Trichinella Spiralis.

Włosień Kręty.

Włosień Kręty

• kosmopolityczny nicień. Jest najgroźniejszym 

pasożytem człowieka - wywołuje chorobę 

włośnicę (trychinozę).

Pasożyt ten w postaci dorosłej występuje w 

jelicie cienkim człowieka i innych ssaków, a w 

postaci larwalnej w mięśniach prążkowanych 

człowieka, zwierząt domowych i dzikich, głównie 

świni domowej, dzika, psa, kota, lisa i szczura. 

Rozmnażanie form dojrzałych i wydawanie 

otorbiających się larw odbywa się w jednym 

żywicielu (pasożyt jednodomowy). Włosień jest 

nicieniem małym, długość samca wynosi 1, 4 do 

1, 6 mm. , a samicy od 3 do 5 mm.

Dorosłe Samice i Samce

Larwy w Skrawku Mięśnia

Morfologia

• ciało obłe, w tylnym odcinku nieco szersze niż w 

przednim. Otwór gębowy zlokalizowany jest w 
przedniej części i prowadzi do jamy gębowej 
wyposażonej w sztylecik, a dalej do gardzieli, jelita 
środkowego i jelita tylnego, kończącego się 
odbytem. W gardzieli znajdują się gruczoły 
ślinowe. 

• układ rozrodczy żeński zbudowany jest z jajnika, 

jajowodu, macicy i pochwy. Pochwa otwiera się 
otworem płciowym. Układ rozrodczy męski 
obejmuje jądro i nasieniowód uchodzący do jelita 
tylnego. Organem kopulacyjnym są wyrostki z 
brodawkami płciowymi.

 

Cykl Rozwojowy

• zakażenie następuje wskutek spożycia mięsa 

zawierającego wapienne cysty parazyta. W 
przewodzie pokarmowym żywiciela larwy pod 
wpływem soków trawiennych ulegają oswobodzeniu. 
W jelicie cienkim larwy dojrzewają płciowo kosztem 
żywiciela. Po kopulacji i zapłodnieniu samice rodzą 
(po 3-4 dniach od zakażenia) żywe larwy 
(jajożyworodność) w ilości około 1500 ( w ciągu 1-3 
tygodni). Larwy aktywnie przebijają się do naczyń 
krwionośnych i limfatycznych i z prądem krwi lub 
chłonki przenoszone są do mięśni oraz węzłów 
chłonnych i tkanki łącznej.

 

Cykl Rozwojowy

• tkanką  docelową  jest  tkanka  mięśniowa  poprzecznie 

prążkowana, w której osiadają, otaczają się błoną i zwijają w 
spiralkę (po 30-40 dniach od zakażenia). Błona cysty ulega z 

czasem

  zwapnieniu.  Dalszy  rozwój  larw  możliwy  jest  w 

przewodzie  pokarmowym  kolejnego  żywiciela.  U  człowieka 
rozwój  danej  generacji  praktycznie  zostaje  zahamowany  – 
zatrzymany  w  stadium  cysty  mięśniowej.  U  innych  żywicieli 
natomiast  stadia  larwalne  w  cystach  mięśniowych  oczekują 
na zjedzenie przez drapieżnika lub padlinożercę. Cysty mają 
długość  około  0,4-0,6  mm,  szerokość  0,3  mm.  Ścianki  cysty 
na biegunach są najgrubsze.

• larwy  otorbiają  się  (tworzą  cysty)  głównie  w  mięśniach 

międzyżebrowych, w mięśniach języka, gardła i w przeponie. 
Larwy mięśniowe żyją nawet 40- 60 lat. Zwapnienie otoczek 
cyst występuje po około 8-10 miesiącach. 

Objawy Zarażenia

Włośnica

• objawy: opuchnięcie powiek, wysypka (pokrzywka) na 

skórze, obrzęk twarzy, wzrost stężenia gamma-globulin, 

bóle brzucha, nudności, brak łaknienia, biegunka 

(niekiedy z domieszką krwi), zaparcia, wzdęcia. Objawy 

występują po 1-2 dniach od zakażenia. Ponadto 

dreszcze, gorączka (nawet przez kilka tygodni). Po 7-8 

dniach pojawiają się bóle i porażenia mięśni oraz obrzęk 

twarzy. Następuje wzrost liczby krwinek 

kwasochłonnych. W moczy często obecne jest białko 

(białkomocz). Pod paznokciami widnieją tzw. “drzazgi 

włośnicze” (liniowe krwawe wybroczyny). Podwyższona 

aktywność kinazy fosfokreatynowej. Chorobie często 

towarzyszy zapalenie płuc lub opłucnej. Może 

doprowadzić do śmierci.

Diagnostyka

• rozpoznanie  choroby  opiera  się  na 

podstawie  występujących  objawów  i 
wywiadu 

z 

pacjentem 

(ostatnio 

spożywany 

pokarm). 

Testy 

biochemiczne  z  reguły  zawodzą. 
Badania 

wycinków 

mięśni 

są 

uciążliwe dla chorego, jednakże mogą 
potwierdzić obecność cyst larwalnych.

Profilaktyka

• ochrona konsumentów przed zachorowaniami 

należy do producentów żywności. Powszechnie 

stosują oni obowiązkowe badanie poubojowe 

mięsa – toteż kupowane w sklepie mięso jest 

bezpieczne. Nie można jednak tego samego 

powiedzieć o wszystkich tzw. dostawcach 

bazarowych, którzy nie zawsze legitymują się 

zaświadczeniem badania weterynaryjnego. Nas 

obowiązuje więc czujność i zasada spożywania 

mięsa tylko z pewnych źródeł. Oczywiście nie 

powinno się jeść surowego „tatara” z niepewnego 

źródła, ani niedogotowanego mięsa. 

Leczenie

• mebendazol lub albendazol w 

dawce 400 mg/24 h (4 razy w ciągu 
doby po 100 mg) przez 5 dni. Ważne 
jest oczyszczanie jelit za pomocą 
środka przeczyszczającego. Ponadto 
podaje się leki przeciwhistaminowe, 
przeciwbólowe, przeciwzapalne i 
uspokajające.