Parwowiroza

 

świń

 

 

Przyczyny:

• Wirus z rodzaju Parvovirus, rodziny 

Parvoviridae. Parwowirus świń-PPV

• Jest to wirus bezotoczkowy, 

zawierający jednołańcuchowy 

DNA.

• Zbudowany z 

dwudziestościennego kapsydu o 

symetrii kubicznej.

• Zarazek ten jest oporny na: 

odczyn środowiska w granicach pH 

3-10, ogrzewanie oraz liczne 

środki odkażające.

•  W środowisku może przeżywać 

przez 16-20 tygodni

 

 

• Brak pokrewieństwa 

antygenowego między PPV a 

parwowirusami innych 

gatunków zwierząt i ludzi.

• Wykazuje on szczególny tropizm 

do komórek o podwyższonej 

aktywności mitotycznej.

• Replikacja wirusa oraz 

organizacja wirionu ma miejsce 

w jądrze komórkowym.

• Typową cechą wirusa jest jego 

zdolność do aglutynowania 

erytrocytów człowieka, świnki 

morskiej, myszy, kota, szczura i 

małpy Rhesus.

 

 

Występowanie:

• Choroba ta opisana najpierw w 

Anglii, w krótkim czasie została 

stwierdzona we wszystkich 

krajach europejskich, USA, 

Japonii, Australii i Nowej 

Zelandii.

• Parwowirus świń jest szeroko 

rozpowszechniony wśród trzody 

chlewnej a częstość zakażeń 

jest proporcjonalna do wielkości 

stada i zależy od stosowanego 

systemu chowu.

• W Polsce zakażenia 

parwowirusowe występują w 

około 95% gospodarstw 

wielkotowarowych i w około 

45% gospodarstw 

drobnotowarowych.

 

 

Źródła i drogi zakażenia:

• Są to zwierzęta zakażone, które 

wydalają wirusa w okresie wiremii wraz 

z wydalinami i wydzielinami.

• Bardzo duże ilości PPV wysiewane są do 

środowiska w trakcie porodów 

zakażonych loch.

• Źródłem wirusa są w tym okresie wody i 

błony płodowe oraz obumarłe płody.

• Zwierzęta, które przebyły czynną postać 

infekcji sieją wirusa przez ok. 14 dni.

• Wirusa sieją też osobniki z nabytą 

tolerancją immunologiczną – prosięta i 

knury noszące wirusy przy braku 

przeciwciał.

• Zbiornikiem PPV może być także 

środowisko zewnętrzne ponieważ 

zarazek ten jest niebywale odporny na 

warunki środowiskowe i środki 

odkażające.

 

 

Patogeneza:

• Wirus wnika do organizmu 

wrażliwej świni drogą pokarmowo-

oddechową.

• Jeśli jest to samiec lub nieciężarna 

samica, świnia nabywa 

odporności i uwalnia się od 

zakażenia bez żadnych objawów.

• Zakażone maciory przekazują 

wirus płodom zwykle w okresie 

wiremii, tj. po 10-14 dniach po 

zakażeniu.

• Warunkiem infekcji płodów jest 

obecność zarazka w  łożysku. Gdy 

wirus pokona tą barierę przenika 

do zarodków lub płodów i tam 

dochodzi do intensywnej replikacji 

w komórkach całego organizmu.

 

 

• Śmierć zarodków lub płodów 

następuje w zależności od 

dawki zakaźnej oraz wieku 

zainfekowanych organizmów.

• Z reguły infekcji ulega tylko 

część płodów, reszta rozwija 

się normalnie. Fakt ten 

tłumaczy się zabezpieczeniem 

poszczególnych łożysk, przez 

przeciwciała matki znajdujące 

się na powierzchni kosmówki.

• Jeśli płód jest młodszy niż 30 

dni, ginie i ulega resorpcji 

przez maciorę. 

• Jeśli płód ma 30-70 dni, ginie i 

ulega mumifikacji.

 

 

• Jeślo płód ma więcej niż 70 dni 

(jest immunokompetentny), 

nabywa odporności i zwykle 

dożywa terminu porodu. Możę 

jednak urodzić się martwy lub 

słaby.

• Najsilniejszemu uszkodzeniu 

ulegają komórki śródbłonka 

naczyń włosowatych, w których 

stwierdza się martwicę.

• Skutkiem tego są zmiany 

makroskopowe: obrzęk, 

wybroczyny, zwiększona ilość 

płynu w jamach ciała, skóra 

prosiąt jest zaczerwieniona, z 

wyraźnie rozszerzonymi 

naczyniami włosowatymi.

 

 

Objawy kliniczne:

• Świnie zainfekowane po 

urodzeni aż do dojrzałości nie 

wykazują klinicznych objawów 

choroby, dotyczy to również 

zakażonych knurów.

• Objawy występują u macior i 

dotyczą: zaburzeń w 

regularności ruji, wydłużenia 

okresów międzyrujowych, niską 

skuteczność krycia lub 

inseminacji, rodzenie się małych 

miotów, występowanie poronień.

• Mioty są nieliczne (poniżej 5 

prosiąt), rodzą się prosięta 

martwe, często zmumifikowane, 

różnej wielkości, lub żywe, ale 

słabe z dużą śmiertelnością.

 

 

• Histopatologicznie stwierdza 

się zmiany zapalne, martwicę 

komórek w różnych tkankach, 

oraz nacieki komórkowe w 

oponach, mózgu i rdzeniu.

• U macior można jedynie 

wykazać zmiany w macicy w 

postaci ogniskowych nacieków 

komórkowych złożonych z 

limfocytów i komórek 

plazmatycznych.

• Poronienia nie są jednak 

typowymi objawami 

parwowirozy u świń. Dla 

potwierdzenia trzeba wykryć 

antygen wirusa.

 

 

Rozpoznanie:

• Objawy kliniczne

• Wykrycie antygenu wirusowego w 

tkankach zmumifikowanego płodu 

metodą immunofluorescencji lub 

hemaglutynacji. Do tego celu nadają 

się najlepiej płody zmumifikowane 

(do 16 cm) lub ich płuca.

• Wykrycie przeciwciał u maciory 

metodami serologicznymi za 

pomocą testu zachamowania 

aglutynacji i seroneutralizacji.

• W związku z powszechnym 

zakażeniem parwowirusem, 

pojedynczy wynik badania nie może 

stanowić potwierdzenia rozpoznania 

parwowirozy jako przyczyny 

zaburzeń w rozrodzie

 

 

Zapobieganie i zwalczanie:

• Zakażanie naturalne loszek przed pierwszym 

zapłodnieniem: wspólne przetrzymywanie 

przed kryciem loszek i loch, przy założeniu, 

że niektóre maciory wydalają wirus, lub że 

parwowirus znajduje się w środowisku.

• Jeżeli naturalne zakażenie nastąpi przed 

pierwszym zapłodnieniem, loszki uzyskają 

odporność dożywotnią.

• Szczepienia: odporność poszczepienna 

utrzymuje się od 4 do 6 miesięcy, dlatego 

zaleca się szczepić świnki przed każdy 

ponownym kryciem.

• Szczepienie opóźnia naturalne zakażenie 

dlatego też starsze maciory mogą stać się 

wrażliwe na zaburzenia rozrodu wywołane 

parwowirusem w momencie gdy poziom 

przeciwciał opadnie.

• Nawet w stadach szczepionych należy się 

liczyć z możliwością niewielkich strat 

spowodowanych zakażeniem parwowirusem.

 

 

KONIEC

• Koniec
•  KONieEC 
• KONIEC
•  konieC
•  KoNiEc 
• kOnIeC