Dzieje Hebrajczyków i ich osiedlenie się w Palestynie związane jest z 

postacią Abrahama. To jemu Bóg obiecał Ziemię Świętą (Kanaan). Około 

1800 lat p.n.e Abraham z grupką rodaków wywędrował z 

mezopotamskiego miasta Ur do Palestyny. 

 

 

Abraham

Synowie Abrahama

Izmael 

– syn z 

niewolnicą Hagar – od 
niego według tradycji 
pochodzą Arabowie

Izaak – 

syn Abrahama i 

jego żony Sary 

 

 

Bóg chcąc sprawdzić oddanie Abrahama kazał mu złożyć Izaaka 

w ofierze. Przekonawszy się, że ten jest na to gotowy w ostatniej 

chwili powstrzymała Abrahama zapowiadając mu, że potomkowie 

Izaaka staną się licznym narodem

 

 

Izaak 

Jakub 

(syn Izaaka - miał 12 synów, którzy stali się przodkami 

12 plemion Izraela. Najmłodszy z synów, 

Józef 

został sprzedany przez 

braci do Egiptu, gdzie stał się urzędnikiem faraona )

 

 

Około połowy II tysiąclecia p.n.e Jakub wraz z jedenastoma 

synami i swym ludem (Józef był wówczas dostojnikiem na dworze 

faraona) przybył do Egiptu. Przyczyną przybycia była susza, jaka 

nawiedziła Palestynę. 

 

 

Na mapie zaznaczona jest trasa wędrówki Izraelitów to Egiptu. 

Ich pobyt w państwie faraonów na początku był pomyślny, jednak 

z czasem zostali zmuszeni do niewolniczej pracy. Będąc w 

Egipcie Izraelici stali się licznym narodem – stanowili 12 

plemion, od 12 synów Jakuba. Z niewoli egipskiej wyprowadził 

ich około 1200 lat p.n.e Mojżesz. Jednak dopiero pod wodzą 

Jozuego Żydzi wkroczyli do Palestyny rozpoczynając jej podbój 

(XII  XI w. p.n.e)

 

 

Podczas wędrówki po Półwyspie Synaj (40 lat) Mojżesz zawarł z 

Bogiem przymierze. Miało to miejsce na Górze Synaj. Otrzymał 

wówczas od Boga szereg praw wyrytych na kamiennych 

tablicach. 

 

 

Kamienne tablice z przykazaniami zostały złożone w specjalnej 

skrzyni zwanej Arką Przymierza

 

 

Na mapie zaznaczony jest obszar podbity przez Izraelitów po wkroczeniu 

do Palestyny

 

 

W XI w. p.n.e 12 plemion zjednoczył pierwszy król żydowski – 

Saul.

 Spowodowane to było zagrożeniem ze strony sąsiednich 

Filistynów. Następcą Saula był król 

Dawid 

 

 

Następcą Dawida był król Salomon słynący z niebywałej 

mądrości. To on wzniósł pierwszą świątynię w Jerozolimie w 

której przechowywana była Arka Przymierza

 

 

 

 

Po śmierci Salomona (X w. p.n.e) jego państwo rozpadło się na 

dwa królestwa. Judeę (Juda) na południu ze stolicą w Jerozolimie 

oraz Izrael na północy ze stolicą w Samarii

 

 

Powstanie dwóch państw doprowadziło do rozbicia politycznego, 

co wykorzystali sąsiedzi. W VIII w. p.n.e Izrael najechali 

Asyryjczycy, natomiast w VI w. p.n.e Judea została spustoszona 

przez wojska Babilonii. 

 

 

Najazdu na Judeę w 587 r. p.n.e dokonał babiloński król 

Nabuchodonozor. Uprowadził on wówczas Izraelitów do 

Babilonii. Okres ten w historii Izraela nazywamy ,,Niewolą 

Babilońską”. Trwała ona około 50 lat. To w tym okresie 

powstała żydowska legenda o Potopie oraz Wieży Babel. 

To w czasie najazdu Babilończyków została zburzona 

świątynia w Jerozolimie i zaginęła Arka Przymierza, która 

nie odnalazła się do dziś.

Król Nabuchodonozor 

 

 

Jzraelitów z ,,niewoli babilońskiej” uwolnił 

dopiero                w 539 r. p.n.e perski król 

Cyrus I Wielki. Był on twórcą państwa 

perskiego, które podbiło całą Mezopotamię 

doprowadzając do upadku Babilonii. Żydzi 

powrócili do Palestyny ale nigdy już nie 

utworzyli jednego królestwa.

 

 

 

W I w. p.n.e Palestynę podbili Rzymianie czyniąc ją swoją 

prowincją. Za ich przyzwoleniem królem Judei był Herod Wielki 

za którego panowania na świat przyszedł Jezus Chrystus. 

Król Judei Herod Wielki

 

 

Herod Wielki wzniósł kolejną świątynię w Jerozolimie, jednak 
Arki Przymierza nie udało się odnaleźć do dnia dzisiejszego.  

 

 

Jednak świątynia Heroda Wielkiego też została zburzona. 

Dokonali tego Rzymianie w 70 r. n.e w czasie buntu żydowskiego

Rzymianie podczas plądrowania świątyni 
w Jerozolimie – płaskorzeźba z łuku 
triumfalnego Tytusa (wodza, który tego 
dokonał)

 

 

Jedyną ocalałą pamiątką po tej świątyni jest tzw. Ściana Płaczu 

w Jerozolimie. Jest ona najświętszym miejscem Judaizmu. Przed 

Ścianą Płaczu modlą się setki Żydów. 

 

 

Ściana Płaczu – jedyna ocalała ściana po świątyni Heroda 

zburzonej przez Rzymian w 70 r. n.e.

 

 

 

 

Żyd modlący się przed Ścianą Płaczu 

 

 

Z czasem lud Izraela uległ rozproszeniu po 

całym świecie. Żydzi zmuszeni byli żyć w 

diasporze (z greckiego – rozproszenie). Izraelici 

mieszkając poza Palestyną zakładali gminy. Na 

czele gminy stoi rabin.

 

 

 

Żydzi wierzą w jednego Boga – Jahwe. Nadal czekają ma 

Mesjasza. Ich świętą księgą jest Biblia. Najważniejszą częścią 

Biblii jest pierwszych pięć ksiąg. Jest to Tora

 

 

Symbolem Judaizmu jest siedmioramienny świecznik – menora 

 

 

Symbolem Judaizmu jest także gwiazda Dawida

 

 

Gwiazdy Dawida na budynku dawnej synagogi w dzielnicy 

krakowskiej - Kazimierz

 

 

Miejsca modlitw Żydów to synagogi – w synagodze znajduj się 

specjalne miejsce w którym przechowywana jest Tora (synagoga 

w Tykocinie)

 

 

Kobiety nie mogą się modlić razem z mężczyznami – są dla nich 

wyznaczone specjalne miejsca w synagogach zwane babińcami

 

 

Miejsce przechowywania Tory (synagoga Remu w Krakowie)

 

 

W specjalnym też miejscu w synagodze odczytuj się Torę 

(synagoga w Tykocinie

 

 

Na grobach swych zmarłych Żydzi umieszczają nagrobki – są to 

macewy

 

 

Modlący się na cmentarzu Żydzi – cmentarza przy synagodze 

Remu w Krakowie 

 

 

Współczesna państwo Izrael powstało po II wojnie światowej w 

1948 r. na obszarze Palestyny 

 

 

Flaga dzisiejszego Izraela

 

 

Godło Izraela