Szyk zdaniowy

Przy tłumaczeniu zdań łacińskich trzeba pamiętać, że język ten ma specyficzny styl, wyrażający się w trochę odmiennym od polskiego szyku wyrazów. Orzeczenie przeważnie występuje na końcu zdania. Jeśli jest to orzeczenie imienne, na końcu znajduje się łącznik. Przymiotniki określające ten sam przedmiot mogą zostać rozdzielone.

Linguae Latinae patria Italia erat.
Ojczyzną języka łacińskiego były Włochy.

Sententiae Latinae in tabula scriptae puellis placent.
Napisane na tablicy sentencje łacińskie podobają się dziewczętom.

Pytania bezpośrednie

W łacinie nie ma specyficznej konstrukcji pytającej. Pytania bezpośrednie (tzn. nie należące do mowy zależnej) tworzy się na dwa sposoby:

1. Pytania szczegółowe (na które otrzymuje się szczegółową odpowiedź) tworzy się poprzedzając zdanie słowem pytającym: cur ... ? - dlaczego ... ? quis ... ? - kto? quo ... ? - gdzie ... ?

   Quo properas? - Gdzie śpieszysz?

2. Pytania ogólne (na które odpowiedź brzmi "tak" lub "nie") tworzy się dołączając cząstkę -ne do pierwszego słowa (chyba, że jest to jednosylabowy przyimek - wówczas dołącza się ją do następnego słowa)

   Potestisne Latine intellegere? - Czy rozumiecie po łacinie?
   Sumne infelix? - Czy jestem nieszczęśliwy?
   Ad Africamne navigas? - Czy żeglujesz do Afryki?

Łacinę zalicza się do języków typu SOV, czyli o szyku podmiot - dopełnienie - orzeczenie. Jak w każdym języku fleksyjnym (także polskim), szyk jest dość swobodny, ponieważ o funkcji wyrazu decyduje jego końcówka fleksyjna, a nie pozycja w zdaniu. Przykład:

Femina pulchra virum amabat.
Piękna kobieta kochała mężczyznę.

Femina pulchrum virum amabat.
Kobieta kochała pięknego mężczyznę.

Iulia Marcum amat.
Julia kocha Marka.

Iuliam Marcus amat.
Marek kocha Julię.