Wybr testw z kardiologii, IV rok, IV rok CM UMK, Kardiologia, giełdy


Wybór testów z kardiologii

SPIS TREŚCI

  1. DIAGNOSTYKA OGÓLNA

  2. CHOROBA NIEDOKRWIENNA SERCA

  3. NIEWYDOLNOŚĆ KRĄŻENIA

  4. ZABURZENIA RYTMU SERCA

  5. NADCIŚNIENIE TĘTNICZE

  6. CHOROBY SERCA

  7. BADANIE EKG

DIAGNOSTYKA OGÓLNA

Przyczyną bólów klatki piersiowej są następujące przyczyny z wyjątkiem:

a) choroby niedokrwiennej,

b) zapalenia wsierdzia,

c) kardiomiopatii przerostowej,

d) wypadania płatka zastawki dwudzielnej.

Przyczyną bólów klatki piersiowej są następujące przyczyny z wyjątkiem:

a) zwężenia zastawek półksiężycowatych aorty,

b) ostrego zapalenia osierdzia,

c) zapalenia mięśnia serca,

d) wypadania płatka zastawki dwudzielnej.

Omdlenia mogą być spowodowane następującymi schorzeniami z wyjątkiem:

a) kardiomiopatii przerostowej,

b) nadwrażliwości zatoki szyjnej,

c) zatoru tętnicy płucnej,

d) ostrego zapalenia wsierdzia

Na sinicę centralną wskazywać mogą następujące objawy z wyjątkiem:

a) zasinienia błon śluzowych języka i warg,

b) zasinienia palców dłoni,

c) zasinienia spojówek,

d) zasinienia palców stóp.

Do leków kardiodepresyjnych zalicza się niżej wymienione leki z wyjątkiem:

a) niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

b) leków antyarytmicznych,

c) adriamycyny,

d) kortykosterydów.

Do schorzeń układu krążenia występujących rodzinnie zalicza się następujące schorzenia z wyjątkiem:

a) wypadania płatka zastawki dwudzielnej,

b) zespołu WPW,

c) nadciśnienia tętniczego,

d) śluzaka lewego przedsionka.

Do schorzeń układu krążenia występujących rodzinnie zalicza się następujące schorzenia z wyjątkiem:

a) pierwotnego nadciśnienia tętniczego,

b) ubytku międzyprzedsionkowego,

c) choroby niedokrwiennej serca,

d) dekstrokardii.

U chorych na zespół Marfana często występuje:

a) rozwarstwiający tętniak aorty,

b) dekstrokardia,

c) zespół WPW,

d) nadciśnienie tętnicze.

Nadmierne wypełnienie żył szyjnych wskazuje na:

a) kardiomiopatię przerostową,

b) wysiękowe zapalenie osierdzia,

c) zwężenia zastawki dwudzielnej bez niewydolności krążenia,

d) śluzaka przedsionka lewego.

Nadmierne wypełnienie żył szyjnych wskazuje na:

a) zakrzep żyły czczej górnej,

b) niewydolność komory lewej,

c) kardiomiopatię przerostową,

d) podzastawkowe zwężenie aorty.

Na niedomykalność zastawki trójdzielnej wskazuje:

a) dodatnie tętno żylne,

b) ujemne tętno żylne,

c) każdy z wymienionych rodzajów tętna,

d) żaden z wymienionych rodzajów tętna.

Na powiększenie i przerost prawej komory serca wskazuje skurczowe unoszenie klatki piersiowej w:

a) II przestrzeni międzyżebrowej,

b) okolicy koniuszka serca,

c) III i IV przestrzeni międzyżebrowej,

d) żadnej z wymienionych.

Na powiększenie i przerost komory lewej wskazuje skurczowe uniesienie klatki piersiowej w:

a) II i III przestrzeni międzyżebrowej,

b) III i IV przestrzeni międzyżebrowej,

c) okolicy wyrostka mieczykowatego,

d) żadnej z wyżej wymienionych.

Osłabienie uderzenia koniuszkowego stwierdza się w:

a) zwężeniu zastawki dwudzielnej,

b) kardiomiopatii przerostowej,

c) niedomykalności zastawek tętnicy płucnej,

d) śluzaku lewego przedsionka serca.

Zatarcie talii serca wskazuje na:

a) przerost lewego przedsionka serca,

b) powiększenie lewego przedsionka serca,

c) powiększenie i przerost prawego przedsionka,

d) żaden z wyżej wymienionych.

Błędnie można ocenić wielkość serca u chorych na:

a) zrosty opłucnowo-sercowe,

b) kardiomiopatię przerostową,

c) zakrzep w komorze lewej,

d) nadciśnienie płucne.

Błędnie można ocenić wielkość serca u chorych:

a) z krążeniem hiperkinetycznym,

b) z otyłością,

c) z przebytym zatorem tętnicy płucnej,

d) z zapaleniem odoskrzelowym płuc.

W lewobocznym ułożeniu chorego najlepiej wysłuchać można:

a) rytm cwałowy,

b) rozdwojenie I tonu serca,

c) szmery w przetrwałym przewodzie tętniczym,

d) szmer oskrzelowy.

Rozdwojenie I tonu serca jest spowodowane:

a) blokiem prawej odnogi pęczka Hisa,

b) blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia,

c) przerostem komory prawej,

d) ubytkiem w przegrodzie międzkomorowej.

Patologiczne rozdwojenie II tonu serca stwierdza się u chorych;

a) z blokiem odnogi prawej pęczka Hisa,

b) z niedomykalnością tętnicy płucnej,

c) u chorych ze zwężeniem zastawki dwudzielnej,

d) u chorych z zespołem WPW.

Patologiczne sztywne rozdwojenie II tonu serca stwierdza się:

a) w ubytku międzykomorowym,

b) w bloku prawej odnogi pęczka Hisa,

c) w ubytku międzyprzedsionkowym,

d) w blokach przedsionkowo-komorowych.

Wychylenie ku przodowi klatki piersiowej ułatwia rozpoznanie:

a) wypadania płatka zastawki dwudzielnej,

b) zwężenia zastawki dwudzielnej,

c) kardiomiopatii przerostowej,

d) niedomykalności zastawek tętnicy płucnej.

Głośny I ton serca występuje u chorych na:

a) zwężenie zastawki dwudzielnej,

b) niedomykalność zastawki trójdzielnej,

c) zwężenie zastawek półksiężycowatych aorty,

d) zaciskające zapalenie osierdzia.

Głośny I ton serca występuje u chorych na:

a) zwężenie zastawki dwudzielnej ze zwłóknieniem płatków,

b) zwężenie zastawki trójdzielnej,

c) zwężenie zastawek tętnicy płucnej,

d) zwężenie zastawek półksiężycowatych aorty.

Cichy I ton serca występuje u chorych na:

a) niedokrwistość,

b) ubytek międzyprzedsionkowy,

c) zwężenia zastawki dwudzielnej,

d) nadczynność tarczycy.

Cichy I ton serca występuje u chorych:

a) gorączkujących,

b) na niewydolnośc krążenia,

c) z blokiem prawej odnogi pęczka Hisa,

d) ze zwężeniem zastawki trójdzielnej.

Pojawienie się III tonu serca bez przyspieszenia częstości serca i unoszącego tętnienia klatki piersiowej jest nazywane:

a) rytmem cwałowym,

b) rytmem bliźniaczym,

c) rytmem trojaczym,

d) rytmem czworaczym.

III ton serca pochodzący z komory lewej jest najlepiej słyszalny

a) po pionizacji chorego,

b) po zażyciu przez chorego nitrogliceryny,

c) po wysiłku,

d) na szczycie wdechu.

W niewydolności komory prawej rytm cwałowy najlepiej wysłuchać można:

a) w III i IV przestrzeni międzyżebrowej po stronie lewej,

b) na koniuszku serca,

c) w dolnej części mostka,

d) na szczycie wydechu.

Tarcie osierdziowe najlepiej można wysłuchać:

a) nad całym sercem,

b) w III i IV przestrzeni międzyżebrowej lewej,

c) na koniuszku serca,

d) w okolicy wyrostka mieczykowatego.

Szmer skurczowy wyrzucania nad polem zastawki aorty występuje w:

a) zwężeniu zastawek półksiężycowatych aorty,

b) niedomykalności zastawek tętnicy płucnej,

c) wypadaniu płatka zastawki dwudzielnej,

d) w żadnym z wymienionych schorzeń.

Szmer skurczowy wyrzucania nad polem zastawki aorty występuje w:

a) nadzastawkowym zwężeniu aorty,

b) przetrwałym przewodzie tętniczym,

c) ubytku międzyprzedsionkowym,

d) w żadnym z wymienionych schorzeń.

Szmer skurczowy wyrzucania występuje nad polem zastawki tętnicy płucnej występuje w:

a) ubytku międzyprzedsionkowym,

b) niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty,

c) śluzaku lewego przedsionka,

d) w żadnym z wymienionych schorzeń.

Szmer skurczowy wyrzucania nad koniuszkiem serca występuje w:

a) zwężeniu zastawki dwudzielnej,

b) niedomykalności zastawki dwudzielnej,

c) zwężeniu zastawki trójdzielnej,

d) żadnym z wymienionych schorzeń.

Skurczowy szmer zwrotny występuje w:

a) niedomykalności zastawki trójdzielnej,

b) zwężeniu zastawki trójdzielnej,

c) kardiomiopatii przerostowej,

d) zaciskającym zapaleniu osierdzia.

Szmer niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty promieniuje do:

a) tętnic szyi,

b) łopatek,

c) punktu Erba,

d) nie promieniuje poza pole zastawek aorty.

Szmer niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty ma następującą cechę:

a) miękkość i wrażenie podmuchu,

b) długi czas trwania,

c) narastanie głośności w czasie rozkurczu komór,

d) szorstkość.

Głośność szmerów serca wzrasta w czasie wdechu w następujących schorzeniach:

a) niedomykalność zastawek półksiężycowatych aorty,

b) zwężenie zastawki dwudzielnej,

c) niedomykalność zastawki dwudzielnej,

d) niedomykalność zastawki trójdzielnej.

Przyczyną powstania szmeru Austina Flinta jest:

a) niedomykalność zastawki dwudzielnej,

b) niedomykalność zastawek półksiężycowatych aorty,

c) niedomykalność zastawki trójdzielnej,

d) ubytek międzyprzedsionkowy.

Szmery śródskurczowe bez uszkodzenia zastawek występują:

a) w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia,

b) w przeroście komory lewej,

c) w zespole Austina Flinta,

d) u chorych z sztucznym rozrusznikiem serca.

Szmery ciągłe występują w następujących schorzeniach

z wyjątkiem:

a) przetrwałego przewodu tętniczego,

b) okienka aortalno-płucnego,

c) niedomykalności zastawki dwudzielnej.

Niewinne szmery serca nasilają się w czasie:

a) głębokiego wydechu,

b) wysiłku,

c) pionizacji chorego,

d) głębokiego oddechu.

Narastanie nad polem zastawek półksiężycowatych aorty głośności skurczowego szmeru wyrzucania w pierwszym okresie skurczu z następowym obniżaniem się tej głośności występuje:

a) w niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty,

b) w zwężeniu tętnicy szyjnej wspólnej,

c) w zwężeniu zastawek półksiężycowatych aorty,

d) w niewydolności zastawek półksiężycowatych aorty.

Ciągłe szmery serca występują w:

a) przetrwałym przewodzie tętniczym,

b) śluzaku lewego przedsionka,

c) wypadaniu płatka zastawki dwudzielnej,

d) ubytku międzykomorowym.

Głośność składowej aortalnej II tonu wzrasta w:

a) zwężeniu tętnicy płucnej,

b) ubytku międzyprzedsionkowym,

c) nadciśnieniu tętniczym,

d) wypadaniu płatka zastawki dwudzielnej.

W niedomykalności zastawki dwudzielnej I ton serca jest:

a) osłabiony,

b) prawidłowy,

c) wzmożony,

d) niesłyszalny.

W ubytku międzykomorowym I ton serca jest:

a) cichy,

b) głośny,

c) prawidłowej głośności,

d) nie jest słyszalny.

Paradoksalne rozdwojenie II tonu serca polega na:

a) pojawieniu się płucnej składowej po składowej aortalnej,

b) pojawieniu się składowej płucnej przed aortalną,

c) pojawieniu się między składowymi II tonu otwarcia zastawki dwudzielnej z cichnięciem szmeru.

Obecność kępek żółtych na powiekach wskazuje na:

a) chorobę nerek,

b) niedoczynność tarczycy,

c) hiperlipoproteinemię typu II,

d) hiperurikemię.

Uderzenie koniuszkowe u osób zdrowych znajduje się:

a) w szóstym międzyżebrzu w linii śródobojczykowej,

b) w czwartym międzyżebrzu 1 cm na zewnątrz od tej linii,

c) w piątym międzyżebrzu 1 cm na wewnątrz od linii śródobojczykowej,

d) w czwartym międzyżebrzu w linii śródobojczykowej lewej.

Rozlane uderzenie koniuszkowe z unoszeniem skurczowym w IV, V i VI przestrzeni występuje:

a) w przeroście i powiększeniu lewej komory serca,

b) w przeroście i powiększeniu prawej komory serca,

c) w przeroście i powiększeniu obu komór serca,

d) u osób zdrowych.

Unoszenie skurczowe w III i IV przestrzeni międzyżebrowej okolicy przymostkowej lewej wskazuje na:

a) przerost komory lewej,

b) przerost i powiększenie komory prawej,

c) przerost i powiększenie obu komór serca,

d) żadne z wymienionych.

W III międzyżebrzu po stronie lewej znajduje się:

a) prawy przedsionek serca,

b) lewy przedsionek serca,

c) prawa komora serca,

d) żyła czcza serca.

Prawy przedsionek serca znajduje się:

a) w III międzyżebrzu 2 cm na lewo od mostka,

b) w III i IV międzyżebrzu 2 cm na prawo od mostka,

c) w V międzyżebrzu 2 cm na prawo od mostka,

d) w żadnym z wymienionych.

Zatarcie talii serca jest spowodowane:

a) powiększeniem prawego przedsionka serca,

b) przerostem komory lewej,

c) powiększeniem lewego przedsionka serca,

d) poszerzeniem łuku aorty.

W lewobocznej pozycji chorego najlepiej są słyszalne:

a) szmery pochodzące z zastawki trójdzielnej,

b) szmery pochodzące z zastawek półksiężycowatych aorty,

c) szmery pochodzące z zastawki dwudzielnej,

d) szmery pochodzące z zastawek tętnicy płucnej.

Szmer wczesnowyrzutowy niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty najlepiej jest słyszalny:

a) w punkcie Erba,

b) nad tętnicą szyjną wspólną,

c) nad koniuszkiem serca,

d) w przestrzeni międzyłopatkowej.

Podział szmerów serca zaproponowany przez Levina dotyczy:

a) szmerów skurczowych,

b) szmerów rozkurczowych,

c) zarówno szmerów skurczowych, jak i rozkurczowych,

d) szmerów skurczowych w zwężeniu tętnicy nerkowej.

Tętno wysokie i wolne występuje w:

a) niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty,

b) niedomykalności zastawki dwudzielnej,

c) nadczynności tarczycy,

d) w żadnym z wymienionych schorzeń.

Tętno wysokie i chybkie występuje w schorzeniach:

a) niedomykalności zastawek tętnicy płucnej,

b) niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty,

c) przetrwałym przewodzie tętniczym,

d) w żadnym z wymienionych.

Tętno małe występuje w następujących schorzeniach z wyjątkiem:

a) wysiękowego zapalenia osierdzia,

b) zwężenia zastawki dwudzielnej,

c) podzastawkowego zwężenia aorty,

d) zwężenia zastawek półksiężycowatych aorty.

Przyczyną wystąpienia tętna naprzemiennego jest:

a) krążenie hiperkinetyczne,

b) niewydolność krążenia,

c) płucna przetoka tętniczo-żylna,

d) zaciskające zapalenie osierdzia.

Aby wykazać niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych wykonuje się próbę:

a) Allena,

b) Adsona,

c) Trendelenburga,

d) Ratschowa.

Próba Perthesa pozwala na ocenę drożności:

a) żył głębokich,

b) żył odpiszczelowych,

c) żył łączących,

d) żadnych z wymienionych.

Nad polem zastawek półksiężycowatych aorty, koniuszkiem serca i tętnicą szyjną wspólną najlepiej jest słyszalny:

a) szmer zwężenia zastawki dwudzielnej,

b) szmer niedomykalności zastawki dwudzielnej,

c) szmer zwężenia zastawek tętnicy płucnej,

d) szmer zwężenia zastawek półksiężycowatych aorty.

Narastanie szmeru skurczowego w czasie wdechu występuje w:

a) zwężeniu zastawek tętnicy płucnej,

b) zwężeniu zastawek aorty,

c) zwężeniu zastawki dwudzielnej,

d) niedomykalności aorty.

Dodatnie tętno żylne występuje w:

a) niedomykalności zastawki trójdzielnej,

b) niedomykalności zastawki dwudzielnej,

c) niedomykalności zastawek aorty,

d) niedomykalności zastawek tętnicy płucnej.

Szmer wczesnorozkurczowy w niedomykalności zastawek tętnicy płucnej jest:

a) twardy i szorstki o narastającej głośności,

b) miękki o zmniejszającej się głośności w czasie rozkurczu,

c) holosystoliczny,

d) holodiastoliczny.

Szmer Austina Flinta jest spowodowany:

a) niedomykalnością zastawek półksiężycowatych aorty,

b) organicznym zwężeniem zastawki dwudzielnej,

c) zwężeniem zastawek półksiężycowatych aorty,

d) zwężeniem zastawek tętnicy płucnej.

Szmer skurczowy zwrotny w niedomykalności zastawki dwudzielnej promieniuje:

a) do pachy,

b) do pola aorty,

c) do pola tętnicy płucnej,

d) słyszalny jest tylko nad koniuszkiem.

Objaw Kussmaula polega na:

a) wypełnieniu żył szyjnych w czasie skurczu komór,

b) wypełnianiu żył szyjnych w czasie wdechu u chorych na zaciskające zapalenie osierdzia,

c) zapadaniu się żył szyjnych w czasie wdechu,

d) nadmiernym wypełnieniu żył szyjnych.

Nadmierne wypełnienie żył szyjnych występuje u chorych na:

a) łagodną niewydolność komory lewej,

b) niewydolność komory prawej,

c) niepowikłaną nadczynność tarczycy,

d) niedokrwistość.

Rozlane uderzenie koniuszkowe z unoszeniem skurczowym w IV, V i VI przestrzeni występuje:

a) w przeroście i powiększeniu lewej komory serca,

b) w przeroście i powiększeniu prawej komory serca,

c) w przeroście i powiększeniu obu komór serca,

d) u osób zdrowych.

Próba Trendelenburga pozwala na ocenę:

a) drożności żył głębokich,

b) drożności żył odpiszczelowych,

c) drożności tętnic kończyn dolnych.

Powiększenie lewej komory serca, cichy II ton serca, szmer skurczowy wyrzutowy rozpoczynający się po I tonie serca, promieniujący do tętnic szyjnych wskazuje na:

a) zwężenie zastawki dwudzielnej,

b) zwężenie zastawki trójdzielnej,

c) zwężenie aorty,

d) zwężenie zastawek tętnicy płucnej.

Powiększenie lewej komory serca, cichy I ton serca, szmer skurczowy występujący bezpośrednio po I tonie serca promieniujący do koniuszka serca i do dołu pachowego wskazuje na:

a) ubytek międzyprzedsionkowy,

b) niedomykalność zastawki dwudzielnej,

c) niedomykalność zastawki trójdzielnej,

d) zwężenie zastawek aorty.

Zatarcie talii serca, powiększenie komory prawej, głośny, krótki I ton serca, ton otwarcia zastawki dwudzielnej i szmer przedskurczowy wskazuje na:

a) zwężenie zastawek aorty,

b) zwężenie zastawek tętnicy płucnej,

c) podzastawkowe zwężenie aorty,

d) zwężenie zastawki dwudzielnej.

Tętnienie tętnic szyjnych, znacznie powiększona komora lewa, wczesny miękki szmer rozkurczowy, RR 170/50 mm Hg wskazuje na:

a) niedomykalność zastawki dwudzielnej,

b) niedomykalność zastawki trójdzielnej,

c) niedomykalność zastawek tętnicy płucnej,

d) niedomykalność zastawek aorty.

Poszerzenie żył szyjnych, prawidłowa wielkość serca, szmer rozkurczowy w IV lewym międzyżebrzu silniejszy na wdechu wskazuje na:

a) zwężenie zastawki dwudzielnej,

b) zwężenie zastawki trójdzielnej,

c) niedomykalność zastawek tętnicy płucnej,

d) niedomykalność zastawki dwudzielnej.

Poszerzenie tętnic międzyżebrowych, wzmocnienie II tonu nad aortą, głośny szmer skurczowy w przestrzeni między kręgosłupem a łopatką lewą wskazuje na:

a) zwężenie cieśni aorty,

b) zwężenie zastawek aorty,

c) kardiomiopatię przerostową,

d) zwężenie zastawek tętnicy płucnej.

Powiększenie przedsionka lewego i komory lewej, szmer rozpoczynający się po I tonie serca, nasilający się przed tonem II i następnie cichnący, tętno wysokie i chybkie, RR 130/40 mm Hg wskazują na:

a) niedomykalność zastawek aorty,

b) niedomykalność zastawki dwudzielnej,

c) niedomykalność zastawek tętnicy płucnej,

d) przetrwały przewód tętniczy.

Powiększenie lewej i prawej komory serca, głośny szmer pełnoskurczowy przy przyczepie III o IV żebra do mostka wskazują na:

a) zwężenie aorty,

b) zwężenie cieśni aorty,

c) ubytek międzykomorowy,

d) ubytek międzyprzedsionkowy.

Tętno dziwaczne, ciche tony serca, przepełnienie żył szyjnych, przyspieszona częstość serca wskazują na:

a) niedomykalność zastawki trójdzielnej,

b) suche zapalenie osierdzia,

c) wysiękowe zapalenie osierdzia,

d) zapalenie mięśnia serca.

Do dużego wzrostu zapotrzebowania mięśnia serca na tlen prowadzi nagłe odstawienie:

a) leku wazodilatacyjnego,

b) azotanów,

c) leków blokujących kanał wapniowy,

d) leków beta-adrenolitycznych.

Które z wymienionych schorzeń nie usposabia do zatorów:

a) otyłość,

b) zakrzepy żylne,

c) niedokrwistość,

d) niewydolność krążenia.

Do powikłań wypadania płatka zastawki dwudzielnej zalicza się niżej wymienione z wyjątkiem:

a) infekcyjnego zapalenia wsierdzia,

b) nagłego zgonu sercowego pochodzenia,

c) zatoru tętnicy mózgowej,

d) niewydolności krążenia.

Cechy krążenia hiperkinetycznego występują:

a) u kobiet w ciąży,

b) u chorych z przetoką tętniczo-żylną,

c) w czasie gorączki,

d) w każdym z wymienionych.

CHOROBA NIEDOKRWIENNA SERCA

U chorego z przebytym zawałem mięśnia serca z współistniejącą dysrytmią komorową w postaci częstoskurczów komorowych o częstości 150/min zalecane jest podawanie:

a) chinidyny,

b) flekainidu,

c) tokainidu,

d) amiodaronu.

W doborze dawki azotanów kierować się należy:

a) wysokością ciśnienia skurczowego,

b) stopniem niewydolności komory lewej,

c) wielkością serca,

d) stopniem dusznicy bolesnej wysiłkowej.

W doborze dawki azotanów kierować się należy:

a) częstością serca,

b) stopniem obniżenia odcinka ST w elektrokardiogramie,

c) występowaniem przedwczesnych pobudzeń komorowych,

d) możliwością wystąpienia zjawiska tachyfilaksji.

Azotany są przeciwwskazane w następujących schorzeniach

z wyjątkiem:

a) zawału komory lewej,

b) niewydolności rozkurczowej komór serca,

c) świeżego udaru mózgowego,

d) dusznicy bolesnej spontanicznej.

Wskaż lek z grupy blokujących kanał wapniowy, który powoduje obrzęki podudzi:

a) werapamil,

b) nifedypina,

c) diltiazem.

Który z niżej wymienionych leków blokujących kanał wapniowy powoduje zaparcia:

a) nifedypina,

b) werapamil,

c) diltiazem.

Który z niżej wymienionych leków blokujących kanał wapniowy wymaga stosowania wstępnej dawki wysycającej:

a) nifedypina,

b) diltiazem,

c) werapamil.

Który z wymienionych leków blokujących kanał wapniowy wywołać może zaburzenia rytmu serca:

a) nifedypina,

b) werapamil,

c) diltiazem.

Który z niżej wymienionych leków działa najsilniej ujemnie inotropowo:

a) nifedypina,

b) werapamil,

c) diltiazem.

Azotany w politerapii dusznicy bolesnej III stopnia stosować należy:

a) z nifedypiną,

b) z acebutololem,

c) z werapamilem,

d) z żadnym z tych leków.

U chorych na zawał mięśnia serca nie należy stosować nifedypiny ze względu na:

a) występowanie tachyfilaksji na ten lek,

b) występowanie przekrwienia skóry twarzy,

c) rozszerzenie tętnic bez rozszerzania żył,

d) wzrost zapotrzebowania mięśnia serca na tlen.

Opór tętniczek wieńcowych podwyższa:

a) nifedypina,

b) werapamil,

c) azotany,

d) leki beta-adrenolityczne.

Azotany mogą być stosowane ostrożnie u chorych:

a) na udar przekrwienny,

b) na uraz czaszki,

c) na zespół płucno-sercowy,

d) na kardiomiopatię przerostową.

U chorych z rozkurczową niewydolnością serca i dusznicą bolesną wysiłkową stosować należy:

a) azotany,

b) nifedypinę,

c) acebutolol,

d) atenolol.

U chorych na dusznicę bolesną wysiłkową i niewydolność nerek nie należy stosować:

a) atenololu,

b) nifedypiny,

c) azotanów,

d) propranololu.

Utrzymanie się bólów dławicowych u chorych leczonych beta-adrenolitykiem może być spowodowane niżej wymienionymi czynnikami z wyjątkiem:

a) wzmożonej agregacji krwinek płytkowych,

b) wystąpienia niewydolności krążenia,

c) błędnego rozpoznania choroby niedokrwiennej serca,

d) współistnienia dusznicy bolesnej spontanicznej.

Skuteczność leków beta-adrenolitycznych podlegających biotransformacji w wątrobie zmniejsza u chorych leczonych równocześnie:

a) cymetydyną,

b) fenobarbitalem,

c) werapamilem,

d) digoksyną.

Które z niżej podanych rozpoznań wskazuje na zagrażający zawał mięśnia serca:

a) angina pectoris ambulatoria exacerbata,

b) angina pectoris ambulatoria stabilisata,

c) angina pectoris spontanea,

d) angina pectoris non stabilisata.

Uniesienie odcinka ST lub jego obniżenie poniżej 1,5 mm od linii izoelektrycznej z niewielkim wzrostem aminotransferaz i kreatyno- fosfokinazy wskazują na:

a) dusznicę bolesną wysiłkową stabilną,

b) dusznicę bolesną niestabilną,

c) dusznicę bolesną wysiłkową zaostrzoną.

Przyczyną bezbólowej choroby niedokrwiennej serca mogą być niżej wymienione czynniki z wyjątkiem:

a) polineuropatii cukrzycowej,

b) przebytego zawału mięśnia serca,

c) wysokiego stężenia w surowicy beta-endorfiny,

d) przebytego urazu czaszki.

W badaniu holterowskim na bezbólową chorobę niedokrwienną serca wskazuje:

a) obniżenie odcinka ST o 1 mm o horyzontalnym przebiegu, utrzymujące się 1 min i powracające do linii izoelektrycznej,

b) obniżenie odcinka ST o 0,5 mm utrzymujące się przez 3 minuty i powracające do linii izoelektrycznej,

c) obniżenie punktu J o 3 mm z wstępującym przebiegiem odcinka ST i jego obniżeniem o 0,5 m,

d) obniżenie odcinka ST o 1 mm o zstępującym przebiegu utrzymujące się 1 min i nie powracające do linii izoelektrycznej.

III stopień bólów dławicowych można rozpoznać, gdy:

a) bóle dławicowe występują po obfitym posiłku,

b) bóle dławicowe występują w spoczynku,

c) bóle dławicowe występują w czasie emocji,

d) bóle dławicowe występują w czasie wolnego wchodzenia na schody.

U chorego z obniżeniem odcinka ST o 1 mm w 12 min elektrokardiograficznej próby wysiłkowej należy:

a) rozpoznać chorobę niedokrwienną serca,

b) wykonać próbę dobutaminową lub dipirydamolową,

c) wykonać badanie koronarograficzne,

d) rozpocząć leczenie farmakologiczne.

Przyczyną bólów dławicowych u chorych z prawidłowymi tętnicami wieńcowymi mogą być następujące czynniki z wyjątkiem:

a) dużego zwężenia zastawek półksiężycowatych aorty,

b) znacznej niedokrwistości,

c) skurczu tętnic wieńcowych,

d) niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty.

Skuteczność niektórych leków beta-adrenolitycznych zmniejsza się u chorych leczonych równocześnie:

a) cymetydyną,

b) fenobarbitalem,

c) werapamilem,

d) digoksyną.

Uniesienie odcinka ST lub jego obniżenie poniżej 1,5 mm od linii izoelektrycznej i niewielki wzrost aktywności aminotransferaz i kreatyno-fosfokinazy wskazują na:

a) bezbólowe niestabilne niedokrwienie mięśnia serca,

b) dusznicę bolesną niestabilną,

c) dusznicę bolesną wysiłkową zaostrzoną,

d) dusznicę bolesną wysiłkową stabilną.

Wzrost aktywności kreatyno-fosfokinazy i aminotransferaz może być spowodowany niżej wymienionymi czynnikami z wyjątkiem:

a) zapalenia mięśnia serca,

b) niedoczynności tarczycy,

c) spożycia alkoholu,

d) rzadkoskurczu.

Wzrost aktywności kreatyno- fosfokinazy i aminotransferaz może być spowodowany niżej wymienionymi czynnikami z wyjątkiem:

a) stosowania przez chorego niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

b) urazu klatki piersiowej,

c) długotrwałego częstoskurczu,

d) ostrego zapalenia oskrzeli.

Ekwiwalentem bólów dławicowych może być:

a) przyspieszenie częstości serca,

b) duszność spoczynkowa ustępująca po nitroglicerynie,

c) duszność wysiłkowa ustępująca po nitroglicerynie,

d) pobudzenia przedwczesne nadkomorowe lub komorowe.

W większości badań wykazano, że czułość próby wysiłkowej na ergometrze rowerowym lub bieżni ruchomej wynosi:

a) 50%,

b) 80%,

c) 60%

d) 40%

W próbie dobutaminowej podstawą oceny ukrwienia mięśnia serca jest:

a) obniżenie odcinka ST w elektrokardiogramie,

b) pojawienie się przedwczesnych pobudzeń komorowych,

c) spadek frakcji wyrzutu komory lewej w badaniu echokardiograficznym,

d) wykazanie przemijających zaburzeń kurczliwości mięśnia serca w echokardiogramie.

Zapobieganie zjawisku tachyfilaksji w czasie leczenia azotanami polega na:

a) zwiększeniu dawek azotanów podawanych doustnie,

b) przejściu z azotanów podawanych doustnie na azotany podawane podjęzykowo,

c) okresowym zmniejszeniu dawki azotanów o około 50%,

d) okresowym zmniejszeniu dawki podawanych azotanów o 20%.

Azotany są przeciwwskazane w następujących schorzeniach z wyjątkiem:

a) zawału prawej komory serca,

b) niewydolności rozkurczowej komór serca,

c) niewydolności krążenia skurczowej,

d) dusznicy bolesnej stabilnej.

U chorych na zawał mięśnia serca, u których częstość serca jest niższa od 50/min, ciśnienie tętnicze nie przekracza 100 mm Hg, a częstość serca 110/min przeciwwskazane jest stosowanie:

a) nitrogliceryny,

b) dobutaminy,

c) dopaminy,

d) atropiny.

W leczeniu trombolitycznym łączna dawka streptokinazy powinna wynosić:

a) 1 milion jednostek,

b) 1,5 miliona jednostek,

c) 2 miliony jednostek,

d) 600 tysięcy jednostek.

Łączna dawka aktywatora tkankowego, stosowanego w leczeniu zagrażającego zawałowi mięśnia serca powinna wynosić:

a) 100 mg,

b) 150 mg,

c) 250 mg.

Na uzyskanie reperfuzji u chorego leczonego trombolitycznie wskazują następujące wskaźniki z wyjątkiem:

a) wzrostu w surowicy aktywności kreatyno- fosfokinazy,

b) ustąpienia bólu dławicowego,

c) spadku ciśnienia tętniczego,

d) ustąpieniu niedokrwienia serca w badaniu ekg.

W leczeniu bólów dławicowych u chorych na zawał mięśnia serca ściany dolnej stosować należy następujące leki z wyjątkiem:

a) morfiny,

b) dolantyny,

c) diazepamu.

Który z wymienionych leków stosowany w przewlekłym leczeniu dusznicy bolesnej wysiłkowej uznać należy za najbezpieczniejszy dla chorego:

a) azotany o przedłużonym działaniu

b) propranolol,

c) acebutolol,

d) diltiazem.

Który z wymienionych leków stosowany w dusznicy bolesnej spontanicznej uznać należy za najbezpieczniejszy dla chorego:

a) acebutolol,

b) sorbonit,

c) werapamil.

d) propranolol

Który z wymienionych leków stosowanych w leczeniu trombolitycznym zawału mięśnia serca zapobiega uszkodzeniom poreperfuzyjnym:

a) metoprolol,

b) sorbonit,

c) werapamil,

d) heparyna.

U chorego z zagrażającym zawałem mięśnia serca, u którego bóle dławicowe utrzymują się przez 4 godziny pomimo 30 min dożylnego wlewu nitrogliceryny należy:

a) zastosować leczenie trombolityczne,

b) kontynuować wlew nitrogliceryny,

c) podać dożylnie lek beta- adrenolityczny,

d) dołączyć do leczenia lek beta- adrenolityczny.

U chorych na zawał mięśnia serca obejmujący komorę prawą stosować należy:

a) nitroglicerynę we wlewie dożylnym,

b) nifedypinę dożylnie lub doustnie,

c) leki moczopędne w dawce zmniejszającej objętość krążącego osocza,

d) żaden z tych leków.

W zawale mięśnia serca ściany dolnej, przebiegającym z silnymi bólami dławicowymi, należy podawać:

a) morfinę,

b) nitroglicerynę,

c) aspirynę,

d) fentanyl.

Reperfuzyjnemu uszkodzeniu mięśnia serca zapobiega podawanie:

a) nitrogliceryny,

b) leku beta-adrenolitycznego,

c) leku blokującego kanał wapniowy,

d) leku hamującego aktywność enzymu konwertującego.

Leczenie trombolityczne jest wskazane u chorych, u których przez 4 godziny utrzymują się następujące objawy:

a) bóle dławicowe bez zmian w obrazie ekg,

b) bóle dławicowe z obniżeniem załamka T,

c) bóle dławicowe z obecnym w 2 odprowadzeniach zespołem QS,

d) bóle dławicowe z uniesieniem lub znacznym obniżeniem ST.

Który z leków stosowanych w terapii choroby niedokrwiennej serca zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia serca na tlen, powoduje redestrybucję krwi z obszaru o dobrym ukrwieniu do obszaru o ukrwieniu upośledzonym i zapobiega agregacji płytek:

a) nifedypina,

b) nitrogliceryna,

c) atenolol.

Aktywność dehydrogenazy mleczanowej w surowicy chorych na zawał mięśnia serca jest podwyższona:

a) od 1 do 7 dnia zawału,

b) od 7 do 14 dnia zawału,

c) od 3 do 5 dnia zawału.

Aktywność aminotransferazy asparginowej lub alaninowej w surowicy chorych na zawał mięśnia serca jest podwyższona:

a) od 1 do 3 dnia zawału,

b) od 3 do 5 dnia zawału,

c) od 7 do 9 dnia zawału.

W zawale mięśnia serca niepełnościennym aktywność aminotransferazy asparginowej i alaninowej oraz aktywność kreatyno- fosfokinazy w porównaniu do aktywności tych enzymów w zawale pełnościennym jest:

a) wyższa,

b) niższa,

c) nie różni się.

Wzrost aktywności enzymów w zawale mięśnia serca może być również spowodowany wymienionymi czynnikami z wyjątkiem:

a) urazu klatki piersiowej,

b) niedoczynności tarczycy,

c) spożycia alkoholu,

d) stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

e) stosowania piramidonu.

Wzrost aktywności enzymów w zawale mięśnia serca może być również spowodowany wymienionymi czynnikami z wyjątkiem:

a) schorzeń mięśni,

b) kardiowersji lub defibrylacji,

c) zapalenia mięśnia serca,

d) długotrwałego częstoskurczu,

e) gorączki.

W niepowikłanym zawale mięśnia serca przebiegającym z bólem dławicowym w pierwszej kolejności należy podać:

a) morfinę,

b) nitroglicerynę,

c) lek beta- adrenolityczny,

d) żaden z tych leków.

U chorych na zawał mięśnia prawej komory wskazują następujące objawy z wyjątkiem:

a) nadmiernego przejaśnienia pól płucnych na zdjęciu radiologicznym klatki piersiowej,

b) nadmiernego wypełnienia żył szyjnych,

c) niedociśnienia tętniczego,

d) cechy zawału serca od V2-V9.

U chorych na zawał serca niepełnościenny śmiertelność poszpitalna w okresie 3-letnim jest w porównaniu do zawału pełnościennego:

a) mniejsza,

b) większa,

c) taka sama.

W badaniu ekg zawał pełnościenny od niepełnościennego można odróżnić na podstawie:

a) kształtu załamka T,

b) stopnia uniesienia odcinka ST,

c) obecności załamka Q,

d) żadna z tych cech nie różnicuje tych zawałów.

Na zawał mięśnia serca ściany tylnej wskazuje w obrazie ekg:

a) wzrost załamka R w aVF i III,

b) wzrost załamka R w V1 i V2,

c) pojawienie się małego załamka R i głębokiego S w V1 i V2,

d) obecny załamek Q w V4-V6.

Na zawał mięśnia ściany bocznej wskazują w obrazie ekg obecność załamka Q, uniesienia odcinka w odprowadzeniach:

a) I aVL i V5-V6,

b) I aVL i V1-V4,

c) żadna z opisanych zmian.

Czas utrzymywania się podwyższonej aktywności enzymów w surowicy chorych na zawał mięśnia serca jest różny dla różnych enzymów. Aktywność kreatynofosfokinazy jest podwyższona:

a) od 1-4 dnia zawału,

b) od 2 do 6 dnia zawału,

c) od 7 do 15 dnia zawału.

U chorego z przebytym zawałem i przedwczesnymi pobudzeniami komorowymi jednoogniskowymi o częstości 3000/24 godz. wskazane jest podawanie:

a) chinidyny,

b) prolekofenu,

c) disopyramidu,

d) enkainidu.

U chorego z przebytym zawałem mięśnia serca i frakcją wyrzutu komory lewej niższą od 0,30 oraz przedwczesnymi pobudzeniami komorowymi o częstości < 200/24 godz. wskazane jest podawanie następujących leków z wyjątkiem:

a) digoksyny,

b) kaptoprylu lub enalaprylu,

c) amiodaronu lub propafenonu.

Leków beta-adrenolitycznych nie należy stosować u chorych na:

a) guz chromochłonny nadnerczy,

b) blok prawej odnogi pęczka Hisa,

c) dusznicę bolesną niestabilną,

d) przebyty zawał mięśnia serca.

Skuteczność leków beta-adrenolitycznych może być zmniejszona u chorych:

a) palących tytoń,

b) leczonych cymetydyną,

c) leczonych fenobarbitalem.

U chorych leczonych lekiem beta-adrenolitycznym przeciwwskazane jest podawanie jednego z niżej wymienionych leków:

a) diltiazemu,

b) azotanów,

c) werapamilu,

d) nifedypiny.

Obrzęki podudzi występować mogą u chorych leczonych:

a) werapamilem,

b) nifedypiną,

c) diltiazemem,

d) azotanami.

Najszybciej ciśnienie tętnicze obniżają następujące leki hipotensyjne:

a) nifedypina,

b) enalapryl,

c) diltiazem,

d) werapamil.

Spośród leków blokujących kanał wapniowy najskuteczniejszym lekiem przeciwdławicowym jest:

a) nifedypina,

b) werapamil,

c) diltiazem,

d) żaden z tych leków.

U chorych na chorobę niedokrwienną serca i migotanie przedsionków z szybką częstością serca stosować należy:

a) nifedypinę,

b) diltiazem,

c) werapamil,

d) chinidynę.

U chorych na chorobę niedokrwienną serca i depresje stosować należy:

a) diltiazem,

b) propranolol,

c) azotany,

d) nifedypinę.

Spośród leków blokujących receptory beta- adrenergiczne u chorych na cukrzycę insulinozależną stosować można:

a) metoprolol,

b) propranolol,

c) nadolol,

d) pindolol.

Spośród leków beta-adrenolitycznych u chorych na zaburzenia lipidowe stosować można:

a) propranolol,

b) atenolol,

c) timolol,

d) acebutolol.

W politerapii azotany stosuje się łącznie z niżej wymienionymi lekami z wyjątkiem:

a) nifedypiny,

b) werapamilu,

c) propranololu,

d) diltiazemu.

U chorych na dusznicę bolesną wysiłkową z blokiem przedsionkowo- komorowym stopnia II stosuje się:

a) werapamil,

b) diltiazem,

c) nifedypinę,

d) acebutolol.

Azotany stosować należy ostrożnie u chorych z następującym schorzeniem:

a) przewlekły zespół płucno-sercowy,

b) dusznica bolesna spontaniczna,

c) zawał komory lewej,

d) bloki odnogi prawej lub lewej.

Bezbólowa choroba niedokrwienna serca występuje najczęściej u chorych na:

a) nerczycę,

b) zapalenie osierdzia,

c) niedoczynność tarczycy,

d) cukrzycę.

Bezbólowa choroba niedokrwienna serca występuje najczęściej u chorych na:

a) kardiomiopatię poalkoholową,

b) kardiomiopatię zaciskającą,

c) kardiomiopatię przerostową,

d) w żadnym z tych schorzeń.

W leczeniu niewydolności wieńcowej stopnia III należy stosować:

a) nifedypinę z azotanami,

b) lek beta-adrenolityczny z werapamilem,

c) lek beta-adrenolityczny,

d) żaden z tych leków.

Wykazanie w czasie bólu dławicowego obniżania się odcinka ST w ekg spoczynkowym poniżej 2 mm utrzymujące się do 3 minut po ustąpieniu bólu jest wskazaniem do:

a) badania koronariograficznego,

b) wykonania próby dipyramidolowej,

c) wykonania elektrokardiograficznej próby wysiłkowej,

d) wykonania próby dobutaminowej.

Dusznica bolesna spontaniczna może być spowodowana:

a) nagłym odstawieniem azotanów,

b) nagłym odstawieniem leku beta- adrenolitycznego,

c) szybkim spadkiem ciśnienia tętniczego,

d) nagłym odstawieniem werapamilu.

Rodzinne występowanie migreny usposabia do występowania:

a) zawałów mięśnia serca,

b) dusznicy bolesnej spontanicznej,

c) niezdolności krążenia,

d) żadnego z tych schorzeń.

Dla zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia serca na tlen u chorych na zawał mięśnia serca komory prawej stosować należy:

a) nitroglicerynę dożylnie,

b) lek beta-adrenolityczny,

c) żaden z tych leków.

Czułość próby dobutaminowej i dipyramidolowej w rozpoznawaniu choroby niedokrwiennej serca wynosi w przybliżeniu:

a) 60%,

b) 70%,

c) 80%,

d) 90%.

Spadek ciśnienia tętniczego w pierwszych 3 minutach elektrokardiograficznej próby wysiłkowej wskazuje na:

a) brak wytrenowania,

b) dusznicę bolesną spontaniczną,

c) zwężenie jednej z dużych tętnic wieńcowych.

U chorego z zawałem mięśnia serca, który dokonał się przed miesiącem, elektrokardiograficzną próbę wysiłkową rozpoczyna się od obciążenia:

a) 50 watów,

b) 25 watów,

c) 15 watów.

Chorobę niedokrwienną serca na podstawie ekg spoczynkowego można rozpoznać wówczas, kiedy:

a) występują w nim dwuogniskowe przedwczesne pobudzenia komorowe,

b) obniżenia odcinka ST w 3 odprowadzeniach wynosi 1 mm,

c) w czasie bólu dławicowego odcinek ST obniży się o 1 mm,

d) podwyższony jest w 3 odprowadzeniach odcinek ST o 1 mm.

Na bezbólową chorobę niedokrwienną wskazywać może:

a) spadek tolerancji wysiłków fizycznych,

b) niedociśnienie tętnicze,

c) żaden z tych czynników.

Ekwiwalentem bólów dławicowych są:

a) duszność wysiłkowa,

b) powysiłkowy wzrost ciśnienia tętniczego,

c) spadek pojemności minutowej serca,

d) tętno paradoksalne.

Wtórnym zawałom mięśnia serca można zapobiegać przez stosowanie:

a) sintromu,

b) heparyny,

c) aspiryny,

d) stosowanie jednego z wymienionych leków nie zapobiega występowaniu zawału mięśnia serca.

Powikłaniem leczenia trombolitycznego są krwawienia. W ich leczeniu stosować należy w pierwszej kolejności:

a) siarczan protaminy i świeże osocze,

b) masę erytocytarną,

c) masę płytkową.

Który z niżej wymienionych czynników uznasz za najbardziej przyspieszający rozwój miażdżycy tętnic:

a) siedzący tryb życia,

b) otyłość,

c) palenie tytoniu,

d) stosowanie przez kobiety doustnych środków antykoncepcyjnych.

Przy jakim stężeniu cholesterolu w surowicy należy natychmiast podjąć farmakologiczne leczenie hiperlipidemii:

a) 300 mg%,

b) 400 mg%,

c) 250 mg%,

d) żadnych z wyżej wymienionych.

Zagrożenie miażdżycą tętnic jest największe przy zaburzonym stosunku niektórych lipoprotein krwi. Wskaż, które z wymienionych niżej zaburzeń istotnie przyspiesza rozwój miażdżycy:

a) cholesterol LDL: cholesterolu Hdl>5,

b) cholesterol HDL < 35 mg% u mężczyzn,

c) wysokie stężenie trójglicerydów z niskim cholesterolem HDL,

d) każdy z wymienionych,

e) żaden z wymienionych.

U chorych na nadciśnienie tętnicze i chorobę niedokrwienną serca wysokość ciśnienia tętniczego należy obniżyć do wysokości:

a) 140/85-90 Hg lub niżej,

b) 160/90 mm Hg,

c) 160/100 mm Hg,

d) obniżenie wysokości ciśnienia poniżej 170/100 mm Hg zmniejsza ukrwienie wieńcowe.

Wskaż, który z niżej wymienionych czynników najbardziej usposabia do rozwoju miażdżycy tętnic:

a) płeć,

b) wiek,

c) rodzinne występowanie miażdżycy,

d) nadciśnienie tętnicze.

Wskaż, który z niżej wymienionych czynników najbardziej usposabia do rozwoju miażdżycy tętnic:

a) otyłość,

b) palenie tytoniu,

c) siedzący tryb życia,

d) hiperurikemia.

Wskaż, który z niżej wymienionych czynników najbardziej usposabia do rozwoju miażdżycy tętnic:

a) wzrostu LDL i spadek HDL,

b) hipertrójglicerydemia,

c) hipertrójglicerydemia i wzrost HDL,

d) wzrost stężenia HDL.

Które z niżej wymienionych badań najpewniej pozwala na rozpoznanie dusznicy bolesnej wysiłkowej:

a) wysiłek submaksymalny,

b) echokardiograficzna próba dipirydamolowa,

c) test hiperwentyalcji,

d) wysiłek submaksymalny z podaniem dipirydamolu.

Zjawisku tachyfilaksji u chorych leczonych azotanami można zapobiegać przez:

a) stosowanie dużych dawek azotanów,

b) stosowanie przerw w podawaniu azotanów lub obniżanie ich dawki,

c) stosowanie azotanów z lekiem blokującym kanał wapniowy,

d) stosowanie azotanów z lekiem sympatykomimetycznym.

Zjawisko tachyfilaksji na azotany nie występuje, jeśli będą one stosowane z:

a) kaptoprylem,

b) nifedypiną,

c) werapamilem,

d) acebutololem.

W politerapii choroby niedokrwiennej serca za uzasadnione uznać należy podawanie następującego zestawu leków:

a) nifedypiny i azotanów,

b) werapamilu i propranololu,

c) nifedypiny i propranololu,

d) propranololu i acebutololu.

Stosowanie dużych dawek azotanów zwiększa zapotrzebowanie mięśnia serca na tlen wskutek następujących przyczyn z wyjątkiem:

a) przyspieszenia częstości serca,

b) odruchowego pobudzenia układu przywspółczulnego,

c) spadku ciśnienia tętniczego,

d) zwiększonego napływu krwi do serca.

Przed ustaleniem dawki streptokinazy ustalić należy:

a) masę ciała chorego,

b) lokalizację zawału mięśnia serca,

c) przebyte infekcje,

d) temperaturę ciała.

Który ze sposobów leczenia trombolitycznego jest najbardziej racjonalny zarówno ze względów ekonomicznych, jak i terapeutycznych:

a) streptokinazą,

b) streptokinazą i aktywatorem plazminogenu tkankowego,

c) aktywatorem plazminogenu tkankowego.

W leczeniu dusznicy bolesnej wysiłkowej najbardziej wskazane jest stosowanie:

a) propranololu,

b) acebutololu,

c) innych leków beta-adrenolitycznych poza wyżej wymienionymi.

Ekwiwalentem bólów dławicowych u chorych na chorobę niedokrwienną serca może być:

a) niewydolność komory lewej,

b) duszność,

c) spadek ciśnienia tętniczego,

d) żaden z tych czynników.

W różnicowaniu bólów dławicowych uwzględnić należy inne przyczyny bólów klatki piersiowej. W wypadaniu płatka zastawki dwudzielnej bóle zamostkowe występują u:

a) 60% chorych,

b) 40% chorych,

c) 30% chorych,

d) żadnego z chorych.

Neuralgię międzyżebrową rozpoznać można na podstawie:

a) bolesności przy ucisku przestrzeni międzyżebrowych,

b) przeczulicy skóry międzyżebrzy,

c) zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa,

d) zaczerwienienia skóry międzyżebrzy.

Na skurcze przełyku jako przyczynę bólów zamostkowych wskazywać może:

a) ich pojawienie się po obfitym posiłku,

b) ich pojawienie się w czasie czynności, którym towarzyszy wzrost ciśnienia w jamie brzusznej,

c) ich pojawienie się po pionizacji ciała,

d) żaden z wymienionych czynników nie wpływa na skurcz przełyku.

U chorych z umiarkowanym zwężeniem zastawek półksiężycowatych aorty i prawidłowym obrazem koronarograficznym bóle dławicowe mogą pojawiać się:

a) w spoczynku,

b) po posiłku,

c) w czasie wysiłku,

d) niezależnie od wymienionych czynników.

W elektrokardiogramie spoczynkowym niedokrwienie mięśnia serca można rozpoznać wówczas, kiedy:

a) odcinek ST obniżony jest o 1 mm bez bólu klatki piersiowej,

b) niski jest woltaż zespołów QRS z bólem klatki piersiowej,

c) kiedy odcinek ST obniża się co najmniej o 1 mm w czasie bólu dławicowego,

d) nie można rozpoznać choroby niedokrwiennej na podstawie ekg wykonanego w spoczynku.

U chorych na zawał mięśnia serca z współistniejącą niewydolnością oddechową stosować należy następujące leki z wyjątkiem:

a) nowalginy,

b) morfiny,

c) dolarganu,

d) fentanylu.

Wskazaniem do podskórnego podawania heparyny w dawce 20 tysięcy j/dobę u chorego na zawał mięśnia są:

a) niewydolność krążenia,

b) podawanie morfiny,

c) wiek poniżej 50 lat,

d) stany skurczowe tętnic wieńcowych.

Wskazaniem do podskórnego podawania heparyny w dawce 20 tysięcy j/dobę są następujące czynniki z wyjątkiem:

a) przebytego zatoru tętnicy płucnej,

b) otyłości,

c) przebytego zakrzepu żylnego,

d) wstrząsu zawałowego,

e) zakrzepu w komorze lewej.

Do wystąpienia zatorów tętnic u chorych na świeży zawał mięśnia usposabiają następujące czynniki z wyjątkiem:

a) zawału podwsierdziowego,

b) tętniaka lewej komory serca,

c) niewydolności krążenia,

d) przebytego zatoru tętnicy płucnej.

Do wystąpienia zatorów tętnic u chorych na świeży zawał mięśnia usposabiają następujące czynniki z wyjątkiem:

a) migotania przedsionków,

b) zawału pełnościennego ściany przedniej,

c) zawału komory prawej,

d) niewydolności krążenia.

Na wstrząs kardiogenny wskazują następujące objawy:

a) spadek ciśnienia tętniczego poniżej 90 mm Hg u osoby dotychczas zdrowej,

b) wystąpienie duszności,

c) przyspieszenie częstości do 100/min,

d) spadek centralnego ciśnienia żylnego.

U chorego z blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia, który wystąpił w pierwszym dniu zawału powikłanego spadkiem ciśnienia tętniczego do 100 mm Hg stosować należy:

a) atropinę,

b) nifedypinę,

c) azotany,

d) kortizol.

W leczeniu rzadkoskurczów z nasileniem się bólów dławicowych i objawami niedokrwienia mózgu stosować należy atropinę w dawkach:

a) 0,5 mg co 5 min do łącznej dawki 2 mg,

b) 1,0 mg co 5 min do łącznej dawki 4 mg,

c) 2,0 mg co 5 min do łącznej dawki 5 mg,

d) dawki atropiny nie muszą być kontrolowane.

U chorego z przebytym, niepowikłanym zawałem mięśnia serca stosować należy przez 1 rok:

a) dipirydamol,

b) aspirynę,

c) sintrom,

d) propafenon.

U chorego z przebytym zawałem mięśnia i niską frakcją wyrzutu stosować należy w leczeniu poszpitalnym:

a) atropinę,

b) digoksynę,

c) kaptopryl lub enalapryl,

d) milirinon.

U chorego z zawałem mięśnia serca i utrzymującymi się przedwczesnymi pobudzeniami komorowymi o częstości 1000/24 godz. stosować należy w leczeniu poszpitalnym:

a) digoksynę,

b) lek beta-adrenolityczny,

c) dizopyramid,

d) flekainid.

Na bezobjawową chorobę niedokrwienną serca wskazują następujące objawy z wyjątkiem:

a) duszności wysiłkowej,

b) gorszej tolerancji wysiłków fizycznych,

c) przedwczesnych pobudzeń nadkomorowych,

d) niepokoju.

Cechą najbardziej charakterystyczną dla niedokrwienia mięśnia serca w obrazie ekg należy:

a) spłaszczenie załamka T,

b) obniżenie odcinka ST w 0,05 sek od punktu J o 2 mm,

c) pojawienie się ujemnego załamka T,

d) obniżenie odcinka ST poniżej 1 mm w 0,08 sek od punktu J.

Na wstrząs kardiogenny wskazują następujące objawy:

a) wysokość ciśnienia tętniczego 120/80 mm Hg u chorego na nadciśnienie tętnicze,

b) zblednięcie skóry,

c) przymroczenia,

d) zawroty głowy.

Na wstrząs kardiogenny wskazuje diureza godzinna:

a) mniejsza od 20 ml,

b) od 20 do 40 ml,

c) od 40 do 60 ml,

d) od 60 do 150 ml.

Przyczyną wstrząsu kardiogennego mogą być:

a) pęknięcia przegrody międzykomorowej,

b) częstoskurcz węzłowy o częstości komór 120/min,

c) wystąpienie bloku odnogi prawej w czasie niedokrwienia serca,

d) wystąpienie bloku II stopnia u chorego z EF > 50%.

Przyczyną wstrząsu kardiogennego mogą być:

a) pęknięcia przegrody międzykomorowej,

b) pęknięcia mięśnia brodawkowego,

c) nałożenie się świeżego zawału na wcześniejsze uszkodzenie mięśnia serca,

d) spadek wartości wskaźnika serca do 3 l/min/m2.

W bloku przedsionkowo-komorowym I stopnia u chorego na świeży zawał mięśnia serca stosować należy:

a) atropinę,

b) izoprenalinę,

c) werapamil,

d) żaden z tych leków.

W bloku przedsionkowo-komorowym II stopnia u chorego na zawał mięśnia serca bez powikłań hemodynamicznych stosować należy:

a) atropinę,

b) duże dawki azotanów,

c) izoprenalinę,

d) żaden z tych leków.

Zawałowi mięśnia serca najczęściej towarzyszą:

a) niewydolność komory lewej,

b) zatory obwodowe,

c) zaburzenia rytmu,

d) wstrząs kardiogenny.

NIEWYDOLNOŚĆ KRĄŻENIA

Który z wymienionych leków najsilniej podwyższa stężenie digoksyny w surowicy:

a) propranolol,

b) dizopyramid,

c) propafenon,

d) werapamil.

Spośród leków moczopędnych najsilniej stężenie digoksyny w surowicy podwyższa:

a) furosemid,

b) hydrochlorotiazyd,

c) spironolakton,

d) kwas etakrynowy.

Glikozydy naparstnicy stosować należy u chorych:

a) na niewydolność skurczową lewej komory z niewydolnością nerek,

b) na migotanie przedsionków z szybką częstością komór,

c) ze zwężeniem zastawki dwudzielnej w okresie niewydolności krążenia,

d) z blokami przedsionkowo-komorowymi I stopnia.

Glikozydów naparstnicy nie powinno się stosować w niżej wymienionych schorzeniach z wyjątkiem:

a) zaciskającego zapalenia osierdzia,

b) zwężenia zastawek półksiężycowatych aorty,

c) przewlekłego zespołu płucno-sercowego,

d) choroby niedokrwiennej z niewydolnością krążenia.

U chorych na niewydolność nerek stosować należy:

a) digoksynę,

b) acetylodigitoksynę,

c) żaden z tych leków.

Stężenie digoksyny w surowicy wzrasta w czasie leczenia:

a) chinidyną,

b) lekami moczopędnymi,

c) hydralazyną,

d) prazosyną.

Na niewydolność rozkurczową serca wskazują następujące objawy z wyjątkiem:

a) przyspieszonej częstości serca

b) duszności wysiłkowej,

c) prawidłowej sylwetki serca,

d) powiększonej sylwetki serca

Niewydolność rozkurczowa serca może być spowodowana następującymi schorzeniami z wyjątkiem:

a) zwężenia zastawki dwudzielnej,

b) amyloidozy,

c) niedomykalności zastawki dwudzielnej

d) choroby niedokrwiennej serca.

Niewydolność rozkurczowa serca może być spowodowana następującymi schorzeniami z wyjątkiem:

a) nadciśnienia tętniczego,

b) śluzaka przedsionka lewego,

c) zwężenia zastawki dwudzielnej,

d) niedomykalności zastawek półksiężycowatych aorty.

W leczeniu rozkurczowej niewydolności krążenia należy stosować następujące leki z wyjątkiem:

a) małych dawek leków moczopędnych,

b) diltiazemu,

c) werapamilu,

d) digoksyny.

Spośród wymienionych leków w niewydolności rozkurczowej nie należy stosować:

a) inhibitorów enzymu konwertującego,

b) furosemidu w dużych dawkach

c) werapamilu,

d) diltiazemu.

Przeciążenie objętościowe, jako przyczyna niewydolności krążenia, może występować w:

a) kardiomiopatii przerostowej,

b) zwężeniu zastawki dwudzielnej,

c) zwężeniu zastawek aorty,

d) niedomykalności zastawek aorty.

Przeciążenie objętościowe, jako jedna z przyczyn CHF może występować w:

a) przeciekach wewnątrzsercowych z lewa na prawo,

b) koarktacji aorty,

c) zaciskającym zapaleniu osierdzia,

d) nadciśnieniu tętniczym.

Przeciążenie skurczowe występuje w wymienionych schorzeniach z wyjątkiem:

a) zwężenia zastawek aorty,

b) nadciśnienia tętniczego,

c) koarktacji aorty,

d) toksycznego uszkodzenia mięśnia serca.

Niewydolność rozkurczowa serca jest spowodowana:

a) zmniejszoną podatnością mięśnia serca w czasie rozkurczu,

b) zwolnieniem częstości serca,

c) nadczynnością tarczycy,

d) wysokim ciśnieniem wstępnym.

Rozpoznanie rozkurczowej CHF można potwierdzić:

a) elektrokardiograficzną próbą wysiłkową,

b) badaniem holterowskim,

c) przezprzełykową stymulacją przedsionków,

d) badaniem echokardiograficznym.

Do czynników ujawniających CHF zalicza się niżej wymienione z wyjątkiem:

a) zaprzestania stosowania leków,

b) wzrostu ciśnienia tętniczego,

c) zakażenia,

d) zwiększenia liczby wypalanych papierosów.

Do wystąpienia skurczowej CHF mogą przyczynić się niżej wymienione z wyjątkiem:

a) zaburzeń rytmu serca komorowego pochodzenia o częstości < 1000/24 godz.,

b) spożywania dużych ilości soli kuchennej,

c) stosowania diltiazemu,

d) nadmiernych napięć psychicznych.

Objawem niewydolności komory lewej jest:

a) tętno naprzemienne,

b) tętno dwubitne,

c) wzrost amplitudy ciśnienia tętniczego,

d) zawroty głowy.

Objawem niewydolności komory lewej jest pojawienie się:

a) palców pałeczkowatych,

b) wodobrzusza,

c) obrzęków,

d) rytmu cwałowego

Objawem niewydolności komory prawej są niżej wymienione objawy z wyjątkiem:

a) szybkiej częstości serca,

b) III patologicznego tonu serca w dolnej części mostka na wdechu,

c) nadmiernego wypełnienia żył szyjnych,

d) dychawicy sercowej

Objawem niewydolności komory prawej są niżej wymienione objawy z wyjątkiem:

a) czynnościowej niedomykalności zastawki

trójdzielnej,

b) oligurii,

c) obrzęku płuc,

d) pojawienia się III tonu serca nad koniuszkiem serca w czasie wydechu.

O małej skuteczność leków moczopędnych u chorych na CHF nie decyduje:

a) hipoksemia

b) niewydolność nerek

c) niedobor magnezu w diecie,

d) stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Brak skuteczności leków moczopędnych u chorych na CHF może być spowodowany:

a) hipopotasemią,

b) spożywaniem przez chorego dużych ilości Na+

c) małą pojemnością minutową serca,

d) małą dostępnością leków moczopędnych.

W leczeniu przeciążeniowej CHF okresu II lub III wg NYHA stosować można:

a) kaptopryl z digoksyną lub lekiem moczopędnym,

b) azotany z hydralazyną i furosemidem,

c) prazosynę z azotanami i hydralazyną,

d) hydralazynę z lekiem moczopędnym.

W leczeniu przeciążeniowej CHF stopnia IV wg NYHA nie należy stosować :

a) leku moczopędnego z kaptoprylem i digoksyną,

b) leku moczopędnego z amrinonem,

c) digoksyny z hydralazyną i azotanami,

d) milirinonu z lekiem moczopędnym i digoksyną.

Elektrokardiograficzne cechy zatrucia digoksyną to:

a) bigeminia komorowa,

b) uniesienie odcinka ST,

c) skrócenie QT,

d) częstoskrucz zatokowy.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego stosowane u chorych na niewydolność krążenia, wywołują następujące zmiany hemodynamiczne z wyjątkiem:

a) przyspieszenia częstości serca,

b) podwyższenia pojemności minutowej serca,

c) hamowania syntezy aldosteronu,

d) działania natriuretycznego.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego są stosowane w monoterapii:

a) w I klasie rozkurczowej CHF

b) w II klasie rozkurczowej CHF

c) w IV okresie CHF

d) w III klasie CHF

Niepożądane działania kaptoprylu lub enalaprylu to:

a) wystąpieniu biegunek,

b) wystąpieniu szarego zabarwienia skóry,

c) wystąpieniu kaszlu,

d) wystąpieniu zaburzeń widzenia.

Niepożądane działania kaptoprylu lub enalaprylu to:

a) zaburzeniu smaku,

b) zaburzeniu słuchu,

c) wystąpieniu zawrotów głowy i bólów głowy,

d) wystąpieniu hipowolemii.

Niekorzystne działanie azotanów stosowanych u chorych na CHF to:

a) pobudzenie układu renina- angiotensyna- aldosteron,

b) zwiększenie wydalanie digoksyny przez nerki,

c) hamowanie czynności ośrodka oddechowego,

d) zwiększone wchłanianie sodu z przewodu pokarmowego.

W leczeniu rozkurczowej CHD nie stosuje się:

a) nifedypiny,

b) werapamilu,

c) diltiazemu,

d) nimodipiny.

Stosowanie leków beta- adrenolitycznych u chorych na przewlekłą skurczową CHF stopnia IV ma na celu:

a) zmniejszenie zapotrzebowania serca na tlen

b) zwiększenie liczby receptorów beta- adrenergicznych

c) zwolnienie częstości serca

d) zwiększenie kurczliwości serca

III okres niewydolności krążenia wg NYHA manifestuje się:

a) występowaniem duszności spoczynkowej,

b) występowaniem duszności przy zwykłych czynnościach dnia codziennego,

c) występowaniem duszności przy dużych wysiłkach fizycznych,

Do leków o bezpośrednim dodatnim działaniu inotropowym zalicza się:

a) digoksynę,

b) nifedypinę,

c) prazosynę,

d) spironolakton.

Do leków o dodatnim działaniu inotropowym zalicza się:

a) enalapryl,

b) dopaminę podawaną dożylnie w dawce do 2 ug/min/kg

c) prazosynę,

d) nifedypinę.

Glikozydy naparstnicy należy stosować u chorych:

a) w III i IV klasie CHF ,

b) na rozkurczową CHF

c) na zespół płucno-sercowy,

d) na kardiomiopatię przerostową.

Które z wymienionych schorzeń usposabia do występowania przeciążenia objętościowego:

a) choroba niedokrwienna serca,

b) koarktacja aorty,

c) ubytek międzyprzedsionkowy,

d) zaciskające zapalenie osierdzia.

Które z wymienionych schorzeń usposabia do występowania przeciążenia objętościowego:

a) ostra niewydolność nerek,

b) nadciśnienie tętnicze,

c) zapalenie mięśnia serca,

d) żadne z wymienionych schorzeń.

Pochodne benzotiadiazyn powinny być stosowane u chorych na CHF klasy III lub IV wg NYHA

a) w sposób ciągły (bez przerw)

b) w dawkach wyższych od 100 mg/dobę do 4 razy w tygodniu

c) w dawkach do 50 mg/dobę dwa razy w tygodniu

d) leki te nie są stosowane w tej klasie CHF

Przyczyną małej skuteczności leków moczopędnych u chorych na przewlekłą CHF jest:

a) stosowanie przez chorego niesteroidowych leków przeciwzapalnych

b) hipokalemia

c) rozkurczowa niewydolność krążenia

d) hipoksemia

Przyczyną małej skuteczności leków moczopędnych u chorych na przewlekłą CHF jest :

a) upośledzone ich wchłanianie

b) niska aktywność reninowa osocza

c) ograniczenie ilości soli kuchennej w diecie

a) nadmierne spożywanie przez chorego Na+

Furosemid w monoterapii należy stosować u chorych na przewlekłą skurczową CHF:

a) klasy I

b) klasy II

c) klasy III

d) klasy IV

W politerapii CHF furosemidu nie należy stosować należy z:

a) z digoksyną

b) z hydrochlorotiazydem

c) z inhibitorem aktywności enzymu konwertującego

d) blokerem kanału wapniowego

Które z wymienionych leków stosowanych w monoterapii lub politerapii najskuteczniej zmniejszają śmiertelność chorych na CHF:

a) hydralazyna z dwuazotanem izosorbidu

b) furosemid z digoksyną

c) hydralazyna z furosemidem

d) inhibitory aktywności enzymu konwertującego

Przy braku efektu diuretycznego po stosowaniu furosemidu należy:

a) podać furosemid dożylnie

b) zwiększyć dawki furosemidu do O,5 g/dobę

c) furosemid zastąpić kwasem etakrynowym

d) na 2 dni przerwać jego podawanie

Brak efektu diuretycznego po stosowaniu furosemidu u chorych na przewlekłą CHF jest wskazaniem do podania:

a) furosemidu z dobutaminą w dawce diuretycznej

b) furosemidu z dopaminą w dawce diuretycznej

c) furosemidu z kwasu etakrynowym

d) dożylnie albumin

Brak efektu diuretycznego po leczeniu furosemidem chorych na CHF jest wskazaniem do stosowania:

a) furosemidu z hydrochlorotiazydem i spironolaktonem

b) kwasu etakrynowego

c) dużych dawek hydrochlorotizydu

d) dużych dawek spironolaktonu

Brak efetu diuretycznego po leczeniu furosemidem chorych na CHF jest wskazaniem do stosowania:

a) furosemidu z kwasem etakrynowym

b) furosemidu z dopaminą do 2 ug/min/kg

c) furosemidu ze spironolaktonu w dawce 200 mg/dobę

d) furosemidu z dobutaminą w dawce 5 ug/kg/min

Dawki kaptoprylu lub enalaprylu powinny być obniżone u około 50% u chorych z:

a) zwężeniem tętnic nerkowych obu nerek

b) u chorych ze stężeniem kreatyniny w surowicy > 3,0 mg%

c) u chorych z dużymi obrzękami podudzi

d) u chorych z hiponatremią

W pierwszych dniach leczenia inhibitorem ACE kontrolować należy w surowicy:

a) stężenie Na+

b) stężenie Mg2+

c) stężenie kreatyniny

d) stężenie glukozy

Dawki inhibitorów inhibitorów ACE powinny być niższe :

a) u osób młodych z nadczynnością tarczycy

b) u osób w wieku podeszłym

c) osób młodych z zapaleniem mięśnia serca

d) u chorych gorączkujących

Inhibitory ACE nie powinny być stosowane u chorych z ciśnieniem tętniczym:

a) < 100/70 mm Hg

b) 120/100 mm Hg

c) 120/50 mm Hg

d) wysokość ciśnienia nie ogranicza stosowania tych leków

W CHF klasy III wg NYHA stosować należy:

a) furosemid

b) furosemid z inhibitorem ACE

c) furosemid z azotanami

d) hydralazynę z inhibitorem ACE

W skurczowej CHF klasy II wg NYHA leczenie należy rozpocząć od :

a) furosemidu ze spironolaktonem

b) hydralazyny z dwuazotanem izosorbidu

c) niefarmakologicznego leczenia CHF

d) kaptoprylu lub enalaprylu

Który z zestawów leków stosować należy u chorych na CHF klasy IV wg NYHA:

a) digoksyna,furosemid,hydralazyna

b) digoksyna,furosemid,azotan

c) digoksyna,inhibitor ACE,furosemid

d) hydralazyna,azotan,furosemid

Najlepsze efekty lecznicze można uzyskać u chorych na CHF z:

a) spożywających duże ilości Na+

b) z dużymi obrzękami

c) spożywających małe ilości Na+

d) leczonych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi

Który z wymienionych leków nie pogorsza stanu chorych na CHF:

a) aspiryna

b) nifedypina

c) ibuprofen

d) inhibitor ACE

W rozkurczowej CHF należy stosować:

a) digoksynę,

b) azotany,

c) prazosynę lub hydralazynę,

d) diltiazem

W rozkurczowej CHF należy stosować:

a) leki beta-adrenolityczne,

b) amrinon,

c) nitroglicerynę,

d) żaden z tych leków.

We wczesnym okresie lewokomorowej CHF nie obserwuje się:

a) zastoju płucnego,

b) nykturii,

c) kaszlu nocnego,

d) hipotonii.

Zatrucie digoksyną w obrazie ekg to:

a) miseczkowate obniżenie ST

b) ujemny załamek T,

c) częstoskurcz węzłowy.

d) dysrytmia nadkomorowa

Subiektywnym objawem zatrucia digoksyną są:

a) nudności i wymioty,

b) osłabienie mięśniowe,

c) bóle brzucha,

d) biegunki.

Leki hamujące fosfodiesterazę są stosowane u chorych:

a) na przewlekłą CHF

b) na ostrą CHF słabo reagującą na leczenie,

c) na CHF z zaburzeniami rytmu

d) w żadnym z tych stanów.

Do wczesnych objawów lewokomorowej CHF nie zalicza się:

a) tętna naprzemiennego,

b) bladości i sinicy skóry,

c) dychawicy sercowej,

d) wodobrzusza.

Do wczesnych objawów prawokomorowej CHF nie zalicza się:

a) zastoju w wątrobie,

b) oligurii,

c) spadku ciśnienia tętniczego

d) zaburzeń pamięci.

U chorych ze skurczową CHF i niewydolnością nerek można podawać:

a) digitoksynę

b) digoksynę

c) strofantynę

d) deslanatozyd

Kiedy nie należy podawać inhibitorów ACE:

a) przy stężeniu K+w surowicy > 6 mmol/l

b) przy stężeniu Mg2+ 1 mmol/l

c) przy stężeniu Na+ 160 mmol/l

d) przy stężeniu glukozy 34-6 mmol/l

Wskazaniem do stosowania leków antyarytmicznych u chorych na CHF są:

a) przedwczesne pobudzenia nadkomorowe

b) częstoskurcze komorowe do 10/dobę o częstości komór 100/min

c) występowanie R/T

d) występowanie bigeminii

Wskazaniem do leczenia antyarytmicznego u chorych na CHF są:

a) przebyte migotanie komór

b) nawracające migotanie przedsionków o częstości komór 90/min

c) częstoskurcz węzłowy o częstości 110/min

d) żadne z wymienionych

Wskazaniem do leczenia antyarytmicznego u chorych na CHF są:

a) migotanie przedsionków

b) częstoskurcz komorowy utrwalony

c) przedwczesne pobudzenia komorowe o częstości < 10/godz.

d) częstoskurcz komorowy o częstości komór < 120/min

Wskazaniem do leczenia antyarytmicznego u chorych na CHF są:

a) pobudzenia komorowe o częstości < 5/godzinę

b) pobudzenia nadkomorowe z dwu ognisk

c) pobudzenia komorowe o częstości < 3/godzinę u chorego z blokiem odnogi prawej

d) pobudzenia komorowe wieloogniskowe o częstości 5/godz.

Leczenie antyarytmiczne zazwyczaj stosuje się u chorych na CHF z zaburzeniami rytmu:

a) łagodnymi

b) potencjalnie ciężkie z EF > 40%

c) potencjalnie ciężkie z EF 30-40%

d) ciężkimi

Jedynie skutecznym lekiem w ciężkich dysrytmiach komorowych u chorych na CHF jest:

a) flekainid

b) propafenon

c) amiodaron

d) prokainamid

Leczenia przeciwzakrzepowego nie stosuje się u chorych na CHF z:

a) migotaniem przedsionków

b) tętniakiem komory lewej

c) ciężką dysrytmią komorową

d) przebytym zakrzepem żyły podudzia

Leczenie przeciwzakrzepowe stosuje się u chorych na CHF :

a) otyłych

b) z żylaki podudzi i przebytym zatorem płuc

c) z nadciśnieniem tętniczym

d) z cukrzycą

U chorych na CHF leczonych acenokumarolem poziom protrombiny powinien wynosić:

a) 60-70%

b) 45-50%

c) 40-45%

d) 35-40%

Brak poprawy w czasie leczeni ciężkiej CHF jest wskazaniem do podania:

a) dobutaminy w dawce 5 ug/min/kg

b) dopaminy w dawce do 2 ug/min/kg

c) dopaminy w dawce > 2 ug/min/kg

Brak poprawy w czasie leczenia ciężkiej CHF jest wskazaniem do włączenia:

a) dopaminy w dawce 2 ug/min/kg

b) dopaminy i dobutaminy w dawkach > 2 ug/min/kg

c) dobutaminy w dawce 10 ug/min/kg

d) amrinonu lub milrinonu

Czas leczenia dopaminą lub dobutaminą chorych z ciężką CHF powinien wynosić:

a) do 24 godzin

b) od 24 do 48 godzin

c) od 48 do 72 godzin

d) nie ma ograniczeń czasowych w stosowaniu tych leków

W leczeniu ostrej niewydolności komory lewej u chorego z niedomykalnością zastawek aorty lub zastawki dwudzielnej lekami z wyboru są:

a) dopamina z dobutaminą i furosemidem

b) digoksyna z kaptoprylem

c) furosemid z digoksyną

d) amrinon

U chorego z ostrą niewydolnością komory lewej w następstwie nadciśnienia tętniczego lekami z wyboru są:

a) hydralazyna z nitrogliceryną dożylnie

b) dobutamina w dawce 5 ug/kg/min

c) nitroprusydek sodowy

d) digoksyna dożylnie

U chorego z ostrą niewydolnością komory lewej w następstwie zwężenia zastawek aorty lub zastawki dwudzielnej stosować należy:

a) furosemid z dopaminą w dawce do 2 ug/kg/min

b) amrinon

c) nitroprusydek sodu

d) nitroglicerynę dożylnie

U chorego z ostrą niewydolnością komory lewej w następstwie kardiomiopatii niedokrwiennej lub zawału mięśnia serca stosować należy:

a) nitroprusek sodu z furosemidem

b) dobutaminę

c) digoksynę z amrinonem

d) digoksynę z dobutaminą

U chorego z ostrą niewydolnością komory lewej w następstwie kardiomiopatii niedokrwiennej, pozapalnej lub metabolicznej stosować należy:

a) dopaminę z dobutaminą i furosemidem

b) furosemid

c) digoksynę

d) amrinon

Inhibitory ACE powinny być stosowane u:

a) chorych ze zwężeniem zastawek aorty lub zastawki dwudzielnej

b) chorych z niedomykalnością zastawek aorty lub zastawki dwudzielnej

c) chorych na kardiomiopatię przerostową

d) u chorych z zaciskającym zapaleniem osierdzia

ZABURZENIA RYTMU SERCA

Najsilniejsze proarytmiczne działanie wykazują:

a) leki beta-adrenolityczne,

b) propafenon,

c) dizopyramid,

d) werapamil.

Najsilniejsze działanie proarytmiczne wykazują:

a) chinidyna,

b) lignokaina,

c) meksyletyna,

d) lorkainid.

Spośród wymienionych działanie proarytmiczne wykazuje:

a) tosylan bretylium,

b) morycyzyna,

c) sotalol,

d) adenozyna.

Przed rozpoczęciem leczenia antyarytmicznego uzupełnić należy stężenie w surowicy :

a) wapnia,

b) potasu,

c) sodu.

d) litu

Najsilniejsze działanie kardiodepresyjne wykazuje:

a) propafenon,

b) amiodaron,

c) morycyzyna,

d) dizopyramid.

Najsilniejsze działanie kardiodepresyjne wykazuje:

a) flekainid,

b) lorkainid,

c) atenolol,

d) tokainid.

Do występowania dystrytmii usposabiają:

a) zespół Romano-Warda,

b) wysiękowe zapalenie osierdzia,

c) niedociśnienie tętnicze,

d) dysfunkcja rozkurczowa

Najsilniejsze działanie kardiodepresyjne wywiera:

a) prokainamid,

b) amiodaron,

c) ajmalina,

d) dizopyramid.

Retencję moczu, zaburzenia widzenia i suchość śluzówek jamy ustnej wywołuje:

a) meksyletyna,

b) morycyzyna,

c) dizopyramid,

d) enkainid.

W leczeniu dysrytmii komorowych nie stosuje się:

a) amiodaron,

b) propafenon,

c) lignokainę,

d) werapamilu

W zespole WPW nie stosuje się:

a) ajmaliny,

b) werapamilu,

c) propafenonu,

d) flekainidu.

W częstoskurczach nadkomorowych nie stosuje się:

a) adenozyny,

b) leków beta-adrenolitycznych,

c) werapamilu,

d) meksyletyny.

W napadowym migotaniu przedsionków z szybką częstością komór nie stosuje się:

a) digoksyny,

b) chinidyny,

c) werapamilu,

d) meksyletyny.

W napadowym migotaniu przedsionków z rozpoczynającą się CHF i brakiem zgody chorego na kardiowersję elektryczną stosować należy:

a) digoksynę z prolekofenem,

b) werapamil

c) ajmalinę z chinidyną,

d) dizopyramid z flekainidem.

Do najpoważniejszych następstw leczenie digoksyną, szczególnie u chorych z hipokalemią zaliczyć należy:

a) napadowy częstoskurcz zatokowy,

b) napadowy częstoskurcz zatokowy z blokiem,

c) napadowy częstoskurcz węzłowy.

Zabiegi stymulujące nerw błędny przerywają napadowy częstoskurcz:

a) komorowy,

b) węzłowy,

c) zatokowy.

W leczeniu częstoskurczów komorowych u chorych na chorobę niedokrwienną serca stosować należy:

a) propafenon,

b) flekainid,

c) lignokainę.

d) metoprolol

W dystrytmiach komorowych u chorych na chorobę niedokrwienną serca i chromanie przestankowe stosować należy:

a) chinidynę,

b) propafenon,

c) metoprolol

d) prokainamid.

W dystrytmiach komorowych u kobiet w ciąży można stosować:

a) amiodaron,

b) flekainid,

c) prokainamid,

d) fenytoinę.

W dysrytmiach nadkomorowych u kobiet w ciąży stosować należy:

a) propranolol,

b) esmolol lub atenolol,

c) dizopyramid w dawce > 300 mg/dobę

d) amiodaron

U kobiet w ciąży nie należy stosować:

a) chinidyny,

b) dizopyramidu,

c) werapamilu,

d) amiodaronu.

U kobiet w ciąży eliminacja leków z organizmu jest:

a) przyspieszona,

b) nie ulega zmianie,

c) jest zwolniona.

Najskuteczniej napadom migotania przedsionków zapobiega:

a) chinidyna

b) propranolol

c) propafenon

d) amiodaron

U chorego z napadowym częstoskurczem nadkomorowym należy w pierwszej kolejności:

a) wykonać masaż zatoki szyjnej,

b) ucisnąć gałki oczne,

c) sprowokować u chorego wymioty,

d) polecić wykonanie choremu zabiegu Valsalvy.

U chorego na dychawicę oskrzelową i napadem częstoskurczu nadkomorowego należy podać:

a) adenozynę

b) werapamil

c) sotalol

d) esmolol

W napadowym częstoskurczu komorowym stosować należy:

a) propafenon,

b) meksyletynę,

c) lignokainę,

d) esmolol.

Śmiertelność chorych na chorobę niedokrwienną serca zwiększa:

a) metoprolol,

b) amiodaron,

c) flekainid,

d) żaden z tych leków.

Do występowania dystrytmii nadkomorowych usposabia:

a) picie alkoholu,

b) stosowanie altrametu,

c) wykonywanie wysiłków fizycznych,

d) napięcie nerwowe.

U kobiet w ciąży powikłanej dysrytmią można stosować:

a) prokainamid,

b) propranolol,

c) amiodaron,

d) flekainid.

W leczeniu zaburzeń rytmu serca u chorych z rozkurczową CHF stosować należy::

a) dizopyramid,

b) prokainamid,

c) metoprolol

d) propafenon

U chorych na CHF leczenie antyarytmiczne stosuje się gdy wystąpi:

a) dysrytmia ze spadkiem ciśnienia tętniczego,

b) bigeminia

c) dysrytmie nadkomorowe

U chorych na CHF ze wskazaniami do leczenia dysrytmii stosuje się:

a) amiodaron,

b) propafenon,

c) chinidynę.

W izolowanym migotaniem przedsionków trwającym 52 godziny leczenie należy rozpocząć od:

a) stosowania leków przeciwzakrzepowych

b) aspiryny,

c) chinidyny,

d) propafenonu.

Przywrócenie rytmu zatokowego w migotaniu przedsionków trwającym > 48 godzin powinno być poprzedzone podaniem:

a) leku przeciwzakrzepowego

b) przeciwpłytkowego

c) obu w/w równocześnie

d) żadnego z tych leków.

Flekainid stosowany jest głównie w leczeniu:

a) przedwczesnych pobudzeń nadkomorowych,

b) częstoskurczów nadkomorowych,

c) napadowego migotani przedsionków.

d) w żadnym z wymienionych schorzeń

Do czynników mechanicznych wyzwalających dysrytmie nadkomorowe nie zalicza się:

a) przerostu mięśni przedsionka,

b) rozstrzeni przedsionka,

c) obecności drogi dodatkowego przewodzenia,

d) ogniskowych zaburzeń kurczliwości przedsionka.

Do czynnikiem usposabiającym do występowania częstoskurczów nadkomorowych zalicza się:

a) drogi dodatkowego przewodzenia,

b) niedotlenienie mięśni przedsionka,

c) hipokalemię,

d) hipomagnezemię.

Spośród schorzeń endokrynnych migotanie przedsionków najczęściej wywołuje:

a) hiperaldosteronizm pierwotny,

b) zespół Cushinga,

c) nadczynność tarczycy,

d) niedoczynność tarczycy.

U chorego na spastyczny nieżyt oskrzeli przyczyną dysrytmii nadkomorowych są:

a) leki stymulujące receptory beta2-adrenergiczne

b) przewlekłe podawanie mukolityków,

c) podawanie kortykosterydów,

d) żaden z tych leków

W utrwalonym migotaniu przedsionków z wolną częstością komór stosować należy:

a) chinidynę

b) amiodaron

c) acenokumarol

d) żaden z tych leków.

Potencjalnie ciężkie dysrytmie komorowe rozpoznaje się gdy LVEF wynosi:

a) < 30%

b) od 30 do 40%

c) od 40 do 50%

d) powyżej 50%

Leczenie antyarytmiczne stosować w:

a) częstoskurczu komorowym o częstości < 120/min bez niewydolności krążenia,

b) przedwczesnych pobudzeń komorowych z R/T

c) częstoskurczu nadkomorowym o częstości 100/min

d) przedwczesnych jednoogniskowych pobudzeniach komorowych o częstości 3/godz.

Depresyjnie na centralny układ nerwowy działa:

a) propafenon,

b) enkainid,

c) lignokaina,

d) dizopyramid.

W skurczowej CHF nie można stosować:

a) flekainidu,

b) propafenonu,

c) dizopyramidu,

d) werapamilu.

W ciężkich dysrytmiach komorowych po przebytym zawale serca stosuje 2 leki antyarytmiczne. Wskaż prawidłowo dobrany zestaw leków:

a) propranolol z werapamilem,

b) flekainid z prokainamidem

c) propafenon z metoprololem

d) digoksyna z werapamilem.

Od którego z wymienionych leków antyarytmicznych należy rozpocząć leczenie napadowego migotania przedsionków trwającego do 2 dni:

a) propafenonu,

b) flekainidu

c) chinidyny,

d) werapamilu.

Które z niżej wymienionych schorzeń najczęściej wywołuje migotanie przedsionków:

a) niewydolność krążenia,

b) nadciśnienie tętnicze,

c) wady zastawkowe serca,

d) kardiomiopatia przerostowa.

Izolowane migotanie przedsionków występuje:

a) u chorych na zwężenie zastawki dwudzielnej,

b) u chorych na nadciśnienie tętnicze,

c) u chorych z kardiomiopatią pozapalną

d) w żadnym z wymienionych schorzeń.

Najsilniej proarytmicznie działa:

a) sotalol,

b) metoprolol,

c) werapamil,

d) chinidynę

Dla utrzymania rytmu zatokowego po udanej kardiowersji stosuje się:

a) chinidynę,

b) prokainamid,

c) flekainid,

d) tokainid.

W częstych nawrotach migotania przedsionków ze spadkiem ciśnienia tętniczego stosuje się:

a) chinidynę,

b) propafenon,

c) flekainid,

d) amiodaron.

Biotransformację leków antyarytmicznych opóźnia:

a) cymetydyna,

b) leki wykrztuśne,

c) alkohol

d) palenie tytoniu

Nie wywołuje dysrytmii nadkomorowych :

a) alkohol

b) kawa

c) papierosy

d) napięcia psychiczne

Przed podjęciem farmakologicznego leczenia dysrytmii odstawić należy:

a) diazepam

b) fenotiazyny

c) fenobarbital

d) cmetydynę

U chorych z dysrytmiami komorowymi nie można stosować:

a) inhibitorów monoaminooksydazy,

b) niesteroidowych leków przeciwzapalnych

c) leków blokujących kanał wapniowy.

W częstoskurczu nadkomorowym powikłanym CHF należy:

a) podać chinidynę,

b) podać lanatozyd,

c) podać beta-bloker

d) wykonać kardiowersję elektryczną.

W zatruciu digoksyną może wystąpić:

a) częstoskurcz przedsionkowy z blokiem,

b) zahamowanie zatokowe,

c) bigeminia,

d) wszystkie wyżej wymienione.

W bloku przedsionkowo-komorowym II stopnia u chorego na świeży zawał mięśnia serca bez zaburzeń hemodynamicznych podać należy:

a) atropinę dożylnie,

b) kortykosteroidy,

c) isoproterenol,

d) magnez dożylnie.

Do elektrokardiograficznego obrazu choroby węzła zatokowego nie należy:

a) zahamowanie zatokowe,

b) blok zatokowo-przedsionkowy,

c) migotanie przedsionków,

d) blok przedsionkowo-komorowy I stopnia.

Częstoskurcz przedsionkowy z blokiem występuje u około 70% leczonych:

a) prokainamidem

b) beta-blokerem

c) lignokainą

d) glikozydami naparstnicy.

U chorych na migotanie przedsionków z zespołem WPW stosować należy:

a) digoksynę,

b) ajmalinę,

c) werapamil,

d) kardiowersję elektryczną.

NADCIŚNIENIE TĘTNICZE

W leczeniu nadciśnienia tętniczego z zaburzeniami rytmu serca wskazane jest stosowanie:

a) leku beta-adrenolitycznego,

b) prazosyny,

c) nifedypiny,

d) kaptoprylu.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego z zaburzeniami rytmu serca wskazane jest stosowanie:

a) leku beta-adrenolitycznego,

b) rezerpiny,

c) hydrochlorotiazydu,

d) klonidyny.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności rozkurczowej komór wskazane jest stosowanie następujących leków z wyjątkiem:

a) nifedypiny,

b) leku beta-adrenolitycznego,

c) furosemidu lub dużych dawek hydrochlorotiazydu,

d) enalaprylu lub kaptoprylu.

U chorych na nadciśnienie tętnicze i świeżo przebyty zawał mięśnia serca wskazane jest stosowanie:

a) leku beta-adrenolitycznego,

b) nifedypiny,

c) metyldopy,

d) hydralazyny.

W zastoinowej niewydolności krążenia u chorych na nadciśnienie tętnicze wskazane jest stosowanie:

a) leków hamujących aktywność enzymu konwertującego angiotensynę I do II,

b) metyldopy,

c) rezerpiny,

d) nifedypiny.

U osób w wieku podeszłym, chorych na nadciśnienie tętnicze umiarkowane należy dążyć do obniżenia ciśnienia tętniczego do wysokości:

a) 120/80 mm Hg,

b) 180/95 mm Hg,

c) 160/95 mm Hg,

d) 140/90 mm Hg.

Nadciśnienie tętnicze u kobiet w ciąży można rozpoznać, gdy wysokość ciśnienia tętniczego wynosi:

a) 140/90 mm Hg,

b) 135/90 mm Hg,

c) 145/80 mm Hg,

d) 120/90 mm Hg.

U chorych na nadciśnienie tętnicze łagodne z przerostem komory lewej wskazane jest stosowanie:

a) werapamilu,

b) pindololu,

c) prazosyny,

d) nifedypiny.

U chorych na nadciśnienie tętnicze umiarkowane i zaburzenia lipidowe można stosować:

a) propranolol i hydrochlorotiazyd,

b) propranolol i nifedypinę,

c) metyldopę,

d) hydrochlorotiazyd.

U chorych na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze umiarkowane i zaburzenia lipidowe wskazane jest stosowanie niżej wymienionych leków z wyjątkiem:

a) propranololu z nifedypiną,

b) hydrochlorotiazydu z hydralazyną,

c) propranololu z hydrochlorotiazydem,

d) kaptoprylu z hydrochlorotiazydem.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego łagodnego z dychawicą oskrzelową wskazane jest stosowanie:

a) werapamilu,

b) prazosyny,

c) enalaprylu,

d) klonidyny.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego umiarkowanego u chorego z współistniejącym blokiem przedsionkowo-komorowym stopnia II wskazane jest stosowanie:

a) werapamilu z hydrochlorotiazydem,

b) nifedypiny z kaptoprylem,

c) acebutololu z hydrochlorotiazydem,

d) metoprololu z hydrochlorotiazydem.

W politerapii nadciśnienia tętniczego można stosować łącznie:

a) metyldopę i propranolol,

b) leku beta-adrenolitycznego i werapamil,

c) hydralazynę z prazosyną,

d) kaptopryl i lek moczopędny.

U chorych z zaburzeniami lipidowymi nie należy stosować:

a) propranololu,

b) prazosyny,

c) klonidyny,

d) enalaprylu.

U chorych na nadciśnienie tętnicze z zaburzeniami lipidowymi nie należy stosować:

a) hydrochlorotiazydu,

b) acebutololu,

c) werapamilu,

d) hydralazyny.

W politerapii nadciśnienia tętniczego nie należy stosować:

a) nifedypiny z hydrochlorotiazydem,

b) kaptoprylu z hydrochlorotiazydem,

c) acebutololu z hydrochlorotiazydem,

d) prazosyny z hydrochlorotiazydem.

U chorych na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę wskazane jest stosowanie:

a) enalaprylu lub kaptoprylu,

b) hydrochlorotiazydu lub furosemidu,

c) propranololu lub acebutololu.

U chorych na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę stosowac należy:

a) prazosynę,

b) hydrochlorotiazyd,

c) propranolol,

d) kaptopryl.

U chorych na nadciśnienie tętnicze łagodne z przerostem mięśnia serca komory lewej wskazane jest stosowanie:

a) hydrochlorotiazydu,

b) acebutololu,

c) propranololu,

d) hydralazyny.

Leków beta-adrenolitycznych nie należy stosować u chorych na nadciśnienie tętnicze z następującym schorzeniem współistniejącym:

a) dusznicę bolesną wysiłkową,

b) dusznicę bolesną spontaniczną,

c) częstoskurczem napadowym nadkomorowym,

d) nadczynnością tarczycy.

Leczenie prazosyną oprócz spadku ciśnienia tętniczego wywołuje następujące działania hemodynamiczne:

a) obniża napięcie żył,

b) obniża ukrwienie nerek,

c) zwalnia częstość serca,

d) działa ujemnie inotropowo.

Do niepożądanych działań prazosyny zalicza się:

a) suchość jamy ustnej i senność,

b) wzrost aktywności reninowej osocza,

c) zaburzenia gospodarki lipidowej,

d) silne działanie diuretyczne.

Leki bezpośrednio rozszerzające tętnice obwodowe powodują następujące zmiany hemodynamiczne:

a) spadek objętości wyrzutowej serca,

b) zwolnienie częstości serca,

c) wzrost przepływu krwi przez naczynia mózgowe,

d) spadek przepływu krwi przez nerki.

Do niepożądanych działań hydralazyny zalicza się niżej wymienione z wyjątkiem:

a) bólów głowy,

b) bólów mięśni,

c) nudności,

d) nadmiernej diurezy.

Hydralazyna nie powinna być stosowana u chorych na nadciśnienie tętnicze z współistnieniem jednego z niżej wymienionych schorzeń:

a) niewydolności krążenia,

b) dusznicy bolesnej wysiłkowej,

c) chromania przestankowego,

d) rzadkoskurczu zatokowego.

W pierwszych dniach leczenia lekami z grupy hamujących aktywność enzymu konwertującego należy:

a) kontrolować w surowicy stężenia sodu,

b) kontrolować w surowicy stężenie potasu,

c) kontrolować w surowicy stężenie glukozy,

d) kontrolować w surowicy stężenie kreatyniny.

U chorych na nadciśnienie tętnicze nerkowego pochodzenia spowodowane niewydolnością nerek lekiem z wyboru jest kaptopryl lub enalapryl. W czasie stosowania jednego z tych leków kontrolować należy:

a) stężenie sodu w surowicy,

b) stężenie potasu w surowicy,

c) objętość krążącego osocza,

d) stężenie krwinek płytkowych.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego podnoszą w surowicy stężenia:

a) klonidyny,

b) digoksyny,

c) sodu,

d) magnezu.

Leki beta-adrenolityczne powodować mogą następujące zaburzenia lipidowe:

a) wzrost stężenia cholesterolu całkowitego,

b) wzrost stężenia w surowicy cholesterolu-HDL,

c) spadek stężenia trójglicerydów,

d) spadek stężenia cholesterolu-HDL.

Nadciśnienie tętnicze podwyższają następujące leki z wyjątkiem:

a) spironolaktonów,

b) niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

c) doustnych środków antykoncepcyjnych,

d) klonidyny stosowanej z propranololem.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego stosowane są w leczeniu:

a) nadciśnienia tętniczego łagodnego,

b) nadciśnienia tętniczego skurczowego,

c) nadciśnienia tętniczego towarzyszącego niedoczynności tarczycy,

d) nadciśnienia tętniczego umiarkowanego.

Hipotensyjne działanie enalaprylu utrzymuje się przez:

a) 2 godziny,

b) 4 godziny,

c) 8 godzin,

d) 18 godzin.

W czasie leczenia enalaprylem występują następujące objawy niepożądane:

a) zaburzenia słuchu,

b) metaliczny smak w ustach,

c) zaburzenia widzenia,

d) łagodna niedokrwistość.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego wywołują następujące działania hemodynamiczne z wyjątkiem:

a) wzrostu oporu żylnego,

b) wzrostu pojemności minutowej serca,

c) wzrostu przepływu krwi przez nerki,

d) wzrostu przepływu krwi przez tętnice obwodowe.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego wywołują następujące zmiany w stężeniu hormonów z wyjątkiem:

a) wzrost stężenia endogennych katecholamin,

b) spadek stężenia angiotensyny II,

c) wzrost aktywności reninowej osocza,

d) spadek stężenia aldosteronu.

W III okresie nadciśnienia wg Keitha i Wagenera dochodzi do:

a) zatarcia tarczycy nerwu wzrokowego,

b) objawów degeneracyjnych siatkówki i krwotoczków na siatkówce,

c) do centralnego zblednięcia siatkówki,

d) zblednięcia obwodu siatkówki.

W II okresie nadciśnienia tętniczego wg Keitha i Wagenera występują:

a) brak typowych zmian na siatkówce,

b) objaw Gunna,

c) zatarcie tarczy nerwu wzrokowego,

d) zeszkliwienia tętniczek siatkówki.

W I okresie nadciśnienia tętniczego wg Keitha i Wagenera występują:

a) ogniska waty,

b) ślady po krwotoczkach,

c) objaw Gunna,

d) zwężenie tętniczek siatkówki.

W jednym z podziałów nadciśnienia tętniczego dzieli się go na stopnie w zależności od wysokości ciśnienia rozkurczowego. Nadciśnienie tętnicze ciężkie można rozpoznać, gdy wysokość ciśnienia rozkurczowego wynosi:

a) 112 mm Hg,

b) 116 mm Hg,

c) 105 mm Hg,

d) 100 mm Hg.

W podziale nadciśnienia tętniczego opartym o ocenę wysokości ciśnienia rozkurczowego nadciśnienie łagodne można rozpoznać, gdy wysokość ciśnienia rozkurczowego nie przekracza:

a) 107 mm Hg,

b) 110 mm Hg,

c) 104 mm Hg,

d) 115 mm Hg.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych, u których wymagana jest duża sprawność fizyczna i psychiczna stosować należy:

a) leki stymulujące receptory alfa2-adrenergiczne w mózgu,

b) leki beta-adrenolityczne,

c) inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę I do II,

d) prazosynę.

Do najczęściej występujących ogólnych objawów niepożądanych u chorych leczonych lekami hipotensyjnymi należą:

a) spadek aktywności życiowej i zaburzenia seksualne,

b) depresje lub niepokój psychiczny,

c) zaburzenia pamięci i bezsenność,

d) wzrost zapadalności na choroby niedokrwienne serca.

Zaburzenia lipidowe normalizować może następujący lek hipotensyjny:

a) hydrochlorotiazyd,

b) acebutolol,

c) werapamil,

d) prazosyna.

Nie wpływają na gospodarkę lipidową następujące leki hipotensyjne:

a) blokery kanału wapniowego,

b) prazosyna,

c) metyldopa,

d) żaden z tych leków.

Przyczyną braku skuteczności leków hipotensyjnych u chorych na nadciśnienie tętnicze są następujące czynniki z wyjątkiem:

a) spożywania dużych ilości soli kuchennej,

b) stałe nadużywanie alkoholu,

c) stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

d) systematycznego wykonywania wysiłków fizycznych.

Diuretyki jako leki I rzutu nie powinny być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych:

a) spożywających małe ilości soli kuchennej,

b) z filtracją kłębkową wyższą od 30 ml/min,

c) u osób otyłych,

d) z nadciśnieniem tętniczym skurczowym.

Diuretyki jako leki I rzutu nie powinny być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych:

a) spożywających duże ilości soli kuchennej,

b) ze schorzeniami nerek w okresie ich wydolności,

c) u chorych na dnę moczanową lub rodzinnym jej występowaniem,

d) leczonych kaptoprylem.

Leki beta-adrenolityczne jako leki I rzutu nie powinny być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych:

a) których działalność zawodowa wymaga pełnej sprawności fizycznej i psychicznej,

b) u chorych z przerostem komory lewej,

c) z dysfunkcją rozkurczową komory lewej,

d) u chorych w młodym wieku.

Leki beta-adrenolityczne jako leki I rzutu nie powinny być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych:

a) z przebytym niepowikłanym zawałem mięśnia serca,

b) u chorych ze zwiększonym napięciem układu współczulnego,

c) u chorych na cukrzycę typu II,

d) u chorych na dusznicę bolesną spontaniczną.

Leki blokujące kanał wapniowy jako leki I rzutu nie powinny być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych:

a) z nietolerancją węglowodanów,

b) u chorych na powysiłkową dychawicę oskrzelową,

c) u chorych na skurczową niewydolność krążenia klasy III lub IV wg NYHA,

d) u chorych na zespół Raynauda.

Zespół Kimmelstiela i Wilsona można rozpoznać na podstawie występowania u chorego:

a) zwężenia tętnicy nerkowej, zapalenia trzustki i cukrzycy,

b) nadciśnienia tętniczego, hiperkalemii i zasadowego odczynu moczu,

c) nadciśnienia tętniczego, cukrzycy i białkomoczu,

d) nadciśnienia z zespołem nerczycowym.

Oznaczenie stężenia lipoprotein w surowicy u chorego na nadciśnienie tętnicze samoistne jest potrzebne, aby ustalić:

a) przyczyny nadciśnienia,

b) następstwa nadciśnienia,

c) leczenie farmakologiczne.

Diuretyki jako leki pierwszego rzutu powinny być stosowane:

a) u chorych z nadciśnieniem rodzinnym,

b) u chorych z zespołem Conna,

c) u chorych z pheochromocytoma,

d) u żadnego z wymienionych chorych.

Diuretyki jako leki pierwszego rzutu powinny być stosowane w nadciśnieniu tętniczym u chorych:

a) w wieku podeszłym,

b) z pheochromocytoma,

c) z porfirią,

d) z niedoczynnością tarczycy.

Diuretyki jako leki pierwszego rzutu powinny być stosowane w nadciśnieniu tętniczym u chorych:

a) otyłych,

b) z ołowicą,

c) nadczynnością tarczycy,

d) z cukrzycą.

Leki beta-adrenolityczne jako leki pierwszego rzutu nie powinny być stosowane u chorych na nadciśnienie tętnicze:

a) z przerostem komory lewej,

b) z zaburzeniami rytmu serca,

c) w młodych grupach wieku,

d) z współistniejącą cukrzycą insulinozależną.

Który z niżej wymienionych czynników przyczynić się może do wzrostu ciśnienia tętniczego krwi:

a) występująca od roku hiperlipidemia,

b) występująca od roku hiperglikemia,

c) stałe nadużywanie alkoholu,

d) żaden z tych czynników.

Rodzinne występowanie nadciśnienia tętniczego można rozpoznać wówczas, gdy nadciśnienie tętnicze pojawiło się:

a) przed 50 rokiem życia u ojca chorego,

b) przed 50 rokiem życia u dziadka chorego,

c) po 60 roku życia u braci chorego,

d) ani "a", ani "b", ani "c" nie mają znaczenia w etiopatogenezie nadciśnienia tętniczego rodzinnego.

Wysokie wartości ciśnienia rozkurczowego z umiarkowanym wzrostem ciśnienia skurczowego występują:

a) w schorzeniach nerek,

b) w nadczynności tarczycy,

c) guzie chromochłonnym nadnerczy,

d) w żadnym z tych schorzeń.

W udarze mózgowym przekrwiennym lub niedokrwiennym wzrasta ciśnienie tętnicze krwi:

a) w pierwszej godzinie po wystąpieniu udaru,

b) w pierwszych kilku godzinach udaru,

c) w pierwszych kilkunastu godzinach po wystąpieniu udaru,

d) udar nie wpływa na wzrost ciśnienia tętniczego.

Wykazanie u chorego z umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym kaliurii powyżej 30 mmol potasu na dobę wskazuje na:

a) nadciśnienie tętnicze samoistne,

b) pheochromocytoma,

c) hiperaldosteronizm pierwotny,

d) zwężenie tętnicy nerkowej.

Nadciśnienie tętnicze, zwłaszcza rozkurczowe, hipokalemia, upośledzone zagęszczanie moczu i osłabienie mięśniowe wskazuje na:

a) niedoczynność tarczycy,

b) hiperaldosteronizm,

c) zwężenie tętnicy nerkowej,

d) niewydolność nerek.

Na nadciśnienie tętnicze utrwalone choruje w Polsce:

a) 25% populacji,

b) 35% populacji,

c) 45% populacji,

d) 55% populacji.

Nadciśnienie tętnicze zwiększa śmiertelność ogólną:

a) dwukrotnie,

b) trzykrotnie,

c) czterokrotnie,

d) nie zwiększa śmiertelności ogólnej.

Prawidłowe leczenie nadciśnienia tętniczego zmniejsza częstość występowania udarów mózgowych o:

a) 20%,

b) 30%,

c) 40%,

d) 50%.

Prawidłowe leczenie nadciśnienia tętniczego zmniejsza częstość występowania choroby niedokrwiennej serca o:

a) 10%,

b) 15%,

c) 20%,

d) 25%.

Wysokość ciśnienia tętniczego nie powinna niezależnie od wieku przekraczać:

a) 140/90 mm Hg,

b) 149/99 mm Hg,

c) 160/109 mm Hg.

Diuretyki jako leki I rzutu nie powinny być stosowane u chorych na nadciśnienie tętnicze:

a) z rodzinnym występowaniem cukrzycy,

b) z nadciśnieniem skurczowym,

c) ze skurczową niewydolnością komory lewej,

d) z przebytym udarem mózgowym.

W politerapii nadciśnienia tętniczego stosować można następujący zestaw leków:

a) werapamil i lek beta-adrenolityczny,

b) nifedypinę i hydralazynę,

c) nifedypinę i prazosynę,

d) nifedypinę i lek beta-adrenolityczny.

Nadciśnienie tętnicze utrwalone charakteryzują następujące zaburzenia hemodynamiczne:

a) wzrost pojemności minutowej serca przy prawidłowym oporze obwodowym,

b) wzrost objętości wyrzutowej serca bez zmian w oporze obwodowym,

c) wzrost pojemności minutowej i wzrostu oporu obwodowego,

d) prawidłowa pojemność minutowa serca i podwyższony opór obwodowy.

W następstwie nadciśnienia tętniczego dochodzi do zmian w tętniczkach wyrażających się:

a) tworzeniem się zwłóknień błony wewnętrznej,

b) zanikiem śródbłonka,

c) zanikiem błony środkowej,

d) poszerzeniem światła tętniczki.

W następstwie nadciśnienia tętniczego dochodzi w nerkach do:

a) ich przekrwienia,

b) niedokrwienia nerek,

c) zatorów nerek,

d) wzrostu filtracji kłębkowej.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego nie powinny być stosowane w politerapii z:

a) pochodnymi benzotiadiazyn,

b) spironolaktonem,

c) furosemidem,

d) kwasem etakrynowym.

Leki hamujące aktywność enzymu konwertującego stosować należy u chorych na nadciśnienie tętnicze współistniejące z:

a) niewydolnością krążenia,

b) neutropenią,

c) przewlekłym nieżytem oskrzeli,

d) hipowolemią.

Najważniejszym czynnikiem, który należy uwzględnić w niefarmakologicznym leczeniu nadciśnienia tętniczego jest z wyjątkiem:

a) ograniczenia ilości wypijanego alkoholu,

b) zmniejszenie masy ciała u osób otyłych,

c) zwiększenie wysiłków fizycznych,

d) ograniczenie ilości spożywanej soli kuchennej,

e) przestrzeganie 8-godzinnego wypoczynku nocnego.

U chorych na nadciśnienie tętnicze można zaniechać stosowania leków hipotensyjnych wówczas, gdy wysokość ciśnienia jest prawidłowa przez:

a) jeden miesiąc,

b) trzy miesiące,

c) cztery miesiące,

d) sześć miesięcy.

Do niepożądanych działań pochodnych benzotiadiazyn zalicza się niżej wymienione z wyjątkiem:

a) hipokalcemii,

b) hipokalemii,

c) hipomagnezemii,

d) hiperglikemii.

W czasie leczenia spironolaktonami zmniejszyć należy dawki jednego z wymienionych leków:

a) werapamilu,

b) digoksyny,

c) chinidyny,

d) teofiliny.

W politerapii nadciśnienia tętniczego nie należy stosować leku beta-adrenolitycznego z:

a) klonidyną,

b) nifedipiną,

c) hydrochlorotiazydem,

d) hydralazyną.

W politerapii nadciśnienia tętniczego nie należy stosować leku beta-adrenolitycznego z:

a) werapamilem,

b) prazosyną,

c) minoksydylem,

d) spironolaktonem.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży stosować można następujące leki z wyjątkiem:

a) metyldopy,

b) sotalolu,

c) prazosyny,

d) kaptoprylu.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży stosować można następujące leki z wyjątkiem:

a) hydralazyny,

b) propranololu,

c) werapamilu w dawkach mniejszych od 360 mg/dobę,

d) nifedipiny w dawce dobowej 15 mg.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży można stosować następujące leki:

a) hydrochlorotiazyd,

b) prazosynę,

c) furosemid,

d) metyldopę.

W leczeniu rzucawki i stanów przedrzucawkowych stosować można następujące leki z wyjątkiem:

a) hydralazyny,

b) labetalolu,

c) furosemidu,

d) nitroprusydku sodu.

Ginekomastię u mężczyzn wywołuje najczęściej:

a) hydrochlorotiazyd,

b) kwas etakrynowy,

c) spironolakton,

d) furosemid.

Który z niżej wymienionych leków powoduje zaburzenia gospodarki lipidowej:

a) triamteron,

b) amilorid,

c) hydrochlorotiazyd,

d) furosemid.

Hydrochlorotiazyd jest szczególnie zalecany w leczeniu:

a) nadciśnienia towarzyszącego niedoczynności tarczycy,

b) nadciśnienia skurczowego,

c) nadciśnienia rozkurczowego.

d) hiperaldosteronizmu pierwotnego.

Furosemid jest stosowany w leczeniu:

a) nadciśnienia tętniczego u chorych z przerostem kory nadnerczy

b) w nadciśnieniu tętniczym spowodowanym zwężeniem tętnicy nerkowej,

c) w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym umiarkowanym,

d) w nadciśnieniu tętniczym u chorych z niewydolnością nerek.

Leki blokujące aktywność enzymu konwertującego angiotensynę I do II mogą być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego:

a) u chorych z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych,

b) u chorych na dychawicę oskrzelową,

c) u chorych na cukrzycę,

d) u chorych po nefrektomii ze zwężeniem tętnicy nerkowej w pozostałej nerce.

Leki blokujące aktywność enzymu konwertującego angiotensynę I do II nie mogą być stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u:

a) chorych z niedokrwieniem kończyn dolnych,

b) chorych ze schorzeniami zapalnymi nerek,

c) kobiet w ciąży,

d) chorych z zaburzeniami lipidowymi.

W leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego stopnia umiarkowanego u 32-letniego chorego stosować należy:

a) leki wazodilatacyjne,

b) inhibitory enzymu konwertującego,

c) diuretyki,

d) leki beta-adrenolityczne.

Osłabienie mięśniowe u chorego na nadciśnienie tętnicze towarzyszy następującemu schorzeniu:

a) zwężeniu tętnicy nerkowej,

b) zespołowi Cushinga,

c) reninoma,

d) pierwotnemu hiperaldosteronizmowi.

Alkaloza hipokalemiczna u chorego na nadciśnienie tętnicze towarzyszy:

a) zespołowi Sheehana,

b) zespołowi Cushinga,

c) zespołowi Conna,

d) niedoczynności tarczycy.

Encefalopatia nadciśnieniowa charakteryzuje się:

a) wysokim nadciśnieniem rozkurczowym,

b) obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego,

c) zaburzeniami świadomości,

d) wszystkimi wymienionymi.

Do podstawowych badań dodatkowych u osoby z ujawnionym po raz pierwszy nadciśnieniem należy:

a) oznaczenie stężenia potasu w surowicy,

b) oznaczenie stężenia sodu w surowicy,

c) oznaczenie aktywności reninowej osocza,

d) wykonanie urografii.

Nagły wzrost ciśnienia tętniczego występuje po szybkim zaprzestaniu podawania:

a) klonidyny,

b) beta-blokerów,

c) diuretyków tiazydowych,

d) alfa-metylodopy.

CHOROBY SERCA

W zapaleniu wsierdzia w przebiegu gorączki reumatycznej występują:

a) głuche tony serca,

b) zmienność szmerów patologicznych nad sercem,

c) pojawienie się wczesnego tonu skurczowego,

d) pojawienie się tętna dwubitnego.

Hormony kory nadnerczy w gorączce reumatycznej stosuje się po wystąpieniu:

a) zapalenia wsierdzia,

b) guzków reumatycznych,

c) rumienia brzeżnego,

d) wysokiego miana antystreptolizyny.

Do najczęstszych przyczyn zapalenia mięśnia serca zalicza się:

a) bakterie,

b) Cocsackie A,

c) grzyby,

d) czynniki toksyczne.

Do najczęstszych przyczyn zapalenia mięśnia serca spośród niżej wymienionych zalicza się:

a) adenowirusy,

b) niektóre leki,

c) związki chemiczne,

d) grzyby.

Bezobjawowe zapalenie mięśnia serca może występować u:

a) 5% chorych,

b) 40% chorych,

c) 20% chorych,

d) nigdy nie występuje.

W badaniu echokardiograficznym u chorych na zapalenie mięśnia serca występują:

a) obszary hipokinezy,

b) objawy dyskinezy mięśnia serca,

c) brak jest zmian,

d) akinezy.

W badaniach dodatkowych wykonanych u chorych na zapalenie mięśnia serca występują następujące zmiany z wyjątkiem:

a) znacznie podwyższonego OB,

b) zmian w badaniu ekg,

c) wzrostu aktywności kreatyno-fosfokinazy,

d) hipokineza w badaniu echokardiograficznym.

Do zmian elektrokardiograficznych u chorych na zapalenie mięśnia serca zalicza się niżej wymienione z wyjątkiem:

a) obniżenia odcinka ST,

b) bloki odnóg pęczka Hisa,

c) ujemnych załamków T,

d) przedwczesnych pobudzeń komorowych,

e) pojawienia się QS.

Biopsja mięśnia serca jest badaniem:

a) potwierdzającym istnienie zapalenia mięśnia serca,

b) pozwalającym na ocenę dynamiki zapalenia mięśnia serca,

c) nie pozwalającym na wykluczenie lub potwierdzenie zapalenia mięśnia serca.

Leczenie zapalenia mięśnia serca polega na:

a) stosowaniu kortykoidów,

b) stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych,

c) leczeniu immunosupresyjnym,

d) wypoczynku chorego.

Do kardiomiopatii pierwotnych zalicza się:

a) kardiomiopatię zaciskającą,

b) kardiomiopatię niedokrwienną,

c) kardiomiopatię z powiększeniem serca,

d) kardiomiopatię alkoholową.

W kardiomiopatii przerostowej występują następujące zmiany elektrokardiograficzne:

a) cechy przebytego zawału,

b) uniesienie odcinka ST,

c) skrócenie PQ,

d) niski woltaż zespołów QRS.

W kardiomiopatii przerostowej występują następujące zmiany w obrazie ekg z wyjątkiem:

a) zmian typowych dla zawału mięśnia serca ściany bocznej,

b) zawału ściany dolnej,

c) zawału prawej komory serca.

W badaniu radiologicznym klatki piersiowej u chorych na zaciskające zapalenie osierdzia stwierdza się:

a) trójkątną sylwetkę serca szeroką podstawą opartą o przeponę,

b) wzrost amplitudy tętnienia serca,

c) prawidłową wielkość serca,

d) zmniejszoną sylwetkę serca.

Na omdlenia ortostatyczne wskazują:

a) przyspieszenie częstości serca po 3 minutach pionizacji o 30/min,

b) spadek ciśnienia skurczowego o 15 mm Hg a rozkurczowego o 5 mm Hg,

c) spadek ciśnienia skurczowego o 30 mm Hg a rozkurczowego o 15 mm Hg,

d) spadek tylko ciśnienia skurczowego o 30 mm Hg.

W prewencji gorączki reumatycznej stosuje się:

a) salicylany,

b) hormony kory nadnerczy,

c) penicylinę lub erytromycynę,

d) ACTH.

W leczeniu ortostatycznego niedociśnienia tętniczego stosuje się:

a) niskie ułożenie ciała w czasie wypoczynku nocnego,

b) leki uspokajające,

c) 9-alfa-fluorohydrokortizon,

d) teofilinę.

Do rozpoznania gorączki reumatycznej niezbędne są następujące objawy małe z wyjątkiem:

a) dodatniego odczynku Walera-Rosego,

b) podwyższonej leukocytozy,

c) podwyższonego OB,

d) bólów stawów.

Rozpoznanie gorączki reumatycznej jest bardzo prawdopodobne u tych chorych, u których występują:

a) wzrost OB i dodatni odczyn białka ostrej fazy,

b) trzy objawy małe,

c) dwa objawy duże i jeden mały,

d) jeden objaw duży i jeden mały.

Zaciskające zapalenie osierdzia manifestuje się w badaniu przedmiotowym następującymi objawami z wyjątkiem:

a) powiększenia wątroby,

b) nadmiernego wypełnienia żył szyjnych,

c) zastoju w płucach,

d) obrzęków obwodowych.

Zaciskające zapalenie osierdzia manifestuje się w badaniu przedmiotowym następującymi objawami z wyjątkiem:

a) wciągającego uderzenia koniuszkowego,

b) cichych tonów serca,

c) objawów Kussmaula,

d) zwolnienia częstości serca.

Tętno dwuszczytowe występuje w:

a) tętniaku rozwarstwiającym,

b) przetrwałym przewodzie tętniczym,

c) kardiomiopatii przerostowej,

d) kardiomiopatii zastoinowej.

Obraz elektrokardiograficzny w kardiomiopatii przerostowej jest zbliżony do:

a) zawału ściany bocznej i dolnej z przerostem lewej komory,

b) zawału ściany przedniej z przerostem lewej komory,

c) przerostu komory lewej.

Kardiomiopatia zaciskająca towarzyszy jednemu z wymienionych schorzeń:

a) amyloidozie,

b) nadciśnieniu tętniczemu,

c) zwężeniu zastawki dwudzielnej,

d) niedomykalności zastawki dwudzielnej.

Kardiomiopatia zaciskająca spowodowana jest między innymi:

a) niedoczynnością tarczycy,

b) zapaleniem mięśnia serca,

c) cukrzycą,

d) rozedmą płuc.

U chorych na kardiomiopatię zaciskającą w badaniu przedmiotowym stwierdza się:

a) przepełnienie żył szyjnych,

b) znaczne powiększenie serca,

c) niewydolność komory lewej,

d) niewydolność komory prawej.

U chorych na zapalenie wsierdzia we wszystkich odprowadzeniach ekg stwierdza się:

a) uniesiony odcinek ST o płaskim lub wklęsłym przebiegu,

b) uniesiony odcinek ST o wypukłym przebiegu,

c) obniżone ST o 1 do 2 mm w obrazie elektrokardiograficznym,

d) brak zmian w obrazie ekg.

W badaniu ekg objawem przebytego zapalenia osierdzia jest:

a) uniesienie odcinka ST,

b) ujemny załamek T,

c) niski woltaż zespołów komorowych,

d) brak zmian w obrazie ekg.

Tarcie osierdziowe w zapaleniu osierdzia jest najlepiej słyszalne:

a) w okolicy koniuszka serca,

b) w III i IV międzyżebrzu przy lewym brzegu mostka,

c) w III i IV międzyżebrzu przy prawym brzegu mostka,

d) nad całym sercem.

W badaniu przedmiotowym u chorych na kardiomiopatię zaciskającą stwierdza się następujące objawy z wyjątkiem:

a) przepełnionych żył szyjnych,

b) podwyższonego ciśnienia tętniczego,

c) słabo wypełnione tętna,

d) tonu osierdziowego.

W badaniu przedmiotowym u chorego na zaciskające zapalenie osierdzia występują następujące objawy z wyjątkiem:

a) wodobrzusza,

b) nadmiernego wypełnienia żył szyjnych,

c) dodatniego tętna żylnego,

d) obrzęków.

W badaniu przedmiotowym u chorych z dużym wysiękiem do worka osierdziowego stwierdza się następujące objawy z wyjątkiem:

a) dobrze wypełnionego tętna,

b) cichych tonów serca,

c) niskiego ciśnienia tętniczego krwi,

d) nadmiernego wypełnienia żył szyjnych.

W badaniu elektrokardiograficznym u chorych na zapalenie osierdzia stwierdza się następujące zmiany z wyjątkiem:

a) uniesienia odcinka ST,

b) spłaszczenia załamka T,

c) wydłużenie QT.

W kardiomiopatii przerostowej badaniem tętna stwierdza się:

a) tętno wysokie i chybkie,

b) tętno twarde i wolne,

c) tętno dwuszczytowe z pierwszą falą tętna wyższą od drugiej,

d) nie stwierdza się zmian.

Leczenie kardiomiopatii przerostowej polega na podawaniu:

a) digoksyny,

b) nifedypiny,

c) leku beta-adrenolitycznego o wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej,

d) werapamilu.

Kryteria Jonesa są wykorzystywane w rozpoznawaniu:

a) gorączki reumatycznej,

b) powikłań cukrzycy,

c) stopnia nadciśnienia tętniczego,

d) stopnia niewydolności wieńcowej.

Zapobieganie wtórne gorączce reumatycznej polega na domięśniowym wstrzykiwaniu penicyliny prokainowej:

a) raz na 2 tygodnie,

b) raz na 4 tygodnie,

c) raz na 6 tygodni,

d) nie stosuje się penicyliny lecz salicylany.

Infekcyjne zapalenie wsierdzia może wystąpić:

a) u chorych na przetrwały przewód tętniczy,

b) u chorych na koarktację aorty,

c) u chorych na ubytek międzykomorowy,

d) w każdym z wymienionych schorzeń.

W badaniu przedmiotowym u chorych na infekcyjne zapalenie wsierdzia stwierdza się:

a) zmienny szmer nad sercem,

b) pojawienie się tonu skurczowego,

c) zmniejszenie się głośności tonów serca,

d) pojawienie się sztywnego rozdwojenia II tonu serca.

W infekcyjnym zapaleniu wsierdzia zatory występują u:

a) 10% chorych,

b) 30% chorych,

c) 50% chorych,

d) 60% chorych.

Najlepszą metodą wykrywania wegetacji na zastawkach jest:

a) badanie echokardiograficzne metodą przezprzełykową,

b) badanie echokardiograficzne dwuwymiarowe,

c) badanie scyntygraficzne serca,

d) badanie fonokardiograficzne.

Tlenoterapię rozpoczyna się już przy Pa02 wynoszącym 70 mm Hg

lub niższym, jeśli u chorego stwierdza się:

a) dusznicę bolesną wysiłkową,

b) nadciśnienie tętnicze,

c) przebyty udar mózgowy.

Tlenoterapię rozpoczyna się już przy Pa02 wynoszącym 70 mm Hg

lub niższym mm Hg, jeśli u chorego stwierdza się:

a) niewydolność nerek,

b) niedokrwienie mózgu,

c) niedociśnienie tętnicze.

Tlen powinien być podawany chorym na przewlekły zespół płucno-sercowy z PCO2 30 mm Hg z szybkością:

a) 3 l/min,

b) 2 l/min,

c) 1 l/min.

W badaniu przedmiotowym w zapaleniu osierdzia stwierdza się:

a) ton wczesnoskruczowy,

b) ton wczesnorozkurczowy,

c) nieobecność tych tonów.

Badaniem ekg u chorych na zaciskające zapalenie osierdzia stwierdza się:

a) niskie napięcie zespołów komorowych i płytki ujemny załamek T

b) normalne napięcie zespołów komorowych i ujemny załamek T,

c) ekg jest prawidłowe.

W czasie antybiotykoterapii infekcyjnego zapalenia wsierdzia należy:

a) szybko usuwać ogniska wtórnego zakażenia,

b) usuwać ogniska wtórnego zakażenia po ustąpieniu gorączki,

c) usuwać ogniska wtórnego zakażenia po wyleczeniu infekcyjnego zapalenia wsierdzia.

W bakteryjnym zapaleniu wsierdzia wywołanym przez enterokoki stosuje się:

a) 20 milionów penicyliny i 1 g streptomycyny na dobę,

b) 40 milionów penicyliny i 1 g streptomycyny na dobę,

c) 160 mg gentamycyny i 4 g sefrilu na dobę,

d) żadnego z tych zestawów leków.

W leczeniu bakteryjnego zapalenia wsierdzia antybiotyki stosować należy:

a) domięśniowo,

b) dożylnie,

c) doustnie,

d) droga podania antybiotyków nie wpływa na wynik leczenia.

Badaniem przedmiotowym chorych na przewlekły zespół płucno-sercowy stwierdza się:

a) prawidłową wielkość serca,

b) powiększoną prawą komorę serca,

c) powiększenie obu komór serca,

d) powiększenie obu przedsionków serca.

Pojawienia się u chorego na przewlekły zespół płucno-sercowy szmeru Grahama- Steela wskazuje na:

a) niedomykalność zastawki dwudzielnej,

b) niedomykalność zastawki trójdzielnej,

c) nadciśnienie płucne,

d) wszystkie wymienione czynniki.

Tlenoterapię u chorych na przewlekły zespół płucno-sercowy stosuje się, gdy:

a) Pa02 jest niższe od 60 mm Hg,

b) Pa02 wynosi 70 mm Hg,

c) chory ma prawidłowe stężenia Pa02 ale odczuwa duszność spoczynkową.

Tlenoterapia jest bezwzględnie wskazana u chorych z Pa02 wynoszącym:

a) 50 mm Hg,

b) 40 mm Hg,

c) 30 mm Hg.

BADANIE EKG

Stopniowe wydłużanie się PQ w kolejnych ewolucjach aż do wypadnięcia zespołu QRS wskazuje na:

a) blok a-v I stopni,

b) blok a-v typu Mobitz I (Wenckebacha),

c) blok a-v typu Mobitz II.

Wystąpienie zespołu komorowego z wydłużonym QRS i zstępującym ST o kierunku przeciwnym do QRS bez poprzedzającego P wskazuje na:

a) pobudzenie dodatkowe zatokowe,

b) pobudzenie dodatkowe z górnej części węzła a-v,

c) pobudzenie dodatkowe komorowe.

Obecność QS u chorego bez przebytego zawału serca może być spowodowana:

a) kardiomiopatią przerostową,

b) podzastawkowym zwężeniem aorty,

c) rozlanym uszkodzeniem mięśnia serca,

d) każdym z tych czynników,

e) żadnym z tych czynników.

Obecność Q, uniesienia ST i ujemnego T w I, aVL i V1-4 wskazuje na zawał ściany:

a) przedniej,

b) bocznej,

c) tylnej,

d) dolnej.

Obecność Q, uniesienia ST i ujemnego T w I, aVL i V5-6 wskazuje na zawał ściany:

a) przedniej,

b) bocznej,

c) tylnej,

d) dolnej.

Wzrost amplitudy R w V1 i/lub V2 wskazuje na zawał ściany:

a) bocznej,

b) przedniej,

c) tylnej,

d) dolnej.

Dekstrogram, wysoki R i poszerzenie QRS w V1-2 z obniżonym ST oraz głęboki S w V5-6 wskazuje na:

a) przerost i przeciążenie komory lewej,

b) przerost komory prawej,

c) przerost i przeciążenie komory prawej,

d) przerost komory prawej.

Suma amplitudy S1 i R5(6) przekraczająca 35 mm lub R w I i II przekraczające 20 mm lub też R w V5-6 przekraczające 26 mm wskazuje na:

a) przerost komory lewej,

b) przerost komory prawej,

c) przeciążenie komory lewej,

d) przeciążenie komory prawej.

Poszerzenie QRS powyżej 0,12 s w I, aVL, V5,6 z opóźnieniem zwrotu ujemnego powyżej 0,06 s wskazuje na:

a) blok odnogi prawej pęczka Hisa,

b) blok odnogi lewej pęczka Hisa,

c) niezupełny blok odnogi lewej pęczka Hisa,

d) niezupełny blok odnogi prawej pęczka Hisa.

Zazębienia na ramieniu wstępującym załamków R z wydłużeniem czasu QRS do 0,12 s w odprowadzeniach I, aVL i V5-6 wskazuje na:

a) zupełny blok odnogi lewej pęczka Hisa,

b) niezupełny blok lewej odnogi pęczka Hisa,

c) blok prawej odnogi pęczka Hisa.

Poszerzenie QRS powyżej 0,12 s w III, V1-2 z opóźnieniem zwrotu ujemnego do 0,05 s a także szeroki łopatowaty S w I i V5-6 wskazują na:

a) blok odnogi prawej pęczka Hisa,

b) blok odnogi lewej pęczka Hisa,

c) blok obu odnóg pęczka Hisa.

Załamek Q uznać należy za nieprawidłowy, jeśli czas jego trwania wynosi:

a) 0,05 s,

b) 0,03 s,

c) 0,02 s.

Nieckowate obniżenie ST, spłaszczony załamek T i fala U w wielu odprowadzeniach wskazuje na:

a) hipokalemię,

b) hiperkalemię,

c) hipokalcemię,

d) hiperkalcemię.

Wysoki załamek T i zmniejszona amplituda lub brak załamka P wskazuje na:

a) hipokalemię,

b) hiperkalemię,

c) hipokalcemię,

d) hiperkalcemię.

Skrócenie odcinka ST wskazuje na:

a) hipokalemię,

b) hiperkalcemię,

c) hipokalcemię,

d) hiperkalemię.

Wydłużenie odcinka ST wskazuje na:

a) hipokalcemię,

b) hiperkalcemię,

c) hipokalemię,

d) hiperkalemię.

Obniżony ST i ujemny T w wielu odprowadzeniach wskazuje na:

a) rozlane niedokrwienie mięśnia serca,

b) przerost obu komór serca,

c) hiperkalcemię.

Uniesienie odcinka ST, niski woltaż QRS w większości odprowadzeń może wskazywać na:

a) zatrucie digoksyną,

b) zapalenie osierdzia,

c) zmiany zwyrodnieniowe mięśnia serca.

Dekstrogram, dekstrogyria i wysokie P w II i III wskazuje na przerost:

a) prawego przedsionka i komory prawej,

b) prawego przedsionka i komory lewej,

c) lewego przedsionka i komory lewej.

Zespół WPW można rozpoznać na podstawie:

a) skrócenia PQ poniżej 0,12 s z obecnością fali delta i uniesionego lub obniżonego ST,

b) wydłużenia PQ z opóźnieniem zwrotu ujemnego w V5-6 do 0,03 s

c) żadnej z wymienionych cech.

Zespół Lowna-Genonga-Levine można rozpoznać, gdy:

a) skrócony jest PQ z prawidłowym ORS,

b) skrócony jest PQ oraz poszerzony QRS z falą delta,

c) prawidłowy jest PQ z poszerzonym QRS i falą delta.

Obecność fali F bez odcinków linii izoelektrycznej pomiędzy nimi ze stałym lub zmiennym blokiem a-v względem fal F wskazuje na:

a) migotanie przedsionków,

b) trzepotanie przedsionków,

c) częstoskurcz przedsionkowy z blokiem.

Brak załamków P z falistymi nieregularnymi drganiami linii izoelektrycznej o małej amplitudzie i niemiarowością zupełną wskazuje na:

a) trzepotanie przedsionków,

b) migotanie przedsionków,

c) częstoskurcz węzłowy.

Obecność w I i II małych i wąskich załamków P występujących z częstością 90-250/min z blokiem a-v I, II lub III stopnia wskazuje na:

a) migotanie przedsionków,

b) trzepotanie przedsionków,

c) częstoskurcz zatokowy,

d) częstoskrucz przedsionkowy z blokiem.

Regularne zespoły QRS o kształcie sinusoidy i częstości 200-300/min wskazują na:

a) trzepotanie komór,

b) częstoskurcz komorowy,

c) migotanie przedsionków.

Miarowe występowanie załamków P i miarowe występowanie zespołów QRS w rytmie wolniejszym i niezależnym od rytmu przedsionków wskazuje na blok:

a) zatokowo-przedsionkowy,

b) zatokowo-przedsionkowy II stopnia,

c) zatokowo-przedsionkowy III stopnia.

Niski woltaż QRS i ujemny T we wszystkich lub w większości odprowadzeń wskazuje na:

a) zaciskające zapalenie osierdzia,

b) zatrucie digoksyną,

c) pełnościenny zawał mięśnia serca.

W ostrym okresie wysiękowego zapalenia osierdzia w ekg stwierdza się:

a) uniesienie ST i obniżenie PQ i niski woltaż QRS,

b) obniżenie ST i PQ i prawidłowy woltaż QRS,

c) obniżenie ST i niski woltaż QRS.

Rzadkoskurcz, obniżenie ST i bigeminia występują najczęściej w:

a) zatruciu chinidyną,

b) zatruciu digoksyną,

c) hiperkalcemii.

- 47 -



Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
giełda 15, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, neuro gielda zaliczenie
zal neura XII 2008, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, giełdy
WyjÂciˇwka z psychiatrii, IV rok, IV rok CM UMK, PSYCHIATRIA, giełdy - psychiatria, PD Psychiatria
do zrobienia 2009 luty, IV rok, IV rok CM UMK, Patomorfologia, giełdy 2015, Giełdy do zrobienia
giełda 31, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, neuro gielda zaliczenie
do zrobienia 2012 wrzesień, IV rok, IV rok CM UMK, Patomorfologia, giełdy 2015, Giełdy do zrobienia
do zrobienia 2009 czerwiec, IV rok, IV rok CM UMK, Patomorfologia, giełdy 2015, Giełdy do zrobienia
Pytania z psychiatrii na egzamin, IV rok, IV rok CM UMK, PSYCHIATRIA, giełdy - psychiatria, PD Psyc
do zrobienia 2011 wrzesień, IV rok, IV rok CM UMK, Patomorfologia, giełdy 2015, Giełdy do zrobienia
Przykladowy test z neurologii 5, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, giełdy n
011 - Z MOZDZKOWY, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy
Zaliczenie - marzec 2007, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, giełdy neura
Zaliczenie 2007 gr.6 - Wersja II, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, giełdy
Test z neurologii - 29.05.09, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, giełdy neur
GIEŁDA 18, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, neuro gielda zaliczenie
Przykladowy test z neurologii 2, IV rok, IV rok CM UMK, Neurologia, giełdy z maila, giełdy, giełdy n

więcej podobnych podstron