plik

Rozdział pierwszy

Od samego rana wszystko układało się źle. Dwa najlepsze szkice Keeny Whitman zostały

zniszczone, kiedy

Faye rozlała na nie kawę. Musiała robić wszystko od nowa, a jej klienci bardzo

niecierpliwili s

ię, że muszą czekać. Spóźniła się na umówiony ze znajomymi lunch, a jakby tego

było mało, dowiedziała się, że wykroje bluzek, nad którymi pracowała cały zeszły tydzień, muszą
zostać niezwłocznie poprawione.

Kiedy wieczorem znalazła się w swoim mieszkaniu na Manhattanie, była zupełnie wykończona.

Zrzuciła z nóg pantofle na wysokich obcasach, wyciągnęła się na przykrytym niebieską, aksamitną
narzutą tapczanie i westchnęła ciężko. Ile to już czasu minęło od chwili, kiedy zaczęła pracę w

tym wielkim Domu Mody

? Zaczynała od zera, a teraz miała własny dom i była jedną z najlepszych

proje

ktantek w kraju. Mimo to, nie czuła się w pełni szczęśliwa. Czegoś w jej życiu brakowało.

Czegoś, co pobudzałoby ją do działania. Keena nie miała nawet pojęcia, co to może być.
Prawdopodobnie paskudna zimowa pogoda była powodem tej chandry. Z upragnieniem czekała na
wiosnę, na ciepłe promienie słońca i delikatny powiew wiatru. O takiej porze roku zawsze czuła się
dużo lepiej.

Leżała na plecach i wpatrywała się w sufit. Była szczupłą, zgrabną kobietą, o krótkich ciemnych

włosach i oczach tak zielonych jak wiosenna trawa. Miała brzoskwiniową cerę i idealnie wykrojone usta.

Pomimo swoich dwudzie

stu siedmiu lat, wyglądała bardzo dziewczęco. Na pierwszy rzut oka, nikt nie

powiedzi

ałby, że ma ogromne doświadczenie życiowe. A przecież Nicholas stwierdził, że je ma.

Nicholas. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się. De czasu już upłynęło od chwili, kiedy Nicholas Coleman

zapropono

wał jej pracę asystentki w swoim Domu Mody? Minęło sześć lat Spotkała go zaraz po

ukończeniu szkoły. Tak bardzo bała się wtedy potężnego mężczyzny o nazwisku Coleman, którego biuro
mieściło się w jednym z drapaczy chmur w Atlancie.

Tydzień czasu przygotowywała się na spotkanie z tym człowiekiem. Straciła wtedy mnóstwo nerwów.

Wiedziała, że Coleman szuka nowych talentów, a ona przecież jeszcze nic sobą nie reprezentowała.

Do tej pory pamięta, jak bardzo obawiała się tego mężczyzny o poważnej twarzy, który zdawał się nigdy nie

uśmiechać.

Pokaż, co potrafisz, kochanie - odezwał się cynicznie.- I nie bój się, nie będę bił.

Drżącymi rękami rozłożyła swoje rysunki na politurowanym blacie biurka i ze ściśniętym gardłem

czekała na jego reakcję. Jednak ani jego twarz, ani brązowe, głęboko osadzone oczy nie wyrażały żadnych
uczuć. Pokiwał głową i to było wszystko. Potem okręcił się na obrotowym krześle i spojrzał na nią.

-Praktyka?

- Tylko tyle, co w szkole.

Mój ojciec jest krawcem i często pomagałam mu, gdy przyjeżdżałam na ferie do

domu...

- Gdzie jest ten dom? - przerw

ał jej.

-W Ashton.

Skinął głową i poprosił, by kontynuowała, wydawał się jednak nie przejawiać żadnego zainteresowania

tym, co mówi.

Od niego też się wiele nauczyłam - wymamrotała. - A projektowanie ubrań zawsze było moją

największą pasją. Och, panie Coleman, wiem, że potrafię to robić. Proszę tylko dać mi szansę. Wiem, że
potrafię. - W te słowa włożyła całe swoje serce i młodzieńczy entuzjazm. - Wiem, że trzeba ogromnego
doświadczenia do tego rodzaju pracy, ale jeśli da pan mi szansę, obiecuję, że pana nie zawiodę.
Zaprojektuję ciuchy, jakich pan jeszcze nie widział. Będę pracować w weekendy, nie chcę żadnych

wakacji, ja....

Miesiąc - wpadł jej w słowo. - Tyle czasu dostanie pani, by udowodnić, co jest warta.

Potem zaproponował pensję, pożegnał ją skinieniem głowy i zajął się starannie poukładanymi na biurku

papierami.

Był żonaty, ale po kilku dniach pracy Keeny, jego żona zmarła na atak serca. Byli

małżeństwem przez dziesięć lat. Wszyscy bezustannie o tym rozmawiali, ale dziewczyna nie zwracała

uwagi na pl

otki. Mówiono, że Coleman zdradzał żonę i dlatego zachorowała. Keena nie chciała wierzyć,

że zdrada małżeńska mogłaby być przyczyną ataku serca i ostro odpowiedziała jednej z kobiet, że pan

Cole

man z pewnością do tego typu mężczyzn nie należy. Miała wrażenie, że ten człowiek ma dobre serce.

Zresztą, nie trzymałby na biurku zdjęcia żony, gdyby jej nie kochał.

Nie wiadomo, w jaki sposób ta niewinna rozmowa dotar

ła do niego. Tydzień później odszukał ją w

kantynie pod

czas przerwy na lunch i poprosił o wyjaśnienia.

takich

sytuacjach

zawsze

powstają

plotki

powie

działa, trzymając w ręku plastikowy kubek z kawą.

Uśmiechnął się, słysząc jej słowa, a Keena pomyślała, że to pierwszy uśmiech po śmierci żony.

Pani Coleman była prawdziwą pięknością. Miała długie blond włosy i filigranową sylwetkę. Była

zupełnym przeciwieństwem potężnego, ciemnowłosego mężczyzny, jakim był jej mąż. Widać, że bardzo
cierpiał po jej śmierci. Jego temperament powoli stawał się legendą. Więcej czasu spędzał w fabryce, niż w

biurz

e, często odwiedzał konkurencyjne firmy. Jasne było, że szwankuje mu zdrowie, a organizm

domaga się odpoczynku. Włosy zaczęły srebrzyć się na skroniach, a pod oczami pokazały się ciemne
cienie. Za to interes kwitł coraz piękniej. Ktoś powiedział, że pan Coleman już od dawna jest bilionerem.
Inny dodał, że ma zamiar stworzyć największe w Ameryce imperium i chce przejąć inne firmy. Tylko
Keena zdawała się dostrzegać, jak bardzo samotny jest ów niezmordowany biznesmen. Pozostali
pracownicy mogli myśleć, że ich szef ma stalowe zdrowie i nerwy, ale ona była pewna, że tak nie jest.
Czasami spotykała go w windzie czy w kafeterii, a pewnego razu podszedł do jej stolika w kantynie.

Trzy

mając w ręku kubek kawy, dosiadł się do stolika, przy którym siedziała z koleżanką, tak jakby

codziennie spoty

kał się z nimi w tym miejscu.

Jak idzie panno Przyszła Sławna Projektantko? - zapytał, przesyłając Keenie rozbawione spojrzenie.

Keena roześmiała się i stwierdziła, że redaktorzy z „Women's Wear Lady" zabijają się, by zrobić z nią

wywiad.

Dziwiła się bardzo, że o tym nie słyszał.

Margaret szybko dopiła kawę, przeprosiła ich i odeszła.

Czy powiedziałem coś, czego nie powinienem? ~ zapytał Nicholas, spoglądając za wychodzącą młodą

kobietą.

Tak to już jest, że pracownicy są skrępowani w towarzystwie przełożonych - wyjaśniła sucho.

Ale pani tak się nie czuje.

- Nie -

zgodziła się - ale ja zawsze byłam inna niż wszyscy.

Zachichotał i upił łyk kawy.

A propos', pani wzory zostały zatwierdzone. Ponoć są zupełnie wyjątkowe.

Świetnie. Zaakceptowali je pomimo wysokiej ceny. Mam nadzieję zarabiać na tym dziesięć tysięcy

dolarów rocznie. Proszę pamiętać, że jeszcze nie pokazałam, co potrafię.

-Tupeciara.

Taka już jestem.

Potrząsnął głową z udaną desperacją.

- Jest pani niepoprawna.

Przyjrzała się siedzącemu naprzeciwko mężczyźnie. Wyglądał jak prawdziwy biznesmen.

Miał na sobie elegancki szary garnitur, który opinał jego szerokie barki. Niemal natychmiast spuściła

wzrok.

Od tej pory kilkakrotnie zapraszał ją na kawę albo kolację. Zawsze spędzali czas miło gawędząc.

Pewnego razu

zapytała go, czy ma jeszcze jakąś rodzinę. Odpowiedział, że niechętnie rozmawia na ten

temat.

To ciągle boli, prawda? - odezwała się cicho. Spojrzał na nią, a jego twarz stężała.

- Przepraszam, ale nie rozumiem.

Odważnie zajrzała mu w oczy.

Tęskni pan za nią.

Miała wrażenie, że czyta w jej myślach, ale po chwili zauważyła, że opuszcza go napięcie.

Tęsknię

nią

jak

diabli

przyznał,

uśmiechając

się

nieśmiało. - Była najwspanialszą kobietą, jaką kiedykolwiek znałem, i to pod każdym względem.
Kochająca, uczciwa i nieśmiała. - Westchnął ciężko, a jego twarz za chmurzyła się. - Czasami kobieta
potrafi jednym słowem doprowadzić mężczyznę do szału. Ale Misty samym spojrzeniem sprawiała, że
czułem się mężczyzną w każdym calu. Pobraliśmy się, ponieważ trzeba było utrzymać rodzinny interes.
Dopiero potem desperacko pokochaliśmy się nawzajem. - Spojrzał na Keenę. - Tak, bardzo za nią

tęsknię. Uśmiechnęła się do niego.

Ale był pan szczęśliwy. Popatrzył na nią z ukosa.

Szczęśliwy?

Są ludzie, którzy przechodzą przez życie w ogóle nie zaznając miłości. Kochać i być kochanym... to

musi być wspaniałe uczucie - zakończyła nieśmiało. - A pan doznawał tego przez dziesięć lat

Zajrzał jej głęboko w oczy, ale zaraz odwrócił wzrok.

Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób.

- A powinien pan. -

Jej głos był łagodny i cichy. Mężczyzna rozmyślał o tym, co przed chwilą usłyszał,

a ona zręcznie zmieniła temat opowiadając o zmianach, których dokonała we wzorach wykrojów.

Myślała, że to smutne, iż on i Misty nie mieli dzieci. Nie czułby się teraz taki samotny. Wiedziała, że jej

towarzy

stwo jest dla niego pewnego rodzaju pociechą. Mieli podobne zdania na wiele tematów. Niewiele

różnili się też zainteresowaniami. Lubili rozmawiać o balecie, teatrze, muzyce klasycznej i sztuce. Był dla

niej zarówno mentorem, jak

i przyjacielem, opiekunem i doradcą. Nicholas nigdy jej niczego nie narzucał,

ale zawsze chętnie służył swoim doświadczeniem. Badawczo przyglądał się każdemu z jej adoratorów i

zaws

ze, bez względu na to, czy sobie tego życzyła czy nie, wypowiadał swoje zdanie na ich temat. Jeżeli

zmuszona była pracować do późna, odwoził ją do domu.

Kiedy doszedł do wniosku, że jest już dostatecznie przygotowana, znalazł jej posadę w najlepszym

Domu Mody

w Nowym Jorku. Dodawał jej odwagi, udzielał poparcia; kiedy trzeba było, beształ i straszył,

dopóki nie wspięła się na szczyt. Było to bardzo duże osiągnięcie, zwłaszcza dla córki ubogiego krawca z

Ashton w stanie Georgia. Keena

nie chciała pamiętać o swoim dzieciństwie. Tak naprawdę, Nicholas był

jedyną osobą, z którą rozmawiała na ten temat. Chyba dlatego, że jest zupełnie wyjątkowy. Był jej
jedynym przyjacielem od czasu, kiedy opuściła Ashton. Niedługo potem, jak zamieszkała w Nowym Jorku,

Nichola

s wynajął tam apartament. Keena z ulgą przyjęła tę wiadomość.

ozdział drugi

adzwonił telefon, ale kobieta była tak bardzo zatopiona w swoich myślach, że niemal go nie słyszała.

Zatrudniała Mandy, która zwykle odbierała telefony, parzyła kawę i gotowała posiłki. Dzisiaj miała wolny
dzień i Keena dopiero po piątym sygnale uświadomiła sobie, że sama musi podnieść słuchawkę.

- Hallo? -

wymamrotała ziewając.

Ty też masz dzisiaj zły dzień? - doszedł ją głęboki, rozbawiony głos. - Włóż na siebie coś ładnego, bo

zabie

ram cię na obiad do „The Palace".

Ożywiła się.

Och, Nicholas, nie byliśmy w tej knajpie od wieków! Serwują tam najwspanialszy mus czekoladowy.

Wystarczy ci pół godziny? - zapytał zniecierpliwiony. - O jedenastej mam samolot do Paryża. Nie

zostało nam dużo czasu.

Czy nikt nigdy nie mówił ci, że ludzie, którzy się spieszą, chorują na wrzody żołądka? - Keena

wydawała się rozdrażniona.

Nie. Masz pół godziny.

Wpatrywała się w głuchą słuchawkę.

Nicholas jest taki zagadkowy -

mruczała

siebie,

akładając zieloną, aksamitną sukienkę z głębokim dekoltem w kształcie litery V. Był urodzonym

biznesmenem, ale o

statnio pracował zbyt ciężko. Rozumiała, że rzucił się w wir pracy po to, by

zapomnieć o Misty, Jednak zbyt dużo chciał wymazać z pamięci,

Keen

a była już gotowa i czekała, aż zabrzęczy dzwonek. Natychmiast otworzyła drzwi, a kiedy zobaczyła

Nichola

sa w stroju wieczorowym, jak zwykle zaparło jej dech w piersiach. Ciemnooki, ciemnowłosy,

o smagłej karnacji - był mężczyzną, o którym mogły marzyć wszystkie kobiety. Gdyby Keena nie była
uprzedzona do mężczyzn, gdyby potrafiła zapomnieć o fatalnym w skutkach romansie, który przeżyła gdy
była bardzo młoda, z pewnością zakochałaby się w nim po uszy. Często widywała Nicholasa i wiedziała,
jakie  wrażenie  robi  na  kobietach.  Może  więc  dlatego  nie  chciała  ryzykować  dołączenia  do  grona
niewiast,  oczekujących  na  skinienie  ręki  Nicholasa.  Mężczyzna  ten  tak  bardzo  przeżywający  śmierć
swojej  żony,  nie  był  zresztą  w  stanie  zaangażować  się  w  żaden  związek.  Keenie  natomiast bardzo
odpowiadała pozycja przyjaciółki i powiernicy Nicholasa. Wolała to, niż być jego zdobyczą na jedną noc.

Spojrzenie przybysza ślizgało się po jej sylwetce, dokonując niedbałej oceny.

- Wspaniale -

powiedział, uśmiechając się ironicznie. -Możemy już iść?

Umieram z głodu - powiedziała, gdy znaleźli się w pustej windzie, a Nicholas nacisnął guzik z

numerem jeden. -

Czuję się tak, jakbym nie jadła od tygodnia.

Tak też wyglądasz - mruknął nieprzyjemnie. - Dlaczego, do diabła, nie zrezygnujesz z tej cholernej

diety i nie

zaczniesz jeść mięsa?

- I kto to mówi! -

Rzuciła mu wyzywające spojrzenie. -Przypomnij sobie, jak nie miałeś siły, by

wspiąć się na wzgórze.

Przysunął się bliżej, a oczy mu pociemniały.

Uważasz,

że

jestem

gruby,

tak?

zarzucił

jej.

Złapał

kobietę

ręce

podniósł

swoich

ramion.

Dotknij

mnie. Sprawdź, czy jest tu chociaż gram tłuszczu.

Ogarnęło ją dziwne wrażenie. Spodziewała się poczuć w ustach smak wody, a rozkoszowała się

wykwintnym wi

nem. Nigdy nie przypuszczała, że pierś i ramiona Nicholasa są tak szerokie i wspaniale

umięśnione. Odurzył ją zapach tytoniu i dobrej wody kolońskiej. Nigdy przedtem nie zauważyła, jak

piękne rysy ma jego twarz. Nie przypuszczała, że wpatrywanie się w te ciemne oczy może być tak . I

kscytujące. Byłoby bezpieczniej, żeby nigdy o tym się nie dowiedziała. Dłonie błądziły po gładkim

materiale jego

eleganckiej marynarki, zatrzymując się tam, gdzie wyczuwała potężne muskuły.

-I co? -

zapytał nieco zachrypłym głosem, spoglądając na nią z góry.

Ty...

Nigdy

nie

myślałam,

że

jesteś

tak

wspaniale

zbudowany -

wyjąkała.

Spojrzeli sobie w oczy, a czas zdawał się zatrzymać, podczas gdy oni doświadczali dziwnej,

nieznanej dotąd intymności.

Nie od razu uświadomili sobie, że winda zatrzymała się, a drzwi rozsunęły. Oszołomiona kobieta

niezgrabnie ru

szyła w stronę wyjścia. Na zewnątrz czekał na nich biały rolls-royce z Jimsonem za

kierownicą.

- Dlaczego nigdy nie dajesz kierowcy wolnego dnia? -

zapytała, gdy znaleźli się na tylnym siedzeniu

oddzielonym

od kierowcy szklaną przegrodą. Mogli zachowywać się zupełnie swobodnie.

Ostatnio jest mi ciągle potrzebny, bo pracuje dwadzieścia pięć godzin na dobę.

Nie jestem przyzwyczajona do jeżdżenia takimi samochodami - westchnęła, opierając głowę o

skórzany podg

łówek.

A co w tym złego?

Nic!

Chciałam

powiedzieć,

że

niewielu

ludzi

jeździ

rollsami, zwłaszcza białymi. - Roześmiała się.

Usiadł bokiem i położył potężne ramię na oparciu siedzenia. Jego oczy błyszczały, a na ustach błąkał się

niezna

czny uśmiech.

Ale co w tym złego? - powtórzył pytanie, cedząc słowa.

Przestraszyła się błysków, które pojawiły się w jego oczach. Dlaczego patrzył na nią w taki drapieżny

sposób. Co miało znaczyć to ciemne, pełne grozy spojrzenie?

O nic. Chodzi o to, że za każdym razem, gdy nim jadę, czuję się wyróżniona. To wszystko.

Powinnaś być wyróżniana, Keeno. - Sposób, w jaki wypowiedział jej imię, przyprawił kobietę o

dziwne dreszcze.

Ponieważ jestem sławna i bogata, a każdy w Ashton szczyci się, że Keena Withman pochodzi z tego

miasta -

zakpiła z samej siebie.

Nicholasowi nie podobały się jej słowa. Nie chodzi mi o to, że byłaś małą panną Nikt z Ashton.

Ważne, że wiesz kim jesteś teraz i znasz swoją wartość. A oprócz tego, jesteś piękną kobietą.

Gdyby na nią patrzył, zobaczyłby, jak bardzo jest zaskoczona. Keena była wdzięczna za ciemność,

która nagle zapanowała w samochodzie i dźwięk klaksonu, który na chwilę zainteresował Nicholasa.

- Cholerne korki -

mruknął pod nosem.

Gdy spojrzał na Keenę ponownie, jego twarz miała dziwny wyraz.

Z pewnością wielu mężczyzn mówiło ci, że jesteś piękna. Obawiam się, że słyszałaś tego typu

pochlebstwa setki razy.

Omiótł wzrokiem jej zgrabną sylwetkę. W męskich oczach było tyle podziwu i aprobaty, że kobieta

przestra

szyła się nie na żarty. Nicholas nigdy przedtem nie zachowywał się w taki sposób.

- Dlaczego tak dziwnie na mnie patrzysz? –

wyszeptała nieśmiało.

Zajrzał jej głęboko w oczy.

Zastanawiam się, jakie to uczucie kochać się z tobą.

Poczuła mrowienie w stopach. Ciśnienie krwi nagle wzrosło. Była zupełnie oszołomiona.

Nicholas zachichotał. Keena poczuła irytację, jednak nie miała tyle śmiałości, by uzewnętrznić swoje

uczucia.

Mój

Boże,

reakcja

mruknął,

rozpierając

się

wygodnie

siedzeniu

głośno

wzdychając.

Chci

ałem

tylko, żebyś zwróciła na mnie uwagę.

Spojrzała na niego.

Osiągnąłeś swój cel i co dalej?

Wracaj do teraźniejszości. Nie cierpię użalania się nad sobą. Mam dość własnych problemów, nie

muszę się cofać do twojej przeszłości, żeby mieć ich jeszcze więcej. A jeśli chodzi o ten drugi temat, to
poczekaj, aż wrócę z Paryża.

- O jakich problemach mówisz?

Zacisnął usta.

- Maria.

Maria była jego kochanką. Zanim Nicholas zapoznał je ze sobą, Keena wielokrotnie czytała o ich

związku w kronikach towarzyskich. Nie przejmowała się tym jednak. Był 1 czterdziestoletnim, zdrowym,
pełnym wigoru mężczyzną, byłoby więc absurdem, gdyby oczekiwała, że do końca życia pozostanie

samotny. Pewnego wieczoru, gdy wybra

ła się z dopiero co poznanym młodym, wesołym brunetem do

modnej

restauracji, dostrzegła ich tańczących w przeciwnym końcu sali. Byli do siebie tak blisko

przytuleni, że zrobiło się jej bardzo nieprzyjemnie. Poprosiła swojego partnera, by natychmiast odwiózł
ją do domu. Nienawidziła uczucia zazdrości, które od tamtej pory zaczęło panoszyć się w jej sercu. Robiła

wszystko co w jej mocy, by

ukryć, że dźwięk jej imienia wywołuje w niej agresję.

Coś nie tak? - Starała się, by jej głos zabrzmiał naturalnie.

Nie chce uwierzyć, że wszystko skończone - powiedział krótko. - Wydzwania do mnie dwa razy

dziennie

i płacze. Twierdzi, że nie potrafi żyć beze mnie. Beze mnie, mój Boże, ale za to z dwoma

diamentowymi naszyjnikami, nowym porsche i gronostajowym futrem!

Może naprawdę brakuje jej ciebie - zasugerowała, siląc się na obiektywizm. Za nic w świecie nie

przyznałaby się, że poczuła dziwną ulgę.

- Brakuje jej rolls-roysa, kochanie, nie mnie. -

Zaśmiał się ponuro.

Skoro ktoś jest dobry w łóżku... - zaczęła, a jej policzki oblał krwawy rumieniec.

-Rolls czy ja?

Myślę, że może brakować jej ciepła. – Uśmiechnęła się.

Dojrzała wesołość w jego ciemnych oczach.

Wyobrażasz sobie, że byłem ciepły?

- Jak piec hutniczy -

zażartowała. - Czy wyjeżdżając do Paryża chcesz uciec od Marii?

To wcale nie jest śmieszne! - powiedział ponuro.

- Wcale ni

e uważam, że jest. Ale twoje życie prywatne -myślę o kobietach, jest jedną wielką przygodą.

Moim zda

niem, powinieneś ponumerować swoje partnerki, bo w przeciwnym razie nigdy się ich nie

doliczysz.

Cieszę się, że cię to bawi - powiedział zimno.

Przecież to ty zawsze dokuczasz mi na ten temat.

Zatrzymał na niej swe ciemne oczy.

Ale

nie

masz

życia

prywatnego.

Przynajmniej,

jeżeli

chodzi o przygody miłosne.

Zdziwiona podniosła brwi.

Dlaczego jesteś taki pewien?

Od dawna cię obserwuję, i to znacznie uważniej, niż przypuszczasz. Wiem, że długo nie miałaś

nikogo.

Może i ja powinnam wynająć prywatnego detektywa?

A co chciałabyś wiedzieć? - Uśmiechnął się złośliwie. - Wal śmiało. Odpowiem na każde pytanie.

Poważnie spojrzała na niego.

Mam ochotę zadać ci pytanie bardzo osobiste. Jestem pewna, że zaczerwienisz się po czubki uszu.

- Nawet o tym nie marz, kochanie.

Założę się, że miażdżysz je w łóżku.

Uniósł brwi w geście wyrażającym zdziwienie.

- Czy, twoim zdaniem, jest tylko jedna pozycja? - zapy

tał z niewinnym wyrazem twarzy.

Jej twarz oblała się krwawym rumieńcem. Nicholas siedział obok i obserwował ją, śmiejąc się cicho, jak

gdyby jej

zmieszanie budziło w nim radość.

Zamiast do teatru, powinienem zabierać cię na pogadanki dotyczące przeszkolenia seksualnego. Mam

wraże nie, że masz bardzo mało wiadomości na ten temat.

Otworzyła usta, by wyrazić swoje oburzenie, ale delikatnie podniósł do ust jej dłoń i pocałował końce

palców. Nie

oczekiwała takiego zachowania ze strony mężczyzny. Serce zaczęło głucho walić w piersi.

Patrzył jej prosto w oczy, przysuwając się bliżej i nie wypuszczając ręki.

Dotknął dłonią Keeny własnego policzka, przez cały czas przyglądając się jej, jakby była niezwykle

cennym, rzadkim okazem.

Zwykle podpieram się na łokciach - szepnął pieszczotliwym głosem, przyciągając ją jeszcze bliżej do

siebie. -

Żadna z moich partnerek nigdy nie narzekała. Chcesz, żebym ci to udowodnił?

Miała wrażenie, że już nigdy nie uda się jej złapać oddechu. Całym ciałem targały dziwne dreszcze.

Patrzyła na niego i nie miała dość siły, by odwrócić wzrok. Odczuwała leż niepokojący strach.

Ty mały tchórzu. - Zajrzał jej głęboko w oczy, które wyrażały przerażenie ściganego zwierzęcia. –

Naprawdę tak bardzo się mnie boisz?

Chrząknęła.

Jestem głodna - skłamała.

-Mnie?

Wyrwała rękę z jego uścisku i spuściła oczy. Obserwowała teraz Nicholasa kątem oka, rzucając krótkie,

nerwo

we spojrzenia w jego stronę. W tej chwili tak bardzo przypominała osaczone zwierzątko.

Nie wygłupiaj się - zachichotał. - Myślisz, że mam zamiar kochać się z tobą na oczach Jimsona?

Jimson robi wszystko, by nie spoglądać w lusterko -powiedziała drżącym głosem. - A to, co tu

opowiadasz,

wcale nie wydaje mi się zabawne.

Nic na to nie poradzę. Wyglądasz tak słodko, kiedy się złościsz. - Delikatnie dotknął ustami jej czoła. -

Czy przez

te wszystkie lata choć raz zastanowiłaś się, jakim mógłbym być kochankiem?

Pochyliła głowę.

- Tak -

odparła po długiej chwili milczenia, gdyż po prostu nie potrafiła go okłamywać.

- No i co? -

nalegał. - O czym pomyślałaś?

Spojrzała na niego z nieznaną dotąd nieśmiałością.

Że jesteś ciężki.

Zaśmiał się cicho. -I co jeszcze? Wzruszyła ramionami.

Czuły - szepnęła, a ich oczy spotkały się. - Cierpliwy. Może trochę brutalny.

A nie wymagający? - zapytał cicho.

- A jes

teś? - Wyrwało się Keenie.

To zależy od kobiety. Potrafię być cierpliwy. I czuły, kiedy chcę taki być.

A jaka... jaka powinna być twoja partnerka?

Skupił na niej wzrok, jego oczy pociemniały, a twarz zmieniła się pod wpływem emocji, które

opanowały to potężne ciało. Keena czuła, że coś ich łączy, jakaś dziwna nić, uczucie, którego nigdy
przedtem nie miała okazji doświadczyć.

- "

Palace", proszę pana - przyjemny głos Jimsona przerwał ich milczącą konwersację, gdy zatrzymali

się przed drzwiami ekskluzywnej restauracji.

Keena odetchnęła z ulgą, zastanawiając się, co skusiło ją, by zadać tak intymne pytanie.
„Przechodzę chyba trudny wiek" - pomyślała, czekając aż okrąży samochód i otworzy jej drzwi.

Uważam, że powinniśmy poważnie porozmawiać po moim powrocie z Paryża - powiedział, kiedy

wchodzili do

środka. - Mam wrażenie, że nam obojgu przyniesie to ogromne korzyści.

Zapewne chcesz, żebym zaprojektowała ci nową garderobę! - wykrzyknęła z udanym entuzjazmem.

Coś na czasie, ale eleganckiego zarazem. Musisz przecież wyglądać odpowiednio, skoro jeździsz

takim samochodem.

Szczerze mówiąc, nie wiem, czy podołam, ale...

Idź

cholerę!

wybuchnął

głośnym

śmiechem.

Chodźmy coś zjeść, zanim naprawdę się do ciebie dobiorę.

Niemożliwością było nie zauważyć, że podczas wykwintnego posiłku, na który składał się homar,

maślane bułki, sałatka i drogie czerwone wino, znacznie większą uwagę Nicholasa przykuwała osoba
Keeny niż jedzenie.

Zastygła z uniesionym do ust widelcem i spojrzała na niego.

Dlaczego tak mi się przyglądasz? - zapytała, śmiejąc się sztucznie. - Boisz się, że ucieknę, ze

srebrnymi sztućcami w torebce?

Przypominasz mi złośliwego chochlika. Złośliwa twarz, złośliwe, nieco skośne w kącikach oczy, tylko te

idealnie

wykrojone usta trochę mi nie pasują. Dlaczego dopiero teraz to zauważyłem?

Mam dwadzieścia siedem lat i już dawno wyrosłam ze słuchania bajek.

Dwadzieścia siedem - powtórzył cicho. - Delikatnie dajesz mi do zrozumienia, że jestem dwa razy

starszy od ciebie.

Nic nie poradzę, że jesteś taki stary. Wkraczasz w tak zwane złote lata, kiedy kości zaczynają

trzeszczeć i psuje się wzrok.

Zamknij się, do cholery! - niemal krzyknął, ale zaraz zapanował nad sobą.

Keena, nie spodziewając się takiej reakcji, zamilkła natychmiast. Bardzo często dokuczała Nicholasowi

na temat

jego wieku. Zawsze się z tego śmiał. Po raz pierwszy uniósł się w jej towarzystwie, po raz pierwszy

nie podobały się mu jej żarty. Nie miała pojęcia, co się stało. Nie chciała doprowadzić go do takiego

stanu.

Nicholas, przecież tylko droczyłam się z tobą - powiedziała miękko.

Jej słowa nie uspokoiły go ani trochę. Podniósł do ust kieliszek wina i jednym haustem opróżnił jego

zawartość.

Nicholas, proszę - wyszeptała - nie bądź na mnie zły.

Powoli odstawił kieliszek na blat stolika i spojrzał jej prosto w oczy.

Mam czterdzieści lat, a nie osiemdziesiąt i wszystkie części mojego ciała są sprawne. Jeśli mi nie

wierzysz,

zapytaj Marię- dodał jadowicie.

Przygryzła dolną wargę. Nie miała najmniejszego zamiaru go drażnić. Zareagował w sposób, jakiego

zupełnie nie oczekiwała. Ze zdziwieniem zdała sobie sprawę, że jej oczy wypełniają się łzami. Nie
płakała już od łat, a teraz łzy spływały jej po policzkach.

Osuszyła serwetką oczy i omijając spojrzenie mężczyzny, powiedziała zmienionym głosem:

Jeśli nie masz nic przeciwko temu, to chciałabym już iść. Jestem zmęczona, a jutro czeka mnie

ciężki dzień.

- Chcesz deser?

Popatrzyła na niego odważnie, ale czuła, że trzęsie się jej podbródek.

Pod warunkiem, że znajdzie się on na twojej głowie.

Keena

intuicyjnie wyczuwała, że rozbawienie Nicholasa walczy ze złością. Szybko zapanował nad

sobą i rzucił krótko:

W takim razie chodźmy.

Czekała przed restauracją w czasie, gdy Nicholas regulował rachunek. Starała się zapanować nad

targającymi serce emocjami. Zadarła dumnie głowę; za żadne skarby nie chciała pokazać Nicholasowi,
jak bardzo zabolała ją ta sprzeczka.

Uważaj, żebyś nie nadwyrężyła szyi.

Zajmij się lepiej swoim poczuciem humoru. Mam wra- żenię, że już zostało nadwyrężone -

odparowała natychmiast - Jeżeli chcesz się dalej droczyć, to może lepiej będzie, jeżeli wezmę
taksówkę. Ja osobiście mam już dosyć.

Przestań już - powiedział, gdy podeszli do samochodu, i skinął Jimsonowi głową. Kierowca usiadł za

kierownicą i zapuścił silnik, a Nicholas otworzył przed Keena drzwi.

To nie ja zaczynałam. - Odsunęła się w najdalszy kąt samochodu, robiąc wszystko, by nawet go nie

dotknąć.

Przestań się wreszcie dąsać.

Odczep się! Będę się dąsać, jeżeli będę miała na to ochotę. A ty, jeśli szukasz partnerki, to lepiej

zwróć się do Marii. Nie mam zamiaru zwabić cię do łóżka i zmuszać, abyś tam został, gdy już się mną

znudzisz.

Gdybym znalazł się w twoim łóżku, nie miałabyś pojęcia, co ze mną robić.

Chciała odpowiedzieć mu coś równie nieprzyjemnego, ale była zbyt zmęczona, by podjąć ten wysiłek.

Ten dzień <xl samego początku był okropny, a z każdą chwilą stawał się coraz gorszy. Jej jedyny przyjaciel
był na nią wściekły, a ona miała ochotę wyć.

Jechali w milczeniu, aż wreszcie samochód zatrzymał się przed domem Kenny. Kobieta miała zamiar

otworzyć drzwi, ale silna ręka Nicholasa uchwyciła jej dłoń, zanim zdążyła to zrobić.

- Nie w ten sposób -

powiedział. - Nie będę mógł wyjechać do Europy, wiedząc że zostawiam cię w takim

stanie.

- Dlaczego nie? -

zapytała, nie patrząc na niego. - Nie raz byłeś stroną w bardziej nieprzyjemnych

sytuacjach, a po

lem śmiałeś się z tego w głos.

Ale to nie byłaś ty - odparł cicho. - Wtedy nie chodziło o ciebie.

Ton jego głosu, bardziej niż słowa, wpłynął na nią uspokajająco. Powoli odwróciła głowę i spojrzała na

niego. Był bliżej niż przypuszczała. Ciemne oczy znajdowały się tylko o cal od jej twarzy; czuła ciepło

jego oddechu. Po jej

ciele zaczęły przebiegać delikatne dreszcze.

Wcale nie uważam, że jesteś stary - szepnęła niespokojnie. Jeszcze nigdy nie znajdowała się pod tak

ogro

mnym wpływem tego mężczyzny. - Nigdy nie zwracałam

uwagi na różnicę wieku. Nie ma to dla mnie żadnego znaczenia. Denerwowało ją badawcze

spojrzenie Nicholasa.

Jeżeli chodzi o moją wagę, pieniądze czy temperament, możesz dokuczać mi do woli, ale zostaw w

spokoju mój wiek.

Z trudem przełknęła ślinę.

-Dobrze, Nicholas. -

Wyrwała rękę z jego dłoni, jakby ją parzyła.

Skontaktuję się z tobą po powrocie. Nie będzie mnie około dwóch tygodni. Tyle zajmie mi

załatwienie wszystkich spraw, więc nie spodziewaj się mnie przed piętnastym lutego.

Dwa tygodnie bez niego. Wiedziała, że bez Nicholasa zima będzie wlokła się w nieskończoność.

Dopiero teraz

zdała sobie sprawę, jak puste będzie życie, gdy wyjedzie najlepszy przyjaciel, gdy nie

będzie jego nieoczekiwanych wizyt i telefonów. Przecież nieraz nie było go w mieście j przez długi czas i
nigdy nie przejmowała się tym. Lecz nagle zaczęło ją to bardzo obchodzić. Spojrzała na mężczyznę, a jej
oczy wyrażały nie znane mu dotąd uczucia.

Wyglądasz jakoś dziwnie - powiedział.

Od bardzo dawna się nie kłóciliśmy. W zasadzie to chyba nigdy tego nie robiliśmy. - Keena była

wyraźnie zakłopotana.

Być może dzięki temu poznaliśmy się jeszcze lepiej - I powiedział cicho i spojrzał jej prosto w oczy.

Poznaliśmy się? - szepnęła.

Jego oddech był krótki i urywany. Spoglądał na jej miękkie usta tak intensywnie, że serce Keeny

zaczęło tłuc się w piersi jak oszalałe. Niemal czuła jego pocałunek, rozchyliła usta i przymknęła oczy
pod wpływem palącego spojrzenia Nicholasa.

Wiesz, mam wrażenie, że czuję dotyk twoich ust szepnął aksamitnym głosem. - Twoje usta drżą,

wyczuwam

kształt twoich piersi.

- Nicholas! -

krzyknęła, z trudem łapiąc oddech. Nie wiedziała czy jest oburzona, czy zawstydzona jego

słowami.

Gdyby Jimson nie siedział na przednim siedzeniu i nie udawał, że nie patrzy w lusterko, nie

przekonywałbym cię 0 tym słowami - powiedział ochrypłym głosem. - Rzuciłbym cię na siedzenie i
nauczył rzeczy, których twoje ciało nigdy nie doznało. Nigdy nie marzyłaś o takich odczuciach. Wiem, że

tego chcesz -

spojrzał na nią wzrokiem, od

którego zrobiło się jej słabo. - Chcesz tego, prawda?

Drżała na całym ciele. Patrzyła na niego rozszerzonymi oczami. Nienawidziła siebie za własne reakcje,

nienawidz

iła Nicholasa za to, że je wywołał.

Jesteś moim przyjacielem - powiedziała zdławionym głosem.

Będę

twoim

kochankiem.

Pomyśl

tym,

gdy

mnie

nie

będzie.

Szybko wysiadła z samochodu i niemal pobiegła do drzwi swojego domu. Nicholas obserwował ją z

rozbawie

niem. Jego oczy błyszczały triumfalnie. Wiedział, jak na nią działa. Miał zbyt dużo

doświadczenia, żeby się tego nie domyślać.

Może nie będzie mnie tutaj, gdy wrócisz! - krzyknęła, wykorzystując ostatnią szansę, która

pozwoliłaby jej zachować szacunek do siebie.

Będziesz! -Powiedziawszy to, zamknął drzwi.

Będziesz szczęśliwy - mruknęła pod nosem, kiedy elegancki rolls rozpłynął się w ciemnościach nocy.

Wtedy jeszcze nie wiedziała, że te słowa były prorocze. Następnego ranka zadzwonił do Keeny lekarz

jej ojca.

Dowiedziała się, że jej jedynego krewnego znaleziono martwego w łóżku. Ojciec odszedł.

Przygotowania do pogrzebu i sam jego przebieg spowo

dowały, że straciła wiele nerwów. Była

szczęśliwa, kiedy ta smutna ceremonia dobiegła końca. Kilku najbliższych przyjaciół ojca zaprosiła do
domu na skromny poczęstunek.

Potem, ze smutnym uśmiechem, przeglądała znalezione w biurku ojca dokumenty. Miała wrażenie, że

starszy pan

spodziewał się śmierci, gdyż wszystko było zostawione w idealnym porządku.

Wstała od biurka i podeszła do okna. Ojciec nigdy nie chciał przyjąć od niej żadnej pomocy finansowej.

On i jego córka znaczyli dla siebie bardzo wiele, ale ojciec, podobnie

jak Keena, przede wszystkim cenił

sobie całkowitą niezależność. Potrafił sam zarobić na swoje utrzymanie, a do szczęścia nie
potrzebował zbyt wiele. Mimo to, bardzo cieszył go sukces córki i często powtarzał Keenie, jak bardzo

jest z niej dumny.

Wyjrzała przez okno i zobaczyła wąską drogę prowadzącą do miasteczka. Ilu przyjaciół z lat szkolnych

poznałoby ją teraz? Jako podlotek była nerwową, bardzo nieśmiałą 1 dziewczyną. Była chuda i

niezgrabna, a ubrania zawsze

wisiały na niej. Rówieśnicy naśmiewali się z Keeny i robili złośliwe uwagi

na temat jej sposobu ubierania się. Uważali, że porusza się jak pelikan. Nigdy nie lubiła tego miasteczka, i
tak jak wróbel ucieka przed jastrzębiem, tak ona starała się uciec przed kolegami i koleżankami ze

szkolnej

ławy.

Alan Whitman przeprowadził się do Ashton z Miami, mając zamiar otworzyć swój własny interes.

Jedn

ak ciężka choroba nie pozwoliła mu na to przedsięwzięcie. Co więcej, znacznie uszczupliła jego

majątek. Pamiętając, że ma na utrzymaniu córkę, zatrudnił się w tamtejszym zakładzie odzieżowym. Nie
zarabiał dużo, a musiał spłacać raty za dom i samochód. Rachunki, które wystawiali lekarze, z

czasem opiewały na coraz wyższe sumy. Wreszcie zrozpaczony ojciec zdał sobie sprawę, że już nigdy nie

uda mu

się otworzyć własnego interesu.

Przez długi czas uczył się żyć z tą świadomością i wiele dni upłynęło, zanim w ich małym domku

ponownie za

brzmiał śmiech. Czasami przychodziły mu do głowy różne pomysły dotyczące dawnych

marzeń, ale szybko dochodził do wniosku, że są absurdalne.

Keena westchnęła ciężko, myśląc o tym, jak gorzka może być ironia losu. Jej ojciec do końca życia

pozostał biednym krawcem, a ona sama zaszła tak daleko. Teraz mogła kupować sobie najdroższe jeansy i

jedwabne bluzki.

Stać ją było na prawdziwe klejnoty. Uśmiechnęła się na wspomnienie marzeń o

naszyjniku ze sztucznych pereł.
Ileż to czasu upłynęło od ukradkowych spotkań w lesie z pierwszym mężczyzną jej życia. Słodycz

pierwszych po

całunków zaprowadziła naiwną dziewczynę do mieszkania jednego z kolegów Jamesa.

Wysoki, ciemnowłosy, niebieskooki James Harris, był duszą ich szkolnego towarzystwa. Keena była
świadoma, że bardzo trudno jej będzie utrzymać przy sobie takiego chłopaka. Jednak serce nie sługa i
uczucia zwyciężyły podszepty rozumu. W żaden sposób nie była w stanie zainteresować się kim innym.

Dlaczego wtedy nie pot

rafiła zdać sobie sprawy, że James nigdy nie miał najmniejszego zamiaru jej

poślubić? Była tak bardzo zaślepiona własnym uczuciem, że nie widziała nawet tego, że chłopak stara się
ukrywać przed wszystkimi ich randki. Nigdy nie chciał przyjść do jej domu, rzadko spotykali się, a już
pod żadnym pozorem nie chciał pokazać się z nią w miejscu publicznym. Większość czasu spędzali w

ustronnym miejscu, na tylnym siedzeniu jego samochodu.

Pewnego wieczora ich pocałunki były dużo bardziej namiętne niż zazwyczaj i James zasugerował, by

poszli do

mieszkania jego przyjaciela i zjedli coś, zanim odwiezie ją do domu. Oboje dobrze wiedzieli, w jakim celu
tam jadą. Byli świadomi, że nie ma to nic wspólnego z jedzeniem. Moda, naiwna Keena, zaślepiona

pierwszym uczuciem,

ufała mu bez granic.

ślała, że wszystko będzie tak, jak w romansach, w których się rozczytywała. Oczekiwała czułości

i delikat

ności. Tymczasem James, mimo że był doświadczonym kochankiem, pragnął zaspokoić tylko

własne pożądanie. Nie trudził się nawet, by poznać jej młode, nie tknięte jeszcze ciało. Był szybki i
oszczędny w słowach i gestach.

Ubieraj się szybko - powiedział, gdy osiągnął już swój cel.

Keena była zmieszana i sfrustrowana, a przede wszystkim zawstydzona tym, że tak szybko mu uległa.

Nawet nie

patrzył, kiedy się ubierała.

Pospiesz się! - rzucił jej krótko przez ramię. – Za chwilę może się tu zjawić Jack. Udostępnił mi

mieszkanie

tylko na godzinę.

Ubierała się w pośpiechu, łzy płynęły jej po policzkach, a ciałem targały nerwowe dreszcze. Oczekiwała,

że powie jej coś miłego, ale z jego ust nie padło ani jedno czułe słówko, którymi zwykle raczą się

kochankowie.

Odwiózł ją w pobliże domu i wysadził w odludnym miejscu.

Przykro mi, że wszystko musiało odbyć się tak szybko - powiedział na pożegnanie, uśmiechając się

sztucznie. -

Następnym razem będzie lepiej. Postaram się znaleźć inne miejsce.

Drżącym z rozczarowania głosem poinformowała go, że nie będzie następnego razu.

A czego ty, dziewczyno, oczekiwałaś? Bukietów róż i fajerwerków? Myślałem, że ci na mnie zależy.

Zależy mi - wyszeptała.
Nie mam zamiaru tolerować twoich fochów, Keeno. W miasteczku jest wiele dziewcząt czekających

na moje skinienie. -

Powiedziawszy to, odjechał.

Przez kilka następnych tygodni Keena zupełnie nie mogła dojść do siebie. Odetchnęła dopiero wtedy, kiedy

upew

niła się, że nie jest w ciąży. Jednak jej miłość do Jamesa nie zmalała. Wyczekiwała na jego odwiedziny,

drżała na każdy dźwięk telefonu, ale on nawet nie próbował skontaktować się z nią. Zdesperowana przyjęła

zaproszenie brata Jamesa, L

arrego, na przyjęcie, które miało się odbyć w ich domu. Miała nadzieję, że tam

go zobaczy, a może nawet z nim porozmawia. Przecież mieli zamiar się pobrać. James wspominał o
zaręczynach. Może chciał jej tylko dać trochę czasu do namysłu. Z pewnością dlatego właśnie nie dzwonił od
tak dawna, a wszystkie pogłoski o Jamesie i Cherrie były po prostu zwykłymi plotkami. Cóż z tego, że
Cherrie była córką miejscowego adwokata? Cóż z tego, że była prześliczną blondynką? Tak naprawdę
Jamesowi zależało tylko na Keenie.

Przyjęła zaproszenie Larrego, zastanawiając się, czy chłopak zdaje sobie sprawę z uczucia, jakie ona żywi

do jego brat

a. Zaskoczył ją bolesny wyraz jego oczu, kiedy uparła się, by porozmawiać z Jamesem.

Ubrała się w sukienkę z białej krepy, którą własnoręcznie uszyła. Materiał kupiła za zarobione podczas

wakacji pie

niądze za pracę w sklepie. Już wtedy miała wspaniałe wyrzucie smaku i sukienka wyglądała

naprawdę wystrzałowo, nawet na córce biednego krawca.

Jednak kiedy pojawiła się na przyjęciu u boku Larrego, James zaszczycił ją tylko przelotnym

spojrzeniem. Nie

przywitał się z nią, ani nie poprosił do tańca. Podobnie zachowali się jego rodzice, jeśli nie

liczyć chłodnych uśmiechów i nieznacznego skinięcia głowy.

Stała w pobliżu i dokładnie słyszała rozmowę Larrego i Jamesa.

Czyż Keena nie wygląda dzisiaj jak marzenie? - zapytał Larry.

Nie zauważyłem. Dlaczego, do diabła, przywlokłeś ją tutaj? Nasza matka może litować się nad

robotnikami, ale

z pewnością nie jest zadowolona, że jej syn spotyka się z córką jednego z nich. - James

zaśmiał się.

Ale ojciec Keeny jest bardzo miły - bronił się Larry.

Mój Boże, może to i prawda, ale za to jest ponury jak zimowy dzień. A jego koścista córka jest podobna

do niego

jak dwie krople wody. Jest głupia i płaska jak deska. Uwierz mi, kochać się z taką... to

zupełnie jak z facetem.

Doskonale wiedziała, że Larry przeżył ogromny szok.

Spałeś z nią? - zapytał, z trudem łapiąc oddech.

Keena z płaczem wybiegła z przyjęcia. Piechotą dowlokła się do domu i choć było już ciemno, ani

przez

chwilę nie pomyślała o niebezpieczeństwie. Po głowie telepały się jej słowa Jamesa. Właściwie

powinna być mu wdzięczna. Częściowo dzięki niemu odniosła sukces. Wtedy zdecydowała, że nie może
dłużej zostać w tym miejscu. Wyjechała, kontynuowała naukę, nigdy jednak nie zapomniała owej
tragicznej nocy. Wiele by teraz dała, żeby udowodnić wszystkim dawnym znajomym, że jest kimś więcej,
niż tylko córką biednego krawca.

Usłyszała ciche trzaśniecie drzwi. Weszła Mandy, drobna, niewysoka kobieta, o ciemnych włosach i

błyszczących oczach.

Przyniosłam

trochę

kawy.

Postawiła

tacę

niskim

stoliku.

Obok

dzbanka

kawą

stał

talerzyk

ciasteczkami

orzechowymi. -

Keeno, przecież musisz coś zjeść.

Kobieta skrzywiła się.

Nie chcę jeść, ale dziękuję za kawę.

Jeżeli nadal będziesz pościć, włożę ci odważniki dokieszeni, żeby nie porwał cię wiatr - ostrzegła

pokojówka.

Po co mnie tu trzymasz, skoro nie pozwalasz mi gotować.

Ten dom jest taki opustoszały i zaniedbany. – Keena zmieniła temat

Rozejrzała się wokoło. Dom faktycznie był niemal ruiną, Zanim kupił go jej ojciec, prezentował się

wspaniale.

Uchodził za piękną rezydencję. Nikt się o niego nie troszczył, nie inwestował pieniędzy,

dlatego teraz był w tak opłakanym stanie. Jeżeli teraz Keena nie zajmie się tym, wkrótce z domu
pozostaną tylko ruiny.

Skontaktowałaś się już z robotnikami? - zapytała Keena, mieszając kawę łyżeczką.

- Tak. - Twarz Mandy n

ie wyrażała aprobaty dla poczynań pracodawczyni. - Posłuchaj, wiem że to nie

mój inte

res,

ale

dlaczego

chcesz

wpakować

taką

ogromną

sumę

pieniędzy w tę chałupę?

Keena odstawiła filiżankę i usiadła na sofie.

Muszę także odnowić meble. Spróbuj znaleźć dobrego tapicera.

Jak długo masz zamiar tu pozostać? - zapytała zaciekawiona Mandy

Kilka tygodni. -

Kobieta roześmiała się, widząc szok malujący się w oczach pokojówki. - Potrzebna mi

jest przerwa. Mogę równie dobrze wykonywać swoją pracę lulaj. Będę w kontakcie z Ann, da mi znać,
jeżeli będzie niezbędna moja pomoc. Odpocznę trochę i zajmę się tym domem.

Mam nadzieję, że wiesz, co robisz - westchnęła Mandy. To taki rodzaj gry - wyjaśniła Keena
uśmiechając się.

Czy Nicholas także będzie w to grał?

Keena spojrzała na nią. Nie chciała teraz myśleć o tym mężczyźnie.

- On jest moim przyjacielem. Tylko dlatego spotykamy

się czasami.

Dwa, trzy razy w tygodniu. On opiekuje się tobą jak matka.

Keena poruszyła się niespokojnie.

Nick jest dla mnie jak brat Czuje się za mnie odpowiedzialny.

Ładny mi brat. Szkoda, że nie zauważyłaś, jak patrzył na ciebie podczas gwiazdkowego przyjęcia. Nie

dopusz

czał do ciebie żadnego mężczyzny. Cały czas kręci się w pobliżu, moja panno Niezależna.

Jestem pewna, że Nicholas nie pozwoli ci spędzić tych kilku tygodni z dala od siebie.

A co on może zrobić?! Zabrać mnie siłą do domu?!

Zobaczysz, że coś wymyśli.

Mandy, dlaczego zawsze martwisz się za mnie?

Pokojówka uśmiechnęła się szeroko.

Mogłabym być twoją matką. Zobacz, jakie mam siwe włosy.

Keena roześmiała się i spojrzała na włosy Mandy gęsto poprzetykane nitkami siwizny.

Nie są znowu takie siwe.

Masz zamiar spotkać się z tym Harrisem? - Pokojówka nagle zmrużyła oczy.

Keena starała się ominąć jej wzrok.

Może.

Wygląda na niezłego gagatka. Nie radzę ci się z nim zbytnio spoufalać. - Wytarła ręce o fartuszek. -

Wiedz o ty

m, że wspomnienia są niebezpieczne. Zawsze wydają się lepsze niż teraźniejszość.

Dlatego właśnie tu wróciłam. Chcę stanąć z nimi twarzą w twarz. - Podniosła się. - Nie rozmawiajmy

więcej na ten temat. - Uśmiechnęła się ciepło. - Mam ochotę na przejażdżkę konną.

Mówiłaś mi kiedyś, że wasza posiadłość graniczy z ziemią Harrisów.

To prawda. Kiedyś wydawałam wszystkie swoje oszczędności na wypożyczenie konia. Czasami

udawało mi się spotkać w lesie Jamesa Harrisa. Może i dzisiaj będę miała trochę szczęścia.

* * *

W lesie było dość zimno i Keena była zadowolona, że Ubrała bryczesy i botki. Na jedwabną bluzkę
założyła kaszmirowy sweter i tweedową kurtkę, a na ręce miękkie skórzane rękawiczki.

Jako dziewczyna nigdy nie mogła pozwolić sobie na tego typu ubrania i była dziwnie poruszona, że

mogła robić to teraz. Wróciła pamięcią do dni, kiedy odbywała przejażdżkę z Jenny, siostrą Jamesa.
Wtedy zawsze miała na sobie stare jeansy i zniszczoną kurtkę, a Jenny naśmiewała się z niej.
Zatrzymała się nad małym strumyczkiem. Zamknęła oczy, rozkoszując się ciszą lasu. Wsłuchała się w

melodyjny

plusk wody i wystawiła twarz na delikatny powiew wiatru. Otworzyła oczy w momencie,

gdy na horyzoncie pojawił się jeździec. Duży, czarny koń niósł na grzbiecie przystojnego mężczyznę o
ciemnych włosach, niebieskich oczach i ponurym wyrazie twarzy. Na sweter z wielbłądziej wełny nałożoną
miał tweedową kurtkę. W dłoni o długich palcach trzymał zapalonego papierosa.

Znajduje się pani na cudzym gruncie - odezwał się mężczyzna. - To jest teren prywatny.

Podniosła brwi, ignorując głuche dudnienie swojego serca, które przypomniało jej, co łączyło ją z tym
człowiekiem dobre dziesięć lat temu.

Jeśli

chodzi

ścisłość,

linia

graniczna

jest

dwa

kroki

za panem -

odparła

chłodno.

leciłam

ponowne

pomiary

tej posiadłości kilka dni temu i wyznaczono nowe granice.

Zmrużonymi oczyma przyglądał się jej zgrabnej sylwetce.

- Keena? -

zapytał głosem, który świadczył, że to spotkanie wydaje się mu niewiarygodne.

Zatrzymał wzrok na twarzy kobiety, a potem patrzył w jej zielone oczy. Pozwoliła sobie na
uśmiech.

Tak mam na imię.

Mój Boże, ależ się zmieniłaś. - Uśmiechnął się nieznacznie. - Ale widzę, że nadal nosisz na co dzień

swoją najlepszą biżuterię. Cieszę się, że przynajmniej coś pozostało z dawnej Keeny.

Miała zamiar uderzyć go batem. Z pewnością dawna Keena zrobiłaby to, ale obecna użyła wszystkich

sił, by się | opanować.

Mylisz się, nic już nie pozostało z moich starych przyzwyczajeń - odparła, uśmiechając się gorzko.

Naprawdę - mruknął - przykro mi z powodu śmierci twojego ojca. Był dobrym pracownikiem. Z

pewnością otrzymasz po nim niezłą rentę. Możesz załatwić to osobiście w biurze, jeśli masz ochotę.
Dostałaś kwiaty, które wysłaliśmy?

Były bardzo ładne. Dziękuję.

- Nadal mieszkasz w Atlancie? -

zapytał uprzejmie.

- Nie, w Nowym Jorku.

Skrzywił się.

- Paskudne miejsce. Strasznie zanieczyszczone. Osobi

ście wolę Ashton.

Przyglądała się mężczyźnie, porównując wspomnienia z rzeczywistością. Zmienił się, wyglądał dużo

starzej, mniej impo

nująco, mniej arystokratycznie.

Jak się ma Jenny? - zapytała cicho. - Dobrze, dziękuję. Mieszka z mężem i synem w Greenville. Larry

też się ożenił. Mieszka w Charlestonie. - Słyszałam, że ty i Cherrie pobraliście się. Opuścił głowę.

Rozeszliśmy się dwa lata temu. Wzruszyła ramionami.

Zdarza się. Spojrzał na nią ponownie, a jego oczy wyrażały zamyślenie.

Nie mogę się nadziwić, że jesteś taka zmieniona. Wyglądasz zupełnie inaczej. - Jestem starsza.

Wyszłaś za mąż? - zapytał, nie starając się ukryć ciekawości. Potrząsnęła przecząco głową. - Robię

karierę zawodową.

- W tekstyliach? -

zapytał z nieznacznym uśmiechem na wsiach. Zamilkła na chwilę.

Można tak powiedzieć. Zaśmiał się krótko. - Szyjesz, jak przypuszczam.

To też. - Poklepała konia po karku. - Muszę już wracać. Miło było cię zobaczyć. - Uśmiechnęła się

sztucznie.

Wpadnę do ciebie, zanim wyjedziesz do Nowego Jorku - powiedział nieoczekiwanie.

Rozciągnęła usta w jednym ze swoich najładniejszych uśmiechów.

Będzie mi bardzo miło. Ale nie musisz się spieszyć. Zostanę tu przez kilka tygodni. Podniósł brwi

w geście zdziwienia. - A co z twoją pracą? Nie stracisz jej przez to?

Mam wspaniałego, wyrozumiałego szefa. Do zobaczenia.

Gdy rozmyślała o tym spotkaniu, uśmiechnęła się sama do siebie. Pewnego dnia doszła do wniosku, że w

Ashton

przydałoby się prawdziwe przyjęcie. Przyjęcie na styl nowojorski, z pełną galą. Wtedy pokazałaby

wszystkim daw

nym znajomym, jak bardzo zmieniła się koścista córka biednego krawca. Z pewnością

poprawiłoby to jej zły nastrój. Ale najpierw trzeba odnowić dom.

Chwytasz się wszystkiego naraz - narzekała pewnego ranka Mandy, wskazując na dwóch robotników

naprawia

jących sufit w kuchni. - Może mi poradzisz, w jaki sposób mam tu gotować.

Zrób dwa półmiski kanapek - Kenna roześmiała się. -Może będą pracować szybciej, kiedy ich

nakarmimy. Nie zapomnij o kawie.

Ty tu jesteś szefem - westchnęła Mandy i kręcąc głową podeszła do kredensu.

Hallo! Proszę pani! Ktoś przyszedł! - zawołał jeden z kręcących się po domu elektryków.

Kenna miała na sobie obcisłe dżinsy i jasnoniebieską trykotową bluzeczkę, co sprawiało, że wyglądała

dużo młodziej niż zazwyczaj. Co więcej, czuła się dużo młodziej, bardziej zrelaksowana, bardziej

kobieco.

Hej, chłopaki! Ten gość przyjechał rolls-royce'em! - zawołał zdziwiony ślusarz.

Keena zamarła z ręką na klamce. To nie mógł być James o Harris, chociaż to jego właśnie oczekiwała.

Wprawdzie

Harrisowie mieli dużo pieniędzy, ale z pewnością nie było ich stać na kupno rolls-royce'a.

Znała tylko jednego człowieka, który był właścicielem takiego samochodu. Mimo przepowiedni Mandy,
nie marzyła nawet, że pojawi się w Ashton.

Nacisnęła klamkę i otworzyła szeroko drzwi. Na progu stał potężny niczym zapaśnik mężczyzna, a jego

ciemne

oczy wpatrywały się w Keenę.

A więc tutaj jesteś - burknął, a jego głos przypomniał kobiecie o ich ostatnim spotkaniu. - Straciłem

cholernie

dużo czasu, żeby cię odnaleźć. Pani Barnes powiedziała, że dzwoniłaś do mnie i dowiadywałaś

się, czy już wróciłem. Poinformowałaś ją tylko, że wyjeżdżasz do domu, do Georgii.

A ty nie pamiętałeś, jak nazywa się moje rodzinne miasto. - Uśmiechnęła się słodko.

Georgia to cholerne duży stan - powiedział krótko, spoglądając na robotników, którzy nawet nie

starali się ukryć, jak bardzo są ciekawi przybysza w szarym garniturze. - Musiałem poszperać w twoich

aktach. Inaczej nigdy nie

dowiedziałbym się, jaką nazwę ma to piekielne miasto.

Nie

pomyślałeś

tym,

żeby

zadzwonić

mojego

biura? -

zapytała.

Wróciłem dopiero wczoraj. W niedzielę, proszę pani, a pani ludzie nie pracują w niedzielę.

Powoli wciągnęła powietrze do płuc. Jego widok spowodował, że znowu poczuła przyspieszone bicie

serca.

Mój ojciec zmarł - powiedziała cicho.

Przykro mi. Czy śmierć nastąpiła nagle?

Tak. Zupełnie niespodziewanie. Spojrzała na niego smutnymi oczyma. Tak bardzo chciała znaleźć

się w silnych ramionach Nicholasa i wypłakać się do woli.

Nie pomyślałeś, że chciałam się tu ukryć. - Zaśmiała się ponuro.

Ukryć się? Tutaj? - Spojrzał na robotników. - To po jaką cholerę otoczyłaś się tłumem ludzi?

Może wejdziesz?

Założę się, że moje towarzystwo ubezpieczeniowe nie pochwaliłoby tego. Ale dla ciebie mogę narazić

nawet

swoje życie - powiedział, spoglądając na stojącego na drabinie ślusarza.

Możemy usiąść na ganku, jeśli wolisz - zaproponowała.

Pod warunkiem, że zgodzisz się usiąść mi na kolanach i wysłuchać tego, co mam ci do powiedzenia.

Ale mam lepszy pomysł. Jest tu dość chłodno, a ja nie jestem odpowiednio ubrany. - Złapał ją za ramiona.

Wsiądźmy na chwilę do samochodu i porozmawiajmy.

Co za lubieżna propozycja - mruknęła, podążając za nim szybkim krokiem. - Zapewne zamkniesz

drzwi i będziesz próbował mnie uwieść.

Niezły pomysł - zgodził się. - Połóż się na tylnym siedzeniu.

Usiadł tuż obok niej i objął ramieniem. Z trudem przełknęła ślinę, ale zaraz uspokoiła się, czując bijące

od niego

ciepło.

Niezły?

Prawdę

mówiąc,

nigdy

dotąd

nie

składałeś

tego typu propozycji.

Nagle jego twarz znalazła się tak blisko jej twarzy, jak jeszccze nigdy przedtem. Z łatwością mogła

dostrzec sieć drobnych zmarszczek dookoła jego oczu, cień, który rzucały na policzki jego długie, czarne
rzęsy i pięknie wykrojone usta. Czuła zapach ciała Nicholasa zmieszany z zapachem dobrej wody
kolońskiej.

Nigdy dotąd tego nie chciałaś - przypomniał jej.

Oczy Nicholasa spoczęły na jej bladych, nie pokrytych szminką ustach. Serce Keeny waliło dziko w

piersi.

Nie chciałaś tego aż do pamiętnej nocy, kiedy wyjeżdżałem do Paryża. Myślę, że i dzisiaj mogę

zaspokoić twoją ciekawość, moja mała panno Niewinna. Pozwól, że pokażę ci, jak całuję.

Pochylił się i delikatnie musnął jej usta, zanim zdążyła zaprotestować. Czuły dotyk warg sparaliżował

jej ciało.

Silne, białe zęby mężczyzny delikatnie przygryzały usta Keeny, a język wsunął się pod jej górną wargę.

Kobieta oddychała z trudem, patrzyła prosto w oczy Nicholasa i dostrzegła w nich cienie, jakich nigdy

przedtem nie

udało się jej zauważyć.

Smakujesz kawą - powiedział głębokim, zmysłowym głosem.

Piłam... kawę... na śniadanie. Czy to był jej głos? Dlaczego był taki zmieniony i drżący. Miała

wrażenie, że jej ciało zesztywniało. Czuła się taka spięta. Mimo to czekała na coś. Pragnęła Nicholasa.
Była zaszokowana swoją reakcją i czuła się głupio, zwłaszcza wtedy, gdy w oczach mężczyzny wyczytała,
że jest on zupełnie świadomy jej wszystkich uczuć. - A ja zjem ciebie na śniadanie - mruknął.
Keena czuła, że jego wargi zbliżają się ponownie. - Rozchyl usta- szepnął. - Chyba nie chcesz, żebym cię

do t

ego zmusił.

- Nicholas? -

zdołała wyszeptać jego imię, nim unieruchomił jej usta pocałunkiem.

Resztki świadomości powiedziały jej, że mężczyzna niemal przygniótł ją swoim ciałem, wciskając w

miękkie, skórzane obicia siedzenia.

Usta Nicholasa były twarde, ciepłe i zmysłowo okrutne, a jego język wsuwał się coraz głębiej. Czuła się

dokładnie tak samo, jak kiedyś na karuzeli. Miała wrażenie, że się unosi, że leci.

- Och! -

jęknęła pod wpływem jego namiętnych pocałunków.

Jeszcze nigdy przedtem n

ie czuła tego, co w tej chwili. Wyobrażała sobie, że kruszy się coś w samym

środku jej serca.

Jedna z potężnych rak Nicholasa zacząła posuwać się wzdłuż jej ciała i zatrzymała się na piersi.

Delikatnie pie

ścił ją przez cienki materiał bluzki. Keena nie miała pojęcia, że dotyk może być tak

przyjemny. Odchyl

iła głowę i zajrzała mu w oczy.

- Nie nosisz biustonosza, prawda? -

zapytał czule. – Nie potrzebujesz go, Keeno. Twoje piersi są

takie jędrne i miękkie. A pod wpływem mojego dotyku twardnieją i robią się coraz cieplejsze.

- Nick -

szepnęła. Złapała jego rękę i ścisnęła mocno. Była przerażona. - Proszę, nie rób tego. Nick...

taki

piękny

sposób

wymawiasz

moje

imię.

Powtórz

je jeszcze raz.

Ciężko dyszała. Czuła się jak ryba pozbawiona wody. Nie mogła swobodnie odetchnąć. Mimo to

chciała, żeby nadal ją całował i pieścił. Zawstydzona własnymi myślami, spuściła wzrok.

Krępujesz się mnie? - zapytał miękko. - Po tylu latach?

Przecież nigdy nie kochaliśmy się. - szepnęła niespokojnie, uświadamiając sobie, że jego ręka w

dalszym ciągu spoczywa na jej piersi.

- Ni

e powinnaś nazywać tych pieszczot kochaniem się -poprawił kobietę łagodnie, wpatrując się w jej

przestraszone oczy. -

Dlaczego nie chcesz, żebym cię dotykał?

Oblała się purpurowym rumieńcem. Nienawidziła się za swoją głupotę i brak doświadczenia życiowego.

- Lubisz to, prawda? -

zapytał, dotykając ręką jej ciemnych włosów.

Muszę już wracać do domu - oświadczyła.

Poczekaj jeszcze chwilę. Kiedy był pogrzeb?

Tydzień temu.

To dlaczego jeszcze tutaj jesteś? - Zmrużył oczy. - Dlaczego?

Zacisnęła wargi w wąską linię. Nie chciała teraz o tym rozmawiać. Mimo to, wyjaśniła mu tę

kwestię w kilku krótkich słowach.

Chcę wydać przyjęcie. Zaprosiłam już Jamesa Harrisa. Spojrzał na nią, a jego oczy zdawały się płonąć

dziko.

Wiedział, że Keena kiedyś kochała tego człowieka i została przez niego skrzywdzona. Pewnego dnia

wypiła zbyt dużo whisky na pusty żołądek i wypłakała wszystkie swoje żale na

jego ramieniu. Jednak nigdy

nie dowiedział się dokładnie, jakiego rodzaju krzywdę wyrządził jej Harris. Domyślał się tylko, że był to dla

niej ogromnie bolesny cios. Je

dnego był pewien- nigdy nie pozwoli, aby ten mężczyzna skrzywdził ją

ponownie.

Jesteś szalona, do diabła, jeśli myślisz, że pozwolę temu draniowi zbliżyć się do ciebie.

Ciekawa jestem, co zamierzasz zrobić, Nicholasie -powiedziała odważnie, choć wcale się tak nie

czuła.

Długi, namiętny pocałunek i dotyk jego rąk spowodował, że straciła resztę pozostałego w jej sercu

męstwa.

Walczyłem o ciebie tyle łat Opiekowałem się tobą, pomagałem ci. Nie będę teraz spokojnie przyglądał

się, jak zakładasz sobie pętlę na tę śliczną szyję. - To moja szyja - burknęła.

Podniósł kciukiem jej brodę, pochylił się i delikatnie pocałował ją w usta. Jego oczy wyrażały ogromną

żądzę. Keenę znowu przeszyły dreszcze. Mężczyzna z chłodnym uśmiechem przypatrywał się jej

reakcji.

Powiedziałem ci, że po powrocie z Paryża zamierzam zostać twoim kochankiem. A dzień, w którym

moja obietnica

zostanie spełniona, jest coraz bliżej, kochanie. Bliżej niż ci się wydaje. Dojrzej do tej myśli,

przyz

wyczaj się do niej i bądź gotowa.

Nie jestem jabłkiem - odgryzła się.

Nie, ale jesteś brzoskwinią. - Pocałował ją ponownie.

Jesteś soczystą, słodką, małą brzoskwinią, którą mam zamiar zjeść. Ale najpierw muszę strząsnąć ją z

drzewa.

Odsunął się od niej, wysiadł z samochodu i otworzył drzwi po jej stronie. Wysiadła i obserwowała, jak

siada za

kierownicą.

Uważaj, żebyś się nie przeliczył, Nicholasie Coleman! - krzyknęła. Zaśmiał się.

Nie sądzę, kochanie. Niedługo znowu się pokażę.

Zanim zdążyła mu cokolwiek odpowiedzieć, odjechał, zostawiając ją w chmurze kurzu.

Rozdział trzeci

Mandy przez kuchenne okno obserwowała odjeżdżającego rollsa.

- Promieniejesz -

mruknęła do wchodzącej Keeny.

Słucham? - spytała rozkojarzona kobieta, zupełnie nieświadoma tego, że Nicholas potargał jej

włosy, a jego pocałunki sprawiły, że usta miała mocno czerwone i płonące oczy.

- Promieniejesz -

powtórzyła Mandy. - Widziałaś się z Nickiem i cała promieniejesz.

Widziałam się z nim? - oburzyła się. - Szkoda, że nie widziałaś, jak się zachowywał. - Zachłysnęła

się powietrzem. - Powinnaś choć przez chwilę posłuchać jego gadaniny. On jest zupełnie

nieodpowiedzialny.

- Dlaczego?

Nie chce pozwolić, abym została tutaj - wyjaśniła, mrużąc oczy. Założyła ręce i oparła się o stół. -

Zachowuje się, jakby miał prawo rozkazywać mi. Ostatnio coraz częściej denerwuje mnie jego
postępowanie.

Dobrze się czujesz?

- Nie. Tak. Sama nie wiem.

To jest to, co zawsze lubiłam w tobie najbardziej - konkretne

odpowiedzi. -

Mandy uśmiechnęła się szeroko.

Keena nie słuchała już słów swojej pokojówki. Podeszła do pracujących w pokoju malarzy. Udawała, że

obserwuje

ich poczynania. Była zmieszana jak nigdy dotąd. Czuła sic jak dawna nieśmiała Keena. Jak mogła spojrzeć

Nicholasowi w oczy

, po tym, co z nią robił. Po tym, jak ją całował, po tym, jak ją dotykał.

Wzdychała raz po raz, kręcąc się bez celu po domu i spoglądając na wszystko niewidzącymi,

rozmarzonymi

oczyma. Przez te wszytkie lata Nick nigdy nie zachowywał się w taki sposób. A teraz w ciągu

tak krótkiego czasu ich wzajemne stosunki uległy całkowitej zmianie. Kiedyś był jej przyjacielem, kim zaś
był teraz? Powinna to wszystko przemyśleć i ustosunkować się do nowych układów.

Jakie to wszystko zabawne. Nie potraktowała go serio w tę noc, kiedy wyjeżdżał do Paryża. Śmiać jej się

chciało, kiedy mówił, że zamierza być jej kochankiem. Rozważając po raz kolejny jego zachowanie, doszła
do wniosku, że w ten sposób chce jej po prostu dokuczyć. Ale przecież dzisiaj nie żartował. Namiętność

całunków była prawdziwa, a jej piersi naprawdę twardniały pod wpływem dotyku jego rąk.

Część jej serca, maleńka część, obawiała się Nicholasa. Nie należał do ludzi, którzy angażowali się w

coś tylko częściowo. Nie spocznie, dopóki Keena nie znajdzie się w jego łóżku. Chciał ją posiąść i tylko

to go zadowoli.

Keena ogromnie ceniła sobie niezależność. Nie była pewna, czy jest gotowa z niej

zrezygnować.  Pod  tym  względem  jest  podobna  do  swojej  matki,  która  umarła  dając  jej  życie.  Alan
Whitman zawsze z czułością mówił o dążeniu swojej żony do niezależności. Keena była identyczna. Zbyt
długo żyła sama dla siebie, żeby teraz porzucić wszystkie swoje ideały. Och, byli w jej życiu mężczyźni -
czarujący, atrakcyjni, towarzyscy. Ona jednak zawsze starała się trzymać ich na bezpieczny dystans. Już na
początku znajomości dawała do zrozumienia, że ten romans będzie krótkotrwały. Nie, zupełnie nie była
przekonana,  czy  byłaby  w  stanie  wytrzymać  z  jednym  mężczyzną  do  końca  życia,  zwłaszcza  z
mężczyzną typu Nicka. Jednak po dzisiejszym  spotkaniu była świadoma, że to właśnie jego i tylko jego

pragnęło jej ciało. Ale co z resztą jej jestestwa? Czy będzie próbował namówić ją, by zrezygnowała z pracy?
A jeżeli zdecyduje się dzielić z nim życie, czy będzie potrafiła w razie czego odejść od niego,
zanim będzie za późno.
Bała się go, nie chciała, by zbliżył się do niej zanadto. Całe szczęście, że tak szybko wrócił do Nowego

Jorku. Ale

wiedziała, że nie zrezygnuje ze swego zamiaru. Nie byłby wtedy Nicholasem Calmanem. -

Ile

miałaś lat, jak wyjeżdżałaś z Ashton? - zapytała kilka dni później Mandy, gdy jeździły po mieście

wypożyczonym samochodem. Keena chciała odwiedzić swoją dawną szkołę, bibliotekę publiczną, w której
bywała częstym gościem i sieć nowych lepów.

Osiemnaście - odpowiedziała kobieta, wracając myślami

do wspomnień, które w większości nie były zbyt

miłe. - Musiałaś bardzo tęsknić za domem. - Mandy uśmiechnęła się, spoglądając na dwóch jadących na
rowerach chłopców. - To takie śliczne miasteczko - dodała zupełnie bez związku. -Śliczne - powtórzyła
nieświadomie Keena. Pokojówka spojrzała na nią z niepokojem. - Ostatnio jesteś bardzo milcząca.
Martwisz się, że Nick nie wraca?

Wcale się nie martwię! - oburzyła się.

Nie próbuj się oszukiwać, kochanie. Dla mnie i tak wszystko jest jasne.

Dlaczego miałabym się martwić, że nie przyjeżdża wywracać mojego życia do góry nogami,

straszyć mnie.

Przecież wiesz, że kiedy dostanie to, czego chce, zniknie z mojego życia. On jest taki sam, jak wszyscy

mężczyźni.

- Och, opowiadasz bzdury.

A pomijając wszystko inne, to jest moje życie i nic chcę, żeby ktoś w nie ingerował- dodała ostro,

niespokoj

nie wiercąc się za kierownicą. - Będę robiła dokładnie to, na co mam ochotę.

Oczywiście, że tak.

Jeśli mam ochotę odnowić dom i wydać przyjęcie, to jest to moja prywatna sprawa.

Masz rację, kochanie.

A oprócz tego, jeżeli tak bardzo zależy mu na mnie, dlaczego do tej pory jeszcze ani razu nie

zadzwonił? -Zielone oczy Keeny błyszczały złowrogo. - Szkoda mu, czasu na rozmowy telefoniczne ze
mną.

Zapominasz, że jest bardzo zajętym człowiekiem.

Ja również jestem zajęta. A poza tym jestem jeszcze zła. I on jest przyczyną mojej złości. Nie lubię,

jak ktoś obiecuje złote góry, a potem nie dotrzymuje przyrzeczeń Zachowuje się jak nastolatek.

- Czy stara

sz się dać mi do zrozumienia, że Nick jest zazdrosny o Jamesa Harrisa? - Mandy próbowała

ukryć uśmiech.

Nie ma powodu być o niego zazdrosny. James nawet nie zadzwonił, nie wspominając już o złożeniu mi

wizyty.

To również ją dręczyło. Była bardzo młoda, miała zaledwie osiemnaście lat, kiedy przypadkowo
podsłuchała rozmowę Jamesa z bratem. Wtedy właśnie uświadomiła sobie, jak bardzo była głupia, że poszła
z nim do łóżka. Wtedy to zdała sobie sprawę, jak mało dla niego znaczyła. Była zbyt naiwna, by zrozumieć,
jak okrutną grę prowadzi jej ukochany. Pojęła to, kiedy było już za późno. Jakaś maleńka jej cząstka nadal
była tą samą naiwną Keena, która pragnęła powalić tego wysokiego, błękitnookiego, zdradliwego ko-
chanka na kolana. Było coś w jej sercu, czego sama nie była w stanie zrozumieć, co potęgowało to

wo uczucie było zbyt silne, by je zignorować. Nicholas mógł pogodzić się z tym, że James odegrał ważną

rolę w jej przeszłości. Była jednak pewna, że teraz nie będzie musiał tego

robić. Być może Nick będzie

ważał, że to wszystko jest

mało ważne. Jednak Keena była innego zdania. Zrobi wszystko, co w jej mocy,

żeby poniżyć Jamesa Harrisa tak, Jak on kiedyś ją poniżył. Teraz, kiedy osiągnęła w życiu sukces, kiedy
była piękną, pewną siebie kobietą, nie będzie zachowywała się jak nieśmiała nastolatka. Teraz James
będzie jej pożądał. Chciała, żeby dowiedział się, jaka naprawdę jest Potrzebowała tego, żeby ugasić

pragnienie, które

nie zostało do końca zaspokojone. Musi udowodnić sobie samej, że może go mieć,

jeżeli tego zechce. I nikt, nawet

Nick, nie zdoła odwieść jej od tego. Chciała zadzwonić do Jamesa i

zaprosić go do siebie, ale najpierw musiała uspokoić nerwy. Wyszła przed dom, żeby odetchnąć trochę
świeżym powietrzem i zastała go stojącego przed furtką. Wyglądał, jakby od dłuższego czasu czekał na nią.
Miał na sobie drogi tweedowy płaszcz, elegancki sweter i ciemne spodnie. Był przystojny, ale zupełnie nie
przypominał chłopaka, w którym zakochała się dziesięć lat temu.

Jak grochem o ścianę- mruknęła Mandy, spoglądając na rozpromienioną Keenę.

No, doczekałem się wreszcie. - James uśmiechnął się szeroko i zaczął wspinać się na stopnie

prowadzące do ganku. Zupełnie jak za dawnych czasów. - Pomyślałem, że mogłabyś zaprosić mnie na
kawę... ale jakoś nie miałem odwagi zapukać do twoich drzwi. Poza tym kręci się tu cały gum robotników -
dodał po chwili, wskazując głową na przechodzącego właśnie cieślę.

Zaadoptowałam ich, są całkowitymi sierotami - powiedziała z poważnym wyrazem twarzy. Odrzucił

do tyłu głowę i zaśmiał się głośno. Nie za brzmiało to szczerze, ale Keena przyłączyła się.

Jones powiedział, że pożyczyłaś mnóstwo pieniędzy na remont domu.

Uśmiechnęła się tylko w odpowiedzi. Było ją stać, żeby zapłacić gotówką, ale zdecydowała się pożyczyć

pieniądze z banku Abrahama Jonesa pod zastaw bezcennej bransolety ze szmaragdami. Wiedziała, że ją

odzyska, dlatego bez

wahania to zrobiła. Teraz była tylko ciekawa, jak potoczy się bieg wypadków. Jak

zareagują na jej poczynania dawni znajomi? Jak zachowa się James?

Zastawiłaś bransoletę - raczej stwierdził niż zapytał, spoglądając na nią jednym ze swoich ulubionych

spojrzeń. - Jest prawdziwa, prawda?

- Jak najbardziej.

- To prezent?

-Nie.

Zmarszczył brwi.

- Przepraszam, chyba jestem nietaktowny. Pewnie po-

myślisz, że brak mi obycia.

Tak bardzo się tym przejmujesz? - Uśmiechnęła się zalotnie.

Nagle zobaczyła coś dziwnego w jego oczach, coś łagodnego, czułego, coś, czego nie udało jej się

zauważyć nigdy przedtem. Podszedł do niej, wyjął ręce z kieszeni luźnych spodni i delikatnie złapał ją

za ramiona.

Bardzo się zmieniłaś- odezwał się łagodnie. - Zawsze byłaś piękna, ale teraz...

- Co teraz, James? -

dopytywała się, z trudem łapiąc oddech.

Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zastygł w bezruchu, nie mogąc wydobyć z siebie żadnego

dźwięku.

Keena przechyliła głowę i w tej chwili zauważyła nadjeżdżającego rollsa, który łagodnie zatrzymał się

przed jej

domem. Po chwili z samochodu wysiadł Nicholas, w jednej ręce trzymając duży skórzany neseser, a w

drugiej małą walizeczkę. Był ubrany w kosztowny tweedowy garnitur, który podkreślał jego masywną
sylwetkę. Jeżeli ktoś po-wiedziałby, że wyglądał bogato, użyłby zbyt słabego określenia. Wyglądał
imponująco. Poruszał się z wielką gracją, a gdy zauważył Jamesa, rzucił mu pogardliwe, wyzywają-

ce spojrzenie. -

Mam nadzieję, że zdążyłaś przygotować dla mnie pokój. Jestem już cholernie zmęczony

moim londyńskim biurem. Wpatrywała się w niego z otwartymi ze zdziwienia usta mi.

- Kto to jest? -

zapytał chłodno James.

Kena spojrzała na niego pozbawionym nadziei wzrokiem. Przez krótką chwilę zastanawiała się, czy

Jamek

uwierzyłby, że ten człowiek jest jej agentem ubezpieczeniowym. Zrezygnowała jednak z tego

naiwnego kłamstewka westchnęła głęboko, wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się przepraszająco.

- To jest Nicholas -

odpowiedziała. - Muszę teraz cię opuścić, ale, proszę, zadzwoń do mnie później. -

ch... tak, oczywiście - wyjąkał. Keena po raz pierwszy była świadkiem sytuacji, kiedy Jamesowi

zabrakło słów. Wydawał się dziwić, że jakakolwiek kobieta wybrała towarzystwo innego mężczyzny, mając

ego w zasięgu ręki.

Odwróciła się i szybkim krokiem weszła do domu. Co znowu wymyślił Nicholas? Czy naprawdę ma

zamiar za

trzymać się u niej?

A ty gdzie się wybierasz? - zapytała idącego za nią Nicholasa. - Do mojego pokoju. - Ty nie masz w

tym domu swojego pokoju.

Jeszcze nie mam? To zaraz będę miał - powiedziawszy to, podjął wspinaczkę po schodach.

- To mój dom! -

Kobieta podniosła głos. - Nie możesz się tu wprowadzić, nie pytając mnie nawet o

zgodę!

Myślisz, że uda ci się mi przeszkodzić? - zapytał uprzejmie, mierząc ją wzrokiem od stóp do głów. Pod

wpływem tego spojrzenia cofnęła się o kilka kroków.

- Nie jestem samotna ani bezbronna -

wskazała ruchem głowy kręcących się po domu robotników.

- Czy potrzebuje pani naszej pomocy? - Jeden z malarzy

zbliżył się do niej i popatrzył na gościa.

Nicholas spojrzał na mężczyznę z politowaniem.

Mam nadzieję, że jest pan ubezpieczony - odezwał się uprzejmie.

Robotnik natychmiast wrócił do przerwanej pracy, ze zdwojoną energią.

Tak jak powiedziałem, proszę pani - odparł po chwili - ja zaoferowałbym pokój temu zmęczonemu

człowiekowi,

Keena rzuciła mu piorunujące spojrzenie i przeniosła wzrok na drugiego robotnika, który zsunąwszy

czapkę na] oczy wydawał się nie zauważać niczego niezwykłego.

Nicholas uśmiechnął się szeroko i ruszył dalej.
Zrezygnowana poszła za nim, mimo że trzęsła się ze złości. Bezsilnie przypatrywała się, jak zagląda

kolejno do

wszystkich pokoi znajdujących się na piętrze. Wreszcie wybrał jeden i wniósł do środka swoje

bagaże.

Ten będzie dobry - mruknął, rozglądając się dookoła. -Antyczne meble... bardzo ładne. - Podszedł do

okna. -

Śliczny widok. Czy jest tu łazienka?

Nie jedna. Na piętrze są aż dwie. Jedna zaraz przy tym pokoju. Ale nie radzę ci się rozgaszczać. Nie

zostaniesz tutaj!

Przesunął wzrokiem po jej zgrabnej sylwetce.

O mój Boże, jesteś jeszcze piękniejsza, kiedy się tak złościsz

i zabierasz do bicia. Chodź tu i przestań

zaciskać pięści, moja mała złośnico - powiedział głębokim, aksamitnym głosem.

-Co ty tu w ogóle robisz? -

zapytała, czując, że ziemia usuwa się jej spod stóp. Wzruszył

ramionami.

Przecież widzisz. Wprowadzam się.

Na długo? - Dopóki znowu nie staniesz się sobą i nie wyzbędziesz

się tych miłostek. - Spojrzał jej w twarz. - Nie wrócisz do niego, kochanie. Nie pozwolę ci na to.

Policzki Keeny oblały się szkarłatem.

Zupełnie nie wiem, o co ci chodzi.

- Doskonale wiesz. -

Zbliżył się do niej o kilka kroków, a kobieta poruszyła się niespokojnie. - Nie

panikuj! Nie mam

zamiaru zapakować cię do łóżka. Czy znajdzie się jeszcze jeden wolny pokój na mój

gabinet?

- Gabinet jest na dole. -

Keena wyraźnie wpadała w furię. - Ale jest w nim pełno malarzy.

W takim razie niech idą gdzie indziej. Powiesz im to,

czy sam mam ich wy

rzucić?

Jutro skończą pracę i będziesz miał ten pokój do swojej dyspozycji - odparła ponuro. - Nicholas, nie

możesz zostać tutaj. To małe miasteczko. Wszyscy ludzie będą o tym plotkować. Będą myśleć, że jesteś

moim kochankiem.

Może będą mieli rację - zażartował, podchodząc jeszcze bliżej. - Chodź tutaj.

- Nicholas! -

Przywarła plecami do drzwi. Objął Keenę potężnymi ramionami. Jego rozbawione

ocz

y rzucały złośliwe błyski, kiedy szeptał jej do ucha jakieś sekretne myśli.

- Zawstydzona? -

mruknął. - Gdy flirtujesz z Harrisem, wcale nie wyglądasz na zawstydzoną. Dlaczego

nie spró

bujesz zachowywać się tak w stosunku do mnie?

Wcale z nim nie flirtuję. A skąd wiesz, że to był James? - zapytała zdenerwowana.

Owionął ją wspaniały zapach dobrej wody kolońskiej. Starała się nie dostrzegać rozmiaru i siły jego

ciała.

Wyczytałem to z twoich oczu, lisiczko. - Czuła, że jego wzrok przeszywają na wskroś. - Być może

wydaje ci się, że odzyskasz to, co utraciłaś przed laty. Szybko się jednak przekonasz, że jest to
niemożliwe.

To moje życie, Nicholas.

Zgoda, ale nie pozwolę temu anemicznemu snobowi skrzywdzić cię po raz drugi.

Drzwi uniemożliwiały jej ucieczkę, nie mogła już cofnąć się dalej.

Doceniam twoją troskę- powiedziała drżącym głosem.

Może jednak będzie lepiej, jeżeli zmienimy temat. Masz zamiar tracić tutaj swój cenny czas? - Nie miała

odwagi

spojrzeć

oczy.

Kiedyś

często

przypominałeś

mi,

że

jesteś bardzo zajętym człowiekiem.

Jego twarz wyrażała wyraźne rozbawienie.

Tylko praca, żadnych rozrywek... - mruknął, mrużąc oczy.

Obserwowała, jak jego twarz przybliża się. Doskonałe zdawała sobie sprawę, co się za chwilę stanie.
„Nic dziwnego, że zaszedł tak daleko - pomyślała, kiedy usta Nicholasa musnęły jej czoło. - Nie można

go zatrzy

mać. Jest jak rozpędzona lokomotywa".

Za chwilę wyważysz drzwi. Będzie z korzyścią dla nas obojga, jeżeli zaczniesz przytulać się do mnie.

- Denerwujesz mnie.

- Czy aby wiesz, co czujesz?

Przytulił ją mocno do siebie, a potem wziął na ręce i położył na łóżku. Odczuwała dziwny strach. Jeszcze
nigdy dotąd nie była tak blisko niego. Była przygnieciona zarówno jego ciężarem, jak i osobowością.
Wprawdzie całował ją namiętnie w samochodzie, ale to, co przeżywała wtedy, w żaden sposób nie może
się równać z jej obecnymi uczuciami. Nigdy nawet nie marzyła o takich emocjach. Nicholas utkwił wzrok
w jej oczach, odczytując w ten sposób, co dzieje się w kobiecym sercu. Drżała pod wpływem dotyku
jego ciała. Z pewnością musiał to wyczuwać.

- Nick... -

wyszeptała, a jej głos załamał się. - Jesteś jak ogień - powiedział cichym, stłumionym

głosem, kładąc się tuż obok. - Czuję, jak rozpalam cię swoim dotykiem. Czuję płomienie bijące z
twego ciała. Miała wrażenie, że już nigdy nie przestanie się trząść, Dłońmi delikatnie gładziła jego tors

przez cienki m

ateriał koszuli. Palcami dokładnie wyczuwała każdy mięsień.

- Nick... -

jęknęła. Przymknęła oczy, a jej ciało bezwiednie odpowiadało na pieszczoty mężczyzny.

Mimowolnie przysunęła się bliżej, Manipulowała przy guzikach koszuli.

- Rozepnij je, Keeno - wysze

ptał. - Dotykaj mnie. Dookoła panowała niczym nie przerywana cisza.

Patrząc Nicholasowi prosto w oczy, kobieta rozpięła guziki i zaczęła delikatnie gładzić ciepłą, szeroką,
porośniętą ciemnym włosem pierś. Wtedy poczuła, że i on drży.

Jesteś... przypominasz mi... ciepły głaz - wyszeptała niespokojnie.

Rozpaliłaś mnie swoim żarem - Nicholas oddychał z trudem, z radością poddając się jej delikatnym

dłoniom. - Jeszcze nigdy przedtem nie pragnąłem tak dotyku kobiety! Żadna nie działała na mnie w taki

sposób.

Głos, który ich doszedł niespodziewanie, zabrzmiał niczym roztrzaskana o podłogę szklanka.

Keeno! Zejdźcie na lunch! - zawołała znajdująca się w holu Mandy.

Z ust kobiety wydostał się ledwie słyszalny jęk, a jej oczy powiedziały mu, jak bardzo niezadowolona

jest z na

głego pojawienia się intruza.

Oddech Nicholasa był przyspieszony.

Będzie jeszcze okazja - powiedział sarkastycznie.

Zdobyła się na nieznaczne skinienie głowy. Nicholas podniósł się, podszedł do drzwi i otworzył je,

nim Keena

zdążyła go powstrzymać.

Co będziemy jedli? - zapytał stojącej na progu Mandy, spokojnie zapinając guziki koszuli.

Mandy rozpromieniła się na jego widok.

- To, co pan najbardziej lubi. -

Starała się ukryć uśmiech, widząc zarumienioną twarz i rozbiegane

spojrzenie swojej

młodej pracodawczyni. - Sznycel, bułeczki domowego wypieku, ziemniaki w potrawce

i świeżutką szarlotkę.

Chyba kiedyś zabiorę cię Keenie - powiedział mężczyzna, mrugając szelmowsko okiem.

Nie jestem pewna, czy Mandy by z tobą wytrzymała -mruknęła w odpowiedzi.

Zachichotał.

- Nigdy nic nie wiadomo.

Keena, pragnąc jak najszybciej dojść do siebie, na drżących nogach ruszyła za Mandy do kuchni. Nawet

nie obej

rzała się, czy Nicholas podąży za nią, toteż nie mogła widzieć jego kpiącego spojrzenia.

Jeszcze te

go dnia, w godzinach popołudniowych, zadzwonił James i zaprosił Keenę na kolację.

Oczywiście, jeżeli twój gość nie będzie miał nic przeciwko temu - dodał złośliwie.

Keena mocniej zacisnęła palce na słuchawce. - Mój... gość nie będzie mi mówił, co mam robić.

Nicholas jest tylko dobrym przyjacielem.

Skoro tak twierdzisz. Czy odpowiada ci szósta? Myślę, że moglibyśmy pójść do Magnolia Room.

Doskonale pamiętała tę ekskluzywną restaurację. Przejeżdżała koło niej, gdy skończyła osiemnaście lat i
wyjeżdziała z Ashton do Atlanty. Bardzo wtedy płakała i przez łzy widziała wizerunek Jamesa,
gdyż ta właśnie restauracja była jego ulubionym miejscem. - Z przyjemnością - mruknęła. - Zatem

do zobaczenia o szóstej. Jame

s odłożył słuchawkę, a ona ciągle stała i wpatrywała się w swoją,

zastanawiając się, w jaki sposób zdoła wytłumaczyć to Nicholasowi. Była pewna, że taka wiadomość

nie wprowadzi go w dobry nastrój.

Nicholas dokonał niezbędnych zakupów w miasteczku, a potem

zamknął się w gabinecie. Keena słyszała, że przez cały czas okupował telefon. W przerwach między

rozmo

wami szwendał się po domu, ale kobieta umiejętnie schodziła mu z drogi. Zauważyła, że podobnie

zachowywali się robotnicy. Wszyscy z daleka obchodzili gabinet, z wyjątkiem Mandy, która co chwilę

chodziła tam znosząc Nicholasowi najróżniejsze przysmaki.

- Ciekawa jestem, dlaczego tak go rozpieszczasz? -zapyt

ała nagle Keena, ale w odpowiedzi uzyskała

tylko zdzi

wione spojrzenie, któremu towarzyszyło uniesienie brwi.

Zeszła na dół na pięć minut przed przybyciem Jamesa. Miała na sobie oryginalną sukienkę, którą
zaprojektowała dla sławnej aktorki, a potem zadecydowała, że coś błyszczącego będzie bardziej

odpowiednie dla tego rodzaju

klientki. Sukienka była zielona - bardziej oliwkowa niż

szmaragdowa - us

zyta z miękkiego aksamitu. Miała długie bufiaste rękawy, przedłużony stan i potężny

dekolt. Kolor

materiału doskonale harmonizował z barwą jej oczu i kontrastował z czerwienią ust i

różowymi policzkami. Na ramiona spływały świeżo umyte, ciemne kręcone włosy Spojrzała na siebie

krytycznie w lustrze jeżeli ten strój nie sprawi, że James zakocha się w niej, to już nic nie będzie w stanie
tego zrobić.

Wyglądasz czarująco - mruknął stojący w drzwiach gabinetu Nicholas.

Odwróciła się do niego. Miał na sobie spodnie z tweedowego garnituru, ale zdjął już marynarkę;

jedwabny krawat

zwisał luźno na szyi, a guzik przy kołnierzyku koszuli był odpięty. Rzadko kiedy Keena

miała okazję widzieć go ubranego nieelegancko i na luzie. Włosy były w nieładzie a w prawej ręce widniał
zapomniany niedopałek papierosa. Ręce świerzbiły ją, by go dotknąć.

- Wychodzisz? -

zapytał miłym głosem. Z trudem przełknęła ślinę.

- Tak, z Jamesem -

odparła sucho. Podniósł jedną brew.

-Och?

Zesztywniała, słysząc kpiący ton jego głosu.

Tylko Nicho

las potrafił okazać niesmak pogardę i złośliwość w jednej sekundzie, za pomocą niewinnego

zdawa

łoby się, westchnienia.

- Zaprosi! mnie na obiad -

próbowała się wytłumaczyć

Mam

nadzieję,

że

nie

zamierzasz

wrócić

późno.

Nie

cierpię czekać na kogokolwiek.

Mam dwadzieścia siedem lat - przypomniała. - Nikt nie musi na mnie czekać, nie wymagam tego nawet

od Mandy.

Cóż,

kochanie.

Pozwól,

że

sam

tym

zadecyduję.

Znowu uśmiechnął się złośliwie.

Mandy przygotuje ci coś do zjedzenia.

Wiem, mówiła mi już o tym.

Jest już James - mruknęła, kiedy usłyszała silnik zatrzymującego się pod domem samochodu.

W takim razie, baw się dobrze. Jeśli będziesz mogła -powiedział, wzruszając ramionami.

Wszedł do gabinetu i zamknął za sobą drzwi.

Magnolia Room była jedną z najlepszych restauracji w Ashton. Budynek był jasny, przestronny i

elegancki.

Kiedy dziewięć lat temu Keena znalazła się tam po raz pierwszy, z wrażenia zaparło jej dech

w piersiach. Opo

wiedziała o tym Jamesowi, gdy tylko usiedli przy stoliku. Jednak na bywalczyni

najbardziej wyszukanych lokali,

w jaką przeobraziła się Keena, ta restauracja nie zrobiła najmniejszego

wrażenia. Przyczyną niepokoju był towarzyszący jej mężczyzna.

W chwili, gdy kelner przyniósł menu, James przypatrywał się jej zmienionymi oczyma. Jego spojrzenie

wyrażało całkowitą aprobatę.

Ależ ty się zmieniłaś - mruknął miękko, a Keena pomyślała, że mimo upływu czasu nadal potrafi być

bardzo cza

rujący.

Poczuła na sobie palący wzrok i poczuła dziwne ukłucie w sercu. Jednak nie było to uczucie, którego

oczekiwała. Nieświadomie chciała, żeby wydarzyło się coś zupełnie niesamowitego.

Niespokojnie poruszyła się na krześle. Nicholas niejednokrotnie już sprawiał, że czuła się w taki właśnie

sposób. Ale co on robi w jej domu? Jutro rano jego odwied

ziny będą tematem plotek w całym

miasteczku, Keena nie prz

ejmowała się plotkami, ale miała plany, których nie uda się jej zrealizować,

jeżeli nie znajdzie sposobu, by pozbyć się Nicholasa.

Czy powiedziałem coś niewłaściwego? - spytał Jamek zmienionym głosem.

Zmusiła się do powrotu na ziemię.

Oczywiście, że nie.

Uśmiechnęła się jednym ze swoich najładniejszych uśmiechów i delikatnie dotknęła jego dłoni.

Rozkoszuję się tą chwilą. Pamiętasz, kiedy otworzono tę restaurację? Mayor Henderson przeciął

wstęgę, a Lieutenant Governor był pierwszym gościem.

On był przyjacielem Maxa - wyjaśnił mężczyzna, a Keena zrozumiała, że chodzi mu Maxa Kellsa,

właściciela tego lokalu.

Powiedz mi, jak miewa się Max?

Wzruszył ramionami.

Przypuszczam, że dobrze. Ostatnio byłem bardzo zajęty i nie miałem czasu go odwiedzić.

James wpatrywał się w nią bezustannie, odwrócił wzrok tylko na chwilę, by złożyć kelnerowi

zamówienie.

Naprawdę, bardzo się zmieniłaś - powtórzył po raz kolejny. - Aksamitna suknia, wyszukane

zachowanie, elo

kwencja. Naprawdę zajmujesz się szyciem ciuchów?

Od tego zaczynałam. Teraz jestem projektantką mody. Projektuję dla najbardziej ekskluzywnych

domów mody

w kraju i za granicą.

To... w takim razie nie jesteś utrzymanką tego pana, którego nazywasz tylko przyjacielem? - zapytał

bezceremonialnie.

Ten problem wydawałby się oczywisty dla każdego, kto choć trochę zna Keenę. Jednak to pytanie

przypomniało kobiecie, jak okrutny potrafi być James.

- Nie -

odpowiedziała chłodno. - Nicholas nie utrzymuje mnie.

- Nicholas?

- Coleman -

dodała i podniosła do ust kryształową szklankę. - Z pewnością słyszałeś o fabryce nazwanej

jego nazwiskiem. U

niósł brwi w geście zdziwienia. - Niezłe towarzystwo. - Mężczyzna uśmiechnął się sztu-

cznie

. Zdawał sobie dokładnie sprawę, że chociaż w Ashton uchodził za bogatego człowieka, ów Coleman

mógł za wszystko co ma, za cały jego majątek, zapłacić od ręki gotówką i w ogóle nie poczuć tego

wydatku w swoim bu

dżecie.

- Czy on jest twoim kochankiem? -

zapytał niby obojętnie, ale Keena wiedziała, że zżera go ciekawość.

Niespokojnie

błądził oczyma po jej twarzy i nerwowo bawił się szklanką. Uśmiechnęła się tylko. - A

jak się tobie powodzi? - Zupełnie zignorowała jego pytanie.

Wzruszył ramionami wiedząc, że po tym, co usłyszał o Colemanie, jego własny business z pewnością

nie wyda się atrakcyjny.

Chodzi ci o fabrykę? Cóż, mogłoby być gorzej. A może myślałaś o mnie? - Zaśmiał się cicho. -

Ostatnio czuję się trochę samotny.

Naprawdę? Ja nie mam czasu, by się czuć samotnie. Jestem zawsze bardzo zajęta.

Nie masz zamiaru wrócić do Ashton, Keeno? - zapytał niespodziewanie.

Spojrzała mu prosto w oczy i nagle wróciła pamięć tamtych dni. Czas, kiedy James wyśmiewał się z niej,

doku

czał. Jego pierwsze pocałunki, długie spacery po lesie. I ten wieczór, kiedy stała się kobietą, jego

okrutne nieczułe ręce...

Wiesz, Keeno, tęskniłem za tobą - powiedział łagodnie, delikatnie głaszcząc jej rękę.

„Nie wierz w to -

upominała samą siebie. - Nie słuchaj tych bzdur".

Ale wspomnienia były zbyt silne, a James taki przystoi ny. Jak mogła się powstrzymać od słuchania tych

miłych słów.

Ja... także za tobą tęskniłam - odparła z wahaniem w głosie.

Stojący cierpliwie kelner zdołał wreszcie uchwycić spojrzenie Jamesa i zaczął zdejmować z tacy

zamówione dania.

ły to ostrygi, wyszukana sałatka, filet z soli i grzanki] z masłem.

James chrząknął, jego twarz zdradzała aż nadto wyraźnie zainteresowanie Keena. Kobieta dostrzegła, że

patrzy na

nią w zupełnie nowy, ekscytujący sposób. Uśmiechnęła się. Ten wieczór był pełen

niespodzianek.

Czy nie zechciałabyś po kolacji pojechać nad jezioro.

Było to jedno z jego ulubionych miejsc. Oczy Keeny bezwiednie spoczęły na jego wargach. Miał
takie ładne usta. Były zbyt pełne i zbyt ładnie wykrojone, żeby należeć do mężczyzny. Zastanawiała się, co
czuła, kiedy ją całował. Chciałaby wiedzieć, czy nauczył się być bardziej czuły i cierpliwy w obcowaniu z

kobietami. Nie wiadomo dla

czego, jej myśli znowu skupiły się na Nicholasie. Przypomniała sobie, jak

całował ją w samochodzie i zarumieniła się mimowolnie.

James pomyślał, że stało się tak na skutek jego propozycji i skrzywił usta w wyrażającym pewność siebie

uśmiechu.

-I co ty na to? -

mruknął, przykładając do ust kieliszek wina.

- Hmm... -

zaczęła.

- Przepraszam -

przerwał im kelner - jest telefon do pana.

James wymamrotał coś pod nosem i wyraźnie niezadowolony wstał od stolika.

- Przepraszam na moment, kochanie.

Kochanie! -

Nie ma o czym mówić.

prowadziła go spojrzeniem do miejsca, gdzie stał aparat telefoniczny. Obserwowała jego szczupłą

sylwetkę, kiedy prowadził rozmowę, a potem gwałtownie odłożył słuchawkę. Po chwili był już z powrotem

przy stoliku, a jego twa

rz wyrażała ogromne zakłopotanie.

Musimy, niestety, opuścić lokal. - Zamilkł na chwilę, dopijając wino. - Nie jestem w stanie wyrazić,

jak bardzo m

i przykro. Odwiozę cię do domu.

Czy stało się coś złego? - Mają pewne problemy w fabryce. - Westchnął. - Dziwne, nie pamiętam,

żeby strażnik był przeziębiony. Być może jego głos został zniekształcony na skutek zakłóceń na linii.
Keenie natychmiast przyszła do głowy pewna mysi. - Czy chodzi ci o to, że mówił niskim,
zachrypniętym głosem? - zapytała z udaną ciekawością.

Dużo niższym niż zazwyczaj - powiedział, regulując rachunek. - Zawsze chciałem zarządzać fabryką.

e gdy po śmierci ojca moje marzenie ziściło się, doszedłem do wniosku, że nie jest to takie proste, jak

przypuszczałem, Czasami żałuję... - Wzruszył ramionami. - Nieważne. Może to właśnie było mi
sądzone. - Uśmiechnął się do niej. - Mam nadzieję, że piękna czarodziejka rozwieje zły urok, który
ktoś na mnie rzucił.

Odwzajemniła uśmiech i ruszyła za mężczyzną w stronę wyjścia.
Przez całą drogę rozmyślała o tajemniczym telefonie. Nie podzieliła się swoimi podejrzeniami z

Jamesem, ale

była niemal pewna, że w fabryce zupełnie nic się nie wydarzyło.

James zatrzymał samochód tuż za eleganckim rolls-royce'em.

Może spotkamy się jutro wieczorem? O cholera! Nic, nie mogę. Muszę spotkać się w interesach z

facetem z At

lanty. Ale zapraszam cię w czwartek na obiad. - W jego głosie słychać było prośbę.

Bardzo chętnie zjem z tobą obiad.

Przepraszam, że musiałem przerwać spotkanie -mruknął, pochylając się nad nią. Zanim jednak zdążył ją

pocałować, zapaliła się latarnia oświetlająca ganek. James cofnął się gwałtownie. - W takim razie, dobranoc -
dodał i chrząknął, by ukryć zmieszanie.

- Dobranoc -

odparła Keena, z trudem ukrywając wściekłość, jąkają ogarnęła.

Jak tylko znajdzie się w domu, udusi Nicholasa Colemana gołymi rękami.

Czy twój gość przyjechał na długo? - zapytał James, spoglądając z niechęcią na rollsa.

- Nie -

odpowiedziała pewnie. Wysiadła z samochodu i pomachała mu ręką na pożegnanie.

Kiedy znalazła się w domu, jej ciało trzęsło się ze zdenerwowania. Wchodząc po schodach, przeskakiwała

po dwa stopnie naraz. Jej

zielone oczy pałały złowrogim blaskiem.

Słysząc jej kroki, Mandy uchyliła drzwi swego pokoju.

Tak wcześnie? - zapytała, podnosząc brwi. Keena spojrzała na nią.

Czy Nicholas dzwonił gdzieś tego wieczora?

Tak, przez cały czas nie odchodził od telefonu. Przepraszam, że zapaliłam światło na ganku, ale

usłyszałam samochód i chciałam zobaczyć, kto przyjechał. Nie przypuszczałam, że wrócisz do domu

tak szybko...

Keena w zniecierpliwieniu machnęła tylko ręką.

- Gdzie jest Nicholas?

Przypuszczam, że na górze. Zdaje się, że napuszczał sobie wody do wanny.

Bez wątpienia szykuje się do łóżka.

Nie mówiąc nic więcej, Keena podała Mandy swój płaszcz oraz torebkę i podjęła dalszą wspinaczkę po

schodach.

- Tym razem nie ujdz

ie mu to na sucho. Nie pozwolę, żeby ten tyran miał nade mną kontrolę - zdołała

jeszcze

usłyszeć pokojówka.

Uśmiechnęła się wyrozumiale i zniknęła w swoim pokoju.
Keena, bez chwili zastanowienia, otworzyła drzwi do pokoju Nicholasa i pewnym krokiem wmaszerowała

do środka.

Zobaczyła stojącego naprzeciw niej Nicholas. Waśnie zajęty był rozczesywaniem mokrych po kąpieli

włosów. Dopiero po chwili uświadomiła sobie, że jego potężne, pokryte ciemnym włosem ciało, było
zupełnie nagie.

Rozdział czwarty

Keena stała jak skamieniała na progu pokoju i bezwiednie wpatrywała się w mężczyznę.
Uniósł brwi w geście zdziwienia, jakby był zupełnie nieświadomy swojej nagości.

Proszę, wejdź - zaprosił ją, uśmiechając się nieznacznie. Odłożył grzebień i włączył elektryczną

maszynkę do golenia. - Muszę robić to dwa razy dziennie, bo inaczej mógłbym używać twarzy zamiast
papieru ściernego - skomentował swoje poczynania, przykładając golarkę do brody. - Siadaj i opowiedz mi o

swojej randce.

- Och... -

usiłowała coś powiedzieć, ale głos uwiązł jej w gardle.

Nie była niewinna, ale nigdy nie myślała, że widok nagiego mężczyzny może ją tak oszołomić. Nie

mogła oderwać od niego oczu. Nigdy nie zdarzyło się jej nazwać mężczyznę pięknym, ale dla określenia

urody Nicholasa

z pewnością nie znalazłaby innego słowa. Jego potężne, muskularne ciało było idealnie

zbudowane i nie miało ani grama tłuszczu.

On także patrzył na nią, a na jego twarzy zakwitł uprzejmy uśmiech.

Jeżeli ja nie jestem zakłopotany, to ty także nie powinnaś czuć się w ten sposób. Siadaj. Jesteś całkowicie

bezpieczna.

Podeszła sztywno do krzesła i ciężko na nie opadła.

Ja... chciałam tylko zadać ci jedno pytanie - odezwała

się zdławionym głosem.
Przejrzał się w lustrze, gładząc wierzchem dłoni świeżo ogolony policzek. - Słucham.

Czy dzwoniłeś do restauracji i powiedziałeś Jamesowi, że w jego fabryce są jakieś kłopoty? -

wypaliła Keena.

A w której restauracji byliście?

Siłą woli próbowała powstrzymać się od patrzenia na niego.

Zarumieniłaś się, wiesz ó tym? Może wreszcie uświadomiłaś sobie, że jestem mężczyzną i

zaczniesz traktować naszą znajomość inaczej.

Posłuchaj... ja... to jest...

-O

mój Boże, ty naprawdę jesteś zawstydzona. Muszę cię kiedyś zabrać na film porno, może wtedy

przestaniesz

reagować w ten sposób.

Uśmiechnęła się nieśmiało. - Nie będę oglądać w twoim towarzystwie żadnych filmów.
Zachichotał, ponownie przeglądając się w lustrze. - Powinnaś się cieszyć, że nie założyłem szlafroka W

im wieku nie każdy lubi być oglądany nago. - Nawet przez kobiety? Rzucił Keenie namiętne

spojrzenie, które prz

yprawiło ją o przyspieszone bicie serca. - Zależy, jakie kobiety.

Chyba nie chcesz przez to powiedzieć... że ja... -zdołała wyjąkać zmieszana kobieta.

Nie. Nic podobnego nie miałem na myśli. Mimowolnie znowu przesunęła wzrokiem po jego nagim

ciele.

- I

co, aprobujesz mój wygląd? - zapytał cicho.

Momentalnie skierowała wzrok w inną stronę, zakłopotana faktem, że tak wiele zachwytu wzbudził w

niej ten

mężczyzna.

Przepraszam. Nie miałam zamiaru ci się przyglądać.

Przecież mówiłem, że nie sprawia mi to przykrości.

Keena kątem oka dostrzegła, że powoli przesuwał się w jej kierunku. Momentalnie zerwała się z
krzesła.

Osłupiały Nicholas zatrzymał się w miejscu. Nigdy dotąd nie patrzył na nią w ten sposób. Jego oczy

wyrażały ogromne pożądanie, ale w tej chwili także błyszczały złowrogo.

Nie zmuszałem cię, byś odwiedzała mnie, gdy jestem nagi. Chyba lepiej będzie, jeżeli pójdziesz do

swojego pokoju -

powiedział oschle, podchodząc do szafy. Wyjął z niej krótki trykotowy szlafroczek i

założył go na siebie.

- Przepraszam -

powiedziała, świadoma tego, że niepotrzebnie się przestraszyła - Nicholas, nie chciałam

zacho

wać się w taki sposób, ja... ja... cholera, a czego się spodziewałeś?! Przyznasz, że nie jest to typowa

sytuacja, w jakiej

prowadzi się konwersację.

- Zapomnij o tym.

Wziął do ręki grzebień i przeczesał nim włosy. Jego twarz, pozostała pochmurna i nieprzystępna.

Stała pośrodku jego pokoju, nie bardzo wiedząc, jak powinna się teraz zachować i skubała palcami

kosztowny

materiał swojej sukni.

- Nick... - zacz

ęła, ale zabrakło jej słów, by powiedzieć coś więcej.

Idź już spać, Keena. - Jego głos zabrzmiał obco.

Nie mogę, gdyż wiem, że jesteś na mnie wściekły. Zrozum, spanikowałam. Ale mam świadomość, że

zacho

wałam się beznadziejnie głupio. Cieszę się, że nie wyskoczyłam przez okno.

Miała wrażenie, że nieco się udobruchał. Jego usta najpierw wykrzywiły się w ledwie zauważalnym

uśmiechu, a potem zachichotał cicho.

Jesteśmy na piętrze - przypomniał. - Nawet by mi to przez myśl nie przeszło. Wzruszył

ramionami.

Być może i ja przesadziłem. Ale wiesz przecież, że jestem cholernie drażliwy.

Powoli zaczynała rozumieć, o co mu chodzi. Wiedziała, że mężczyźni są przewrażliwieni pod pewnymi

względami jednak dotąd nie miała okazji przekonać się, jak bardzo wrażliwy jest Nick.

Nicholas, musisz zdawać sobie sprawę z tego, że jesteś wspaniałym, przystojnym mężczyzną.

Rzucił w jej kierunku krótkie spojrzenie. - W porównaniu z kim?

Byłbyś zdziwiony, gdybym ci powiedziała. - Kłamczucha. - Odłożył grzebień i włożył ręce do kieszeni

szlafroka. -

Być może nie jesteś westalką, kochanie, ale jestem cholernie pewny, że nie bardzo masz mnie

z kim porównać. - Nicholas najwyraźniej wpadł w wisielczy humor. Keena doskonale wiedziała, o czym

on mówi, ale nie

miała zamiaru dać mu satysfakcji i kontynuować tego bezsensownego dialogu.

Wprawdzie nie znał całej prawdy o niej i Jamesie, ale kiedyś była na tyle głupia, że opowiedziała mu

fragment tej historii.

- Dlaczego nigdy nie odpowiadasz na moje pytania? -

Wróciła do tego, o czym rozmawiali zaraz po jej

wtargnięciu

do pokoju Nicholasa. -

Nawet nie zapytałeś mnie, dlaczego tak wcześnie wróciłam do

domu!

Zamrugał powiekami. - Może choć tym razem oszczędzisz mi swoich opowieści?

Westchnęła.

Nie chcesz wiedzieć, dlaczego tak szybko rozstałam się z Jamesem?

Harris nie jest chyba na tyle głupi, żeby ciągnąć cię ze sobą do fabryki, skoro mają tam jakieś kłopoty.

- Aha! -

wykrzyknęła. - A więc to ty dzwoniłeś!

Nudziłem się - powiedział, niedbale wzruszając ramionami. - Nie znalazłem tu ciekawego zajęcia. -

Rozejrzał się po pokoju. - Chociaż mogłem zamiast tego pomalować drzwi. Że też wcześniej nie wpadłem

na ten genialny po

mysł.

Równie dobrze mogłeś wrócić do Nowego Jorku -zasugerowała.

Zrobiłem sobie wakacje. Należą mi się. Przecież wiesz, jak ciężko ostatnio pracowałem.

Tak, wiem. Ale czy nie mógłbyś spędzić swoich wakacji w Acapulco, na Martynice czy Paryżu?

Podoba mi się tutaj.

- Nicholas! -

Tupnęła stopą odzianą w elegancki pantofel na wysokim obcasie. - Czy zastanawiałeś się

nad tym, il

e będzie plotek, jeżeli zostaniesz tutaj? James uważa, że powinnam sobie tego oszczędzić.

Naprawdę? - zakpił. - A to mnie rozczarował!

- Obracasz wniwecz moje wszystkie plany! - Oczy Ke

eny rzucały gniewne błyski.

Do diabła! Dzięki tobie moje też zostały pokrzyżowane.

- Nie mam zamiaru, powtarzam, nie mam zamiaru wró

cić do Nowego Jorku, zanim nie wykończę

remontu domu

i nie wydam przyjęcia. Powiedz mi, czego ty właściwie chcesz, Nicholas. Co usiłujesz w

ten sposób osiągnąć?

Może w ten sposób chcę cię przekonać, żebyś przestała uciekać ode mnie. Myślałaś kiedyś o tym w ten

sposób?

Spojrzała na niego

Przecież nie uciekam od ciebie - zaprotestowała. - Kochanie, być może nie zdajesz sobie z tego sprawy,

ale od czasu, kiedy się poznaliśmy, pozwoliłaś mi się do siebie zbliżyć, a teraz robisz wszystko, by się
oddalić. - Co ty opowiadasz? Obrócił się, by sięgnąć po papierosy i zapalniczkę. Zapalił i dopiero wtedy
spojrzał na nią ponownie. Wydmuchnął chmurę niebieskawego dymu.

Czego się boisz, Keeno? Czy twoje doświadczenia związane z seksem są aż tak przykre, że chcesz z

niego

całkowicie zrezygnować. A może obawiasz się, że i ja będę zbyt brutalny w stosunku do ciebie.

Keeno, uwierz mi, z

wyjątkiem chwil, kiedy doprowadzasz moją krew do wrzenia, jestem bardzo

cierpliwym kochankiem.

Ja... nie boję się ciebie. - Konwersacja zeszła na nie bezpieczne tory. - Nie poganiaj mnie, Nicholas.

Nie poganiać cię, na miłość boską, przecież znamy się już sześć lat! - Krzyknął, a oczy błyszczały mu

groźnie. - Świat jest pełen kobiet! - wybuchła. - Jeżeli pragniesz tylko zaspokoić swoje pożądanie,
jestem pewna, że bez problemu znajdziesz kogoś w miasteczku.

Wyglądał tak, jakby właśnie wymierzyła mu policzek. Keena była spięta, jak chyba jeszcze nigdy

przedtem. Była gotowa uciekać, gdy tylko dostrzeże najmniejszy ruch Nicholasa. Obserwowała, jak
mężczyzna powoli dochodzi do siebie. Odwrócił się od niej i podszedł do łóżka. Nastawił budzik i postawił
go na stojącym tuż obok stoliku nocnym.

Byliśmy przyjaciółmi przez tak długi czas – odezwał się cichym głosem. - Myślałem, że znasz mnie

na tyle

dobrze, żeby wiedzieć, że nigdy nie pomyślałbym o tobie w ten sposób.

Kobieta poczuła się osaczona, krwawy rumieniec wystąpił na jej policzki.

Nie chciałam tego powiedzieć. Nick, nie wiem, co się ze mną dzisiaj dzieje, ale nie miałam zamiaru

powiedzieć nawet połowy tego, co usłyszałeś. Jestem... chyba bardzo zdenerwowana i to wszystko. -
Przesunęła ręką po włosach. - Proszę, zapomnij o tym.

Nie ma o czym mówić.

Rozwiązał pasek szlafroka, a potem rzucił go na krzesło i wsunął się pod kołdrę.

Kochanie,

czy

możesz

wyłączyć

światło,

jak

będziesz

wychodziła? - Ziewnął. - Boże, ależ jestem zmęczony.

Przyglądała mu się badawczym wzrokiem. Był silny i potężny, wyglądał bardzo imponująco.

Zaprag

nęła nagle znaleźć się w jego łóżku i poczuć męskie ramiona. Miała dzisiaj straszny dzień. Zamiast

cieszyć się obecnością Nicholasa, starała trzymać się z daleka od niego. A teraz zrobiła mu dziką awanturę,
bez żadnej właściwie przyczyny. Przecież James Harris nic już nie znaczył w jej życiu. Mimo to,
dzisiejszego dnia wysunął się na pierwszą pozycję, przed Nicholasa. Boże, usłyszał od niej tyle przykrych
słów. Nienawidziła się za każde z.nich.

- Nick... -

wyszeptała drżącymi wargami, a oczy zaszły jej łzami.

Przyglądał się jej smutnej twarzy i nagle wyciągnął ramiona.

Chodź tu, lisiczko - powiedział czule.

Szybko podbiegła do łóżka i wtuliła się w potężne ramiona Nicholasa. Jej policzek dotykał nagiej, ciepłej,

porośniętej ciemnym włosem piersi. Czuła zapach dobrego mydła i drogiej wody kolońskiej. Jeszcze nigdy
przedtem nie czuła się taka bezpieczna, całkowicie bezpieczna.

Byłam okropna, prawda? Och, Nick, co się ze mną dzieje? - załkała.

Łamie się skorupa, to wszystko - mruknął, uspokajają-co gładząc ją po plecach.

- Skorupa? -

Skorupa, pancerz, powłoka. Nazwij to jak chcesz. Chodzi mi o to, czym otaczałaś się przez

ostatnie sześć lat -wyjaśnił. - Wiem, że byli jacyś mężczyźni w twoim życiu, ale ładnemu nie pozwoliłaś
przekroczyć pewnej bariery. Powiedziałbym, że zostałaś nietknięta emocjonalnie.

Podniosła głowę i spojrzała mu w oczy, ale zaraz potem przeniosła wzrok na stojące przy ścianie krzesło. -

Nick...

- Hmm -

mruknął. Zagryzła wargę, zastanawiając się, jak wyrazić swoje myśli. Delikatnie pociągnął

ją za włosy. - Mam wrażenie, że chciałaś mnie o coś zapytać. Zrób to, nie krępuj się.

Czy ma znaczenie to, że w moim życiu byli inni mężczyźni? -Dla mnie? Nie. A dlaczego pytasz? Samą nie

bardzo wiedziała, dlaczego zadała to pytanie. Tym bardziej nie potrafiła wytłumaczyć tego Nicholasowi.
Czuła tylko, że bardzo duże znaczenie ma dla niej odpowiedź, bez

względu na to, że w prawdziwym słowa

tego znacze

niu, w jej życiu był tylko jeden mężczyzna.

Dlaczego nagle zamilkłaś? - Głos Nicholasa zabrzmiał bardzo czule.

Przesunęła się nieco i pogładziła delikatnie ciemne włosy na jego piersi.

Nie potrafię cię rozgryźć. - Wpatrywała się w jego oczy, szukając odpowiedzi na nie zadane pytania,

ale nie

znalazła tam nic, co zaspokoiłoby jej ciekawość. - A co chciałabyś wiedzieć?

- Nick, pragniesz mnie? -

Słowa z trudem przechodziły jej przez gardło. Wyszeptała je niczym

tajemniczy sekret.

Ścisnął mocno jej palce.

- Co to za idiotyczne pytanie?! -

Zachichotał cicho i Keena pomyślała, że zachowuje się raczej jak

przyjaciel,

którym do tej pory był, niż jak kochanek.

- Odpowiedz! -

nalegała.

Westchnął głęboko.

Nie mam nastroju do rozmowy na ten temat. Jest już późno, a ja jestem cholernie zmęczony,

Zbyt zmęczony, żeby odpowiedzieć na jedno pytanie? - Keena znowu zaczynała się denerwować.

Podniósł brwi.

- Panno Whitman -

powiedział przyciszonym głosem. - Na to pytanie mógłbym odpowiedzieć w sposób,

który

zszokowałby twoją niewinną duszę. - Zaśmiał się ponownie, widząc że na jej brzoskwiniowych

policzkach pojawia

się szkarłatny rumieniec. - Widzę, że dobrze mnie zrozumiałaś. A teraz, jeżeli

wyczerpałaś już wszystkie bezsensowne pytania, może zostawiłabyś mnie w spokoju i pozwoliła trochę
pospać? Twoja obecność, mówiąc szczerze, trochę mnie rozprasza.

Z gardła Keeny wydostał się dziwny dźwięk, który najprawdopodobniej był śmiechem, choć w ogóle go

nie przy

pominał.

Czy ty zawsze musisz narzekać?

Nie wiadomo dlaczego, ale ostatnie zdanie Nicholasa

sprawiło jej przyjemność. Miło było mieć

świadomość, że jej obecność rozprasza kogoś.

Chyba, że zechciałabyś zdjąć tę suknię i przedyskutować tę kwestię? - zapytał, mrużąc oczy.

Dlaczego miałabym zdejmować suknię? - zapytała niewinnie, podnosząc się, by zdjąć z siebie ubranie.

- Kusisz los, lisiczko -

mruknął, podpierając się na łokciu, by móc lepiej się jej przyjrzeć.

Spojrzała w oczy Nicholasa, ale nie dostrzegła w nich ani krzty rozbawienia.

Czy będzie to dla ciebie straszna wiadomość, jeżeli powiem, że chcę się z tobą kochać?

Jak na kobietę, która chciała przed chwilą wyskakiwać przez okno, stałaś się nagle cholernie odważna.

Spuściła głowę. -Jestem trochę zażenowana.

Wiem o tym, ale chcę cię uświadomić, że nie doda to uroku żadnemu romansowi - powiedział sucho. –

Wyrzuć ze swojego serca Harrisa, zanim zaczniesz składać mi jakiekolwiek propozycje, Keena. - W
jego głosie było wyraźnie słychać groźne nuty. - Albo oddasz mi całą siebie, albo w ogóle z ciebie
zrezygnuję. Nie chcę się z nikim tobą dzielić.

Nie bardzo wiedziała, czy uznać jego słowa za obrazę, czy za pochlebstwo. Zaskoczyła ją siła

własnego pożądania. Jeszcze nigdy nie pragnęła tak żadnego mężczyzny.

Nie rozumiesz dlaczego spotykam się z Jamesem -zaczęła cichym głosem.

- Nie? -

Oceniał jej szczupłą sylwetkę okiem znawcy. - Rozumiem to lepiej niż sobie wyobrażasz. Nie

musisz

nikomu nic udowadniać, Keeno. Przecież osiągnęłaś już w życiu bardzo dużo. Pomyśl, jak

daleko zaszłaś. Ale coś w głębi twego serca zmusza cię, żebyś przekonała samą siebie, że możesz
odnieść jeszcze jeden sukces. I do tego właśnie potrzebny jest ci James Harris. - Przewrócił się na brzuch
i objął ramionami poduszkę. - Prowadź swoją grę, kochanie, ale nie oczekuj z mojej strony żadnej
współpracy. Nie będę udawał, że chcę ci pomóc pogrążyć innego mężczyznę.

Jak śmiesz! - syknęła.

- Pragniesz mnie? -

zapytał krótko. Otworzyła usta, chcąc odpowiedzieć, ale słowa ugrzęzły jej w

gardle. Czy go pragnęła? Oczywiście, że tak. Pytanie brzmiało tylko, dlaczego.

Kiedy będziesz potrafiła odpowiedzieć bez wahania, przeprowadzimy długą, przyjemną rozmowę-

powiedział łagodnie. - A teraz idź już do siebie i pozwól mi spać.

Z przyjemnością - obruszyła się i ruszyła w stronę drzwi.

-Keeno!

Zatrzymała się z ręką na klamce, ale nie odwróciła głowy. -Tak?

Czy zastanawiałaś się kiedyś nad tym, że jedynym powodem, dla którego pożądasz Harrisa, jest fakt

że on kiedyś cię porzucił?

* * *

Cicho otworzyła drzwi, ale z furią zatrzasnęła je za sobą.

Mandy zapewne domyślała się, że Keena i Nicholas posprzeczali się poprzedniego wieczora. Nie dawała

jednak

nic po sobie poznać i w milczeniu przygotowywała śniadanie. Robotnicy nie zdążyli jeszcze przyjść i

dom wydawał się niezwykle cichy. Keena i jej nie proszony gość siedzieli przy stole i nie odzywali się do
siebie ani słowem.

Pokojówka spojrzała na Nicholasa i wyczytała w jego oczach rozbawienie. Skończyli właśnie jeść

jajecznicę, wiejską szynkę i chrupiące bułeczki i poprosili o drugi dzbanek kawy. Mandy wyszła, by go
napełnić, a Nicholas, widząc wyraz twarzy Keeny, roześmiał się głośno.

Rozparł się wygodnie na krześle. Jego ciemne, gęste włosy były rozczochrane, a oczy nieco

zaczerwienione.

Miał na sobie kolorową koszulkę, która kontrastowała ze śniadą cerą i ciemnymi

spodniami, opinającymi umięśnio-ne nogi. Wyglądał tak uroczo, że Keena nie potrafiła się na niego dłużej
gniewać.

Prawie

się

dzisiaj

nie

odzywasz

powiedział.

Sprawiał

wrażenie, że jest w znakomitym humorze.

Spodziewałeś się, że będę recytować ,Hamleta"?

A może w twoim programie artystycznym znalazłby się ul wór zatytułowany „Kocham cię miłością

prawdziwą"?

Na twarz wystąpił jej nieznaczny rumieniec, ale szybko opanowała emocje.

- Nie -

odpowiedziała stanowczo.

- Co nie?

Nie kocham cię miłością prawdziwą, czy jakoś tak.

Nie bądź taka zblazowana, lisiczko. Bawiła się pustą filiżanką.

Miłość jest synonimem namiętności - odparła gorzko. - Postanowiłam, że zrobię wszystko, by pozbyć

się takich uczuć.

Przypuszczam, że zbyt dużo oczekiwałam od męźczyzn.

- Mianowicie?

Lojalności, kurtuazji, delikatności, taktu. - To chyba jesteś z innej bajki. Spojrzała na

niego. - W twojej duszy nie ma ani odrobiny poezji. - Prawdopodobnie nie ma. Jestem

realistą.

- A czego oczekujesz od kobiet?

W jego oczach dojrzała dziwny błysk. Bez wątpienia był on odpowiedzią na jej sarkastyczny ton.

- Istoty odm

iennej płci, jak zapewne podejrzewasz, służą mi tylko do jednego celu.

Położył swoją serwetkę na stole i wstał. Podniosła na niego

oczy, starając się ukryć drżenie warg.

Przecież nie chciała się z nim sprzeczać. Ostatnio jednak tak się dziwnie składało, że każdy temat
doprowadzał do kłótni. Nigdy przedtem nie zdarzało się jej walczyć z Nicholasem i wcale nie była pewna,
czy się jej to podoba. Tęskniła za dobrym przyjacielem, któremu mogła się zwierzyć ze wszystkich
kłopotów. A ten obcy człowiek o kamiennym sercu, który jeszcze przed chwilą siedział po przeciwnej
stronie stołu, działał jej tylko na nerwy. Czasami nawet zdawał się wyglądać dość niebezpiecznie.

Mandy wkroczyła do kuchni z dzbankiem kawy w ręku zanim Keena zdołała cokolwiek powiedzieć.

Spojrzała n ich zagniewane oblicza i domyśliła się wszystkiego.

Czy nie jest jeszcze za wcześnie na słowne utarczki? zwróciła się do milczącego mężczyzny,

uśmiechając się łagodnie.

- Powiedz to lepiej tej pani -

wskazał ruchem głowy Keenę i skierował się w stronę drzwi.

Keena wstała gwałtownie, jej twarz przypominała chmurę gradową, a oczy ciskały błyskawice. Bała

się, że chwilę wybuchnie głośnym płaczem.

Wybieram się na przejażdżkę. Nie będzie mnie przez pewien czas.

Mandy spojrzała najpierw na Keenę, potem na znikającego w holu Nicholasa i wreszcie na napełniony

świeżą kawą dzbanek. Wzruszyła ramionami i nalała sobie filiżankę.

* * *

Las był cichy i spokojny. Jedynym odgłosem dochodzą cym uszu Keeny był szept smukłych sosen.

Kobieta czuła, że powoli opuszczają wzburzenie. Wiedziała, że Nicholas celowo droczył się z nią, a mimo to
trudno jej było opanować zdenerwowanie. W chwilach złości stawał się taki zawzięty, krzywdził ją samym
spojrzeniem srogich oczu, Mimo, że nie miała zamiaru urągać mu, zrobiła to i nic na to nie mogła
poradzić.

Usadowiła się wygodniej w siodle i przejechała ręką po gładkiej sierści zwierzęcia. Miała nadzieję, że

możliwość dotknięcia żywego stworzenia pozwoli jej uspokoić się.

Był wspaniały dzień, po błękitnym niebie płynęły drobne, postrzępione chmurki. Zacinał ostry lutowy

wiatr. Brązowa klacz nie była czystej rasy, ale Keena bardzo ją lubiła. Należała do niej już od czterech
lat, a kobieta ceniła zwierzę. przede wszystkim za łagodność. Jeżdżenie na niej było ogromną przyjemnością.

Przy

pomniała sobie próbującego ujeżdżać konia Nicholasa i roześmiała się, zapominając o porannej

sprzeczce. Nagle ciszę zakłócił dziwny odgłos. Odwróciła się i ujrzała jadącego w jej kierunku Jamesa.
Uśmiechnęła się, zadowolona z nieoczekiwanego spotkania. Wyglądał bardzo przystojnie w stroju do

konnej jazdy. Jego

błękitne oczy błyszczały radośnie.

Wstąpiłem po ciebie do domu - odezwał się, zatrzymując swojego konia obok klaczy Keeny. -

Mandy poinfor

mowała mnie, że znajdę cię w lesie. - Tak? - mruknęła, uśmiechając się zalotnie.

Pomyślała, że stać ją dzisiaj na wszystko.

Wprawdzie konieczna była drobna persfazja, ale w koncu udało mi sie ją przekonać. - Omiótł

aprobującym wzrokiem jej zgrabną sylwetkę. - Świetnie wyglądasz.

Dziękuję, ty też. - Nerwowo poruszyła się w siodle. -Czy udało ci się rozwiązać problem w fabryce?

Twarz Jamesa zachmurzyła się.

To był fałszywy alarm - burknął. -- Pojechałem tam tylko po to, żeby dowiedzieć się, że strażnik jest tak

samo zdzi

wiony tą wiadomością, jak ja. To nie on dzwonił. Czy możesz sobie wyobrazić, że są ludzie

posiadający tak bezsensowne poczucie humoru?

Doprawdy, trudno w to uwierzyć. Z trudem powstrzymywała się od wybuchnięcia śmiechem W

zasadzie nie powinno jej to bawić, ale jak wyobraziła sobie Nicholasa...

Na szczęście, nikomu nie stała się żadna krzywda -westchnął, po czym ożywił się nagle i zapytał: -

Masz och

otę na przejażdżkę w moim towarzystwie? Przed południem mam ważne spotkanie, ale będę

bardzo zadowolo

ny, jeżeli zechcesz spędzić ze mną tych parę wolnych chwil. Zamierzam pojechać w

dół rzeki i z powrotem.

Z przyjemnością - odrzekła.

Jadąc przy boku wałacha Jamesa, przypomniała sobie, jak dawno temu niemal codziennie odwiedzała te

lasy tylko

po to, by chociaż z daleka ujrzeć ukochanego na koniu Wtedy jej serce było delikatne i kruche,

a ona tak bardzo

pragnęła oddać je Jamesowi. Teraz była starsza i nie poddawała się tak łatwo emocjom.

Cieszyła się z towarzystwa tego mężczyzny, ale nie chciała już ryzykować ponownego zadurzenia się w nim.
Z własnego, bolesnego doświadczenia wiedziała, jak okrutne mogą być tego skutki. Nie miała
najmniejszego zamiaru dawać Jamesowi drugiej szansy.
Mimowolnie jej myśli skierowały się ku Nicholasowi, Oczyma duszy jeszcze raz ujrzała go nagiego i

poczuła,  że  ma  w  głowie  okropny  mętlik.  Jeszcze  nigdy  nie  miała  okazji  oglądania  czegoś  tak
przerażająceggo  i  pięknego  zarazem,  jak  ciało  Nicholasa.  Nie  spała  spokojnie  tej  nocy,  może  dlatego
właśnie wstała podenerwowana i popełniła rano ogromną gafę. Jak mogła zadać mu tak głupie pytanie?
Wiedziała,  że  jej  zachowanie  było  niewybaczalne.  Kiedy  myślała  o  kobietach  Nicholasa,  wyobrażała

sobie

zawsze Marię, a świadomość, że ona niejednokrotnie widywała go w negliżu, doprowadzała ją do

furii. Nie mogła wręcz znieść myśli, że Nicholas mógł dotykać inne kobiety.

Jesteś dzisiaj bardzo małomówna - James przerwał jej rozmyślania, gdy dojechali do brzegu rwącej

rzeki.

- Tak tutaj cicho. Nie jestem przyzwyczajona do takiego

spokoju. Żyję w samym sercu wielkiego miasta.

Spojrzał na nią dziwnie i powiedział:

Pewnie zrobiłaś wspaniałą karierę.

Skinęła potwierdzająco głową.

Teraz projektuję ubrania dla prawdziwych bogaczy, a to przynosi niezłe zyski. - Masz własną

fabrykę?

Nicholas i ja właśnie prowadzimy rozmowy w tej sprawie. Na razie wynajmuję niewielki budynek i

zatrudniam kilka szwaczwek. Nicholas

posiada kilka fabryk i być może jedną z nich przejmę.

Słyszałem o jego fabrykach. Myślisz... hmm..., że chciałby nabyć jeszcze jedną? - zapytał

niezwykle poważnie i spojrzał jej prosto w oczy. Z uwagą przyjrzała się jego twarzy. - Masz zamiar
sprzedać swoją? - Ostatnio zastanawiam się nad tym. Czy mogłabyś... hm .. wspomnieć Colemanowi

o mojej propozycji?

„Owszem, jeżeli kiedykolwiek jeszcze będę miała okazję z nim porozmawiać" -

pomyślała i uśmiechnęła się sztucznie Czy dlatego właśnie James zainteresował się nią ponownie? Czuła,
że znowu jest tylko przedmiotem, który on chce wykorzystać. Ale tym razem nie będzie się załamywać!
Tamte o asy dawno minęły.

Tak, mogę mu o tym wspomnieć - zaśmiała się krótko. - Czy chcesz, żeby do ciebie zadzwonił? -

Bardzo proszę. - Przysunął się bliżej i złapał ją za ramiona.

Jesteś taka śliczna - mruknął.

I użyteczna - dodała sucho.

Był tak płytki, że rozszyfrowanie go nie stanowiło żadnego problemu. Zupełnie inny niż Nicholas, który

nawet po t

ylu latach znajomości stanowił dla niej zamkniętą książkę.

Wykrzywił twarz w nieładnym grymasie. - Przecież wiesz, że co innego miałem na myśli - odparł, starając

się zajrzeć jej w oczy. - Naprawdę... jestem tobą zainteresowany.

dlaczego

miałbyś

być?

Uśmiechnęła

się

gorzko

Teraz jestem już bogata, sławna i mam świetne kontakty.

Spojrzał na nią spode łba. Rozszyfrowała go. Był zupełnie inny niż oczekiwała. Wyobrażał sobie, że

bez trudu owin

ie ją wokół palca, a tymczasem stało się zupełnie inaczej, a on tego nie lubił.

Źle interpretujesz moje słowa. Nawet o tym nie pomyślałem.

- Nie? -

zapytała z wahaniem w głosie. - A o czym pomyślałeś, kochanie?

-Koteczku...

Pochylił się nagle i pocałował ją w usta. Jego wargi były ciepłe i miękkie, ale pocałunek nie zrobił na

Keenie większego wrażenia. Zachowywał się identycznie jak jej dawny osiemnastoletni kochanek. Z
pewnością wtedy drżała w jego ramionach. Teraz była dużo starsza i ten całus był niczym w porównaniu z
namiętnymi pocałunkami Nicholasa. Była jednak pewna, że przez wszystkie te lata James udoskonalał

swoje umi

ejętności. Gdyby pocałunkowi towarzyszyło uczucie, byłoby to dla obojga cudowne przeżycie.

Mimo że mężczyzna dokładał wszelkich starań, Keena nie odwzajemniła pocałunku. Odepchnęła go od

siebie,

co zezłościło go jeszcze bardziej. Oddech mężczyzny był krótki i urywany, widać było, że poddał

się namiętności. Z pewnością stracił panowanie nad sobą. Mocno wbił palce w ramię kobiety.

- Dl

aczego jesteś taka chłodna w stosunku do mnie?

Spodziewałeś się, że zemdleję z rozkoszy? Nie jestem już naiwną osiemnastolatką.

Dobry Boże, wiem o tym - powiedział, zatrzymując spojrzenie na jej piersiach. - Zawsze bardzo cię

pragnąłem, nawet wtedy, dziewięć lat temu.

Zgadzam się, pragnąłeś. Ale było to tylko pożądanie, bez odrobiny głębszego uczucia.

Uśmiechnął się nieśmiało. - Nie wiem zbyt dużo na temat głębszych uczuć. Lubię kobiety. Lubię
różnorodność. Nigdy nie myślę o tym, co ty nazwałabyś miłością.

Ze mną jest podobnie - odparła.

Miała wrażenie, że te słowa zirytowały go. Pewnie ciągle miał nadzieje, że ona nadal żywi do niego

jakieś uczucie.

Może jednak zmienisz zdanie - mruknął. - Spróbujmy jeszcze raz.

Pozwoliła pocałować się Jamesowi, ale dawne pożądanie odleciało gdzieś, ograniczyło się tylko do

drobnego dresz

czyku, który przeszedł wzdłuż kręgosłupa. Była zła, że nie potrafi już nic odczuwać.

Przyciągnęła mężczyznę bliżej siebie, łudząc się, że uda jej się zmusić ciało do przeżycia choć cienia

rozkoszy.

Był czuły i delikatny, Keena miała świadomość, że jest dobrym kochankiem, ale w niej zbyt głęboko

zakorzeniła się pamięć tamtych gorzkich dni.

Wreszcie odsunął się od kobiety i omiótł wzrokiem jej twarz.

Nieźle - mruknął. - Potrzeba nam więcej praktyki.

Uśmiechnęła się tylko i wzruszyła nieznacznie ramionami.

Muszę już wracać - odezwała się po chwili.

Zjesz ze mną obiad jutro wieczorem tak, jak zaplanowaliśmy? - zapytał, a Keenie przez chwilę

wydawa

ło się, że słyszy w jego głosie jakiś nowy, dotąd nigdy nie zauważony ton. - Żałuję, że muszę

być dzisiaj na tym spotkaniu w Atlancie...

Będę z tym większą niecierpliwością czekała na jutrzejszy dzień.

Chciała rozkochać go w sobie; chciała, żeby poczuł, co znaczy usychać z miłości i wtedy...

Wiedziała jednak, że James nosi maskę, że w środku jest zupełnie innym mężczyzną. Była ciekawa,
jaki jest naprawdę. Za wszelką cenę chciała wiedzieć, czy sprawdzą się jej podejrzenia. Miała także
świadomość, że nie spodoba się to Nickowi.

„Tak wiele problemów spadło na mnie niespodziewanie" - myślała, wzdychając ciężko.
Nicholas okazał się człowiekiem gwałtownym, zaborczym, z którym trudno było dojść do porozumienia.

Doszła także do wniosku, że Jamesa w innych okolicznościach mogłaby polubić.

Nicholas był największą zagadką, jaką napotkała na swojej drodze. Do tej pory nigdy nie przejawiał

większego zainteresowania jej osobą. Zawsze chciał tylko wiedzieć z kim się spotyka i upewniał się, czy ze

strony amanta nie grozi

jej żadne niebezpieczeństwo. W wypadku Jamesa zachowywał się zupełnie

inaczej; zupełnie nie potrafiła zrozumieć jego postępowania. Czego on właściwie chciał? Przecież nie jej
ciała. Z zawstydzeniem przypomniała sobie o ofercie, jaką złożyła mu zeszłej nocy. Nawet nie zawahał
się, nie zastanowił, czy ją przyjąć. Jego odmowa zabolała kobietę dużo bardziej niż przypuszczała. Jakiego

rodzaju

grę prowadzi Nicholas? A może był tylko troskliwy i opiekuńczy i nie chciał, by James skrzywdził

ją ponownie.

W dro

dze do domu doszła do jednego słusznego wniosku. Żałowała, że zmuszona była wrócić do

Georgii. Tak

bardzo by chciała, żeby jej ojciec żył jeszcze, wysłuchał jej problemów i pomógł je rozwiązać.

Ogromnie za nim tęskniła. Ostatnia utarczka z Nicholasem pomogła jej przezwyciężyć smutek. Jak można
się smucić, skoro jest ktoś, kto bezustannie doprowadza cię do szału.

Weszła do domu i od razu natknęła się na stojącego w holu Nicholasa.

No, jesteś wreszcie - burknął. - Chodź ze mną.

Prychnęła dumnie, widząc że kieruje się do gabinetu.

-Nicholas...

Nie mamy zbyt dużo czasu. - Gdy się odwrócił, jego twarz była niezwykle poważna. Keena

przestraszyła się, ale podążyła za nim.

- O co chodzi? -

zapytała.

Włożył ręce głęboko do kieszeni. Stanął przy oknie i oświetliły go wpadające do pokoju promienie

słoneczne.

Nie łatwo mi o tym mówić - odezwał się ściszonym głosem. - W twoim biurze wybuchł pożar.

Niemal wszy

stko zostało zniszczone.

Rozdział piąty

Powoli i z trudnością pojmowała jego słowa. Spojrzała mu w oczy.

Wybuchł pożar? -jak echo powtórzyła usłyszane przed chwilą słowa.

Tak. Chcesz usiąść?

Potrząsnęła głową, w jej oczach pojawiła się panika.

Ale ja podpisałam kontrakty. W jaki sposób teraz się z nich wywiążę? Przecież stracę przez to dobrą

markę! Boże, wszystko było niemal gotowe do odesłania do butików.

Spokojnie! Spróbuj się opanować. Może uda się jeszcze wyjść z tego. Możesz zatrudnić dodatkowe

szwaczki oraz projektantki i powtórzycie wszystko jeszcze raz.

Drżała na całym ciele i nerwowo przestępowała z nogi na nogę.

Nie wiem... naprawdę nie wiem, czy coś takiego może się udać. Do wiosennej kolekcji zostały

wprowadzone

pewne innowacje, których raczej nie będę w stanie odtworzyć.

Podszedł do Keeny i próbując ją uspokoić, delikatnie posadził na sofie. Uklęknął przed nią na dywanie i

przy

ciągnął głowę kobiety do swojego ramienia.

- Jestem tutaj -

powiedział

cicho.

Wszystko

będzie

dobrze.

Jestem

tobą.

Nie

martw

się

nic,

wszystko

się

ułoży.

Mimo że zamknęła oczy, łzy ciekły jej po policzkach.

Cała jej praca poszła na marne! Jak wiele projektów uda jej się odtworzyć? Dlaczego nie zawiozła ich do

domu? Dla

czego zabrała je z biura Nicholasa? Tuż przed jej wyjazdem dostarczono nowe bele materiału.

Czy one też doszczętnie spłonęły? A wszystkie uszyte już, ekskluzywne ubrania? Przecież to była cała

wiosenna kolekcja. Pewnie

i po niej pozostał tylko popiół.

Objęła szyję Nicholasa ramionami i przylgnęła doń całym ciałem. Jego bliskość powodowała, że czuła się

trochę lepiej.

- Dlaczego? -

szepnęła.

- Zawsze

jest jakaś przyczyna, kochanie. Ja zdążyłem się już o tym przekonać, z czasem ty także to

zrozumiesz.

Musisz się z tym pogodzić i spróbować znaleźć wyjście z trudnej sytuacji. Jeżeli będzie

trzeba, to zaczniesz od początku.

- Przytul mnie mocniej -

szepnęła, przysuwając cię do mężczyzny.

Jeżeli to zrobię, połamię ci kości - zażartował.

Podniósł się i przyciągnął kobietę do siebie tak blisko, że czuła każdą część jego ciała.

Och, Nick, jak dobrze, że jesteś tutaj - szepnęła. - Nie myślałaś tak, wybierając się na przejażdżkę. -

Proszę cię, nie kłóćmy się teraz. Zupełnie nie mam nastroju do walki.

Dlaczego ciągle mi docinasz, Keeno. Dlaczego uczepiłaś się „moich kobiet", jak zwykłaś się wyrażać.

Już nie pierwszy raz zdarzyło ci się robić te głupie uwagi - powiedział łagodnie.

Robiło się coraz bardziej niebezpiecznie. Wzruszyła ramionami. - Naprawdę? Nie robiłam tego celowo.

Chcesz powiedzieć, że robiłaś mi przykrość nieświadomie?

Przez łzy spojrzała mu prosto w oczy i miała wrażenie, że nigdy przedtem nie przyglądała mu się z

bliska, Ostre rysy twarzy, prosty nos, głęboko osadzone, ciemne oczy, zmysłowa linia ust. Kiedy ich
spojrzenia spotkały się, przeszedł ją cudowny dreszcz.

Cała się trzęsiesz - mruknął cicho.

Faktycznie tak było. Pogrążyła się w smutku i rozpaczy, więc nie mogła zauważyć tego wcześniej.

Pocałował cię? - zapytał nagle, mrużąc oczy.

Potwierdziła skinieniem głowy, uciekając ze spojrzeniem.
Chłodny wzrok Nicholasa spoczął na jej rozpalonych ustach. -I jak było? Dobrze? Z trudem łapała

oddech.

- Przyjemnie -

odparła.

Czy to samo czujesz, kiedy ja cię całuję? Czy jest ci tylko przyjemnie?

Nick... ogień...

Pod wpływem nieszczęścia ludzie robią różne niewybaczalne rzeczy - mruknął, przyciskając na moment

swoje usta do jej warg.

- Nie

wiedziałaś o tym. Obejmij mnie w pasie i przytul mocno.

Posłuchała polecenia bez słowa sprzeciwu i namiętnie oddała pocałunek. Czuła dotyk jego potężnego

ciała i bezwiednie jęknęła z rozkoszy.

- Wulkan -

szepnął prosto w jej rozchylone usta. - Dobry Boże, drżysz pod wpływem moich

pocałunków. Czujesz moje ciało, Keeno? Czy wiesz, że ono tężeje, gdy cię przytulam do siebie? Czy on

reaguje podobnie? Czy mo

głabyś nas ze sobą porównać?

Nieświadomie wbijała paznokcie w jego muskularne plecy Nie mogła już stanąć bliżej niego. Poddała się

czarowi poc

ałunków i słowa Nicholasa niemal nie docierały do jej uszu. Jej usta z rozkoszą oddawały

pieszczotę, spijały słodycz warg Nicholasa i ciągle błagały o więcej, Ręce mężczyzny przesuwały się
wzdłuż jej bioder. - Odpowiedz.

Twoje pocałunki... doprowadzają mnie do szaleństwa - wyszeptała, wpatrując się w jego gorące

wargi. - Nick, nie przestawaj.

- Nie czas i miejsce po temu, lisiczko -

odparł lakonicznie i pocałował ją jeszcze raz, zanim podniósł

głowę i westchnął ciężko. Jego oczy były zamglone, a pierś wznosiła się i opadała gwałtownie.

Wyciągnęła rękę i dotknęła jego foremnego torsu. Pod palcami poczuła miękkość czerwonego

materiału. - Nick!

Chyba nie chcesz oddać mi się na podłodze? - szepnął z figlarnym błyskiem w oczach.

Zarumieniła się i szybko opuściła głowę, żeby ukryć to przed Nicholasem.

- Najpierw interesy, malutka -

mruknął, otaczając ją delikatnie ramieniem. - Muszę jeszcze dzisiaj

lecieć do Nowego Jorku. A ty, jeśli chcesz, możesz także zabrać się moim odrzutowcem.

- Masz go tutaj?! -

wykrzyknęła zdziwiona. - A gdzie, do diabła, mógłbym wylądować? W ogródku

pełnym różanych krzewów? - Zaśmiał się krótko. - Mark Segars przyleciał dziś rano. Czeka na lotnisku.

W takim razie, będzie lepiej, jeżeli zajmę się pakowaniem - mruknęła, wzdychając ciężko, gdyż

przypomniała sobie o eleganckim biurze, które pewnie było całe w zgliszczach. - Nick, nie wiesz, czy
udało się cokolwiek ocalić?

Ann udało się chwycić plik szkiców w momencie, gdy zaczęły zajmować się zasłony - odpowiedział. -

I kilka

próbek. Ale kiedy przybyła straż pożarna było już za późno, by uratować coś jeszcze. Zrobili

wszystko by nie

spalił się cały budynek. Jednak twoje biuro, pomieszczenie dla szwaczek i pracownia zostały

doszczętnie zniszczone Nie uratował się nawet najmniejszy ścinek materiału

Pokiwała smutno głową. Zapewne rozpaczałaby bardziej, gdyby straciła rękę. W sercu czuła tępe

bolesne

ukłucie żalu. Dzięki Bogu, ciągle mogła liczyć na Nicholsa. Podniosła głowę i spojrzała na niego

pozbawionym nadziei wzrokiem.

Pospiesz się - powiedział, popychając ją lekko w kierunku drzwi. - Wszystko będzie dobrze. Zaufaj mi.

Zawsze to robię.

- Czasami zbyt mocno -

dodał sucho obserwując jak unika jego spojrzenia.

Dwie godziny później byli już w drodze do Nowego Jorku. Lecieli prywatnym samolotem Nicholasa.

Keena

siedziała zatopiona w myślach. Jej ręka spoczywała w dużej, ciepłej dłoni mężczyzny. Pomagało jej

to stawić czoła przeciwnościom. On chyba także był zadowolony z tego zbliżenia, gdyż nie rozluźniał
uścisku nawet wtedy gdy pił kawę czy palił papierosa.

„Śmieszne - pomyślała - nigdy nie uważałam Nicholasa za faceta, który może cieszyć się trzymaniem ręki

kobiety".

Mam nadzieję, że Mandy zorientuje się że wyjechałam - mruknęła. - Nienawidzi, kiedy zostawiam ją

samą bez uprzedzenia.

Jestem pewien, że wszystko doskonale zorganizuje do chwili twojego przyjazdu.

Wiem. -

Oparła głowę o jego szerokie ramię. - Och, Nick, tak się cieszę, że jesteś przy mnie sama

nigdy bym

sobie z tym nie poradziła. - Lubię się tobą opiekować, panno Niezależna - szepnął, przytulając

twarz do jej włosów. - Oczywiście, jeżeli mi na to pozwalasz. Dlaczego nie powiadomiłaś mnie o śmierci

ojca?

Byłeś taki zajęty - odparła wzdychając. - Nigdy nie byłem i nigdy nie będę zbyt zajęty, kiedy mnie

potrzebujesz. Bądź łaskawa zapisać sobie tę sentencję w widocznym miejscu i odczytuj ją głośno

przynajmniej

dwa razy w tygodniu. Uśmiechnęła się smutno. - Spróbuję. - Spojrzała na niego. - Nick,

dlaczego jesteś dla mnie taki dobry? - zapytała poważnie. - Zawsze, gdy coś mi nie idzie, zachowujesz
się tak samo. Wiem, że nie robisz tego, gdyż czujesz się odpowiedzialny za mnie jak ojciec za dziecko,
ani też dlatego, że mnie pożądasz, Zajrzał jej w oczy.

Pragnę cię, w porządku? Wiesz o tym cholernie dobrze. Z trudem przełknęła ślinę. - Nie wykluczam

niczego. -

Jesteś pewna?

Prześliznęła spojrzeniem po jego sylwetce. Miał na sobie szary krawat i białą jedwabną koszulę. -
Zawsze starasz się kierować moimi krokami. - Jej oddech był nieregularny. Nie chciała odpowiadać na

podchwytliwe pytania Nicholasa. -

I nie bez powodu. Zmusiła się do spojrzenia mu w oczy. -

Chodzi o Jamesa? -

zapytała, uśmiechając się gorzko. -Nie tylko.

Twoja obecność, rozmowa z tobą wpływa na mnie lepiej niż jakiekolwiek środki uspokajające.

Nie mam innego wyjścia. Przy tobie muszę zachowywać się w taki właśnie sposób. Spróbuj teraz

zasnąć zmęczona, mała dziewczynko. Ja się tobą zaopiekuję. Dopiero wtedy poczuła, jak bardzo jest

utrudzona i wyczerpana nerwowo. Po

wieki kleiły się i wiedziała, że zaraz zapadnie w sen. Zdążyła

pomyśleć jeszcze, że już od bardzo dawna nikt się o nią nie troszczył.

Zatrzymali się przed apartamentem Keeny, który zwykła nazywać domem.
Mimo, że była to godzina szczytu i na ulicach panował ogromny ruch, Jimson doskonale radził sobie za

kierownicą.

Kobieta czuła się obco w eleganckim wnętrzu mieszkania. Białe zasłony w oknach, miękkie, puszyste

dywany n podłogach i wyściełane niebieskim pluszem meble. Brakowało jej tu małomiasteczkowej

mosfery, brakowało rodzinnego domu.

Co się dzieje? - zapytał Nicholas, który natychmiast wyczuł zmianę jej nastroju.

Przeżywam szok kulturowy - mruknęła pod nosem.

Zaśmiał się cicho.

W ciągu kilku godzin zamieniłaś sielski spokój na wielkomiejski zgiełk. - Potrząsnął głową. - Teraz

możesz sobie wyobrazić, co czuję, gdy wracam do tego piekła po kilku miesiącach pobytu za granicą.
Zwłaszcza po wypoczynku na wyspach Bahama. Prawdę mówiąc, jest to jedyne miejsce na ziemi, gdzie
naprawdę potrafię zapomnieć o cholernych interesach.

Jakoś nie mogę wyobrazić sobie ciebie wypoczywającego.

Przebrał się w niebieski, typowy dla biznesmena garnitur. Wyglądał zbyt konwencjonalnie jak na

człowieka nie przestrzegającego żadnych zasad.

Dlaczego tak mi się przyglądasz, kochanie? – zapytał ściszonym głosem.

Natychmiast spojrzała w inną stronę.

- Przepraszam.

Rozbierałaś mnie wzrokiem.

Przestań wygadywać głupstwa! - oburzyła się. - Nigdy nie zapomnę, jak świdrowałaś mnie

wzrokiem zeszłej nocy. Mój Boże, twoje oczy były okrągłe jak spodki.

- Nicholas! -

krzyknęła ostrzegawczo.

Nic na to nie poradzę - odpowiedział z dziwnym błyskiem w ciemnych oczach i uśmiechnął się

łobuzersko. - Pięknie wyglądasz, jak się złościsz. Nie miała dość silnej woli, by oderwać od niego oczy.

Prz

yciągał ją jak magnes. Nie poruszył się nawet, a ona dobrze wiedziała, że zaraz znajdzie się w jego

objęciach. Tak bardzo chciała znowu poczuć dotyk jego ust, ciepło i siłę potężnego ciała. Na wspomnienie
przeżywanych dzięki Nicholasowi rozkoszy, przeszył ją cudowny dreszcz, a jej usta rozwarły się w
pożądliwym westchnieniu.

Mój Boże, tak bardzo cię pragnę - wyszeptał chrapliwie. - Lepiej wyjdźmy stąd, zanim przestanę

nad sobą panować.

Warto byłoby zobaczyć cię w takim stanie - powiedziała, spoglądając na niego namiętnym wzrokiem.

Staram się dać ci trochę czasu, głupiutka. A oprócz tego - roześmiał się krótko - zostawiliśmy Jimsona w

samochodzie.

Myślisz, że wypada, abyśmy kazali czekać mu tak długo? Jeszcze zrezygnuje z pracy, a

gdzie ja znaj

dę drugiego takiego?

Wykrzywiła usta w nerwowym uśmiechu. Zawsze żartował, kiedy zamierzała wyznać mu swoje najskrytsze

uczucia.

Miała wrażenie, że wiedział, co się z nią w takich momentach dzieje i celowo otaczał się tą

niezrozumiałą dla niej skorupą.

Myślisz, że trudno byłoby ci znaleźć kogoś na jego miejsce? - Próbowała się roześmiać.

Wiesz przecież, że zdążyłem się już przywiązać do Jimsona. A poza tym jest doskonałym kierowcą.

Szkoda, że nie słyszy teraz twoich słów - powiedziała, kierując się w stronę drzwi.

Często mu to powtarzam.

Zatrzymała się na chwilę i odwróciła głowę, by spojrzeć

mu w twarz.

Nicholas, jeżeli nie uda mi się wywiązać ze wszystkich zobowiązań, załamię się i będzie to koniec

mojej kariery -

wyrzuciła z siebie dręczące ją myśli.

Pogładził ją wierzchem dłoni po zaróżowionym policzku.

Nie załamiesz się i nie zrezygnujesz z kariery. Już ja tego dopilnuję. Chodźmy, kochanie. Musisz

wreszcie zo

baczyć, w jakim stanie znajduje się twoje biuro.

„Kochanie". Pozwoliła mu poprowadzić się korytarzem. Nie mogła się nadziwić, że troska, jaką otaczał ją

Nicholasa sprawiała jej ogromną przyjemność, a co ważniejsze - dodawała siły i odwagi. Nawet nie
wiedziała, kiedy zapomniała o Jamesie Harrisie. Czuła silny ucisk ręki Nicholasa na swoim ramieniu i tylko
to w tej chwili miało dla niej znaczenie.

Ann Thompson, ciemnowłosa asystentka Keeny, próbowała posegregować ocalałe szczątki projektów

swojej pracodawczyni.

Och, jesteście już! - zawołała, gdy wraz z Nicholasem pojawiła się w pokoju. - Kochanie, doskonale

wiem co czujesz! Tak mi przykro -

powiedziała, podchodząc do przybyłych.

Keena robiła wszystko co w jej mocy, by się nie rozpłakać.

Trudno się mówi - mruknęła, mrugając szybko powiekami, nie pozwalając łzom płynąć po policzkach. –

Nie

będzie łatwo, ale musimy przez to przejść. Czeka nas krótki przestój, ale mam nadzieję, że szybko się

pozbieramy.

Ale tyle pracy poszło na marne- westchnęła Ann. -Zniszczyło się tyle przepięknych ubrań. Tak

niewiele zdo

łałam uratować. - Wskazała ręką na biurko, gdzie leżały poukładane żałosne szczątki kilku

sukien, jakieś paski, guziki i nadpalona spódnica.

W powietrzu unosił się jeszcze dym, stoły pokrywała gruba warstwa popiołu, a po kątach walały się

popalone skra

wki materiału.

Głowa do góry - odezwał się Nicholas. Włożył ręce głęboko w kieszenie i z nieodgadnionym

wyra

zem twarzy rozglądał się dookoła. - Wypożyczę ci ludzi

i sprzęt. Nie martw się już więcej o

doprowadzenie do

porządku tego miejsca. Jutro rano zjawią się tu robotnicy: A jeśli potrzebne jest

wam biuro, chętnie użyczę swojego.

Tu się na razie nie da pracować - powiedziała Ann, marszcząc nos. - Strasznie czuć spalenizną. -

Rozejrzała się po pokoju dla szwaczek. - Wysłałam dziewczęta do domu, ale Faye ma przyjść jutro z

samego rana. Wiesz, Kee

no, najgorzej wygląda pracownia.

Powiedz mi, jakie materiały są ci niezbędne i gdzie je kupić -

zwrócił się Nicholas do Ann, -

Postaram się załatwić to na jutrzejsze popołudnie.

Och, gdybyś był taki dobry?! - wykrzyknęła rozentuzjazmowana Ann.

Ja będę pracować w domu - odezwała się Keena. - Nicholas, dam ci kilka próbnych wykrojów. Czy

będziesz mógł mi dostarczyć po dwadzieścia tuzinów sukienek i spódnic do końca tego tygodnia? Czy
może osłabi to twoją produkcję?

Myślę, że da się to zrobić. Dlaczego tylko po dwadzieścia tuzinów?

Ponieważ te ubrania są w zupełnie nowym stylu. Chcę najpierw wysłać je do kilku

ekskluzywnych butików

i sprawdzić, jak się będą sprzedawać. Dopiero potem zajmę się masową

produkcją. Uśmiechnął się szeroko.

Jesteś niezłą ekonomistką. Szybko się uczysz. Już ci kiedyś to mówiłem, prawda?

Potwierdziła skinieniem głowy.

Tak, zwłaszcza jeżeli uczę się od ciebie. A ty nie jesteś nowicjuszem w tej dziedzinie.

- Ani w wielu innych -

dodał z dziwnym błyskiem w ciemnych, głęboko osadzonych oczach.

Zaśmiała się sztucznie, chcąc ukryć zmieszanie.

A co z ludźmi, którzy byli zatrudnieni w pracowni? -To pytanie w zasadzie nie zostało skierowane do

nikogo konkretnego.

Dam im pracę, dopóki znowu nie będziesz ich potrzebować. - Nicholas miał tę zaletę, że momentalnie

potrafił rozwiązywać wszystkie problemy.

Uśmiechnęła się, czując że ubyło jej trochę zmartwień.

Czy teraz, gdy załatwiłaś już wszystkie najpilniejsze sprawy, możemy stąd wyjść? - zapytał. - Mam

jeszcze kilka

własnych spraw.

Domyślam się - westchnęła i spojrzała w kierunku zniszczonej pracowni. - O Boże! Dlaczego właśnie

teraz mu

siało mnie to spotkać?

Strażacy powiedzieli, że ktoś nieświadomie zaprószył ogień. - Ann wzruszyła ramionami. - Zresztą,

kochanie, n

ie jest łatwo znaleźć przyczynę nieszczęścia.

- Tak, to prawda. -

Keena podniosła jeden ze swoich nadpalonych projektów i przycisnęła go do piersi. -

Kiedy

przyjdzie Faye, poproś ją, żeby dostarczyła mi wykaz cen które ustaliłyśmy dla wiosennej kolekcji.

W razie potrzeby

wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Ann skinęła głową i otarła spływającą po policzku łzę.

Gdybym tylko wtedy była tutaj...

Keena otoczyła ją ramieniem.

Mogę pogodzić się ze stratą tego wszystkiego, ale

nigdy nie wybaczyłabym sobie, gdyby tobie stało się coś złego. Cieszmy się, że nie wydarzyło się nic

gorszego.

Ann wzruszyła wątłymi ramionami.

Chyba masz rację. Całe szczęście, że jesteśmy ubezpieczeni.

O, właśnie... - zaczęła Keena.

Zajmę się tym - przerwał jej zniecierpliwiony Nicholas. Cały ten bałagan zaczynał go powoli

denerwować. - Chodżmy idźmy już, kochanie.

Tak jest, wasza wysokość - powiedziała Keena, przeszywając go powłóczystym spojrzeniem. Spojrzał

na nią zmrużonymi oczyma.

Małe impertynenckie stworzonko - mruknął.

- Nicholas,

uważam że nie powinieneś mnie winić. Przecież to ty nauczyłeś mnie takiego zachowania. –

Odwróciła się, by pomachać stojącej w drzwiach Ann.

Nie nauczyłem cię jeszcze wszystkiego - zachichotał. - Przesłała mu złośliwy uśmiech.

- A masz taki zamiar?

- P

orozmawiamy kiedyś o tym.

Ruszyli w stronę samochodu, a chłodny wiatr owiewał im twarze. - Jak już mówiłem, mam do
załatwienia kilka ważnych spraw. Podrzucę cię do domu w drodze do biura.

Nick, dziękuję. - Była szczerze wzruszona i nie potrafiła opanować drżenia głosu. - Może uda mi się

kiedyś odwdzięczyć za to, co dla mnie zrobiłeś. - Nie jesteś mi nic winna, Keeno. Ruszajmy, "Jest
najbardziej zagadkowym człowiekiem, jakiego spotkałam w życiu - pomyślała. - Chyba nigdy nie uda mi
się go rozgryźć".

Następny tydzień przypominał jazdę na szybkiej karuzeli. Dni zamieniały się w noce, noce w poranki, a

Keena nie

bardzo zdawała sobie sprawę z upływu czasu. Pracowała niemal przez dwadzieścia cztery

godziny na dobę, robiąc krótkie przerwy na sen wtedy, kiedy już naprawdę nie mogła utrzymać się na

nogach.

Żywiła się wyłącznie owocami, ciasteczkami i wypijała ogromne ilości kawy. Godzina po godzinie

starała się odtworzyć w pamięci wszystko to, co zostało strawione przez płomienie. Cały pokój był

zarzucony kartkami papieru,

skrawkami materiału, długopisami, ołówkami i kawałkami kalki.

Nikt jej nie przeszkadzał. Wszyscy współpracownicy Keeny wiedzieli, że jej umysł jest najbardziej

twórczy

wtedy, kiedy przebywa w samotności. Czasami Nicholas odważał się zakłócić jej prywatność.

Przynosił wtedy z chińskiej restauracji ulubione przysmaki Keeny. Cieszył się, kiedy pochłaniała je z

ogromnym apetytem. Pewnego ran

ka pojawił się już o siódmej rano i własnoręcznie przyrządził wyśmienite

śniadanie z zakupionych wcześniej produktów. Do mieszkania Keeny dostał się za pomocą własnego klucza i
obudził śpiącą na puszystym dywanie kobietę dopiero wtedy, kiedy pachnące śniadanie stało już na stole,
Keena była tak bardzo zmęczona i zdziwiona, że nawet nie potrafiła się gniewać za to wtargnięcie.

- Nie jestem niemowlakiem! -

protestowała, gdy Nicholas wkładał do jej ust świeże truskawki.

Z uśmiechem przyglądał się pokrytej rumieńcem zażenowania twarzy kobiety.

- Nie -

zgodził się. - Ale ty także czasami musisz być rozpieszczana. Jedz.

Ponownie otworzyła usta.

- Smaczne?

Uśmiechnęła się i podniosła głowę, by móc spojrzeć mu w oczy.

Jesteś dla mnie taki dobry, Nicholas.

- Mam w tym ukryty cel -

odparł, podając jej filiżankę kawy ze śmietanką. - Mam zamiar wkrótce cię

uwieść, a to dobre żarcie jest po to, żeby wprawić cię w dobry nastrój.

Jak może ci się to udać, skoro zostałam uprzedzona o twoich zamiarach?

Jego oczy prześliznęły się po jedwabnym szlafroczku, przewiązanym w talii wąskim paskiem. Potem

jego wzrok spocz

ął na rąbku koszuli nocnej wystającej spod szlafroka

przesunął się po nagich nogach.

Och, chciałem zaczekać aż zaśniesz, a potem posiąść cię na dywanie. - Przecież teraz leżę na

dywanie -

powiedziała, odstawiając filiżankę i układając się wygodniej. - Ale jestem zbyt najedzona,

żeby figlować.

Wyciągnął się tuż obok niej. Dzisiaj wyjątkowo nie był ubrany w garnitur, a miał na sobie jasny sweter z
wielbłądziej wełny i ciemne spodnie. Wyglądał dużo młodziej niż zazwyczaj i Keena miała wrażenie, że

jest zadowolony i wy

poczęty. Czuła ciepło ciała Nicholasa i bezwiednie powędrowała spojrzeniem do jego

ust. Aż do bólu pragnęła, żeby ją dotknął, żeby ją pocałował. Położył swe szerokie ramiona pod głową,
przymknął oczy i uśmiechał się błogo, Kobieta była niezadowolona, że tak wyraźnie ignoruje jej

towarzystwo.

Dobrze się składa, bo ja też ledwie się ruszam z przejedzenia. Napchałem się przed wyjściem z domu.

Keena przewróciła się na bok i przyglądała się profilowi mężczyzny.

Nicholas, skąd pochodzisz? - zapytała nagle.

Pytanie musiało go zaskoczyć, gdyż upłynęło kilka długich sekund, zanim się odezwał.

- Z Charleston.

Ale nie masz charlestońskiego akcentu.

Już mi o tym mówiono.

Mieszkałeś w Atlancie, kiedy się poznaliśmy - przypomniała.

Nigdy nie spytałaś, czy właśnie tam jest mój prawdziwy dom. Skąd to nagłe zainteresowanie?

Nie wiedziała. Roześmiała się cicho.

- Jestem po prostu ciekawa, to wszystko.

Wynajmuję apartament w Atlancie, podobnie jak na Manhattanie i w wielu innych miejscach. Ale moja

rodzina pochodzi z Charl

eston. Do tej pory istnieje tam wspaniały dom otoczony potężnymi dębami, a przez

sam środek ogrodu przepływa rzeka Ashley.

Przyglądała się jego zamyślonej twarzy.

Czy... czy ty i twoja żona mieszkaliście tam?

Misty kochała to miejsce. Dopiero po jej śmierci przeprowadziłem się na stałe do mojego biura w

Atlancie. Nie

mogłem tam mieszkać, wspomnienia nie dawały mi spokoju. Postanowiłem więc trzymać się z

daleka od Charleston i rodzinnego domu.

Jestem pewna, że wspomnienia dopadły cię i w Atlancie.

Uśmiechnął się, nie otwierając oczu.

Tak, aż do dnia, gdy poznałem ciebie. Zieloną jak trawa i trzęsącą się ze zdenerwowania. -

Zachichotał. - Kiedy umarła Misty, nie było nikogo, z kim mógłbym o niej porozmawiać. Wszyscy bali
się nawet wspomnieć przy mnie jej imię. Byłaś jedyną osobą, która odważyła się poruszyć ten temat.

Musiałeś wtedy bardzo cierpieć. Pamiętam, jaki byłeś smutny. Czy nadal za nią tęsknisz, Nicholas?

Odwrócił głowę i spojrzał na nią.

Czasami. Coraz rzadziej. Ty pomagasz mi zapomnieć o wszystkim.

- Ja? -

zapytała zdziwiona.

Rozjaśniłaś wszystkie ciemne zakątki mojego życia - powiedział żartobliwie - i od nowa rozpaliłaś

we mnie o

gień pożądania.

Przeciągnęła się jak kociak przy ciepłym piecu. Przysunęła się bliżej Nicholasa i oparła głowę na jego

szerokiej piersi. Palcami lewej dłoni zaczęła gładzić miękką wełnę jego swetra.

Porozmawiaj ze mną jeszcze - mruknęła. - Opowiedz mi coś o swojej rodzinie. Czy ktoś z twoich

bliskich mieszka jeszcze w Charleston?

Nikt, o kim musiałbym pamiętać. Moi rodzice nie żyją już od bardzo dawna. Keeno, nie rób tego -

dodał szybko, ściskając palce, którymi go dotykała.

Wiedziała, że to jej bliskość powodowała przyspieszone ruchy klatki piersiowej mężczyzny. Poczuła się

silna, mo

gąca wiele zdziałać, a co więcej, było jej bardzo przyjemnie.

Psujesz mi zabawę - mruknęła. Napięcie kilku ostatnich dni, brak snu i jedzenia, dawały o sobie

znać. Była ogromnie zmęczona. Przytuliła się do niego mocniej i westchnęła.

Nicholas, myślę, że do jutra uda mi się wszystko uporządkować. Potem wracam do Ashton.

Odetchnął głęboko, a Keena poczuła, jak sztywnieją jego mięśnie.

- Po co? Dla Harrisa?

- Dla siebie -

odparła. Usiadła gwałtownie i odgarnęła spadające na oczy włosy. - Nawet nie próbuj

odwodzić mnie od tego. Podjęłam decyzję i nie chcę jej zmieniać. Spojrzał na nią inaczej niż zwykle.

Twoim zdaniem, jak długo mogę pozostawać z dala od biura, zanim wszystko, co stworzyłem zostanie

zrujnowane? -

zapytał nieprzyjemnym głosem.

Nie musisz ze mną jechać - odparła dokładnie takim samym tonem.

Cholera jasna! Pewnie, że nie muszę. Jeżeli uprzesz się, to bez względu na to czy będę tam, czy nie, i tak

wpadniesz

w jego łapy.

A jeśli chcę w nie wpaść? - Owinęła się szczelniej szlafrokiem. - Nie jestem twoją własnością.

Pow

oli przesunął spojrzeniem po zgrabnej sylwetce Keeny, aż wreszcie jego wzrok spoczął na

delikatnych rysach jej twarzy.

Czuję się za ciebie odpowiedzialny - powiedział wreszcie.

Zabolało. Nie potrafiła wytłumaczyć dlaczego, ale słowa Nicholasa ukłuły ją niczym żądło.

- Dlaczego? -

zapytała drżącymi ustami. – Ponieważ przez tyle długich lat nie potrafiłam zapomnieć o

tym

mężczyźnie? Dlatego, że umiałam cię wtedy wysłuchać", gdy nikt inny nie ośmielił zbliżyć się do

ciebie? Dziękuję za troskę, panie Coleman, ale proszę nie zawracać sobie głowy jakimiś zobowiązaniami

w stosunku do mnie. Jestem

w stanie sama o siebie zadbać.

- A jak masz zamiar

to zrobić? - zapytał z chłodną kurtuazją. - Kusząc prowincjonalnego prawnika?

Oczy Keeny zabłysły złowrogim blaskiem.

- On nie jest prowincjonalnym prawnikiem! -

wybuchła,

Podniósł się i sięgnął po papierosa.

Zamierzasz wyjść za niego za mąż? - zapytał bez ogródek, spoglądając na nią przez smugę

tytoniowego dy

mu. Przemierzał właśnie pokój w poszukiwaniu popielniczki.

- A

jeśli nawet, to co ciebie to obchodzi? - Raniła go była zupełnie świadoma, że to robi.

Zatrzymał się i strzepnął popiół do dużej, kwadratowej, ceramicznej popielniczki. Rzucił jej nie wróżące

nic dobrego

spojrzenie, którego nie mogła nie zauważyć, nawet pomimo dzielącej ich odległości.

Wyprostował się i oparł o szafę.

"Jest taki ogromny, ciemny i straszny"-

pomyślała bezwiednie Keena.

No, dalej! Ulżyj sobie! Powiedz jeszcze coś więcej, a dowiesz się, dlaczego mnie to obchodzi -

ostrzegł ją cichym, głębokim głosem. Kobieta doskonale wiedziała, że jej gość tłumi w sobie
agresję. -Trzęsę się ze strachu, Nicholas.

Czuła, że w tej chwili stacją na wszystko. W dodatku ten mężczyzna doprowadzał ją swoim zachowaniem

do szału. Posławiła wszystko na jedne szalę. Zaryzykuje i albo wygra, albo straci wszystko.

-Czy w ten sposób usidlasz swoje kobiety, Nicholas. -

Groźbą?

Zobaczyła furię w jego ciemnych oczach.

Zdusił dopiero co zapalonego papierosa w popielniczce ruszył prosto w jej kierunku. Wyraz jego spiętej

twarzy u

widaczniał chęć zemsty.

Rozdział szósty

Serce głucho dudniło jej w piersi, ale nie poruszyła się.

Nie boję się ciebie! - powiedziała pewnym głosem, chociaż odczuwała ogromną chęć ucieczki przed

rozwścieczonym mężczyzną.

Nawet nie raczył jej odpowiedzieć. Jedną ręką objął ją za ramiona, a drugą ujął pod kolana. Niósł ją, jakby

nie ważyła więcej niż torebka warzyw. Kierował się w dół do holu.

- Nicholas... -

zaczęła nerwowo.

Zamknij się.

Pchnięciem ramienia otworzył drzwi jej sypialni. Przeszedł po ciemnoniebieskim dywanie i niemal rzucił

Keenę na wielobarwną narzutę przykrywającą jej królewskich rozmiarów łóżko. Stał obok tylko przez
chwilę potrzebną do zdjęcia swetra. Po chwili leżał już przy niej. Próbowała się podnieść, ale silne ręce

przytrz

ymały jej nadgarstki i osadziły w miejscu. Puścił ją dopiero wtedy, gdy zobaczył panikę w

pięknych, zielonych oczach. Leżała teraz pozbawiona oddechu i nadziei, spoglądając lękliwie na
mężczyznę.

Nie jesteś już taka odważna, prawda, lisiczko? - zapytał nieprzyjemnym, wyrażającym złość głosem. -

No, ko

chanie,

walcz

mną.

Dlaczego

nagle

przestałaś?

Przecież

robiłaś to od dnia mego wyjazdu do Paryża.

Nerwowo oblizała usta.

- Nie rozumiem.

Zachowujesz się jak mała dziewczynka, rzucająca kamieniami w chłopca, który jej się bardzo podoba i

wykrzy

kująca przy tym jego imię. Ona jeszcze nie wie, że kiedyś i tak konieczna będzie konfrontacja. -

Mimo, że głos Nicholasa był opanowany, jego oczy błyszczały groźnie. -Przez cały ten czas starasz się
zaciągnąć mnie do swojego łóżka. W porządku, jestem tutaj. Co masz więc zamiar ze mną teraz zrobić?
Zagryzła dolną wargę.

Jeśli myślisz, że o to mi chodzi, to jesteś w wielkim błędzie - odparła drżącym głosem. - Jesteś

zarozumiały... Pochylił się nad nią i zajrzał prosto w oczy. Jego ciepły oddech owiewał twarz Keeny, a
zmysłowe usta były tak blisko, że dotykały jej warg, gdy mówił. Ciepło bijące z ciała Nicholasa niemal
parzyło ją. Dziwiła się, że dźwiganie na sobie ciężaru mężczyzny sprawia jej taką przyjemność, Więcej niż
przyjemność. Było to cudowne uczucie. Gwałtownie przewrócił się na plecy i pociągnął ją za sobą. Teraz

rozkoszował się ciężarem jej zgrabnego ciała. Obie dłonie kobiety przycisnął do swej nagiej,

porośniętej gęstym, ciemnym włosem piersi. - Nie kłopocz się obrażaniem mnie - wyszeptał. - Zresztą
cała ta zabawa to twój pomysł. Ja tylko pozwoliłem ci się poprowadzić, lisiczko.

Jego dotyk był uspokajający. Pragnęła tego od tak długiego czasu, a on teraz gotowy był spełnić jej

pragnienie. Jej r

ęka delikatnie dotykała jego potężnej piersi, palce błądziły wśród porastających ją włosów.

Nie mogła pogodzić się z myślą, że wszystkie uczucia Nicholasa są rezultatem źle pojętej
odpowiedzialności.

Mój pomysł?! Jeśli kiedykolwiek chciałabym, byś kochał się ze mną...

Jego oczy pociemniały, a mięsień na policzku zadrgał nerwowo.

Właśnie - przerwał jej. - Zachowałabyś się tak, że klęczałbym u twoich stóp i błagał o łaskę -

dokończył za nią. - Mój Boże, dlaczego jesteś w tak paskudnym nastroju dzisiejszego ranka?

A w jakim miałabym być, skoro ty... - zamilkła, spuszczając oczy.

- Skoro ja co? -

zapytał cicho. - Kontynuuj. Nie przerywaj sobie. Skoro ja co?

Nie musisz... czuć się za mnie odpowiedzialny - wydukała zdławionym głosem.

Klatka piersiowa Nicholasa

podnosiła się i opadała powoli.

A więc o to ci chodzi. - Odsunął z jej policzka kosmyk włosów. - Nie lubisz, żeby ktoś się o ciebie

troszczył?

Spojrzała mu w oczy, ale zaraz odwróciła wzrok.

Nie jestem twoją własnością. Ja... nie lubię... nie chcę, żebyś traktował to jako zobowiązanie. -

Zagryzła wargę, gdyż łzy napłynęły jej do oczu.

Potężne palce Nicholasa delikatnie pieściły jej szyję.

Robię to, co chcę robić. Co sprawia mi przyjemność, Keeno - odparł cichym, łagodnym głosem. -

Bardzo lubię troszczyć się o ciebie, kiedy tego potrzebujesz. Nigdy nie myślałem, że mam wobec ciebie
jakieś zobowiązania. Zwłaszcza wobec ciebie.

Podniosła wzrok i spojrzała mu w oczy, ale znalazła tam tylko wyraz rozbawienia.

Miałam wrażenie, że uważasz inaczej. Kręcisz się wokół mnie, bo jesteś przekonany, że musisz to

robić.

Kręcę się wokół ciebie, ponieważ dobrze się czuję w twoim towarzystwie, ponieważ potrafisz ze mną

rozma

wiać. Z moją pozycją i pieniędzmi jest cholernie trudno komuś zaufać. Nie pomyślałaś o tym nigdy?

Przyglądała się nosowi mężczyzny. Miała wrażenie, że został kiedyś złamany. Nie namyślając się wiele

wyciągnęła rękę i dotknęła miejsca, gdzie widniało niemal niewidoczne zgrubienie.

Nie, nigdy. To znaczy nigdy nie myślałam o twoich pieniądzach. Nick, kiedy został złamany twój

nos?

Podczas służby w marynarce - odrzekł. - Pamiątka mojego niezdyscyplinowania. Nie chciałem

wykonać do rozkazu. Dlaczego pytasz? Wzruszyła ramionami.

Już kiedy cię poznałam, byłeś bardzo bogaty - wyjaśniła.

- To prawda -

przyznał. - Ale ty nigdy nie prosiłaś mnie o nic. Nawet wtedy, kiedy miałaś problemy ze

spłacaniem swoich rachunków. Oczy Keeny rozszerzyły się ze zdziwienia. - W jaki sposób się o tym
dowiedziałeś? - Byłem ciekawy i zbierałem wszelkie wiadomości na twój temat. Poruszyła się

niespokojnie.

Co jeszcze udało ci się odkryć? Uśmiechnął się. - To, że zbytnio ufasz ludziom. Mam do ciebie

słabość, lisiczko, dlatego za twoimi plecami rozprawiłem się z kilkoma panami, którzy wydawali się
interesować tobą, a których nikt nie uznałby za dżentelmenów. Roześmiała się. - Zawsze robiłeś
wszystko, żebym straciła co przystojniejszych pracowników - zażartowała, przypominając sobie
mężczyznę, któremu Nicholas omal nie złamał szczęki. Westchnął ciężko. - Nawet nie wiesz, ile siwych
włosów mnie to kosztowało.

Spróbujmy odgadnąć, które osiwiały przeze mnie. Może ten? - Wyszukała jeden siwy włos na

zarośniętej piersi mężczyzny.

Między innymi. - Nerwowo przesunął dłońmi po jej plecach. - Keeno, chcę się z tobą kochać.

jrzała ogromne pożądanie w jego oczach i szybko zatrzepotała rzęsami. Miała wrażenie, że już nigdy

nie uda jej

się złapać oddechu. Czuła, jak wzrasta między nimi napięcie.

Ale... nie chciałeś, kiedy sama ci to zaproponowałam - wyszeptała niepewnie.

Bałaś się mnie wtedy. Pamiętasz, jak zachowałaś się, kiedy ruszyłem w twoim kierunku, by wziąć

szlafrok. By

łaś gotowa wyłamać drzwi, byle tylko znaleźć się w bezpiecznej odległości ode mnie. -

Przesunął spojrzeniem po jej twarzy.- Dzisiaj także nie wyglądasz dużo spokojniej, kochanie - dodał
łagodnie. - Gdybyś tylko mogła zobaczyć swoje oczy, gdy niosłem cię tutaj...

Z trudem przełknęła ślinę.

Byłeś taki zły.

A czego się spodziewałaś? Nie lubię mieć rywali. Zwłaszcza, jeżeli ma nim być ktoś taki, jak James

Harris.

Uśmiechnęła się nieznacznie.

A ja nie lubię, jeżeli ktoś mówi, że ma wobec mnie zobowiązania.

Objął ją mocniej.

Nadal nie odpowiedziałaś na moją prośbę. Pragnę cię,

Spuściła wzrok i zaczęła przyglądać się masywnej piersi mężczyzny. Ona także go pragnęła, ale nie była
zaślepiona pożądaniem. Była świadoma konsekwencji, jakie może przynieść chwila uniesienia. Była

zmieszana, ogromnie zmieszana

. Nie mogła sobie wyobrazić, w jaki sposób mogłoby do tego dojść.

Podniósł kciukiem jej brodę i spojrzał prosto w iskrzące się oczy.

Nie zamierzam wpędzić cię w ciążę, jeżeli tego się obawiasz.

Zaczerwieniła się po koniuszki uszu. Obserwował jej reakcję z niemałym zdziwieniem.

Z jakimi mężczyznami miałaś do czynienia? - zapytał, śmiejąc się sztucznie. - Na Boga, nigdy nie

rozmawiałaś z nimi o seksie?

Nie miałam zbyt wielu okazji - przyznała otwarcie. -Zresztą, po co rozmawiać na ten temat?

Leniwie pocałował ją w usta, nie spodziewając się, że przyniesie mu to tak cudowne doznania.
Całował ją coraz namiętniej, delikatnie gładząc po plecach i zsuwając szlafroczek z ramion.

- Nick -

szepnęła, drżąc pod wpływem dotyku jego gorących ust.

Ręce Nicholasa delikatnie pieściły piersi Keeny, a jej ciało tężało na skutek pieszczoty.

Z tobą czuję się jak niedoświadczony podrostek - wyszeptał jej do ucha. - Mój Boże, starałem się dać ci

odpo

wiednią ilość czasu, ale to wszystko dzieje się niezależnie ode mnie.

Mimo to pieścił ją i całował z wprawą doświadczonego kochanka. Keena jeszcze nigdy w życiu nie

odczuwała takich emocji. Miała wrażenie, że płonie od środka.

- Och, Nick -

jęknęła, gdy podniósł głowę, by zajrzeć jej w oczy.

Klatka piersiowa mężczyzny unosiła się, i opadała gwałtownie. Keena dotknęła Nicholasa opuszkami

palców i po

czuła, że jego ciało zroszone jest potem. Przyglądał się jej z taką ciekawością i pożądaniem,

jakby nigdy dotąd nie miał okazji zobaczyć nagiej kobiety. Spojrzenie było tak intensywne, że Keena
drżała pod jego wpływem.

- Nicholas -

szepnęła.

Słucham, kochanie? - zapytał czule. Wyciągnęła dłoń i dotknęła jego poważnej, niemal nigdy nie

relaksującej się twarzy.

Ja... ja chciałabym... być bliżej ciebie.

Delikatnie potarł policzkiem o jej dłoń.

- Tak? -

mruknął. - Czy nie znajdujemy się dość blisko siebie?

Zsunął Keenę na materac i pochylił się nad nią, podpierając się na łokciach

- Nie -

szepnęła, gdy zdołała uwolnić swe usta od pocałunku. - Chcę... czuć całego ciebie, Nicholas -

jęknęła,mając

świadomość,

że

opiera

się

niej

całym

swym

cię

żarem.

Jej miękkie piersi zostały przygniecione twardym, muskularnym torsem mężczyzny. Wyciągnęła ręce i

przyciągnęła go bliżej siebie, jakby chciała, by już na zawsze stanowili całość. Tak bardzo pragnęła
zadowolić go, mogłaby dawać z siebie wszystko co najlepsze, byleby tylko rozpalić w nim ogień podobny
do tego, którym płonęło jej ciało i serce.

Chciałabym... żeby było ci dobrze ze mną - wyszeptała nieśmiało.

- Jest mi dobrze -

wyznał i pocałunkiem otworzył jej usta. - Mój Boże, twoje usta są tak miękkie.

Poruszyła się pod nim niespokojnie. Twarde skręcone włosy porastające tors mężczyzny drażniły jej

delikatnie ciało, przyprawiając o kolejne dreszcze rozkoszy.

Nie jestem zbyt ciężki? - mruknął prosto w jej rozchylone usta.

- Nie -

wyszeptała, spoglądając mu w oczy.

Nicholas językiem gładził jej górną wargę. Obserwował reakcje kobiety, jego ciemne oczy były pełne
pożądania ale i tajemnicy.

- Czy zawsze patrzysz na kobiety w taki sposób? - zapy

tała a zaniepokojona, przestając na chwilę gładzić

jego muskularne plecy.

- Tylko wtedy, kiedy ta

k cholernie ich pragnę i nie mogę zdobyć od lat. - Naparł na nią mocniej, chcąc

udowodnić", jak wielkie jest jego pożądanie. - Czujesz, jak bardzo cię pragnę?

Z trudem łapała oddech, była pewna, że gdyby teraz musiała się podnieść, nie byłaby w stanie

utrz

ymać się na nogach. Miała wrażenie, że nigdy nie istnieli oddzielnie, że zawsze stanowili jedność.

Pocałował ją ponownie. Przypomniała sobie, że w bardzo podobny sposób po raz pierwszy całował ją w

rollsie.

Dotyk Nicholasa sprawiał, że jej ciało pragnęło coraz więcej pieszczot Dopiero teraz dojrzewało w

niej uczucie pra

wdziwego pożądania.

Usłyszała cichy, triumfujący śmiech i niechętnie podniosła

powieki. Nicholas zdjął z niej porozpinaną

już wcześniej koszulę nocną i odrzucił ją gdzieś na środek pokoju. Pod wpływem dotyku jego rąk, jej
ciało przeszyły miliony rozkosznie kłujących igiełek. Nicholas położył się obok, by dobrze przyjrzeć się jej
teraz już zupełnie nagiemu ciału. W sypialni nie było zbyt ciepło, toteż rozgrzaną przez mężczyznę Keenę
omiótł chłód. Pożerał spojrzeniem każdy zakamarek jej ciała. Podążał wzrokiem wzdłuż długich,
zgrabnych nóg, zatrzymał na krągłych biodrach, a potem przesunął na szczupłą talię i piersi. Nabrała
pewności, że podobne zainteresowanie okazałby każdy mężczyzna będący teraz na miejscu Nicholasa.
Chociaż wtedy, wiele lat temu, James Harris zbyt

bardzo spieszył się z zaspokojeniem swojej żądzy, żeby rzucić choć przelotne spojrzenie na ciało swojej

partnerki. Wsz

ystko stało się błyskawicznie i w rezultacie Keena wyniosłą

z tego zbliżenia tylko upokorzenie,

wstyd i zakłopotanie. Nie doznała ani odrobiny przyjemności. Ale teraz było zupełnie inaczej. Nicholas
wydawał się stworzony właśnie dla niej. Dziwiła się, że nie odkryła tego dużo wcześniej. Wiedziała, że

dla niego nie

liczy się tylko jej ciało, że nie jest kochanką na jeden raz. Znaczyła dla niego bardzo wiele i z

łatwością odczytywała to w ciemnych, pożądliwie spoglądających na nią oczach mężczyzny.

Pochylił się i dotknął ustami płaskiego brzucha Keeny, Powoli przesuwał się w górę, w kierunku piersi, a

rękoma głaskał gładką skórę. Pieścił kobietę w zupełnie nie znany jej sposób, sprawiał, że jej ciało
pozostawało drżące i głodne jego dotyku.

Wplotła palce we włosy Nicholasa i szarpała je delikatnie. Gdy podniósł głowę, by zbadać wyraz

zarumienionej

twarzy Keeny, jej oczy były przymknięte.

Nie wiesz, jak odwzajemnić moje pieszczoty, prawda? - zapytał zmienionym, chrapliwym głosem,

gdyż jego ciało aż pulsowało pożądaniem.

Dotknęła ust Nicholasa opuszkami palców i zdziwiła się, że i to sprawiło jej ogromną przyjemność.

Odwzajemnić twoje pieszczoty? - wyszeptała. - Pragnę cię, Nick - dodała czule. - Musisz przecież

tego się domyślać.

Nie jesteś dziewicą - powiedział, ale zabrzmiało to jak pytanie.

-Nie.

- Cholera, a zac

howujesz się jakbyś była – wyrzucił z siebie, podnosząc kciukiem jej opuszczoną

głowę. - Powiedziałem ci kiedyś, że nie ma to dla mnie żadnego znaczenia i nadal tak twierdzę. Ale nie

sprawiasz wrażenia kobiety, która ma jakiekolwiek doświadczenie w tej dziedzinie. Powiedz, jak bardzo
powinienem być ostrożny?

Westchnęła cicho.

Pierwszy... i jedyny raz... byłam z Jamesem - wyznała zawstydzona. - To było okropne... on spieszył

się... i...

głos Keeny załamał się.

- Mów dalej -

ponaglił,

Myślałam, że umrę ze wstydu i upokorzenia, kiedy zrozumiałam, że on nie ma najmniejszego zamiaru

ożenić się ze mną. Pragnął tylko zaspokoić swoją żądzę. Powiedział, że kochać się ze mną... to tak,
jakby kochać się z mężczyzną.

Nicholas nie odezwał się ani słowem. Spoglądał na nią, się tym razem z jego oczu nie mogła
wyczytać żadnej myśli. Teraz już wiedział, jaką krzywdę wyrządził Keenie Harris.

Nie pogardzaj mną...

Przerażona własnymi słowami, Keena próbowała się bronić.

Pogardzać tobą?! Na Boga, co ty wygadujesz?! - niemal wykrzyknął. Pochylił się i ponownie

pocałował ją w usta. - Czy zachowuję się, jakbym tobą pogardzał, głuptasku?

Łzy wolno spływały jej po policzkach. Keena przytuliła się mocno do Nicholasa, a on posadził ją sobie

na kolanach i

próbował uspokoić. Dotyk jego rąk był ciepły i łagodził wszelki ból. Przycisnęła usta do szyi

mężczyzny. Było jej tak dobrze, gdy czuła jego bliskość, jego zapach. - Nick - wyszeptała. - Słucham,

kochanie?

Odsunęła się od niego i spojrzała w oczy.

- Kochaj mnie.

Odsunął z jej policzka niesforny kosmyk włosów. Wpatrywał się w jej usta z ogromnym pożądaniem,

ale nie zro

bił żadnego gestu.

- Co teraz czujesz do Harrisa? -

zapytał, a na twarzy Keeny odmalowało się cierpienie.

- Teraz? -

powtórzyła niczym echo. - Ja... właściwie... nie wiem. - Zaczerwieniła się gwałtownie.

Czy nie uważasz - powiedział łagodnie - że byłoby lepiej, gdybyś ustaliła swój stosunek do niego,

zanim posuniemy

się dalej?

Wpatrywała się w jego oczy, chcąc znaleźć odpowiedz, na wszystkie nurtujące ją pytania, ale tym razem

ich wyraz

był nieodgadniony.

- Nie pragniesz mnie? -

zapytała wreszcie.

Chwycił jej dłoń i delikatnie, acz stanowczo przesunął w dół swego płaskiego brzucha. Z nieznacznym

uśmiechem na ustach obserwował, jak jej twarz oblewa się purpurą.

Pragnę cię. Ale nie mam zamiaru zrobić nic więcej, dopóki nie odeślesz go do przeszłości. Tam

właśnie jest jego miejsce. Byłaś wtedy młodą dziewczyną, Keeno - dodał poważnie. - Łudziłaś się, że

Harris dąży cię szacunkiem, ale tak nie było. Wiem, że wyrządził ci krzywdę, ale to wszystko wydarzyło
się tak, dawno, że nie powinnaś już o tym pamiętać. - Pochylił głowę i złożył na jej ustach długi i
namiętny pocałunek. Uśmiechnął się czując, jak Keena rozchyla wargi w pragnieniu, by był on jeszcze
głębszy. - Przecież dla mnie i dla ciebie nie ma to żadnego znaczenia.

Kobieta gorliwie odwzajemniała pocałunki.

- Nick... -

próbowała coś powiedzieć, ale mężczyzna delikatnie przygryzł jej dolną wargę.

Dlaczego powiedział, że kochać się z tobą, to tak jakby kochać się z mężczyzną? Byłaś taka chuda?

Miałam zbyt mały biust, jak na jego wymagania - wyjaśniła słabym głosem, w którym bez trudu

można było usłyszeć gorycz.

Nicholas spojrzał w dół na jej twarde, sprężyste piersi i delikatnie przesunął językiem po czerwonych

sutkach.

- Ty? -

zaśmiał się cicho.

- Och, Nick. Od

dychała z trudem, a jej głos i oczy wyrażały najgłębsze emocje. Przylgnęła do niego

całym ciałem, przytuliła policzek do szerokiej piersi. Czuła się bezpiecznie w otaczających ją silnych
ramionach. Było wspaniale, gdy duże dłonie Nicholasa gładziły jej nagie plecy.

Nienawidzę tego mówić - mruknął - ale nawet w moim wieku nie potrafię trzymać rąk przy sobie,

gdy na moich

kolanach siedzi cudowna, naga brunetką. Może jednak ubierzesz się, a ja w tym czasie

przygotuję kawę.

Wolałabym pofiglować z tobą w łóżku - szepnęła żartobliwie. - Mógłbyś nauczyć mnie, jak należy

cię pieścić.
Roześmiał się szczerze.

Przy najbliższej sposobności. Wyswobodziła się z jego ramion i zsunęła się z kolan na podłogę.

Czuła się bardzo ważna i szanowana, kiedy Nicholas podał jej szlafroczek.

Ubierz się ładnie — poprosił, wciągając na siebie sweter i kierując się ku drzwiom. - Zatrzymał

się na chwilę, trzymając już rękę na klamce. - Następnym razem nie kuś mnie w ten sposób, nawet
jeżeli będziesz miała na sobie coś więcej niż piżamę.

- Pochlebiasz mi, wiesz o tym? -

mruknęła, wyjmując z szafy rajstopy i bluzkę.

- Nie, kochanie -

odrzekł cicho. - To nie pochlebstwo, to szczera prawda.

Zamknął za sobą drzwi, by pozwolić jej spokojnie się ubrać.

Pięć minut później usiadła się obok niego na sofie. Miała na sobie czarną, jedwabną bluzkę i beżowe
obcisłe dżinsy. Włosy były wyszczotkowane, delikatny makijaż zdobił jej twarz, a oczy skierowała

prosto na Nicholasa.

Gwizdnął z aprobatą, gdy się jej przyjrzał i powiedział:

Nieźle wyglądasz.

Podał jej filiżankę kawy i objął ją potężnym ramieniem.

Powiedziałeś mi kiedyś, że lubisz połączenie czarnego koloru z beżowym - rzekła, nie zastanawiając się

nad tym, co mówi.

- Na tobie, tak. - Up

ił łyk kawy, spoglądając na nią z nad krawędzi filiżanki. Ciągle czuję w ustach twój

smak -

mruknął i uśmiechnął się widząc, że speszona Keena ucieka ze spojrzeniem. - Panno oszukiwaczko -

zachichotał -myślałem, że jesteś kobietą światową. Oszalałem na twoim punkcie po awanturze, jaką zrobiłaś
mi w dzień mojego wyjazdu do Paryża. - Podniósł brwi w geście zdziwienia, widząc że Keenę zaszokowały
te słowa. - Nie chciałem ci dokuczać. Pamiętam tylko ten wzrok, którym mierzyłaś mnie w windzie.
Zastanawiałem się wtedy, czy zdołasz mi się oprzeć - mówił z rozbawieniem w głosie. - To była tylko gra.
Nie chodziło mi o nic więcej. A potem...

Zadzwonił telefon i Nicholasowi nie udało się dokończyć wypowiedzi. Keena podeszła do aparatu, mając

wra

żenie, że jej nogi są z waty. Gra. Okrutna gra, której oboje powinni się wstydzić. Na myśl, że w tej chwili

Nicholas na

pewno jej się przygląda, zrobiło jej się słabo.

- Hallo -

odezwała się do słuchawki zmienionym głosem.

Czy mogę rozmawiać z panem Nicholasem Colemanem? - usłyszała kulturalny męski głos.

Wyciągnęła słuchawkę w stronę Nicholasa, usiłując nie patrzeć mu w oczy.

- Do ciebie -

powiedziała cicho.

Usiadła z powrotem na sofie i sięgnęła po filiżankę. Miała wrażenie, że nagle opuściły ją wszelkie uczucia.

Czuła się zupełnie pusta w środku. Niemal nie docierał do niej głęboki, raz ostry, a kiedy indziej pytający
głos Nicholasa.

Wreszcie odwiesił słuchawkę i zwrócił się do niej.

Na czym to ja skończyłem.

Nieważne - odpowiedziała, obrzucając go lodowatym spojrzeniem. - Wychodzisz? Do widzenia.

Chciałbym ci coś jeszcze wyjaśnić - odezwał się ściszonym głosem.

Jestem bardzo zajęta. Jutro rano zamierzam wyjechać do Ashton, a mam jeszcze mnóstwo pracy do

zrobienia.

Zmrużył oczy.

Przecież nie jedziesz tam sama. - Dlaczego sobie zawracasz tym głowę? - zapytała wyniośle. - Gra

jest skończona, Nicholas. Nie będę już więcej grała.

- Ani ja, kochanie -

odrzekł czule, uśmiechając się do niej. - Nigdy więcej.

Spojrzała na niego, czując że znowu robi się jej gorąco. - Dziękuję za śniadanie. - Keena usiłowała być
chłodna i uprzejma.

Ruszył w stronę drzwi, ale przystanął w połowie drogi i obejrzał się. Pełnymi tęsknoty oczyma
popatrzył na jej zgrabną, szczupłą sylwetkę. - A może miałabyś ochotę zobaczyć mój dom w drodze

do Ashto

n? To pytanie zaskoczyło ją.

Masz na myśli wyjazd do Charleston? Skinął twierdząco głową.

Moglibyśmy zatrzymać się tam na kilka dni. Chciałbym

pokazać ci całą posiadłość. Chciał

naprawdę, żeby tam pojechała? A może pragnął odwiedzić duchy swoich bliskich, a jej towarzystwo było

potrze

bne tylko po to, by pamięć o nich stała się łatwiejsza do zniesienia. Keena przestała czuć się pewnie w

towarzystwie

tego mężczyzny. Ze zdziwieniem uświadomiła sobie, że boi się Nicholasa.

Keeno, nie będę już próbował zaciągnąć cię do łóżka -

powiedział łagodnie, - To już skończone.

Przypatrywała mu się przez chwilę, po czym skinęła głową.

W porządku.

Jimson pojawi się u ciebie o siódmej - powiedział i dodał, idąc do drzwi: - Chciałbym, żebyśmy

wyruszyli

wcześnie rano.

Dobrze, będę gotowa.

Na lotnisku w Charleston czekał na nich czarny, błyszczący lincoln, a tuż obok stał wysoki i dostojny

Jimson.

Myślisz o wszystkim - pochwaliła Keena, kiedy znaleźli się na tylnym siedzeniu.

Muszę, kochanie - odparł. - Jimsonie, staraj się jechać do domu okrężną drogą. Chcę, żeby panna

Whitman zoba

czyła choć część miasta.

Tak jest. Czy chciałby pan odwiedzić jakieś konkretne miejsca?

Jedź najpierw w dół Meeting Street, a potem skręć w Broad. Potem do Kościoła Św. Filipa i Domu

Piratów.

Dzisiaj nie możemy sobie pozwolić na nic więcej.

Jest jeszcze kilka interesujących miejsc na East Boy i Tradd Street - przypomniał Jimson.

- Czas, Jimsonie -

westchnął, rozsiadając się wygodniej - czas.

- Tak jest -

doszła ich cicha odpowiedź.

Keena spojrzała na Nicholasa pełnym wahania i bojaźni wzrokiem. Mężczyzna opuścił powieki, jego

twarz poorana

była głębokimi bruzdami, a pod oczami widniały ciemne cienie. Widziała Nicholasa już w

różnym stanie, ale nigdy jeszcze nie wyglądał tak źle, jak tego dnia.

- S

pałeś choć trochę zeszłej nocy? - zapytała miękko.

- W ogóle -

odparł. Podniósł powieki i zajrzał jej prosto w oczy. - A ty, Keeno?

Umknęła ze spojrzeniem, a jej twarz miała nieodgadniony wyraz.

Nigdy nie przypuszczałam, że rośnie tu tak dużo palm - mruknęła, przyglądając się zabytkowym

budynkom znajduj

ącym się po obu stronach ulicy. - Ile lat liczy Charle- Założono go w 1670 roku -

wyjaśnił Nicholas, patrząc w ślad za jej spojrzeniem. Otaczały ich wspaniałe dzieła architektoniczne
pochodzące  z  ubiegłych  stuleci.  -  Ale francuscy  Hugenoci, którzy osiedlili się tu dobre piętnaście lat
później, nadali styl temu miastu. Mój przodek, St. Juliens,  ufundował  Manteau  Gris.  -  Słucham?  -
mruknęła,  słysząc  niezrozumiałe  dla  niej  francuskie  słowa.  -  To taki budynek otoczony  ogromną
plantacją.  Manteau  Gris

znaczy Szara Peleryna, ale wszyscy mieszkańcy Charleston używają

oryginalnej nazwy -

wyjaśnił. - Pierwszy dom został wybudowany w 1769 roku. Spalono go podczas

rewolucji, potem odbudowano, ale spłonął ponownie w czasie wojny domowej. - Zaśmiał się cicho. -

wnie oryginalne są tylko fundamenty.

- Kochasz to miasto, prawda? -

zapytała Keena, oczyma wyobraźni widziała dzieje tego budynku.

Bardzo. Im jestem starszy, tym częściej uświadamiam sobie, że tutaj tkwią moje korzenie. Popatrz –

wskazał głową w kierunku okna po jej stronie. - to Kościół pod wezwaniem Świętego Michała.
Najstarszy w tym mieście.

Piękny.

Jeżeli pojechalibyśmy w dół tą ulicą, dojechalibyśmy do miejsca nazywanego „South of Broad". To

najstarsza

część miasta. Znajdujące się tam restauracje serwują słynną zupę z krabów, przygotowaną z

krabiej ikry, do której je się pieczone ostrygi i małe homary podawane w specjalnym sosie. Będę musiał cię
tam zabrać któregoś dnia. Jest

tu tyle interesujących miejsc, że można spędzić bez mała pół dnia na oglądaniu tego wszystkiego,

Z przyjemnością odwiedzę jedną z tych specyficznych restauracji - powiedziała cicho, uśmiechając się

bardziej

do samej siebie niż do swego kompana. - Nick, a co z Fort Sumter i Battery?

Będziemy wracać tamtędy - zapewnił ją.

Jimson gwałtownie zakręcił w prawo, a kilka minut później w lewo. Dwie przecznice dalej Nicholas

poprosił go, by zwolnił.

To Kościół pod wezwaniem Świętego Filipa, a tuż obok stoi tak zwany Dom Piratów. Kiedy byłem

chłopcem, zbierały się tam szumowiny z całego miasta. - Oczy mężczyzny zabłyszczały. -Plotki głoszą, że
piraci spotykali się tam z najbogatszymi i powszechnie szanowanymi kupcami z Charlestonu i wymieniali

towary.

Skąd w Charleston wzięli się piraci? - zdziwiła się. -Myślałam, że żeglowali tylko w pobliżu

zachodnich Indii,

Nie wiem. Mogę za to powiedzieć, że najgorszym z nich był Stede Bonnet. Powieszono go w

1718 roku,

a potem jego ciało spalono na bagnach w pobliżu Battcry, Byli także piraci płci żeńskiej, na

przykład piękna Anno Bonney, córka z nieprawego łoża jednego z irlandzkich kupców. Wyszła za mąż za

pirata o nazwisku James Bunney

, ale po niedługim czasie porzuciła go i zaciągnęła się na statek nazwany

„Galico Jack Rackham".

Keena słuchała z szeroko otwartymi oczyma. -I co dalej? - dopytywała się.

W 1720 roku statek został złapany w okolicach Jamajki i całą załogę oddano pod sąd. - Zachichotał cicho,

dostrze

gając wyraz przerażenia na jej twarzy. - Może udało jej się zbiec - mruknął i roześmiał się głośniej,

gdyż Keena momentalnie rozpogodziła się.

Bardzo chciałabym wejść do środka tego budynku.

- Teraz jest to hotel -

odparł, ale być może uda mi się zorganizować coś ciekawego, gdy następnym

razem b

ędziesz odwiedzała Charleston. Objedź teraz East Bay i Battery, Jimsonie - zwrócił się do

kierowcy.

- Tak jest. Fort Sumter, umiejscowiony poza granicami portu, spra

wiał wrażenie bardzo spokojnego.

Keena przyglądała mu się z ciekawością, kiedy jechali wzdłuż Battery.

Trudno mi uwierzyć, że kiedykolwiek toczyły się tu bitwy - powiedziała w zamyśleniu.

Charleston było miejscem nieustannych walk. W 1780 roku zdobyli go Brytyjczycy, potem został

bardzo zniszczony w czasie wojny domowej. Opierał się nawałnicom i trzęsieniom ziemi i przetrwał po
dziś dzień. Nieustępliwy,

dumny i niepodobny do żadnego z innych miast. Przypuszczam, że właśnie dlatego tak bardzo jest mi

bliski.

Czy są tu organizowane wycieczki, dokładnie w celu zwiedzania miasta? Potwierdził ruchem

głowy.

Każdej wiosny. Niestety, przyjechaliśmy kilka tygodni za wcześnie. Zobacz, a oto mój dom. Manteau

Gris.

Wystarczyło jedno przelotne spojrzenie i Keena wiedziała, że pokocha ten szary budynek całym

sercem. Stał nieco na uboczu. Zdobiła go wspaniała wieża, a otoczony był potężnymi dębami, drzewami

magnolii, sosnami i

ogromną ilością krzewów. Keena pomyślała, że wspaniałe musi tu być w czasie

kwitnienia. Ziemię porastała pożółkła trawa. Budynek otaczał pomalowany na szaro płot.

Fantastyczny. Dlaczego nie dodałeś, że ta historia dotyczy twojego domu? - Keena była nad wyraz

zachwycona.

Pomyślałem, że w ten sposób wyda ci się bardziej atrakcyjny. - Kto o niego dba? -

Państwo

Collinsowie. Robili to od czasów, gdy byłem jeszcze dzieckiem.

Zastanawiała się, dlaczego Nicholas ma zawsze nieustępliwy, poważny wyraz twarzy.

Jakoś trudno mi wyobrazić sobie ciebie jako nastolatka - mruknęła.

Naprawdę?

Idę o zakład, że urodziłeś się już dorosły - powiedziała, uśmiechając się nieznacznie.

Tak właśnie powinno było się stać, gdyż moich rodziców nigdy nie było w domu. Właściwie

wychowywała mnie pani Collins.

- A gdzie byli twoi rodzice?

Cannes,

Szwajcarii,

Rzymie,

Paryżu.

Wszędzie,

tylko

nie

tutaj.

Cierpieli

alergię,

którą

były

małe

dzieci,

a przede wszystkim unikali mnie.

Mimo że jego słowa przepojone były cynizmem, Keena oczami duszy zobaczyła samotnego,

pozbawionego miłości, czarnowłosego chłopca, który każdą wolną chwilę spędzał w porcie, przyglądając się
przypływającym i odpływającym statkom i rozmyślał o piratach.

Wahając, się delikatnie dotknęła palcami wierzchu jego spoczywającej na siedzeniu dłoni.
Zesztywniał pod wpływem tego dotyku i spojrzał na Keenę ostro, ale jej zrobiło się tylko jeszcze bardziej

przykro.

Szybko odwróciła głowę, udając że jest zajęta oglądaniem domu. Była to wspaniała budowla, ozdobiona

długim portykiem na froncie, a do wejścia prowadziły kamienne stopnie.

W tym domu powinny mieszkać dzieci – powiedziała bezmyślnie.

Kiedy tylko Jimson prz

ekręcił kluczyk w stacyjce, szarpnięciem otworzył drzwi. Wypadł, nie zawracając

sobie

głowy otworzeniem drzwi po stronie Keeny. Wiedział, że zrobi to za niego kierowca. Dopiero

wtedy zdała sobie sprawę, jak bardzo musiały zranić go jej słowa.
Przypomniała sobie poniewczasie, że on i jego żona nie mogli mieć dzieci. Nigdy nie pomyślała, by
zapytać go, dlaczego, pozostawał bezdzietny. Nigdy przedtem nie przytrafiło się jej tak bardzo skrzywdzić
człowieka, stuprocentowego mężczyznę, który nie mógł mieć własnych synów ani u córek.

Wprawdzie przez cały czas chowała do niego urazę za wczorajsze zachowanie, ale nie miała

najmniejszego za

miaru odgrywać się, zwłaszcza w taki sposób. Nie bardzo wiedziała, co zrobić, jak się

zachować, by Nicholas zapomniał o tym nietakcie. Jednak on wyglądał tak imponująco i tak
nieprzystępnie, że kobieta bała się odezwać nawet słowem. Po raz pierwszy chciała zbliżyć się do niego

psy

chicznie. Pragnęła stanowić część jego życia.

Rozdział siódmy

Keena stała w milczeniu i dziwiła się własnym myślom. Pragnęła stanowić część jego życia. Nigdy

przedtem nic

podobnego nie przyszło jej do głowy. Zawsze była niezależna, nigdy nie potrzebowała

nikogo i niczego. Wystarczato

jej własne towarzystwo, a kariera była najważniejszą rzeczą w życiu i

pochłaniała wszystkie myśli i marzenia, Jednak teraz odczuwała głęboką potrzebę posiadania czegoś
więcej. Chciała mieć swojego mężczyznę, który by ją kochał, wspierał i z którym mogłaby mieć dzieci.

Zeszłej nocy, leżąc samotnie w łóżku, doszła do wniosku, że Nicholas pragnie jej tylko fizycznie.

Powiedział, że nie zamierza już więcej grać, znowu będą przyjaciółmi, Tylko przyjaciółmi, ponieważ on
nie może zapomnieć o Misty, a do kobiet jest w stanie żywić tylko pożądanie.

Weszła za Nicholasem na ganek, gdzie ruchliwa, wysoka kobieta wzięła go w objęcia. Tuż za nią stał

również wysoki i szczupły mężczyzna, który uśmiechał się serdecznie.

Keeno, to Jesse Collins i jego żona, Maude. To oni opiekują się Manteau Gris - dokonał prezentacji

mężczyzna.

Drewniane podłogi były nieskazitelnie czyste, a spiralne schody, o których Nicholas kiedyś wspominał,

były naprawdę oszałamiające.

Podłogę głównego holu przykrywał puszysty perski dywan w kolorze kremowym, niebieskim i

bordowym. Po

lewej stronie znajdowała się ogromna bawialnią, gdzie na podłodze leżały drobne perskie

dywaniki. Stylowe maho

niowe meble były wypolerowane i błyszczały w promieniach wpadającego

przez okno słońca.

Czy te meble pochodzą z Zachodnich Indii? - zapytała cicho Keena, przesuwając wzrokiem po

prześwietnych antykach, a zaraz potem skupiając się na dziełach malarstwa wiszących na ścianach.

Ma pani bystry wzrok, młoda damo - zaśmiała się pani Collins, a jej twarz przybrała dobrotliwy,

przyjacielski wyraz. -

Ma pani rację. Pierwszy pan Coleman, który zakupił Szarą Pelerynę - spojrzeniem

przeprosiła Nicholasa za użycie oryginalnej wersji - ożenił się z córką plantatora z Zachodnich Indii, a
te meble były częścią jej wiana. Jeżeli pani zechce, opowiem pani wiele interesujących historii na ten

temat.

Ale najpierw przynieś nam trochę kawy - poprosił Nicholas, uśmiechając się życzliwie. - To był

bardzo długi ranek.

A poprzedniego dnia z pewnością zapracowywał się pan na śmierć - powiedziała pani Collins z

naganą w głosie. - Jedyne, czego panu potrzeba, to spędzenie kilku tygodni tutaj, żebym mogła

odpow

iednio o pana zadbać. Zrobię trochę kanapek, upiekłam też dla was ciasto. Przypuszcza, że żadne z

was nie jadło śniadania - powiedziawszy to, wyszła z pokoju i zamknęła za sobą drzwi.

Nigdy nie pozwolą mi wydorośleć - powiedział cicho, rozglądając się po pokoju zupełnie tak samo,

jak przed

chwilą robiła to Keena. - Tęskniłem za tym domem.

Wpatrywała się w odziane w ciemnobrązowy garnitur, szerokie plecy Nicholasa.

Przepraszam cię za to, co powiedziałam. Nie miałam

nic złego na myśli.

Spojrzał na nią z ukosa.

Mogłabyś wreszcie przestać przepraszać - warknął.

Mój Boże, wszystko co robisz, robisz za późno. Wiesz zresztą, że nie działają na mnie twoje docinki.

Nigdy nie

działały.

Pozbawiona nadziei na załagodzenie stosunków, Keena wzruszyła ramionami.

- N

ie chciałabym, żebyś pomyślał...

Oczy Nicholasa pociemniały.

To Misty nie mogła mieć dzieci - powiedział krótko. -Nie ja. Ręczę, że nawet w tym wieku jestem

cholernie

płodny. Testy nie kłamią.

Poddałeś się testom? - zapytała cicho.

Musiałem - mruknął, przygładzając włosy nerwowym ruchem ręki - dla własnego spokoju. Musiałem

wiedzieć.

Nie wiedziała, co powinna w takiej chwili powiedzieć, nie mogła znaleźć odpowiednich słów. Dziecko z

pewno

ścią pomogłoby mu ukoić żal po stracie żony. Minęło wprawdzie już sześć lat, ale Keena była

przekonana, że Nicholas w ciągle bardzo kochał Misty. Czy dlatego właśnie nie był w stanie zapanować
nad sobą?

Wyjął z kieszeni pudełko papierosów i zapalił jednego.
„Kiedyś obiecywał, że rzuci palenie - pomyślała. - Jednak nie uwolnił się od nałogu, nadal pali o wiele za

dużo".

Spojrzała w kierunku okna.

Czasami zastanawiałam się, dlaczego ty i Misty nie mieliście dzieci, to wszystko.

Teraz

już

wiesz.

Nie

dlatego,

że

ich

nie

chciałem.

Wręcz przeciwnie, bardzo chciałem. Nadal chcę.

Podszedł do okna i zapatrzył się na ogołocone z liści gałęzie i szare zimowe niebo.

Keena wpatrywała się w podłogę. Mimowolnie znowu rozzłościła go. Żałowała, że zgodziła się na

przyjazd tutaj.

Ta wizyta kosztowała ją o wiele więcej niż mogła przypuszczać. Usłyszała westchnienie

Nicholasa i poczuła bolesne ukłucie w okolicy serca. Byli tutaj, sami, w jednym pokoju, dzieliło ich nie
więcej niż piętnaście stóp odległości, a jednak nie mogli się do siebie zbliżyć. Czy tak miała wyglądać droga
prowadząca do jej przyszłości? Czy stracili nawet przyjaźń, która kiedyś ich łączyła? Otworzyła usta, by
poinformować go, że chciałaby skrócić tę wizytę i jechać prosto do Ashton, ale zanim zdążyła powiedzieć
cokolwiek, do pokoju weszła pani Collins. Uśmiechała się radośnie, dźwigając ciężką tacę, na której stał
dzbanek z kawą, talerz kanapek i filiżanki.

Proszę bardzo - powiedziała, ostrożnie stawiając tacę na stoliku. - Panie Nicku, proszę postarać się,

żeby ta młoda dama coś zjadła - poleciła, kierując się w stronę drzwi. - Ona również mogłaby się trochę
podtuczyć.

Keena spuściła oczy i zajęła się nalewaniem kawy do filiżanek. Były z bardzo starej, pięknej, chińskiej

porcela

ny, ozdobionej różowym ornamentem.

Powinnaś czuć się zaszczycona - powiedział Nicholas, sadowiąc się wygodnie w ogromnym fotelu. -

Pani Collins

używa tej zastawy tylko w wyjątkowych okazjach. - Czuję się tak - zaśmiała się gorzko. -

Zastanawiam się tylko, czy jestem godna takiego zaszczytu.

Ty również potraktowałabyś w taki sposób pewne osoby Na przykład Harrisa, prawda? - zapytał, a usta

wykrzy

wił mu złośliwy uśmiech.

- Prawda -

odparła sarkastycznie.

Kiedy zamierzasz wydać to przyjęcie nad przyjęciami? - zapytał na pozór niedbale.

Mandy miała dzisiaj rozesłać zaproszenia. Nie wiem, na kiedy zamówiła muzyków.

Doskonała organizacja. - Upił łyk kawy.

Nie wiem, czy zauważyłeś, że jestem kobietą biznesu -przypomniała chłodno.

Duży biznes, a bardzo mała kobietka.

Dopiła kawę nie pozwalając, by dostrzegł, jak bardzo zranił ją tymi słowami.

Jak długo mamy tutaj zostać?

Odstawił na tacę pustą filiżankę.

Myślałem, że będziesz chciała obejrzeć kilka ciekawych miejsc - powiedział gorzko.

Jeśli tylko znajdziesz trochę czasu, żeby mi je pokazać - Keena siliła się na nadzwyczajną

uprzejmość.

iewiele rozmawiali, spacerując po pożółkłej trawie porastającej ogród. Każde z nich udawało, że zajęte

jest obserwowaniem

okolicy. Podziwiali rozłożyste korony dębów, wsłuchiwali się w szept rzeki i

ocierali się o gałęzie młodych, niewysokich sosen.

- Mus

i... tu być pięknie, gdy wszystko kwitnie - odezwała się wreszcie.

Jest. Azalie, kamelie, derenie, magnolie, róże. Wiosną i wczesnym latem stanowią cudowną symfonię

kolorów.

Czy twoja żona opiekowała się ogrodem?

Misty była zbyt delikatna do tego typu prac - odparł zwięźle, usiłując zajrzeć jej w oczy. - Dlaczego

robisz

wszystko, by wskrzesić duchy z mojej przeszłości. Boisz się mnie? Nie mam zamiaru ponownie cię

usidlić!

Wiem. Gra jest skończona. To była przecież twoja decyzja. - Ku jej własnemu przerażeniu, poczuła

zbierające się w oczach łzy.

O mój Boże, Keeno! -jęknął, szybko podchodząc do niej.

Złapał ją za ramiona i przycisnął mocno do siebie. Czuła przyspieszone bicie jego serca na swojej piersi,

mimo że oddzielało ich od siebie tyle warstw materiału.

Możesz sobie wyobrazić, jak czułem się, kiedy powiedziałaś mi o wszystkim - wyszeptał ochrypłym

głosem, rozdmuchując jej włosy. - Mój Boże, kiedy opuszczałem twój apartament miałem ochotę
zabić Harrisa własnymi rękami. - Westchnął ciężko. - Oczywiście, że nie spałem. Jak mógłbym
zasnąć? Chciałem, żeby nasze pierwsze zbliżenic było absolutnie idealne.

Łzy spływały jej strumieniami po policzkach. Teraz nawet nie próbowała ich zahamować.

Pragnę cię i wiesz o tym - wyszeptała drżącym głosem.

-Tak.

dniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

To było takie cudowne.

Naprawdę?

Delikatnie przesunął palcem po jej wargach. - Nawet nie chcę sobie wyobrażać, o ile cudowniej mo-
głoby być - szepnął. - Byłaś wspaniała, wypełniona pasją, pożądaniem i chęcią dawania, moja
najdroższa. Niemal doprowadziłaś mnie do szaleństwa. Ale po tym wszystkim nie mogłem od ciebie
wziąć tego, co chciałaś mi ofiarować...

Pamięć tamtych chwil sprawiła, że dreszcze znowu zaczęły wstrząsać jej ciałem. Spojrzeniem

powiedziała mu, jak wiele wtedy przeżyła.

Pragnę cię - powtórzyła szeptem. - Ja także ciebie pragnę - odparł cicho - ale na razie nie

możemy posunąć się dalej. Ze złością uderzyła pięścią w jego szeroką pierś. - Nicholas!

Powiedz uczciwie, czy naprawdę uważasz, że jesteś przygotowana? - zapytał ochryple.

Jej zielone oczy były szeroko otwarte i kryło się w nich zażenowanie. Potrząsnął ją za ramiona.

- Keeno, seks poci

ąga za sobą pewien rodzaj odpowiedzialności - tłumaczył jej łagodnie. - Czy

myślałaś o jakimś zabezpieczeniu?

Poczuła się nagle bardzo młoda i niedoświadczona.

Niezupełnie. Uśmiechnął się. -Zatem? Spojrzała na niego i zaraz opuściła oczy.

Ty się tym zajmij. Zaśmiał się cicho. Jego oczy błyszczały.

Przy tobie? W jaki sposób, do cholery, miałbym to zrobić? Kiedy wczoraj opuszczałem twoją

sypialnię, nie wiedziałem nawet, jak się nazywam. Nie wymagaj ode mnie, żebym się kontrolował. Być
może udałoby mi się to jakiś czas temu, ale na pewno nie teraz.

Szarpała guzik jego koszuli.

Czyż po dojrzałych mężczyznach nie oczekuje się, że będą bardziej doświadczeni, panie Coleman?

Jego palce przesuwały się w dół szyi i zbliżały się w okolice piersi.

Nie

wtedy,

gdy

pragną

oni

kobiety

tak,

jak

pragnę

ciebie -

mruknął. - Dlaczego założyłaś biustonosz?

Serce biło jej jak oszalałe i z trudem łapała oddech. Jego palce sprawiały, że doznawała cudownych

odczuć, że traciła samokontrolę. Przymknęła oczy i powoli wbijała paznokcie w kark mężczyzny.

- Spójrz na mnie -

szepnął zdławionym głosem.

Podniosła w górę zamglone oczy, pozwalając by guzik

po guziku rozpinał jej bluzkę. Rozchyliła usta, chcąc ułatwić sobie oddychanie i nie czyniła żadnego wysiłku,
żeby go powstrzymać.

Ręce Nicholasa sięgnęły do tyłu, żeby odszukać zapięcie biustonosza, ale ona powoli pokręciła głową.

- Jest z przodu -

wyszeptała drżącym głosem, nie spuszczając oczu z jego twarzy.

Lubisz być dotykana? -zapytał, gdy wreszcie odnalazł zapięcie.

Tylko przez ciebie. Dłonie Nicholasa pieściły Keenę, przenosiły ją w zupełnie inny świat Miała

wrażenie, że unosi się w powietrzu. Zagryzła do krwi dolną wargę, gdyż miała ochotę krzyczeć z rozkoszy.
Mimowolnie przymknęła powieki.

Kochana, najdroższa - szeptał, pochylając swą ciemną głowę. - Pocałuj mnie.

Uniosła twarz, a on natarł na jej usta z niepohamowanym pożądaniem. Ciało Keeny drżało jak w gorączce,

gdy rów

nie gorliwie odwzajemniła jego pocałunek. Jeszcze nigdy dotąd nie włożyli w pieszczotę tyle

uczucia, jeszcze nigdy nie

przeżyli razem tylu emocji. Wreszcie oderwali się od siebie i jeszcze przez

długie sekundy mieli trudności ze złapaniem oddechu.

Nicholas przesunął wzrok na jej nagie piersi. Przez cały czas nie przestawał jej pieścić, a teraz pochylił

się i zaczął ssać różowe, zesztywniałe sutki. Keena miała wrażenie, że jej ciało płonie ogniem, którego już
nigdy nie uda się ugasić.

Musieliśmy chyba oboje postradać zmysły - szepnął, zapinając jej biustonosz, a zaraz potem bluzkę. -

Przecież możesz nabawić się zapalenia płuc.

Czuję się tak cudownie, kiedy mnie dotykasz - powiedziała z ogromną czułością w drżącym głosie. -

Uwielbiam

, gdy na mnie patrzysz, Nicholas. Nigdy nie pozwolę żadnemu mężczyźnie, żeby dotykał mnie

w ten sposób.

- Wiem o tym -

powiedział łagodnie. - Keeno, jesteś najpiękniejszym stworzeniem, jakie kiedykolwiek

widzia

łem Mój Boże, najchętniej zacałowałbym cię na śmierć. -Przysunął ją do siebie tak mocno, że miała

problemy z oddychaniem. -

Mógłbym kochać się z tobą tu, na gołej ziemi -

wyznał. - O Boże,

kobieto, czy wiesz, jak ja się męczę?

- Wiem i tak mi przykro. -

Delikatnie głaskała pochyloną głowę mężczyzny, próbując uspokoić jego

rozpalone ciało. - Nicholas, wiesz że możesz mnie mieć - szepnęła prosto do jego ucha. - Teraz, tutaj, na
stojąco, na leżąco, w jakikolwiek sposób tylko zechcesz.

- Tak, wiem -

wyszeptał, a Keena zauważyła, że zdołał się nieco opanować. Uścisk jego potężnych

ramion zelżał nieznacznie. - Zawsze z chęcią oddawałaś mi wszystko, co miałaś najlepszego, wszystko,
czego tylko potrzebowałem Teraz podobnie jest z sercem, czyż nie mam racji?

Zrobiłabym dla ciebie wszystko. Wszystko na świecie,

- Dlaczego? -

zapytał cicho i zapatrzył się w głębię jej oczu, czekając na odpowiedź.

Zamrugała powiekami, wyraźnie zmieszana jego pytaniem.

Ponieważ... zależy mi na tobie - odezwała się wreszcie. - Ponieważ jesteśmy przyjaciółmi.

Czy naprawdę oddałabyś mi się dlatego, że jesteśmy przyjaciółmi?

- Zawstydzasz mnie.

Myślę, że zawstydzamy się nawzajem. - Pochylił się i delikatnie musnął jej wargi. Potem zaśmiał się

cicho i za

pytał: - Wyobraź sobie, jak wyglądałaby twoja szykowna garsonka, gdybyśmy kochali się tu, na

ziemi.

Zarumieniła się, ale nie odwróciła oczu.

Coś w stylu Hemingwaya - mruknęła.

Nie mamy tylko śpiwora.

W każdym razie ziemia, na pewno poruszyłaby się dla mnie. - Roześmiała się, by ukryć zażenowanie.

- Jestem przekonany

, że dla mnie także. - Objął ją za ramiona, ponownie przytulił do siebie i westchnął

ciężko.

Zorganizuj to cholerne przyjęcie, jeżeli tak bardzo ci na tym zależy, ale pamiętaj, że nie będziesz miała

Harrisa. Nie teraz.

Chcąc zirytować go dla zabawy, uśmiechnęła się szeroko i zapytała:

-Dlaczego nie?

Jednak Nicholasowi daleko było do żartów.

Ponieważ jesteś moja - odparł cicho. Przyglądała mu się z zaciekawieniem.

-Nie rozumiem.

Przypomnij mi, żebym ci to wyjaśnił, gdy doprowadzisz do końca tę swoją intrygę, albo z niej

zrezygnujesz -zb

eształ ją łagodnie. - Jakie, do diabła, ma znaczenie to, co wydarzyło się dziewięć lat temu,

Keeno? To przeszłość, o której powinnaś zapomnieć, włączając w to mężczyznę, bez którego, wydawało
ci się, nie będziesz mogła żyć.

- Nick... -

próbowała protestować słabym głosem. - Musimy żyć teraźniejszością. Myślę jednak, że

powi

nienem pozwolić ci samodzielnie dojść do tego wniosku.

Keena odeszła kawałek, a Nicholas zajął się zapalaniem papierosa.
Wpatrywała się w jego szerokie plecy, dopóki nie zorientowała się, że czeka, by się do niego zbliżyła.

- Nie rozumiem -

powtórzyła.

- Czego?

- Ty... pragniesz mnie, ale nie robisz nic w tym kierun

ku. Jesteśmy przyjaciółmi, ale w zasadzie wcale

nimi nie j

esteśmy. Nick, czego ty ode mnie oczekujesz? Co chcesz, żebym zrobiła?

Kochanie, zdziwiłabyś się, gdybym ci powiedział.

Już jestem zdziwiona - mruknęła. - Mógłbyś mieć każdą kobietę, którą byś tylko zapragnął...

Jesteś jedyną kobietą, która nigdy nie chciała ani mnie - przerwał jej - ani moich pieniędzy.

Dlaczego tak uważasz?

Odwrócił się.

- Porozmawiamy o tym pewnego dnia, kochanie. Czeka

na mnie jeszcze sporo pracy, lepiej więc

wracajmy do domu.

Po kilku wspaniałych dniach pojawili się wreszcie w Ashton. Mandy przywitała ją pocałunkiem. W

jednej

chwili chciała opowiedzieć o wszystkim, co się wydarzyło pod jej nieobecność. Paplała więc o

wysłanych zaproszeniach, o rachunkach za dekorację, o dowiezieniu odpowiedniej ilości żywności i o

braku telefonów od niej.

Mówiłaby pewnie jeszcze dłużej, gdyby nie zauważyła potężnej sylwetki stojącego w holu Nicholasa.

Zaśmiała się tylko i pobiegła do kuchni.

Masz ochotę na kawę? - zwróciła się do niego Keena.

Potrząsnął przecząco głową. Jego ręce tkwiły głęboko w kieszeniach. Gdy tak stał przy drzwiach,
wyglądał bardzo samotnie, zwłaszcza że jego oczy wyrażały ogromny żal i smutek.

Dlaczego nie przyniosłeś swoich walizek?

Właśnie odesłałem je do Nowego Jorku – odparł i uśmiechnął się ponuro. - Nie zostaję.

Powinna czuć się uszczęśliwiona. Powinna krzyczeć z radości i podskakiwać do góry jak małe

dziecko. Jednak

zamiast tego odczuwała niepohamowaną potrzebę płaczu.

-Dlaczego?

Interesy, kochanie. Są rzeczy, których nie mógłbym załatwić, bawiąc tutaj. Czeka mnie podpisanie

umowy dotycz

ącej produkcji wyrobów dziewiarskich oraz doprowadzenie do ponownego porozumienia,

które tak lekkomyślnie zerwaliśmy w Chattanooga i wiele innych spraw tego rodzaju.

Ale powiedziałeś...

Wiem, co powiedziałem, Keeno. Jesteś dojrzałą kobietą. Nie mogę wciąż chronić cię przed

przeciwnościami życia, bez względu na to, jak bardzo bym chciał. Jest takie uczucie, które nazywamy
zaufaniem i ja mam zamiar mu się poddać. Nadszedł czas, żeby cię opuścić. Nadszedł czas, żeby
pozostawić cię samą.

Miała wrażenie, że jej serce zamieniło się w ciężki kamień.

Nick, nie możesz przecież zrezygnować z przyjęcia -powiedziała płaczliwie.

Mężczyzna uśmiechnął się krzywo.

Wyślij mi zaproszenie. Roześmiała się nerwowo. - Nick, nie jesteś już na mnie zły, prawda? Nie

chcesz w t

en sposób się ze mną pożegnać...

Podszedł do niej i obejmując dłońmi talię Keeny przytulił ją mocno do siebie.

My nigdy nie będziemy się żegnać. Nasze rozstania będą zawsze krótkotrwałe - powiedział czule. -

Będziesz mogła trochę odpocząć ode mnie. Ostatnio bardzo zbliżyliśmy się do siebie, ale ty musisz być
pewna swoich uczuć. Mówiłem już ci to kiedyś i teraz powtarzam. Wypraw przyjęcie, jeżeli pozwoli ci to
zapomnieć o Harrisie. Spędź z nim tyle czasu, ile będzie ci potrzeba, ale nie możesz posuwać się za
daleko, panno Niezależna - przestrzegł ją, a w jego oczach dojrzała groźbę. - Wiem, że nie zrobisz tego,
jeżeli mi obiecasz. Dlatego chcę mieć twoje słowo.

Mówisz tak, jakbym była twoją własnością - Keena z trudem wymawiała słowa.

Należysz do mnie. Nie oddam cię żadnemu innemu mężczyźnie, dopóki nie upewnię się, że

dokonałaś słusznego wyboru. Dlatego musisz mi dać obietnicę. Teraz.

W porządku - zgodziła się, nie bardzo wiedząc, dlaczego to robi. Skinął głową.

Jeśli będziesz mnie potrzebować, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Dłonią wygładziła klapy jego marynarki, dopiero teraz uświadamiając sobie ból rozstania.

- Zadzwonisz do mnie? -Nie.

- Dlaczego nie?

Będę zajęty. Nie zapomnij o zaproszeniu.

Dobrze, Nicholas. Bała się, że podczas tej rozłąki będzie cierpiała dużo bardziej niż zwykle.

Telefonował do niej nawet wtedy, kiedy wyjeżdżał za granicę.

Dlaczego się smucisz? Nie chcę widzieć tej smutnej miny. Uśmiechnij się do mnie.

Podniosła na niego swe posmutniałe oczy.

Nie bardzo mam ochotę na śmiech. Będę za tobą tęsknić.

Uważnie spojrzał jej w twarz.

Mam taką nadzieję - mruknął.

Pocałujesz mnie na pożegnanie?

Jeśli chcesz, żebym to zrobił.

Nigdy nie myślałam, że zechcesz poddać mnie takiej próbie.

Zaśmiał się cicho. Keena zamknęła oczy i czekając, aż obejmą ją silne ramiona Nicholasa, uśmiechnęła

się łagodnie. Chwilę później usłyszała skrzypnięcie otwieranych drzwi.

Zszokowana otworzyła oczy, ale nie obejrzała się za siebie. Słyszała, że zamknął drzwi.

- Nick -

szepnęła pełnym bólu głosem.

Ruszyła za nim, ale był już na dole. Zanim zdążyła zbiec po schodach, Nicholas zapuszczał właśnie silnik

samochodu.

Skrzyżowała ręce na piersiach. Nie rozumiała ani siebie, ani Nicholasa, wiedziała tylko, że bardzo cierpi.

Czuła się samotna i opuszczona, a tego uczucia nie doznała już od

lat. Była zupełnie bezradna, nie wiedziała, w jaki sposób uda jej się przeżyć bez Nicholasa te kilkanaście

dni. A je

żeli miało być to rozstanie na zawsze? Może wszystkie te słowa o przysłaniu zaproszenia na

przyjęcie i sprawdzianie uczuć były tylko pustymi frazesami? Och, Nicholas!

Rozdział ósmy

W ciągu sześciu lat ich znajomości nigdy nie rozstawali się z Nicholasem na tak długo. A teraz nawet

do niej nie

telefonował. Dni mijały, a ona usychała z tęsknoty niczym kwiat bez wody.

James dotrzymywał jej towarzystwa dwa czy trzy razy w tygodniu, ale nie spostrzegł, że Keena stała

się mniej komunikatywna. Zresztą, większą przyjemność sprawiało mu mówienie niż słuchanie i nie znał

Keeny na tyle dobrze

, by zorientować się, że dzieje się z nią coś złego.

Kiedy czuła się samotna, próbowała dodzwonić się do Nicholasa. Jednak w domu nigdy nie mogła go

zastać, a w biurze poinformowano ją, że jest w rozjazdach i nie zostawił dla niej żadnej wiadomości. Czy po
tylu latach przyjaźni Nicholas naprawdę zapomniał o niej? Czy przestał się nią interesować?

Ostatnio bardzo często widujesz się z Harrisem - skomentowała Mandy, kiedy Keena czekała na

Jamesa.

Keena tylko wzruszyła ramionami, poprawiając jasnozieloną jedwabną sukienkę, którą założyła specjalnie

na tę okazję. Była prosto skrojona, ale dość elegancka, by pokazać się w niej w najlepszej restauracji w

Ashton.

Nick

się

tym

nie

przejmuje

powiedziała

gorzko.

Przez trzy tygodnie ani razu nie pofatygował się, by zatelefonować! Przyjęcie ma odbyć się w piątkowy

wieczór. Zo

stały tylko dwa dni - dodała.

Dostał zaproszenie - mruknęła Mandy. - Żeby mieć pewność, wysłałam je osobiście. - On nie

przyjedzie.

Nie liczyłabym na to. - Pokojówka z podziwem w oczach popatrzyła na Keenę. - Ślicznie

wyglądasz. Czy pan Harris docenia twoje starania? Roześmiała się cicho.

Docenia tylko te starania, które tyczą się namowy Nicholasa do kupna jego fabryki. To wszystko.

On jest miłym mężczyzną, Mandy. Może trochę nieszczerym i dziecinnym, ale w gruncie rzeczy bardzo
miłym.

-Tylko tyle?

Keena westchnęła.

Tak. Czyż to nie smutne? Przez tyle lat nie mogłam się doczekać, by wrócić do Ashton i odegrać się na

Jamesie ora

z jego przyjaciołach za wszystkie przykrości, jakich od nich doznałam. I wiesz co? Nicholas miał

rację. Najbardziej pociąga mnie w Jamesie to, że nie mogłam go mieć dziewięć lat temu. Przecież to
wydaje się niewiarygodne.

- A co z Nicholasem? -

zapytała łagodnie Mandy. Keena nerwowo skubała palcami rąbek sukienki.

Nie obchodzę go wcale.

Nie wolno zamykać dzikiego ptaka w klatce - powiedziała zagadkowo. - Trzeba go wypuścić i mieć

nadzieję, że powróci. Keena spojrzała na nią ze zdziwieniem.

Nie wypiłaś czasem za dużo? Zadźwięczał dzwonek u drzwi, a Keena narzuciła na ramiona

czerw

oną kurtkę z lisa i pobiegła je otworzyć.

„Nicholas bardzo lubił wymyślne i nietypowe stroje" -pomyślała gorzko.

Pogładziła kołnierz kurtki i przypomniała sobie, jak ostatnio zwykł ją nazywać. Otuliła się szczelniej futrem

i ocza

mi wyobraźni zobaczyła siebie w nagich ramionach Nicholasa. Niemal czuła przyciśnięte do siebie

jego muskularne

, wspaniałe ciało. Pragnęła go jeszcze bardziej niż przedtem. Pragnęła go pod każdym

względem.

* * *

Jesteś dziś bardzo cicha - powiedział James, kiedy kończyli deser i dopijali drugą filiżankę kawy ze

śmietanką.

Keena uśmiechnęła się przepraszająco.

Jestem zmęczona. Wiesz, te wszystkie przygotowania do przyjęcia...

- Och, tak. -

Rozparł się wygodnie na krześle i uśmiechnął. Wyglądał nadzwyczaj elegancko. - Wszyscy

mów

ią. tylko o tym. Wyobraź sobie, sławna projektantka mody w towarzystwie szaraków z Ashton. A

do tego jej wielcy nowojorscy przyjaciele. -

Uśmiechnął się szeroko. - Słyszałem, że zaprosiłaś nawet kilka

gwiazd Brodwayu.

Masz rację - roześmiała się. - Zaprosiłam Betty Sims i Jacka Jacksona - przyznała, wymieniając

nazwiska dwu

sławnych aktorów, którzy byli zarówno jej najlepszymi klientami, jak i przyjaciółmi. - Nie

wspominając już o Dempie Cashleyu.

Cashley? Czy to ten aktor, który grał...

- Ten sam -

odparła. - Mam nadzieję, że będzie to królewskie przyjęcie.

Musiało cię to kosztować fortunę! - niemal krzyknął, a Keena miała wrażenie, że widzi w jego oczach

jednodolarówki.

Rozparła się na krześle i wzruszyła niedbale ramionami.

Mogę sobie na to pozwolić - mruknęła.

Właśnie słyszę. I widzę. - Wykrzywił usta w grymasie, który najprawdopodobniej miał

oznaczać uśmiech. - Osiągnęłaś niewiarygodny sukces. W ciągu dziewięciu krótkich lat znalazłaś się

na topie.

Zapomniałeś o tej drobnej ilości pracy, którą włożyłam w moją karierę. Potrząsnął głową.

Nikt z naszego miasteczka nie pomyślał nawet, że coś takiego może cię spotkać - westchnął.

Zwłaszcza ja. Kiedy przypomnę sobie, jakie okropności o tobie wygadywałem...

Pamiętam - powiedziała dużo nieprzyjemniej niż zazwyczaj. - Powiedziałeś, że nie należę do tej

samej kategorii

ludzi, co ty i twoi przyjaciele, a twoja matka będzie zgorszona widząc mnie w

waszym domu. Stałam w kącie pokoju i doskonale słyszałam, co wtedy mówiłeś. Wydawał się
całkowicie zszokowany.

Nie słyszałaś dalszego ciągu? - zapytał cicho. Spojrzała na niego.

Jakiego dalszego ciągu?

Powiedziałem, że moja matka jest straszliwą snobką i że jeżeli usłyszysz od niej coś przykrego

postaram się, by miała w domu piekło.

Nie wierzyła własnym uszom. - Ale powiedziałeś także te okropne rzeczy o kochaniu się ze
mną...

Byłem wściekły na Larrego za to, że patrzy na ciebie w taki sposób - odparł chłodno. -

Chciałem osobiście zaprosić cię na przyjęcie, ale nie byłem pewny, czy przyjdziesz. Wiesz,

jestem kilka lat starszy od ciebie i zaprosze

ni goście byli w moim wieku... - Uśmiechnął się. -

Przy

znam, że przedtem nie traktowałem cię poważnie. Byłaś tak słodko naiwna, że dużą

przyjemność sprawiało mi dokuczanie tobie i włóczenie po różnych odosobnionych miejscach. Ale

od czasu tej nocy w apartamencie Jacka

wszystko się zmieniło. Wtedy zacząłem myśleć o tobie serio. -

Zamilkł na chwilę. - Wiesz, że nasz związek nie miałby najmniejszego sensu. Moja matka zniszczyłaby ciebie,
a ja nie byłem jeszcze finansowo niezależny. To wszystko wyglądało wtedy beznadziejnie i ja wiedziałem o

tym.

Dlatego przerwałem ten romans. A to przyjęcie przyspieszyło bieg wydarzeń. Wyjechałaś z miasta,

zanim zd

ążyłem ci cokolwiek wyjaśnić. - James wyglądał jak człowiek zupełnie zbity z tropu. - Szczerze

mówiąc, to byłem zadowolony, że tak postąpiłaś. Byłem przerażony tym, co się stało.

Nigdy nawet nie marzyłam, że usłyszę prawdę z twoich ust- mruknęła, zaglądając w jego

niebieskie oczy.

Ale tak się złożyło, że usłyszałaś - powiedział bardzo cicho. - Jesteśmy teraz starsi, bardziej

dojrzali. Mogliby

śmy zacząć wszystko od początku. Nikt już nie będzie nam przeszkadzał.

„A więc o to właśnie ci chodzi" - powiedziała do siebie w myślach, ale głośno nie odezwała się ani

słowem, tylko uśmiechnęła się do Jamesa.

Nie mogła mu powiedzieć, że mężczyzna, z którym jadła obiad w restauracji, nie byłby w stanie zająć

miejsca młodego chłopaka, którego kochała jako nastolatka. A właściwie, którym była zauroczona. Miłość
nigdy się nie kończy, a to uczucie dawno przeminęło. Nicholas miał zupełną rację. Nicholas...

Co powiedziałabyś na staromodny pierścionek zaręczynowy?

Zamyśliła się, zanim dała mu odpowiedź.

Darzę cię ogromną sympatią - zaczęła. - Lubię przebywać w twoim towarzystwie, jestem wdzięczna, że

powie

działeś mi prawdę. Pamiętaj jednak, że teraz jesteśmy zupełnie innymi ludźmi. Bardzo się

zmieniłam, James, i nie będę usatysfakcjonowana tym, co możesz mi zaofiarować. Nie jestem już naiwną
osiemnastolatką - zakończyła smutno. Dorosłam.

Uśmiechnął się żałośnie.

Szkoda, ale ja również - mruknął. - Byłaś taką śliczną mała dziewczynką. Gdyby tylko...

Smutne słowa, przyjacielu. - Impulsywnie dotknęła jego ręki i uśmiechnęła się. - Naprawdę bardzo

cię lubię.

James uśmiechnął się także. - Nie przypuszczałem, że jesteś takim dobrym człowiekiem. Masz

ochotę na następną filiżankę kawy?

Potwierdziła ruchem głowy. Wszystko jej ułatwił. Odetchnęła z ulgą.

Masz taki śliczny uśmiech - powiedział zwyczajnie. -Zawsze miałaś. - Skinął ręką na kelnera.

Wreszcie nadszedł czas przyjęcia. Keena zaprojektowała sobie nadzwyczajny strój na tę okazję. Była to

błękitna sukienka z szeroką spódnicą obramowaną złotą lamówką i obcisłym stanikiem bez ramiączek. Na

nagich ramionach

miała narzuconą piękną futrzaną etolę, która z pewnością kosztowała majątek. Krótko

mówiąc, gospodyni przyjęcia wyglądała jak królowa.

Jednak jej myśli w niczym nie przypominały ani jej wyglądu, ani sukni. Cały czas zastanawiała się, czy

Nicholas

zechce zaszczycić swą obecnością tę małą uroczystość. Na samą myśl, że zobaczy go znowu, że

znajdzie się w jego ramionach, serce jak oszalałe waliło jej w piersi. Tęskniła za nim ogromnie. Nigdy
nawet nie przypuszczała, że można tak bardzo tęsknić za drugim człowiekiem. Zastanawiała się, jak zdoła
przetrwać ten wieczór, jeżeli on się nie pojawi.

Zrobiła wejście, gdy zgromadziła się już ponad połowa gości. Dom wypełniony był dźwiękami muzyki i

śmiechem. Nowojorska elita zmieszała się z małomiasteczkową społecznością. Gwiazdy Broadwayu miło
gawędziły z gospodyniami i robotnikami z fabryki. Wszyscy wydawali bawić się doskonale.

James stał na pierwszym stopniu, kiedy pojawiła się na półpiętrze. Uśmiechał się aprobująco. Jednak

Keena nie zaszczyciła go nawet spojrzeniem. Rozglądała się w poszukiwaniu górującej nad wszystkimi
ciemnej głowy. Bardzo chciała zobaczyć wysokiego mężczyznę w eleganckim, wieczorowym stroju.

Niestety nadaremnie. Nicholas

nie przybył.

Dlaczego

jesteś

taka

ponura?

zapytał

złośliwie

James.

Wyglądasz cudownie, przejrzyj się tylko w lustrach.

Nie powiedziała mu, że w ogóle jej to nie obchodzi. Humor nie poprawił się Keenie nawet wtedy, gdy

zobaczy

ła wpatrzone w siebie z zachwytem i zazdrością zarazem oczy jednej z najbardziej nielubianych

koleżanek ze szkoły średniej. Nagle cała przeszłość przestała się liczyć. Ważna była tylko jedna osoba -

Nicholas.

Zadowolona była z zespołu, który wynalazła Mandy, Sześciu młodych chłopców grało wszystkie

kawałki, które Keena słyszała w najlepszych nowojorskich restauracjach. Nieświadomie zwracała dużo
większą uwagę na muzykę niż na partnerów. Większość z tańczących z nią mężczyzn najchętniej
gruchałoby opowieści o drodze do jej sukcesu, a tym tematem była już bardzo znudzona.

James wybawił ją z objęć kiepskiego tancerza, który bezustannie deptał jej po palcach.

Dzięki - mruknęła słabym głosem. - Moje stopy były poważnie zagrożone.

Cała przyjemność po mojej stronie. - Z uwagą przyglądał się jej twarzy. - Keeno, wydajesz się

przygnębiona dzisiaj. Mógłbym ci jakoś pomóc?

Pod warunkiem, że zmienisz się w wysokiego, ciemnookiego i ciemnowłosego mężczyznę" - pomyślała,

ale nie

odezwała się ani słowem.

Uśmiechnęła się tylko i potrząsnęła głową. - Jestem po prostu zmęczona - skłamała. - Trudno jest

doglądać interesu w Nowym Jorku, gdy przebywa się w Ashton. Mam nadzieję, że udało mi się
pozałatwiać wszystkie najważniejsze sprawy i będę mogła wreszcie trochę odpocząć.

Będzie mogła odpocząć?! Przyjęcie trwało już od dwóch godzin, a Nicholasa ciągle nie było.
Wzięła z tacy od przechodzącego kelnera kolejną szklankę whisky z wodą sodową i opróżniła ją dwoma

potężnymi łykami. Upłynęło już dość dużo czasu, od kiedy tak dużo piła, ale nie zastanawiała się teraz nad
tym. Cieszyła się, że po wypiciu trunku poczuła się znacznie lepiej.

ie wiadomo kiedy znalazła się znowu w ramionach Jamesa. Nie sprzeciwiła się, kiedy musnął ustami

jej poli

czek, a potem zanurzył twarz w jej włosach. Przytulił ją mocno do siebie i wspólnie poddali się

rytmowi powolne

go tańca.

Nagle Keena dostrzegła poruszenie w pokoju. Wśród tłumu gości pojawił się Nicholas Coleman. Wyglądał

bardzo

reprezentacyjnie w czarnym wieczorowym garniturze, śnieżnobiałej koszuli i jedwabnym krawacie.

Rozdział dziewiąty

Spojrzała na niego z nad ramienia Jamesa. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia tak szeroko, jakby

ujrzała ducha skaczącego na skakance.

Ich spojrzenia spotkały się, ale oczy Nicholasa ciskały pioruny.

Odsunęła się nagle od Jamesa i roześmiała się głośno, chcąc w ten sposób zatuszować swoje

zdenerwowanie. Po

tężny mężczyzna podążał prosto w ich kierunku.

- Witam, panie Coleman -

odezwał

się

uprzejmie

James,

uśmiechając się i wyciągając dłoń.

Nicholas zupełnie zignorował Harrisa. Jego oczy spoczęły na Keenie.

Chciałbym z tobą porozmawiać - powiedział krótko.

- T

ak... oczywiście - wymamrotała. - James, czy mogę cię na chwilę przeprosić?

Oczywiście - odparł James oddalając się, by przygotować sobie drinka.

Cześć, Nicholas - przywitała mężczyznę Keena.

Spoglądała na niego z zakłopotaniem w oczach. Znowu miała przed sobą potężnego, śniadego
człowieka. Miała wrażenie, że wygląda dużo bardziej imponująco niż zazwyczaj. Nie po raz pierwszy
zauważyła, że często wrze w nim krew francuskich przodków.

Czy zaprosiłaś tu wszystkich nowojorskich aktorów -zapytał, rozglądając się dookoła.

- Nie, tylko tych najlepszych -

odparła z tajemniczym uśmiechem. - Rozłożyła ramiona. - Zatańcz ze

mną.

Wolałbym raczej połknąć truciznę.

Jej twarz przybrała tragiczny wyraz. Tygodnie oczekiwania, stania w oknie i wypatrywania białego rollsa.

Tygod

nie podrywania się na każdy dźwięk telefonu z nadzieją, że to będzie on. A teraz, kiedy wreszcie się

pojawił, słyszy od niego takie słowa.

Odwróciła się i ruszyła wzdłuż holu do pokoju, którego Nicholas używał ostatnio jako gabinetu. Przy

drzwiach p

oczekała, aż do niej dołączy. Gdy znaleźli się w środku, usiadła na najbliższym krześle.

Przykro mi, że nie mogę zaproponować ci drinka - odezwała się chłodno - chyba że chcesz znowu

wmieszać się w ten wielobarwny tłum.

Nicholas drżącą ręką zapalił papierosa. Wydawał się całkowicie skupiony na tej czynności.

Dobrze się bawisz? - zapytał, rzucając jej krótkie spojrzenie.

Do momentu twego przyjazdu bardzo dobrze, dziękuję

odparła jadowicie.

Podszedł do okna i zapatrzył się w ciemność. Palił w milczeniu, wsłuchując się w słowa modnej

piosenki

o miłości, której dźwięki dochodziły z salonu. Czuł, jak narasta między nimi napięcie.

Zrealizowałaś swoje marzenia, lisiczko? - zapytał, nie odwracając się do niej.

Teraz przypominają one raczej koszmar - mruknęła, skubiąc rąbek sukienki. Nagle jej oczy zaszły

łzami. -Tęskniłam za tobą.

Właśnie widziałem - odparł sarkastycznie.

Nie mogła znieść jego drwiny i chłodnego spojrzenia.

Wypiłam niedawno whisky z wodą, a przedtem jeszcze kilka innych drinków. Trochę szumi mi w

głowie. Chyba możesz to zrozumieć?!

Dlaczego piłaś?

Kobiecie zabrakło słów. Jak miała wytłumaczyć temu nieznajomemu mężczyźnie, że drink miał jej

pomóc uśmierzyć tęsknotę i rozczarowanie.

Przyjechałem tu tylko po to, żeby poinformować cię, że wykupiłem fabrykę Harrisa - nadal stał

odwrócony do niej plecami -

i przepisałem ją na ciebie. Będziecie teraz mieć wspólne interesy.

Ale... w jaki sposób, skoro James ją sprzedał?

Zarząd nadal pozostaje w jego rękach - wyjaśnił chłodno. - Nie wspominał ci o tym?

Potrząsnęła przecząco głową. Słowa nie były w stanie przejść przez gardło. Czy w ten sposób daje do

zrozumie

nia, że nie ma już dla niej miejsca w jego życiu?

Czy zobaczymy się jeszcze, Nicholas? - zapytała wreszcie z wahaniem w głosie.

Zanim odpowi

edział, mocno zaciągnął się papierosem.

Myślę,

że

byłoby

mądrzej,

żebyśmy

się

więcej

nie

widywali, Keeno.

Często śmiała się ze znajomych, którzy twierdzili, że czuli się tak, jakby mieli zaraz umrzeć. Jednak w tej

chwili ona właśnie czuła się podobnie. Nigdy nie myślała, że ktoś będzie w stanie zranić ją tak boleśnie.
Wydawało jej się, że nie będzie w stanie znieść cierpienia.

Przed oczami wyobraźni przesuwały się obrazy cudownych chwil, które spędzili razem. Ciemnowłosy,

ciemnooki

Nicholas o potężnej piersi gęsto porośniętej ciemnym włosem. Tym razem żegnał się z nią na

dobre i nie było rzeczy, którą mogłaby zrobić, czy słów, które mogłaby powiedzieć, by zmienić jego
decyzję.

Po raz pierwszy zdarzyło się jej mieć rację. Pragnął jej, ale w jego wyobrażeniu miałaby to być krótka

przygoda. Nie wyszło i dlatego tak szybko chce wyrzucić ją ze swojego życia. Już przedtem przypuszczała,
że tak wyglądają jego plany, ale wówczas łudziła się jeszcze, że się myli.

Podniosła się. Wyglądała bardzo dostojnie w błękitnym kolorze i była zbyt dumna, by spojrzeć mu w

oczy i zoba

czyć w nich udręczenie.

Jeśli uważasz, że tak będzie najlepiej – powiedziała smutno. - Dziękuję... za wszystko, Nicholas.

Mam na

dzieję, że będziemy pamiętać tylko przyjemne chwile.

Pokiwał głową.

Nie

wiem,

jaki

sposób,

skoro

było

ich

tak

mało.

Mam wrażenie, że nigdy nie spotkało nas nic dobrego.

Ich spojrzenia spotkały się, ale Keena szybko odwróciła głowę, by Nicholas nie mógł ujrzeć łez

napływających jej do oczu.

Mam nadzieję, że będziesz pamiętał o wysyłaniu mi kartki z życzeniami świątecznymi. - Keena starała

się kontrolować swój głos, nigdy nie wybaczyłaby sobie, gdyby właśnie teraz przybrał piskliwe tony.

Możesz być spokojna, będę pamiętał.

Ruszyła w stronę drzwi, ale zatrzymała się w połowie drogi.

Jedź ostrożnie, dobrze? - poprosiła, nie odwracając głowy.

Mogłabyś się chociaż odwrócić, gdy się ze mną żegnasz

powiedział cierpko.

Obawiam się, że nie mogę tego zrobić - wyszeptała, a pierwsze łzy spłynęły jej po policzkach.

Chyba pr

zyjdzie jej teraz wypłakać się na ramieniu Jamesa. Nawet chciała wtulić twarz w miękki materiał

jego

czarnego garnituru. Czekał na nią pod drzwiami gabinetu.

Co się stało? -zapytał, gdy tylko zatrzasnęła je za sobą.

Nie odpowiedziała. Miała wrażenie, że krwawi jej serce. Dzięki sile woli udało się jej jakoś przetrwać do
końca przyjęcia. Rozmawiała z gośćmi, rozsyłała uśmiechy, prawiła komplementy, a nawet kilkakrotnie
próbowała flirtować z ubiegającymi się o jej względy mężczyznami. Jcdnak kiedy zniknął za drzwiami
ostatni gość, ciężko opadła na sofę i zalała się łzami. Nie musiała już dłużej grać.

Mandy delikatnie głaskała kobietę po włosach i wyszukiwała słowa, które mogłyby ją uspokoić. Keena

opowie

działa jej o rozmowie z Nicholasem i od nowa wybuchnęła płaczem.

Powiedziałaś mu, że nie jesteś zainteresowana Jamesem? - zapytała łagodnie Mandy.

- Nie. -

Usłyszała ostrą odpowiedź.

Czy pomyślałaś, co musiał czuć, gdy wszedł do pokoju i zobaczył ciebie tańczącą w objęciach Jamesa?

Wzruszyła ramionami.

Nie

mogłam

tego

powiedzieć.

Nie

tym,

jak

kategorycznie usunął mnie ze swojego życia. Prawdopo dobnie będę teraz musiała związać się z Jamesem. –
Otarła

łzy

wierzchem

dłoni.

Przynajmniej

mam

powód,

żeby

nie

wracać do Nowego Jorku. Przeniosę tutaj moje biuro. Ann i Faye też wprowadzą się do tego domu...

Ty lubisz przebywać tutaj, kochanie, ale im może się to nie spodobać - upomniała Mandy.

Twarz Keeny ponownie się zachmurzyła. - Już nigdy więcej nie chcę widzieć Nicholasa -

zaszlochała. - Nie mogę! Nie zniosłabym tego, Mandy! Nie mogę!

Czy aż tak bardzo go nienawidzisz, kochanie?

Kocham go -

wyznała Keena, podnosząc na pokojówkę zapłakaną twarz. ~ Odkryłam to dopiero w

Charleston,

ale było już za późno. Mandy, naprawdę go kocham i wszystko co mam, nie jest mi droższe od

jednej chwili spędzonej z tyra mężczyzną. Wiesz o tym? Wszystkie moje pieniądze i sława nie są nic warte,
jeżeli nie będę miała Nicholasa.

Czy mogę coś zasugerować? - zapytała Mandy.

- Nie wiem, czy to ma sens, ale...

- Dlaczego nie pojedziesz do niego i nie powiesz, co czujesz?

Żeby uspokajająco poklepał mnie po plecach? - zaszlochała. - Jestem pewna, że tak właśnie by zrobił.

On czuje się za mnie odpowiedzialny, ale najwyraźniej jest tym coraz bardziej zmęczony.

Czy zdarzyło ci się kiedykolwiek pomyśleć, że Nicholas jest w tobie zakochany?

Szkoda, że go dzisiaj nie słyszałaś!

Zadziwiające - westchnęła Mandy - przejechał w nocy dwa tysiące mil do kogoś, kogo tak bardzo

nienawidzi.

Keena niespokojnie zamrugała powiekami.

- On... przyj

echał tylko po to, żeby powiedzieć mi o interesach.

Równie dobrze mógłby to zrobić przez telefon. Zastanów się, kogo zobaczył, gdy tylko pojawił się w

drzwiach twojego domu?

Wzruszyła ramionami.

- Mnie. I Jamesa.

Nick zawsze był chorobliwie o ciebie zazdrosny -przypomniała Mandy. - Być może nie zauważyłaś

tego, ale j

a dokładnie zdawałam sobie sprawę z jego zachowania. Widziałam, jak na ciebie patrzył,

kochanie. Większość kobiet oddałaby wszystko co ma, za jedno takie spojrzenie, jakim Nick obdarzał cię

ieustannie. Pomyśl o tym.

Oczy Keeny zaszkliły się, a dolna warga drżała niebezpiecznie.

Ale co mogę teraz zrobić? Jest już za późno!

Och, nie! Nie jest! Możesz jeszcze wszystko naprawić!

Mandy wstała i szybkim krokiem wyszła z pokoju. Kilka minut później Keena usłyszała, że rozmawia

przez telefon.

Zadzwoniła w trzy miejsca i po kilku minutach była z powrotem w salonie.

- Na lotnisku czeka samolot, którym polecisz do Charle

stoa Tam wsiądziesz do samochodu, który zawiezie

cię do domu Nicholasa. Reszta zależy od ciebie.

Ale... muszę się przebrać - mruknęła, spoglądając na swoją elegancką sukienkę.

Nie zawracaj sobie tym głowy. Stracisz tylko cenny czas. Pospiesz się kochanie, Nick zatrzymał się w

Charleston tylko na noc.

Ale... trzeba zamówić taksówkę!

Właśnie nadjechała. - Mandy uśmiechnęła się szeroko i pocałowała Keenę. - Pozdrów ode mnie

Nicholasa.

Nie zastanawiając się dłużej, kobieta narzuciła na ramiona futrzaną etolę i ruszyła do drzwi.

* * *

Taksówka zawiozła ją przed dom Nicholasa. Wokoło było bardzo cicho. Keena przezwyciężyła

dławiący jej gardło strach i zapukała do drzwi. W najgorszym wypadku Nicholas będzie kazał się jej
wynosić. W każdym razie musi spróbować. Kochała go i dlatego postara się wyzbyć wszelkiej dumy.
Inaczej grożą jej długie, samotne lata życia. W tej chwili była w stanie ryzykować wszystko, co ma.

Drzwi otworzyła pani Collins ubrana w długi szlafrok. Jej twarz wyrażała zdziwienie, ale i radość z

widoku Keeny.

O mój Boże! - wykrzyknęła. - Niech mi jeszcze ktoś powie, że nie wierzy w zbieg okoliczności. Panno

Keeno,

proszę mi przypomnieć, żebym opowiedziała pani, jak pewnej późnej nocy pierwszy pan

Coleman znalazł swą przyszłą żonę na stopniach domu. Czy przyszła pani zobaczyć się z panem Nickiem?

dodała, ściszając głos.

Keena tylko skinęła głową. Miała wrażenie, że serce wyrwie się jej z piersi.

-Czy... on jest tutaj?

- Och, tak. Jest -

westchnęła pani Collins. - Przez ostatnie dwie godziny z jego pokoju na górze

dochodził straszliwy łomot. Jestem pewna, że rzucał ciężkimi przedmiotami. Przyjechał dziś w piekielnym

nastroju. - Starsza pani za

mrugała powiekami. - Mam nadzieję, że uda się pani go uspokoić.

Zrobię wszystko, co w mojej mocy - obiecała Keena.

Zaczęła wspinać się po długich, ciemnych schodach prowadzących do pokoju Nicholasa. Czuła, jak z

każdym stopniem opuszczają odwaga.

Teraz albo nigdy. A jeśli Mandy myliła się? A jeśli Nicholas celowo powiedział wszystkie te straszne

słowa? Jeśli nie doceni, jak daleką drogę dla niego przebyła? Przecież on nie należy do tego rodzaju
mężczyzn, którzy zauważają poświęcenie innych.

Zatrzymała się przed drzwiami. Przez szparę dojrzała smugę przyciemnionego światła. Słyszała też

dźwięki świadczące o tym, że Nicholas nie śpi.

Przecież przybyła tu po to, by z nim porozmawiać. Nie osiągnie zamierzonego celu, jeżeli nadal

będzie tkwiła w holu. Wzięła głęboki oddech i otworzyła masywne drzwi.

Zanim zdążyła cokolwiek pomyśleć, weszła do środka i zamknęła je za sobą. Dobrze, że tak się stało,

gdyż na widok wyciągniętego na łóżku nagiego Nicholasa, koniecznie musiała się o coś oprzeć. Jego ciemne
oczy spoglądały na nią niedowierzająco.

Mam wrażenie, że weszło ci to w nawyk - powiedział, siląc się na dowcip.

Była tak zakłopotana, że miała trudności z przełykaniem śliny. Zabrakło jej silnej woli, by oderwać

wzrok od mu

skularnego ciała mężczyzny.

To nie moja wina, że nie nosisz pidżamy - starała się potraktować tę kwestię nonszalancko.

Zaśmiał się krótko.

Mogę

zapytać,

przyniosło

cię

tutaj

środku

nocy?

Czy Harris ci już nie wystarcza?

Przez moment miała zamiar unieść się dumą oraz honorem i natychmiast opuścić pokój, ale gdy spojrzała

w ciemne

oczy Nicholasa, odrzuciła tę myśl.

Nie chcę Jamesa - wyznała cichym głosem.

Uniósł brwi w geście wyrażającym zdziwienie i popatrzył na Keenę.

Nie? Jakoś nie udało mi się tego zauważyć.

Miała świadomość, że drży jej dolna warga.

czego

oczekiwałeś,

cholery?!

wybuchnęła.

Przez niemal miesiąc nie dajesz żadnego znaku życia. Nie raczyłeś nawet zadzwonić, nie wspominając już o

odwiedzinach. Nawet nie wiesz

, ile godzin spędziłam wyglądając przez okno czy oczekując przy telefonie.

Wreszcie

nadszedł

dzień

przyjęcia.

nadzieją

sercu

biegłam

drzwi za każdym razem, kiedy zadźwięczał dzwonek. Ale ty nie pojawiłeś się. To dlatego... wypiłam trochę
za dużo. I... wtedy nienawidziłam cię całym sercem.

Nie odezwał się ani słowem, ale podniósł się i stanął tuż obok kobiety.

Czy... nie masz zamiaru założyć szlafroka? – zapylała drżącym głosem.

Po co mam się trudzić? I tak musiałbym go zaraz zdjąć.

- A... ale... -

Nie zdołała dokończyć, gdyż oplotły ją potężne ramiona Nicholasa. Całym ciężarem ciała

przy

gniótł ją do drzwi.

- Kontynuuj, kochanie -

mruknął,

obserwując

jej

akcję.

To,

mówisz,

jest

bardzo

interesujące.

Dlaczego

tak

bardzo chciałaś, żebym pojawił się na przyjęciu?

Nie miała odwagi spojrzeć Nicholasowi w oczy, dlatego skupiła wzrok na jego potężnej piersi.

jakie

dla

ciebie

znaczenie?

Przecież

tak

jesteś

przekonany, że sypiam z Jamesem.

Przysunął się jeszcze bliżej. Mogła teraz dokładnie zobaczyć miejsce, w którym został złamany jego nos.

Nie

przebyłabyś

pośpiechem

tej

ogromnej

odległości,

gdyby tak było - mruknął, wpatrując się w jej miękkie usta.

Wyważysz drzwi, jeżeli będziesz bardziej na nie napierać - szepnął zmysłowo. - Dlaczego nie

przestaniesz z sobą walczyć i nie zaczniesz robić tego, na co masz naprawdę ochotę, Keeno? Z uwagą
przyglądała się jego poważnej twarzy.

A co ja, według ciebie, chcę robić?

W odpowiedzi złapał jej chłodne, drżące dłonie, położył na swoich wąskich biodrach i zaczął przesuwać w

górę, aż do piersi.

- To

mruknął,

wolno

delikatnie

muskając

wargami

jej

usta.

Chcesz

mnie

dotykać.

Chcesz

leżeć

moich

ramio

nach,

chcesz

czuć

sobie

moje

ciało,

chcesz

się

oddać.

y masz zamiar powiedzieć, że nie po to tu przyjechałaś?

Łzy napłynęły jej do oczu. Miał rację. Oczywiście, że miał rację. Ale chodziło jej o coś więcej, o coś

znacznie ważniejszego. Rozluźniła się, czując blisko siebie jego ciało. Pozwoliła, aby okrył jej twarz i
usta namiętnymi pocałunkami. Pozwoliła, aby język Nicholasa dotykał jej zębów i podniebienia, a ciałem
targały dreszcze rozkoszy.

Jęknęła czując, że każdy mięsień jej ciała napręża się pod wpływem dotyku ciepłych dłoni Nicholasa.

Spletli się w uścisku tak mocnym, że nie rozdzielała ich nawet odrobina powietrza.

Przesuwał dłonie wzdłuż jej pleców, przez pośladki, aż do ud. Ugiął nogi w kolanach i przycisnął jej

biodra do swoich. Oboje oddali się rytmowi miłości, który sprawił, że z ust Keeny wyrwał się kolejny
nieświadomy dźwięk.

Obiecaj... że... nie będzie to tylko seks - szepnęła prosto w jego zmysłowo rozchylone usta.

Nie byłby to tylko seks, nawet gdybyś oddała mi się sześć lat temu. - Uniósł na chwilę głowę i Keena

zobaczyła ogień miłości i pożądania w jego oczach. - Mój Boże, straciłem dla ciebie głowę, nie
zauważyłaś tego jeszcze? Kiedy wyjeżdżałem do Paryża, myślałem, że prowadzę sprytną grę. Chyba było
mi potrzebne takie przekonanie, bym mógł odzyskać równowagę po nieudanym romansie z Marią. Ale,
mój Boże, kochanie, w Paryżu myśl o tobie przez cały czas nie dawała mi spokoju. Kiedy wróciłem, i
pocałowałem cię po raz pierwszy, zrozumiałem wreszcie, co się ze mną dzieje. - Jego dłonie znowu
przesunęły się po jej kształtnym ciele. - Pragnąłem cię już tego dnia, kiedy się poznaliśmy, ale wtedy nie
miałem jeszcze do tego prawa. Potem długo, długo nie było okazji, żeby wyjawić ci moje uczucia. I bardzo
dobrze, że się tak stało. W tej chwili chcę od ciebie cholernie dużo więcej, niż chciałem wtedy od twego
młodego, seksownego ciała.

- Czego... czego chcesz, Nicholas? -

zapytała szeptem, delikatnie gładząc jego muskularny tors.

Pochylił głowę i spojrzał jej prosto w oczy, ale Keena dojrzała w źrenicach Nicholasa tylko namiętne

błyski.

Chcę, żebyś mi dała dziecko.

Miała wrażenie, że te słowa zapadają jej głęboko w świadomość.

- Dlaczego? -

Poruszyła bezgłośnie ustami.

Zaśmiał się krótko.

Bo jestem w tobie do szaleństwa zakochany, moja rozkoszna mała wiedźmo - powiedziawszy to, objął

Keenę silnymi ramionami i podniósł do góry z podłogi, rozgniatając jej usta w słodkich pocałunkach, - O

mój Boże, kocham cię, pragnę cię, potrzebuje cię. Keeno, miałem ochotę zabić Harrisa za to, że trzymał cię
w ramionach, że cię dotykał. Nie będę prosić o więcej niż możesz mi dać, ale oddaj mi się dziś w nocy.
Zostań ze mną.

Łzy napłynęły jej do oczu, kiedy odwzajemniała namiętne pocałunki. Oddech kobiety stawał się coraz

krótszy i urywany.

To... może zająć trochę więcej czasu niż jedną noc.

- Co? -

mruknął, kładąc ją na szorstkim, brązowym prześcieradle.

Żeby... mieć...

Mieć dziecko? - szepnął Nicholas, a jego oczy wyrażały czułość, jakiej nigdy dotąd nie doznała. Jego

ręce

delikatnie

zdejmowały

niej

elegancką

sukienkę.

chwili

była już naga, nie licząc skromnych majteczek, w które mężczyzna zapatrywał się pożądliwym

wzrokiem. – W t

akim razie myślę, że byłoby dobrze, gdybyś mnie poślubiła - mruknął. - Oczywiście po

to, żeby nie dopuścić, do powstawania plotek.

Objęła ramionami szyję Nicholasa i przyciągnęła go do siebie.

Jakbyś

kiedykolwiek

przejmował

się

plotkami

wyszeptała, rozkoszując się dotykiem jego dłoni i nieznanym dotąd blaskiem oczu, które cal po calu
lustrowały ciało Keeny.

Całe to zdarzenie wydawało się mieć wiele wspólnego z magią. To nie mogło dziać się naprawdę! Od

kiedy to marzenia się spełniają, a bajki stają się rzeczywistością? Płakała przestraszona ogromem miłości,
która wypełniała jej serce.

Och,

Nick,

zrobię

wszystko,

zechcesz

szeptała

gorączkowo. - Wszystko. Byłabym twoją kochanką, jeżeli nie mogłabym mieć nic więcej. Dam ci dziecko,

rezygnu

jąc na zawsze ze szczupłej figury i nigdy nawet nie wspomnę, że się poświęciłam.

Jego ciemne oczy wpatrywały się w nią przez długą chwilę.

Nie

tak

dawno,

ogrodzie,

powiedziałaś

coś

bardzo

podobnego.

Spytałem

wtedy,

dlaczego

zrobiłabyś

dla

mnie

wszystko,

odpowiedziałaś,

że

nie

wiesz.

Czy

naprawdę

nie wiesz, dlaczego?

Delikatnie dotknęła palcami jego ciepłych ust.

Dlatego, że cię kocham, najdroższy - wyszeptała drżącym głosem. - Ponieważ jesteś całym moim

światem, od początku do końca.

Zamknął oczy, ale szybko podniósł powieki pod wpływem uporczywego spojrzenia Keeny.

Bóg jeden wie, czy nie znaczysz dla mnie dużo więcej, kochanie. Jest jeszcze jedna rzecz, o której chcę

ci powie

dzieć. Kochałem moją pierwszą żonę, ale zupełnie inaczej, niż kocham ciebie. Nie zamierzam

wskrzeszać duchów, dlatego nie będzie jej między nami. Ani tej nocy, ani żadnej innej.

Kiedy się zorientowałeś, że mnie kochasz?

Uśmiechnął się czule.

- B

yłem zupełnie pewien swoich uczuć, gdy po raz pierwszy zobaczyłem, jak flirtujesz z Harrisem.

Miałem wtedy ochotę stłuc go na kwaśne jabłko. - Jego dłonie znowu przesunęły się wzdłuż jej
zgrabnego ciała. - Ale na te tematy porozmawiamy później, panno Whitman - szepnął, opierając się na

niej

swym ciężarem. - Teraz potrzebuję twojej absolutnej, niczym nie zakłóconej uwagi.

Oddychała coraz szybciej, widząc w jego oczach ciągle narastające pożądanie.

- Nick, czy wystarczy tyl

ko to, że cię kocham? Chciałabym, żeby było ci dobrze, ale tak mało wiem...

To nieważne - mruknął, obejmując ją mocniej ramionami i całując wolno, czule i namiętnie zarazem. -

Jedyne,

co musisz robić - dodał, ściszając głos do ledwie słyszalnego szeptu - to zrelaksować się i

wykonywać moje polecenia. Pokażę ci, w jaki sposób zakochany mężczyzna wyraża swoją miłość. Będę
bardzo delikatny, więc nie musisz się niczego obawiać. Dobrze?

Otoczyła ramionami szyję mężczyzny i z rozkoszą przyjęła na siebie ciężar jego ciała. Oddychała z

trudem, a oczy

miała szeroko otwarte, więc Nicholas z łatwością mógł z ich wyczytać wszystkie jej

uczucia.

Nick, chcę oddać ci wszystko - szepnęła, gdy całował ją w taki sposób, w takich miejscach, że nie

marzyła o tym w swoich najbardziej erotycznych fantazjach. - Kochaj mnie.

Zadowolony z siebie zachichotał cicho i wyciągnął rękę, by wyłączyć światło.

* * *

Gdy rankiem podniosła powieki, ujrzała Nicholasa wpatrującego się w jej twarz. Spojrzała w jego

kochające, ciemne oczy i momentalnie powróciły wspomnienia z minionej nocy. Nicholas był cierpliwym
i czułym kochankiem, dostarczył Keenie przeżyć, o których nawet nie śmiała śnić. Doprowadził do tego,
że odczuwała rozkosz niemal graniczącą z bólem. Przypomniała sobie, że w nocy, w tamtej pięknej chwili,

trzył na nią tak, jak i teraz. Nie wie, dlaczego wtedy otworzyła oczy, ale gdy to zrobiła, zdziwiła się

bardzo, widząc skierowany na siebie wzrok Nicholasa. Jego twarz wyrażała pożądania, ogniste spojrzenie
mówiło o miłość, a potężne ciało było tuż obok.

- Ty... obserwujesz mnie -

wyszeptała drżącym głosem, na pół rozbudzona Keena.

Pochylił się i czule, z szacunkiem pocałował ją w usta.

Musiałem. Byłaś taka piękna. Gdy sobie przypomnę, jak reagowałaś na moją miłość, ten cichy krzyk...

A blask

księżyca rozjaśniał twoją twarz. Będę o tym śnił do końca życia. Keeno, byłaś doskonała.

Delikatnie pogładziła jego skronie w miejscu, gdzie były przyprószone siwizną.

również

wyszeptała,

uśmiechając

się

nieśmiało.

Och, Nick! Tak bardzo cię kocham.

Pochylił się znowu i pocałował jej rozchylone usta.

Nie bardziej niż ja ciebie - wyszeptał. - Jak wyobrażasz sobie nasz ślub? W kościele z fanfarami, czy

skrom

nie w urzędzie?

- Wszystko mi jedno.

W takim razie w urzędzie - zadecydował. - Chcę, żebyś nosiła na palcu moją obrączkę tak szybko,

jak to

tylko możliwe.

Nie zmienię zdania - zapewniła go. Kąciki jego ust uniosły się nieznacznie.

- To nie dlatego.

Spojrzała mu w oczy i w zdziwieniu uniosła brwi.

Zachichotał cicho, przesuwając ręką po jej płaskim brzuchu. Pospieszyliśmy się trochę, kochanie. A jeżeli

jesteś już w ciąży?

Zarumieniła się nieznacznie.

Boisz się plotek?

Mogłyby wystraszyć bociana - wyszeptał jej do ucha. - Poza tym jestem odpowiedzialnym

biznesmenem, fila

rem społeczeństwa...

Łowcą niewinnych panienek - dodała złośliwie, odsuwając opadające mu na twarz ciemne włosy i

całując go wolno.

- Ale kochasz mnie. -

Uśmiechnął się szeroko.

Ponad życie. Nawet bardziej - roześmiała się - niż moją cudowną karierę.

Teraz otwiera się przed tobą nowa kariera - powiedział, przygniatając ją swoim ciałem.

- Hmm? -

mruknęła, nie mogąc złapać oddechu.

Polegająca na kochaniu mnie - odparł, a Keena roześmiała się dźwięcznie.

Nicholas pochylił głowę i stłumił jej śmiech pocałunkiem.