1 

 
 

Model klasyczny – synteza 

 
 
Model  klasyczny  nawiązuje  do  koncepcji  znanych  z  mikroekonomii,  przede  wszystkim  
z  teorii  rynku.  Zakłada  mianowicie  –  w  przeciwieństwie  do  modelu  Keynesa  –  doskonałą 
elastyczność  cen.  Innymi  słowy,  sprawnie  działający  mechanizm  cenowy  (błyskawiczne 
dostosowania  cenowe  pod  wpływem  zmian  podaŜy  lub  popytu)  doprowadza  rynki  do 
równowagi.  Nie  jest  więc  moŜliwy  (jak  u  Keynesa)  trwały  niedobór  popytu,  skutkujący 
spadkiem  produkcji  poniŜej  moŜliwości  potencjalnych.  Przeciwnie,  jeŜeli  spadnie  popyt  – 
spadną  teŜ  ceny,  dzięki  czemu  sprzedaŜ  wzrośnie  ponownie.  NiŜsze  ceny  firmy 
zrekompensują  sobie  spadkiem  płac  pracowników  (którzy  realnie  na  tym  nie  stracą  –  będą 
mniej zarabiać, ale przecieŜ będą mniej płacić za towary).  
 
 
Krzywa popytu makroekonomicznego w modelu klasycznym: 
Skoro  mechanizm  cenowy  jest  kluczowy  dla  funkcjonowania  gospodarki,  w  modelu 
klasycznym  popyt  (zwany  w  tym  przypadku  popytem  makroekonomicznym  –  MDS)  będzie 
funkcją  cen  (a  nie  dochodów,  jak  u  Keynesa).  Krzywa  MDS  będzie  krzywą  opadającą  – 
niŜsze ceny oznaczają wzrost zapotrzebowania (jak na mikroekonomii). 
 
Krzywa podaŜy globalnej w modelu klasycznym: 
Charakterystycznym  elementem  modelu  klasycznego  jest  krzywa  podaŜy.  Inaczej  niŜ  na 
pojedynczym rynku (mikro), w przypadku  gospodarki jako  całości krzywa podaŜy globalnej 
(AS) jest krzywą pionową.  
Przypomnijmy  –  model  rynku  znany  z  mikroekonomii  przedstawiał  podaŜ  jako  funkcję 
rosnącą,  tzn,  jeŜeli  rosła  cena  danego  produktu,  przedsiębiorcom  bardziej  opłacała  się  jego 
produkcja,  więc  zwiększali  jej  rozmiary.  Było  to  jednak  moŜliwe  dzięki  większemu 
zaangaŜowaniu  zasobów,  np.  pracowników,  przesuwanych  z  innych  branŜ  bądź  rodzajów 
produkcji.  JeŜeli  natomiast  rozwaŜamy  całą  gospodarkę  (wszystkie  branŜe  razem  wzięte),  
w  której  wszystkie  moce  produkcyjne  są  w  pełni  wykorzystane,  takie  przesunięcia  zasobów 
nie  przynoszą  wzrostu  produkcji  –  jeŜeli  zwiększy  się  wartość  produkcji  w  jednej  branŜy  
(w  której  angaŜujemy  dodatkowych  pracowników),  spadnie  w  innej  (z  której  pracownicy  ci 
pochodzą). Efekt sumaryczny będzie więc zerowy.  
 
Podsumowując, model klasyczny wygląda następująco: 
 

 

2 

 

 
 
 
Jak  zwykle,  wszystkie  czynniki  –  poza  poziomem  cen  –  wpływające  na  podaŜ  globalną  lub 
popyt makroekonomiczny będą ilustrowane jako przesunięcia tych krzywych. 
 
Na  przykład  wzrost  popytu  na  skutek  ekspansywnej  polityki  fiskalne  lub  monetarnej 
prezentujemy  jako  przesunięcie  krzywej  MDS  w  prawo.  Wzrost  podaŜy  na  skutek  postępu 
technologicznego,  inwestycji  w  majątek  trwały  lub  przyrostu  demograficznego  to 
przesunięcie krzywej AS w prawo. 
 
 
Pytania i zadania sprawdzające: 

1)

 

Przedstaw załoŜenia modelu klasycznego (odp.: elastyczność cen, pełne wykorzystanie 
mocy produkcyjnych, pionowa krzywa podaŜy globalnej). 

2)

 

Przedstaw  w  modelu  klasycznym  skutki  ekspansywnej  polityki  fiskalnej  (odp: 
ekspansywna  polityka  fiskalna  powoduje  wzrost  popytu,  który  w  tym  przypadku 
oznacza  przesunięcie  krzywej  MDS  w  prawo.  Po  naniesieniu  tego  na  rysunek 
nietrudno zauwaŜyć, Ŝe – przy pionowej krzywej AS – jedyne, co się zmienia to poziom 
cen.  Tym  samym  polityka  fiskalna  jest  nieskuteczna  –  nie  prowadzi  do  wzrostu 
dochodu).  Uwaga!  Taki  sam  efekt  wywołuje  ekspansywna  polityka  monetarna  – 
równieŜ przesuwa krzywą MDS w prawo i poziom cen w górę.