ZAPRASZAMY NA PREZENTACJE;

INSTRUMENTY PERKUSYJNE 

O OKREŚLONEJ 

WYSOKOŚCI DŹWIĘKU

Najwcześniejszymi narzędziami dźwiękowymi były przedmioty 

codziennego użytku takie

jak kije, kamienie, czyli przedmioty które w zetknięciu z innymi 

przedmiotami wydawały

dźwięk bądź trzask. Na przestrzeni tysięcy lat prastare dźwięki i rytmy 

kształtowały się w

zależności od rozwoju cywilizacji aż do obecnych czasów. W dzisiejszej 

rodzinie

instrumentów perkusyjnych można wyróżnić ponad dwa tysiące różnego 

rodzaju oraz

pochodzących z najdalszych zakątków świata instrumentów.

Kotły jako pierwszy instrument perkusyjny zostały wprowadzone na 
stałe do orkiestry symfonicznej (w drugiej połowie XVIII w.), i do dziś 
stanowi podstawowy instrument perkusyjny tam używany. Do gry używa 
się pałek o różnej twardości główek (najczęściej miękkich, średnich, 
twardych, czasami też służących normalnie do gry na innych 
instrumentach). W ciągu kilkuset lat istnienia kotły przeszły szereg 
przemian, dotyczących przede wszystkim sposobu strojenia; oczywiście, 
wysokość strojenia zależy od napięcia błony, lecz napięcie to można było 
zmieniać na wiele różnych sposobów, np. poprzez obrót kotła wobec jego 
podstawy (kotły obrotowe), czy poprzez użycie pedału (kotły pedałowe). 
Pedały umożliwiają także wykonanie na kotłach portamenta, zwanego 
potoczniej (choć nie do końca poprawnie) glissandem, co wykorzystywali 
liczni kompozytorzy XX wieku, m.in. Béla Bartók. Zazwyczaj w orkiestrze 
używa się zestawu dwóch, rzadziej trzech lub czterech kotłów, stąd 
nazwa kocioł w stosunku do tego instrumentu jest mniej poprawna - i 
rzadziej używana - niż kotły.

Dzwony- w kształcie dużych, wygiętych płyt odlanych z brązu lub ze 
stopu miedzi, glinu i niklu. Do wydobywania dźwięku służy młotek, 
którym uderza się w dzwony. Jakość dźwięku zależy od materiału, z 
którego wykonane są dzwony, wagi, kształtu oraz od formy i 
konstrukcji "serca".

Marimba (marimbafon) - instrument z grupy idiofonów. W wersji 
etniczej - prymitywna odmiana ksylofonu z rezonatorami, używana w 
południowej i środkowej Afryce oraz Ameryce Środkowej; w wersji 
używanej przez klasycznych perkusistów - instrument o bardzo dużych 
możliwościach barwowych i dynamicznych: używany do gry solo, w 
zespołach oraz do występów z orkiestrami symfonicznymi.

Wibrafon- budowany z metalowych płytek połączonych z zestawem rur, 
pełniących rolę rezonatorów tworzących wibrujące dźwięki przy 
uderzaniu płytek pałeczkami o główkach obciągniętych filcem lub gumą. 
Wibrafon jako jedyny z licznych instrumentów perkusyjnych posiada 
umieszczone pod płytkami "motylki" zasilane silniczkiem. Podczas swej 
pracy zamykają i otwierają dostęp powietrza do rur rezonujących dzięki 
czemu wydobyty dźwięk wibruje. 

Metalofon  - źródłem dźwięku są części wykonane z metalu: płyty, 

półkule, pręty lub rury uderzane pałką, jednym instrumentem o drugi.

Ksylofon - składa się z szeregu chromatycznie strojonych sztabek z 
twardego drewna (wibratorów, od których wielkości zależy wysokość 
dźwięku), ułożonych w jednym lub więcej rzędach na słomianych wałkach 
i uderzanych drewnianymi pałeczkami. Ksylofon dotarł do średniowiecznej 
Europy z Azji, a niezwykłą popularność zyskał w XIX w. dzięki 
kompozycjom Camille'a Saint-Saënsa, który wprowadził ten instrument na 
stałe do orkiestry symfonicznej. Wybitnym wirtuozem ksylofonu był w XIX 
w. Michał Józef Guzikow urodzony w Szkłowie  na Białorusi. We 
współczesnych ksylofonach płytki układa się w dwóch równoległych 
rzędach, a ich liczba dochodzi do pięćdziesięciu.

KONIEC