background image

ZESTAW 12

1. Opisz dokładnie transport elektronów. Napisz rolę procesu chemiosmotycznego w 

oddychaniu tlenowym.

Elektrony są transportowane z NADH do atomów tlenu przez łańcuch transportu elektronów. 
NADH przenosi elektrony do dehydrogenazy NADH, dużego kompleksu białkowego 
zawierającego FMN i dwa typy Fe-S (centra żelazowo- siarkowe) umieszczonych w białkach Fe-S. 
FMN przyjmuje elektrony przechodząc w FMNH2 i przekazuje je dalej do centrum Fe-S, gdzie 
atom żelaza odbiera i oddaje elektrony oscylując pomiędzy stanem Fe3+, a Fe2+. Z dehydrogenazy 
NADH elektrony są przenoszone do ubichinonu (CoQ), przekształcają go w ubichinol (CoQH2) i 
przechodzą dalej do kompleksu III cytochromów be1. Ten ostatni obejmuje cytochrom c i 
cytochrom c1, a także białko Fe-S.
   Każdy cytochrom zawiera grupę hemową z umieszczonym w centrum atomem żelaza, który w 
trakcie przyjmowania elektronu przechodzi ze stanu Fe3+ do Fe2+. Po oddaniu elektronu do 
następnego przenośnika atom żelaza powraca do stanu Fe3+. Kompleks cytochromów bc1 przenosi 
elektrony do cytochromu c, który z kolei przekazuje je do oksydazy cytochromowej, kompleksu IV 
zawierającego dwa cytochromy (cytochrom a i cytochrom a3), związane z dwoma atomami miedzi 

(odpowiednio CuA i 
CuB). Podczas 
przenoszenia elektronów 
atomy miedzi oscylują 
między stanem Cu2+, a 
Cu+. W końcu oksydaza 
cytochromowa przenosi 4 
elektrony do tlenu 
cząsteczkowego z 
utworzeniem dwóch 
cząsteczek wody. 
Uwolniona w wyniku tych 
procesów energia i atomy 
wodoru uczestniczą w 
chemiosmozie. 

Peter Mitchel przedstawił hipotezę chemiosmotyczną zakładającą, że transport elektronów i synteza 
ATP są sprzężone przez gradient protonowy utworzony w poprzek wewnętrznej błony 
mitochondrialnej. Według tej teorii przepływ elektronów przez łańcuch oddechwy powoduje 
przepompowanie protonów z matriksowej strony na cytoplazmatyczną stronę wewnętrznej błony 
mitochondrialnej. Stężenie H+ po cytoplazmatycznej stronie błony wzrasta i wytwarza się potencjał 
elektryczny, przy czym cytoplazmatyczna strona ładuje się dodatnio. Mitchell proponował, że ta 
siła protomotoryczna jest czynnikiem napędzającym syntezę ATP przez kompleks ATPazy.
   Znaczenie łańcucha oddechowego polega na tym, że na poszczególnych jego etapach część 
energii swobodnej zostaje zachowana pod postacią energii chemicznej w ATP (oksydacyjna 
fosforylacja).

background image

2. Synteza hemu u ssaków.

Hemy są cyklicznymi tetrapirolami zawierającymi żelazo i występują powszechnie jako grupy 
prostetyczne hemoglobiny, mioglobiny i chytochromów.

    Prekursorem hemu i chlorofilu jest kwas aminolewuinowy (ALA), który powstaje u zwierząt z 
glicyny i bursztynylo-CoA pod wplywem działania syntetazy ALA. Enzym ten jest regulowany na 
zasadzie sprzężenia zwrotnego przez hem. Dwie cząsteczki ALA ulegają następnie kondensacji do 
porfobilinogenu, w reakcji katalizowanej przez dehydratazę ALA. Deaminaza porfobilinogenu 
katalizuje kondensację czterech cząsteczek porfobiligenu do liniowego tetrapirolu. Związek ten 
następnie ulega cyklizacji do uroporfobiligenu III, metabolitu pośredniego. Kolejne 
przekształcenia prowadzą do utworzenia profobiligenu IX. Szlak następnie rozwidla się i albo 
powstaje hem (po wstawieniu żelaza), albo po wstawieniu magnezu rozpoczyna się seria przemian 
prowadzących do powstania chlorofilu.

3. Różnice energetyczne w oddychaniu tlenowym i beztlenowym.

ODDYCHANIE TLENOWE

ODDYCHANIE BEZTLENOWE

4 etapy: glikoliza, reakcja pomostowa, cykl 
Krebsa, łańcuch oddechowy

2 etapy: glikoliza i fermentacja

Zachodzi w mitochondrium i cytoplazmie

Zachodzi tylko w cytoplazmie

Do jego przeprowadzenia organizm potrzebuje 
O2 i glukozę

Do jego przeprowadzenia organizm potrzebuje 
tylko glukozy

Powstaje CO2, H2O i ATP

Powstaje kwas mlekowy i ATP

Zysk energetyczny: 30ATP

Zysk energetyczny: 2 ATP

Występowanie: człowiek, rośliny, zwierzęta i 
niektóre bakterie i grzyby

Występowanie: niektóre bakterie i grzyby np. 
drożdże, pasożyty układu pokarmowego.

4. Porównaj aktywność karboksylazową z oksygenazową rubisco.

KARBOKSYLAZA

OKSYGENAZA

Na aktywność karobsylazy rubisco ma wpływ 
stężenie CO2 i O2 oraz temperatura, ilość 
energii świetlnej. Włącza się on do przemian 
katabolicznych lub anabolicznych sacharydów 
sacharydów.

W warunkach tlenowych oksygenaza 
rozpoczyna proces fotooddychania natomiast 
gdy stężenie O2 spadnie do 1-3% proces ten jest 
zatrzymywany lub hamowany. Gdy jest duże 
stęż O2, duża intensywność światła, wyższa 
temp zachodzi fotooddychanie. Proces ten 
polega na rozpadzie 1,5 bisfosforybulozy do 3-
fosfoglicerynianu. Poprzez glikolan)ulega on 
utlenieniu do glikosylanu. Ten z kolei jest 
aktywny.