Slajd 1

Żubr (Bison bonasus) -

gatunek łożyskowca z rodziny krętorogich, rzę

du parzystokopytnych. W 2009 roku światowe

zasoby gatunku wynosiły około 4230

osobników, z czego jedna trzecia przebywała

w hodowlach zamkniętych, pozostałe tworzyły

32 całkowicie lub częściowo wolne populacje.

Według danych z 2010 roku w Polsce żyły

1224 żubry, z czego 191 w ośrodkach

hodowlanych i ogrodach zoologicznych.

Prawie połowa polskiej wolnej populacji

skupiona jest w Puszczy Białowieskiej,

ponadto dzikie żubry w Polsce spotkać

można w Bieszczadach, Puszczy

Knyszyńskiej, Puszczy Boreckiej oraz w

rejonie Mirosławca i Drawska

Pomorskiego w województwie

zachodniopomorskim.

Żubr nizinny (Bison bonasus

bonasus)

Przed I wojną światową zamieszkiwał w

stanie dzikim jedynie Puszczę
Białowieską. W wyniku działań
wojennych i kłusownictwa do 1920 nie
dotrwał żaden osobnik tej populacji.
Odtworzono ją dzięki osobnikom
trzymanym w niewoli.

Żubr kaukaski (górski)

(Bison bonasus caucasicus)

Mniejszy od żubra nizinnego. Zamieszkiwał
niegdyś Kaukaz. Na górze Alous zostały
zabite ostatnie trzy sztuki w 1927 roku.
Obecnie trwają prace nad odtworzeniem
podgatunku na podstawie żyjących
mieszańców z żubrem nizinnym. Do
podgatunku zalicza się osobniki fenotypowo
odpowiadające cechom żubra górskiego.

Żubr węgierski (karpacki)

(Bison bonasus hungarorum)

Żył na terenie południowych
Karpat i Siedmiogrodu. Wymarł około 1790
lub w 1762 roku. Istnienie tego podgatunku
nie jest jednak pewne, ponieważ został on
opisany na podstawie fragmentu
mózgoczaszki jednego dorosłego samca.

Głowa żubra jest stosunkowo duża i ciężka o

szerokim i wypukłym czole, oczy małe, krótkie

rogi skierowane do góry i zagięte do środka.

Szyja żubra jest gruba, krótka z wyraźnym

podgardlem. Przód tułowia wygląda na bardzo

potężny na skutek silnie rozwiniętego kłębu i

porastającej go kasztanowo-brunatnej sierści,

która w zimie jest ciemniejsza niż latem. Sierść

w dolnej części głowy, przodu i szyi jest długa,

na głowie, karku i kłębie występuje grzywa

złożona z włosów ościstych.

Obserwuje się dymorfizm płciowy wyrażony

rozmiarami ciała:

• Samce

– masa ciała średnio 700, minimalnie 440,

maksymalnie 920 kg

wysokość w kłębie średnio 172, maksymalnie 188

• Samice

– masa ciała średnio 420-460, minimalnie 320,

maksymalnie 640 kg

wysokość w kłębie średnio 152 cm

Ponadto cechą

charakterystyczną

byków jest znaczna

dysproporcja między

przednią a tylną częścią

ciała. Przód mają szeroki,

masywny, z wyraźnym

garbem, porośnięty

długą, kudłatą grzywą,

tył zaś stosunkowo mały i

pokryty krótką sierścią

Żubry zjadają wiele gatunków roślin. Podstawę diety

stanowią rośliny zielne i trawy znajdowane na dnie

lasu i na zrębach oraz na łąkach i polach uprawnych

w jego pobliżu. Niechętnie zjadane są turzyce o

ostrych liściach. Uzupełnienie diety, zwłaszcza w

okresie późnej zimy i wczesną wiosną stanowią kora

oraz pędy niektórych drzew i krzewów. Szczególnie

chętnie spałowane są dąb, jesion i grab. Ponadto

zimą zjadane są żołędzie oraz kasztany potrzebne

źródło. W Bieszczadach poza okresem wegetacyjnym

ważnym pokarmem są zimozielone liście jeżyn.

Na stanowiskach niektórych wolnych populacji żubrów

praktykuje się dokarmianie zimowe. Wszędzie

podstawą karmy zimowej jest siano łąkowe, a w

Puszczy Białowieskiej dodatkowo ścina się całe

drzewa topoli osiki ułatwiając zwierzętom dostęp do

kory oraz pędów.Udostępnianie żubrom dodatkowego

pokarmu z jednej strony pozwala ograniczyć

śmiertelność, ale stanowi też pewne zagrożenie.

Wokół miejsc dokarmiania formują się duże stada, co

może sprzyjać przenoszeniu się chorób. Ponadto

zaburzone zostają naturalne zachowania, w tendencje

do migracji i zasiedlania nowych terenów.

Rozród

Samice dojrzewają płciowo w drugim

lub trzecim roku życia, zazwyczaj rok

później rodzą pierwsze młode. Samce

osiągają dojrzałość w trzecim roku

ale uczestniczą w rozrodzie

przeważnie pomiędzy siódmym a

dwunastym rokiem życia.

Ruja u samic występuje najczęściej od sierpnia do

października. W czasie jej trwania przez dwa do

trzech dni towarzyszy jej jeden samiec odpędzający

rywali. Ciąża trwa około dziewięciu miesięcy,

średnio 264 dni. Przed porodem samica opuszcza

stado i wraca do niego dopiero z kilkudniowym

cielakiem. Rodzi zazwyczaj jedno ciele raz na dwa

lata a okres karmienia trwa co najmniej rok. Młode

po przyjściu na świat ważą od 16 do 35 kg.

Numizmatyka,

filatelistyka

100 tałonów Litwa(1991)

Document Outline