(Microsoft Word - PIOTRU\214 I WILK)

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

KLASYKA WAMPIRYZMU

by blood luna

PIOTRUŚ I WILK

Angela Carter

oryg. "

Peter and the Wolf", 1982

* * *

tłum. Aleksandra Ambros

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

W końcu wspaniałość gór staje się monotonna: w miarę przyzwyczajenia

krajobraz przestaje budzić grozę i zachwyt i podróŜny patrzy na szczyty
obojętnym okiem tych, którzy mieszkają tu od zawsze. Na pewnej wysokości
drzewa juŜ nie rosną. Cienie chmur przesuwają się po nagich szczytach tak
swobodnie, jak same chmury przesuwają się po niebie.

Dziewczyna z wioski na niŜej połoŜonych zboczach zostawiła matkę

wdowę i poślubiła człowieka, który mieszkał na pustkowiu. Wkrótce zaszła w
ciąŜę.  W  październiku  zerwała  się  gwałtowna  burza.  Stara  kobieta,  wiedząc,
Ŝe  czas  córki  się  zbliŜa,  czekała  na  wiadomość,  ale  wiadomości  nie  było.
Kiedy  burza  przeszła,  staruszka  wybrała  się  zobaczyć,  co  się  dzieje,  a
poniewaŜ się bała, wzięła ze sobą dorosłego syna.

JuŜ z daleka dostrzegli, Ŝe dym nie unosi się z komina. Wszystko wokół

ziało  pustką.  Rozwarte  drzwi  chwiały  się  na  zawiasach.  Pustka  ich
wchłonęła.  Na  klepisku  leŜały  wilcze  odchody,  poznali  więc,  Ŝe  wilki  były  w
domu, zwłoki młodej matki zostawiły jednak w spokoju, ale dziecka nie było
ani  śladu,  tylko  pewien  rozgardiasz  wskazywał,  Ŝe  się  urodziło.  Nie  było  teŜ
śladu zięcia, poza ogryzioną stopą w bucie.

Zawinęli zmarłą w kołdrę i zabrali ze sobą do domu. Zrobiło się późno.

Wycie wilków rozrywało zapadającą nocną ciszę.

Nadeszła zima z lodowatymi podmuchami, wszyscy siedzieli w domu i

dokładali drew do paleniska. Syn starej oŜenił się z córką kowala, która z
nim zamieszkała. Stopniały śniegi, była juŜ wiosna. Przed następnym BoŜym
Narodzeniem pojawił się tryskający zdrowiem wnuczek. Mijał czas, urodziło
się więcej dzieci.

Kiedy najstarszemu wnukowi, Piotrusiowi, szedł juŜ siódmy rok, był

dostatecznie duŜy, Ŝeby pójść z ojcem w góry, jak to robili męŜczyźni co roku
celem wypasu kóz na świeŜej trawie. Siedział sobie Piotruś w młodym słońcu,
wyplatając słomę na koszyki, aŜ raptem zobaczył, jak to, czego nauczono go
bać się najbardziej, zbliŜa się bezgłośnie po wygonie za sterczącą skałą. A za
pierwszym wilkiem drugi.

Gdyby to nie były pierwsze wilki, jakie ujrzał w Ŝyciu, chłopiec nie

przypatrywałby  im  się  tak  uwaŜnie:  pluszowej  szarej  sierści,  której  włosy  z
białymi  końcówkami  nadają  tym  zwierzętom  widmowy  wygląd,  jakby  ich
kontury  miały  się  rozpłynąć;  spręŜystym,  puszystym  ogonom,  spiczastym,
węszącym maskom.

Nagle zobaczył Piotruś, Ŝe trzeci wilk był dziwem, wybrykiem natury:

goły, na czterech łapach, jak tamte, ale bez włosów na ciele, choć z włosami
na głowie.

Widok wilka bez sierści tak go zafascynował, Ŝe byłby najpewniej stracił

swoją trzódkę, moŜe i sam został zjedzony, a niewątpliwie zbity na kwaśne
jabłko za niedbalstwo, gdyby same kozy nie podniosły łbów, nie zwietrzyły
niebezpieczeństwa i nie uciekły, becząc płaczliwie, na co nadbiegli męŜczyźni
ze strzelbami i narobili takiego rabanu, Ŝe odstraszyli wilki.

Ojciec był za bardzo zły, Ŝeby słuchać Piotrusiowego gadania. Dał mu

parę kuksańców w głowę i odesłał do domu. Matka karmiła tegoroczne
niemowlę. Babka siedziała przy stole, łuskając groch do garnka.

- Babciu, z wilkami była dziewczynka - opowiadał Piotruś. Dlaczego był

tak pewny, Ŝe dziewczynka? MoŜe dlatego, Ŝe miała takie długie włosy, takie

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

długie i pełne Ŝycia. - Dziewczynka, chyba w moim wieku, sądząc po
wielkości - dodał.

Babka wyrzuciła płaski strąk za drzwi, Ŝeby kury mogły sobie dziobać.
- Widziałem dziewczynkę z wilkami - nie dawał za wygraną Piotruś.
Babka nalała wody do garnka, wstała od stołu i zawiesiła garnek z

grochem na haku nad paleniskiem. Tego wieczora nie było juŜ czasu, ale
następnego ranka, bardzo wcześnie, sama zaprowadziła chłopca z powrotem
w góry.

- Powiedz ojcu, coś mnie mówił.
Poszli popatrzeć na wilcze ślady. Na kawałku wilgotnego gruntu znaleźli

odcisk niepodobny do odcisku psiej łapy, a tym bardziej do stopy dziecka, ale
Piotruś marudził i głowił się, dopóki nie zrozumiał.

- Biegła na czworakach z zadkiem w górze... więc cały cięŜar musiała

opierać na przodzie podeszwy, nie? I rozstawiała palce, o tak, zobacz.

Latem chodził boso, jak wszystkie dzieci z wioski. WłoŜył palce własnej

stopy w odcisk, Ŝeby pokazać ojcu, jaki ślad by zostawił, gdyby teŜ biegał na
czworakach.

- Piętą się nie dotyka, jak się tak biega. Więc nie zostawiła odcisku

pięty. Logiczne.

Wreszcie ojciec zdołał docenić dedukcyjne zdolności Piotrusia, rzucając

dziecku ukradkiem niespokojne spojrzenie. To było bystre dziecko.

Szybko ją znaleźli. Spała. Jej kręgosłup stał się tak giętki, Ŝe potrafiła

się  zwinąć  w  idealne  C.  Obudziła  się,  kiedy  ich  usłyszała,  i  zaczęła  uciekać,
ale ktoś schwytał ją w pętlę przyczepioną na końcu liny, pętla przeszła przez
głowę  i  zacisnęła  się;  mała  upadła  na  ziemię,  przewracając  oczami
wyskakującymi  z  orbit.  Wielka,  szara,  rozgniewana  suka  pojawiła  się  nie
wiadomo skąd, ale ojciec Piotrusia rozerwał ją na kawałki za pomocą swojej
strzelby. Dziewczynka byłaby się udusiła, gdyby stara kobieta nie połoŜyła jej
głowy na swoich kolanach i nie rozluźniła węzła. Dziewczynka ugryzła babkę
w rękę.

Drapała i walczyła, aŜ męŜczyźni szpagatem przywiązali jej nadgarstki

do  kostek,  a  następnie  zawiesili  ją  na  kiju  i  ponieśli  do  wioski.  Wtedy
zwiotczała.  Nie  wrzeszczała,  nie  krzyczała,  chyba  nie  potrafiła,  z  głębi  jej
gardła wydobyło się tylko parę głuchych chrapliwych dźwięków, a choć raczej
nie umiała płakać, woda popłynęła z kącików jej oczu.

Jak spalona była od słońca i wiatru! Cała jasnobrązowa, a jaka brudna!

Pokryta zaschłym błotem i pyłem. KaŜdy centymetr jej kasztanowatego zadu
naznaczony  był  bliznami  i  strupami  powstałymi  w  wyniku  gwałtownego
otarcia  się  o  skały  i  ciernie.  Kiedy  ją  nieśli,  jej  włosy  ciągnęły  się  po  ziemi,
pełne  rzepów,  a  tak  brudne,  Ŝe  nie  sposób  było  ustalić  ich  koloru.  Roiło  się
na  niej  robactwo.  Śmierdziała.  Była  tak  chuda,  Ŝe  sterczały  jej  wszystkie
Ŝebra.  Ładny,  pulchny,  wykarmiony  kartoflami  chłopiec  był  o  wiele  od  niej
większy, chociaŜ musiała być starsza o jakiś rok.

Głęboko przejęty, dreptał za nią. Stara kobieta kuśtykała obok,

zawinąwszy  ugryzioną  rękę  w  fartuch.  Kiedy  dziewczynkę  zrzucono  na
podłogę  w  domu  jej  babki,  chłopiec  ukradkiem  dotknął  jej  pośladka
wskazującym  palcem,  z  ciekawości,  Ŝeby  zobaczyć,  jaka  jest  w  dotyku.  Była

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

ciepła, ale twarda. Nawet nie drgnęła, kiedy jej dotknął. Zrezygnowała z
walki, leŜała zwinięta na podłodze i udawała nieŜywą.

W chacie babki była jedna duŜa izba, którą w zimie dzielili z kozami.

Ledwo wielki, bury kocur myszołap poczuł dziewczynkę, od razu zasyczał jak
przekłuty balon i skoczył na drabinę prowadzącą na stryszek. Zupa parowała
na palenisku i stół był nakryty. ZbliŜała się pora wieczerzy, ale wciąŜ było
zupełnie jasno, latem w górach noc zapada późno.

- RozwiąŜ ją - powiedziała babka.
Syn z początku się nie kwapił, ale babka nie ustępowała, tak więc wziął

nóŜ  do  chleba  i  rozciął  sznur  wokół  kostek  dziewczynki.  Ograniczyła  się  do
kopniaka,  ale  kiedy  przeciął  sznur  wokół  jej  nadgarstków,  moŜna  by
pomyśleć,  Ŝe  wypuścił  na  wolność  złego  ducha.  Gapie  wybiegli  na  dwór,
reszta rodziny rzuciła się do drabiny wiodącej na strych, ale babcia i Piotruś
skoczyli ku drzwiom, Ŝeby zasunąć rygiel i nie pozwolić dziewczynce uciec.

Uwięziona, miotała się po izbie. Buch - przewrócił się stół. Trzask, prask

-  potłukły  się  naczynia  przygotowane  do  wieczerzy.  Buch,  trzask,  prask  -
poleciała komoda na twardy biały łupek zastawy, którą zwaliła z siebie przy
upadku. Wywróciła się beczka z mąką, dziewczynka zakasłała, kichnęła, jak
kicha  dziecko,  nie  inaczej,  po  czym  na  sztywnych  ze  strachu  kończynach
zaczęła  podskakiwać  w  białej  chmurze,  aŜ  mąka  osiadła  wszędzie,  jak
czarodziejski proszek, który wszystko przemienia. Po pierwszym ataku szału
przykucnęła na chwilę, węsząc długim nosem, następnie zaczęła dokonywać
małych  szybkich  wypadów  to  tu,  to  tam,  chwytając  zębami,  ujadając  i
potrząsając oszołomioną głową.

Ani razu nie stanęła na dwóch nogach, cały czas była przykucnięta,

opierając  się  o  ziemię  dłońmi  i  czubkami  palców  u  nóg,  jednak  nie  całkiem
dawało  się  to  nazwać  przykucnięciem,  widać  bowiem  było,  Ŝe  pozycja  na
czworakach jest dla niej tak naturalna, jak gdyby zawarła odmienny niŜ my
pakt z siłą przyciągania, widać teŜ było, jak mocne stały się w górach mięśnie
jej  nóg,  jak  napięte  łukowate  wygięcia  stóp  i  Ŝe  istotnie  uŜywała  pięt  tylko
wtedy, kiedy przysiadała na zadzie. Zawyła, a od czasu do czasu wyrzucała z
siebie  te  przejmujące,  chrapliwe  pomruki  rozpaczy.  Jej  wywrócone  oczy
ukazywały tylko białka, błękitnawe, jarzące się bielą śniegu.

Kilka razy opróŜniła kiszki, najwyraźniej mimowolnie. W kuchni

śmierdziało jak w wychodku, ale nawet jej ekskrementy róŜniły się od
naszych - resztki surowego, obcego, tajemniczego i niepokojącego pokarmu,
wilcze gówno.

Horror!
Obiła się o palenisko, potrąciła garnek i rozlana zawartość zgasiła ogień.

Gorąca zupa poparzyła jej przednie łapy. Szok bólu. Przysiadłszy na zadzie i
trzymając przed sobą zranioną łapę, Ŝałośnie dyndającą z nadgarstka,
wydała przeciągły, podobny do szlochu skowyt.

Nawet stara kobieta, która poprzysięgła sobie, Ŝe będzie kochać dziecko

swojej zmarłej córki, przeraziła się, usłyszawszy skowyt dziewczynki.

Piotrusiowi podskoczyło serce i wykonało salto, miał wraŜenie, Ŝe spada;

nie zdawał sobie sprawy z własnego strachu, bo nie mógł oderwać oczu od
szczeliny między nogami dziewczynki, doskonale widocznej, kiedy ta siedziała
na swojej kości ogonowej. Zapadła juŜ noc na tyle ciemna, na ile to było

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

moŜliwe o tej porze roku - to znaczy nie całkiem ciemna; biała nitka księŜyca
wisiała na jasnym niebie u szczytu komina, tak Ŝe w środku nie było ani
ciemno, ani jasno, ale chłopiec widział płeć dziewczynki tak wyraźnie, jakby
fosforyzowała. Ten obraz budził w nim nieodpartą fascynację.

Kiedy wyła, rozwarte usta dziewczynki bez jej intencji i woli odsłaniały

przed nim kolejne warstwy pofałdowanego wnętrza, które jak w systemie
chińskich pudełek zdawały się otwierać jedna po drugiej, wciągając go w głąb
jej ciała, do intymnego sekretnego miejsca, którego perspektywa bez przerwy
się od niego oddalała, ofiarowując mu pierwsze, miaŜdŜące, przyprawiające o
zawrót głowy doświadczenie nieskończoności.

Wyła i wyła, i nie przestawała wyć, aŜ z gór, najpierw pojedynczo, a

potem w złoŜonej polifonii, odpowiedziały jej w końcu głosy w tym samym
języku.

Wyła nadal, choć brzmiało to juŜ mniej tragicznie.
Wkrótce mieszkańcy domu musieli przyjąć do wiadomości, Ŝe wioskę

zaatakowała wataha wilków.

Wtedy mała się uspokoiła, opadła na ziemię, oparła głowę na przednich

łapach,  tak  Ŝe  włosy  jej  moczyły  się  w  stygnącej  zupie,  i  w  ten  sposób
zamknęła  zabronioną  księgę,  nie  mając  najmniejszego  pojęcia,  Ŝe  ją
kiedykolwiek otworzyła ani Ŝe jest to księga zakazana. CięŜkie powieki opadły
na brązowe, krwią nabiegłe oczy. Domowa strzelba wisiała na gwoździu nad
paleniskiem,  gdzie  umieścił  ją  ojciec  Piotrusia  po  powrocie  do  domu,  ale
kiedy teraz postawił stopę na najwyŜszym szczeblu drabiny, Ŝeby zejść na dół
po broń, dziewczynka skoczyła, warcząc i obnaŜając Ŝółte kły.

Wycie na dworze mieszało się teraz z głosami przeraŜonych zwierząt

domowych. Pozostali wieśniacy pozamykali się w domach.

Wilki stały u drzwi.
Chłopiec ujął babkę za zdrową rękę. Początkowo staruszka nie chciała

się  ruszyć,  ale  szarpnął  ją  mocno  i  opamiętała  się.  Dziewczynka  popatrzyła
wilkiem,  jednak  pozwoliła  im  przejść.  Chłopiec  pchnął  babkę  przed  sobą  na
drabinę,  a  kiedy  wspięli  się  po  niej  oboje,  drabinę  wciągnął.  Nękały  go
straszliwe  przeczucia.  Dałby  wszystko,  Ŝeby  odwrócić  czas,  uciec  z
ostrzegawczym  okrzykiem,  kiedy  tylko  dostrzegł  wilki,  i  nigdy  jej  nie
zobaczyć.

Drzwi drŜały pod naporem skaczących na nie wilków, a śruby

przytwierdzające nasadę rygla do framugi trzeszczały, piszczały i
najwyraźniej miały zamiar puścić. Na to dziewczynka podskoczyła i zaczęła w
podnieceniu robić małe wypady do drzwi i z powrotem. Śruby bardzo szybko
wypadły z framugi. Wilki hurmem, jeden przez drugiego, wpadały do środka.

Dysonans. PrzeraŜenie. Hałas, jakby wszystkie wichry zimowe

zamknięto  w  jednej  skrzyni.  To,  czego  na  zewnątrz  obawiali  się  najbardziej,
było  teraz  w  środku  razem  z  nimi.  Niemowlę  na  strychu  zakwiliło,  a  matka
przycisnęła  je  do  piersi,  jakby  i  to  dziecko  mogły  porwać  wilki,  ale  ekipa
ratownicza przyszła tylko po swoją wychowankę.

W całym domu zostawiły za sobą przeraźliwy smród i wszędzie białe

ślady mąki. Wyłamane drzwi chwiały się na zawiasach. Czarne, osmalone
szczapy z wygasłego ogniska walały się po podłodze.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Piotruś myślał, Ŝe stara kobieta teraz się rozpłacze, ale wydawała się

nieporuszona. Kiedy juŜ było bezpiecznie, zeszli pojedynczo po drabinie i jak
gdyby  uwolnieni  z  zaklęcia,  zaczęli  mówić  w  podnieceniu,  wszyscy,  z
wyjątkiem  milczącej  starej  kobiety  i  zrozpaczonego  chłopca.  ChociaŜ  dawno
minęła północ, synowa poszła po wodę do studni, Ŝeby wyszorować chałupę i
pozbyć  się  zwierzęcego  odoru,  sprzątnięto  i  wyrzucono  potłuczone  naczynia.
Ojciec  Piotrusia  zbił  na  powrót  stół  i  komodę.  Zdumieni  sąsiedzi  wyszli  ze
swoich  domów:  wilki  nie  ruszyły  nawet  jednego  kurczęcia  z  kurników,  nie
zabrały jednego jajka.

Ludzie wynieśli pod gwiazdy piwo, kartoflaną wódkę i przekąski, bo z

podniecenia zgłodnieli. Straszliwa noc zakończyła się jednym wielkim
przyjęciem, ale babka nie chciała nic jeść ani pić i połoŜyła się do łóŜka,
kiedy tylko chałupa została posprzątana.

Następnego dnia poszła na cmentarz i posiedziała chwilę przy grobie

córki, ale się nie modliła. Po powrocie do domu zaczęła szatkować kapustę
na wieczorny posiłek, musiała to jednak zostawić, bo rana w ręce jątrzyła się.

Tej zimy, po śmierci babki, w czasie przymusowego nieróbstwa z

powodu śniegów Piotruś poprosił wiejskiego proboszcza, Ŝeby go nauczył
czytać Biblię. Proboszcz chętnie się zgodził, Piotruś był pierwszym z jego
trzódki, który okazał jakiekolwiek zainteresowanie nauką czytania.

Chłopiec stał się bardzo poboŜny, co rodzinę zdziwiło, a takŜe jej

zaimponowało.  Młodsze  dzieci  dokuczały  mu  i  przezywały  świętym  Piotrem,
ale  to  go  nie  powstrzymywało  od  wymykania  się  do  kościoła,  Ŝeby  się
pomodlić, kiedy tylko miał wolną chwilę. Podczas postu dosłownie się głodził.
W Wielki Piątek się biczował. Jak gdyby oskarŜał się o śmierć staruszki, jak
gdyby  uwaŜał,  Ŝe  to  on  sprowadził  na  dom  fatalną  zarazę,  która  ją  z  tego
domu  zabrała.  Ogarnęła  go  wszechwładna  pasja  pokuty.  Noc  w  noc  klęczał
nad  księgą  przy  słabym  świetle  świecy,  poszukując  drogi  zbawienia,  dopóki
matka nie zapędziła go spać.

Ale jakby na przekór czterem ewangelistom, których co noc przyzywał,

by  strzegli  jego  łóŜka,  koszmary  niezmiennie  zakłócały  mu  sen.  Rzucał  się  i
przewracał  na  posłaniu  z  szeleszczącej  słomy,  które  dzielił  z  dwójką
młodszego  rodzeństwa.  Zachwycony  rozwiniętą  nad  wiek  inteligencją
Piotrusia,  proboszcz  zaczął  go  uczyć  łaciny.  Piotruś  odwiedzał  księdza,  gdy
tylko pozwalały mu na to obowiązki przy stadzie. Kiedy skończył czternaście
lat,  proboszcz  powiedział  rodzicom,  Ŝe  Piotruś  powinien  pójść  teraz  do
seminarium w mieście w dolinie, gdzie sam wyuczy się na księdza. PoniewaŜ
synów  im  nie  brakowało,  oddali  jednego  Bogu,  tym  bardziej  Ŝe  przez  swoje
ksiąŜki  i  modły  stał  się  im  obcy.  Kiedy  kozy  na  zimę  zeszły  z  hal,  Piotruś
ruszył w drogę. Był październik.

Po pierwszym dniu wędrówki dotarł do rzeki, która z gór spływała w

dolinę. Noce były juŜ chłodne; rozpalił ognisko, pomodlił się, zjadł chleb i ser,
które przygotowała mu matka, i spał, jak mógł. Mimo pragnienia, Ŝeby
zanurzyć się w oczekujący nań biały świat skruchy i poboŜności, był
niespokojny i zdenerwowany, a nie umiał sobie wyjaśnić przyczyny.

O pierwszym brzasku, brzasku, który jedynie klaruje ciemność, jak

skorupki jajka wpuszczone w mętny płyn, zszedł do rzeki napić się i umyć
twarz. Było tak cicho, Ŝe mógłby być jedynym Ŝywym stworzeniem.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Jej ręce, lędźwie i nogi pokrywała gęsta sierść, a włosy opadały na

twarz,  trudno  więc  było  dostrzec  rysy.  Przysiadła  na  przeciwległym  brzegu
rzeki.  śłopała  wodę  tak  pełną  liliowego  światła,  iŜ  zdawać  by  się  mogło,  Ŝe
wypijała  świt,  w  miarę  jak  się  pojawiał,  jednak  w  czasie  gdy  Piotruś  na  nią
patrzył, powietrze stawało się coraz bledsze. Samotność i milczenie: wszystko
nieruchome.

Nigdy by sobie nie uświadomiła, Ŝe odbicie w rzece jest jej odbiciem. Nie

wiedziała, Ŝe ma twarz, nigdy się nie dowiedziała, Ŝe ma twarz, i tak jej twarz
sama w sobie była lustrem innego rodzaju świadomości niŜ nasza, podobnie
jak jej nagość, pozbawiona niewinności czy ostentacji, była nagością naszych
pierwszych rodziców przed upadkiem. Włosy miała długie jak Magdalena na
pustyni, a jednak skrucha znajdowała się poza zasięgiem jej pojmowania.

Język obracał się w proch pod cięŜarem jej niemoty.
Dwa małe wilczki wygramoliły się z krzaków, tarmosząc jeden drugiego.

Nie zwracała na nie najmniejszej uwagi.

Chłopak zaczął się trząść i drŜeć. Poczuł gęsią skórkę na całym ciele.

Zdawało mu się, Ŝe jest ze śniegu i moŜe się roztopić. Coś wymamrotał czy
zaszlochał.

Nadstawiła uszu na niewyraźny, stapiający się z szumem rzeki dźwięk,

wilczki takŜe go usłyszały, przestały baraszkować i pobiegły wtulić
przestraszone łebki w jej bok. Ona jednak zdecydowała po chwili, Ŝe nie ma
niebezpieczeństwa, i znowu pochyliła pysk nad powierzchnią wody, która
porwała jej włosy i rozrzuciła wokół głowy.

Skończyła pić i cofnęła się parę kroków, otrząsając mokrą sierść.

Wilczki przywarły pyszczkami do jej kołyszących się piersi.

Piotruś nie wytrzymał, wybuchnął płaczem. Nie płakał od czasu

pogrzebu  babki.  Łzy  spływały  mu  po  twarzy  i  rozpryskiwały  się  na  trawie.
Chwiejnym  krokiem,  z  rozpostartymi  ramionami,  popychany  impulsem
niemal wizjonerskiej ekstazy, wszedł w rzekę, chcąc przedostać się na drugą
stronę  i  podzielić  jej  wspaniały  prywatny  stan  łaski.  Ale  jego  kuzynka
przestraszyła  się  nagłego  ruchu,  wyrwała  dzieciakom  swoje  cycki  i  skoczyła
do ucieczki. Popiskujące wilczki pomykały za nią. Biegła na czworakach, jak
gdyby  był  to  jedyny  sposób  wbiegania  pod  górę,  w  jasny  labirynt  nie
dokończonego świtu.

Przyszedłszy do siebie, chłopiec osuszył łzy rękawem, zdjął przemoczone

buty i wytarł nogi połami koszuli. Następnie zjadł coś ze swego tłumoczka,
nie bardzo wiedząc co, i puścił się w dalszą drogę do miasta, ale na co było
mu teraz seminarium? Bo teraz wiedział, Ŝe niczego nie trzeba się bać.

Zaznał upojenia wolnością.
Niósł buty zawieszone przez ramię na sznurowadłach. Były bardzo

cięŜkie. Zastanawiał się, czy ich nie wyrzucić, kiedy jednak znalazł się na
wybrukowanej drodze, włoŜył je na nogi, chociaŜ nadal były wilgotne.

Obudziły się ptaki i zaczęły śpiewać. Chłodne, racjonalne słońce zdziwiło

go, poranek go zaskoczył w jego uniesieniu i góry znalazły się teraz poza nim.
Obejrzał  się  przez  ramię  i  zobaczył,  jak  z  odległości  zaczynają  przybierać
płaski,  dwuwymiarowy  kształt.  Zmieniały  się  juŜ  w  swój  własny  obraz,  w
pocztówkę  upamiętniającą  dzieciństwo,  kupioną  pośpiesznie  na  stacji
kolejowej  albo  na  granicy,  w  wycinek  z  gazety,  zdjęcie,  jakie  będzie  teraz

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

widywał  w  obcych  miastach,  w  innych  krajach,  których  w  tej  chwili  nie
potrafił  sobie  wyobrazić,  których  nazw  jeszcze  nie  znał,  miejscach,  gdzie
będzie  mówił  w  obcych  językach:  -  Tutaj  spędziłem  dzieciństwo.  Wyobraźcie
sobie!

Odwrócił się i długą chwilę patrzył na góry. śył w nich przez czternaście

lat,  ale  nigdy  przedtem  nie  widział  ich  w  taki  sposób,  jak  widzi  je  ktoś,  kto
ich nie zna jako niemal części samego siebie, tak więc po raz pierwszy ujrzał
prymitywną,  bezkresną,  wspaniałą,  nagą,  nieprzyjazną  prostotę  gór.
śegnając  się  z  nimi,  zobaczył,  jak  zmieniają  się  w  scenerię,  w  cudowne  tło
starej  wiejskiej  bajdy,  bajdy  o  dziecku  wykarmionym  przez  wilki,  a  moŜe  o
wilkach karmionych przez kobietę.

Po czym zdecydowanie zwrócił twarz w kierunku miasta i ruszył przed

siebie, w inną opowieść.

- Jeśli jeszcze raz się obejrzę - pomyślał w skurczu przesądnego strachu

- zamienię się w słup soli.

Tytuł nawiązuje do baśni symfonicznej Piotruś i wilk Sergiusza

Prokofiewa, skomponowanej w 1936, z librettem według rosyjskiej opowieści
ludowej.

W 1984 powstał głośny film Neila Jordana Towarzystwo wilków, według

wspólnego scenariusza pisarki i reŜysera. Znalazły się tam, splecione w jedną
całość, wątki ze wszystkich „wilczych” opowiadań Carter: Werewolf,
Towarzystwa wilków, Wolf-Alice, Piotrusia i wilka.