Odciski palców

Odciski palców nadają się do identyfikacji ponieważ są:
• uniwersalne, tzn. każdy człowiek posiada określoną

cechę w stopniu pozwalającym na identyfikację;

• unikatowe,  tzn.  dwie  osoby  nie  mają  identycznej

charakterystyki odciska palca; 

• trwałe,  tzn.  nie  zmieniają  się  w  czasie  w  stopniu

uniemożliwiającym identyfikację;  

• określone, tzn. dają się opisać w sposób ilościowy. 

 

 

Do  celów  identyfikacyjnych  wykorzystuje 

się:

• ogólny wzór linii papilarnych; 
• nieregularny kształt ich krawędzi; 
• kształt i rozmieszczenie porów; 
• tzw.  minuncje  -  czyli  charakterystyczne 

cechy  budowy  w  postaci  początków  linii, 
oczek, rozwidleń kropek itp.  

 

 

Podstawowe  typy  linii  papilarnych  to 

wzory: 
łukowy, pętlicowy i wirowy. 
Wzory  pętlicowe  możemy  podzielić 

jeszcze na  pętlicowy lewy i  pętlicowy 

prawy.  

 

 

Odciski palców

 

 

Skład chemiczny odcisków 

palca

Skwalen

Trwałość odcisków na 
podłożu

 

 

Cholesterol

HO

3

5

6

 

 

Ester cholesterolu

O

CH

3

(CH

2

)

14

C

O

 

 

Rodzaj 

gruczołów

Składniki

Nieorganiczne

Organiczne

Gruczoły potowe 

ekrynowe

chlorki, jony 

metali (Na

+

, K

+

, 

Ca

2+

), siarczany, 

fosforany, 

amoniak, woda 

(98%)

aminokwasy, 

mocznik, kwas 

moczowy, cukry, 

keratynina, 

cholina

Gruczoły potowe 

apokrynowe

żelazo, woda

proteiny, 

węglowodany, 

sterole

Gruczoły łojowe

----

kwasy 

tłuszczowe, 

glicerydy, 

węglowodory, 

alkohole

 

 

Odciski palców- metody 

ujawniania

OPTYCZN

E 

FIZYCZN

E 

CHEMICZN

E 

FIZYKO- 

CHEMICZ

NE 

oględziny w 

promieniowa
niu 

widzialnym 
i UV 
luminescencj
a własna

 

proszki 

daktyloskop
ij-ne:

zwykłe
ferromagne

ty-czne
fluorescenc

yj-ne

ninhydryna 
azotan srebra 
czerń 
amidowa 

cyjanoakryla

n 
metody 
fluorescencyj

ne 

 

 

Metody ujawniania śladów linii papilarnych można 

podzielić na: 

• optyczno-fotograficzne 

- 

oświetlenie 

i 

sfotografowanie śladu; 

• mechaniczne  -  przede  wszystkim  proszki 

daktyloskopijne,  np.  biel  cynkowa,  grafit,  sadza 

angielska,  tkanol  itp.  potem  ślad  przenoszony 

jest na folię daktyloskopijną; 

• metody  chemiczne  -  roztwór  ninhidryny, 

roztwór  alloksanu,  pary  jodu  czy  azotan  srebra 

itp.; 

• inne 

- 

pędzle 

magnetyczne 

i 

proszki 

ferromagnetyczne,

sadza  przy  spalaniu  sztucznych  żywic,  metoda 

radioaktywna lub laserowa. 

 

 

Ekspertyza  daktyloskopijna  objęła  swoim  zasiągiem 

także  inne  części  ciała,  nie  tylko  odciski  palców. 

Wśród  badań  daktyloskopijnych  wyróżnia  się  m. 

innymi: 

• Cheiroskopję  -  czyli  badanie  odcisku  wewnętrznej 

powierzchni dłoni. 

• Podoskopję  -  czyli  badanie  śladu  nieobutej  stopy. 

Czasem bada się również ślad psich łap. 

• Badanie  linii  białych  -  czyli  lokalnych  zmian  skóry 

na  skutek  przemian  fizjologicznych.  Są  one  jednak 

zmienne  -  może  je  zmienić  dieta,  starzenie  się, 

choroba. Dlatego też ekspertyza taka jest ekspertyzą 

czasową.   

• Badanie blizn. 
• Krawedzioskopię  -  badanie  krawędzi  listewek 

papilarnych. 

 

 

• Poroskopię - metoda opiera się na założeniu, że 

wzajemne 

położenie 

porów 

skórnych 

ulokowanych na grzbietach listewek papilarnych 

jest stałe indywidualne i niezniszczalne.   

• Dermatoskopię  -  cała  powierzchnia  ciała 

ludzkiego  podzielona  na  tzw.  poletka  skórne. 

Przybierają  formę  nieskomplikowanych  figur 

geometrycznych  (np.  trójkątów,  sześciokątów 

itp.) 

• Konchoskopię   -  czyli  badanie  odcisku 

małżowiny usznej. 

• Frontoskopię  -  przedmiotem  zainteresowania 

jest czoło i części doń przyległe.  

• Gantiskopię - Badanie śladów rękawiczek.
• Cheiloskopię - badanie czerwieni wargowej. 

 

 

Daktyloskopia – podział 

Ogólnie daktyloskopie można podzielić 

na trzy główne działy: 

• dermatoskopię 
• cheiloskopię 
• i lofoskopię.