowa od górnej powierzchni rur przepustowych powinna

wynosić:
a)   co najmniej 1,2 m do górnej powierzchni dróg krajowych,
b)   co najmniej 1,0 m do górnej powierzchni dróg pozostałych,
c)   co najmniej 0,5 m do dolnej powierzchni dna rowu odwadniającego.

9) Rury przepustowe powinny być uszczelnione uszczelkami końców rur, aby

zapobiegać zamulaniu przepustów w czasie eksploatacji linii. Rury stalowe
powinny być zabezpieczone przed korozją pokryciami asfaltowymi lub
innymi o nie gorszych właściwościach.

10) Przepusty dla kabli pod jezdniami ulic i dróg powinny być wykonane bez

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

27/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

naruszania nawierzchni ulic i dróg, metodami przecisku hydraulicznego lub
przewiertu poziomego, z uwzględnieniem lokalnych warunków terenowych
i kosztów budowy.

11) Na skrzyżowaniach z drogami nieutwardzonymi, polnymi, wjazdami do

posesji i zabudowań gospodarczych dopuszcza się układanie rurociągów
kablowych bez przepustowych rur ochronnych.

12) Na przejściach rurociągów kablowych przez mosty, wiadukty powinny być

one ułożone w kanalizacji kablowej jako kanalizacja wtórna, albo też w
kanałach, na pomostach lub na specjalnych konstrukcjach wsporczych.
Rurociąg powinien być wykonany z rur trudnopalnych nie
rozprzestrzeniających płomieni.

13) Przy przejściu lub zejściu rurociągu z mostu lub wiaduktu do ziemi

powinien być on całkowicie zabezpieczony rurą stalową o średnicy
dostosowanej do średnicy rurociągu.

14) Rurociąg kablowy w tunelu może być prowadzony w dowolnej odległości

od kabli elektroenergetycznych, jednak pod warunkiem wyraźnego,
niezawodnego wyróżnienia go od ciągów kablowych i ciągów innych
urządzeń biegnących w tunelu. W zależności od stopnia zagrożenia
pożarowego rurociąg kablowy powinien być wykonany z rur trudnopalnych
bezhalogenowych.

15) Rurociąg kablowy krzyżujący się z torami tramwajowymi, powinien być

zabezpieczony przed uszkodzeniami mechanicznymi przez ułożenie go w
kanalizacji kablowej lub w przepustach z grubościennych rur z HDPE

lub z

innego materiału o nie gorszych własnościach wytrzymałościowych. W
wyjątkowych wypadkach uzasadnionych technicznie dopuszcza się
stosowanie dwustronnie asfaltowanych rur stalowych.

16) Rury przepustowe powinny być ułożone na całej szerokości torowiska i co

najmniej po 2 m poza skrajne szyny po obu stronach toru. Końce rur
przepustowych powinny być uszczelnione.

17) Głębokość ułożenia przepustów powinna wynosić co najmniej 1 m od

stopki szyny tramwajowej.

18) Przepusty dla rurociągów kablowych pod torami tramwajowymi powinny

być wykonane bez naruszania torowiska, metodami przecisku lub
przewiertu poziomego.

19) Skrzyżowania rurociągów kablowych z liniami kolejowymi powinny być

wykonane zgodnie z Polskimi Normami.

20) W razie zbliżenia się rurociągów kablowych do gazociągów o ciśnieniu do

0,4 MPa powinny być zachowane odległości podstawowe podane dla
kanalizacji pierwotnej.

21) Odległości podstawowe rurociągów kablowych od innych rurociągów do

przesyłania płynów powinny być zgodne z wartościami podanymi dla
kanalizacji pierwotnej.

22) Skrzyżowania rurociągów kablowych z gazociągami powinny być

W Rozporządzeniu Ministra Łączności podano: “ ...z PCW lub z innego

materiału o nie gorszych właściwościach; w Telefonii DIALOG S.A. obowiązują rury
HDPE - stosowanie innych rur tylko za zgodą Telefonii DIALOG S.A.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

28/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

wykonane zgodnie z Polskimi Normami.

23) W razie skrzyżowania rurociągu kablowego z rurociągami i urządzeniami

do przesyłania płynów najmniejsze dopuszczalne odległości pionowe
między nimi powinny być zgodne z wartościami podanymi dla kanalizacji
pierwotnej.

24) Rurociąg kablowy powinien być ułożony nad tymi rurociągami w rurze

ochronnej uszczelnionej na końcach. Długość rury ochronnej powinna
przekraczać o 2 m obrys innego rurociągu z każdej strony.

25) Skrzyżowania powinny być wykonane wg zasad podanych wyżej
26) Rurociągi kablowe w pobliżu wód powierzchniowych należy lokalizować w

takiej odległości, aby przy najwyższym stanie wód nie były one
podmywane oraz nie stanowiły drogi dla infiltracji wód powodziowych.

27) Przebieg rurociągów należy lokalizować poza pasem terenów zalewowych,

a przy wysokich brzegach w odległości co najmniej 10 m od górnego
stałego brzegu. Przebieg rurociągów wzdłuż kanałów i rowów
melioracyjnych należy lokalizować w odległości co najmniej 1 m od ich
brzegów.

28) Szerokość przejścia rurociągu kablowego przy skrzyżowaniu z przeszkodą

wodną należy przyjmować jako odległość pomiędzy liniami brzegu.

29) Skrzyżowania rurociągów kablowych z rzekami, kanałami i rowami

melioracyjnymi powinny być wykonane po uprzednim ich uzgodnieniu z
zarządami dróg wodnych i melioracji wodnych i po uzyskaniu odpowiednich
pozwoleń wodnoprawnych. Przepusty pod dnem przeszkód wodnych mogą
być wykonane sposobem bagrowniczym przy użyciu urządzeń pływających
i koparek, albo też metodą przewiertu sterowanego, w zależności od
lokalnych warunków terenowych i rachunku ekonomicznego.

30) Przepusty przez przeszkody wodne należy wykonywać z rur

polietylenowych (HDPE) grubościennych. Rury przepustowe powinny być
ułożone na całej szerokości przeszkody wodnej oraz na terenach
przybrzeżnych ograniczonych wałami ochronnymi lub linią zwyczajnego
stanu wody.

31) Skrzyżowania rurociągów kablowych z wodami żeglownymi o dowolnej

szerokości i nieżeglownymi o szerokości powyżej 25 m przy zwyczajnym
stanie wody powinny być wykonane przez ułożenie rur przepustowych wg
tablicy 2 bezpośrednio w dnie na jednej, w miarę możliwości, rzędnej i na
głębokości, liczonej od najniższego punktu dna, wynoszącej od 1,0 m do
2,2 m w korycie wody żeglownej w zależności od rodzajów gruntów.
Mniejsze głębokości ułożenia należy stosować przy układaniu w gruntach
zwięzłych nie ulegających erozji dennej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

29/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Tablica 2

Skrzyżowania rurociągów kablowych z wodami

Rodzaj

przejścia

Rowy i cieki o szerokości

≤ 3 m

Cieki i rzeki niespławne

o s

≤ 25 m

Rzeki spławne,

kanały, zbiorniki

o s > 25 m

Standardowe rurociąg kablowy 2-rurowy w

rurze HDPE o średnicy
Ø

≥ 125/7,1 mm lub w

stalowej Ø

≥ 108 mm

Rura HDPE
Ø

≥ 125/11,4 mm z trzema

rurami rurociągu
kablowego.

jak w rubryce
obok

Dopuszczenie rurociąg kablowy 2-rurowy

HDPE z ewentualną
dodatkową ochroną płytami
betonowymi

Rura stalowa Ø

≥ 108 mm

z trzema rurami rurociągu
kablowego

jak w rubryce
obok, lecz rura
stalowa
Ø

≥ 133 mm

32) Rurociąg ułożony na całej szerokości przejścia powinien stanowić jednolity

odcinek. W przypadku długich przejść (powyżej 150m) dopuszcza się
możliwość spawania czołowego odcinków fabrykacyjnych.

33) Skrzyżowanie powinno być wykonane w dogodnym miejscu, bezpiecznym

dla trwałości rurociągu, pod kątem 90° do osi podłużnej cieku z
dopuszczalną odchyłką 15°. Zaleca się, aby skrzyżowanie było wykonane
poniżej mostu, ostrogi rzecznej lub zakrętu rzeki w odległości co najmniej
100 m od tych obiektów.

34) Minimalna głębokość ułożenia rurociągu kablowego w dnie przeszkody

wodnej, liczona od najniższego punktu dna, powinna wynosić co najmniej:

a) 2 m w dnie koryta rzek w gruntach sypkich ulegających erozji

dennej,

b) 1,5 m w dnie koryta wód żeglownych i jezior w gruntach sypkich i

ulegających erozji dennej,

c) 1 m w dnie koryta rzek, kanałów w gruntach zwięzłych nie

ulegających erozji dennej.

35) Przy przejściach rurociągu przez strome brzegi przeszkody wodnej,

głębokość ułożenia nie może być większa niż 1,5 m i mniejsza niż 0,8 m.
Falowanie poziome rurociągu ułożonego w rowie kablowym wykonanym w
dnie wody powierzchniowej powinno wynosić 2% w gruntach zwięzłych i
5% w gruntach sypkich.

36) Skrzyżowania rurociągu kablowego z wodą żeglowną powinno być

oznaczone wyraźnymi trwałymi znakami ostrzegawczymi dobrze
widocznymi ze środka toru wodnego. Znaki te o zakazie kotwiczenia
powinny być ustawione po dwa na każdym brzegu w odległości nie
większej niż 50 m od kabla w górę i w dół tej wody.

37) Brzegi wód powierzchniowych naruszone w czasie układania kabli powinny

być zabezpieczone wg wymagań służb eksploatacyjnych gospodarki
wodnej.

38) Skrzyżowanie rurociągu kablowego z wodami żeglownymi spławnymi o

dowolnej szerokości i nieżeglownymi o szerokości powyżej 25 m przy
zwyczajnym stanie wody powinno być wykonane rokadowo, dwiema

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

30/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

równorzędnymi nitkami rurociągu prowadzonymi przez lustro wody i tereny
zalewowe. Odległość pomiędzy nitkami rokady nie powinna być mniejsza
niż 50 m.

39) W przypadku istnienia trwałego mostu w pobliżu skrzyżowania, jedna z

nitek rokady może być prowadzona po moście. Rurociąg w tym przypadku
powinien być wykonany z materiału trudnopalnego, nie
rozprzestrzeniającego płomieni albo też powinien być prowadzony w
dodatkowej rurze ochronnej z takiego materiału.

40) Jeżeli rurociąg kablowy zostanie ułożony na skrzyżowaniu z przeszkodą

wodną w rurze przepustowej na głębokości co najmniej 5 m od najniżej
położonego punktu dna oczyszczonego, to dopuszcza się przekroczenie
przeszkody bez rokady. Przepust w tym wypadku powinien być wykonany
z grubościennych rur HDPE o średnicy co najmniej 125 mm lub z rur
stalowych o średnicy co najmniej 130 mm; w przepustach należy układać
rurociągi kablowe składające się co najmniej z 2 rur.

41) Skrzyżowania rurociągu kablowego wodami nieżeglownymi o szerokości

poniżej 25 m przy zwyczajnym stanie wody, z terenami bagnistymi i
zalewowymi o szerokości nie większej niż 20 m oraz skrzyżowania ze
strumieniami, rowami odwadniającymi i melioracyjnymi niezamulonymi,
powinny być wykonane w rurach ochronnych wg tablicy 2 w dnie rzeki lub
rowu na głębokości co najmniej 0,5 m od najniżej położonego punktu
oczyszczonego dna rzeki lub rowu. Długość rur ochronnych powinna być
tak ustalona, aby ich końce leżały na stałych brzegach rzeki lub rowu na
długości co najmniej po 1 m. Rury ochronne powinny być uszczelnione.

42) Przy przejściach trasy rurociągu kablowego przez strome brzegi

przeszkody wodnej należy zachować głębokość ułożenia nie większą niż
1,5 m i nie mniejszą niż 0,8 m, licząc prostopadle od powierzchni stoku
(skarpy).

43) Przy przekraczaniu rowów melioracyjnych o szerokości dna do 1 m

rurociąg należy układać zgodnie z zaleceniami tablicy 2.

44) Na brzegach rzeki rurociąg powinien być umocowany i zabezpieczony

przed odsłonięciem przez wody powodziowe.

45) Skrzyżowanie powinno być wykonane w dogodnym miejscu, bezpiecznym

dla trwałości rurociągu kablowego, pod kątem 90° do osi cieku z
dopuszczalną odchyłką 15°. Odległość osi skrzyżowania od mostu nie
powinna być mniejsza niż:

a) 20 m przy szerokości lustra wody powyżej 10 m,
b) 10 m przy szerokości lustra wody do 10 m.

Zaleca się, aby rurociąg ułożony na całej szerokości przejścia stanowił
jednolity odcinek fabrykacyjny.

46) W wypadkach szczególnych dopuszcza się wykonanie skrzyżowania z

przeszkodami wodnymi nieżeglownymi w inny sposób, np. na konstrukcji
wsporczej umożliwiającej ułożenie rurociągu kablowego nad powierzchnią
wody.

47) Brzegi przeszkody wodnej naruszone w czasie układania rurociągu

kablowego powinny być zabezpieczone wg wymagań służb
eksploatacyjnych gospodarki wodnej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

31/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

48) Przepusty na skrzyżowaniach mogą być wykonane metodą bagrowania w

dnie albo metodą przewiertu sterowanego w zależności od szerokości
przeszkody wodnej i rachunku ekonomicznego.

49) Zbliżenia i skrzyżowania rurociągów kablowych z napowietrznymi liniami

elektroenergetycznymi mogą być wykonane w odległościach
zapewniających zabezpieczenie rurociągów przed uszkodzeniami
mechanicznymi, jakie mogą nastąpić przy remoncie i konserwacji linii
elektroenergetycznej, a także zapewniających bezpieczeństwo służbie
eksploatacyjnej telekomunikacji przy ich czynnościach konserwacyjnych.

50) Zbliżenia i skrzyżowania rurociągów kablowych z liniami

elektroenergetycznymi kablowymi mogą być wykonane w dowolnych
odległościach poziomych i pionowych, pod warunkiem jednak zapewnienia
możliwości wyraźnego i niezawodnego wyróżnienia ciągów w wykopie,
kanale lub na innych konstrukcjach wsporczych.

51) Najmniejsze dopuszczalne odległości rurociągów kablowych od innych

obiektów uzbrojenia terenowego powinny wynosić:

1) od podbudowy linii telekomunikacyjnej nadziemnej

2,0 m,

2) od ściany budynku i ogrodzenia

0,5 m,

3) od drzew wzdłuż drogi

2,0 m.

W Telefonii DIALOG S.A. obowiązuje, poza powyższymi ustaleniami wg
Rozporządzenia Ministra Łączności, rozróżnialność barwna rurociągu oraz
konieczność stosowania taśmy ostrzegawczej (TO) i taśmy ostrzegawczo-
lokalizacyjnej (TOL). W szczególnych sytuacjach dopuszcza się stosowanie kabla
sygnalizacyjnego, zamiast taśmy TOL,. Należy wyprowadzać element metalowy
taśmy TOL lub kabel sygnalizacyjny na słupki lokalizacyjne (SL).

3.8. Tunele kablowe

1) Tunele dla kabli telekomunikacyjnych powinny być wykonane z materiałów

niepalnych i powinny być tak zbudowane, aby przenikanie do ich wnętrza
wody i zanieczyszczeń było utrudnione. Powinny one mieć odwodnienie
np. w postaci rowków lub studzienek do odprowadzania wody ściekowej
kondensacyjnej. Tunele powinny mieć zapewnione przewietrzanie
naturalne lub sztuczne, przerywane w wypadku pożaru.

2) Tunele powinny mieć wysokość co najmniej 180 cm.
3) Odstępy między konstrukcjami wsporczymi i półkami powinny wynosić co

najmniej 15 cm, tak aby był umożliwiony swobodny dostęp w celu
układania i wyjmowania kabli.

4) Przejścia komunikacyjne nie powinny być węższe niż 80 cm.
5) Tunele powinny mieć na obu końcach zamykane wejścia lub włazy, przy

czym światło włazu nie powinno być mniejsze niż 80 cm.

6) Zaleca się instalowanie w tunelach czujek do wykrywania pożarów,

połączonych z instalacją alarmową.

7) Tunele o długości ponad 20 m powinny mieć oświetlenie elektryczne tak

wykonane, aby bezpieczne przejście ludzi było możliwe bez konieczności
posługiwania się dodatkowym źródłem światła.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

32/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

8) Do układania kabli telekomunikacyjnych mogą być wykorzystywane tunele

zbiorcze, służące do przeprowadzania innych instalacji jak wodociągi,
przewody wentylacyjne, kanalizacyjne, gazociągi, kable
elektroenergetyczne.

3.9. Kanalizacja specjalna

1) Kanalizację specjalną z rur stalowych przewodowych należy wykonywać

dla kabli telekomunikacyjnych wprowadzanych na teren stacji
elektroenergetycznych wysokiego napięcia oraz w wypadku przebiegu
kabli telekomunikacyjnych w odległości mniejszej niż 100 m od najbliżej
położonej części uziomu stacji, jeżeli analiza wykaże przekroczenie
dopuszczalnych wielkości oddziaływań niebezpiecznych; kanalizację
specjalną należy wykonywać według rozwiązania indywidualnego.

2) W pokrywach wszystkich studni kablowych kanalizacji specjalnej na terenie

stacji elektroenergetycznej należy umieszczać wietrzniki.

3.10. Inne obiekty infrastruktury terenowej

1) Do układania dielektrycznych kabli światłowodowych mogą być

wykorzystywane przewody kanalizacji ściekowej oraz przewody obudowy
ciepłociągów.

2) Kable układane w przewodach, o których mowa wyżej, powinny być

dodatkowo chronione przed gryzoniami, przed wpływami szkodliwych
płynów i gazów oraz wysokiej temperatury.

3.11. Obudowy zakończeń kablowych

Podstawowe składniki
1) Obudowy zakończeń kablowych torów miedzianych i światłowodowych

oraz urządzeń sieciowych stanowią:

a) stojaki

wewnątrzbudynkowe,

b)  szafki kablowe wewnątrzbudynkowe i zewnętrzne,
c)  skrzynki kablowe wewnątrzbudynkowe i zewnętrzne,
d)  słupki kablowe,
e) kontenery.

2) Obudowy powinny spełniać następujące wymagania:

a) odporność na czynniki klimatyczne i środowiskowe, jak: szkodliwa

atmosfera, nasłonecznienie, wahania temperatury, duża wilgotność,
drgania,

b) zabezpieczenie zakończeń kablowych przed dostępem osób

nieuprawnionych i przypadkowymi uszkodzeniami mechanicznymi,

c) odpowiednie ekranowanie zakończeń torów miedzianych i urządzeń

sieciowych.

Usytuowanie
1) Miejsce zainstalowania obudowy zakończeń kablowych powinno być

wybrane tak, aby był zapewniony łatwy dostęp do niej bez istotnego
ograniczenia ruchu ulicznego i utrudniania dostępu do posesji lub

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

33/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

istniejących urządzeń i instalacji.

2) Szafy kablowe należy ustawiać przy studniach szafowych odpowiednich do

wielkości szaf.

3) Dopuszcza się lokalizowanie szaf kablowych w budynkach lub we wnękach

ścian budynków.

4) Na terenie luźnej zabudowy dopuszcza się stosowanie słupków kablowych

rozdzielczych, usytuowanych analogicznie, jak szafki kablowe. Słupek
rozdzielczy może być ustawiony przy studni kablowej.

Warunki budowy
1) Elementy metalowe kabli (poza przewodami) powinny być połączone z

częściami metalowymi obudowy.

2) Części metalowe stojaków, szaf i kontenerów zawierające tory metalowe

i/lub urządzenia sieciowe powinny być uziemione, a rezystancja uziomów
nie powinna być większa niż 10

Ω.

3) Otwory przepustowe szafki lub kontenera kablowego połączonego z

kanalizacją kablową powinny być starannie uszczelnione.

4) Złączki światłowodowe powinny być ustawione w sposób zapobiegający

narażaniu oka ludzkiego na szkodliwe promieniowanie laserowe.

4. Zasady projektowania kanalizacji kablowej i jej elementów

4.1. Zasady podstawowe

Przy projektowaniu telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej dla Telefonii

DIALOG S.A. obowiązują zasady formalno-prawne określone w normie zakładowej
ZN-02/TD S.A.-01.

Kanalizacja kablowa powinna być przystosowana do wszystkich rodzajów

kabli stosowanych w Telefonii DIALOG S.A.

Ponadto należy przestrzegać zasad określonych w rozdz. 3.

4.2. Kanalizacja pierwotna

4.2.1. Ogólne zasady obowiązujące w Telefonii DIALOG S.A.

Podaje się podstawowe zasady dotyczące rozwiązań technicznych

projektowanej kanalizacji pierwotnej. W konkretnych sytuacjach obowiązują wytyczne
otrzymane od operatora – Telefonii DIALOG S.A. W dalszych podpunktach punktu
4.2 podano bardziej szczegółowe wymagania dotyczące kanalizacji kablowej
pierwotnej.

1) Podstawową rurą kanalizacji kablowej (pierwotnej) dla potrzeb sieci

rozdzielczej jest rura RPE 110 gładkościenna. W uzasadnionych
przypadkach dopuszcza się stosowanie innych rur np. karbowanych.

2) Na ciągach wspólnego przebiegu kabli magistralnych i rozdzielczych

powinny być budowane wspólne ciągi kanalizacji magistralnej i rozdzielczej.

3) Na rurach powinny być umieszczone napisy określające producenta oraz

logo Telefonii DIALOG S.A.

4) Stosować rury polietylenowe – dla kanalizacji zwyczajnej o grubości ścianki

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

34/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

do 5 mm, dla kanalizacji wzmocnionej o grubości ścianki powyżej 5 mm

5) Jako rury obiektowe stosować rury RHDPE grubościenne o średnicach

∅

125 lub większych.

6) Jako rury obiektowe dla kanalizacji pierwotnej dopuszcza się rury stalowe,

dwukrotnie asfaltowane od wewnątrz i na zewnątrz.

7) W uzasadnionych wypadkach należy stosować kanalizację specjalną (np.

przy wprowadzeniach linii do stacji wysokich napięć) oraz kanalizację w
wykonaniu szczególnym (np. w kanałach ściekowych).

8) Przy wprowadzeniach kanalizacji pierwotnej do budynków abonenckich

należy stosować tzw. przerwę gazową (korek gazowy) o długości 1 m.

9) Przy wprowadzeniach kanalizacji pierwotnej do obiektów

telekomunikacyjnych (budynek centrali) lub większych obiektów
abonenckich (np. bank) należy kanalizację pierwotną wprowadzać rurami, z
zastosowaniem skutecznego dwustronnego uszczelnienia – od strony
studni i od strony budynku.

10)W ciągach kanalizacji kablowej pierwotnej należy stosować studnie

kablowe zgodnie z normą ZN-02/TD S.A.-10 oraz ZN-02/TD S.A. -11. W 2-
lub 4-otworowych ciągach kanalizacji magistralnej należy stosować studnie
zaopatrzone w podwieszane wiadra do zbierania wody (tzw. śmietniki).

11)Należy przewidywać większe studnie, jeżeli wymaga tego pozostawienie

zapasu kabla światłowodowego w studni, wykonanie złącza odgałęźnego
na kablu światłowodowym, zapewnienie zgodnego z normami promienia
gięcia kabla światłowodowego lub jeżeli występują inne uzasadnione
technicznie okoliczności.

12)Włazy studni powinny być przesunięte względem rur kanalizacji

(usytuowanie asymetryczne). Studnie powinny mieć zamontowane
wsporniki służące do mocowania kabli. Ramy studni, wsporniki oraz gardła
powinny być zabezpieczone przed korozją (np. malowane abizolem).

13)Dla wszystkich typów studni na ciągach magistralnych należy stosować

ramy i pokrywy ciężkie.

14)Jako studnie podszafowe (przy modułach wyniesionych lub dostępowych

instalowanych w szafach ulicznych) należy stosować studnie SKMP-3 z
zamontowanymi w ścianie klamrami umożliwiającymi bezpieczne i wygodne
wejście (oraz z dodatkowym gardłem, jeśli jest to konieczne).

15)Przy modułach dostępowych lub wyniesionych zlokalizowanych w

budynkach, jeśli niemożliwe jest zlokalizowanie komory kablowej w
budynku, należy zaprojektować studnię nietypową, która będzie pełniła rolę
komory kablowej. Przy projektowaniu komory kablowej w studni należy
przewidzieć jej odpowiednie rozmiary (w tym zwiększoną głębokość), tak
aby możliwe było swobodne wykonanie złączy w studni i pozostawienie
zapasów kabli. Należy odpowiednio doposażyć studnie nietypowe pełniące
funkcję komory kablowej w drabinki umożliwiające swobodne wejście do
studni.

16)W Telefonii DIALOG S.A. nie przewiduje się w zasadzie zabezpieczenia

studni kablowych przed dostępem osób nieuprawnionych, jednakże na
specjalne życzenie operatora – Telefonii DIALOG S.A. projektant
obowiązany jest uwzględnić zamykane pokrywy włazów wg otrzymanych w

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

35/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

tym zakresie szczegółowych wytycznych.

17)Wywietrzniki studni powinny zawierać logo Telefonii DIALOG S.A.
18)Uszczelnienia otworów kanalizacji pierwotnej należy projektować

następująco:

a) rury puste – korkiem styropianowym, w szczególnych przypadkach

uszczelki pneumatyczne,

b) rury wypełnione kablami lub rurami kanalizacji wtórnej – pianką, z

zastosowaniem wkładek dystansowych, zapewniających poosiowe
usytuowanie kabla lub rury kanalizacji wtórnej,

c) uszczelnienia w obiektach telekomunikacyjnych, jeżeli występuje

konieczność częstej zmiany zagospodarowania otworów wlotowych
kanalizacji, powinny, przy zachowaniu skuteczności uszczelnienia,
zapewniać możliwość takiej zmiany (stosować uszczelki mechaniczne lub
pneumatyczne).

19) W kanalizacji rozdzielczej należy w szerokim zakresie przewidywać

odgałęźniki zamiast studni kablowych odgałęźnych.

20)W ciągach kanalizacji kablowej pierwotnej należy stosować odgałęźniki rur

o jednym odgałęzieniu (ORKKP1) i o dwóch odgałęzieniach (ORKKP2).
Pomiędzy studniami nie może być więcej niż 4 odejścia (po 2 w każdą
stronę).

21)Ze względu na stawiane wymagania uzgodnieniowe (przy zbliżeniach do

gazociągów) dotyczące stosowania studni gazoszczelnych – jako
wymagania na tego rodzaju studnie obowiązuje wymaganie skutecznego
uszczelnienia wszystkich otworów kanalizacji wchodzących do studni oraz
skutecznego uszczelnienia styków elementów prefabrykowanych studni.

22)W sieci Telefonii DIALOG S.A. nie jest przewidywane w zasadzie

stosowanie szaf kablowych. Jeśli wystąpi potrzeba instalowania szaf w
ciągach kanalizacji pierwotnej, Telefonia DIALOG S.A. poda ten fakt w
wytycznych do projektowania przeznaczonych dla projektanta.

4.2.2. Podstawowe składniki kanalizacji kablowej pierwotnej

Podstawowe składniki kanalizacji kablowej pierwotnej stanowią:
1) Rury kanalizacji kablowej (zwykłej i wzmocnionej),a w szczególności:

a) RPE 110 – rury polietylenowe gładkie, średnica zewnętrzna 110

mm, grubość ścianek nie mniejsza niż 3 mm;

b) RPE 110g – jw., lecz grubościenne, o grubości ścianek nie

mniejszej niż 5 mm;

c) RPE 110-2p – rury polietylenowe dwuwarstwowe karbowane, w

odcinkach prostych;

d) RPE 110-2z - rury jw., lecz w zwojach;
e) RPE 110-3 - rury trzywarstwowe, z zewnętrzną warstwą

karbowaną,

f) RPE 125 - rury polietylenowe gładkie, obiektowe, o średnicy

zewnętrznej 125 mm i grubości ścianki co najmniej 5 mm (mogą
być stosowane rury o jeszcze większej średnicy).

2) Akcesoria rur kanalizacji kablowej pierwotnej:

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

36/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

a)  ZRKP – złączki rur,
b)  ORKP – odgałęźniki rur,
c)  ORKP1 – odgałęźniki rur o jednym odgałęzieniu
d)  ORKP2 - odgałęźniki rur o dwóch odgałęzieniach,
e)  PRKP – przekładki rur,
f)  URKKP – uszczelki rur,
g)  URKKPm – uszczelki mechaniczne,
h)  URKKPmp – uszczelki mechaniczne rur pustych,
i)  URKKPmk – uszczelki mechaniczne rur z kablami,
j)  URKKPp – uszczelki pneumatyczne,
k)  URKKPz – uszczelki zalewane,
l)  URKKPpi – oszczelki rur z kablami, piankowe,
m)  ŁRKKP – łuki rur,
n)  ŁRKKP° - łuki rur o kącie 45°,
o)  RKKP:2 – rury dwudzielne, naprawcze,
p)  TO – taśmy ostrzegawcze.

3) Studnie kablowe ze względu na materiał z którego są wykonane:

a)  SKpb – studnie kablowe plastikowo-betonowe,
b)  SKb – studnie kablowe betonowe,
c)  SLp – studnie kablowe polietylenowe.

4) Studnie kablowe (ze względu na wielkość):

a) SKO–1
b) SKO–2
c) SKO–2p
d) SKO–4
e) SKO–4p
f) SKO–6
g) SKO–12
h) SKMP–3
i) SKMP–4

W konkretnych realizacjach projektowych należy stosować składniki

kanalizacji kablowej wg aktualnej listy wyrobów dopuszczonych do stosowania
w sieci telekomunikacyjnej Telefonii DIALOG S.A. (norma ZN-02/TD S.A. –10)
oraz stosownie do wytycznych do projektowania przekazanych przez służby
inwestorskie Telefonii DIALOG S.A.
(przeniesione w inne miejsce)

4.2.3. Długość przelotów między sąsiednimi studniami

Długość przelotów między studniami magistralnymi oraz między studniami

rozdzielczymi nie powinna przekraczać 120 m.

Długość odcinka kanalizacji od studni do budynku nie powinna przekraczać

20 m.

4.2.4. Głębokość ułożenia
• Głębokość ułożenia kanalizacji powinna być tak zaprojektowana, aby

najmniejsze przykrycie liczone od poziomu nawierzchni do górnej powierzchni

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

37/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

kanalizacji wynosiło dla:

a)  kanalizacji magistralnej - 0,7 m,
b)  kanalizacji rozdzielczej 2-otworowej - 0,6 m,
c)  kanalizacji rozdzielczej 1-otworowej - 0,5 m.

Przy przejściach pod jezdnią bez linii tramwajowej oraz przy kanalizacji

ułożonej w międzytorzu linii tramwajowej głębokość ułożenia powinna być taka,
aby pokrycie nie było mniejsze od 0,8 m, a pod torami tramwajowymi - 1 m.

W sytuacjach uzasadnionych trudnościami technicznymi dopuszcza się

zmniejszenie głębokości ułożenia kanalizacji pod warunkiem jej odpowiedniego
zabezpieczenia, np. ławą betonową lub wykonania kanalizacji z grubościennych
rur z tworzywa sztucznego bądź rur stalowych. Grubość warstwy przykrycia
kanalizacji powinna wynosić co najmniej 0,2 m.

• Głębokość ułożenia kanalizacji pod torami kolejowymi powinna być zgodna z

PN-T-45002 Telekomunikacyjne linie przewodowe - Skrzyżowania z liniami
kolejowymi - Ogólne wymagania.

4.2.5. Prostoliniowość przebiegu

Kanalizacja kablowa powinna na odcinkach między sąsiednimi studniami

przebiegać prostoliniowo. W uzasadnionych technicznie wypadkach rury kanalizacji
mogą odchylać się od przebiegu prostoliniowego, jednak promień wygięcia rur nie
powinien być mniejszy niż 6 m. W sytuacjach szczególnie trudnych terenowo
dopuszcza się sporadycznie promień wygięcia nie mniejszy niż 2 m. Przy
wprowadzaniu do studni i przy projektowaniu wlotów do budynków odcinek
prostoliniowy powinien wynosić co najmniej 1 m.

W wypadku kanalizacji magistralnej powyższe zasady określające przebieg

nieprostoliniowy między sąsiednimi studniami należy stosować wyjątkowo, w
sytuacjach uzasadnionych względami terenowymi i ekonomicznymi.

4.2.6. Spadek kanalizacji

Przy projektowaniu należy mieć na uwadze, że w terenie usytuowanym

poziomo kanalizacja powinna być układana ze spadkiem 0,1

÷0,3 % w kierunku

jednej ze studni. W terenie pochyłym kanalizację należy usytuować zgodnie z
naturalnym ukształtowaniem terenu, z zachowaniem zasady spadku na
poszczególnych odcinkach w kierunku jednej ze studni.

Kanalizacja kablowa wprowadzana do komory kablowej powinna być ułożona

ze spadkiem nie mniejszym od 2 %, a do budynków nie mających komór ze
spadkiem nie mniejszym od 0,5 % w kierunku studni kablowych.

4.2.7. Wentylacja studni

Przy projektowaniu kanalizacji kablowej pierwotnej należy uwzględniać

poniższe zasady:
• W pokrywach studzien należy umieszczać wietrzniki w sposób następujący:

1) w kanalizacji magistralnej:

a) w co drugiej studni przelotowej, jeśli odległość między studniami

nie przekracza 100 m,

b) w każdej studni, jeśli odległość między studniami przekracza

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

38/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

100 m,

c) w każdej studni szafowej, rozgałęźnej i stacyjnej,

2) w kanalizacji rozdzielczej:

a) w co drugiej studni przelotowej, jeśli odległość między studniami

nie przekracza 100 m,

b) w każdej studni przelotowej, jeśli odległość między studniami

przekracza 100 m,

c) w każdej studni, z której jest wykonane wprowadzenie kabli do

budynku.

• W wypadku projektowania kanalizacji specjalnej należy przewidywać wietrzniki w

pokrywach wszystkich studni na terenie przebiegu kanalizacji specjalnej przez
teren stacji elektroenergetycznej oraz wg zasad przytoczonych wyżej -
w wypadku projektowania odcinka kanalizacji specjalnej poza terenem stacji
elektroenergetycznej ( w jej bezpośrednim sąsiedztwie).

4.2.8. Zabezpieczenie studni przed ingerencją osób nieuprawnionych

W dokumentacji technicznej (projekt budowlany, projekt wykonawczy) należy

przewidywać zabezpieczenie studni kablowych przed ingerencją osób
nieuprawnionych, np. w postaci zamka z układem zasuwowo-ryglowym, oraz
przewidywać ewentualnie instalację czujnika otwierania studni. Instalację tych
elementów należy projektować wyłącznie dla studni wskazanych przez operatora –
Telefonię DIALOG S.A.

4.2.9. Wprowadzenia do budynków i obiektów
• Wprowadzanie kanalizacji do budynków stanowiących obiekty

telekomunikacyjne

Do budynku obiektu telekomunikacyjnego (centrala telefoniczna, stacja

teletransmisyjna itp.) kanalizacja powinna być wprowadzana do komory kablowej ze
studni kablowej stacyjnej usytuowanej przed budynkiem.

Wprowadzana do komory kablowej kanalizacja powinna mieć zachowany

spadek określony wyżej. Rury kanalizacji powinny być zakończone w gardle
wykonanym w ścianie budynku. Na wprowadzenie mogą być stosowane wszystkie
rodzaje rur używane do budowy kanalizacji.

Otwory kanalizacji oraz obudowa rur powinny być uszczelniane od strony

komory kablowej oraz studni stacyjnej, przy czym odległość między ściankami
sąsiadujących ze sobą rur (w nowo budowanych wprowadzeniach) nie powinna być
mniejsza niż 10 mm. Otwory wprowadzeniowe należy pogrupować w pionowe ciągi
mające po dwa otwory w poziomie, przy czym odległość między sąsiadującymi ze
sobą ściankami rur tych ciągów powinna wynosić 100 mm. Należy przy tym stosować
zasadę układania w jednej rurze tylko jednego kabla. Dla cienkich kabli należy
budować kanalizację wtórną między komorą kablową a studnią stacyjną.
Do uszczelniania rur kanalizacji

∅110 z kablami prowadzonymi bezpośrednio w rurze

należy przewidywać stosowanie uszczelek Jackmoon (w zależności od liczby kabli -
typuSimplex,Triplex lub Quadplex) bądź uszczelek typu TDUX-100 Raychem (w
wypadku, gdy liczba kabli jest większa niż 2 stosuje się dodatkowo spinki TDUX-CL-
80).

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

39/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Do uszczelniania rur

∅40 z kablem światłowodowym należy przewidywac stosowanie

uszczelek Fiber Optic Simplex - Jackmoon.
Do uszczelniania rur pustych należy przewidywać stosowanie uszczelek typu Blanck
- Jackmoon.

• Wprowadzanie kanalizacji do budynków mieszkalnych, urzędowych itp.

Kabel telekomunikacyjny należy wprowadzać do budynków w kanalizacji

kablowej z zastosowaniem przerwy gazowej o długości co najmniej 1 m.

Dopuszcza się wprowadzanie kanalizacji kablowej do większych obiektów, jak

np. banki itp. pod warunkiem wykonania uszczelnienia wodnego i gazowego
wprowadzeń w sposób wskazany w projekcie technicznym wykonawczym. Średnica
rury kanalizacji kablowej wprowadzanej do budynku powinna być jak najmniejsza, ale
umożliwiająca wprowadzenie w przyszłości do budynku dodatkowych kabli takiego
samego typu i w takiej samej liczbie, jak to zostało ujęte w projekcie.

W wypadku braku zgody właściciela budynku lub terenu na wprowadzenie

kabla z uszczelnieniem ziemnym (w przyszłości konieczność powtórnego
rozkopywania i zniszczenia nawierzchni) dopuszcza się wprowadzenie rur kanalizacji
kablowej do budynku, należy jednak zaproponować bezpieczny i pewny sposób
uszczelnienia.

Średnica otworu kanalizacji powinna być równa co najmniej 1,4-krotnej

średnicy zewnętrznej wprowadzanego kabla, jednak nie większa niż 50 mm.

Dopuszcza się układanie w jednym otworze kilku kabli z zachowaniem

zasady, że do jednego otworu nie wolno wciągać więcej niż:

a) 2 kabli, jeżeli suma ich średnic przekracza 0,75 średnicy otworu,
b) 3 i więcej kabli, jeżeli suma ich średnic przekracza średnicę otworu

kanalizacji.

• Wprowadzanie i uszczelnianie kanalizacji do studni kablowych

Wprowadzane ciągi kanalizacji kablowej powinny kończyć się w

zabetonowanej części gardła. Rury tworzące kanalizację powinny być złączone
zaprawą cementową na długości ok. 0,5 m od początku gardła.

W wypadku nieprostoliniowego przebiegu kanalizacji, rury na odcinku 1 m

przed wlotem do studni powinny - jak podano wyżej - przebiegać prostoliniowo.

Na odcinkach kanalizacji między studniami do uszczelniania rur kanalizacji

pierwotnej wypełnionych kablami lub rurami wtórnymi należy przewidywać
stosowanie pianki PU, jak to przedstawiono na rys. 2 - (4). W celu zapewnienia
maksymalnej szczelności należy umieścić kabel lub rurę kanalizacji wtórnej (np.
∅ 40) centralnie w stosunku do uszczelnianej rury kanalizacji ∅110. Dodatkowo
należy przewidywać stosowanie przekładki dystansowej - rys. 2 - (5), która
uniemożliwia przedostanie się pianki zbytnio w głąb uszczelnianej kanalizacji.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

40/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

1 - rura

∅110

4 - uszczelnienie pianką PU

2 - kabel OTK

5 - przekładka dystansowa

3 - rura

∅40

Rys. 2. Sposób uszczelnienia rur kanalizacji

∅110 i ∅40

• Wprowadzanie kanalizacji kablowej do obiektów i studni na trasie

kanalizacji specjalnej

Wprowadzanie rur stalowych wraz z wypełniającymi je rurami izolacyjnymi

należy wykonywać wg ogólnie obowiązujących zasad, z uwzględnieniem dodatkowo
wykonania połączeń metalowych, uziomów i innych elementów wg dokumentacji
technicznej opracowanej wg Wytycznych o ochronie linii i urządzeń
telekomunikacyjnych przed szkodliwym oddziaływaniem linii elektroenergetycznych i
trakcji elektrycznej prądu stałego.

4.2.10. Projektowanie kanalizacji kablowej na mostach, wiaduktach, w tunelach

i wewnątrz budynków

Zasady ogólne

Ciągi kanalizacji budowanej na mostach, wiaduktach, w tunelach i wewnątrz
budynków powinny być, wykonane z rur trudnopalnych.

W wypadku niedostatecznej grubości przykrycia przy stosowaniu rozwiązań z

zagłębieniem kanalizacji należy używać rur specjalnych (grubościennych lub
stalowych).

Należy unikać prowadzenia kanalizacji po mostach i wiaduktach o konstrukcji

drewnianej.
• Ciągi kanalizacji w konstrukcji żelbetowej dróg i mostów

Ciągi ze zwykłych (cienkościennych) rur PE można stosować, jeśli między

nawierzchnią chodnika a konstrukcją mostu (wiaduktu) znajduje się warstwa ziemi o
takiej grubości, aby istniała możliwość ułożenia ciągów na warstwie ziemi o grubości
co najmniej 20 cm i przykrycia ich warstwą ziemi o grubości co najmniej 50 cm. W
wypadku niedostatecznej grubości warstwy ziemi należy stosować rury
grubościenne. Ułożenie tych rur należy projektować w korytach pod chodnikiem lub
mocować je do konstrukcji mostu.

Dopuszcza się zaprojektowanie budowy kanału asfaltowanego,

przeznaczonego do układania kabli, przykrytego pokrywami licującymi z
powierzchnią chodnika.
• Ciągi kanalizacji pod konstrukcją stalową mostów

Na mostach stalowych należy projektować kanalizację, wykorzystując rury

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

41/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

specjalne (grubościenne lub stalowe, dwukrotnie asfaltowane od wewnątrz i
zewnątrz). Rury powinny być mocowane do konstrukcji mostu w taki sposób, aby nie
były narażone na dodatkowe naprężenia wynikające z wahań temperatury. Rury
powinny być podwieszane na wieszakach sprężynujących w sposób umożliwiający
wzajemne przesuwanie się sąsiednich odcinków rur i zmniejszający zarazem
zagrożenie kabli o powłokach ołowianych przez korozję międzykrystaliczną (jeśli
takie kable będą jeszcze zastosowane).

Ciąg kanalizacji powinien być, w miarę możliwości, umieszczony w miejscu

mało widocznym, ale dostępnym przy pracach konserwacyjnych.

W przejściach przez filary i przyczółki rury tworzące kanalizację kablową

powinny być przepuszczane przez odcinki rur stalowych o odpowiednio większej
średnicy osadzone w filarach i przyczółkach. W wypadku, gdy jednostka
administrująca mostem nie wyrazi zgody na przejście przez filary i przyczółki ze
względu na możliwość osłabienia ich konstrukcji, należy zaprojektować odpowiednie
obejścia tych elementów, z zapewnieniem jednakże dostępu do kanalizacji przy
pracach konserwacyjnych. Obejścia powinny umożliwiać zaciąganie kabli i kanalizacji
wtórnej.

W wypadku mocowania rur kanalizacji kablowej do konstrukcji mostu lub

wiaduktu nad torami z trakcją elektryczną przejścia należy projektować rurami
specjalnymi lub, ze względu na wymóg trudnopalności, stalowymi wypełnionymi
rurami izolacyjnymi.

Dopuszcza się inne rodzaje konstrukcji wsporczej w konstrukcjach stalowych

mostów, w postaci półek lub drabinek wykonanych w ten sposób, aby był łatwy
dostęp do kanalizacji przy pracach konserwacyjnych. Mocowana tak kanalizacja
powinna umożliwiać łatwe zaciąganie kabli i kanalizacji wtórnej.
• Przejścia przez tunele

Kanalizacja w tunelach powinna być zaprojektowana w zależności od warunków:

a) z rur trudnopalnych pod chodnikiem,
b) z rury specjalnych, najlepiej stalowych ze względu na wymóg trudnopalności,

jeśli nie jest możliwe dostateczne pokrycie ziemią,

c) z rur jak w b) mocowanych do ściany tunelu,
d) w postaci koryta betonowego pod chodnikiem, wypełnionego rurami jak w p.

a), asfaltowanego wewnątrz i przykrytego pokrywami.

Kanalizacja powinna być tak wykonana, aby był do niej łatwy dostęp przy

pracach konserwacyjnych oraz aby było możliwe zaciąganie kabli i kanalizacji
wtórnej.
• Kanalizacja wewnątrz budynków

W koniecznych wypadkach odcinki kanalizacji pierwotnej wewnątrz budynków

należy wykonać wg indywidualnego rozwiązania projektowego, z uwzględnieniem
ogólnych wymagań podanych wyżej.

4.2.11. Skrzyżowania kanalizacji z jezdniami ulic i drogami
• W

zależności od technologii budowy kanalizacja na skrzyżowaniach z jezdniami i

drogami publicznymi może być wykonana z rur grubościennych HDPE
(przepustowych, obiektowych) albo z rur stalowych stosowanych wyłącznie jako
rury obiektowe i krzyżować się z jezdnią (drogą) pod kątem prostym z

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

42/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

dopuszczalną odchyłką 15°.
Skrzyżowania kanalizacji z drogą gruntową można wykonywać bez stosowania
rur specjalnych i pod dowolnym kątem.
Powyższe warunki dotyczące kątów skrzyżowań powinna również spełniać
kanalizacja specjalna.

• Jeżeli grubość przykrycia kanalizacji pod jezdnią jest mniejsza od 0,7 m, a pod

torami tramwajowymi od 0,8 m, ciąg kanalizacji należy zabezpieczyć ławą
betonową.
Do budowy ciągów kanalizacji na skrzyżowaniach metodą wiertniczą,
przeciskową lub tunelową należy stosować rury obiektowe z tworzyw sztucznych
albo rury stalowe.
Dla ciągu wielootworowego dopuszcza się zastosowanie jednej rury stalowej o
większej średnicy i umieszczenie w niej potrzebnej liczby rur kanalizacji
pierwotnej.
Do budowy ciągów kanalizacji na skrzyżowaniach w wykopie otwartym należy
stosować rury grubościenne albo rury polietylenowe karbowane dwuwarstwowe.

4.2.12. Skrzyżowania i zbliżenia z torami kolejowymi i tramwajowymi
• Skrzyżowania

Na skrzyżowaniach z torami kolejowymi należy stosować rury przepustowe
(obiektowe) stosownie do indywidualnych uzgodnień. Skrzyżowania z torami
kolejowymi należy wykonywać zgodnie z wymaganiami normy PN-T-45002
normą, natomiast z torami tramwajowymi - zgodnie z zasadami podanymi wyżej.
Kanalizację specjalną na odcinkach skrzyżowań z torami kolejowymi lub
tramwajowymi należy projektować zgodnie z wyżej określonymi zasadami oraz
zgodnie z Wytycznymi o ochronie linii i urządzeń telekomunikacyjnych przed
szkodliwym oddziaływaniem linii elektroenergetycznych i trakcji elektrycznej prądu
stałego.

• Zbliżenia

Na odcinkach zbliżeń z torami kolejowymi lub tramwajowymi należy projektować
układanie ciągów kanalizacji z rur stosowanych do budowy kanalizacji pierwotnej.
Dopuszczalne zbliżenie do toru tramwajowego nie powinno być mniejsze od 2 m,
licząc od najbliższej szyny do skraju kanalizacji kablowej. Dopuszcza się
projektowanie przebiegu kanalizacji w międzytorzu linii kolejowej pod warunkiem,
że odległość od górnej powierzchni kanalizacji do nawierzchni nie będzie
mniejsza od 0,8 m. Podane powyżej odległości odnoszą się również do
kanalizacji specjalnej.

W celu pełniejszego przedstawienia problematyki projektowania skrzyżowań

kanalizacji kablowej pierwotnej z torami kolejowymi przytacza się najbardziej istotne
ustalenia wg PN-T-45002.

Ogólnie biorąc, linie telekomunikacyjne przy skrzyżowaniach z torami

kolejowymi powinny być zabezpieczone przed:

a) szkodliwymi oddziaływaniami trakcji prądu stałego lub przemiennego,
b) korozją,
c) szkodliwymi wpływami chemicznymi, czynnikami mechanicznymi i

klimatycznymi.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

43/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

W zależności od zastosowanej technologii budowy przepusty rurowe pod

torami kolejowymi należy projektować jako wykonywane:

− z

grubościennych polietylenowych (

∅ = 110/5 mm), jako rur kanalizacji

kablowej pierwotnej(rury przepustowe),

− z

grubościennych rur polietylenowych (

∅ = 125/7 lub 125/11,4 mm) - jako

rury obiektowe,

− z rur stalowych przewodowych wg PN-79/H-74244 dwustronnie

asfaltowanych (

∅ = 108 lub 133 mm) jako rury obiektowe.

Dokumentacja techniczna przejść kanalizacji pod torami kolejowymi

powinna zawierać:

a) plan sytuacyjny terenu z domiarami do punktów stałych oraz ze

wskazaniem istniejącego uzbrojenia terenu,

b) profil podłużny i poprzeczny projektowanego przejścia pod torami

kolejowymi,

c) rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych w osi przejścia kanalizacji pod

torami,

d) projekt konstrukcji odciążającej czynne tory,
e) projekt wykonania robót ziemnych dla przeprowadzenia rurociągu lub kabla

pod torami kolejowymi, np. wykop otwarty, otwór wykonany sposobem
wiertniczym w rurze osłonowej, przeciskanie przewodu przez grunt,

f) inne warunki i wymagania dotyczące specyfiki rurociągu lub kabla

wynikające ze szczególnych warunków miejscowych.

Kąt skrzyżowania przejścia kablowego (rurociąg, kanalizacja pierwotna) z

linią kolejową powinien zawierać się w granicach 60°

÷ 90°, z zaleceniem

stosowania kąta zbliżonego do 90°. Stosowanie kąta mniejszego od 60° jest
dopuszczalne, jednak wymaga każdorazowego uzasadnienia techniczno-
ekonomicznego.

Przy wykonywaniu robót związanych z przeprowadzeniem rurociągów i kabli

pod torami kolejowymi, we wszystkich fazach robót należy zachować skrajnię
budowli wg PN-69/K-02057.

Skrzyżowania linii telekomunikacyjnych powinny być zlokalizowane w

zasadzie na szlaku linii kolejowej. W szczególnych wypadkach, uzasadnionych
technicznie i ekonomicznie, dopuszcza się skrzyżowania tych linii na terenach stacji
kolejowych.

Odległość skrzyżowania linii telekomunikacyjnej od urządzeń i obiektów

kolejowych powinna wynosić co najmniej:

− 2 m od semaforów, tablic, znaków sygnałowych, budynków i wież

wodociągowych,

− 10 m od rozjazdów i krzyżownic linii zelektryfikowanych,

− 50 m od miejsc przyłączenia przewodów powrotnych.
Przy opracowywaniu dokumentacji technicznej na skrzyżowanie kanalizacji

kablowej z torami kolejowymi należy opracować warunki bezpieczeństwa pracy i
ruchu pociągów, zgodnie z wymaganiami przepisów kolejowych.

Konstrukcje obudowy rurociągów lub konstrukcje rurociągów

przeprowadzanych pod torami kolejowymi powinny być projektowane dla
przenoszenia obciążeń wg PN-85/S-10030.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

44/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Przeprowadzanie pod torami przepustów dla kabli sposobem przeciskania

przez grunt rury o średnicy 600 mm lub większej wymaga stosowania konstrukcji
odciążającej tory. Konstrukcje takie powinny odpowiadać wymaganiom odpowiednich
przepisów kolejowych. Rury robocze stosowane przy przeciskaniu mogą służyć jako
rury ochronne.

W projekcie należy uwzględnić, że po wykonaniu robót związanych z budową

przepustów dla kabli pod torami kolejowymi, podtorze kolejowe i konstrukcja
nawierzchni kolejowej powinny być doprowadzone do stanu zapewniającego
bezpieczeństwo ruchu kolejowego.

Wykonanie skrzyżowania kanalizacji kablowej z torami kolejowymi powinno

być zaprojektowane w przepustach rurowych (rurach obiektowych) wykonanych z rur
grubościennych z tworzyw sztucznych albo też z rur stalowych.

Ciągi kanalizacji kablowej i przepusty rurowe, w których kable będą układane

przez zaciąganie z użyciem liny zaciągowej, powinny być ułożone prostoliniowo.

Przepusty przeznaczone dla kabli światłowodowych, które wciąga się

metodami pneumatycznymi, mogą odbiegać od prostoliniowości pod warunkiem, że
rura przepustowa już przy układaniu wypełniana jest odpowiednią liczbą rur
polietylenowych dla rurociągu kablowego, stanowiących kanalizację wtórną.

W zakresie skrzyżowania kanalizacji kablowej pierwotnej z torami

tramwajowymi i kolejowymi należy przy projektowaniu uwzględniać następujące
postanowienia szczegółowe:
• Skrzyżowania kanalizacji kablowej pierwotnej z torami tramwajowymi i

kolejowymi

Na skrzyżowaniach z torami tramwajowymi i kolejowymi do budowy ciągów

kanalizacyjnych należy stosować grubościenne rury z tworzyw sztucznych. W
wyjątkowych wypadkach uzasadnionych technicznie dopuszcza się stosowanie rur
stalowych dwustronnie asfaltowanych (rury obiektowe).

Kanalizacja kablowa przy skrzyżowaniu z linią kolejową powinna być ułożona

pod torami na głębokości nie mniejszej niż 1,5 m w odległości pionowej mierzonej od
górnej powierzchni kanalizacji kablowej do stopki szyny.

Poza torowiskiem kanalizacja kablowa powinna być ułożona na takiej

głębokości, aby zachowane były odległości:

a) 0,3 m od górnej powierzchni kanalizacji do zewnętrznej dolnej powierzchni

kabla sygnalizacyjnego lub zasilającego ułożonych bezpośrednio w ziemi,

b) 0,5 m od górnej powierzchni kanalizacji do najniżej położonego punktu dna

rowu ściekowego lub dolnej powierzchni sączka odwadniającego,

c) 0,8 m od górnej powierzchni kanalizacji do dolnej powierzchni kanału

pędniowego lub kanału kablowego dla kabli sygnalizacyjnych.

Studnie kablowe na skrzyżowaniu powinny być usytuowane tak, ażeby

odległość pozioma studzien mierzona od ściany studni do skrajnych szyn
zewnętrznych torów wynosiła co najmniej 3,0 m, z zachowaniem przepisów
kolejowych o skrajni budowli.

W wypadku skrzyżowania kanalizacji kablowej z wieloma torami

kolejowymi o długości przelotu kanalizacji pod torami większej niż 60 m,
dopuszcza się usytuowanie studni kablowej przelotowej na międzytorzu, po
uzgodnieniu z władzami kolejowymi.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

45/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Przy budowie kanalizacji kablowej na skrzyżowaniach z liniami kolejowymi

należy unikać stosowania układania ciągów kanalizacyjnych w otwartym wykopie,
natomiast posługiwać się technologiami nie wymagającymi naruszania podtorza,
jak np. metodami przecisku lub przewiertu poziomego.

Konstrukcja kanalizacji kablowej na skrzyżowaniu z torami kolejowymi

powinna być zaprojektowana na przenoszenie obciążeń wg PN-85/S-10030. W
wypadku układania kanalizacji kablowej w wykopie otwartym dla zwiększenia
wytrzymałości na obciążenia kanalizacja może być wzmocniona ławą betonową.

W razie budowy na skrzyżowaniu z torami kolejowymi kanalizacji kablowej

w wykopie otwartym albo też sposobem przeciskania rury o średnicy większej lub
równej 600 mm wymaga się, jak podano wyżej, stosowania konstrukcji
odciążającej tory. Rury robocze stosowane przy przeciskaniu mogą służyć jako
rury ochronne.

Do budowy kanalizacji kablowej na skrzyżowaniach z torami kolejowymi

należy używać rur z tworzyw sztucznych, a w wypadkach wykonania tej
kanalizacji metodami przecisku lub przewiertu, z zastosowaniem rur stalowych
obiektowych o dużej średnicy - należy rury te wypełniać odpowiednią liczbą rur z
tworzyw sztucznych o średnicy 110 mm.

• Skrzyżowania kanalizacji kablowej pierwotnej z torami kolejowymi na

mostach, wiaduktach i w tunelach

Ciągi kanalizacji kablowej w nasypach wiaduktów powinny być budowane z rur

z tworzyw sztucznych.

W wypadkach niedostatecznej grubości przykrycia kanalizacji należy stosować

grubościenne rury przepustowe lub obiektowe z tworzyw sztucznych, albo też w
wyjątkowych wypadkach - rury stalowe asfaltowane dwukrotnie od wewnątrz i
zewnątrz (wyłącznie jako rury obiektowe).

Do budowy kanalizacji kablowej w konstrukcji żelbetowej mostów i wiaduktów

można stosować rury z tworzyw sztucznych o nominalnej grubości ścianki, gdy
istnieje możliwość ułożenia ciągów na warstwie ziemi o grubości co najmniej 0,2 m i
przykrycia ich warstwą ziemi o grubości co najmniej 0,5 m.

W wypadku niedostatecznej grubości warstwy ziemi należy stosować rury o

zwiększonych grubościach ścianek lub rury grubościenne przepustowe z innych
materiałów o nie gorszych własnościach, np. rury stalowe asfaltowane dwukrotnie od
wewnątrz i zewnątrz, układane w korytach pod chodnikiem lub mocowane do
konstrukcji mostu.

W zależności od stopnia zagrożenia pożarowego na mostach i wiaduktach

rury kanalizacji kablowej powinny być wykonane z materiałów trudnopalnych i
bezhalogenowych.

Dopuszcza się budowę kanału asfaltowanego, otwartego, do układania w nim

kabli bezpośrednio, przykrytego pokrywami licującymi z powierzchnią chodnika.

Dopuszcza się inne rodzaje konstrukcji wsporczej w konstrukcjach stalowych

mostów lub wiaduktów, w postaci półek lub drabin, do których dostęp jest
umożliwiony.

W tunelach kanalizacja kablowa powinna być wybudowana w zależności od

warunków lokalnych, a mianowicie:

a) z rur z tworzyw sztucznych pod chodnikiem,
b) z rur z tworzyw sztucznych lub z materiałów o podobnych własnościach, o

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

46/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

zwiększonej odpowiednio grubości ścianek, albo też w wyjątkowych
wypadkach z rur stalowych, przy braku dostatecznego przykrycia ziemią,

c) wzmocniona za pomocą rur stalowych obiektowych lub z innego materiału

o nie gorszych własnościach, przymocowanych do ścian tunelu,

d) w postaci koryta betonowego pod chodnikiem, asfaltowanego wewnątrz i

przykrytego pokrywami.

W zależności od stopnia zagrożenia pożarowego w tunelach rury kanalizacji

kablowej powinny być wykonane z materiałów trudnopalnych bezhalogenowych.

4.2.13. Skrzyżowania i zbliżenia z urządzeniami podziemnymi

Przy skrzyżowaniach z innymi urządzeniami podziemnymi kanalizacja

powinna znajdować się, w miarę istniejących możliwości, nad tymi urządzeniami. W
wyjątkowych wypadkach, jeśli takie usytuowanie kanalizacji jest technicznie
niemożliwe, dopuszcza się odstępstwo od powyższej zasady. Ma to zwykle miejsce
wtedy, gdy przykrycie kanalizacji byłoby mniejsze od wymaganego, a przebudowa
innych urządzeń, z którymi występuje skrzyżowanie, okazała się zbyt kosztowna lub
niemożliwa.

Skrzyżowanie kanalizacji kablowej z innymi urządzeniami podziemnymi

powinno być wykonane prostopadle, z dopuszczalną odchyłką 10° w wypadku
przewodów cieplnych i kanalizacji ściekowej, a 30° dla pozostałych urządzeń.

Najmniejsze dopuszczalne przy skrzyżowaniach i zbliżeniach odległości w

rzucie poziomym i pionowym między krawędziami ciągów kanalizacji a innymi
urządzeniami podziemnymi podaje tablica 3.

W wypadku, jeśli przy zbliżeniach wzajemne usytuowanie kanalizacji oraz

urządzeń i obiektów podziemnych uniemożliwia zachowanie odległości wg tablicy 3,
odległości te mogą być zmniejszone do połowy pod warunkiem zastosowania
zabezpieczeń specjalnych, a poniżej połowy (jednakże do nie mniej, niż 25%
wartości z tablicy 3) przy zastosowaniu zabezpieczeń szczególnych. Zabezpieczenie
specjalne polega na umieszczeniu kabla telekomunikacyjnego w rurach ochronnych.
Zabezpieczenie szczególne obejmuje odgrodzenie kabla telekomunikacyjnego od
innego urządzenia podziemnego zaporą (ścianą) oddzielającą.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

47/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Tablica 3

Najmniejsze dopuszczalne odległości kanalizacji kablowej

Lp.

Rodzaj urządzenia podziemnego

Najmniejsza dopuszczalna

odległość w metrach

Skrzyżowania Zbliżenia

1. Kabel telekomunikacyjny ziemny

dowolna

. dowolna

2. Linia elektroenergetyczna zabezpieczona rurami

ochronnymi na długości skrzyżowania lub zbliżenia

dowolna dowolna

3. Linia

elektroenergetyczna 3-kablowa o napięciu

znamionowym 110 kV i wyższym

. wg

4. Linia elektroenergetyczna bez osłony ochronnej

0,5

5. Linia elektroenergetyczna zasilaczy kolejowych

0,8

6. Kanalizacja

prowadząca wody opadowe i ścieki 0,3 1,0

7. Rurociąg wodny magistralny

0,25

1,0

8. Rurociąg wodny rozdzielczy

0,15

0,5

9. Rurociąg parowy sieci cieplnej (obudowa)

0,5

2,0

10. Rurociąg wodny sieci cieplnej (obudowa)

0,5

1,0

11. Rurociąg ropy lub innych płynów technicznych

0,5

8,0

12. Podbudowa telekomunikacyjnej linii napowietrznej

2,0

13. Konstrukcja wsporcza linii elektroenergetycznej

wg PN-E-

051001:1998

14. Ściany budynków i ogrodzenia

0,5

15. Urządzenia odgromowe

5,0

16. Słupy oświetleniowe i trakcyjne (fundament)

0,8

1) W wypadku krzyżowania się kanalizacji z istniejącym kablem telekomunikacyjnym

kanalizacja powinna być ułożona poniżej kabla, a kabel ziemny powinien być
odpowiednio zabezpieczony, np. rurą dwudzielną.

2) Odległości z uwzględnieniem analizy wg Wytycznych o ochronie linii i urządzeń

telekomunikacyjnych przed szkodliwym oddziaływaniem linii
elektroenergetycznych i trakcji elektrycznej prądu stałego.

Przy projektowaniu i budowie ciągów kanalizacji kablowej należy ponadto

uwzględniać wymagania podane w Rozporządzeniu Ministra Łączności wg rozdz. 3,
zarządzeniach Ministra Łączności nr 567 z dn. 2.09.1997 r. i nr 95 z dn. 12.03.1992
r., a dla kanalizacji specjalnej oraz w sytuacjach określonych w tablicy 3 - również
wymagania wynikające z Wytycznych o ochronie linii i urządzeń telekomunikacyjnych
przed szkodliwym oddziaływaniem linii elektroenergetycznych i trakcji elektrycznej
prądu stałego.

W szczególności w wypadku skrzyżowania kanalizacji kablowej, mającej

połączenie z pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt, z gazociągami, należy
skrzyżowania projektować jako wykonane z zastosowaniem na gazociągach rur
ochronnych. Odległość pionowa zewnętrznej ścianki rury ochronnej na gazociągu od
zewnętrznej najbliższej powierzchni kanalizacji kablowej nie powinna być mniejsza
niż 0,15 m dla gazociągu o średnicy do 250 mm i 0,25 m dla gazociągu o średnicy

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

48/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

większej niż 250 mm.

W wypadku, gdy zamontowanie rury ochronnej na istniejącym gazociągu nie

jest możliwe, przy jego skrzyżowaniu z kanalizacją kablową mającą bezpośrednie
połączenie z pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt dopuszcza się zastosowanie rury
ochronnej osłonowej (tj. obiektowej) ze stali na ciągu kanalizacji. Gazociąg powinien
znajdować się nad kanalizacją.

Odległości pionowe między ścianką gazociągu a zewnętrzną ścianką rury

ochronnej zamontowanej na kanalizacji kablowej powinny wynosić:

a) 0,1 m dla gazociągów o ciśnieniu do 400 kPa,
b) 0,2 m dla gazociągów o ciśnieniu powyżej 400 kPa,

natomiast długość rur ochronnych powinna wynosić:

a) 2 m przy skrzyżowaniu z gazociągiem o ciśnieniu do 400 kPa
b) 10 m przy skrzyżowaniu z gazociągiem o ciśnieniu powyżej 400 kPa.
Gazociąg w miejscu skrzyżowania należy przykryć warstwą gruntu

przepuszczalnego, np. piasku, o szerokości co najmniej 0,5 m, mierząc od ścianek
bocznych gazociągu, i na długości 10 m dla gazociągu o ciśnieniu większym niż
400 kPa. Dla gazociągu o ciśnieniu do 400 kPa długość ta może być zmniejszona w
zależności od możliwości lokalizacyjnych skrzyżowania w pasie przeznaczonym dla
urządzeń podziemnego uzbrojenia terenu.

Kąt skrzyżowania kanalizacji kablowej z gazociągami powinien wynosić nie

mniej, niż:

a) 60° z gazociągami ułożonymi w miejscach skrzyżowania w rurach

ochronnych,

b) 15° z gazociągami ułożonymi bez rur ochronnych.

4.2.14. Zasady projektowania komór kablowych, studni stacyjnych i kanalizacji

wprowadzeniowej

4.2.14.1. Wymagania ogólne

Komora kablowa stanowi główny element wprowadzenia kanalizacji kablowej

do budynku stacji telekomunikacyjnej.

W skład ciągów kablowych stanowiących wprowadzenie do budynków stacji

telekomunikacyjnych oraz stanowiących ciągi wewnątrzbudynkowe wchodzą w
kolejności:

a) studnia stacyjna,
b) kanalizacja wprowadzeniowa,
c) komora kablowa,

a) kanalizacja wewnątrzbudynkowa.

Przy projektowaniu powyższych elementów należy przestrzegać

następujących zasad:
1. Zakończenia ciągów powinny umożliwiać wprowadzanie kabli

telekomunikacyjnych do obiektów telekomunikacyjnych.

2. Zakończenia powinny być tak wykonane, aby były chronione obiekty

telekomunikacyjne i budynki abonenckie przed wnikaniem do nich wody i
gazu, przede wszystkim z kanalizacji kablowej.

3. Kanalizacja

wewnątrzbudynkowa powinna spełniać odpowiednie wymagania

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

49/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

przeciwpożarowe dla określonych budynków.

4. Zakończenia kanalizacji kablowej w stacjach telekomunikacyjnych powinny

zawierać:

−  jedną lub kilka studni stacyjnych,
−  jedną lub kilka kanalizacji wprowadzeniowych,
−  komorę kablową,
−  kanalizację wewnątrzbudynkową.

1. Dopuszcza

się stosowanie uproszczonych struktur zakończeń kanalizacji

kablowej (bez komory kablowej) w stacjach telekomunikacyjnych o pojemności do
2000 NN.

2. Rozwiązania techniczne przewidziane w projekcie budowlanym obiektu powinny

zapewniać wymaganą szczelność przestrzeni międzyrurowych zarówno
kanalizacji wprowadzeniowej w ścianie studni stacyjnej (przybudynkowej) i w
ścianie komory kablowej (budynku), jak i szczelność przestrzeni międzyrurowych
kanalizacji wewnątrzbudynkowej w miejscu wprowadzenia do komory kablowej i
sali aparatowej.

3. W wypadku braku możliwości zlokalizowania komory kablowej w budynku,

dopuszcza się wykonanie komory kablowej w studni kablowej(odpowiednio
przystosowanej do pełnienia tej funkcji). Projekt takiej studni podlega
zatwierdzeniu przez osobę odpowiedzialną za przedmiotowe zadanie ze strony
Telefonii DIALOG S.A.

4.2.14.2. Studnia stacyjna

1. Studnia stacyjna powinna być umieszczona przy budynku tak, aby długość

kanalizacji wprowadzeniowej była zawarta w granicach 1

÷20 m.

2. W

zależności od konfiguracji sieci kanalizacji kablowej oraz topografii

położenia budynku może być usytuowana przed nim jedna lub więcej studni
stacyjnych.

3. Studnie powinny być usytuowane pod chodnikami lub w pasach zieleni.

Włazy do studni nie powinny znajdować się przed wjazdami do bram,
wejściami do budynków, pod wylotami rynien, w miejscach odpływu ścieków
oraz w wyznaczonych miejscach parkingów samochodowych.

4. Studnia

kablowa stacyjna powinna być w zasadzie studnią przelotową o

rozmiarach wynikających z liczby otworów kanalizacji kablowej do niej
wprowadzonych, lecz nie mniejsza niż SKO -6. W wyjątkowych wypadkach
dopuszcza się umieszczanie w niej złączy i zapasów kabli
telekomunikacyjnych.

5. W wypadku małych obiektów telekomunikacyjnych studnia stacyjna może

pełnić rolę komory kablowej. Należy wówczas przewidzieć powiększenie jej
gabarytów i wyposażenie w drabinkę lub klamry ułatwiające wejście.

6. Studnia powinna być wyposażona w czujnik obecności gazu wybuchowego

oraz czujnik obecności wody.

7. Na okres zimowy studnia powinna być wyposażona w kominek do

odprowadzania gazu na wypadek zakrycia śniegiem i lodem wietrznika w
pokrywie studni.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

50/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

4.2.14.3. Kanalizacja wprowadzeniowa

1. Kanalizacja wprowadzeniowa może być wykonana z zastosowaniem

wszystkich rodzajów rur używanych do budowy kanalizacji, a w
uzasadnionych wypadkach rur specjalnych.

2. Liczbę rur należy określić wg przewidywanej docelowo liczby

wprowadzanych kabli. Dopuszcza się umieszczanie w rurze pierwotnej kilku
kabli o małych średnicach pod warunkiem zapewnienia skutecznego
uszczelnienia.

3. Kanalizacja powinna być ułożona ze spadkiem w kierunku studni stacyjnej o

wielkości:
− 2% do budynków wyposażonych w komory kablowe,
− 0,5% do budynków bez komór kablowych.

4. Kanalizacja wprowadzeniowa powinna być zakończona w jednakowy sposób

po stronie studni stacyjnej i po stronie komory kablowej, a mianowicie:

a) otwory wprowadzające należy pogrupować w pionowe ciągi mające po

dwa otwory w poziomie, przy czym odległość między sąsiadującymi ze
sobą ścianami rur tych ciągów powinna wynosić 100 mm, a odległość
między ściankami sąsiednich rur nie powinna być mniejsza niż 10 mm,

b) rury kanalizacji kablowej pierwotnej powinny wystawać do 50 mm od

ściany, natomiast rury kanalizacji wtórnej na co najmniej 500 mm,

c) otwory rur pustych i z kablami powinny być uszczelnione.

4.2.14.4. Komora kablowa

1. Komora kablowa powinna znajdować się w części zagłębionej budynku

bezpośrednio pod pomieszczeniami przełącznic i w miejscu dogodnym dla
wprowadzania kabli.
Dopuszcza się usytuowanie komory kablowej w bezpośrednim sąsiedztwie
pomieszczeń przełącznic, na tym samym poziomie.

2. Na terenach zagrożonych powodzią - kablowni (a także siłowni i akumulatorni)

nie należy lokalizować w zagłębionej części budynku, lecz na wyższych
kondygnacjach, w taki sposób, aby nie istniała możliwość ich zalania nawet w
wypadku największej, możliwej do przewidzenia, wody powodziowej.

3. Usytuowanie komory kablowej powinno umożliwiać doprowadzenie do niej

kanalizacji kablowej z dwóch stron budynku.
Dopuszcza się doprowadzenie kanalizacji kablowej tylko z jednej strony, jeśli
ograniczenie to wynika z topografii usytuowania budynku.

4. Rozmiary komory kablowej należy ustalać w oparciu o znaną docelową

pojemność stacji komutacyjnej lub liczbę zakończeń kablowych dla stacji
teletransmisyjnej.
Z powyższych danych należy wyliczać przewidywaną liczbę kabli metalowych,
które zostaną przeprowadzone przez komorę kablową. Niezbędne jest
uwzględnienie także przewidywanej liczby kabli światłowodowych.

5. Wysokość komory kablowej dla obiektów nowo budowanych powinna wynosić

co najmniej 2,5 m, natomiast dla obiektów adaptowanych dopuszcza się
wysokość co najmniej 2,0 m. Powierzchnia KK powinna wynosić co najmniej
4 m

dla każdego 1000 par wprowadzanych kabli o żyłach miedzianych lub na

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

51/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

jeden kabel OTK.

6. Liczbę wprowadzeń kanalizacji kablowej o średnicy wewnętrznej 100 mm do

komory kablowej należy określać przyjmując następujące zasady:

− kable o liczbie 500 par lub większej należy wprowadzać odrębnymi

otworami,

− kable o liczbie par poniżej 500 można wprowadzać wspólnie w jednym

otworze w liczbie umożliwionej jego średnicą i średnicami kabli, pod
warunkiem zapewnienia skutecznych uszczelnień.

7. Otwory przepustowe z komory kablowej mogą być wykonane jako:

− szyby kablowe,
− otwory stropowe o średnicy wewnętrznej 100 mm z rur stalowych lub z

tworzywa sztucznego,

− otwory stropowe o średnicy wewnętrznej 50 mm z rur stalowych lub z

tworzywa sztucznego,

− wiązki rur łączące komorę kablową z przełączalnią (salą aparatową).

8. Liczbę otworów przepustowych należy określać przyjmując, że:

− kable zakończeniowe przeprowadzone do pomieszczeń przełącznic

mają średnicę 25 mm.

9. Należy też uwzględniać przewidywane kable OTK, a mianowicie:

− kable światłowodowe prowadzone w rurach osłonowych trudnopalnych

o średnicy 25 mm,

kable stacyjne w powłoce trudnopalnej o średnicy do 15 mm.

10. Konfiguracje otworów przepustowych do pomieszczeń powinny odpowiadać

rozmieszczeniu poszczególnych rodzajów przełącznic w przełączalni.

11. Konstrukcje wsporcze w komorze kablowej powinny zapewniać:

− swobodne, z zachowaniem dopuszczalnych promieni zginania,

doprowadzenie kabli liniowych metalowych i optotelekomunikacyjnych
do miejsc wykonania złączy rozdzielczych,

− bezpieczne umocowanie złączy rozdzielczych z możliwością łatwego

dostępu w trakcie ich montażu lub ich otwierania i ponownego
zamykania,

− swobodne, z zachowaniem dopuszczalnych promieni zginania,

doprowadzenie kabli rozdzielczych do odpowiednich otworów
przepustowych.

12. Stalowa konstrukcja wsporcza powinna być ocynkowana, krawędzie

elementów wspierających powinny być dostosowane do kształtu ugięć kabli
oraz kształtu osłon złączy kablowych. W suchych pomieszczeniach dopuszcza
się pokrycia lakierem.

13. Konstrukcje wsporcze powinny zawierać:

− ciąg wsporczy umożliwiający uporządkowany sposób doprowadzenia

na wspornikach kabli liniowych do miejsca wykonania złączy
rozdzielczych, przy czym odległości pomiędzy wspornikami kablowymi
nie powinny być większe niż 1 m,

− konstrukcje stojaków do zamocowania złączy rozdzielczych poziomo

lub pionowo,

− ciąg drabinkowy umożliwiający prowadzenie kabli rozdzielczych od

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

52/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

złączy rozdzielczych do odpowiednich otworów przepustowych
prowadzących do przełączalni, z możliwością uporządkowanego
mocowania (szycia) tych kabli na konstrukcji.

14. Komora kablowa powinna mieć ściany otynkowane, z pokryciem malarskim

przeciwpożarowym. Podłoga komory powinna być wykonana co najmniej z gładzi
cementowej na podkładzie gazobetonowym.

15. Wprowadzenia do komory kablowej (rury kanalizacji, przestrzenie między rurami)

powinny być uszczelnione zarówno od strony komory, jak i studni stacyjnej.

16. Komora kablowa powinna mieć oświetlenie umożliwiające swobodną pracę w

razie konieczności wykonania wszelkich prac konserwacyjnych i naprawczych.
Oświetlenie powinno być zapewnione z sieci ogólnej 230 V oraz awaryjne (24 V
prądu stałego lub przemiennego lub 48 V prądu stałego).

17. Do zasilania narzędzi w razie konieczności prac w przełączalni powinno być

doprowadzone napięcie 230 V z sieci ogólnej do typowych gniazd sieciowych.

18. W razie awarii sieci 230 V w komorze kablowej powinna być zapewniona

możliwość korzystania ze źródła awaryjnego 24 V.

19. Dla komory kablowej nie wymaga się instalacji grzewczej. W komorze kablowej

może być wykonana instalacja grzewcza.

20. W komorze kablowej powinien być czynny system wentylacyjny umożliwiający

przebywanie i pracę zespołów roboczych. W wypadku braku możliwości działania
wentylacji grawitacyjnej powinien być zainstalowany system wentylacji
wymuszonej.

21. Komory kablowe powinny być wyposażone w kanały odpływowe i czujnik

obecności wody (nie dotyczy komór usytuowanych na wyższych kondygnacjach).

22. W komorze kablowej powinno być zainstalowane uziemienie w postaci pierścienia

lub szyny uziemiającej. Pierścień uziemiający instalowany w komorach kablowych
stacji komutacyjnych powyżej 2000 NN powinien być wykonany z nieizolowanego
przewodu stalowego ocynkowanego lub miedzianego w postaci linki, pręta
okrągłego, taśmy albo szyny o przekroju co najmniej 120 mm

- w wypadku stali i

50 mm

w wypadku miedzi.

23. Pierścień uziemiający powinien być zamocowany do wsporników stalowych na

wewnętrznej stronie ściany komory kablowej w miejscach łatwych do kontroli i
chroniących przed uszkodzeniami mechanicznymi, a przy przejściach przez
ściany - umieszczony w rurach z PE lub ceramicznych.
Przewód miedziany należy zamocować na wspornikach stalowych mających
podkładki izolacyjne chroniące przed korozją.

24. W stacjach komutacyjnych o pojemności do 2000 NN można zamiast pierścienia

uziemiającego zastosować szynę uziemiającą.
Szyna uziemiająca powinna być wykonana z ocynkowanego płaskownika
stalowego lub z płaskownika o przekroju co najmniej 75 mm

i mieć zaciski

śrubowe nie mniejsze niż M10, zabezpieczone przed odkręcaniem się. Szynę
uziemiającą należy umieścić w miejscu dostępnym do kontroli, np. na ścianie, z
zamocowaniem na wspornikach stalowych mających w wypadku szyny
miedzianej podkładki chroniące przed korozją.

25. Do konstrukcji uziemiającej powinny być przyłączone w sposób trwały wszystkie

metalowe elementy (konstrukcje wsporcze, powłoki kabli, osłony złączowe,
zasobniki zapasów kabli itp.) znajdujące się w komorze kablowej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

53/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

26. Rezystancja uziomu nie powinna być większa niż 10

Ω.

27. Zgodnie z wymaganiem przepisów ogólnobudowlanych w komorze kablowej

powinien być zainstalowany czujnik sygnalizacji przeciwpożarowej.

28. W komorze kablowej powinien być zainstalowany czujnik obecności metanu.
29. Komora kablowa powinna być skutecznie zabezpieczona przed dostępem osób

nieuprawnionych.

30. Komora kablowa powinna być wyposażona w gaśnice w liczbie wynikającej z jej

powierzchni, umożliwiające gaszenie urządzeń pod napięciem elektrycznym
(śniegowe, proszkowe).

31. W komorze kablowej powinien być zainstalowany telefon służbowy umożliwiający

połączenie co najmniej z obsługą techniczną stacji komutacyjnej lub salą
aparatową stacji teletransmisyjnej.

32. Poza wyposażeniem wymienionym w p. 15 - 30 oraz wyposażeniem

eksploatacyjnym kabli w komorze kablowej nie powinno być żadnych innych
środków wyposażenia. Wyposażenie niezbędne do prowadzenia różnych prac w
komorze kablowej powinno być każdorazowo dostarczane z zewnątrz.

33. W komorze kablowej otwory okienne nie są wymagane.

Jeśli z racji konstrukcji budowlanej są otwory okienne w komorze kablowej, to
powinny być one zabezpieczone w sposób uniemożliwiający dostęp osobom
nieuprawnionym oraz powinny być odpowiednio szczelne, zapewniające poziom
wilgotności nie większy niż w pomieszczeniach mieszkalnych.

34. Wejście do komory kablowej powinno być zamykane drzwiami wyposażonymi w

zamek patentowy, uniemożliwiający dostęp osobom nieuprawnionym.
Komory kablowe o powierzchni powyżej 12 m

powinny być wyposażone w

dodatkowe drzwi (awaryjne).

35. W komorze kablowej powinny znajdować się konstrukcje wsporcze (statywy,

drabinki) umożliwiające mocowanie złączy i prowadzenie kabla.

36. W komorze kablowej mogą być umieszczone konstrukcje służące do

zaciągania kabli.

4.2.14.5. Kanalizacja wewnątrzbudynkowa

1. Kanalizacja

wewnątrzbudynkowa powinna umożliwiać prowadzenie wiązek

kabli zakończeniowych (w powłokach trudnopalnych) lub kabli liniowych w
przepustach lub rurach trudnopalnych.

2. Zaleca

się podczas instalacji kabli zakończeniowych zainstalowanie w szybie

lub przepuście wiązki rur trudnopalnych o średnicy 32 mm (lub innej) w liczbie
umożliwiającej instalowanie nowych kabli, szczególnie
optotelekomunikacyjnych, w okresie 5

÷ 10 lat.

3. Kanalizacja

wewnątrzbudynkowa powinna spełniać odpowiednie wymagania

przeciwpożarowe.

4. Wloty rur kanalizacji wewnątrzbudynkowej od strony sali aparatowej powinny

być wykonane w ten sposób, aby tworzyły giętkie (wiotkie) końce o długości
około 0,5 m, umożliwiające ewentualne dostosowanie kierunku wprowadzeń
poszczególnych kabli do miejsc ich wprowadzeń na urządzenia w sali
aparatowej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

54/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

4.2.14.6. Zakończenia kanalizacji kablowej w kontenerze centrali

telekomunikacyjnej oraz w innych obiektach (zabudowa biznesowa,
mieszkaniowa - wielorodzinna, jednorodzinna)

a) Studnia przykontenerowa powinna być przystosowana do pełnienia

jednocześnie funkcji komory kablowej i studni stacyjnej.

b) Odcinek kanalizacji między studnią przykontenerową a kontenerem

powinien odpowiadać wymaganiom na kanalizację
wewnątrzbudynkową.

c) W obiektach tego typu jak zabudowa biznesowa, mieszkaniowa

(wielorodzinna, jednorodzinna itp.) należy projektować zakończenie
kanalizacji kablowej wg rozwiązań indywidualnych, przy przestrzeganiu
zasad podanych w niniejszym rozdziale.

4.3. Kanalizacja wtórna

4.3.1. Zasady podstawowe

Kanalizacja wtórna powinna być zaprojektowana zgodnie z następującymi

wymaganiami:

1) Zgodność z normami zakładowymi operatora lub wytycznymi jego służb

inwestorskich.

2) Stosowanie kanalizacji wtórnej w sieciach Telefonii DIALOG S.A.

dopuszcza się w uzasadnionych wypadkach, wskazanych projektantowi w
wytycznych do projektowania.

3) Stosowanie rur RHDPE z warstwą poślizgową, o średnicy 32/2,9 mm.

Dopuszcza się również rury 40/3,7 mm, a także stosowanie rur RHDPE
rowkowanych oraz rur z preinstalowaną linką ciągową lub kablem.

4) Kanalizację wtórną wykonuje się wtedy, gdy w kanalizacji pierwotnej ma

być przeprowadzony przynajmniej jeden kabel światłowodowy lub inny
kabel w osobnym otworze.

5) Jeśli na wspólnym ciągu kanalizacji pierwotnej jej rury przebiegają w jednej

warstwie, dla kanalizacji wtórnej z kablem OTK należy przewidzieć jeden z
otworów skrajnych, tak aby możliwe było prowadzenie kabla OTK w
studniach narożnych po łuku o dużym promieniu. Jeśli natomiast rury
kanalizacji pierwotnej przebiegają w dwóch lub większej liczbie warstw, dla
kanalizacji wtórnej z kablem OTK należy przeznaczyć jeden ze skrajnych
otworów w dolnej warstwie, z zapewnieniem możliwości prowadzenia kabla
OTK również po łuku o dużym promieniu.

6) Przy zajmowaniu całego otworu kanalizacji pierwotnej na kanalizację

wtórną należy projektować wciąganie od razu zestawu 4 rur kanalizacji
wtórnej (należy mieć na uwadze, że w zależności od stanu kanalizacji
pierwotnej – mogą w praktyce wystąpić trudności z wciągnięciem 4 rur).

7) Dopuszczalne jest zajęcie dla kanalizacji wtórnej otworów kanalizacji

pierwotnej częściowo zajętych przez inne kable, ale tylko w wypadku braku
wolnych otworów kanalizacji pierwotnej i gdy w otworach częściowo
zajętych przez inne kable mieści się wymagana liczba rur kanalizacji
wtórnej.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

55/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

8) Do budowy kanalizacji wtórnej należy stosować rury polietylenowe 32/2,9

mm, z tolerancją grubości ścianki – 0/+ 0,3 mm.

9) W studniach, przez które ma przebiegać kanalizacja wtórna z kablem OTK

lub kanalizacja wtórna przygotowana dla kabla OTK, właz powinien być
wykonany asymetrycznie względem komory studni, tak aby kanalizacja
wtórna była zabezpieczona przed uszkodzeniem w mogącym nastąpić
przez stąpnięcie przy wchodzeniu do studni. Przy opracowywaniu projektu
należy odpowiednio uwzględnić tę sytuację i przewidzieć przebudowę
studni, jeśli to będzie konieczne dla spełnienia powyższego warunku.

10) Przebieg kanalizacji wtórnej jest określony trasą kanalizacji pierwotnej, z

tym że należy dążyć do zachowania jednakowych miejsc wprowadzenia
kanalizacji wtórnej do studni kablowych (z położonych odpowiednio
naprzeciw siebie otworów kanalizacji pierwotnej). Przy zmianie kierunku
przebiegu kanalizacji wtórnej w studni należy dążyć, aby kanalizacja
wtórna wchodziła do otworów kanalizacji pierwotnej odpowiadających
sobie, nie krzyżując się w studni (zachowując tę samą stronę przebiegu w
studni).

11) Kanalizację wtórną dzieli się na odcinki zaciągowe, których długość

powinna być dostosowana do technologii zaciągania kabli.

12) Do usytuowania rur kanalizacji wtórnej należy, w miarę możliwości,

wybierać wolne otwory kanalizacji pierwotnej leżące w skrajnych pionach
profilu kanalizacji, zwracając zarazem uwagę na jednakowe usytuowanie w
profilu kanalizacji na sąsiednich odcinkach przelotowych. Dopuszcza się
wykorzystanie dla kanalizacji wtórnej otworów kanalizacji pierwotnej
częściowo zajętych przez kable z żyłami metalowymi, jeśli zmieści się w
tych otworach wymagana liczba rur kanalizacji wtórnej.

13) Przy wprowadzaniu do obiektów telekomunikacyjnych kanalizacja wtórna

powinna się kończyć (wraz z rurociągiem kablowym) w studni stacyjnej.
Kanalizacja wtórna stosowana wewnątrz budynku do prowadzenia kabli
światłowodowych o powłoce palnej powinna być wykonana z rur
trudnopalnych z materiałów bezhalogenowych.

14) Dopuszcza się zaciąganie rury wtórnej 32 lub 40 mm do częściowo

zajętego otworu pierwotnego.

15) Telefonia DIALOG S.A. w zasadzie nie przewiduje budowy jednocześnie

kanalizacji pierwotnej i zaciągania do niej rur kanalizacji wtórnej. Dopuścić
można rury kanalizacji wtórnej RHDPE 32 tylko wtedy, gdy będzie potrzeba
rozbudowy istniejącej kanalizacji pierwotnej 110 do czterech rur HDPE 32.
Również wyjątkowo można dopuścić rozbudowę o rury HDPE 40, ale w
tym wypadku zmieszczą się tylko trzy takie rury do kanalizacji pierwotnej
110.

4.3.2. Podstawowe składniki

Podstawowe składniki kanalizacji kablowej wtórnej stanowią:

1) Rury kanalizacji wtórnej:

a) RHDPEw – rury polietylenowe do budowy kanalizacji wtórnej,
b) RHDPE ... l – rury RHDPE z preinstalowanym sznurkiem lub linka

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

56/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

ciągową,

c) RHDPE...OTK - rury RHDPE z preinstalowanym kablem OTK,
d) RHDPE...t - rury RHDPE trudnopalne, do instalacji

wewnątrzbudynkowych, w tunelach itp.,

e) RHDPE...gł - rury RHDPE gładkie (wewnątrz),
f) RHDPE...r - rury RHDPE rowkowane (wewnątrz).

2) Akcesoria rur kanalizacji wtórnej:

a)  ZRHDPE – złączki rur,
b) ZRHDPEs – złączki skręcane,
c)  URHDPE – uszczelki rur,
d)  URHDPEp – uszczelki rur pustych,
e)  URHDPEk – uszczelki rur z kablami.

4.3.3. Zasady zaciągania rur kanalizacji wtórnej

W projekcie wykonawczym kanalizacji wtórnej należy uwzględniać poniższe

zasady zaciągania rur kanalizacji wtórnej.

Rury polietylenowe kanalizacji wtórnej należy zaciągać w możliwie długich

odcinkach instalacyjnych, formując je w grupy po 2 - 4 rury jednocześnie,

Rury polietylenowe kanalizacji wtórnej powinny być zaciągane przy

temperaturze nie niższej od –5°C. W razie konieczności prowadzenia robót przy
niższej temperaturze należy zapewnić odpowiednie podgrzewanie rur w zwojach lub
na bębnach.

4.3.4. Zasady łączenia rur kanalizacji wtórnej

Łączenie rur polietylenowych kanalizacji wtórnej powinno być wykonane

wyłącznie w studniach kablowych, przy użyciu złączek.

Jeśli rury polietylenowe kanalizacji wtórnej mają być zaciągane do kanalizacji

kablowej w okresie letnim, tj. gdy temperatura panująca w kanalizacji jest znacznie
niższa od temperatury rur na placu budowy, to wszystkie prace związane
z łączeniem rur i układaniem ich w studniach kablowych zaleca się prowadzić
najwcześniej po upływie 24 godzin od czasu zaciągnięcia rur, po ich rozprężeniu się.
Wymaganie to należy podać w projekcie wykonawczym.

W wypadku trudnych warunków panujących w studniach kablowych (małe

studnie, duże wypełnienie kablami) dopuszcza się, po zaciągnięciu kabla, przecięcie
rur kanalizacji wtórnej w studni kablowej, uszczelnienie ich końców i zabezpieczenie
kabla światłowodowego giętką rurą polietylenową karbowaną o stosownej średnicy,
przeciętą wzdłużnie. Giętka rura osłonowa powinna być wraz z kablem ułożona na
wspornikach kablowych. Szczegóły w tym zakresie powinny być określone w
projekcie wykonawczym budowy linii światłowodowej.

4.4. Kanalizacja pierwotno-wtórna

Zasady projektowania kanalizacji pierwotno-wtórnej tradycyjnej wynikają z

zasad projektowania kanalizacji pierwotnej oraz kanalizacji kablowej wtórnej.

W zależności od rozwiązania przyjętego w projekcie technicznym, ułożone

ciągi kanalizacji mogą być zabezpieczone np. taśmami ostrzegawczymi i/lub
ostrzegawczo-lokalizacyjnymi.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

57/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

4.5. Rurociąg kablowy

4.5.1. Zasady podstawowe

Rurociąg kablowy powinien być zaprojektowany zgodnie z następującymi

wymaganiami:

1) Zgodność z normami zakładowymi operatora lub wytycznymi jego służb

inwestorskich.

2) Kanalizację magistralną dla kabla światłowodowego (rurociąg kablowy

skojarzony) projektować z rur RHDPE 40/3,7 mm, układanych równolegle,
bezpośrednio w ziemi, pod rurami

∅ 110 przeznaczonymi dla kanalizacji

kablowej pierwotnej. W konkretnych sytuacjach stosować się do wytycznych
przekazanych przez operatora - Telefonię DIALOG S.A.

3) Poza obszarem zabudowanym (w relacjach pomiędzy miejscowościami)

rurociąg kablowy dla potrzeb światłowodowego kabla magistralnego należy
projektować z rur RHDPE 40/3,7 mm, układanych bezpośrednio w ziemi.
Liczba rur rurociągu kablowego jest każdorazowo uwarunkowana rodzajem
relacji i waha się od 2 do kilkunastu. Liczba ta jest każdorazowo określana w
umowie na prace projektowe. Poza obszarem zabudowanym należy
przewidywać zasobniki w odstępach co około 1000 m w celu umożliwienia
pozostawienia zapasów kabla światłowodowego.

4) W wypadku, gdy rurociąg kablowy dla potrzeb kabla światłowodowego

magistralnego przebiega przez obszar zabudowany (miejscowość), należy
projektować rurociąg kablowy skojarzony w ciągu kanalizacji kablowej
pierwotnej lub, stosownie do otrzymanych wytycznych do projektowania,
projektować dla kabla światłowodowego kanalizację kablową wtórną.

5) W wypadku, gdy rurociąg kablowy dla potrzeb światłowodowej magistrali

międzymiastowej będzie przebiegał we wspólnym wykopie z rurociągiem dla
potrzeb światłowodowej magistrali lokalnej, liczbę rur

∅40 określa się na

podstawie punktu 4.5.1.1.

6) Rurociągi kablowe dla potrzeb kabli światłowodowych międzymiastowych,

umiejscowione we wspólnym wykopie z kanalizacja pierwotną magistralną,
należy układać obok studni kablowych (jako tzw. rurociąg kablowy skojarzony
wyodrębniony). Kable światłowodowe magistrali lokalnej są w takich
wypadkach często zaciągane wprost do rur kanalizacji pierwotnej, bez
kanalizacji wtórnej.

7) Przy przejściach przez drogi, ulice, torowiska oraz na skrzyżowaniach z innymi

mediami, np. rurociągami gazowymi lub wodnymi, rury RHDPE 40/3,7 należy
zaciągnąć do odpowiedniej rury obiektowej (np.

∅ 125).

8) Nad rurociągiem kablowym, w połowie głębokości jego usytuowania, należy

umieszczać taśmę ostrzegawczą (TO). W miejscach o szczególnym
zagrożeniu uszkodzeniami mechanicznymi należy projektować ewentualnie
dodatkowa ochronę w postaci rur osłonowych. Taśmy TO należy stosować w
tych wypadkach, gdy rurociąg kablowy z kablem światłowodowym przebiega
poza obszarem zabudowanym i nie jest dodatkowo chroniony przez rury
kanalizacji

∅110 (tzn., ściśle biorąc, gdy nie mamy do czynienia z kanalizacją

wtórną). Na głębokości ułożenia rurociągu należy umieścić drugą taśmę z

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

58/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

wkładką metalową wykonaną ze stali nierdzewnej (TOL) umożliwiającą
lokalizację przebiegu tego rurociągu. Taśma musi być wyprowadzona na
słupki oznaczeniowo-pomiarowe (przy zasobnikach złączowych i z zapasami).
Należy również stosować znaczniki (markery) przeznaczone do umieszczania
w ziemi w miejscach charakterystycznych dla rurociągu kablowego, gdzie nie
występują inne oznaczenia (np. słupki lokalizacyjne SL), szczególnie do
oznaczania zasobników, złączy kablowych i w miejscach niebezpiecznych
zbliżeń i skrzyżowań do innych mediów podziemnych. Powyższe znaczniki
(markery) podobnie jak i taśma z metalową wkładką mogą być lokalizowane
za pomocą lokalizatorów trasy kabla. Element metalowy taśmy TOL powinien
być wyprowadzony na gniazdka słupków SL.

9) W celu ułatwienia rozróżnienia poszczególnych ciągów rurowych rurociągu

kablowego – należy stosować rury z barwnymi wyróżnikami.

11) Rurociągi kablowe przeznaczone dla kabli światłowodowych

międzymiastowych, umiejscowione we wspólnym wykopie z kanalizacją
magistralną, należy układać obok studni kablowych z tym, że dopuszcza się
wprowadzenie do studni tam, gdzie w przyszłości mogą być przewidywane
wyprowadzenia kabla lub zapasy.

12) Odcinek rurociągu kablowego przebiegającego obok studni kablowej i na

długości po 1 m z obu stron poza studnią należy przykryć, na podsypce,
płytami żelbetowymi o szerokości większej o co najmniej 5 cm od szerokości
rurociągu. w połowie głębokości usytuowania rurociągu należy na tym odcinku
umieścić taśmę ostrzegawczą.

13) W wypadku rurociągów kablowych przeprowadzanych przez studnie kablowe -

rury RHDPE 40/3,7 należy układać w studniach kablowych na wprost bez ich
przecinania, z zachowaniem ciągłości kolorystycznej rurociągu kablowego.
Cięcia mogą występować tylko tam, gdzie wymagają tego względy
technologiczne, jak np. zmiana kierunku wyłożenia rurociągu, połączenia
odcinków fabrykacyjnych rur lub występowanie złączy kablowych. Niezbędne
połączenia rur rurociągu kablowego wykonywać w studniach złączkami
ciśnieniowymi. Rury RHDPE mocować do wsporników zamontowanych w
studniach kablowych.

14) W miejscach, w których dla rurociągu kablowego wypada konieczność

wykonania złącza lub pozostawienia zapasów kabla światłowodowego (co
około 1000 m), należy rurociąg kablowy przebiegający w ciągu kanalizacji
pierwotnej (tzw. rurociąg kablowy skojarzony) wprowadzić do studni przez
otwór

∅ 110 lub okno (wycienienie w ścianie studni) dla rur RHDPE, uciąć rury

wewnątrz studni w odległości 300 mm od ściany i końce rur uszczelnić. Jeżeli
liczba rur rurociągu kablowego jest większa niż 4, w celu wykonania
wprowadzeń należy wykorzystać dwie kolejne studnie na zasadzie takiej, że
do pierwszej studni wprowadza się część rur rurociągu kablowego (nie więcej
niż 4), natomiast pozostałe rury należy układać obok studni. Do drugiej studni
należy wprowadzić pozostałe rury rurociągu kablowego. W miejscach
wymagających pozostawienia zapasów kabla OTK lub wykonania złącza
należy przewidzieć większe studnie niż SKO 2, np. SKO-4 lub SKO-6.

15) W każdym wypadku przy projektowaniu przejść pod dużymi obiektami

wodnymi, drogami krajowymi, torami kolejowymi lub tramwajowymi należy

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

59/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

zaprojektować większą liczbę rur niż to wynika z potrzeb. Dla ciągów 2-
rurowych zaprojektować dodatkowo 1 rurę, dla ciągów 3-, 4-rurowych i
większych - minimum dodatkowo 1 rurę.

16) Na odcinkach, gdzie nie ma kanalizacji kablowej pierwotnej, rury rurociągu

kablowego (RHDPE 40/3,7 mm) należy układać na głębokości 1 m, mierząc
od górnej powierzchni rury. Należy przewidywać w projekcie zasypanie rur
kanalizacji warstwą piasku o grubości co najmniej 10 cm. Wzdłuż rury należy
umieszczać bezpośrednio nad nią TOL, w połowie głębokości TO, stosownie
do szczegółowych ustaleń w tym względzie zawartych w niniejszej normie.

17) Zasobnik na trasie rurociągu kablowego powinien znajdować się na

głębokości ułożenia rurociągu. Dopuszcza się zarówno zasobniki plastikowe
jak i betonowe. Wierzchnia płyta zasobnika powinna znajdować się na
głębokości co najmniej 0,7 m. Przed zasypaniem zasobnik należy przykryć
warstwą folii. Nad zasobnikiem złączowym powinna być ułożona w ziemi
taśma ostrzegawczo-lokalizacyjna TOL, tak jak wzdłuż całej trasy rurociągu
kablowego. Miejsce posadowienia zasobnika złączowego powinno być
oznakowane przy pomocy słupka lokalizacyjnego SL (oznaczeniowo-
pomiarowego SOP) z dołączonym do jego zacisków metalowym elementem
taśmy TOL. W miejscu posadowienia zasobnika konieczne jest
umiejscowienie markera. Ponadto na całej trasie rurociągu kablowego należy
przewidywać umieszczenie słupków oznaczeniowych SO - przede wszystkim
w miejscach, gdzie brak jest obiektów stałych, które mogą służyć do ścisłego
domiarowania trasy, a w szczególności przy przejściach przez cieki wodne
(wystarczy ustawienie słupka SO tylko po jednej stronie cieku). Miejscami,
które należy oznaczać w podany sposób, są również tory kolejowe lub
miejsca, w których następuje zmiana kierunku trasy rurociągu kablowego.
Słupki SO, SL (SOP) powinny być zakopywane na głębokość zapewniającą
trwałą ich stabilność w gruncie, przy czym ich górna część powinna wystawać
ponad powierzchnię ziemi na wysokość około 0,5 m (dotyczy słupków
betonowych, w wypadku słupków o innej konstrukcji należy postępować wg
instrukcji technicznej dotyczącej tych słupków). Na słupkach powinny być
umieszczane w sposób trwały ich numery zależne od numeru złącza kabla
światłowodowego.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

60/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

4.5.1.1. Sposób planowania i realizacji wielorurowych rurociągów kablowych

przebiegających we wspólnym wykopie

TAB.1. Sposób określania liczby rur potrzebnych dla rurociągów

lokalnych i międzymiastowych (LRP) przebiegających we
wspólnym wykopie

Liczba

kabli w

ringu

lokalnym

Liczba rur

przeznaczonych dla

rurociągów magistral

międzymiastowych

Liczba rur

potrzebnych

dla rurociągów

lokalnych i magistral

międzymiastowych

(LPR)

1 X  3+X
2 X  4+X
3 X  5+X
4 X  6+X
5 X  7+X
6 X  8+X
7 X 10+X
8 X 12+X

TAB.2. Sposób realizacji technicznej (RT) rurociągu kablowego w

zależności od liczby rur potrzebnych dla rurociągów lokalnych i
międzymiastowych (LRP) przebiegających we wspólnym wykopie

LRP

Realizacja techniczna (RT)

LRP

Realizacja techniczna (RT)

4xHDPE40

2x(7xHDPE40) + 1xHDPE110

5xHDPE40

2x(7xHDPE40) + 1xHDPE110

6xHDPE40

2x(7xHDPE40) + 2xHDPE110

7xHDPE40

2x(7xHDPE40) + 2xHDPE110

7xHDPE40 + 1xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 2xHDPE110

7xHDPE40 + 1xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

7xHDPE40 + 1xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

7xHDPE40 + 1xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

7xHDPE40 + 2xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

7xHDPE40 + 2xHDPE110

3x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

7xHDPE40 + 2xHDPE110

3x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

7xHDPE40 + 2xHDPE110

3x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 1xHDPE110

3x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

2x(7xHDPE40) + 1xHDPE110

3x(7xHDPE40) + 3xHDPE110

Zaleca się aby ilości rur 7xHDPE40 realizować w postaci wiązek 7 rurowych,

ze względu na większą wytrzymałość takiej wiązki oraz na sztywność i
prostoliniowość przebiegu.

Rury HDPE 110 należy pozostawić puste, przygotowane (w razie wystąpienia

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

61/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

takich potrzeb) do zaciągnięcia kanalizacji wtórnej (4xHDPE32)

W ciągach, w których LRP jest większa od 8 należy stosować odpowiednio

większe studnie np. SKO-6, SKO-12, SKMP3 lub SKMP4.

Odległość pomiędzy sąsiednimi studniami nie powinna być większa niż 120 m.

4.5.2. Podstawowe składniki

Podstawowe składniki rurociągu kablowego stanowią:

1) Rury rurociągu kablowego:

a) RHDPE 40r - rury RHDPE dobudowy rurociągów kablowych

dalekosiężnych (pozamiejskich), a także miejskich,

b) RHDPE...l – rury RHDPE z preinstalowanym sznurkiem lub linką

ciągową,

c) RHDPE...OTK – rury RHDPE z preinstalowanym kablem OTK,
d) RHDPE...t - rury RHDPE trudnopalne, do instalacji

wewnątrzbudynkowych, w tunelach, na mostach itp.,

e) RHDPE...r - rury RHDPE rowkowane (wewnątrz),
f) RPE 125 - rury polietylenowe gładkie, przepustowe, o średnicy

zewnętrznej 125 mm i grubości ścianki co najmniej 5 mm (mogą być
stosowane rury o jeszcze większej średnicy).

2) Akcesoria rur rurociągu kablowego:

a) ZRHDPE – złączki rur 32 mm i 40 mm,
b) URHDPEp – uszczelki rur pustych,
c) URHDPEk – uszczelki rur z kablami.

3) Akcesoria do oznaczania trasy rurociągu kablowego:

a)  TO – taśma ostrzegawcza,
b)  TOL – taśma ostrzegawczo-lokalizacyjna,
c)  TOLw - taśma ostrzegawczo-lokalizacyjna wzmocniona,
d)  SO – słupek oznaczeniowy (plastikowy, betonowy),
e)  SL – słupek lokalizacyjny (zwany słupkiem oznaczeniowo-

pomiarowym - plastikowy, betonowy),

f) M – marker.

4) Zasobniki złączowe:

a) zasobniki złączowe betonowe,
b) zasobniki złączowe plastikowe.

Kolorem taśmy TO i TOL jest kolor jaskrawopomarańczowy. Napisy na

taśmach TO i TOL powinny być wykonane kolorem czarnym. Treść napisów powinna
być następująca:

− na taśmie TO: “DIALOG - logo - UWAGA! KABEL

TELEKOMUNIKACYJNY - logo - “DIALOG”,

− na taśmie TOL: “DIALOG - logo - UWAGA! KABEL

ŚWIATŁOWODOWY - logo - DIALOG”.

4.5.3. Projektowanie budowy rurociągu kablowego

4.5.3.1. Przygotowanie rur polietylenowych

W projekcie wykonawczym należy podawać, że rury polietylenowe

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

62/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

dostarczane na budowę powinny mieć uszczelnione końcówki. W razie braku tych
uszczelnień należy przed rozpoczęciem zaciągania rur sprawdzić ich szczelność i
końcówki rur pozostawić uszczelnione.

4.5.3.2. Układanie rurociągów kablowych w ziemi

Odcinki rur polietylenowych dostarczane w zwojach lub na bębnach układa

się bezpośrednio w ziemi ręcznie w uprzednio przygotowanym rowie albo też metodą
bezwykopową przy użyciu pługoukładaczy rur (kabli).. Sposób układania należy
określić w projekcie wykonawczym.

4.5.3.3. Głębokość układania rurociągów kablowych w ziemi

Głębokość układania rurociągów kablowych w ziemi mierzona od dolnej

powierzchni rury ułożonej na dnie wykopu lub na warstwie podsypki powinna być
zgodna z p. 3.7. W konkretnych sytuacjach terenowych należy przestrzegać
głębokości ułożenia określonej w dokumentacji technicznej (w projekcie budowlanym
i wykonawczym).

W gruntach skalistych, gdzie do wykonania rowów konieczne jest użycie

młotów pneumatycznych lub zastosowanie metody wybuchowej, głębokość ta może
być zmniejszona do 0,4 m pod warunkiem, że na rurociągu kablowym znajdującym
się płycej niż 0,6 m zastosowana zostanie dodatkowa rura ochronna (rura
obiektowa).

Tolerancja głębokości ułożenia rurociągu kablowego w ziemi nie może

przekraczać

± 5 cm.

4.5.3.4. Równoległe układanie kilku rur w rurociągu kablowym

Rury polietylenowe na całej długości rurociągu kablowego nie powinny w

żadnym miejscu krzyżować się lub zamieniać miejscami z rurami sąsiednimi. Ciągi
rur powinny być rozróżnialne przez stosowanie rur z oznakowaniem na zewnętrznej
powierzchni oraz stosowanie przywieszek identyfikacyjnych w studniach i komorach
kablowych.

4.5.3.5. Układanie rurociągów kablowych w terenie o zwiększonym zagrożeniu

uszkodzeniami mechanicznymi

W gruntach specjalnie trudnych oraz w miejscach szczególnie narażonych na

uszkodzenia mechaniczne rurociągi kablowe powinny być budowane z rur
polietylenowych o zwiększonej grubości ścianek (do co najmniej 4,6 mm). Na
życzenie zleceniodawcy rurociąg może być w tych miejscach chroniony dodatkowo
przykrywami kablowymi.

4.5.3.6. Układanie rurociągów kablowych na terenach szkód górniczych

Na terenach szkód górniczych o zagrożeniu do III kategorii rurociągi kablowe

należy układać z pofalowaniem poziomym ok. 3%. Jeżeli nie ma możliwości
ominięcia takich terenów, to rurociągi kablowe należy układać na głębokości 50

÷60

cm na 10 cm warstwie piasku, przykrywać je warstwą piasku o grubości 25 cm i
chronić dodatkowo przykrywami kablowymi. Pofalowanie rurociągu powinno być w
miarę możliwości jak największe, od 3% do 6%. Do budowy rurociągów na terenach

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

63/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

szkód górniczych należy używać rur o grubości ścianki co najmniej 4,6 mm.

4.5.3.7. Rurociągi kablowe przy zbliżeniach i skrzyżowaniach z gazociągami

Przy zbliżeniach i skrzyżowaniach z gazociągami rurociągi kablowe mogą

być wykonane jako kanalizacja nie mająca połączeń z pomieszczeniami dla ludzi i
zwierząt.

W tym celu rurociąg kablowy przed wprowadzeniem do najbliższych,

sąsiadujących z gazociągiem zasobników złączowych oraz do pierwszych
w miejscowości studni kablowych lub do budynków należy przerwać na długości co
najmniej 0,5 m i uszczelnić, a prowadzony kabel światłowodowy zasypać ubitą
ziemią.

Tak wykonany rurociąg kablowy przy zbliżeniu lub skrzyżowaniu z

gazociągiem traktuje się jak kabel ułożony bezpośrednio w ziemi.

4.5.3.8. Zasobniki złączowe

Zasobniki złączowe jako elementy składowe rurociągów kablowych instaluje

się łącznie z budową rurociągu lub po zaciągnięciu kabli.

Do zabezpieczania złączy kabli światłowodowych i zapasów kabli ułożonych

w rurociągach kablowych zaleca się stosowanie zasobników złączowych o
odpowiedniej wielkości gwarantującej:

a) swobodne ułożenie 1 lub 2 muf złączowych kabla światłowodowego

oraz do 50 m zapasów technologicznych kabla, bez nadmiernego
jego wyginania, w sposób umożliwiający częściowe, bezpieczne
rozwinięcie tych zapasów w razie awaryjnego wyciągnięcia kabla na
trasie,

b) swobodne ułożenie zapasów technologicznych kabla na środku

odcinka międzyzłączowego w sposób umożliwiający bezpieczne
rozwinięcie tych zapasów w razie awaryjnego wyciągnięcia kabla na
trasie,

c) swobodne zaciąganie dodatkowego kabla światłowodowego w razie

awarii lub rozbudowy linii optotelekomunikacyjnej.

Zasobniki powinny być dostosowane do ułożenia ich bezpośrednio w ziemi na

poziomie posadowienia rurociągu kablowego, tak aby na powierzchni terenu możliwa
była uprawa gleby nawet przy użyciu ciężkiego rolniczego sprzętu
zmechanizowanego (nacisk około10 T). Należy je lokalizować w miarę możności w
miejscach łatwo dostępnych, nie narażonych na zalewanie, podmywanie lub
osuwanie się gruntu, co najmniej 5 m od brzegów dużych rowów i kanałów
ściekowych.

Zasobniki powinny być odporne na zamulanie.
Zasobniki złączowe przy zboczach nasypów lub w pobliżu stromych skarp

wykopów powinny być usytuowane na poziomym terenie, poza rowami
odwadniającymi, w odległości co najmniej 3,0 m od górnego brzegu rowu.

Rurociągi doprowadzone do zasobników, a także ułożone w nich kable nie

mogą być narażone na zgniatanie w razie przypadkowych ruchów zasobnika w ziemi.

Zasobnik złączowy powinien być zasypany warstwą ziemi o grubości co

najmniej 0,7 m i przykryty folią polietylenową.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

64/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Zaleca się wykonywanie zasobników z elementów betonowych zbrojonych.
Dopuszcza się wykonywanie zasobników z tworzyw sztucznych o

odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej oraz odpornych na szkodliwe
oddziaływanie środowiska.

Powyższe zasady należy uwzględniać w projekcie wykonawczym.

4.5.3.9. Oznakowanie przebiegu rurociągu kablowego

W projekcie budowlanym i wykonawczym powinny być zwymiarowane

wzdłużnie i poprzecznie:

− przebieg trasy rurociągu,

− położenie zasobników złączowych, przepustów dla rurociągu, miejsca

połączeń rur polietylenowych,

− punkty zmian trasy rurociągu.
Domiarowanie powinno być wykonane do istniejących w terenie obiektów

stałych np. mostów, przepustów drogowych, wiaduktów, budynków, studni itp.

W miejscach, gdzie brak jest obiektów stałych, powinny być ustawione słupki

oznaczeniowe. Odległości między domiarowanymi elementami rurociągu kablowego
a obiektami stałymi lub słupkami oznaczeniowymi nie powinny przekraczać 50 m dla
domiaru wzdłużnego i 30 m dla domiaru poprzecznego.

Wszystkie domiary trasowe powinny być wykonane z dokładnością nie gorszą,

niż 1%,

Słupki oznaczeniowe (SO) lub oznaczeniowo-lokalizacyjne (SL) powinny być

usytuowane zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej normie - w pobliżu
oznaczanych elementów rurociągu, w granicach pasa drogowego, po zewnętrznej
stronie rowu odwadniającego.

Wzdłuż rurociągu kablowego należy układać na całej trasie taśmę

ostrzegawczo-lokalizacyjną TOL oraz taśmę ostrzegawczą TO oraz umieszczać
markery M. Taśmę metalową z TOL należy wyprowadzić do słupków SL ustawionych
przy zasobnikach złączowych w celu umożliwienia zastosowania czynnych metod
elektrycznych do lokalizacji rurociągu kablowego.

W celu oznaczenia przebiegu rurociągu kablowego układanego wzdłuż innych

rurociągów na terenie upraw rolniczych mogą być dodatkowo stosowane słupki
oznaczeniowe o specjalnej, wysokiej konstrukcji, umożliwiające identyfikację
przebiegu rurociągu kablowego bez konieczności naruszania upraw.

Słupki oznaczeniowe powinny być zakopane na taką głębokość, aby

nadziemna część słupka miała wysokość (dotyczy słupków betonowych):

a) 0,5 m dla słupków oznaczeniowych i lokalizacyjnych,
b) 2,0 m dla słupków konstrukcji specjalnej.

Słupki oznaczeniowe i lokalizacyjne betonowe powinny mieć napisy wykonane

czarną farbą olejną na białym tle, o wymiarach umożliwiających odczytanie napisu z
drogi. Słupki o innej konstrukcji powinny mieć wykonane napisy w miejscach
określonych w dokumentacji producenta. Przykładowo, słupki takie mogą być
wykonane następująco. Podstawa i szpilki kotwiące są wykonywane ze stali
ocynkowanej, natomiast korpus, klin mocujący i nasadka oznaczeniowa - z tworzywa
sztucznego o dużej wytrzymałości mechanicznej, odpornego na korozję,
nasłonecznienie i ogień (wypalanie traw).

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

65/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Wymagania ogólne i funkcjonalne na nowy typ słupków SO i SL przedstawiają

się następująco:

− Wygląd słupka zbliżony do znaków geodezyjnych z wyraźnym

oznakowaniem logo Telefonii DIALOG S.A.

− Możliwie małe wymiary.

− Łatwość odnalezienia przez służby techniczne:

a) wizualnie na podstawie dokumentacji,
b) przy użyciu lokalizatora markerów w przypadku przykrycia słupka

przez śnieg bądź liście, osłonięcia przez roślinność itp.

− Nie rzucanie się w oczy osobom postronnym.

− Nie wskazywanie miejsca linii osobom postronnym.

− Odporność na wandalizm, wypalanie traw oraz przypadkowe najechanie

przez pojazd mechaniczny.

− Nie przeszkadzanie w ruchu pieszym i kołowym - dopuszczalne zrównanie

powierzchni słupka z powierzchnią gruntu.

− Odporność korozyjna gwarantująca 30-letnią trwałość.

− Łatwość podłączenia generatora sygnału do lokalizacji taśmy

ostrzegawczo-lokalizacyjnej.

− Łatwość instalacji.

− Sposób numeracji słupków powinien być odpowiedni do numeracji złączy

kablowych.

Podstawą lokalizacji rurociągu kablowego w terenie są domiary geodezyjne

zawarte w dokumentacji trasowej.
W dokumentacji trasowej powinny być zwymiarowane wzdłużnie i poprzecznie:

− przebieg trasy rurociągu,

− położenie zasobników złączowych, przepustów dla rurociągu,

połączeń rur polietylenowych,

− punkty zmian kierunku trasy rurociągu.
Domiarowanie powinno być wykonane do istniejących w terenie obiektów

stałych, np. mostów, przepustów drogowych, wiaduktów, budynków, studni itp.

Wszystkie domiary trasowe powinny być podawane z dokładnością nie

gorszą, niż 1%.

Na trasie rurociągu kablowego, gdzie brak jest geodezyjnych punktów

odniesienia w zasięgu do 50 m od rurociągu, należy tworzyć własne punkty
odniesienia w postaci słupków oznaczeniowych SO lub lokalizacyjnych SL.
Geodezyjny punkt odniesienia należy rozumieć jako punkt o ściśle określonych
współrzędnych, stanowiący podstawę osnowy geodezyjnej.

Słupki SO należy stosować do oznaczania trasy rurociągu kablowego, z tym

że nie powinno się ich umieszczać tuż nad rurociągiem kablowym, aby nie
wskazywać w sposób bezpośredni jego usytuowania. Umieszczanie słupków SO nad
rurociągiem kablowym dopuszcza się wyjątkowo w sytuacjach uwarunkowanych
względami terenowymi.

Słupki lokalizacyjne SL należy umieszczać przy zasobnikach złączowych i

zasobnikach zapasów awaryjnych kabla.

Słupki SO i SL należy umieszczać na skraju pasa drogowego.
W wypadkach, gdy taśma TOL lub słupki SO i SL nie rozwiązują w pełni

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

66/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

problemu dokładnej lokalizacji rurociągu lub nie ma miejsca na umieszczenie słupka,
należy stosować markery. Dotyczy to zwłaszcza następujących sytuacji:

− brak miejsca na prawidłowe umieszczenie słupka SO lub SL - marker

umieszcza się dokładnie nad rurociągiem kablowym (zasobnikiem,
złączem) na głębokości nie mniejszej niż 0,5 m;

− słupek SO lub SL może być łatwo osłonięty (ziemią, śniegiem, trawą, liśćmi

itp.) - marker umieszcza się wewnątrz słupka;

− sąsiadujące uzbrojenie podziemne utrudnia lokalizację taśmy TOL - marker

umieszcza się nad rurociągiem kablowym (zasobnikiem, złączem) na
głębokości nie mniejszej niż 0,5 m.

Na całej trasie rurociągu kablowego należy układać taśmę ostrzegawczo-

lokalizacyjną TOL i taśmę ostrzegawczą TO, a mianowicie:

− taśmę TOL - 10 cm ± 2 cm (na terenach szkód górniczych 25 cm ± 2 cm)

nad rurami RK,

− taśmę TO - w połowie głębokości usytuowania rur RK.

4.5.3.10. Łączenie rur w rurociągu kablowym

Łączenie rur w rurociągu kablowym powinno być wykonane przy użyciu

złączek rurowych. Połączenia rur powinny zapewniać szczelność rurociągu, a także
powinny być odporne na działanie podwyższonego ciśnienia powietrza przy
zaciąganiu kabli OTK metodami pneumatycznymi.

Zaleca się stosowanie rozbieralnych złączek rurowych. Złącza powinny

spełniać warunki szczelności jak dla zmontowanego ciągu rurowego i wykazywać
wytrzymałość na działanie podwyższonego ciśnienia powietrza (1 MPa) stosowanego
przy różnych metodach pneumatycznego zaciągania kabli.

W razie budowy rurociągu kablowego wielorurowego łączenie rur i badania

szczelności należy przeprowadzić dla wszystkich ciągów, niezależnie od liczby
ciągów przewidzianych do zagospodarowania w ramach prowadzonej budowy.

Powyższe zasady należy odpowiednio stosować do projektowanych odcinków

rurociągu kablowego.

4.5.3.11. Wprowadzanie rurociągu kablowego do budynków

telekomunikacyjnych

Przed budynkami stacyjnymi i innymi, do których mają być wprowadzone

kable światłowodowe, rurociąg kablowy powinien być zakończony w studni kablowej
stacyjnej i uszczelniony.

4.5.4. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z innymi urządzeniami

uzbrojenia terenowego

4.5.4.1. Wymagania ogólne

Ogólna zasada dotycząca trasy rurociągu przewiduje, że przebieg rurociągu

kablowego powinien być wybrany w ten sposób, aby liczba miejsc kolizyjnych z
innymi urządzeniami uzbrojenia terenowego była jak najmniejsza. Zasadę tę
projektant obowiązany jest stosować, aczkolwiek stwierdzić trzeba, że pole działania
ma on w praktyce często bardzo ograniczone.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

67/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Skrzyżowanie rurociągu kablowego z innym urządzeniem uzbrojenia

terenowego powinno być wykonane w najwęższym miejscu tego obiektu prostopadle
do jego osi wzdłużnej z dopuszczalną odchyłką 15°. Przy skrzyżowaniu z obiektem o
szerokości nie większej niż 1,5 m odchyłka kąta skrzyżowania może być
powiększona do 40°.

Miejsce skrzyżowania rurociągu kablowego z innym urządzeniem uzbrojenia

terenowego powinno być szczegółowo zdomiarowane do najbliższego obiektu
stałego, a w razie potrzeby do słupków oznaczeniowych SO ustawionych po jednej
lub po obu stronach skrzyżowania.

4.5.4.2. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z jezdniami ulic i dróg

Rurociąg kablowy wzdłuż dróg powinien być układany w odległości

uzgodnionej z właściwą administracją dróg. Odległość ta powinna wynosić co
najmniej :

a) 1m - od zewnętrznej krawędzi rowu odwadniającego lub linii

podstawy nasypu,

b) 1 m - na zewnątrz od krawędzi jezdni, jeśli istnieje konieczność

usytuowania linii w koronie drogi,

c) 0,5 m - od krawędzi jezdni w chodniku lub pasie zieleni.

Dopuszcza się ułożenie rurociągu kablowego w pasie rozdzielającym jezdnie

drogi dwujezdniowej.

Na skrzyżowaniach z jezdniami ulic i dróg rurociąg kablowy powinien być

układany w przepustach z grubościennych rur z tworzyw sztucznych. W wyjątkowych
wypadkach uzasadnionych technicznie dopuszcza się stosowanie dwustronnie
asfaltowanych rur stalowych.

Rury przepustowe powinny być ułożone poziomo na całej szerokości ulicy lub

drogi i co najmniej po 0,5 m poza krawężniki ulicy lub krawędzie drogi, jak to
pokazano przykładowo na rys. 3.

Rys. 3. Skrzyżowanie rurociągu kablowego z drogą

Przy jednakowych poziomach nawierzchni drogi i terenu lub przy niewielkiej

ich różnicy zaleca się układanie rur przepustowych nieprzerwanie w jednym ciągu
pod koroną drogi, przyległymi do niej rowami odwadniającymi i po 0,5 m poza ich

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

68/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

zewnętrzne krawędzie, jak to pokazano przykładowo na rys. 4.

Rys. 4. Skrzyżowanie rurociągu kablowego z drogą przy jednakowych poziomach

nawierzchni drogi i terenu

Odległość pionowa od górnej powierzchni rur przepustowych powinna

wynosić:

a)   co najmniej 1,2 m do górnej powierzchni dróg krajowych,
b)   co najmniej 1,0 m do górnej powierzchni dróg pozostałych,
c)   co najmniej 0,5 m do dolnej powierzchni dna rowu odwadniającego.

Rury przepustowe powinny być uszczelnione uszczelkami końców rur, aby

zapobiegać zamulaniu przepustów w czasie eksploatacji linii. Rury stalowe powinny
być zabezpieczone przed korozją pokryciami asfaltowymi lub innymi o nie gorszych
właściwościach.

Zaleca się, aby przepusty pod jezdniami ulic i dróg były wykonywane bez

naruszania nawierzchni ulic i dróg, metodami przecisku hydraulicznego lub
przewiertu poziomego, z uwzględnieniem lokalnych warunków terenowych i kosztów
budowy. Sposób wykonania przepustu powinien być przesądzony w projekcie
wykonawczym.

Na skrzyżowaniach z drogami nieutwardzonymi, polnymi, wjazdami do posesji

i zabudowań gospodarczych rurociąg kablowy może być układany bez
przepustowych rur ochronnych.

4.5.4.3. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego na mostach, wiaduktach

i w tunelach

Na przejściach rurociągu kablowego przez mosty i wiadukty powinien być on

ułożony w kanalizacji kablowej jako kanalizacja wtórna albo też w kanałach, na
pomostach lub na specjalnych konstrukcjach wsporczych.

Przy przejściu lub zejściu rurociągu z mostu lub wiaduktu do ziemi powinien

być on całkowicie zabezpieczony rurą stalową o średnicy dostosowanej do średnicy
rurociągu.

Rurociąg kablowy w tunelu może być prowadzony w dowolnej odległości od

kabli elektroenergetycznych, jednak pod warunkiem wyraźnego, niezawodnego
wyróżnienia go od ciągów kablowych i ciągów innych urządzeń biegnących w tunelu.

W zależności od stopnia zagrożenia pożarowego rurociąg kablowy powinien

być wykonany z rur trudnopalnych, bezhalogenowych.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

69/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

4.5.4.4. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami kolejowymi i

tramwajowymi

• Zbliżenia z torami kolejowymi i tramwajowymi

W wypadku równoległego usytuowania trasy rurociągu kablowego wzdłuż linii

kolejowej lub tramwajowej powinny być zachowane co najmniej następujące
odległości poziome:

− 1 m od zewnętrznej krawędzi rowu odwadniającego biegnącego wzdłuż

torowiska,

− 3 m od skrajnej szyny toru kolejowego lub tramwajowego, przy braku lub

oddaleniu od torowiska rowów odwadniających.

Rurociąg należy układać jak najbliżej pasa wywłaszczenia .

• Skrzyżowania z torami tramwajowymi

Rurociąg kablowy krzyżujący się z torami tramwajowymi powinien być

zabezpieczony przed uszkodzeniami mechanicznymi przez ułożenie go w kanalizacji
kablowej pierwotnej lub w przepustach. Stosowanie dwustronnie asfaltowanych rur
stalowych dopuszcza się w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych technicznie.

Rury przepustowe powinny być ułożone na całej szerokości torowiska i co

najmniej po 2 m poza skrajne szyny po obu stronach toru.

Końce rur przepustowych powinny być uszczelnione.
Głębokość ułożenia przepustów powinna wynosić co najmniej 1 m od stopki

szyny tramwajowej.

Zaleca się, aby przepusty dla rurociągu kablowego pod torami tramwajowymi

były wykonane bez naruszania torowiska, metodami przecisku lub przewiertu
poziomego. Sposób wykonania przepustu należy określić w projekcie wykonawczym.
• Skrzyżowania z torami kolejowymi
Lokalizacja miejsca skrzyżowania

Skrzyżowanie powinno być zlokalizowane w zasadzie na szlaku linii kolejowej.

W szczególnych wypadkach uzasadnionych technicznie i ekonomicznie dopuszcza
się skrzyżowanie na terenach stacji kolejowych.

Kąt skrzyżowania rurociągu kablowego z torami kolejowymi powinien wynosić

90° z odchyłką dopuszczalną 15°.

Odległość skrzyżowania od urządzeń i obiektów kolejowych powinna wynosić

co najmniej:

− 2 m od semaforów, tablic, znaków sygnałowych, budynków i wież

wodociągowych,

− 10 m od rozjazdów i krzyżownic linii zelektryfikowanych.

Zabezpieczenie rurociągu kablowego przed uszkodzeniami mechanicznymi.

Rurociąg kablowy powinien być ułożony na całym odcinku pod torami, rowami

ściekowymi lub pod drenażem odwadniającym w rurze ochronnej lub w oddzielnym
otworze kanalizacji kablowej pierwotnej. Rury ochronne powinny być ułożone
poziomo w linii prostej. Jako rur ochronnych należy używać grubościennych rur z
tworzyw sztucznych. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych technicznie,
dopuszcza się stosowanie dwustronnie asfaltowanych rur stalowych.

Połączenia rur ze sobą powinny być trwałe i wodoszczelne, a otwory na ich

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

70/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

końcach gładkie i bez ostrych obrzeży.

Jeżeli długość ciągu nie jest większa niż 60 m, rury ochronne powinny być

ułożone nieprzerwanie w jednym ciągu pod torami i rowami odwadniającymi, jak to
pokazano przykładowo na rys. 5 i 6.

Rys. 5. Skrzyżowanie rurociągu kablowego z torami kolejowymi usytuowanymi

w wykopie

Przy dużej różnicy między poziomem nawierzchni kolejowej i terenem, przez

który przebiega linia kolejowa, oraz przy długości ciągu większej niż 60 m dopuszcza
się układanie rur ochronnych odcinkami, np. oddzielnie pod rowami ściekowymi lub
pod drenażem odwadniającym, jak to pokazano przykładowo na rys. 7.

Najmniejsze dopuszczalne wymiary obowiązujące dla przepustów kablowych

pod torami kolejowymi podano odpowiednio na rys. 5, 6 i 7.

Słupki oznaczeniowe SO powinny być ustawione w odległości 10 do 15 m od

zewnętrznej szyny najbliższego toru z obu stron podtorza.

Rys. 6. Skrzyżowanie rurociągu kablowego z torami kolejowymi przy

jednakowym poziomie torowiska i terenu

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

71/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Rys. 7. Skrzyżowanie rurociągu kablowego z torami kolejowymi przy dużej różnicy

poziomu torowiska i terenu oraz długości ciągu większej niż 60 m

Ochrona rurociągu kablowego przy skrzyżowaniu z linią kolejową na wiadukcie lub
przepuście kolejowym

Przy skrzyżowaniu rurociągu kablowego z linią kolejową na wiadukcie lub

przepuście kolejowym rurociąg na całej szerokości wiaduktu lub przepustu
kolejowego powinien być zabezpieczony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Rury
ochronne na wiadukcie, w którym jest chodnik, powinny być ułożone pod tym
chodnikiem. W wypadku wiaduktu tylko z jezdnią albo przepustu ściekowego, rury
ochronne powinny być bezpośrednio umocowane na ścianie wiaduktu lub przepustu
na wysokości co najmniej 1 m od ich podstaw. Połączenie rur ze sobą powinno być
wodoszczelne.

Przy skrzyżowaniu z linią kolejową zelektryfikowaną lub przewidzianą do

elektryfikacji i w razie konieczności zastosowania stalowych rur przepustowych
powinny być one wypełnione rurami z tworzywa sztucznego.

W zależności od stopnia zagrożenia pożarowego rurociąg kablowy powinien

być wykonany z rur trudnopalnych, bezhalogenowych.
Głębokość ułożenia rur ochronnych pod torami kolejowymi

Rury ochronne przy skrzyżowaniu podziemnej linii telekomunikacyjnej z linią

kolejową powinny być ułożone pod torami na głębokości nie mniejszej niż 1,2 m w
linii pionowej od zewnętrznej powierzchni rury ochronnej do stopki szyny.
Głębokość ułożenia rur ochronnych na terenie kolejowym poza torowiskiem

Głębokość ułożenia rur ochronnych pod dnem rowów ściekowych lub

drenażem odwadniającym nie powinna być mniejsza niż 0,5 m w linii pionowej od
zewnętrznej górnej powierzchni rury ochronnej do najniżej położonego punktu dna
rowu lub dolnej powierzchni sączka odwadniającego.

Głębokość ułożenia rurociągu kablowego przy skrzyżowaniu z kanałami

pędniowymi lub z kanałami kablowymi dla kabli sygnalizacyjnych, ułożonymi na
powierzchni ziemi, nie powinna być mniejsza niż 0,8 m w linii pionowej od
zewnętrznej górnej powierzchni rurociągu do dolnej powierzchni kanału.

Głębokość ułożenia rurociągu kablowego przy skrzyżowaniu z kablami

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

72/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

sygnalizacyjnymi lub zasilającymi ułożonymi w ziemi nie powinna być mniejsza niż
0,3 m w linii pionowej od zewnętrznej górnej powierzchni rurociągu kablowego do
zewnętrznej dolnej powierzchni kabla sygnalizacyjnego lub zasilającego.

Głębokość ułożenia rurociągu kablowego na nieuzbrojonych terenach

kolejowych powinna wynosić co najmniej 1 m, a na poboczach nasypów skarp
kolejowych co najmniej 0,8 m.
Długość rur ochronnych

Rury przepustowe dla rurociągu kablowego powinny być ułożone pod

wszystkimi torami kolejowymi na danym podtorzu, bez przerwy na całej długości
skrzyżowania, w ten sposób, ażeby odległość w rzucie poziomym końców rur z
każdej strony torowiska od osi skrajnych szyn wynosiła co najmniej 3,0 m.

Na terenie stacji kolejowej, jeżeli odległość wewnętrznych szyn sąsiednich

torów jest większa niż 12 m, dopuszcza się na takim międzytorzu ułożenie rurociągu
kablowego w ziemi bez rur ochronnych, po uprzednim uzgodnieniu z właściwymi
władzami kolejowymi. Rurociąg w tym miejscu powinien być zabezpieczony
dodatkowo przykrywami kablowymi.

Rury ochronne przepustowe pod torami na podtorzu z nasypu powinny być

ułożone na takiej głębokości, aby ich końce znajdowały się w ziemi co najmniej 1 m
w linii pionowej od końca górnej powierzchni rury do powierzchni zbocza nasypu.

W wypadku trudnych warunków terenowych dopuszcza się mniejszą długość

rur przepustowych po uprzednim uzgodnieniu z jednostką nadzorującą eksploatację
torów kolejowych.

Rury ochronne przepustowe ułożone pod rowami odwadniającymi podtorze

powinny mieć taką długość, żeby końce tych rur z każdej strony rowu sięgały co
najmniej po 0,5 m poza górną jego krawędź.

W wypadku poboczy ściekowych naturalnych i nieuregulowanych bez

wyraźnych krawędzi rowu długość rur ochronnych przepustowych ułożonych pod
nimi powinna być ustalona w projekcie technicznym.

Przy skrzyżowaniu rurociągu kablowego z drenażem odwadniającym podtorze

długość rury ochronnej przepustowej powinna być o 1,0 m większa od szerokości
pasa drenażowego.
Usytuowanie rurociągu kablowego na zboczach wysokich nasypów podtorza i
stromych skarp w wykopach

Odcinki rurociągu kablowego po wyjściu z rur ochronnych na zboczach

nasypów i skarp powinny być ułożone w ziemi z falowaniem co najmniej 3%.

Trasa rurociągu układanego w poprzek skarp, stromych wzniesień lub

nasypów o nachyleniu powyżej 30° powinna przebiegać zygzakowato na zboczach
z odchyleniami co najmniej

= 30° od linii prostopadłej do podstawy zbocza (rys. 8).

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

73/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Rys. 8. Zasada układania rurociągu kablowego w poprzek skarp

Nie zaleca się układania rurociągu kablowego w zboczach wzdłuż skarp i

stromych nasypów.

W wypadkach koniecznych rurociąg należy układać z falowaniem 3% długości

trasy. Odległość rurociągu od górnej krawędzi skarpy powinna wynosić co najmniej
2 m.
Inne wymagania

Otwory przepustów dla rurociągu kablowego pod torami kolejowymi powinny

być uszczelnione na obu końcach skrzyżowania.

Na terenach stacji kolejowych rurociąg po wyjściu z rury ochronnej i ułożony

bezpośrednio w ziemi powinien być zabezpieczony dodatkowo przykrywami
kablowymi po obu stronach skrzyżowania.

4.5.4.5. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z rurociągami do

przesyłania płynów lub gazów

• Wymagania ogólne

Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z rurociągami do przesyłania

płynów lub gazów powinny być tak wykonane, aby nie dopuścić do:

− przedostawania się płynów lub gazów do rurociągu kablowego,

− podwyższenia temperatury kabla o więcej niż 5° C,

− uszkodzenia mechanicznego przy pracach konserwacyjnych i budowlanych

na rurociągach.

Przy zbliżeniu lub skrzyżowaniu rurociągu kablowego z innymi rurociągami

wykonywanymi z preizolowanych rur stalowych powinny być zachowane odległości
poziome i pionowe nie mniejsze od 0,5 m.
• Zbliżenia do rurociągów
Zbliżenia do gazociągów

Przy zbliżeniach z gazociągami rurociąg kablowy powinien być wykonany jako

nie mający połączeń z pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt. Oznacza to, że rurociąg
kablowy przed wejściem do budynków oraz do pierwszych studni kablowych w
miejscowościach powinien być przerwany na długości nie mniejszej niż 1 m, a kabel
powinien być zasypany ubitą ziemią. Końce rur w rurociągu kablowym powinny być
starannie uszczelnione. Kable OTK prowadzone w rurociągu kablowym powinny być
w tym wypadku wprowadzane do budynków i pierwszych studni kablowych
odcinkami ułożonymi bezpośrednio w ziemi.

Przy takim wykonaniu odległości podstawowe pomiędzy rurociągiem

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

74/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

kablowym a gazociągami mogą wynosić:

a)  1 m od gazociągu o nadciśnieniu do 0,4 MPa,
b)  1 m od gazociągu o nadciśnieniu do 1,2 MPa i średnicy do 300 mm,
c)  3 m od gazociągu o nadciśnieniu do 1,2 MPa i średnicy powyżej 300

mm,

d) 1 m od gazociągu o nadciśnieniu do 2,5 MPa i średnicy do 300 mm,
e) 5 m od gazociągu o nadciśnieniu do 2,5 MPa i średnicy powyżej 300

mm,

f)  5 m od gazociągu o nadciśnieniu do 10 MPa i średnicy do 300 mm,
g)  7 m od gazociągu o nadciśnieniu do 10 MPa i średnicy 300 - 500 mm,
h)  8 m od gazociągu o nadciśnieniu do 10 MPa i średnicy 500 - 800 mm,
i)  8 m od gazociągu o nadciśnieniu do 10 MPa i średnicy powyżej
800 mm.

Określone wyżej odległości podstawowe rurociągów kablowych od

gazociągów mogą być zmniejszone pod warunkami ustalonymi w Rozporządzeniu
Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków
technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 139, poz. 686), a
zwłaszcza przy zastosowaniu zmniejszenia naprężenia zredukowanego w ściance
gazociągu.
Zbliżenia do innych rurociągów

W razie zbliżenia rurociągu kablowego do rurociągów innych niż gazociągi

powinny być zachowane następujące odległości podstawowe między nimi:

a) od wodociągu

magistralnego

1,0

b) od wodociągu

rozdzielczego

0,5

c) od ciepłociągu

parowego

2,0

d) od ciepłociągu

wodnego 1,0

e) od ropociągu lub rurociągu dla innych płynów technicznych

8,0 m.

Odległości podstawowe od rurociągów mogą być zmniejszone o 50% przy

zastosowaniu zabezpieczenia specjalnego dla rurociągu kablowego (rura ochronna)
oraz o 75% przy zastosowaniu zabezpieczenia szczególnego (ścianka oddzielająca).
Jednak odległość rurociągu kablowego od innych rurociągów wykonanych
z preizolowanych rur stalowych nigdy nie może być mniejsza od 0,5 m.
• Skrzyżowania z rurociągami
Skrzyżowania z gazociągami

Przy skrzyżowaniach z gazociągami rurociąg kablowy powinien być wykonany

jako nie mający połączeń z pomieszczeniami dla ludzi i zwierząt, z zachowaniem
warunków określonych wyżej dla zbliżeń z gazociągami.

Przy skrzyżowaniu rurociągu kablowego z gazociągiem o nadciśnieniu do

0,4 MPa najmniejsza dopuszczalna odległość między nimi wynosi 0,5 m.

Jeżeli odległość pionowa od zewnętrznej ścianki gazociągu o nadciśnieniu do

0,4 MPa wynosi od 0,1 m do 0,5 m, to rurociąg kablowy należy zabezpieczyć
dodatkowo rurą ochronną.

Przy skrzyżowaniu rurociągu kablowego z gazociągiem o ciśnieniu wyższym

niż 0,4 MPa rurociąg kablowy powinien być zawsze zabezpieczony rurą ochronną.

Kąt skrzyżowania rurociągu kablowego z gazociągami nie powinien być

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

75/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

mniejszy niż:

a) 60° z gazociągami ułożonymi w miejscach skrzyżowań w rurach

ochronnych,

b) 15° z gazociągami bez rur ochronnych.
Końce rury ochronnej powinny przekraczać o co najmniej 2 m obrys gazociągu

i powinny być uszczelnione za pomocą uszczelek końców rur.
Skrzyżowania z innymi rurociągami

W razie skrzyżowania rurociągu kablowego z rurociągami i urządzeniami

innymi niż gazociągi najmniejsze dopuszczalne odległości między nimi powinny
wynosić:

a) od wodociągu

magistralnego

0,25

b) od wodociągu

rozdzielczego

0,15

c) od obudowy ciepłociągu

0,50 m,

d) od ropociągu lub rurociągu dla innych płynów technicznych

0,80 m,

e) od kanalizacji ściekowej

0,30

Rurociąg kablowy powinien być ułożony nad tymi rurociągami i urządzeniami

w rurze ochronnej uszczelnionej na końcach.

Długość rury ochronnej powinna przekraczać o 2 m obrys innego rurociągu

(urządzenia) z każdej strony.

Dopuszcza się ułożenie rurociągu kablowego pod innym rurociągiem, jeżeli

górna powierzchnia tego rurociągu jest ułożona w ziemi na głębokości mniejszej niż
0,6 m. W tym wypadku rurociąg kablowy powinien być ułożony również w rurze
ochronnej, a odległości pionowe powinny być zachowane jak wyżej.

Skrzyżowania powinny być wykonane prostopadle z dopuszczalnym

odchyleniem o 10° dla kanalizacji ściekowej i 35° dla pozostałych urządzeń.

Odległość pionowa rurociągu kablowego od innego rurociągu wykonanego

z,preizolowanych rur stalowych nigdy nie powinna być mniejsza od 0,5 m.
• Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z innymi rurociągami w

tunelach instalacyjnych

Należy unikać wzajemnego krzyżowania się rurociągu kablowego z innymi

rurociągami w tunelach instalacyjnych.

W tunelach instalacyjnych, w których biegną wodociągi, przewody

wentylacyjne, kanalizacyjne, gazociągi, ale o ciśnieniu nie przekraczającym 50 kPa,
można prowadzić rurociąg kablowy pod warunkiem, że odstęp między nim a innymi
instalacjami prowadzonymi równolegle nie będzie mniejszy niż 0,3 m. Rurociąg
kablowy w tunelu instalacyjnym powinien być oznakowany.

Dopuszcza się również prowadzenie rurociągu kablowego w tunelach

instalacyjnych, w których biegną ciepłociągi, pod warunkiem, że wzajemny odstęp nie
będzie mniejszy niż 0,6 m.

Rurociąg kablowy należy układać na ścianach i stropach albo na

konstrukcjach wsporczych. Rurociąg układany na ścianach i stropach nie powinien
do nich bezpośrednio przylegać. Odległość między rurociągiem i podłożem powinna
wynosić co najmniej 0,01 m.

Nie zaleca się instalować rurociągu kablowego w tunelach, gdzie temperatura

przekracza:

a) 45°C w wypadku występowania zagrożeń mechanicznych, tj. gięcia lub

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

76/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

drgań,

b) 60°C w wypadku braku zagrożeń mechanicznych.
W zależności od stopnia zagrożenia pożarowego rurociąg kablowy powinien

być wykonany z rur trudnopalnych, bezhalogenowych.

4.5.4.6. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z terenami wodnymi
• Zbliżenia z terenami wodnymi

Rurociąg kablowy wzdłuż kanałów i dróg wodnych należy lokalizować w takiej

odległości, aby przy najwyższym stanie wód nie był on podmywany.

Przebieg rurociągu kablowego należy lokalizować poza pasem terenów

zalewowych, a przy wysokich brzegach w odległości co najmniej 10 m od górnego
stałego brzegu.

Przebieg rurociągu kablowego wzdłuż kanałów i rowów melioracyjnych należy

lokalizować w odległości co najmniej 1 m od ich brzegów.
• Skrzyżowania z terenami wodnymi
Wymagania ogólne

Skrzyżowania rurociągu kablowego z rzekami, kanałami i rowami

melioracyjnymi powinno być wykonane po uprzednim uzgodnieniu na etapie
opracowania dokumentacji technicznej z zarządami dróg wodnych i melioracji
wodnych i po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń wodnoprawnych.

Uzgodnienia te decydują o lokalizacji miejsc skrzyżowań, głębokości ułożenia

kabli lub przepustów pod dnem przeszkód wodnych, o technologii wykonania robót
oraz sposobie zabezpieczenia brzegów po zakończeniu prac budowlanych.

O technologii wykonania robót decyduje zwykle:
a) szerokość przeszkody wodnej,
b) szerokość terenu zalewowego,
c) sposób zagospodarowania i eksploatacji przeszkody wodnej,
d) ważność linii telekomunikacyjnej.
Jako szerokość przeszkody wodnej przyjmuje się szerokość lustra wody przy

średnim stanie wody. Dla rowów melioracyjnych szerokość liczy się między brzegami
rowu.

Szerokość terenu zalewowego wyznaczona jest odległością pomiędzy wałami

ochronnymi albo liniami zalewu średniej wody.

Przeszkody wodne mogą być spławne lub niespławne, żeglowne bądź

nieżeglowne. Mogą też mieć brzegi ze specjalnymi umocnieniami, które w trakcie
budowy przejścia kablowego muszą być częściowo rozebrane, a następnie
przywrócone do stanu pierwotnego.

Skrzyżowania rurociągu kablowego z przeszkodami wodnymi powinny być

wykonywane w miejscach dogodnych, bezpiecznych dla trwałości kabla, pod kątem
90° od osi przeszkody, z dopuszczalną odchyłką 15°.

Przy przekraczaniu dużych przeszkód wodnych skrzyżowania powinny być

budowane w oddaleniu od mostów i ostróg rzecznych.

Przepusty mogą być wykonane sposobem bagrowniczym przy użyciu

urządzeń pływających i koparek albo też metodą przewiertu sterowanego pod dnem
cieków, w zależności od lokalnych warunków terenowych i rachunku ekonomicznego.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

77/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Przejścia przez przeszkody wodne należy wykonywać rurą polietylenową

(HDPE) grubościenną.

Dopuszcza się stosowanie rur stalowych wg PN-80/H-74219 w wypadkach,

gdy wymaga tego użytkownik cieku lub gdy wynika to ze stosowanej technologii
budowy przepustu.

Sposoby wykonywania przejść przez przeszkody wodne podaje tablica 2 w

rozdziale 3.

W wypadkach przewidzianych w dokumentacji technicznej dla skrzyżowań z

terenami wodnymi może być zastosowane rozwiązanie rokadowe przebiegu
rurociągu kablowego.
Skrzyżowania z rzekami i kanałami żeglownymi, spławnymi o dowolnej szerokości
oraz z niespławnymi o szerokości lustra wody większej niż 25 m przy średnim stanie
wody

Skrzyżowania rurociągu kablowego z rzekami i kanałami żeglownymi

spławnymi o dowolnej szerokości i nieżeglownymi o szerokości lustra wody powyżej
25 m przy średnim stanie wody powinno być wykonane przez ułożenie rur
przepustowych wg tablicy 5 bezpośrednio w dnie rzeki na jednej, w miarę możliwości,
rzędnej i na głębokości, liczonej od najniższego punktu dna, wynoszącej od 1,0 m do
1,7 m w korycie kanału żeglownego oraz 1,0 m do 2,2 m w korycie rzeki w zależności
od rodzajów gruntów. Mniejsze głębokości ułożenia należy stosować przy układaniu
w gruntach zwięzłych, nie ulegających erozji dennej.

Rura przepustowa powinna być ułożona na całej szerokości rzeki, kanału lub

jeziora oraz na terenach przybrzeżnych ograniczonych wałami ochronnymi lub linią
zalewu średniej wielkości wody. Zaleca się, aby rura przepustowa już w czasie jej
układania zawierała od razu odpowiednią liczbę rur dla rurociągu kablowego, w celu
uniknięcia procesu zaciągania tych rur po wybudowaniu przepustu.

Zaleca się również, aby rurociąg ułożony w przepuście stanowił jednolity

odcinek fabrykacyjny na całej szerokości koryta rzeki lub kanału.

Skrzyżowanie powinno być wykonane w dogodnym miejscu, bezpiecznym dla

trwałości rurociągu, pod kątem 90° do osi podłużnej cieku z dopuszczalną odchyłką
15°.

Zaleca się, aby skrzyżowanie było wykonane poniżej mostu, ostrogi rzecznej

lub zakrętu rzeki, w odległości co najmniej 100 m od tych obiektów.

Minimalna głębokość ułożenia rurociągu kablowego w dnie koryta rzeki,

kanału lub jeziora, liczona od najniższego punktu dna, powinna wynosić co najmniej:

a) 2 m w dnie koryta rzeki w gruntach sypkich, ulegających erozji dennej,
b) 1,5 m w dnie koryta kanałów żeglownych i jezior w gruntach sypkich,

ulegających erozji dennej,

c) 1 m w dnie koryta rzek i kanałów w gruntach zwięzłych, nie ulegających

erozji dennej.

W jeziorach i zalewach o głębokości powyżej 8 m rurociąg należy układać na

dnie tych obiektów, stosując odpowiednie obciążniki.

Przy przejściach rurociągu przez strome brzegi terenów wodnych głębokość

ułożenia nie może być większa niż 1,5 m i mniejsza niż 0,8 m.

Falowanie poziome rurociągu ułożonego w rowie kablowym wykonanym w

dnie rzeki, kanału lub jeziora powinno wynosić 2% w gruntach zwięzłych i 5% w

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

78/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

gruntach sypkich.

Skrzyżowania rurociągu kablowego z drogą wodną powinno być oznaczone

wyraźnymi trwałymi znakami ostrzegawczymi dobrze widocznymi ze środka toru
wodnego. Znaki te, o zakazie kotwiczenia, powinny być ustawione po dwa na
każdym brzegu rzeki lub kanału w odległości nie większej niż 50 m od kabla w górę i
w dół rzeki i powinny odpowiadać wymaganiom Zarządzenia Ministra Żeglugi z dnia
1 lutego 1967 r. w sprawie uprawiania żeglugi i spływu na śródlądowych drogach
wodnych (MP nr 14, poz. 71).

Brzegi rzek, kanałów i jezior naruszone w czasie układania kabli powinny być

zabezpieczone wg wymagań służb eksploatacyjnych gospodarki wodnej.

Skrzyżowania z rzekami i kanałami nieżeglownymi i niespławnymi o szerokości lustra
wody mniejszej niż 25 m przy średnim stanie wody

Skrzyżowania rurociągu kablowego z rzekami i kanałami niespławnymi o

szerokości lustra wody poniżej 25 m przy średnim stanie wody, z terenami
bagnistymi i zalewowymi o szerokości nie większej niż 20 m oraz skrzyżowania ze
strumieniami, rowami odwadniającymi i melioracyjnymi niezamulonymi powinny być
wykonane w rurach ochronnych wg tablicy 2 w dnie rzeki lub rowu na głębokości co
najmniej 0,5 m od najniżej położonego punktu oczyszczonego dna rzeki lub rowu.

Długość rur ochronnych powinna być tak ustalona, aby ich końce leżały na

stałych brzegach rzeki lub rowu na długości co najmniej po 1 m. Rury ochronne
powinny być uszczelnione.

Przy przejściach trasy rurociągu kablowego przez strome brzegi terenów

wodnych należy zachować głębokość ułożenia nie większą niż 1,5 m i nie mniejszą
niż 0,8 m, licząc prostopadle od powierzchni stoku (skarpy).

Przy przekraczaniu rowów melioracyjnych o szerokości dna do 1 m rurociąg

należy układać zgodnie z zaleceniami tablicy 2.

Na brzegach rzeki rurociąg powinien być umocowany i zabezpieczony przed

odsłonięciem przez wody powodziowe.

Przykład rozwiązania przejścia rurociągu kablowego w rurze ochronnej pod

dnem cieku pokazano na rys. 9.

Rys. 9. Przykład przejścia rurociągu kablowego w rurze ochronnej pod dnem cieku

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

79/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

Skrzyżowanie powinno być wykonane w dogodnym miejscu, bezpiecznym dla

trwałości rurociągu kablowego, pod kątem 90° do osi cieku z dopuszczalną odchyłką
15°.

Odległość osi skrzyżowania od mostu nie powinna być mniejsza niż:
a) 20 m przy szerokości lustra wody powyżej 10 m,
b) 10 m przy szerokości lustra wody do 10 m.
Zaleca się, aby rurociąg ułożony na całej szerokości koryta rzeki lub kanału

stanowił jednolity odcinek fabrykacyjny.

W wypadkach szczególnych dopuszcza się wykonanie skrzyżowania z

przeszkodami wodnymi niespławnymi w inny sposób, np. na konstrukcji wsporczej
umożliwiającej ułożenie rurociągu kablowego nad powierzchnią wody.

Brzegi rzek i kanałów naruszone w czasie układania rurociągu kablowego

powinny być zabezpieczone wg wymagań służb eksploatacyjnych gospodarki
wodnej.

4.5.4.7. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami

elektroenergetycznymi

• Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami

elektroenergetycznymi napowietrznymi

Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z napowietrznymi liniami

elektroenergetycznymi mogą być wykonane w odległościach zapewniających
zabezpieczenie rurociągu przed uszkodzeniami mechanicznymi, jakie mogą nastąpić
przy remoncie i konserwacji linii elektroenergetycznej, a także zapewniających
bezpieczeństwo służbie eksploatacyjnej telekomunikacji przy czynnościach
konserwacyjnych.
• Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami

elektroenergetycznymi kablowymi

Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z liniami elektroenergetycznymi

kablowymi mogą być wykonane w dowolnych odległościach poziomych i pionowych,
pod warunkiem jednak zapewnienia możliwości wyraźnego i niezawodnego
wyróżnienia ciągów w wykopie, kanale lub na konstrukcjach wsporczych.

4.5.4.8. Zbliżenia i skrzyżowania rurociągu kablowego z pozostałymi obiektami

uzbrojenia terenowego

Najmniejsze dopuszczalne odległości rurociągu kablowego od innych

obiektów uzbrojenia terenowego wynikają z załącznika do Zarządzenia Ministra
Łączności z dnia 12 marca 1992 r. w sprawie zasad i warunków budowy linii
telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, wodnych, kanałów oraz w pobliżu
lotnisk i w miejscowościach, a także ustalenia warunków, jakim te linie powinny
odpowiadać.

Przy zbliżeniu rurociągu kablowego odległości powinny wynosić co najmniej:

a) od kanalizacji ściekowej lub prowadzącej wody opadowe

1,0 m,

b) od podbudowy linii telekomunikacyjnej

nadziemnej 2,0

c) od ściany

budynku

ogrodzenia

0,5

d) od urządzeń ochrony budowli od wyładowań atmosferycznych

5,0 m,

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

80/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

e) od drzew wzdłuż drogi

2,0 m,

f) od

słupów oświetleniowych

0,8 m.

Przy skrzyżowaniu rurociągu kablowego z kanalizacją prowadzącą wody

opadowe lub ścieki odległość pionowa nie powinna być mniejsza niż 0,3 m.

4.6. Minikanalizacja kablowa - kable “puste”

4.6.1. Wprowadzenie

Minikanalizację światłowodową można uważać za pewnego rodzaju odmianę

kanalizacji kablowej, przeznaczonej do zaciągania kolejnych wiązek światłowodów w
miarę wzrastających potrzeb eksploatacyjnych.

Podstawowe określenia dotyczące aktualnie ukształtowanych zasad

dotyczących projektowania i budowy minikanalizacji (kanalizacji trójnej) dla potrzeb
sieci ODN:

• Minikanalizacja (kanalizacja trójna) ODN - wiązka minitub ODN

ułożona w rurze kanalizacji wtórnej ODN.

• Minikanalizacja ODN luźna - luźna wiązka minitub ODN ułożona w

rurze kanalizacji wtórnej.

• Minikanalizacja ODN okablowana (kabel pusty - OTKP) -

okablowana (otoczona powłoką) wiązka minitub ODN ułożona w
rurze kanalizacji wtórnej lub w ziemi.

• Minituba ODN - rura plastikowa o małej średnicy dla minikabli

OTKm.

• Węzeł ODN odgałęźno-zaciągowy minikabli OTKm - miejsce

rozgałęziania i zaciągania minikabli OTKm.

• Osłona węzła ODN rozgałęźno-zaciągowego - osłona stanowiąca

rozgałęzienie minikanalizacji ODN, służąca jednocześnie do
zaciągania minikabli OTKm do minikanalizacji ODN.

Budowa minikanalizacji światłowodowej powinna się odbywać ściśle wg

zatwierdzonej dokumentacji technicznej (projekt budowlany i wykonawczy). Z tego
względu jest istotne, aby na etapie projektowania zostały jednoznacznie
rozstrzygnięte i określone w projekcie technicznym wszystkie szczegóły dotyczące
minikanalizacji kablowej.

Należy mieć na uwadze, że sytuacja w zakresie rozwiązań technicznych

dotyczących minikanalizacji światłowodowej ulega ciągłym, szybkim zmianom
wynikającym ze stosowania udoskonaleń technicznych, np. system kabli
światłowodowych pustych (OTKP).

4.6.2. Podstawowe wymagania

Podstawowe wymagania w zakresie minikanalizacji ODN przedstawiają się

następująco:

Wymagania funkcjonalne

• Utworzenie ciągów minikanalizacji umożliwiających zaciąganie w jednej

operacji minikabli na odcinkach od centrali do węzła ODN oraz między
węzłami.

Projektowanie kanalizacji kablowej

Przygotowana przez:

Numer Normy. Strona

Departament Planowania i Modelowania Sieci

ZN-02/TD S.A. - 02

81/85

Zatwierdzona przez:

Data

Wersja

• Zabezpieczenie minikabli przed wilgocią.

Rodzaje minikanalizacji

•  Minituby kończone w studniach kablowych i komorze kablowej.
•  Minituby wprowadzane do węzłów ODN szafkowych.
•  Minituby wewnątrzbudynkowe.

Elementy konstrukcyjne

•  Minituby zaciągane do rur kanalizacji wtórnej i rurociągów kablowych.
•  Tuby odgałęźne od rur kanalizacji wtórnej i rurociągów kablowych.
•  Odgałęźniki tub odgałęźnych od rur kanalizacji wtórnej i rurociągów

kablowych.

• Złączki minitub.
• Uszczelki końców minitub z kablami i bez kabli.

Wymagania szczególne ODN

• Konstrukcja wg instrukcji fabrycznej instalacji minitub.
• Możliwość zaciągania minitub do kanalizacji wtórnej i rurociągów

kablowych (

∅ 32 - co najmniej 4 minituby, ∅ 40 - co najmniej 8 minitub).

•  Uszczelnienie końców minitub.
•  Odgałęzienia szczelne minitub w tubach odgałęźnych.
•  Rozróżnienie minitub barwami na całej długości minikanalizacji.