97. Scharakteryzuj teori
ę
Helmholtza analizy
d
ź
wi
ę
ku w uchu wewn
ę
trznym
Teoria Helmholtza polega na tym,
ż
e ton (siła
zewn
ę
trzna) pobudza - na zasadzie rezonansu -
najsilniej
do drga
ń
te "włókienka" (obszary) błony
podstawnej, które maj
ą
cz
ę
stotliwo
ść
drga
ń
swobodnych równ
ą
cz
ę
stotliwo
ś
ci transmitowanego
do
ś
limaka d
ź
wi
ę
ku. Je
ś
li d
ź
wi
ę
k jest zło
ż
ony, to
najsilniej pobudzane s
ą
miejsca odpowiadaj
ą
ce
cz
ę
stotliwo
ś
ciom tonów składowych.
Poniewa
ż
ka
ż
de "włókienko" Helmholtza ma by
ć
sprz
ęż
one z odpowiednim włókienkiem nerwowym,
zatem
włókienka "odpowiadaj
ą
ce" cz
ę
stotliwo
ś
ciom
harmonicznym wpadaj
ą
cego do ucha d
ź
wi
ę
ku
komunikowałyby si
ę
z centralnym układem
nerwowym bod
ź
cami o najwi
ę
kszym nat
ęż
eniu.
Teoria ta oczywi
ś
cie nie wnika w mechanizmy
transformacji sygnału mechanicznego na
elektryczny, lecz próbuje ustali
ć
jedynie fizyczny
(makroskopowy) mechanizm analizy harmonicznej
w uchu wewn
ę
trznym.
Z mechaniki wiadomo,
ż
e struna o długo
ś
ci l i
g
ę
sto
ś
ci liniowej p (g
ę
sto
ść
liniowa = masa/długo
ść
;
jednostka = kg/m), poddana sile rozci
ą
gaj
ą
cej
(napinaj
ą
cej) F, ma cz
ę
stotliwo
ść
drga
ń
swobodnych v dan
ą
wzorem:
v= 1/ 2l * pierwiastek z (F /
ρ
)
Teoria Helmholtza jest typow
ą
teori
ą
miejsca,
zakłada bowiem,
ż
e za detekcj
ę
okre
ś
lonych
cz
ę
stotliwo
ś
ci s
ą
odpowiedzialne odpowiednie miejsca na błonie
podstawnej. Poni
ż
ej zajmiemy si
ę
inn
ą
teori
ą
miejsca, tym
razem maj
ą
c
ą
solidne eksperymentalne podstawy i
sformułowan
ą
przez George von Beresy’ego na
podstawie
przeprowadzanych przez wiele lat do
ś
wiadcze
ń