Uczucia powracają Palmer Diana

background image

4

UCZUCIA POWRACAJĄ

Diana Blayne

background image

Rozdział pierwszy

Od samego rana wszystko układało się źle. Dwa najlepsze szkice Keeny Whitman

zostały zniszczone, kiedy Faye rozlała na nie kawę. Musiała robić wszystko od nowa,

a jej klienci bardzo niecierpliwili się, że muszą czekać. Spóźniła się na umówiony

ze znajomymi lunch, a jakby tego było mało, dowiedziała się, że wykroje bluzek,

nad którymi pracowała cały zeszły tydzień, muszą zostać niezwłocznie poprawione.

Kiedy wieczorem znalazła się w swoim mieszkaniu na Manhattanie, była zupełnie

wykończona. Zrzuciła z nóg pantofle na wysokich obcasach, wyciągnęła się na

przykrytym niebieską, aksamitną narzutą tapczanie i westchnęła ciężko. Ile to już

czasu minęło od chwili, kiedy zaczęła pracę w tym wielkim Domu Mody?

Zaczynała od zera, a teraz miała własny dom i była jedną z najlepszych projektantek

w kraju. Mimo to, nie czuła się w pełni szczęśliwa. Czegoś w jej życiu brakowało.

Czegoś, co pobudzałoby ją do działania. Keena nie miała nawet pojęcia, co to może

być. Prawdopodobnie paskudna zimowa pogoda była powodem tej chandry. Z

upragnieniem czekała na wiosnę, na ciepłe promienie słońca i delikatny powiew

wiatru. O takiej porze roku zawsze czuła się dużo lepiej.

Leżała na plecach i wpatrywała się w sufit. Była szczupłą, zgrabną kobietą, o

krótkich ciemnych włosach i oczach tak zielonych jak wiosenna trawa. Miała

brzoskwiniową cerę i idealnie wykrojone usta. Pomimo swoich dwudziestu siedmiu lat,

wyglądała bardzo dziewczęco. Na pierwszy rzut oka, nikt nie powiedziałby, że ma

ogromne doświadczenie życiowe. A przecież Nicholas stwierdził, że je ma.

Nicholas. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się. De czasu już upłynęło od chwili, kiedy

Nicholas Coleman zaproponował jej pracę asystentki w swoim Domu Mody? Minęło

sześć lat Spotkała go zaraz po ukończeniu szkoły. Tak bardzo bała się wtedy potężnego

mężczyzny o nazwisku Coleman, którego biuro mieściło się w jednym z drapaczy chmur

w Atlancie.

Tydzień czasu przygotowywała się na spotkanie z tym człowiekiem. Straciła wtedy

mnóstwo nerwów. Wiedziała, że Coleman szuka nowych talentów, a ona przecież jeszcze

background image

nic sobą nie reprezentowała.

Do tej pory pamięta, jak bardzo obawiała się tego mężczyzny o poważnej twarzy, który

zdawał się nigdy nie uśmiechać.

- Pokaż, co potrafisz, kochanie - odezwał się cynicznie.- I nie bój się, nie będę bił.

Drżącymi rękami rozłożyła swoje rysunki na politurowanym blacie biurka i ze

ś

ciśniętym gardłem czekała na jego reakcję. Jednak ani jego twarz, ani brązowe, głęboko

osadzone oczy nie wyrażały żadnych uczuć. Pokiwał głową i to było wszystko. Potem

okręcił się na obrotowym krześle i spojrzał na nią.

-Praktyka?

- Tylko tyle, co w szkole. Mój ojciec jest krawcem i często pomagałam mu, gdy

przyjeżdżałam na ferie do domu...

- Gdzie jest ten dom? - przerwał jej.

-W Ashton.

Skinął głową i poprosił, by kontynuowała, wydawał się jednak nie przejawiać żadnego

zainteresowania tym, co mówi.

-

Od niego też się wiele nauczyłam - wymamrotała. - A projektowanie ubrań zawsze

było moją największą pasją. Och, panie Coleman, wiem, że potrafię to robić. Proszę tylko

dać mi szansę. Wiem, że potrafię. - W te słowa włożyła całe swoje serce i młodzieńczy

entuzjazm. - Wiem, że trzeba ogromnego doświadczenia do tego rodzaju pracy, ale jeśli da

pan mi szansę, obiecuję, że pana nie zawiodę. Zaprojektuję ciuchy, jakich pan jeszcze nie

widział. Będę pracować w weekendy, nie chcę żadnych wakacji, ja....

-

Miesiąc - wpadł jej w słowo. - Tyle czasu dostanie pani, by udowodnić, co jest

warta.

Potem zaproponował pensję, pożegnał ją skinieniem głowy i zajął się starannie

poukładanymi na biurku papierami. Był żonaty, ale po kilku dniach pracy Keeny, jego

ż

ona zmarła na atak serca. Byli małżeństwem przez dziesięć lat. Wszyscy bezustannie o

tym rozmawiali, ale dziewczyna nie zwracała uwagi na plotki. Mówiono, że Coleman

zdradzał żonę i dlatego zachorowała. Keena nie chciała wierzyć, że zdrada małżeńska

mogłaby być przyczyną ataku serca i ostro odpowiedziała jednej z kobiet, że pan Cole-

man z pewnością do tego typu mężczyzn nie należy. Miała wrażenie, że ten człowiek ma

background image

dobre serce. Zresztą, nie trzymałby na biurku zdjęcia żony, gdyby jej nie kochał.

Nie wiadomo, w jaki sposób ta niewinna rozmowa dotarła do niego. Tydzień później

odszukał ją w kantynie podczas przerwy na lunch i poprosił o wyjaśnienia.

- W takich sytuacjach zawsze powstają plotki - powie

działa, trzymając w ręku plastikowy kubek z kawą.

Uśmiechnął się, słysząc jej słowa, a Keena pomyślała, że to pierwszy uśmiech po

ś

mierci żony.

Pani Coleman była prawdziwą pięknością. Miała długie blond włosy i filigranową

sylwetkę. Była zupełnym przeciwieństwem potężnego, ciemnowłosego mężczyzny, jakim

był jej mąż. Widać, że bardzo cierpiał po jej śmierci. Jego temperament powoli stawał się

legendą. Więcej czasu spędzał w fabryce, niż w biurze, często odwiedzał konkurencyjne

firmy. Jasne było, że szwankuje mu zdrowie, a organizm domaga się odpoczynku.

Włosy zaczęły srebrzyć się na skroniach, a pod oczami pokazały się ciemne cienie. Za to

interes kwitł coraz piękniej. Ktoś powiedział, że pan Coleman już od dawna jest

bilionerem. Inny dodał, że ma zamiar stworzyć największe w Ameryce imperium i chce

przejąć inne firmy. Tylko Keena zdawała się dostrzegać, jak bardzo samotny jest ów

niezmordowany biznesmen. Pozostali pracownicy mogli myśleć, że ich szef ma stalowe

zdrowie i nerwy, ale ona była pewna, że tak nie jest. Czasami spotykała go w windzie

czy w kafeterii, a pewnego razu podszedł do jej stolika w kantynie. Trzymając w ręku

kubek kawy, dosiadł się do stolika, przy którym siedziała z koleżanką, tak jakby

codziennie spotykał się z nimi w tym miejscu.

- Jak idzie panno Przyszła Sławna Projektantko? - zapytał, przesyłając Keenie

rozbawione spojrzenie.

Keena roześmiała się i stwierdziła, że redaktorzy z „Women's Wear Lady" zabijają się,

by zrobić z nią wywiad. Dziwiła się bardzo, że o tym nie słyszał.

Margaret szybko dopiła kawę, przeprosiła ich i odeszła.

-

Czy powiedziałem coś, czego nie powinienem? ~ zapytał Nicholas, spoglądając za

wychodzącą młodą kobietą.

-

Tak to już jest, że pracownicy są skrępowani w towarzystwie przełożonych -

wyjaśniła sucho.

background image

-

Ale pani tak się nie czuje.

- Nie - zgodziła się - ale ja zawsze byłam inna niż wszyscy.

Zachichotał i upił łyk kawy.

-

A propos', pani wzory zostały zatwierdzone. Ponoć są zupełnie wyjątkowe.

-

Ś

wietnie. Zaakceptowali je pomimo wysokiej ceny. Mam nadzieję zarabiać na tym

dziesięć tysięcy dolarów rocznie. Proszę pamiętać, że jeszcze nie pokazałam, co potrafię.

-Tupeciara.

-Taka już jestem.

Potrząsnął głową z udaną desperacją.

- Jest pani niepoprawna.

Przyjrzała się siedzącemu naprzeciwko mężczyźnie. Wyglądał jak prawdziwy

biznesmen.

Miał na sobie elegancki szary garnitur, który opinał jego szerokie barki. Niemal

natychmiast spuściła wzrok.

Od tej pory kilkakrotnie zapraszał ją na kawę albo kolację. Zawsze spędzali czas miło

gawędząc. Pewnego razu zapytała go, czy ma jeszcze jakąś rodzinę. Odpowiedział, że

niechętnie rozmawia na ten temat.

-

To ciągle boli, prawda? - odezwała się cicho. Spojrzał na nią, a jego twarz stężała.

-

Przepraszam, ale nie rozumiem. Odważnie zajrzała mu w oczy.

-

Tęskni pan za nią.

Miała wrażenie, że czyta w jej myślach, ale po chwili zauważyła, że opuszcza go

napięcie.

- Tęsknię za nią jak diabli - przyznał, uśmiechając się

nieśmiało. - Była najwspanialszą kobietą, jaką kiedykolwiek znałem, i to pod każdym

względem. Kochająca, uczciwa i nieśmiała. - Westchnął ciężko, a jego twarz za

chmurzyła się. - Czasami kobieta potrafi jednym słowem doprowadzić mężczyznę do

szału. Ale Misty samym spojrzeniem sprawiała, że czułem się mężczyzną w każdym calu.

Pobraliśmy się, ponieważ trzeba było utrzymać rodzinny interes. Dopiero potem

desperacko pokochaliśmy się nawzajem. - Spojrzał na Keenę. - Tak, bardzo za nią

background image

tęsknię. Uśmiechnęła się do niego.

-

Ale był pan szczęśliwy. Popatrzył na nią z ukosa.

-

Szczęśliwy?

- Są ludzie, którzy przechodzą przez życie w ogóle nie zaznając miłości. Kochać i być

kochanym... to musi być wspaniałe uczucie - zakończyła nieśmiało. - A pan doznawał

tego przez dziesięć lat

Zajrzał jej głęboko w oczy, ale zaraz odwrócił wzrok.

-

Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób.

-

A powinien pan. - Jej głos był łagodny i cichy. Mężczyzna rozmyślał o tym, co przed

chwilą usłyszał,

a ona zręcznie zmieniła temat opowiadając o zmianach, których dokonała we wzorach

wykrojów.

Myślała, że to smutne, iż on i Misty nie mieli dzieci. Nie czułby się teraz taki samotny.

Wiedziała, że jej towarzystwo jest dla niego pewnego rodzaju pociechą. Mieli podobne

zdania na wiele tematów. Niewiele różnili się też zainteresowaniami. Lubili rozmawiać o

balecie, teatrze, muzyce klasycznej i sztuce. Był dla niej zarówno mentorem, jak i

przyjacielem, opiekunem i doradcą. Nicholas nigdy jej niczego nie narzucał, ale zawsze

chętnie służył swoim doświadczeniem. Badawczo przyglądał się każdemu z jej

adoratorów i zawsze, bez względu na to, czy sobie tego życzyła czy nie, wypowiadał

swoje zdanie na ich temat. Jeżeli zmuszona była pracować do późna, odwoził ją do domu.

Kiedy doszedł do wniosku, że jest już dostatecznie przygotowana, znalazł jej posadę w

najlepszym Domu Mody w Nowym Jorku. Dodawał jej odwagi, udzielał poparcia; kiedy

trzeba było, beształ i straszył, dopóki nie wspięła się na szczyt. Było to bardzo duże

osiągnięcie, zwłaszcza dla córki ubogiego krawca z Ashton w stanie Georgia. Keena nie

chciała pamiętać o swoim dzieciństwie. Tak naprawdę, Nicholas był jedyną osobą, z którą

rozmawiała na ten temat. Chyba dlatego, że jest zupełnie wyjątkowy. Był jej jedynym

przyjacielem od czasu, kiedy opuściła Ashton. Niedługo potem, jak zamieszkała w

Nowym Jorku, Nicholas wynajął tam apartament. Keena z ulgą przyjęła tę wiadomość.

background image

Rozdział drugi

Zadzwonił telefon, ale kobieta była tak bardzo zatopiona w swoich myślach, że niemal go

nie słyszała. Zatrudniała Mandy, która zwykle odbierała telefony, parzyła kawę i gotowała

posiłki. Dzisiaj miała wolny dzień i Keena dopiero po piątym sygnale uświadomiła sobie,

ż

e sama musi podnieść słuchawkę.

-

Hallo? - wymamrotała ziewając.

-

Ty też masz dzisiaj zły dzień? - doszedł ją głęboki, rozbawiony głos. - Włóż na siebie

coś ładnego, bo zabieram cię na obiad do „The Palace".

Ożywiła się.

-

Och, Nicholas, nie byliśmy w tej knajpie od wieków! Serwują tam najwspanialszy mus

czekoladowy.

-

Wystarczy ci pół godziny? - zapytał zniecierpliwiony. - O jedenastej mam samolot do

Paryża. Nie zostało nam dużo czasu.

- Czy nikt nigdy nie mówił ci, że ludzie, którzy się spieszą, chorują na wrzody żołądka?

- Keena wydawała się rozdrażniona.

- Nie. Masz pół godziny.

Wpatrywała się w głuchą słuchawkę.

- Nicholas jest taki zagadkowy - mruczała do siebie,

zakładając zieloną, aksamitną sukienkę z głębokim dekoltem w kształcie litery V. Był

urodzonym biznesmenem, ale ostatnio pracował zbyt ciężko. Rozumiała, że rzucił się w

wir pracy po to, by zapomnieć o Misty, Jednak zbyt dużo chciał wymazać z pamięci,

Keena była już gotowa i czekała, aż zabrzęczy dzwonek. Natychmiast otworzyła drzwi, a

kiedy zobaczyła Nicholasa w stroju wieczorowym, jak zwykle zaparło jej dech w

piersiach. Ciemnooki, ciemnowłosy, o smagłej karnacji - był mężczyzną, o którym mogły

marzyć wszystkie kobiety. Gdyby Keena nie była uprzedzona do mężczyzn, gdyby

potrafiła zapomnieć o fatalnym w skutkach romansie, który przeżyła gdy była bardzo

młoda, z pewnością zakochałaby się w nim po uszy. Często widywała Nicholasa i

wiedziała, jakie wrażenie robi na kobietach. Może więc dlatego nie chciała ryzykować

background image

dołączenia do grona niewiast, oczekujących na skinienie ręki Nicholasa. Mężczyzna ten

tak bardzo przeżywający śmierć swojej żony, nie był zresztą w stanie zaangażować się w

ż

aden związek. Keenie natomiast bardzo odpowiadała pozycja przyjaciółki i powiernicy

Nicholasa. Wolała to, niż być jego zdobyczą na jedną noc.

Spojrzenie przybysza ślizgało się po jej sylwetce, dokonując niedbałej oceny.

-

Wspaniale - powiedział, uśmiechając się ironicznie. -Możemy już iść?

-

Umieram z głodu - powiedziała, gdy znaleźli się w pustej windzie, a Nicholas nacisnął

guzik z numerem jeden. -Czuję się tak, jakbym nie jadła od tygodnia.

-

Tak też wyglądasz - mruknął nieprzyjemnie. - Dlaczego, do diabła, nie zrezygnujesz z

tej cholernej diety i nie zaczniesz jeść mięsa?

-

I kto to mówi! - Rzuciła mu wyzywające spojrzenie. -Przypomnij sobie, jak nie

miałeś siły, by wspiąć się na wzgórze.

-

Przysunął się bliżej, a oczy mu pociemniały.

- Uważasz, że jestem gruby, tak? - zarzucił jej. Złapał

kobietę za ręce i podniósł je do swoich ramion. - Dotknij

mnie. Sprawdź, czy jest tu chociaż gram tłuszczu.

Ogarnęło ją dziwne wrażenie. Spodziewała się poczuć w ustach smak wody, a

rozkoszowała się wykwintnym winem. Nigdy nie przypuszczała, że pierś i ramiona

Nicholasa są tak szerokie i wspaniale umięśnione. Odurzył ją zapach tytoniu i dobrej

wody kolońskiej. Nigdy przedtem nie zauważyła, jak piękne rysy ma jego twarz. Nie

przypuszczała, że wpatrywanie się w te ciemne oczy może być tak . I ekscytujące. Byłoby

bezpieczniej, żeby nigdy o tym się nie dowiedziała. Dłonie błądziły po gładkim materiale

jego eleganckiej marynarki, zatrzymując się tam, gdzie wyczuwała potężne muskuły.

-I co? - zapytał nieco zachrypłym głosem, spoglądając na nią z góry.

- Ty... Nigdy nie myślałam, że jesteś tak wspaniale

zbudowany - wyjąkała.

Spojrzeli sobie w oczy, a czas zdawał się zatrzymać, podczas gdy oni doświadczali

dziwnej, nieznanej dotąd intymności.

Nie od razu uświadomili sobie, że winda zatrzymała się, a drzwi rozsunęły.

Oszołomiona kobieta niezgrabnie ruszyła w stronę wyjścia. Na zewnątrz czekał na nich

background image

biały rolls-royce z Jimsonem za kierownicą.

-

Dlaczego nigdy nie dajesz kierowcy wolnego dnia? -zapytała, gdy znaleźli się na

tylnym siedzeniu oddzielonym od kierowcy szklaną przegrodą. Mogli zachowywać się

zupełnie swobodnie.

-

Ostatnio jest mi ciągle potrzebny, bo pracuje dwadzieścia pięć godzin na dobę.

-

Nie jestem przyzwyczajona do jeżdżenia takimi samochodami - westchnęła,

opierając głowę o skórzany podgłówek.

- A co w tym złego?

- Nic! Chciałam powiedzieć, że niewielu ludzi jeździ

rollsami, zwłaszcza białymi. - Roześmiała się.

Usiadł bokiem i położył potężne ramię na oparciu siedzenia. Jego oczy błyszczały, a na

ustach błąkał się nieznaczny uśmiech.

- Ale co w tym złego? - powtórzył pytanie, cedząc słowa.

Przestraszyła się błysków, które pojawiły się w jego oczach. Dlaczego patrzył na nią w

taki drapieżny sposób. Co miało znaczyć to ciemne, pełne grozy spojrzenie?

-

O nic. Chodzi o to, że za każdym razem, gdy nim jadę, czuję się wyróżniona. To

wszystko.

-

Powinnaś być wyróżniana, Keeno. - Sposób, w jaki wypowiedział jej imię, przyprawił

kobietę o dziwne dreszcze.

-

Ponieważ jestem sławna i bogata, a każdy w Ashton szczyci się, że Keena Withman

pochodzi z tego miasta -zakpiła z samej siebie.

Nicholasowi nie podobały się jej słowa. Nie chodzi mi o to, że byłaś małą panną Nikt

z Ashton.

- Ważne, że wiesz kim jesteś teraz i znasz swoją wartość. A oprócz tego, jesteś piękną

kobietą.

Gdyby na nią patrzył, zobaczyłby, jak bardzo jest zaskoczona. Keena była wdzięczna

za ciemność, która nagle zapanowała w samochodzie i dźwięk klaksonu, który na chwilę

zainteresował Nicholasa.

- Cholerne korki - mruknął pod nosem.

Gdy spojrzał na Keenę ponownie, jego twarz miała dziwny wyraz.

background image

- Z pewnością wielu mężczyzn mówiło ci, że jesteś piękna. Obawiam się, że słyszałaś

tego typu pochlebstwa setki razy.

Omiótł wzrokiem jej zgrabną sylwetkę. W męskich oczach było tyle podziwu i

aprobaty, że kobieta przestraszyła się nie na żarty. Nicholas nigdy przedtem nie zacho-

wywał się w taki sposób.

- Dlaczego tak dziwnie na mnie patrzysz? – wyszeptała nieśmiało.

Zajrzał jej głęboko w oczy.

- Zastanawiam się, jakie to uczucie kochać się z tobą.

Poczuła mrowienie w stopach. Ciśnienie krwi nagle wzrosło. Była zupełnie

oszołomiona.

Nicholas zachichotał. Keena poczuła irytację, jednak nie miała tyle śmiałości, by

uzewnętrznić swoje uczucia.

- Mój Boże, a co to za reakcja - mruknął, rozpierając się

wygodnie na siedzeniu i głośno wzdychając. - Chciałem

tylko, żebyś zwróciła na mnie uwagę.

Spojrzała na niego.

-

Osiągnąłeś swój cel i co dalej?

-

Wracaj do teraźniejszości. Nie cierpię użalania się nad sobą. Mam dość własnych

problemów, nie muszę się cofać do twojej przeszłości, żeby mieć ich jeszcze więcej. A

jeśli chodzi o ten drugi temat, to poczekaj, aż wrócę z Paryża.

-

O jakich problemach mówisz? Zacisnął usta.

-

Maria.

Maria była jego kochanką. Zanim Nicholas zapoznał je ze sobą, Keena wielokrotnie

czytała o ich związku w kronikach towarzyskich. Nie przejmowała się tym jednak. Był 1

czterdziestoletnim, zdrowym, pełnym wigoru mężczyzną, byłoby więc absurdem, gdyby

oczekiwała, że do końca życia pozostanie samotny. Pewnego wieczoru, gdy wybrała się z

dopiero co poznanym młodym, wesołym brunetem do modnej restauracji, dostrzegła ich

tańczących w przeciwnym końcu sali. Byli do siebie tak blisko przytuleni, że zrobiło się

jej bardzo nieprzyjemnie. Poprosiła swojego partnera, by natychmiast odwiózł ją do

background image

domu. Nienawidziła uczucia zazdrości, które od tamtej pory zaczęło panoszyć się w jej

sercu. Robiła wszystko co w jej mocy, by ukryć, że dźwięk jej imienia wywołuje w niej

agresję.

-

Coś nie tak? - Starała się, by jej głos zabrzmiał naturalnie.

-

Nie chce uwierzyć, że wszystko skończone - powiedział krótko. - Wydzwania do

mnie dwa razy dziennie i płacze. Twierdzi, że nie potrafi żyć beze mnie. Beze mnie, mój

Boże, ale za to z dwoma diamentowymi naszyjnikami, nowym porsche i gronostajowym

futrem!

-

Może naprawdę brakuje jej ciebie - zasugerowała, siląc się na obiektywizm. Za nic w

ś

wiecie nie przyznałaby się, że poczuła dziwną ulgę.

-

Brakuje jej rolls-roysa, kochanie, nie mnie. - Zaśmiał się ponuro.

-

Skoro ktoś jest dobry w łóżku... - zaczęła, a jej policzki oblał krwawy rumieniec.

-Rolls czy ja?

- Myślę, że może brakować jej ciepła. – Uśmiechnęła się.

Dojrzała wesołość w jego ciemnych oczach.

-

Wyobrażasz sobie, że byłem ciepły?

-

Jak piec hutniczy - zażartowała. - Czy wyjeżdżając do Paryża chcesz uciec od Marii?

-

To wcale nie jest śmieszne! - powiedział ponuro.

-

Wcale nie uważam, że jest. Ale twoje życie prywatne -myślę o kobietach, jest jedną

wielką przygodą. Moim zdaniem, powinieneś ponumerować swoje partnerki, bo w prze-

ciwnym razie nigdy się ich nie doliczysz.

-

Cieszę się, że cię to bawi - powiedział zimno.

- Przecież to ty zawsze dokuczasz mi na ten temat.

Zatrzymał na niej swe ciemne oczy.

- Ale ty nie masz życia prywatnego. Przynajmniej, jeżeli

chodzi o przygody miłosne.

Zdziwiona podniosła brwi.

-

Dlaczego jesteś taki pewien?

-

Od dawna cię obserwuję, i to znacznie uważniej, niż przypuszczasz. Wiem, że długo

nie miałaś nikogo.

background image

-

Może i ja powinnam wynająć prywatnego detektywa?

-

A co chciałabyś wiedzieć? - Uśmiechnął się złośliwie. - Wal śmiało. Odpowiem na

każde pytanie.

Poważnie spojrzała na niego.

-

Mam ochotę zadać ci pytanie bardzo osobiste. Jestem pewna, że zaczerwienisz się po

czubki uszu.

-

Nawet o tym nie marz, kochanie.

- Założę się, że miażdżysz je w łóżku.

Uniósł brwi w geście wyrażającym zdziwienie.

- Czy, twoim zdaniem, jest tylko jedna pozycja? - zapytał z niewinnym wyrazem

twarzy.

Jej twarz oblała się krwawym rumieńcem. Nicholas siedział obok i obserwował ją,

ś

miejąc się cicho, jak gdyby jej zmieszanie budziło w nim radość.

- Zamiast do teatru, powinienem zabierać cię na pogadanki dotyczące przeszkolenia

seksualnego. Mam wraże nie, że masz bardzo mało wiadomości na ten temat.

Otworzyła usta, by wyrazić swoje oburzenie, ale delikatnie podniósł do ust jej dłoń i

pocałował końce palców. Nie oczekiwała takiego zachowania ze strony mężczyzny. Serce

zaczęło głucho walić w piersi. Patrzył jej prosto w oczy, przysuwając się bliżej i nie

wypuszczając ręki.

Dotknął dłonią Keeny własnego policzka, przez cały czas przyglądając się jej, jakby

była niezwykle cennym, rzadkim okazem.

- Zwykle podpieram się na łokciach - szepnął pieszczotliwym głosem, przyciągając ją

jeszcze bliżej do siebie. -

ś

adna z moich partnerek nigdy nie narzekała. Chcesz, żebym ci to udowodnił?

Miała wrażenie, że już nigdy nie uda się jej złapać oddechu. Całym ciałem targały

dziwne dreszcze. Patrzyła na niego i nie miała dość siły, by odwrócić wzrok. Odczuwała

leż niepokojący strach.

- Ty mały tchórzu. - Zajrzał jej głęboko w oczy, które wyrażały przerażenie ściganego

zwierzęcia. – Naprawdę tak bardzo się mnie boisz?

Chrząknęła.

background image

- Jestem głodna - skłamała.

-Mnie?

Wyrwała rękę z jego uścisku i spuściła oczy. Obserwowała teraz Nicholasa kątem oka,

rzucając krótkie, nerwowe spojrzenia w jego stronę. W tej chwili tak bardzo przypominała

osaczone zwierzątko.

-

Nie wygłupiaj się - zachichotał. - Myślisz, że mam zamiar kochać się z tobą na oczach

Jimsona?

-

Jimson robi wszystko, by nie spoglądać w lusterko -powiedziała drżącym głosem. - A

to, co tu opowiadasz, wcale nie wydaje mi się zabawne.

-

Nic na to nie poradzę. Wyglądasz tak słodko, kiedy się złościsz. - Delikatnie dotknął

ustami jej czoła. - Czy przez te wszystkie lata choć raz zastanowiłaś się, jakim mógłbym

być kochankiem?

Pochyliła głowę.

- Tak - odparła po długiej chwili milczenia, gdyż po prostu nie potrafiła go

okłamywać.

- No i co? - nalegał. - O czym pomyślałaś?

Spojrzała na niego z nieznaną dotąd nieśmiałością.

-śe jesteś ciężki.

Zaśmiał się cicho. -I co jeszcze? Wzruszyła ramionami.

-

Czuły - szepnęła, a ich oczy spotkały się. - Cierpliwy. Może trochę brutalny.

-

A nie wymagający? - zapytał cicho.

-

A jesteś? - Wyrwało się Keenie.

-

To zależy od kobiety. Potrafię być cierpliwy. I czuły, kiedy chcę taki być.

-

A jaka... jaka powinna być twoja partnerka?

Skupił na niej wzrok, jego oczy pociemniały, a twarz zmieniła się pod wpływem

emocji, które opanowały to potężne ciało. Keena czuła, że coś ich łączy, jakaś dziwna

nić, uczucie, którego nigdy przedtem nie miała okazji doświadczyć.

- "Palace", proszę pana - przyjemny głos Jimsona przerwał ich milczącą konwersację,

gdy zatrzymali się przed drzwiami ekskluzywnej restauracji.

Keena odetchnęła z ulgą, zastanawiając się, co skusiło ją, by zadać tak intymne

background image

pytanie.

„Przechodzę chyba trudny wiek" - pomyślała, czekając aż okrąży samochód i

otworzy jej drzwi.

-

Uważam, że powinniśmy poważnie porozmawiać po moim powrocie z Paryża -

powiedział, kiedy wchodzili do środka. - Mam wrażenie, że nam obojgu przyniesie to

ogromne korzyści.

- Zapewne chcesz, żebym zaprojektowała ci nową garderobę! - wykrzyknęła z udanym

entuzjazmem. - Coś na czasie, ale eleganckiego zarazem. Musisz przecież wyglądać

odpowiednio, skoro jeździsz takim samochodem. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy

podołam, ale...

- Idź w cholerę! - wybuchnął głośnym śmiechem. -

Chodźmy coś zjeść, zanim naprawdę się do ciebie dobiorę.

Niemożliwością było nie zauważyć, że podczas wykwintnego posiłku, na który składał

się homar, maślane bułki, sałatka i drogie czerwone wino, znacznie większą uwagę

Nicholasa przykuwała osoba Keeny niż jedzenie.

Zastygła z uniesionym do ust widelcem i spojrzała na niego.

-

Dlaczego tak mi się przyglądasz? - zapytała, śmiejąc się sztucznie. - Boisz się, że

ucieknę, ze srebrnymi sztućcami w torebce?

-

Przypominasz mi złośliwego chochlika. Złośliwa twarz, złośliwe, nieco skośne w

kącikach oczy, tylko te idealnie wykrojone usta trochę mi nie pasują. Dlaczego dopiero

teraz to zauważyłem?

-

Mam dwadzieścia siedem lat i już dawno wyrosłam ze słuchania bajek.

-

Dwadzieścia siedem - powtórzył cicho. - Delikatnie dajesz mi do zrozumienia, że

jestem dwa razy starszy od ciebie.

-

Nic nie poradzę, że jesteś taki stary. Wkraczasz w tak zwane złote lata, kiedy kości

zaczynają trzeszczeć i psuje się wzrok.

-

Zamknij się, do cholery! - niemal krzyknął, ale zaraz zapanował nad sobą.

Keena, nie spodziewając się takiej reakcji, zamilkła natychmiast. Bardzo często

dokuczała Nicholasowi na temat jego wieku. Zawsze się z tego śmiał. Po raz pierwszy

uniósł się w jej towarzystwie, po raz pierwszy nie podobały się mu jej żarty. Nie miała

background image

pojęcia, co się stało. Nie chciała doprowadzić go do takiego stanu.

- Nicholas, przecież tylko droczyłam się z tobą - powiedziała miękko.

Jej słowa nie uspokoiły go ani trochę. Podniósł do ust kieliszek wina i jednym haustem

opróżnił jego zawartość.

- Nicholas, proszę - wyszeptała - nie bądź na mnie zły.

Powoli odstawił kieliszek na blat stolika i spojrzał jej prosto w oczy.

- Mam czterdzieści lat, a nie osiemdziesiąt i wszystkie części mojego ciała są sprawne.

Jeśli mi nie wierzysz, zapytaj Marię- dodał jadowicie.

Przygryzła dolną wargę. Nie miała najmniejszego zamiaru go drażnić. Zareagował w

sposób, jakiego zupełnie nie oczekiwała. Ze zdziwieniem zdała sobie sprawę, że jej

oczy wypełniają się łzami. Nie płakała już od łat, a teraz łzy spływały jej po policzkach.

Osuszyła serwetką oczy i omijając spojrzenie mężczyzny, powiedziała zmienionym

głosem:

-

Jeśli nie masz nic przeciwko temu, to chciałabym już iść. Jestem zmęczona, a jutro

czeka mnie ciężki dzień.

-

Chcesz deser?

Popatrzyła na niego odważnie, ale czuła, że trzęsie się jej podbródek.

- Pod warunkiem, że znajdzie się on na twojej głowie.

Keena intuicyjnie wyczuwała, że rozbawienie Nicholasa walczy ze złością. Szybko

zapanował nad sobą i rzucił krótko:

- W takim razie chodźmy.

Czekała przed restauracją w czasie, gdy Nicholas regulował rachunek. Starała się

zapanować nad targającymi serce emocjami. Zadarła dumnie głowę; za żadne skarby nie

chciała pokazać Nicholasowi, jak bardzo zabolała ją ta sprzeczka.

- Uważaj, żebyś nie nadwyrężyła szyi.

-

Zajmij się lepiej swoim poczuciem humoru. Mam wrażenie, że już zostało

nadwyrężone - odparowała natychmiast - Jeżeli chcesz się dalej droczyć, to może

lepiej będzie, jeżeli wezmę taksówkę. Ja osobiście mam już dosyć.

-

Przestań już - powiedział, gdy podeszli do samochodu, i skinął Jimsonowi głową.

Kierowca usiadł za kierownicą i zapuścił silnik, a Nicholas otworzył przed Keena drzwi.

background image

-

To nie ja zaczynałam. - Odsunęła się w najdalszy kąt samochodu, robiąc wszystko, by

nawet go nie dotknąć.

-

Przestań się wreszcie dąsać.

-

Odczep się! Będę się dąsać, jeżeli będę miała na to ochotę. A ty, jeśli szukasz

partnerki, to lepiej zwróć się do Marii. Nie mam zamiaru zwabić cię do łóżka i zmuszać,

abyś tam został, gdy już się mną znudzisz.

-

Gdybym znalazł się w twoim łóżku, nie miałabyś pojęcia, co ze mną robić.

Chciała odpowiedzieć mu coś równie nieprzyjemnego, ale była zbyt zmęczona, by

podjąć ten wysiłek. Ten dzień <xl samego początku był okropny, a z każdą chwilą stawał

się coraz gorszy. Jej jedyny przyjaciel był na nią wściekły, a ona miała ochotę wyć.

Jechali w milczeniu, aż wreszcie samochód zatrzymał się przed domem Kenny. Kobieta

miała zamiar otworzyć drzwi, ale silna ręka Nicholasa uchwyciła jej dłoń, zanim zdążyła to

zrobić.

-

Nie w ten sposób - powiedział. - Nie będę mógł wyjechać do Europy, wiedząc że

zostawiam cię w takim stanie.

-

Dlaczego nie? - zapytała, nie patrząc na niego. - Nie raz byłeś stroną w bardziej

nieprzyjemnych sytuacjach, a polem śmiałeś się z tego w głos.

-

Ale to nie byłaś ty - odparł cicho. - Wtedy nie chodziło o ciebie.

Ton jego głosu, bardziej niż słowa, wpłynął na nią uspokajająco. Powoli odwróciła głowę

i spojrzała na niego. Był bliżej niż przypuszczała. Ciemne oczy znajdowały się tylko o cal

od jej twarzy; czuła ciepło jego oddechu. Po jej ciele zaczęły przebiegać delikatne

dreszcze.

- Wcale nie uważam, że jesteś stary - szepnęła niespokojnie. Jeszcze nigdy nie

znajdowała się pod tak ogromnym wpływem tego mężczyzny. - Nigdy nie zwracałam

uwagi na różnicę wieku. Nie ma to dla mnie żadnego znaczenia. Denerwowało ją

badawcze spojrzenie Nicholasa.

- Jeżeli chodzi o moją wagę, pieniądze czy temperament, możesz dokuczać mi do woli,

ale zostaw w spokoju mój wiek.

Z trudem przełknęła ślinę.

-Dobrze, Nicholas. - Wyrwała rękę z jego dłoni, jakby ją parzyła.

background image

- Skontaktuję się z tobą po powrocie. Nie będzie mnie około dwóch tygodni. Tyle

zajmie mi załatwienie wszystkich spraw, więc nie spodziewaj się mnie przed piętnastym

lutego.

Dwa tygodnie bez niego. Wiedziała, że bez Nicholasa zima będzie wlokła się w

nieskończoność. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, jak puste będzie życie, gdy wyjedzie

najlepszy przyjaciel, gdy nie będzie jego nieoczekiwanych wizyt i telefonów. Przecież

nieraz nie było go w mieście j przez długi czas i nigdy nie przejmowała się tym. Lecz

nagle zaczęło ją to bardzo obchodzić. Spojrzała na mężczyznę, a jej oczy wyrażały nie

znane mu dotąd uczucia.

- Wyglądasz jakoś dziwnie - powiedział.

-

Od bardzo dawna się nie kłóciliśmy. W zasadzie to chyba nigdy tego nie robiliśmy. -

Keena była wyraźnie zakłopotana.

-

Być może dzięki temu poznaliśmy się jeszcze lepiej - I powiedział cicho i spojrzał jej

prosto w oczy.

-

Poznaliśmy się? - szepnęła.

Jego oddech był krótki i urywany. Spoglądał na jej miękkie usta tak intensywnie, że

serce Keeny zaczęło tłuc się w piersi jak oszalałe. Niemal czuła jego pocałunek, roz-

chyliła usta i przymknęła oczy pod wpływem palącego spojrzenia Nicholasa.

Wiesz, mam wrażenie, że czuję dotyk twoich ust szepnął aksamitnym głosem. - Twoje

usta drżą, wyczuwam kształt twoich piersi.

- Nicholas! - krzyknęła, z trudem łapiąc oddech. Nie wiedziała czy jest oburzona, czy

zawstydzona jego słowami.

Gdyby Jimson nie siedział na przednim siedzeniu i nie udawał, że nie patrzy w lusterko,

nie przekonywałbym cię tym słowami - powiedział ochrypłym głosem. - Rzuciłbym cię na

siedzenie i nauczył rzeczy, których twoje ciało nigdy nie doznało. Nigdy nie marzyłaś o

takich odczuciach. Wiem, że tego chcesz - spojrzał na nią wzrokiem, od

którego zrobiło

się jej słabo. - Chcesz tego, prawda?

Drżała na całym ciele. Patrzyła na niego rozszerzonymi oczami. Nienawidziła siebie za

własne reakcje, nienawidziła Nicholasa za to, że je wywołał.

Jesteś moim przyjacielem - powiedziała zdławionym głosem.

background image

- Będę twoim kochankiem. Pomyśl o tym, gdy mnie nie

będzie.

Szybko wysiadła z samochodu i niemal pobiegła do drzwi swojego domu. Nicholas

obserwował ją z rozbawieniem. Jego oczy błyszczały triumfalnie. Wiedział, jak na nią

działa. Miał zbyt dużo doświadczenia, żeby się tego nie domyślać.

-

Może nie będzie mnie tutaj, gdy wrócisz! - krzyknęła, wykorzystując ostatnią szansę,

która pozwoliłaby jej zachować szacunek do siebie.

-

Będziesz! -Powiedziawszy to, zamknął drzwi.

-

Będziesz szczęśliwy - mruknęła pod nosem, kiedy elegancki rolls rozpłynął się w

ciemnościach nocy.

Wtedy jeszcze nie wiedziała, że te słowa były prorocze. Następnego ranka zadzwonił do

Keeny lekarz jej ojca. Dowiedziała się, że jej jedynego krewnego znaleziono martwego

w łóżku. Ojciec odszedł.

Przygotowania do pogrzebu i sam jego przebieg spowodowały, że straciła wiele

nerwów. Była szczęśliwa, kiedy ta smutna ceremonia dobiegła końca. Kilku

najbliższych przyjaciół ojca zaprosiła do domu na skromny poczęstunek.

Potem, ze smutnym uśmiechem, przeglądała znalezione w biurku ojca dokumenty.

Miała wrażenie, że starszy pan spodziewał się śmierci, gdyż wszystko było zostawione

w idealnym porządku.

Wstała od biurka i podeszła do okna. Ojciec nigdy nie chciał przyjąć od niej żadnej

pomocy finansowej. On i jego córka znaczyli dla siebie bardzo wiele, ale ojciec, podobnie

jak Keena, przede wszystkim cenił sobie całkowitą niezależność. Potrafił sam zarobić na

swoje utrzymanie, a do szczęścia nie potrzebował zbyt wiele. Mimo to, bardzo cieszył

go sukces córki i często powtarzał Keenie, jak bardzo jest z niej dumny.

Wyjrzała przez okno i zobaczyła wąską drogę prowadzącą do miasteczka. Ilu przyjaciół

z lat szkolnych poznałoby ją teraz? Jako podlotek była nerwową, bardzo nieśmiałą 1

dziewczyną. Była chuda i niezgrabna, a ubrania zawsze wisiały na niej. Rówieśnicy

naśmiewali się z Keeny i robili złośliwe uwagi na temat jej sposobu ubierania się. Uważali,

ż

e porusza się jak pelikan. Nigdy nie lubiła tego miasteczka, i tak jak wróbel ucieka przed

jastrzębiem, tak ona starała się uciec przed kolegami i koleżankami ze szkolnej ławy.

background image

Alan Whitman przeprowadził się do Ashton z Miami, mając zamiar otworzyć swój

własny interes. Jednak ciężka choroba nie pozwoliła mu na to przedsięwzięcie. Co wię-

cej, znacznie uszczupliła jego majątek. Pamiętając, że ma na utrzymaniu córkę, zatrudnił

się w tamtejszym zakładzie odzieżowym. Nie zarabiał dużo, a musiał spłacać raty za

dom i samochód. Rachunki, które wystawiali lekarze, z czasem opiewały na coraz

wyższe sumy. Wreszcie zrozpaczony ojciec zdał sobie sprawę, że już nigdy nie uda mu

się otworzyć własnego interesu.

Przez długi czas uczył się żyć z tą świadomością i wiele dni upłynęło, zanim w ich małym

domku ponownie zabrzmiał śmiech. Czasami przychodziły mu do głowy różne pomysły

dotyczące dawnych marzeń, ale szybko dochodził do wniosku, że są absurdalne.

Keena westchnęła ciężko, myśląc o tym, jak gorzka może być ironia losu. Jej ojciec do

końca życia pozostał biednym krawcem, a ona sama zaszła tak daleko. Teraz mogła

kupować sobie najdroższe jeansy i jedwabne bluzki. Stać ją było na prawdziwe klejnoty.

Uśmiechnęła się na wspomnienie marzeń o naszyjniku ze sztucznych pereł.

Ileż to czasu upłynęło od ukradkowych spotkań w lesie z pierwszym mężczyzną jej życia.

Słodycz pierwszych pocałunków zaprowadziła naiwną dziewczynę do mieszkania jednego

z kolegów Jamesa. Wysoki, ciemnowłosy, niebieskooki James Harris, był duszą ich

szkolnego towarzystwa. Keena była świadoma, że bardzo trudno jej będzie utrzymać przy

sobie takiego chłopaka. Jednak serce nie sługa i uczucia zwyciężyły podszepty rozumu.

W żaden sposób nie była w stanie zainteresować się kim innym.

Dlaczego wtedy nie potrafiła zdać sobie sprawy, że James nigdy nie miał najmniejszego

zamiaru jej poślubić? Była tak bardzo zaślepiona własnym uczuciem, że nie widziała

nawet tego, że chłopak stara się ukrywać przed wszystkimi ich randki. Nigdy nie chciał

przyjść do jej domu, rzadko spotykali się, a już pod żadnym pozorem nie chciał pokazać się

z nią w miejscu publicznym. Większość czasu spędzali w ustronnym miejscu, na tylnym

siedzeniu jego samochodu.

Pewnego wieczora ich pocałunki były dużo bardziej namiętne niż zazwyczaj i James

zasugerował, by poszli do

mieszkania jego przyjaciela i zjedli coś, zanim odwiezie ją do domu. Oboje dobrze

wiedzieli, w jakim celu tam jadą. Byli świadomi, że nie ma to nic wspólnego z jedzeniem.

background image

Moda, naiwna Keena, zaślepiona pierwszym uczuciem, ufała mu bez granic.

Myślała, że wszystko będzie tak, jak w romansach, w których się rozczytywała.

Oczekiwała czułości i delikatności. Tymczasem James, mimo że był doświadczonym

kochankiem, pragnął zaspokoić tylko własne pożądanie. Nie trudził się nawet, by poznać

jej młode, nie tknięte jeszcze ciało. Był szybki i oszczędny w słowach i gestach.

- Ubieraj się szybko - powiedział, gdy osiągnął już swój cel.

Keena była zmieszana i sfrustrowana, a przede wszystkim zawstydzona tym, że tak

szybko mu uległa. Nawet nie patrzył, kiedy się ubierała.

- Pospiesz się! - rzucił jej krótko przez ramię. – Za chwilę może się tu zjawić Jack.

Udostępnił mi mieszkanie tylko na godzinę.

Ubierała się w pośpiechu, łzy płynęły jej po policzkach, a ciałem targały nerwowe

dreszcze. Oczekiwała, że powie jej coś miłego, ale z jego ust nie padło ani jedno czułe

słówko, którymi zwykle raczą się kochankowie.

Odwiózł ją w pobliże domu i wysadził w odludnym miejscu.

- Przykro mi, że wszystko musiało odbyć się tak szybko - powiedział na pożegnanie,

uśmiechając się sztucznie. - Następnym razem będzie lepiej. Postaram się znaleźć inne

miejsce.

Drżącym z rozczarowania głosem poinformowała go, że nie będzie następnego razu.

-

A czego ty, dziewczyno, oczekiwałaś? Bukietów róż i fajerwerków? Myślałem, że ci

na mnie zależy.

-

Zależy mi - wyszeptała.

Nie mam zamiaru tolerować twoich fochów, Keeno. W miasteczku jest wiele

dziewcząt czekających na moje skinienie. - Powiedziawszy to, odjechał.

Przez kilka następnych tygodni Keena zupełnie nie mogła dojść do siebie. Odetchnęła

dopiero wtedy, kiedy upewniła się, że nie jest w ciąży. Jednak jej miłość do Jamesa nie

zmalała. Wyczekiwała na jego odwiedziny, drżała na każdy dźwięk telefonu, ale on nawet

nie próbował skontaktować się z nią. Zdesperowana przyjęła zaproszenie brata Jamesa,

Larrego, na przyjęcie, które miało się odbyć w ich domu. Miała nadzieję, że tam go

zobaczy, a może nawet z nim porozmawia. Przecież mieli zamiar się pobrać. James

wspominał o zaręczynach. Może chciał jej tylko dać trochę czasu do namysłu. Z pewnością

background image

dlatego właśnie nie dzwonił od tak dawna, a wszystkie pogłoski o Jamesie i Cherrie były

po prostu zwykłymi plotkami. Cóż z tego, że Cherrie była córką miejscowego adwokata?

Cóż z tego, że była prześliczną blondynką? Tak naprawdę Jamesowi zależało tylko na

Keenie.

Przyjęła zaproszenie Larrego, zastanawiając się, czy chłopak zdaje sobie sprawę z uczucia,

jakie ona żywi do jego brata. Zaskoczył ją bolesny wyraz jego oczu, kiedy uparła się, by

porozmawiać z Jamesem.

Ubrała się w sukienkę z białej krepy, którą własnoręcznie uszyła. Materiał kupiła za

zarobione podczas wakacji pieniądze za pracę w sklepie. Już wtedy miała wspaniałe wy-

rzucie smaku i sukienka wyglądała naprawdę wystrzałowo, nawet na córce biednego

krawca.

Jednak kiedy pojawiła się na przyjęciu u boku Larrego, James zaszczycił ją tylko

przelotnym spojrzeniem. Nie przywitał się z nią, ani nie poprosił do tańca. Podobnie

zachowali się jego rodzice, jeśli nie liczyć chłodnych uśmiechów i nieznacznego skinięcia

głowy.

Stała w pobliżu i dokładnie słyszała rozmowę Larrego i Jamesa.

-

Czyż Keena nie wygląda dzisiaj jak marzenie? - zapytał Larry.

-

Nie zauważyłem. Dlaczego, do diabła, przywlokłeś ją tutaj? Nasza matka może litować

się nad robotnikami, ale z pewnością nie jest zadowolona, że jej syn spotyka się z córką

jednego z nich. - James zaśmiał się.

-

Ale ojciec Keeny jest bardzo miły - bronił się Larry.

-

Mój Boże, może to i prawda, ale za to jest ponury jak zimowy dzień. A jego koścista

córka jest podobna do niego jak dwie krople wody. Jest głupia i płaska jak deska.

Uwierz mi, kochać się z taką... to zupełnie jak z facetem.

Doskonale wiedziała, że Larry przeżył ogromny szok.

- Spałeś z nią? - zapytał, z trudem łapiąc oddech.

Keena z płaczem wybiegła z przyjęcia. Piechotą dowlokła się do domu i choć było już

ciemno, ani przez chwilę nie pomyślała o niebezpieczeństwie. Po głowie telepały się jej

słowa Jamesa. Właściwie powinna być mu wdzięczna. Częściowo dzięki niemu odniosła

sukces. Wtedy zdecydowała, że nie może dłużej zostać w tym miejscu. Wyjechała,

background image

kontynuowała naukę, nigdy jednak nie zapomniała owej tragicznej nocy. Wiele by teraz

dała, żeby udowodnić wszystkim dawnym znajomym, że jest kimś więcej, niż tylko

córką biednego krawca.

Usłyszała ciche trzaśniecie drzwi. Weszła Mandy, drobna, niewysoka kobieta, o

ciemnych włosach i błyszczących oczach.

- Przyniosłam ci trochę kawy. - Postawiła tacę na niskim

stoliku. Obok dzbanka z kawą stał talerzyk z ciasteczkami

orzechowymi. - Keeno, przecież musisz coś zjeść.

Kobieta skrzywiła się.

- Nie chcę jeść, ale dziękuję za kawę.

- Jeżeli nadal będziesz pościć, włożę ci odważniki dokieszeni, żeby nie porwał cię wiatr

- ostrzegła pokojówka.

- Po co mnie tu trzymasz, skoro nie pozwalasz mi gotować.

- Ten dom jest taki opustoszały i zaniedbany. – Keena zmieniła temat

Rozejrzała się wokoło. Dom faktycznie był niemal ruiną, Zanim kupił go jej ojciec,

prezentował się wspaniale. Uchodził za piękną rezydencję. Nikt się o niego nie troszczył,

nie inwestował pieniędzy, dlatego teraz był w tak opłakanym stanie. Jeżeli teraz Keena

nie zajmie się tym, wkrótce z domu pozostaną tylko ruiny.

- Skontaktowałaś się już z robotnikami? - zapytała Keena, mieszając kawę łyżeczką.

- Tak. - Twarz Mandy nie wyrażała aprobaty dla poczynań pracodawczyni. - Posłuchaj,

wiem że to nie mój interes, ale dlaczego chcesz wpakować taką ogromną sumę

pieniędzy w tę chałupę?

Keena odstawiła filiżankę i usiadła na sofie.

Muszę także odnowić meble. Spróbuj znaleźć dobrego tapicera.

- Jak długo masz zamiar tu pozostać? - zapytała zaciekawiona Mandy

Kilka tygodni. - Kobieta roześmiała się, widząc szok malujący się w oczach

pokojówki. - Potrzebna mi jest przerwa. Mogę równie dobrze wykonywać swoją pracę

lulaj. Będę w kontakcie z Ann, da mi znać, jeżeli będzie niezbędna moja pomoc.

Odpocznę trochę i zajmę się tym domem.

-

Mam nadzieję, że wiesz, co robisz - westchnęła Mandy. To taki rodzaj gry - wyjaśniła

background image

Keena uśmiechając się.

-

Czy Nicholas także będzie w to grał?

Keena spojrzała na nią. Nie chciała teraz myśleć o tym mężczyźnie.

-

On jest moim przyjacielem. Tylko dlatego spotykamy się czasami.

-

Dwa, trzy razy w tygodniu. On opiekuje się tobą jak matka.

Keena poruszyła się niespokojnie.

-

Nick jest dla mnie jak brat Czuje się za mnie odpowiedzialny.

-

Ładny mi brat. Szkoda, że nie zauważyłaś, jak patrzył na ciebie podczas

gwiazdkowego przyjęcia. Nie dopuszczał do ciebie żadnego mężczyzny. Cały czas

kręci się w pobliżu, moja panno Niezależna. Jestem pewna, że Nicholas nie pozwoli ci

spędzić tych kilku tygodni z dala od siebie.

-

A co on może zrobić?! Zabrać mnie siłą do domu?!

-

Zobaczysz, że coś wymyśli.

- Mandy, dlaczego zawsze martwisz się za mnie?

Pokojówka uśmiechnęła się szeroko.

- Mogłabym być twoją matką. Zobacz, jakie mam siwe włosy.

Keena roześmiała się i spojrzała na włosy Mandy gęsto poprzetykane nitkami siwizny.

-

Nie są znowu takie siwe.

-

Masz zamiar spotkać się z tym Harrisem? - Pokojówka nagle zmrużyła oczy.

Keena starała się ominąć jej wzrok.

-

Może.

-

Wygląda na niezłego gagatka. Nie radzę ci się z nim zbytnio spoufalać. - Wytarła

ręce o fartuszek. - Wiedz o tym, że wspomnienia są niebezpieczne. Zawsze wydają się

lepsze niż teraźniejszość.

-

Dlatego właśnie tu wróciłam. Chcę stanąć z nimi twarzą w twarz. - Podniosła się. - Nie

rozmawiajmy więcej na ten temat. - Uśmiechnęła się ciepło. - Mam ochotę na

przejażdżkę konną.

- Mówiłaś mi kiedyś, że wasza posiadłość graniczy z ziemią Harrisów.

- To prawda. Kiedyś wydawałam wszystkie swoje oszczędności na wypożyczenie konia.

Czasami udawało mi się spotkać w lesie Jamesa Harrisa. Może i dzisiaj będę miała

background image

trochę szczęścia.

* * *

W lesie było dość zimno i Keena była zadowolona, że Ubrała bryczesy i botki. Na

jedwabną bluzkę założyła kaszmirowy sweter i tweedową kurtkę, a na ręce miękkie skó-

rzane rękawiczki.

Jako dziewczyna nigdy nie mogła pozwolić sobie na tego typu ubrania i była dziwnie

poruszona, że mogła robić to teraz. Wróciła pamięcią do dni, kiedy odbywała przejażdżkę

z Jenny, siostrą Jamesa. Wtedy zawsze miała na sobie stare jeansy i zniszczoną kurtkę, a

Jenny naśmiewała się z niej. Zatrzymała się nad małym strumyczkiem. Zamknęła

oczy, rozkoszując się ciszą lasu. Wsłuchała się w melodyjny plusk wody i wystawiła

twarz na delikatny powiew wiatru. Otworzyła oczy w momencie, gdy na horyzoncie

pojawił się jeździec. Duży, czarny koń niósł na grzbiecie przystojnego mężczyznę o

ciemnych włosach, niebieskich oczach i ponurym wyrazie twarzy. Na sweter z wielbłądziej

wełny nałożoną miał tweedową kurtkę. W dłoni o długich palcach trzymał zapalonego

papierosa.

- Znajduje się pani na cudzym gruncie - odezwał się mężczyzna. - To jest teren

prywatny.

Podniosła brwi, ignorując głuche dudnienie swojego serca, które przypomniało jej, co

łączyło ją z tym człowiekiem dobre dziesięć lat temu.

- Jeśli chodzi o ścisłość, to linia graniczna jest dwa kroki

za panem - odparła chłodno. - Zleciłam ponowne pomiary

tej posiadłości kilka dni temu i wyznaczono nowe granice.

Zmrużonymi oczyma przyglądał się jej zgrabnej sylwetce.

- Keena? - zapytał głosem, który świadczył, że to spotkanie wydaje się mu

niewiarygodne.

Zatrzymał wzrok na twarzy kobiety, a potem patrzył w jej zielone oczy. Pozwoliła

sobie na uśmiech.

-

Tak mam na imię.

-

Mój Boże, ależ się zmieniłaś. - Uśmiechnął się nieznacznie. - Ale widzę, że nadal

background image

nosisz na co dzień swoją najlepszą biżuterię. Cieszę się, że przynajmniej coś pozostało z

dawnej Keeny.

Miała zamiar uderzyć go batem. Z pewnością dawna Keena zrobiłaby to, ale obecna

użyła wszystkich sił, by się | opanować.

-

Mylisz się, nic już nie pozostało z moich starych przyzwyczajeń - odparła, uśmiechając

się gorzko.

-

Naprawdę - mruknął - przykro mi z powodu śmierci twojego ojca. Był dobrym

pracownikiem. Z pewnością otrzymasz po nim niezłą rentę. Możesz załatwić to osobiście

w biurze, jeśli masz ochotę. Dostałaś kwiaty, które wysłaliśmy?

-

Były bardzo ładne. Dziękuję.

-

Nadal mieszkasz w Atlancie? - zapytał uprzejmie.

- Nie, w Nowym Jorku.

Skrzywił się.

- Paskudne miejsce. Strasznie zanieczyszczone. Osobiście wolę Ashton.

Przyglądała się mężczyźnie, porównując wspomnienia z rzeczywistością. Zmienił się,

wyglądał dużo starzej, mniej imponująco, mniej arystokratycznie.

- Jak się ma Jenny? - zapytała cicho. - Dobrze, dziękuję. Mieszka z mężem i synem w

Greenville. Larry też się ożenił. Mieszka w Charlestonie. - Słyszałam, że ty i Cherrie

pobraliście się. Opuścił głowę.

- Rozeszliśmy się dwa lata temu. Wzruszyła ramionami.

- Zdarza się. Spojrzał na nią ponownie, a jego oczy wyrażały zamyślenie.

- Nie mogę się nadziwić, że jesteś taka zmieniona. Wyglądasz zupełnie inaczej. - Jestem

starsza.

- Wyszłaś za mąż? - zapytał, nie starając się ukryć ciekawości. Potrząsnęła przecząco

głową. - Robię karierę zawodową.

- W tekstyliach? - zapytał z nieznacznym uśmiechem na wsiach. Zamilkła na chwilę.

- Można tak powiedzieć. Zaśmiał się krótko. - Szyjesz, jak

przypuszczam.

- To też. - Poklepała konia po karku. - Muszę już wracać. Miło było cię zobaczyć. -

Uśmiechnęła się sztucznie. Wpadnę do ciebie, zanim wyjedziesz do Nowego Jorku -

background image

powiedział nieoczekiwanie.

Rozciągnęła usta w jednym ze swoich najładniejszych uśmiechów.

- Będzie mi bardzo miło. Ale nie musisz się spieszyć. Zostanę tu przez kilka tygodni.

Podniósł brwi w geście zdziwienia. - A co z twoją pracą? Nie stracisz jej przez to?

- Mam wspaniałego, wyrozumiałego szefa. Do zobaczenia.

Gdy rozmyślała o tym spotkaniu, uśmiechnęła się sama do siebie. Pewnego dnia doszła

do wniosku, że w Ashton przydałoby się prawdziwe przyjęcie. Przyjęcie na styl no-

wojorski, z pełną galą. Wtedy pokazałaby wszystkim dawnym znajomym, jak bardzo

zmieniła się koścista córka biednego krawca. Z pewnością poprawiłoby to jej zły nastrój.

Ale najpierw trzeba odnowić dom.

-

Chwytasz się wszystkiego naraz - narzekała pewnego ranka Mandy, wskazując na

dwóch robotników naprawiających sufit w kuchni. - Może mi poradzisz, w jaki sposób

mam tu gotować.

-

Zrób dwa półmiski kanapek - Kenna roześmiała się. -Może będą pracować szybciej,

kiedy ich nakarmimy. Nie zapomnij o kawie.

-

Ty tu jesteś szefem - westchnęła Mandy i kręcąc głową podeszła do kredensu.

-

Hallo! Proszę pani! Ktoś przyszedł! - zawołał jeden z kręcących się po domu

elektryków.

Kenna miała na sobie obcisłe dżinsy i jasnoniebieską trykotową bluzeczkę, co

sprawiało, że wyglądała dużo młodziej niż zazwyczaj. Co więcej, czuła się dużo mło-

dziej, bardziej zrelaksowana, bardziej kobieco.

- Hej, chłopaki! Ten gość przyjechał rolls-royce'em! - zawołał zdziwiony ślusarz.

Keena zamarła z ręką na klamce. To nie mógł być James o Harris, chociaż to jego właśnie

oczekiwała. Wprawdzie Harrisowie mieli dużo pieniędzy, ale z pewnością nie było ich

stać na kupno rolls-royce'a. Znała tylko jednego człowieka, który był właścicielem takiego

samochodu. Mimo przepowiedni Mandy, nie marzyła nawet, że pojawi się w Ashton.

Nacisnęła klamkę i otworzyła szeroko drzwi. Na progu stał potężny niczym zapaśnik

mężczyzna, a jego ciemne oczy wpatrywały się w Keenę.

- A więc tutaj jesteś - burknął, a jego głos przypomniał kobiecie o ich ostatnim

spotkaniu. - Straciłem cholernie dużo czasu, żeby cię odnaleźć. Pani Barnes powiedziała,

background image

ż

e dzwoniłaś do mnie i dowiadywałaś się, czy już wróciłem. Poinformowałaś ją tylko, że

wyjeżdżasz do domu, do Georgii.

- A ty nie pamiętałeś, jak nazywa się moje rodzinne miasto. - Uśmiechnęła się

słodko.

- Georgia to cholerne duży stan - powiedział krótko, spoglądając na robotników,

którzy nawet nie starali się ukryć, jak bardzo są ciekawi przybysza w szarym garniturze. -

Musiałem poszperać w twoich aktach. Inaczej nigdy nie dowiedziałbym się, jaką nazwę

ma to piekielne miasto.

- Nie pomyślałeś o tym, żeby zadzwonić do mojego

biura? - zapytała.

- Wróciłem dopiero wczoraj. W niedzielę, proszę pani, a pani ludzie nie pracują w

niedzielę.

Powoli wciągnęła powietrze do płuc. Jego widok spowodował, że znowu poczuła

przyspieszone bicie serca.

- Mój ojciec zmarł - powiedziała cicho.

- Przykro mi. Czy śmierć nastąpiła nagle?

- Tak. Zupełnie niespodziewanie. Spojrzała na niego smutnymi oczyma. Tak bardzo

chciała znaleźć się w silnych ramionach Nicholasa i wypłakać się do woli.

- Nie pomyślałeś, że chciałam się tu ukryć. - Zaśmiała się ponuro.

- Ukryć się? Tutaj? - Spojrzał na robotników. - To po jaką cholerę otoczyłaś się

tłumem ludzi?

- Może wejdziesz?

-

Założę się, że moje towarzystwo ubezpieczeniowe nie pochwaliłoby tego. Ale dla

ciebie mogę narazić nawet swoje życie - powiedział, spoglądając na stojącego na

drabinie ślusarza.

-

Możemy usiąść na ganku, jeśli wolisz - zaproponowała.

-

Pod warunkiem, że zgodzisz się usiąść mi na kolanach i wysłuchać tego, co mam ci do

powiedzenia. Ale mam lepszy pomysł. Jest tu dość chłodno, a ja nie jestem odpowiednio

ubrany. - Złapał ją za ramiona. - Wsiądźmy na chwilę do samochodu i porozmawiajmy.

-

Co za lubieżna propozycja - mruknęła, podążając za nim szybkim krokiem. - Zapewne

background image

zamkniesz drzwi i będziesz próbował mnie uwieść.

-

Niezły pomysł - zgodził się. - Połóż się na tylnym siedzeniu.

Usiadł tuż obok niej i objął ramieniem. Z trudem przełknęła ślinę, ale zaraz uspokoiła się,

czując bijące od niego ciepło.

- Niezły? Prawdę mówiąc, nigdy dotąd nie składałeś mi

tego typu propozycji.

Nagle jego twarz znalazła się tak blisko jej twarzy, jak jeszcze nigdy przedtem. Z

łatwością mogła dostrzec sieć drobnych zmarszczek dookoła jego oczu, cień, który rzucały

na policzki jego długie, czarne rzęsy i pięknie wykrojone usta. Czuła zapach ciała

Nicholasa zmieszany z zapachem dobrej wody kolońskiej.

- Nigdy dotąd tego nie chciałaś - przypomniał jej.

Oczy Nicholasa spoczęły na jej bladych, nie pokrytych szminką ustach. Serce Keeny

waliło dziko w piersi.

- Nie chciałaś tego aż do pamiętnej nocy, kiedy wyjeżdżałem do Paryża. Myślę, że i

dzisiaj mogę zaspokoić twoją ciekawość, moja mała panno Niewinna. Pozwól, że pokażę

ci, jak całuję.

Pochylił się i delikatnie musnął jej usta, zanim zdążyła zaprotestować. Czuły dotyk

warg sparaliżował jej ciało.

Silne, białe zęby mężczyzny delikatnie przygryzały usta Keeny, a język wsunął się pod

jej górną wargę.

Kobieta oddychała z trudem, patrzyła prosto w oczy Nicholasa i dostrzegła w nich

cienie, jakich nigdy przedtem nie udało się jej zauważyć.

- Smakujesz kawą - powiedział głębokim, zmysłowym głosem.

- Piłam... kawę... na śniadanie. Czy to był jej głos? Dlaczego był taki zmieniony i drżą-

cy. Miała wrażenie, że jej ciało zesztywniało. Czuła się taka spięta. Mimo to czekała na

coś. Pragnęła Nicholasa. Była zaszokowana swoją reakcją i czuła się głupio, zwłaszcza

wtedy, gdy w oczach mężczyzny wyczytała, że jest on zupełnie świadomy jej

wszystkich uczuć. - A ja zjem ciebie na śniadanie - mruknął.

Keena czuła, że jego wargi zbliżają się ponownie. - Rozchyl usta- szepnął. - Chyba nie

chcesz, żebym cię do tego zmusił.

background image

- Nicholas? - zdołała wyszeptać jego imię, nim unieruchomił jej usta pocałunkiem.

Resztki świadomości powiedziały jej, że mężczyzna niemal przygniótł ją swoim ciałem,

wciskając w miękkie, skórzane obicia siedzenia.

Usta Nicholasa były twarde, ciepłe i zmysłowo okrutne, a jego język wsuwał się coraz

głębiej. Czuła się dokładnie tak samo, jak kiedyś na karuzeli. Miała wrażenie, że się

unosi, że leci.

- Och! - jęknęła pod wpływem jego namiętnych pocałunków.

Jeszcze nigdy przedtem nie czuła tego, co w tej chwili. Wyobrażała sobie, że kruszy się

coś w samym środku jej serca.

Jedna z potężnych rak Nicholasa zaczęła posuwać się wzdłuż jej ciała i zatrzymała się na

piersi. Delikatnie pieścił ją przez cienki materiał bluzki. Keena nie miała pojęcia, że dotyk

może być tak przyjemny. Odchyliła głowę i zajrzała mu w oczy.

- Nie nosisz biustonosza, prawda? - zapytał czule. – Nie potrzebujesz go, Keeno.

Twoje piersi są takie jędrne i miękkie. A pod wpływem mojego dotyku twardnieją i robią

się coraz cieplejsze.

- Nick - szepnęła. Złapała jego rękę i ścisnęła mocno. Była przerażona. - Proszę, nie rób

tego. Nick...

- W taki piękny sposób wymawiasz moje imię. Powtórz

je jeszcze raz.

Ciężko dyszała. Czuła się jak ryba pozbawiona wody. Nie mogła swobodnie odetchnąć.

Mimo to chciała, żeby nadal ją całował i pieścił. Zawstydzona własnymi myślami,

spuściła wzrok.

-

Krępujesz się mnie? - zapytał miękko. - Po tylu latach?

-

Przecież nigdy nie kochaliśmy się. - szepnęła niespokojnie, uświadamiając sobie, że

jego ręka w dalszym ciągu spoczywa na jej piersi.

-

Nie powinnaś nazywać tych pieszczot kochaniem się -poprawił kobietę łagodnie,

wpatrując się w jej przestraszone oczy. - Dlaczego nie chcesz, żebym cię dotykał?

Oblała się purpurowym rumieńcem. Nienawidziła się za swoją głupotę i brak

doświadczenia życiowego.

-

Lubisz to, prawda? - zapytał, dotykając ręką jej ciemnych włosów.

background image

-

Muszę już wracać do domu - oświadczyła.

- Poczekaj jeszcze chwilę. Kiedy był pogrzeb?

-Tydzień temu.

- To dlaczego jeszcze tutaj jesteś? - Zmrużył oczy. - Dlaczego?

Zacisnęła wargi w wąską linię. Nie chciała teraz o tym rozmawiać. Mimo to,

wyjaśniła mu tę kwestię w kilku krótkich słowach.

- Chcę wydać przyjęcie. Zaprosiłam już Jamesa Harrisa. Spojrzał na nią, a jego oczy

zdawały się płonąć dziko. Wiedział, że Keena kiedyś kochała tego człowieka i została przez

niego skrzywdzona. Pewnego dnia wypiła zbyt dużo whisky na pusty żołądek i wypłakała

wszystkie swoje żale na

jego ramieniu. Jednak nigdy nie dowiedział się dokładnie, jakiego

rodzaju krzywdę wyrządził jej Harris. Domyślał się tylko, że był to dla niej ogromnie

bolesny cios. Jednego był pewien- nigdy nie pozwoli, aby ten mężczyzna skrzywdził ją

ponownie.

-

Jesteś szalona, do diabła, jeśli myślisz, że pozwolę temu draniowi zbliżyć się do

ciebie.

-

Ciekawa jestem, co zamierzasz zrobić, Nicholasie -powiedziała odważnie, choć wcale

się tak nie czuła.

Długi, namiętny pocałunek i dotyk jego rąk spowodował, że straciła resztę pozostałego

w jej sercu męstwa.

- Walczyłem o ciebie tyle łat Opiekowałem się tobą, pomagałem ci. Nie będę teraz

spokojnie przyglądał się, jak zakładasz sobie pętlę na tę śliczną szyję. - To moja szyja -

burknęła.

Podniósł kciukiem jej brodę, pochylił się i delikatnie pocałował ją w usta. Jego oczy

wyrażały ogromną żądzę. Keenę znowu przeszyły dreszcze. Mężczyzna z chłodnym

uśmiechem przypatrywał się jej reakcji.

- Powiedziałem ci, że po powrocie z Paryża zamierzam zostać twoim kochankiem. A

dzień, w którym moja obietnica zostanie spełniona, jest coraz bliżej, kochanie. Bliżej niż ci

się wydaje. Dojrzej do tej myśli, przyzwyczaj się do niej i bądź gotowa.

- Nie jestem jabłkiem - odgryzła się.

- Nie, ale jesteś brzoskwinią. - Pocałował ją ponownie.

background image

- Jesteś soczystą, słodką, małą brzoskwinią, którą mam zamiar zjeść. Ale najpierw

muszę strząsnąć ją z drzewa.

Odsunął się od niej, wysiadł z samochodu i otworzył drzwi po jej stronie. Wysiadła i

obserwowała, jak siada za kierownicą.

- Uważaj, żebyś się nie przeliczył, Nicholasie Coleman! - krzyknęła. Zaśmiał się.

- Nie sądzę, kochanie. Niedługo znowu się pokażę.

Zanim zdążyła mu cokolwiek odpowiedzieć, odjechał, zostawiając ją w chmurze kurzu.

Rozdział trzeci

Mandy przez kuchenne okno obserwowała odjeżdżającego rollsa.

- Promieniejesz - mruknęła do wchodzącej Keeny.

- Słucham? - spytała rozkojarzona kobieta, zupełnie nieświadoma tego, że Nicholas

potargał jej włosy, a jego pocałunki sprawiły, że usta miała mocno czerwone i płonące oczy.

- Promieniejesz - powtórzyła Mandy. - Widziałaś się z Nickiem i cała

promieniejesz.

- Widziałam się z nim? - oburzyła się. - Szkoda, że nie widziałaś, jak się zachowywał.

- Zachłysnęła się powietrzem. - Powinnaś choć przez chwilę posłuchać jego gadaniny. On

jest zupełnie nieodpowiedzialny.

- Dlaczego?

background image

- Nie chce pozwolić, abym została tutaj - wyjaśniła, mrużąc oczy. Założyła ręce i

oparła się o stół. - Zachowuje się, jakby miał prawo rozkazywać mi. Ostatnio coraz częściej

denerwuje mnie jego postępowanie.

- Dobrze się czujesz?

- Nie. Tak. Sama nie wiem. To jest to, co zawsze lubiłam w tobie najbardziej - kon-

kretne odpowiedzi. - Mandy uśmiechnęła się szeroko.

Keena nie słuchała już słów swojej pokojówki. Podeszła do pracujących w pokoju

malarzy. Udawała, że obserwuje

ich poczynania. Była zmieszana jak nigdy dotąd. Czuła sic jak dawna nieśmiała Keena. Jak

mogła spojrzeć Nicholasowi w oczy, po tym, co z nią robił. Po tym, jak ją całował, po tym,

jak ją dotykał.

Wzdychała raz po raz, kręcąc się bez celu po domu i spoglądając na wszystko

niewidzącymi, rozmarzonymi oczyma. Przez te wszystkie lata Nick nigdy nie zachowywał

się w taki sposób. A teraz w ciągu tak krótkiego czasu ich wzajemne stosunki uległy

całkowitej zmianie. Kiedyś był jej przyjacielem, kim zaś był teraz? Powinna to wszystko

przemyśleć i ustosunkować się do nowych układów.

Jakie to wszystko zabawne. Nie potraktowała go serio w tę noc, kiedy wyjeżdżał do

Paryża. Śmiać jej się chciało, kiedy mówił, że zamierza być jej kochankiem. Rozważając po

raz kolejny jego zachowanie, doszła do wniosku, że w ten sposób chce jej po prostu

dokuczyć. Ale przecież dzisiaj nie żartował. Namiętność pocałunków była prawdziwa, a

jej piersi naprawdę twardniały pod wpływem dotyku jego rąk.

Część jej serca, maleńka część, obawiała się Nicholasa. Nie należał do ludzi, którzy

angażowali się w coś tylko częściowo. Nie spocznie, dopóki Keena nie znajdzie się w

jego łóżku. Chciał ją posiąść i tylko to go zadowoli. Keena ogromnie ceniła sobie

niezależność. Nie była pewna, czy jest gotowa z niej zrezygnować. Pod tym względem

jest podobna do swojej matki, która umarła dając jej życie. Alan Whitman zawsze z

czułością mówił o dążeniu swojej żony do niezależności. Keena była identyczna. Zbyt długo

ż

yła sama dla siebie, żeby teraz porzucić wszystkie swoje ideały. Och, byli w jej życiu

mężczyźni - czarujący, atrakcyjni, towarzyscy. Ona jednak zawsze starała się trzymać ich na

bezpieczny dystans. Już na początku znajomości dawała do zrozumienia, że ten romans

background image

będzie krótkotrwały. Nie, zupełnie nie była przekonana, czy byłaby w stanie

wytrzymać z jednym mężczyzną do końca życia, zwłaszcza z mężczyzną typu Nicka.

Jednak po dzisiejszym spotkaniu była świadoma, że to właśnie jego i tylko jego

pragnęło jej ciało. Ale co z resztą jej jestestwa? Czy będzie próbował namówić ją, by

zrezygnowała z pracy? A jeżeli zdecyduje się dzielić z nim życie, czy będzie potrafiła

w razie czego odejść od niego, zanim będzie za późno.

Bała się go, nie chciała, by zbliżył się do niej zanadto. Całe szczęście, że tak szybko wrócił

do Nowego Jorku. Ale wiedziała, że nie zrezygnuje ze swego zamiaru. Nie byłby wtedy

Nicholasem Calmanem. - Ile miałaś lat, jak wyjeżdżałaś z Ashton? - zapytała kilka dni

później Mandy, gdy jeździły po mieście wypożyczonym samochodem. Keena chciała

odwiedzić swoją dawną szkołę, bibliotekę publiczną, w której bywała częstym gościem i

sieć nowych lepów.

- Osiemnaście - odpowiedziała kobieta, wracając myślami

do wspomnień, które w

większości nie były zbyt miłe. - Musiałaś bardzo tęsknić za domem. - Mandy uśmiechnęła

się, spoglądając na dwóch jadących na rowerach chłopców. - To takie śliczne miasteczko -

dodała zupełnie bez związku. -Śliczne - powtórzyła nieświadomie Keena. Pokojówka

spojrzała na nią z niepokojem. - Ostatnio jesteś bardzo milcząca. Martwisz się, że Nick nie

wraca?

- Wcale się nie martwię! - oburzyła się.

- Nie próbuj się oszukiwać, kochanie. Dla mnie i tak wszystko jest jasne.

- Dlaczego miałabym się martwić, że nie przyjeżdża wywracać mojego życia do

góry nogami, straszyć mnie.

Przecież wiesz, że kiedy dostanie to, czego chce, zniknie z mojego życia. On jest taki

sam, jak wszyscy mężczyźni.

-

Och, opowiadasz bzdury.

-

A pomijając wszystko inne, to jest moje życie i nic chcę, żeby ktoś w nie ingerował-

dodała ostro, niespokojnie wiercąc się za kierownicą. - Będę robiła dokładnie to, na co

mam ochotę.

-

Oczywiście, że tak.

background image

-

Jeśli mam ochotę odnowić dom i wydać przyjęcie, to jest to moja prywatna sprawa.

-

Masz rację, kochanie.

-

A oprócz tego, jeżeli tak bardzo zależy mu na mnie, dlaczego do tej pory jeszcze ani

razu nie zadzwonił? -Zielone oczy Keeny błyszczały złowrogo. - Szkoda mu, czasu na

rozmowy telefoniczne ze mną.

-

Zapominasz, że jest bardzo zajętym człowiekiem.

-

Ja również jestem zajęta. A poza tym jestem jeszcze zła. I on jest przyczyną mojej

złości. Nie lubię, jak ktoś obiecuje złote góry, a potem nie dotrzymuje przyrzeczeń

Zachowuje się jak nastolatek.

-

Czy starasz się dać mi do zrozumienia, że Nick jest zazdrosny o Jamesa Harrisa? -

Mandy próbowała ukryć uśmiech.

-

Nie ma powodu być o niego zazdrosny. James nawet nie zadzwonił, nie wspominając

już o złożeniu mi wizyty.

To również ją dręczyło. Była bardzo młoda, miała zaledwie osiemnaście lat, kiedy

przypadkowo podsłuchała rozmowę Jamesa z bratem. Wtedy właśnie uświadomiła sobie, jak

bardzo była głupia, że poszła z nim do łóżka. Wtedy to zdała sobie sprawę, jak mało dla

niego znaczyła. Była zbyt naiwna, by zrozumieć, jak okrutną grę prowadzi jej ukochany.

Pojęła to, kiedy było już za późno. Jakaś maleńka jej cząstka nadal była tą samą naiwną

Keena, która pragnęła powalić tego wysokiego, błękitnookiego, zdradliwego kochanka na

kolana. Było coś w jej sercu, czego sama nie była w stanie zrozumieć, co potęgowało

to owo uczucie było zbyt silne, by je zignorować. Nicholas mógł pogodzić się z tym, że

James odegrał ważną rolę w jej przeszłości. Była jednak pewna, że teraz nie będzie musiał

tego

robić. Być może Nick będzie uważał, że to wszystko jest

mało ważne. Jednak Keena

była innego zdania. Zrobi wszystko, co w jej mocy, żeby poniżyć Jamesa Harrisa tak, Jak on

kiedyś ją poniżył. Teraz, kiedy osiągnęła w życiu sukces, kiedy była piękną, pewną siebie

kobietą, nie będzie zachowywała się jak nieśmiała nastolatka. Teraz James będzie jej

pożądał. Chciała, żeby dowiedział się, jaka naprawdę jest Potrzebowała tego, żeby

ugasić pragnienie, które nie zostało do końca zaspokojone. Musi udowodnić sobie samej,

ż

e może go mieć, jeżeli tego zechce. I nikt, nawet

Nick, nie zdoła odwieść jej od tego.

Chciała zadzwonić do Jamesa i zaprosić go do siebie, ale najpierw musiała uspokoić

background image

nerwy. Wyszła przed dom, żeby odetchnąć trochę świeżym powietrzem i zastała go stojące-

go przed furtką. Wyglądał, jakby od dłuższego czasu czekał na nią. Miał na sobie drogi

tweedowy płaszcz, elegancki sweter i ciemne spodnie. Był przystojny, ale zupełnie nie

przypominał chłopaka, w którym zakochała się dziesięć lat temu.

- Jak grochem o ścianę- mruknęła Mandy, spoglądając na rozpromienioną Keenę.

- No, doczekałem się wreszcie. - James uśmiechnął się szeroko i zaczął wspinać się na

stopnie prowadzące do ganku. Zupełnie jak za dawnych czasów. - Pomyślałem, że

mogłabyś zaprosić mnie na kawę... ale jakoś nie miałem odwagi zapukać do twoich drzwi.

Poza tym kręci się tu cały gum robotników - dodał po chwili, wskazując głową na

przechodzącego właśnie cieślę.

- Zaadoptowałam ich, są całkowitymi sierotami - powiedziała z poważnym wyrazem

twarzy. Odrzucił do tyłu głowę i zaśmiał się głośno. Nie za brzmiało to szczerze, ale

Keena przyłączyła się.

- Jones powiedział, że pożyczyłaś mnóstwo pieniędzy na remont domu.

Uśmiechnęła się tylko w odpowiedzi. Było ją stać, żeby zapłacić gotówką, ale

zdecydowała się pożyczyć pieniądze z banku Abrahama Jonesa pod zastaw bezcennej

bransolety ze szmaragdami. Wiedziała, że ją odzyska, dlatego bez wahania to zrobiła.

Teraz była tylko ciekawa, jak potoczy się bieg wypadków. Jak zareagują na jej poczynania

dawni znajomi? Jak zachowa się James?

-

Zastawiłaś bransoletę - raczej stwierdził niż zapytał, spoglądając na nią jednym ze

swoich ulubionych spojrzeń. - Jest prawdziwa, prawda?

-

Jak najbardziej.

- To prezent?

-Nie.

Zmarszczył brwi.

-

Przepraszam, chyba jestem nietaktowny. Pewnie po-myślisz, że brak mi obycia.

-

Tak bardzo się tym przejmujesz? - Uśmiechnęła się zalotnie.

Nagle zobaczyła coś dziwnego w jego oczach, coś łagodnego, czułego, coś, czego nie

udało jej się zauważyć nigdy przedtem. Podszedł do niej, wyjął ręce z kieszeni luźnych

spodni i delikatnie złapał ją za ramiona.

background image

-

Bardzo się zmieniłaś- odezwał się łagodnie. - Zawsze byłaś piękna, ale teraz...

-

Co teraz, James? - dopytywała się, z trudem łapiąc oddech.

Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zastygł w bezruchu, nie mogąc wydobyć z siebie

ż

adnego dźwięku.

Keena przechyliła głowę i w tej chwili zauważyła nadjeżdżającego rollsa, który łagodnie

zatrzymał się przed jej

domem. Po chwili z samochodu wysiadł Nicholas, w jednej ręce trzymając duży skórzany

neseser, a w drugiej małą walizeczkę. Był ubrany w kosztowny tweedowy garnitur, który

podkreślał jego masywną sylwetkę. Jeżeli ktoś po-wiedziałby, że wyglądał bogato, użyłby

zbyt słabego określenia. Wyglądał imponująco. Poruszał się z wielką gracją, a gdy

zauważył Jamesa, rzucił mu pogardliwe, wyzywają-

ce spojrzenie. -Mam nadzieję, że zdążyłaś przygotować dla mnie pokój. Jestem już

cholernie zmęczony moim londyńskim biurem. Wpatrywała się w niego z otwartymi ze

zdziwienia usta mi.

- Kto to jest? - zapytał chłodno James.

Kena spojrzała na niego pozbawionym nadziei wzrokiem. Przez krótką chwilę

zastanawiała się, czy Jamek uwierzyłby, że ten człowiek jest jej agentem

ubezpieczeniowym. Zrezygnowała jednak z tego naiwnego kłamstewka westchnęła

głęboko, wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się przepraszająco.

- To jest Nicholas - odpowiedziała. - Muszę teraz cię opuścić, ale, proszę, zadzwoń do

mnie później. - Och... tak, oczywiście - wyjąkał. Keena po raz pierwszy była

ś

wiadkiem sytuacji, kiedy Jamesowi zabrakło słów. Wydawał się dziwić, że jakakolwiek

kobieta wybrała towarzystwo innego mężczyzny, mając jego w zasięgu ręki.

Odwróciła się i szybkim krokiem weszła do domu. Co znowu wymyślił Nicholas? Czy

naprawdę ma zamiar zatrzymać się u niej?

- A ty gdzie się wybierasz? - zapytała idącego za nią Nicholasa. - Do mojego pokoju. -

Ty nie masz w tym domu swojego pokoju.

-

Jeszcze nie mam? To zaraz będę miał - powiedziawszy to, podjął wspinaczkę po

schodach.

-

To mój dom! - Kobieta podniosła głos. - Nie możesz się tu wprowadzić, nie pytając

background image

mnie nawet o zgodę!

-

Myślisz, że uda ci się mi przeszkodzić? - zapytał uprzejmie, mierząc ją wzrokiem od

stóp do głów. Pod wpływem tego spojrzenia cofnęła się o kilka kroków.

-

Nie jestem samotna ani bezbronna - wskazała ruchem głowy kręcących się po domu

robotników.

-

Czy potrzebuje pani naszej pomocy? - Jeden z malarzy zbliżył się do niej i popatrzył

na gościa.

Nicholas spojrzał na mężczyznę z politowaniem.

- Mam nadzieję, że jest pan ubezpieczony - odezwał się uprzejmie.

Robotnik natychmiast wrócił do przerwanej pracy, ze zdwojoną energią.

- Tak jak powiedziałem, proszę pani - odparł po chwili - ja zaoferowałbym pokój temu

zmęczonemu człowiekowi,

Keena rzuciła mu piorunujące spojrzenie i przeniosła wzrok na drugiego robotnika,

który zsunąwszy czapkę na] oczy wydawał się nie zauważać niczego niezwykłego.

Nicholas uśmiechnął się szeroko i ruszył dalej.

Zrezygnowana poszła za nim, mimo że trzęsła się ze złości. Bezsilnie przypatrywała się,

jak zagląda kolejno do wszystkich pokoi znajdujących się na piętrze. Wreszcie wybrał

jeden i wniósł do środka swoje bagaże.

-

Ten będzie dobry - mruknął, rozglądając się dookoła. -Antyczne meble... bardzo ładne.

- Podszedł do okna. -Śliczny widok. Czy jest tu łazienka?

-

Nie jedna. Na piętrze są aż dwie. Jedna zaraz przy tym pokoju. Ale nie radzę ci się

rozgaszczać. Nie zostaniesz tutaj!

Przesunął wzrokiem po jej zgrabnej sylwetce.

- O mój Boże, jesteś jeszcze piękniejsza, kiedy się tak złościsz

i zabierasz do bicia.

Chodź tu i przestań zaciskać pięści, moja mała złośnico - powiedział głębokim, aksa-

mitnym głosem.

-Co ty tu w ogóle robisz? - zapytała, czując, że ziemia usuwa się jej spod stóp.

Wzruszył ramionami.

- Przecież widzisz. Wprowadzam się.

background image

- Na długo? - Dopóki znowu nie staniesz się sobą i nie wyzbędziesz

się tych miłostek. - Spojrzał jej w twarz. - Nie wrócisz do niego, kochanie. Nie

pozwolę ci na to.

Policzki Keeny oblały się szkarłatem.

- Zupełnie nie wiem, o co ci chodzi.

- Doskonale wiesz. - Zbliżył się do niej o kilka kroków, a kobieta poruszyła się

niespokojnie. - Nie panikuj! Nie mam zamiaru zapakować cię do łóżka. Czy znajdzie się

jeszcze jeden wolny pokój na mój gabinet?

- Gabinet jest na dole. - Keena wyraźnie wpadała w furię. - Ale jest w nim pełno

malarzy.

- W takim razie niech idą gdzie indziej. Powiesz im to,

czy sam mam ich wyrzucić?

- Jutro skończą pracę i będziesz miał ten pokój do swojej dyspozycji - odparła ponuro. -

Nicholas, nie możesz zostać tutaj. To małe miasteczko. Wszyscy ludzie będą o tym

plotkować. Będą myśleć, że jesteś moim kochankiem.

- Może będą mieli rację - zażartował, podchodząc jeszcze bliżej. - Chodź tutaj.

- Nicholas! - Przywarła plecami do drzwi. Objął Keenę potężnymi ramionami. Jego

rozbawione oczy rzucały złośliwe błyski, kiedy szeptał jej do ucha jakieś sekretne

myśli.

-

Zawstydzona? - mruknął. - Gdy flirtujesz z Harrisem, wcale nie wyglądasz na

zawstydzoną. Dlaczego nie spróbujesz zachowywać się tak w stosunku do mnie?

-

Wcale z nim nie flirtuję. A skąd wiesz, że to był James? - zapytała zdenerwowana.

Owionął ją wspaniały zapach dobrej wody kolońskiej. Starała się nie dostrzegać

rozmiaru i siły jego ciała.

-

Wyczytałem to z twoich oczu, lisiczko. - Czuła, że jego wzrok przeszywają na wskroś. -

Być może wydaje ci się, że odzyskasz to, co utraciłaś przed laty. Szybko się jednak

przekonasz, że jest to niemożliwe.

-

To moje życie, Nicholas.

-

Zgoda, ale nie pozwolę temu anemicznemu snobowi skrzywdzić cię po raz drugi.

Drzwi uniemożliwiały jej ucieczkę, nie mogła już cofnąć się dalej.

background image

- Doceniam twoją troskę- powiedziała drżącym głosem.

- Może jednak będzie lepiej, jeżeli zmienimy temat. Masz zamiar tracić tutaj swój cenny

czas? - Nie miała odwagi spojrzeć mu w oczy. - Kiedyś często przypominałeś mi, że

jesteś bardzo zajętym człowiekiem.

Jego twarz wyrażała wyraźne rozbawienie.

- Tylko praca, żadnych rozrywek... - mruknął, mrużąc oczy.

Obserwowała, jak jego twarz przybliża się. Doskonałe zdawała sobie sprawę, co się za

chwilę stanie.

„Nic dziwnego, że zaszedł tak daleko - pomyślała, kiedy usta Nicholasa musnęły jej

czoło. - Nie można go zatrzymać. Jest jak rozpędzona lokomotywa".

-

Za chwilę wyważysz drzwi. Będzie z korzyścią dla nas obojga, jeżeli zaczniesz

przytulać się do mnie.

-

Denerwujesz mnie.

-

Czy aby wiesz, co czujesz?

Przytulił ją mocno do siebie, a potem wziął na ręce i położył na łóżku. Odczuwała dziwny

strach. Jeszcze nigdy dotąd nie była tak blisko niego. Była przygnieciona zarówno jego

ciężarem, jak i osobowością. Wprawdzie całował ją namiętnie w samochodzie, ale to, co

przeżywała wtedy, w żaden sposób nie może się równać z jej obecnymi uczuciami. Nigdy

nawet nie marzyła o takich emocjach. Nicholas utkwił wzrok w jej oczach, odczytując w

ten sposób, co dzieje się w kobiecym sercu. Drżała pod wpływem dotyku jego ciała. Z

pewnością musiał to wyczuwać.

- Nick... - wyszeptała, a jej głos załamał się. - Jesteś jak ogień - powiedział cichym,

stłumionym głosem, kładąc się tuż obok. - Czuję, jak rozpalam cię swoim dotykiem.

Czuję płomienie bijące z twego ciała. Miała wrażenie, że już nigdy nie przestanie się

trząść, Dłońmi delikatnie gładziła jego tors przez cienki materiał koszuli. Palcami

dokładnie wyczuwała każdy mięsień.

- Nick... - jęknęła. Przymknęła oczy, a jej ciało bezwiednie odpowiadało na pieszczoty

mężczyzny. Mimowolnie przysunęła się bliżej, Manipulowała przy guzikach koszuli.

- Rozepnij je, Keeno - wyszeptał. - Dotykaj mnie. Dookoła panowała niczym nie

przerywana cisza. Patrząc Nicholasowi prosto w oczy, kobieta rozpięła guziki i zaczęła

background image

delikatnie gładzić ciepłą, szeroką, porośniętą ciemnym włosem pierś. Wtedy poczuła, że i

on drży.

- Jesteś... przypominasz mi... ciepły głaz - wyszeptała niespokojnie.

- Rozpaliłaś mnie swoim żarem - Nicholas oddychał z trudem, z radością poddając się

jej delikatnym dłoniom. - Jeszcze nigdy przedtem nie pragnąłem tak dotyku kobiety!

ś

adna nie działała na mnie w taki sposób.

Głos, który ich doszedł niespodziewanie, zabrzmiał niczym roztrzaskana o podłogę

szklanka.

- Keeno! Zejdźcie na lunch! - zawołała znajdująca się w holu Mandy.

Z ust kobiety wydostał się ledwie słyszalny jęk, a jej oczy powiedziały mu, jak bardzo

niezadowolona jest z nagłego pojawienia się intruza.

Oddech Nicholasa był przyspieszony.

- Będzie jeszcze okazja - powiedział sarkastycznie.

Zdobyła się na nieznaczne skinienie głowy. Nicholas podniósł się, podszedł do drzwi i

otworzył je, nim Keena zdążyła go powstrzymać.

- Co będziemy jedli? - zapytał stojącej na progu Mandy, spokojnie zapinając guziki

koszuli.

Mandy rozpromieniła się na jego widok.

-

To, co pan najbardziej lubi. - Starała się ukryć uśmiech, widząc zarumienioną twarz i

rozbiegane spojrzenie swojej młodej pracodawczyni. - Sznycel, bułeczki domowego

wypieku, ziemniaki w potrawce i świeżutką szarlotkę.

-

Chyba kiedyś zabiorę cię Keenie - powiedział mężczyzna, mrugając szelmowsko

okiem.

-

Nie jestem pewna, czy Mandy by z tobą wytrzymała -mruknęła w odpowiedzi.

Zachichotał.

- Nigdy nic nie wiadomo.

Keena, pragnąc jak najszybciej dojść do siebie, na drżących nogach ruszyła za Mandy do

kuchni. Nawet nie obejrzała się, czy Nicholas podąży za nią, toteż nie mogła widzieć jego

kpiącego spojrzenia.

Jeszcze tego dnia, w godzinach popołudniowych, zadzwonił James i zaprosił Keenę na

background image

kolację.

- Oczywiście, jeżeli twój gość nie będzie miał nic przeciwko temu - dodał złośliwie.

Keena mocniej zacisnęła palce na słuchawce. - Mój... gość nie będzie mi mówił, co

mam robić. Nicholas jest tylko dobrym przyjacielem.

- Skoro tak twierdzisz. Czy odpowiada ci szósta? Myślę, że moglibyśmy pójść do

Magnolia Room. Doskonale pamiętała tę ekskluzywną restaurację. Przejeżdżała koło

niej, gdy skończyła osiemnaście lat i wyjeżdziała z Ashton do Atlanty. Bardzo wtedy

płakała i przez łzy widziała wizerunek Jamesa, gdyż ta właśnie restauracja była jego

ulubionym miejscem. - Z przyjemnością - mruknęła. - Zatem do zobaczenia o

szóstej. James odłożył słuchawkę, a ona ciągle stała i wpatrywała się w swoją,

zastanawiając się, w jaki sposób zdoła wytłumaczyć to Nicholasowi. Była pewna, że

taka wiadomość nie wprowadzi go w dobry nastrój. Nicholas dokonał niezbędnych

zakupów w miasteczku, a potem zamknął się w gabinecie. Keena słyszała, że przez cały

czas okupował telefon. W przerwach między rozmowami szwendał się po domu, ale

kobieta umiejętnie schodziła mu z drogi. Zauważyła, że podobnie zachowywali się

robotnicy. Wszyscy z daleka obchodzili gabinet, z wyjątkiem Mandy, która co chwilę

wchodziła tam znosząc Nicholasowi najróżniejsze przysmaki.

- Ciekawa jestem, dlaczego tak go rozpieszczasz? -zapytała nagle Keena, ale w

odpowiedzi uzyskała tylko zdziwione spojrzenie, któremu towarzyszyło uniesienie

brwi.

Zeszła na dół na pięć minut przed przybyciem Jamesa. Miała na sobie oryginalną

sukienkę, którą zaprojektowała dla sławnej aktorki, a potem zadecydowała, że coś

błyszczącego będzie bardziej odpowiednie dla tego rodzaju klientki. Sukienka była

zielona - bardziej oliwkowa niż

szmaragdowa - uszyta z miękkiego aksamitu. Miała długie bufiaste rękawy, przedłużony

stan i potężny dekolt. Kolor materiału doskonale harmonizował z barwą jej oczu i kon-

trastował z czerwienią ust i różowymi policzkami. Na ramiona spływały świeżo umyte,

ciemne kręcone włosy Spojrzała na siebie krytycznie w lustrze jeżeli ten strój nie sprawi, że

James zakocha się w niej, to już nic nie będzie w stanie tego zrobić.

- Wyglądasz czarująco - mruknął stojący w drzwiach gabinetu Nicholas.

background image

Odwróciła się do niego. Miał na sobie spodnie z tweedowego garnituru, ale zdjął już

marynarkę; jedwabny krawat zwisał luźno na szyi, a guzik przy kołnierzyku koszuli był

odpięty. Rzadko kiedy Keena miała okazję widzieć go ubranego nieelegancko i na luzie.

Włosy były w nieładzie a w prawej ręce widniał zapomniany niedopałek papierosa. Ręce

ś

wierzbiły ją, by go dotknąć.

-

Wychodzisz? - zapytał miłym głosem. Z trudem przełknęła ślinę.

-

Tak, z Jamesem - odparła sucho. Podniósł jedną brew.

-Och?

Zesztywniała, słysząc kpiący ton jego głosu.

Tylko Nicholas potrafił okazać niesmak pogardę i złośliwość w jednej sekundzie, za

pomocą niewinnego zdawałoby się, westchnienia.

- Zaprosił mnie na obiad - próbowała się wytłumaczyć

- Mam nadzieję, że nie zamierzasz wrócić późno. Nie cierpię czekać na kogokolwiek.

- Mam dwadzieścia siedem lat - przypomniała. - Nikt nie musi na mnie czekać, nie

wymagam tego nawet od Mandy.

- Cóż, kochanie. Pozwól, że sam o tym zadecyduję.

Znowu uśmiechnął się złośliwie.

- Mandy przygotuje ci coś do zjedzenia.

-

Wiem, mówiła mi już o tym.

-

Jest już James - mruknęła, kiedy usłyszała silnik zatrzymującego się pod domem

samochodu.

- W takim razie, baw się dobrze. Jeśli będziesz mogła -powiedział, wzruszając

ramionami.

Wszedł do gabinetu i zamknął za sobą drzwi.

Magnolia Room była jedną z najlepszych restauracji w Ashton. Budynek był jasny,

przestronny i elegancki. Kiedy dziewięć lat temu Keena znalazła się tam po raz pierwszy,

z wrażenia zaparło jej dech w piersiach. Opowiedziała o tym Jamesowi, gdy tylko usiedli

przy stoliku. Jednak na bywalczyni najbardziej wyszukanych lokali, w jaką przeobraziła

się Keena, ta restauracja nie zrobiła najmniejszego wrażenia. Przyczyną niepokoju był

towarzyszący jej mężczyzna.

background image

W chwili, gdy kelner przyniósł menu, James przypatrywał się jej zmienionymi oczyma.

Jego spojrzenie wyrażało całkowitą aprobatę.

- Ależ ty się zmieniłaś - mruknął miękko, a Keena pomyślała, że mimo upływu czasu

nadal potrafi być bardzo czarujący.

Poczuła na sobie palący wzrok i poczuła dziwne ukłucie w sercu. Jednak nie było to

uczucie, którego oczekiwała. Nieświadomie chciała, żeby wydarzyło się coś zupełnie

niesamowitego.

Niespokojnie poruszyła się na krześle. Nicholas niejednokrotnie już sprawiał, że czuła

się w taki właśnie sposób. Ale co on robi w jej domu? Jutro rano jego odwiedziny będą

tematem plotek w całym miasteczku, Keena nie przejmowała się plotkami, ale miała

plany, których nie uda się jej zrealizować, jeżeli nie znajdzie sposobu, by pozbyć się

Nicholasa.

- Czy powiedziałem coś niewłaściwego? - spytał Jamek zmienionym głosem.

Zmusiła się do powrotu na ziemię.

- Oczywiście, że nie.

Uśmiechnęła się jednym ze swoich najładniejszych uśmiechów i delikatnie dotknęła

jego dłoni.

-

Rozkoszuję się tą chwilą. Pamiętasz, kiedy otworzono tę restaurację? Mayor Henderson

przeciął wstęgę, a Lieutenant Governor był pierwszym gościem.

-

On był przyjacielem Maxa - wyjaśnił mężczyzna, a Keena zrozumiała, że chodzi mu

Maxa Kellsa, właściciela tego lokalu.

- Powiedz mi, jak miewa się Max?

Wzruszył ramionami.

-Przypuszczam, że dobrze. Ostatnio byłem bardzo zajęty i nie miałem czasu go

odwiedzić.

James wpatrywał się w nią bezustannie, odwrócił wzrok tylko na chwilę, by złożyć

kelnerowi zamówienie.

-

Naprawdę, bardzo się zmieniłaś - powtórzył po raz kolejny. - Aksamitna suknia,

wyszukane zachowanie, elokwencja. Naprawdę zajmujesz się szyciem ciuchów?

-

Od tego zaczynałam. Teraz jestem projektantką mody. Projektuję dla najbardziej

background image

ekskluzywnych domów mody w kraju i za granicą.

-

To... w takim razie nie jesteś utrzymanką tego pana, którego nazywasz tylko

przyjacielem? - zapytał bezceremonialnie.

Ten problem wydawałby się oczywisty dla każdego, kto choć trochę zna Keenę. Jednak

to pytanie przypomniało kobiecie, jak okrutny potrafi być James.

-

Nie - odpowiedziała chłodno. - Nicholas nie utrzymuje mnie.

-

Nicholas?

- Coleman - dodała i podniosła do ust kryształową szklankę. - Z pewnością słyszałeś o

fabryce nazwanej jego nazwiskiem. Uniósł brwi w geście zdziwienia. - Niezłe

towarzystwo. - Mężczyzna uśmiechnął się sztucznie. Zdawał sobie dokładnie sprawę, że

chociaż w Ashton uchodził za bogatego człowieka, ów Coleman mógł za wszystko co ma,

za cały jego majątek, zapłacić od ręki gotówką i w ogóle nie poczuć tego wydatku w

swoim budżecie.

- Czy on jest twoim kochankiem? - zapytał niby obojętnie, ale Keena wiedziała, że zżera

go ciekawość. Niespokojnie błądził oczyma po jej twarzy i nerwowo bawił się szklanką.

Uśmiechnęła się tylko. - A jak się tobie powodzi? - Zupełnie zignorowała jego pytanie.

Wzruszył ramionami wiedząc, że po tym, co usłyszał o Colemanie, jego własny

business z pewnością nie wyda się atrakcyjny.

- Chodzi ci o fabrykę? Cóż, mogłoby być gorzej. A może myślałaś o mnie? - Zaśmiał

się cicho. - Ostatnio czuję się trochę samotny.

- Naprawdę? Ja nie mam czasu, by się czuć samotnie. Jestem zawsze bardzo

zajęta.

- Nie masz zamiaru wrócić do Ashton, Keeno? - zapytał niespodziewanie.

Spojrzała mu prosto w oczy i nagle wróciła pamięć tamtych dni. Czas, kiedy James

wyśmiewał się z niej, dokuczał. Jego pierwsze pocałunki, długie spacery po lesie. I ten

wieczór, kiedy stała się kobietą, jego okrutne nieczułe ręce...

- Wiesz, Keeno, tęskniłem za tobą - powiedział łagodnie, delikatnie głaszcząc jej

rękę.

„Nie wierz w to - upominała samą siebie. - Nie słuchaj tych bzdur".

Ale wspomnienia były zbyt silne, a James taki przystoi ny. Jak mogła się powstrzymać

background image

od słuchania tych miłych słów.

- Ja... także za tobą tęskniłam - odparła z wahaniem w głosie.

Stojący cierpliwie kelner zdołał wreszcie uchwycić spojrzenie Jamesa i zaczął

zdejmować z tacy zamówione dania.

Były to ostrygi, wyszukana sałatka, filet z soli i grzanki] z masłem.

James chrząknął, jego twarz zdradzała aż nadto wyraźnie zainteresowanie Keena. Kobieta

dostrzegła, że patrzy na nią w zupełnie nowy, ekscytujący sposób. Uśmiechnęła się. Ten

wieczór był pełen niespodzianek.

- Czy nie zechciałabyś po kolacji pojechać nad jezioro.

Było to jedno z jego ulubionych miejsc. Oczy Keeny bezwiednie spoczęły na jego

wargach. Miał takie ładne usta. Były zbyt pełne i zbyt ładnie wykrojone, żeby należeć do

mężczyzny. Zastanawiała się, co czuła, kiedy ją całował. Chciałaby wiedzieć, czy nauczył

się być bardziej czuły i cierpliwy w obcowaniu z kobietami. Nie wiadomo dlaczego, jej

myśli znowu skupiły się na Nicholasie. Przypomniała sobie, jak całował ją w

samochodzie i zarumieniła się mimowolnie.

James pomyślał, że stało się tak na skutek jego propozycji i skrzywił usta w wyrażającym

pewność siebie uśmiechu.

-I co ty na to? - mruknął, przykładając do ust kieliszek wina.

- Hmm... - zaczęła.

- Przepraszam - przerwał im kelner - jest telefon do pana.

James wymamrotał coś pod nosem i wyraźnie niezadowolony wstał od stolika.

- Przepraszam na moment, kochanie.

Kochanie! - Nie ma o czym mówić.

Odprowadziła go spojrzeniem do miejsca, gdzie stał aparat telefoniczny. Obserwowała jego

szczupłą sylwetkę, kiedy prowadził rozmowę, a potem gwałtownie odłożył słuchawkę. Po

chwili był już z powrotem przy stoliku, a jego twarz wyrażała ogromne zakłopotanie.

- Musimy, niestety, opuścić lokal. - Zamilkł na chwilę, dopijając wino. - Nie jestem w

stanie wyrazić, jak bardzo mi przykro. Odwiozę cię do domu.

- Czy stało się coś złego? - Mają pewne problemy w fabryce. - Westchnął. - Dziwne, nie

pamiętam, żeby strażnik był przeziębiony. Być może jego głos został zniekształcony

background image

na skutek zakłóceń na linii.

Keenie natychmiast przyszła do głowy pewna mysi. - Czy chodzi ci o to, że mówił

niskim, zachrypniętym głosem? - zapytała z udaną ciekawością.

- Dużo niższym niż zazwyczaj - powiedział, regulując rachunek. - Zawsze chciałem

zarządzać fabryką. Ale gdy po śmierci ojca moje marzenie ziściło się, doszedłem do

wniosku, że nie jest to takie proste, jak przypuszczałem, Czasami żałuję... - Wzruszył

ramionami. - Nieważne. Może to właśnie było mi sądzone. - Uśmiechnął się do niej. -

Mam nadzieję, że piękna czarodziejka rozwieje zły urok, który ktoś na mnie rzucił.

Odwzajemniła uśmiech i ruszyła za mężczyzną w stronę wyjścia.

Przez całą drogę rozmyślała o tajemniczym telefonie. Nie podzieliła się swoimi

podejrzeniami z Jamesem, ale była niemal pewna, że w fabryce zupełnie nic się nie

wydarzyło.

James zatrzymał samochód tuż za eleganckim rolls-royce'em.

-

Może spotkamy się jutro wieczorem? O cholera! Nic, nie mogę. Muszę spotkać się w

interesach z facetem z Atlanty. Ale zapraszam cię w czwartek na obiad. - W jego głosie

słychać było prośbę.

-

Bardzo chętnie zjem z tobą obiad.

-Przepraszam, że musiałem przerwać spotkanie -mruknął, pochylając się nad nią. Zanim

jednak zdążył ją pocałować, zapaliła się latarnia oświetlająca ganek. James cofnął się

gwałtownie. - W takim razie, dobranoc - dodał i chrząknął, by ukryć zmieszanie.

- Dobranoc - odparła Keena, z trudem ukrywając wściekłość, jąkają ogarnęła.

Jak tylko znajdzie się w domu, udusi Nicholasa Colemana gołymi rękami.

-

Czy twój gość przyjechał na długo? - zapytał James, spoglądając z niechęcią na

rollsa.

-

Nie - odpowiedziała pewnie. Wysiadła z samochodu i pomachała mu ręką na

pożegnanie.

Kiedy znalazła się w domu, jej ciało trzęsło się ze zdenerwowania. Wchodząc po

schodach, przeskakiwała po dwa stopnie naraz. Jej zielone oczy pałały złowrogim

blaskiem.

Słysząc jej kroki, Mandy uchyliła drzwi swego pokoju.

background image

-

Tak wcześnie? - zapytała, podnosząc brwi. Keena spojrzała na nią.

-

Czy Nicholas dzwonił gdzieś tego wieczora?

-Tak, przez cały czas nie odchodził od telefonu. Przepraszam, że zapaliłam światło na

ganku, ale usłyszałam samochód i chciałam zobaczyć, kto przyjechał. Nie przypusz-

czałam, że wrócisz do domu tak szybko...

Keena w zniecierpliwieniu machnęła tylko ręką.

- Gdzie jest Nicholas?

-

Przypuszczam, że na górze. Zdaje się, że napuszczał sobie wody do wanny.

-

Bez wątpienia szykuje się do łóżka.

Nie mówiąc nic więcej, Keena podała Mandy swój płaszcz oraz torebkę i podjęła dalszą

wspinaczkę po schodach.

- Tym razem nie ujdzie mu to na sucho. Nie pozwolę, żeby ten tyran miał nade mną

kontrolę - zdołała jeszcze usłyszeć pokojówka.

Uśmiechnęła się wyrozumiale i zniknęła w swoim pokoju.

Keena, bez chwili zastanowienia, otworzyła drzwi do pokoju Nicholasa i pewnym

krokiem wmaszerowała do środka.

Zobaczyła stojącego naprzeciw niej Nicholas. Waśnie zajęty był rozczesywaniem

mokrych po kąpieli włosów. Dopiero po chwili uświadomiła sobie, że jego potężne,

pokryte ciemnym włosem ciało, było zupełnie nagie.

Rozdział czwarty

Keena stała jak skamieniała na progu pokoju i bezwiednie wpatrywała się w

mężczyznę.

Uniósł brwi w geście zdziwienia, jakby był zupełnie nieświadomy swojej nagości.

-

Proszę, wejdź - zaprosił ją, uśmiechając się nieznacznie. Odłożył grzebień i włączył

elektryczną maszynkę do golenia. - Muszę robić to dwa razy dziennie, bo inaczej

mógłbym używać twarzy zamiast papieru ściernego - skomentował swoje poczynania,

przykładając golarkę do brody. - Siadaj i opowiedz mi o swojej randce.

background image

-

Och... - usiłowała coś powiedzieć, ale głos uwiązł jej w gardle.

Nie była niewinna, ale nigdy nie myślała, że widok nagiego mężczyzny może ją tak

oszołomić. Nie mogła oderwać od niego oczu. Nigdy nie zdarzyło się jej nazwać

mężczyznę pięknym, ale dla określenia urody Nicholasa z pewnością nie znalazłaby

innego słowa. Jego potężne, muskularne ciało było idealnie zbudowane i nie miało ani

grama tłuszczu.

On także patrzył na nią, a na jego twarzy zakwitł uprzejmy uśmiech.

- Jeżeli ja nie jestem zakłopotany, to ty także nie powinnaś czuć się w ten sposób. Siadaj.

Jesteś całkowicie bezpieczna.

Podeszła sztywno do krzesła i ciężko na nie opadła.

- Ja... chciałam tylko zadać ci jedno pytanie - odezwała

się zdławionym głosem.

Przejrzał się w lustrze, gładząc wierzchem dłoni świeżo ogolony policzek. - Słucham.

-

Czy dzwoniłeś do restauracji i powiedziałeś Jamesowi, że w jego fabryce są jakieś

kłopoty? - wypaliła Keena.

-

A w której restauracji byliście?

Siłą woli próbowała powstrzymać się od patrzenia na niego.

- Zarumieniłaś się, wiesz ó tym? Może wreszcie uświadomiłaś sobie, że jestem

mężczyzną i zaczniesz traktować naszą znajomość inaczej.

- Posłuchaj... ja... to jest...

-O mój Boże, ty naprawdę jesteś zawstydzona. Muszę cię kiedyś zabrać na film

porno, może wtedy przestaniesz reagować w ten sposób.

Uśmiechnęła się nieśmiało. - Nie będę oglądać w twoim towarzystwie żadnych fil-

mów. Zachichotał, ponownie przeglądając się w lustrze. - Powinnaś się cieszyć, że nie

założyłem szlafroka W moim wieku nie każdy lubi być oglądany nago. - Nawet przez

kobiety? Rzucił Keenie namiętne spojrzenie, które przyprawiło ją o przyspieszone

bicie serca. - Zależy, jakie kobiety.

- Chyba nie chcesz przez to powiedzieć... że ja... -zdołała wyjąkać zmieszana

kobieta.

- Nie. Nic podobnego nie miałem na myśli. Mimowolnie znowu przesunęła wzrokiem

background image

po jego nagim ciele.

-I co, aprobujesz mój wygląd? - zapytał cicho.

Momentalnie skierowała wzrok w inną stronę, zakłopotana faktem, że tak wiele

zachwytu wzbudził w niej ten mężczyzna.

-Przepraszam. Nie miałam zamiaru ci się przyglądać.

- Przecież mówiłem, że nie sprawia mi to przykrości.

Keena kątem oka dostrzegła, że powoli przesuwał się w jej kierunku. Momentalnie

zerwała się z krzesła.

Osłupiały Nicholas zatrzymał się w miejscu. Nigdy dotąd nie patrzył na nią w ten

sposób. Jego oczy wyrażały ogromne pożądanie, ale w tej chwili także błyszczały złow-

rogo.

-

Nie zmuszałem cię, byś odwiedzała mnie, gdy jestem nagi. Chyba lepiej będzie, jeżeli

pójdziesz do swojego pokoju - powiedział oschle, podchodząc do szafy. Wyjął z niej

krótki trykotowy szlafroczek i założył go na siebie.

-

Przepraszam - powiedziała, świadoma tego, że niepotrzebnie się przestraszyła -

Nicholas, nie chciałam zachować się w taki sposób, ja... ja... cholera, a czego się spo-

dziewałeś?! Przyznasz, że nie jest to typowa sytuacja, w jakiej prowadzi się konwersację.

-

Zapomnij o tym.

Wziął do ręki grzebień i przeczesał nim włosy. Jego twarz, pozostała pochmurna i

nieprzystępna.

Stała pośrodku jego pokoju, nie bardzo wiedząc, jak powinna się teraz zachować i

skubała palcami kosztowny materiał swojej sukni.

-

Nick... - zaczęła, ale zabrakło jej słów, by powiedzieć coś więcej.

-

Idź już spać, Keena. - Jego głos zabrzmiał obco.

-

Nie mogę, gdyż wiem, że jesteś na mnie wściekły. Zrozum, spanikowałam. Ale mam

ś

wiadomość, że zachowałam się beznadziejnie głupio. Cieszę się, że nie wyskoczyłam

przez okno.

Miała wrażenie, że nieco się udobruchał. Jego usta najpierw wykrzywiły się w ledwie

zauważalnym uśmiechu, a potem zachichotał cicho.

- Jesteśmy na piętrze - przypomniał. - Nawet by mi to przez myśl nie

background image

przeszło. Wzruszył ramionami.

- Być może i ja przesadziłem. Ale wiesz przecież, że jestem cholernie drażliwy.

Powoli zaczynała rozumieć, o co mu chodzi. Wiedziała, że mężczyźni są

przewrażliwieni pod pewnymi względami jednak dotąd nie miała okazji przekonać się,

jak bardzo wrażliwy jest Nick.

- Nicholas, musisz zdawać sobie sprawę z tego, że jesteś wspaniałym, przystojnym

mężczyzną. Rzucił w jej kierunku krótkie spojrzenie. - W porównaniu z kim?

- Byłbyś zdziwiony, gdybym ci powiedziała. - Kłamczucha. - Odłożył grzebień i włożył

ręce do kieszeni szlafroka. - Być może nie jesteś westalką, kochanie, ale jestem cholernie

pewny, że nie bardzo masz mnie z kim porównać. - Nicholas najwyraźniej wpadł w

wisielczy humor. Keena doskonale wiedziała, o czym on mówi, ale nie miała zamiaru

dać mu satysfakcji i kontynuować tego bezsensownego dialogu. Wprawdzie nie znał

całej prawdy o niej i Jamesie, ale kiedyś była na tyle głupia, że opowiedziała mu

fragment tej historii.

- Dlaczego nigdy nie odpowiadasz na moje pytania? -Wróciła do tego, o czym

rozmawiali zaraz po jej wtargnięciu

do pokoju Nicholasa. - Nawet nie zapytałeś mnie,

dlaczego tak wcześnie wróciłam do domu! Zamrugał powiekami. - Może choć tym

razem oszczędzisz mi swoich opowieści?

Westchnęła.

-

Nie chcesz wiedzieć, dlaczego tak szybko rozstałam się z Jamesem?

-

Harris nie jest chyba na tyle głupi, żeby ciągnąć cię ze sobą do fabryki, skoro mają tam

jakieś kłopoty.

-

Aha! - wykrzyknęła. - A więc to ty dzwoniłeś!

-

Nudziłem się - powiedział, niedbale wzruszając ramionami. - Nie znalazłem tu

ciekawego zajęcia. - Rozejrzał się po pokoju. - Chociaż mogłem zamiast tego pomalować

drzwi. śe też wcześniej nie wpadłem na ten genialny pomysł.

-

Równie dobrze mogłeś wrócić do Nowego Jorku -zasugerowała.

-Zrobiłem sobie wakacje. Należą mi się. Przecież wiesz, jak ciężko ostatnio

pracowałem.

-

Tak, wiem. Ale czy nie mógłbyś spędzić swoich wakacji w Acapulco, na Martynice czy

background image

Paryżu?

-

Podoba mi się tutaj.

-

Nicholas! - Tupnęła stopą odzianą w elegancki pantofel na wysokim obcasie. - Czy

zastanawiałeś się nad tym, ile będzie plotek, jeżeli zostaniesz tutaj? James uważa, że

powinnam sobie tego oszczędzić.

-

Naprawdę? - zakpił. - A to mnie rozczarował!

-

Obracasz wniwecz moje wszystkie plany! - Oczy Keeny rzucały gniewne błyski.

-

Do diabła! Dzięki tobie moje też zostały pokrzyżowane.

-

Nie mam zamiaru, powtarzam, nie mam zamiaru wrócić do Nowego Jorku, zanim nie

wykończę remontu domu i nie wydam przyjęcia. Powiedz mi, czego ty właściwie chcesz,

Nicholas. Co usiłujesz w ten sposób osiągnąć?

-

Może w ten sposób chcę cię przekonać, żebyś przestała uciekać ode mnie. Myślałaś

kiedyś o tym w ten sposób?

Spojrzała na niego

-Przecież nie uciekam od ciebie - zaprotestowała. - Kochanie, być może nie zdajesz

sobie z tego sprawy, ale od czasu, kiedy się poznaliśmy, pozwoliłaś mi się do siebie

zbliżyć, a teraz robisz wszystko, by się oddalić. - Co ty opowiadasz? Obrócił się, by

sięgnąć po papierosy i zapalniczkę. Zapalił i dopiero wtedy spojrzał na nią ponownie.

Wydmuchnął chmurę niebieskawego dymu.

- Czego się boisz, Keeno? Czy twoje doświadczenia związane z seksem są aż tak

przykre, że chcesz z niego całkowicie zrezygnować. A może obawiasz się, że i ja będę zbyt

brutalny w stosunku do ciebie. Keeno, uwierz mi, z wyjątkiem chwil, kiedy

doprowadzasz moją krew do wrzenia, jestem bardzo cierpliwym kochankiem.

- Ja... nie boję się ciebie. - Konwersacja zeszła na nie bezpieczne tory. - Nie poganiaj

mnie, Nicholas.

- Nie poganiać cię, na miłość boską, przecież znamy się już sześć lat! - Krzyknął, a oczy

błyszczały mu groźnie. - Świat jest pełen kobiet! - wybuchła. - Jeżeli pragniesz tylko

zaspokoić swoje pożądanie, jestem pewna, że bez problemu znajdziesz kogoś w

miasteczku.

Wyglądał tak, jakby właśnie wymierzyła mu policzek. Keena była spięta, jak chyba

background image

jeszcze nigdy przedtem. Była gotowa uciekać, gdy tylko dostrzeże najmniejszy ruch Ni-

cholasa. Obserwowała, jak mężczyzna powoli dochodzi do siebie. Odwrócił się od niej i

podszedł do łóżka. Nastawił budzik i postawił go na stojącym tuż obok stoliku nocnym.

- Byliśmy przyjaciółmi przez tak długi czas – odezwał się cichym głosem. - Myślałem,

ż

e znasz mnie na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że nigdy nie pomyślałbym o tobie w ten

sposób.

Kobieta poczuła się osaczona, krwawy rumieniec wystąpił na jej policzki.

-

Nie chciałam tego powiedzieć. Nick, nie wiem, co się ze mną dzisiaj dzieje, ale nie

miałam zamiaru powiedzieć nawet połowy tego, co usłyszałeś. Jestem... chyba bardzo

zdenerwowana i to wszystko. - Przesunęła ręką po włosach. - Proszę, zapomnij o tym.

-

Nie ma o czym mówić.

Rozwiązał pasek szlafroka, a potem rzucił go na krzesło i wsunął się pod kołdrę.

- Kochanie, czy możesz wyłączyć światło, jak będziesz

wychodziła? - Ziewnął. - Boże, ależ jestem zmęczony.

Przyglądała mu się badawczym wzrokiem. Był silny i potężny, wyglądał bardzo

imponująco. Zapragnęła nagle znaleźć się w jego łóżku i poczuć męskie ramiona. Miała

dzisiaj straszny dzień. Zamiast cieszyć się obecnością Nicholasa, starała trzymać się z

daleka od niego. A teraz zrobiła mu dziką awanturę, bez żadnej właściwie przyczyny.

Przecież James Harris nic już nie znaczył w jej życiu. Mimo to, dzisiejszego dnia

wysunął się na pierwszą pozycję, przed Nicholasa. Boże, usłyszał od niej tyle przykrych

słów. Nienawidziła się za każde z nich.

- Nick... - wyszeptała drżącymi wargami, a oczy zaszły jej łzami.

Przyglądał się jej smutnej twarzy i nagle wyciągnął ramiona.

- Chodź tu, lisiczko - powiedział czule.

Szybko podbiegła do łóżka i wtuliła się w potężne ramiona Nicholasa. Jej policzek

dotykał nagiej, ciepłej, porośniętej ciemnym włosem piersi. Czuła zapach dobrego mydła i

drogiej wody kolońskiej. Jeszcze nigdy przedtem nie czuła się taka bezpieczna, całkowicie

bezpieczna.

-

Byłam okropna, prawda? Och, Nick, co się ze mną dzieje? - załkała.

-

Łamie się skorupa, to wszystko - mruknął, uspokajają-co gładząc ją po plecach.

background image

- Skorupa? - Skorupa, pancerz, powłoka. Nazwij to jak chcesz. Chodzi mi o to, czym

otaczałaś się przez ostatnie sześć lat -wyjaśnił. - Wiem, że byli jacyś mężczyźni w twoim

ż

yciu, ale ładnemu nie pozwoliłaś przekroczyć pewnej bariery. Powiedziałbym, że

zostałaś nietknięta emocjonalnie.

Podniosła głowę i spojrzała mu w oczy, ale zaraz potem przeniosła wzrok na stojące przy

ś

cianie krzesło. - Nick...

- Hmm - mruknął. Zagryzła wargę, zastanawiając się, jak wyrazić swoje myśli.

Delikatnie pociągnął ją za włosy. - Mam wrażenie, że chciałaś mnie o coś zapytać. Zrób

to, nie krępuj się.

- Czy ma znaczenie to, że w moim życiu byli inni mężczyźni? -Dla mnie? Nie. A dlaczego

pytasz? Samą nie bardzo wiedziała, dlaczego zadała to pytanie. Tym bardziej nie potrafiła

wytłumaczyć tego Nicholasowi. Czuła tylko, że bardzo duże znaczenie ma dla niej

odpowiedź, bez

względu na to, że w prawdziwym słowa tego znaczeniu, w jej życiu był

tylko jeden mężczyzna.

- Dlaczego nagle zamilkłaś? - Głos Nicholasa zabrzmiał bardzo czule.

Przesunęła się nieco i pogładziła delikatnie ciemne włosy na jego piersi.

- Nie potrafię cię rozgryźć. - Wpatrywała się w jego oczy, szukając odpowiedzi na nie

zadane pytania, ale nie znalazła tam nic, co zaspokoiłoby jej ciekawość. - A co chciałabyś

wiedzieć?

- Nick, pragniesz mnie? - Słowa z trudem przechodziły jej przez gardło. Wyszeptała je

niczym tajemniczy sekret. Ścisnął mocno jej palce.

- Co to za idiotyczne pytanie?! - Zachichotał cicho i Keena pomyślała, że zachowuje

się raczej jak przyjaciel, którym do tej pory był, niż jak kochanek.

- Odpowiedz! - nalegała.

Westchnął głęboko.

- Nie mam nastroju do rozmowy na ten temat. Jest już późno, a ja jestem cholernie

zmęczony,

- Zbyt zmęczony, żeby odpowiedzieć na jedno pytanie? - Keena znowu zaczynała się

denerwować.

Podniósł brwi.

background image

- Panno Whitman - powiedział przyciszonym głosem. - Na to pytanie mógłbym

odpowiedzieć w sposób, który zszokowałby twoją niewinną duszę. - Zaśmiał się ponow-

nie, widząc że na jej brzoskwiniowych policzkach pojawia się szkarłatny rumieniec. -

Widzę, że dobrze mnie zrozumiałaś. A teraz, jeżeli wyczerpałaś już wszystkie bezsen-

sowne pytania, może zostawiłabyś mnie w spokoju i pozwoliła trochę pospać? Twoja

obecność, mówiąc szczerze, trochę mnie rozprasza.

Z gardła Keeny wydostał się dziwny dźwięk, który najprawdopodobniej był śmiechem,

choć w ogóle go nie przypominał.

- Czy ty zawsze musisz narzekać?

Nie wiadomo dlaczego, ale ostatnie zdanie Nicholasa sprawiło jej przyjemność. Miło

było mieć świadomość, że jej obecność rozprasza kogoś.

- Chyba, że zechciałabyś zdjąć tę suknię i przedyskutować tę kwestię? - zapytał,

mrużąc oczy.

-

Dlaczego miałabym zdejmować suknię? - zapytała niewinnie, podnosząc się, by zdjąć

z siebie ubranie.

-

Kusisz los, lisiczko - mruknął, podpierając się na łokciu, by móc lepiej się jej

przyjrzeć.

Spojrzała w oczy Nicholasa, ale nie dostrzegła w nich ani krzty rozbawienia.

- Czy będzie to dla ciebie straszna wiadomość, jeżeli powiem, że chcę się z tobą

kochać?

- Jak na kobietę, która chciała przed chwilą wyskakiwać przez okno, stałaś się nagle

cholernie odważna. Spuściła głowę. -Jestem trochę zażenowana.

- Wiem o tym, ale chcę cię uświadomić, że nie doda to uroku żadnemu romansowi -

powiedział sucho. – Wyrzuć ze swojego serca Harrisa, zanim zaczniesz składać mi

jakiekolwiek propozycje, Keena. - W jego głosie było wyraźnie słychać groźne nuty. -

Albo oddasz mi całą siebie, albo w ogóle z ciebie zrezygnuję. Nie chcę się z nikim tobą

dzielić.

Nie bardzo wiedziała, czy uznać jego słowa za obrazę, czy za pochlebstwo.

Zaskoczyła ją siła własnego pożądania. Jeszcze nigdy nie pragnęła tak żadnego

mężczyzny.

background image

- Nie rozumiesz dlaczego spotykam się z Jamesem -zaczęła cichym głosem.

- Nie? - Oceniał jej szczupłą sylwetkę okiem znawcy. - Rozumiem to lepiej niż sobie

wyobrażasz. Nie musisz nikomu nic udowadniać, Keeno. Przecież osiągnęłaś już w

ż

yciu bardzo dużo. Pomyśl, jak daleko zaszłaś. Ale coś w głębi twego serca zmusza cię,

ż

ebyś przekonała samą siebie, że możesz odnieść jeszcze jeden sukces. I do tego właśnie

potrzebny jest ci James Harris. - Przewrócił się na brzuch i objął ramionami poduszkę. -

Prowadź swoją grę, kochanie, ale nie oczekuj z mojej strony żadnej współpracy. Nie będę

udawał, że chcę ci pomóc pogrążyć innego mężczyznę.

- Jak śmiesz! - syknęła.

- Pragniesz mnie? - zapytał krótko. Otworzyła usta, chcąc odpowiedzieć, ale słowa

ugrzęzły jej w gardle. Czy go pragnęła? Oczywiście, że tak. Pytanie brzmiało tylko,

dlaczego.

-

Kiedy będziesz potrafiła odpowiedzieć bez wahania, przeprowadzimy długą,

przyjemną rozmowę- powiedział łagodnie. - A teraz idź już do siebie i pozwól mi spać.

-

Z przyjemnością - obruszyła się i ruszyła w stronę drzwi.

-Keeno!

Zatrzymała się z ręką na klamce, ale nie odwróciła głowy. -Tak?

- Czy zastanawiałaś się kiedyś nad tym, że jedynym powodem, dla którego pożądasz

Harrisa, jest fakt że on kiedyś cię porzucił?

* * *

Cicho otworzyła drzwi, ale z furią zatrzasnęła je za sobą.

Mandy zapewne domyślała się, że Keena i Nicholas posprzeczali się poprzedniego

wieczora. Nie dawała jednak nic po sobie poznać i w milczeniu przygotowywała śniadanie.

Robotnicy nie zdążyli jeszcze przyjść i dom wydawał się niezwykle cichy. Keena i jej nie

proszony gość siedzieli przy stole i nie odzywali się do siebie ani słowem.

Pokojówka spojrzała na Nicholasa i wyczytała w jego oczach rozbawienie. Skończyli

właśnie jeść jajecznicę, wiejską szynkę i chrupiące bułeczki i poprosili o drugi dzbanek

kawy. Mandy wyszła, by go napełnić, a Nicholas, widząc wyraz twarzy Keeny, roześmiał

się głośno.

Rozparł się wygodnie na krześle. Jego ciemne, gęste włosy były rozczochrane, a oczy

background image

nieco zaczerwienione. Miał na sobie kolorową koszulkę, która kontrastowała ze śniadą

cerą i ciemnymi spodniami, opinającymi umięśnione nogi. Wyglądał tak uroczo, że Keena

nie potrafiła się na niego dłużej gniewać.

- Prawie się dzisiaj nie odzywasz - powiedział. Sprawiał

wrażenie, że jest w znakomitym humorze.

- Spodziewałeś się, że będę recytować ,Hamleta"?

- A może w twoim programie artystycznym znalazłby się ul wór zatytułowany

„Kocham cię miłością prawdziwą"?

Na twarz wystąpił jej nieznaczny rumieniec, ale szybko opanowała emocje.

- Nie - odpowiedziała stanowczo.

- Co nie?

- Nie kocham cię miłością prawdziwą, czy jakoś tak.

- Nie bądź taka zblazowana, lisiczko. Bawiła się pustą filiżanką.

- Miłość jest synonimem namiętności - odparła gorzko. - Postanowiłam, że zrobię

wszystko, by pozbyć się takich uczuć.

Przypuszczam, że zbyt dużo oczekiwałam od męź-

czyzn.

- Mianowicie?

- Lojalności, kurtuazji, delikatności, taktu. - To chyba jesteś z innej bajki.

Spojrzała na niego. - W twojej duszy nie ma ani odrobiny poezji. -

Prawdopodobnie nie ma. Jestem realistą.

- A czego oczekujesz od kobiet?

W jego oczach dojrzała dziwny błysk. Bez wątpienia był on odpowiedzią na jej

sarkastyczny ton.

- Istoty odmiennej płci, jak zapewne podejrzewasz, służą mi tylko do jednego celu.

Położył swoją serwetkę na stole i wstał. Podniosła na niego

oczy, starając się ukryć

drżenie warg. Przecież nie chciała się z nim sprzeczać. Ostatnio jednak tak się dziwnie

składało, że każdy temat doprowadzał do kłótni. Nigdy przedtem nie zdarzało się jej

walczyć z Nicholasem i wcale nie była pewna, czy się jej to podoba. Tęskniła za dobrym

przyjacielem, któremu mogła się zwierzyć ze wszystkich kłopotów. A ten obcy człowiek

o kamiennym sercu, który jeszcze przed chwilą siedział po przeciwnej stronie stołu,

background image

działał jej tylko na nerwy. Czasami nawet zdawał się wyglądać dość niebezpiecznie.

Mandy wkroczyła do kuchni z dzbankiem kawy w ręku zanim Keena zdołała cokolwiek

powiedzieć. Spojrzała n ich zagniewane oblicza i domyśliła się wszystkiego.

-

Czy nie jest jeszcze za wcześnie na słowne utarczki? zwróciła się do milczącego

mężczyzny, uśmiechając się łagodnie.

-

Powiedz to lepiej tej pani - wskazał ruchem głowy Keenę i skierował się w stronę

drzwi.

Keena wstała gwałtownie, jej twarz przypominała chmurę gradową, a oczy ciskały

błyskawice. Bała się, że chwilę wybuchnie głośnym płaczem.

- Wybieram się na przejażdżkę. Nie będzie mnie przez pewien czas.

Mandy spojrzała najpierw na Keenę, potem na znikającego w holu Nicholasa i wreszcie

na napełniony świeżą kawą dzbanek. Wzruszyła ramionami i nalała sobie filiżankę.

* * *

Las był cichy i spokojny. Jedynym odgłosem dochodzą cym uszu Keeny był szept

smukłych sosen. Kobieta czuła, że powoli opuszczają wzburzenie. Wiedziała, że Nicholas

celowo droczył się z nią, a mimo to trudno jej było opanować zdenerwowanie. W chwilach

złości stawał się taki zawzięty, krzywdził ją samym spojrzeniem srogich oczu, Mimo, że

nie miała zamiaru urągać mu, zrobiła to i nic na to nie mogła poradzić.

Usadowiła się wygodniej w siodle i przejechała ręką po gładkiej sierści zwierzęcia. Miała

nadzieję, że możliwość dotknięcia żywego stworzenia pozwoli jej uspokoić się.

Był wspaniały dzień, po błękitnym niebie płynęły drobne, postrzępione chmurki. Zacinał

ostry lutowy wiatr. Brązowa klacz nie była czystej rasy, ale Keena bardzo ją lubiła.

Należała do niej już od czterech lat, a kobieta ceniła zwierzę. przede wszystkim za

łagodność. Jeżdżenie na niej było ogromną przyjemnością. Przypomniała sobie próbu-

jącego ujeżdżać konia Nicholasa i roześmiała się, zapominając o porannej sprzeczce. Nagle

ciszę zakłócił dziwny odgłos. Odwróciła się i ujrzała jadącego w jej kierunku Jamesa.

Uśmiechnęła się, zadowolona z nieoczekiwanego spotkania. Wyglądał bardzo przystojnie

w stroju do konnej jazdy. Jego błękitne oczy błyszczały radośnie.

- Wstąpiłem po ciebie do domu - odezwał się, zatrzymując swojego konia obok klaczy

background image

Keeny. - Mandy poinformowała mnie, że znajdę cię w lesie. - Tak? - mruknęła,

uśmiechając się zalotnie. Pomyślała, że stać ją dzisiaj na wszystko.

- Wprawdzie konieczna była drobna persfazja, ale w koncu udało mi sie ją przekonać. -

Omiótł aprobującym wzrokiem jej zgrabną sylwetkę. - Świetnie wyglądasz.

- Dziękuję, ty też. - Nerwowo poruszyła się w siodle. -Czy udało ci się rozwiązać

problem w fabryce? Twarz Jamesa zachmurzyła się.

- To był fałszywy alarm - burknął. -- Pojechałem tam tylko po to, żeby dowiedzieć się, że

strażnik jest tak samo zdziwiony tą wiadomością, jak ja. To nie on dzwonił. Czy możesz

sobie wyobrazić, że są ludzie posiadający tak bezsensowne poczucie humoru?

- Doprawdy, trudno w to uwierzyć. Z trudem powstrzymywała się od wybuchnięcia

ś

miechem W zasadzie nie powinno jej to bawić, ale jak wyobraziła sobie Nicholasa...

- Na szczęście, nikomu nie stała się żadna krzywda -westchnął, po czym ożywił się

nagle i zapytał: - Masz ochotę na przejażdżkę w moim towarzystwie? Przed południem

mam ważne spotkanie, ale będę bardzo zadowolony, jeżeli zechcesz spędzić ze mną tych

parę wolnych chwil. Zamierzam pojechać w dół rzeki i z powrotem.

- Z przyjemnością - odrzekła.

Jadąc przy boku wałacha Jamesa, przypomniała sobie, jak dawno temu niemal

codziennie odwiedzała te lasy tylko po to, by chociaż z daleka ujrzeć ukochanego na

koniu Wtedy jej serce było delikatne i kruche, a ona tak bardzo pragnęła oddać je

Jamesowi. Teraz była starsza i nie poddawała się tak łatwo emocjom. Cieszyła się z

towarzystwa tego mężczyzny, ale nie chciała już ryzykować ponownego zadurzenia się w

nim. Z własnego, bolesnego doświadczenia wiedziała, jak okrutne mogą być tego skutki.

Nie miała najmniejszego zamiaru dawać Jamesowi drugiej szansy.

Mimowolnie jej myśli skierowały się ku Nicholasowi, Oczyma duszy jeszcze raz ujrzała

go nagiego i poczuła, że ma w głowie okropny mętlik. Jeszcze nigdy nie miała okazji

oglądania czegoś tak przerażającego i pięknego zarazem, jak ciało Nicholasa. Nie spała

spokojnie tej nocy, może dlatego właśnie wstała podenerwowana i popełniła rano ogromną

gafę. Jak mogła zadać mu tak głupie pytanie? Wiedziała, że jej zachowanie było

niewybaczalne. Kiedy myślała o kobietach Nicholasa, wyobrażała sobie zawsze Marię, a

ś

wiadomość, że ona niejednokrotnie widywała go w negliżu, doprowadzała ją do furii. Nie

background image

mogła wręcz znieść myśli, że Nicholas mógł dotykać inne kobiety.

-

Jesteś dzisiaj bardzo małomówna - James przerwał jej rozmyślania, gdy dojechali do

brzegu rwącej rzeki.

-

Tak tutaj cicho. Nie jestem przyzwyczajona do takiego spokoju. śyję w samym sercu

wielkiego miasta.

Spojrzał na nią dziwnie i powiedział:

- Pewnie zrobiłaś wspaniałą karierę.

Skinęła potwierdzająco głową.

- Teraz projektuję ubrania dla prawdziwych bogaczy, a to przynosi niezłe zyski. -

Masz własną fabrykę?

- Nicholas i ja właśnie prowadzimy rozmowy w tej sprawie. Na razie wynajmuję

niewielki budynek i zatrudniam kilka szwaczek. Nicholas posiada kilka fabryk i być może

jedną z nich przejmę.

- Słyszałem o jego fabrykach. Myślisz... hmm..., że chciałby nabyć jeszcze jedną?

- zapytał niezwykle poważnie i spojrzał jej prosto w oczy. Z uwagą przyjrzała się jego

twarzy. - Masz zamiar sprzedać swoją? - Ostatnio zastanawiam się nad tym. Czy

mogłabyś... hm .. wspomnieć Colemanowi o mojej propozycji? „Owszem, jeżeli

kiedykolwiek jeszcze będę miała okazję z nim porozmawiać" - pomyślała i uśmiechnęła się

sztucznie Czy dlatego właśnie James zainteresował się nią ponownie? Czuła, że znowu

jest tylko przedmiotem, który on chce wykorzystać. Ale tym razem nie będzie się załamy-

wać! Tamte o asy dawno minęły.

- Tak, mogę mu o tym wspomnieć - zaśmiała się krótko. - Czy chcesz, żeby do ciebie

zadzwonił? - Bardzo proszę. - Przysunął się bliżej i złapał ją za ramiona.

- Jesteś taka śliczna - mruknął.

- I użyteczna - dodała sucho.

Był tak płytki, że rozszyfrowanie go nie stanowiło żadnego problemu. Zupełnie inny niż

Nicholas, który nawet po tylu latach znajomości stanowił dla niej zamkniętą książkę.

Wykrzywił twarz w nieładnym grymasie. - Przecież wiesz, że co innego miałem na myśli -

odparł, starając się zajrzeć jej w oczy. - Naprawdę... jestem tobą zainteresowany.

- A dlaczego miałbyś nie być? - Uśmiechnęła się gorzko

background image

-Teraz jestem już bogata, sławna i mam świetne kontakty.

Spojrzał na nią spode łba. Rozszyfrowała go. Był zupełnie inny niż oczekiwała.

Wyobrażał sobie, że bez trudu owinie ją wokół palca, a tymczasem stało się zupełnie ina-

czej, a on tego nie lubił.

-

Ź

le interpretujesz moje słowa. Nawet o tym nie pomyślałem.

-

Nie? - zapytała z wahaniem w głosie. - A o czym pomyślałeś, kochanie?

-Koteczku...

Pochylił się nagle i pocałował ją w usta. Jego wargi były ciepłe i miękkie, ale pocałunek

nie zrobił na Keenie większego wrażenia. Zachowywał się identycznie jak jej dawny

osiemnastoletni kochanek. Z pewnością wtedy drżała w jego ramionach. Teraz była dużo

starsza i ten całus był niczym w porównaniu z namiętnymi pocałunkami Nicholasa. Była

jednak pewna, że przez wszystkie te lata James udoskonalał swoje umiejętności. Gdyby

pocałunkowi towarzyszyło uczucie, byłoby to dla obojga cudowne przeżycie. Mimo że

mężczyzna dokładał wszelkich starań, Keena nie odwzajemniła pocałunku. Odepchnęła go

od siebie, co zezłościło go jeszcze bardziej. Oddech mężczyzny był krótki i urywany,

widać było, że poddał się namiętności. Z pewnością stracił panowanie nad sobą. Mocno

wbił palce w ramię kobiety.

-

Dlaczego jesteś taka chłodna w stosunku do mnie?

-

Spodziewałeś się, że zemdleję z rozkoszy? Nie jestem już naiwną osiemnastolatką.

-

Dobry Boże, wiem o tym - powiedział, zatrzymując spojrzenie na jej piersiach. -

Zawsze bardzo cię pragnąłem, nawet wtedy, dziewięć lat temu.

-

Zgadzam się, pragnąłeś. Ale było to tylko pożądanie, bez odrobiny głębszego

uczucia.

Uśmiechnął się nieśmiało. - Nie wiem zbyt dużo na temat głębszych uczuć. Lubię

kobiety. Lubię różnorodność. Nigdy nie myślę o tym, co ty nazwałabyś miłością.

- Ze mną jest podobnie - odparła.

Miała wrażenie, że te słowa zirytowały go. Pewnie ciągle miał nadzieje, że ona nadal

ż

ywi do niego jakieś uczucie.

- Może jednak zmienisz zdanie - mruknął. - Spróbujmy jeszcze raz.

Pozwoliła pocałować się Jamesowi, ale dawne pożądanie odleciało gdzieś, ograniczyło się

background image

tylko do drobnego dreszczyku, który przeszedł wzdłuż kręgosłupa. Była zła, że nie potrafi

już nic odczuwać. Przyciągnęła mężczyznę bliżej siebie, łudząc się, że uda jej się

zmusić ciało do przeżycia choć cienia rozkoszy.

Był czuły i delikatny, Keena miała świadomość, że jest dobrym kochankiem, ale w

niej zbyt głęboko zakorzeniła się pamięć tamtych gorzkich dni.

Wreszcie odsunął się od kobiety i omiótł wzrokiem jej twarz.

- Nieźle - mruknął. - Potrzeba nam więcej praktyki.

Uśmiechnęła się tylko i wzruszyła nieznacznie ramionami.

- Muszę już wracać - odezwała się po chwili.

- Zjesz ze mną obiad jutro wieczorem tak, jak zaplanowaliśmy? - zapytał, a Keenie

przez chwilę wydawało się, że słyszy w jego głosie jakiś nowy, dotąd nigdy nie

zauważony ton. - śałuję, że muszę być dzisiaj na tym spotkaniu w Atlancie...

- Będę z tym większą niecierpliwością czekała na jutrzejszy dzień.

Chciała rozkochać go w sobie; chciała, żeby poczuł, co znaczy usychać z miłości i

wtedy... Wiedziała jednak, że James nosi maskę, że w środku jest zupełnie innym

mężczyzną. Była ciekawa, jaki jest naprawdę. Za wszelką cenę chciała wiedzieć, czy

sprawdzą się jej podejrzenia. Miała także świadomość, że nie spodoba się to Nickowi.

„Tak wiele problemów spadło na mnie niespodziewanie" - myślała, wzdychając ciężko.

Nicholas okazał się człowiekiem gwałtownym, zaborczym, z którym trudno było dojść

do porozumienia. Doszła także do wniosku, że Jamesa w innych okolicznościach

mogłaby polubić.

Nicholas był największą zagadką, jaką napotkała na swojej drodze. Do tej pory nigdy nie

przejawiał większego zainteresowania jej osobą. Zawsze chciał tylko wiedzieć z kim się

spotyka i upewniał się, czy ze strony amanta nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo. W

wypadku Jamesa zachowywał się zupełnie inaczej; zupełnie nie potrafiła zrozumieć jego

postępowania. Czego on właściwie chciał? Przecież nie jej ciała. Z zawstydzeniem

przypomniała sobie o ofercie, jaką złożyła mu zeszłej nocy. Nawet nie zawahał się, nie

zastanowił, czy ją przyjąć. Jego odmowa zabolała kobietę dużo bardziej niż

przypuszczała. Jakiego rodzaju grę prowadzi Nicholas? A może był tylko troskliwy i opie-

kuńczy i nie chciał, by James skrzywdził ją ponownie.

background image

W drodze do domu doszła do jednego słusznego wniosku. śałowała, że zmuszona była

wrócić do Georgii. Tak bardzo by chciała, żeby jej ojciec żył jeszcze, wysłuchał jej

problemów i pomógł je rozwiązać. Ogromnie za nim tęskniła. Ostatnia utarczka z

Nicholasem pomogła jej przezwyciężyć smutek. Jak można się smucić, skoro jest ktoś,

kto bezustannie doprowadza cię do szału.

Weszła do domu i od razu natknęła się na stojącego w holu Nicholasa.

- No, jesteś wreszcie - burknął. - Chodź ze mną.

Prychnęła dumnie, widząc że kieruje się do gabinetu.

-Nicholas...

- Nie mamy zbyt dużo czasu. - Gdy się odwrócił, jego twarz była niezwykle

poważna. Keena przestraszyła się, ale podążyła za nim.

- O co chodzi? - zapytała.

Włożył ręce głęboko do kieszeni. Stanął przy oknie i oświetliły go wpadające do pokoju

promienie słoneczne.

- Nie łatwo mi o tym mówić - odezwał się ściszonym głosem. - W twoim biurze

wybuchł pożar. Niemal wszystko zostało zniszczone.

Rozdział piąty

Powoli i z trudnością pojmowała jego słowa. Spojrzała mu w oczy.

-

Wybuchł pożar? -jak echo powtórzyła usłyszane przed chwilą słowa.

-

Tak. Chcesz usiąść?

Potrząsnęła głową, w jej oczach pojawiła się panika.

-

Ale ja podpisałam kontrakty. W jaki sposób teraz się z nich wywiążę? Przecież stracę

przez to dobrą markę! Boże, wszystko było niemal gotowe do odesłania do butików.

-

Spokojnie! Spróbuj się opanować. Może uda się jeszcze wyjść z tego. Możesz

zatrudnić dodatkowe szwaczki oraz projektantki i powtórzycie wszystko jeszcze raz.

background image

Drżała na całym ciele i nerwowo przestępowała z nogi na nogę.

- Nie wiem... naprawdę nie wiem, czy coś takiego może się udać. Do wiosennej kolekcji

zostały wprowadzone pewne innowacje, których raczej nie będę w stanie odtworzyć.

Podszedł do Keeny i próbując ją uspokoić, delikatnie posadził na sofie. Uklęknął przed

nią na dywanie i przyciągnął głowę kobiety do swojego ramienia.

- Jestem tutaj - powiedział cicho. - Wszystko będzie dobrze. Jestem z tobą. Nie martw

się o nic, wszystko się ułoży.

Mimo że zamknęła oczy, łzy ciekły jej po policzkach.

Cała jej praca poszła na marne! Jak wiele projektów uda jej się odtworzyć? Dlaczego nie

zawiozła ich do domu? Dlaczego zabrała je z biura Nicholasa? Tuż przed jej wyjazdem

dostarczono nowe bele materiału. Czy one też doszczętnie spłonęły? A wszystkie uszyte

już, ekskluzywne ubrania? Przecież to była cała wiosenna kolekcja. Pewnie i po niej

pozostał tylko popiół.

Objęła szyję Nicholasa ramionami i przylgnęła doń całym ciałem. Jego bliskość

powodowała, że czuła się trochę lepiej.

-

Dlaczego? - szepnęła.

-

Zawsze jest jakaś przyczyna, kochanie. Ja zdążyłem się już o tym przekonać, z czasem

ty także to zrozumiesz. Musisz się z tym pogodzić i spróbować znaleźć wyjście z trudnej

sytuacji. Jeżeli będzie trzeba, to zaczniesz od początku.

- Przytul mnie mocniej - szepnęła, przysuwając cię do mężczyzny.

- Jeżeli to zrobię, połamię ci kości - zażartował.

Podniósł się i przyciągnął kobietę do siebie tak blisko, że czuła każdą część jego ciała.

- Och, Nick, jak dobrze, że jesteś tutaj - szepnęła. - Nie myślałaś tak, wybierając się na

przejażdżkę. - Proszę cię, nie kłóćmy się teraz. Zupełnie nie mam nastroju do walki.

- Dlaczego ciągle mi docinasz, Keeno. Dlaczego uczepiłaś się „moich kobiet", jak

zwykłaś się wyrażać. Już nie pierwszy raz zdarzyło ci się robić te głupie uwagi - powie-

dział łagodnie.

Robiło się coraz bardziej niebezpiecznie. Wzruszyła ramionami. - Naprawdę? Nie

robiłam tego celowo.

- Chcesz powiedzieć, że robiłaś mi przykrość nieświadomie?

background image

Przez łzy spojrzała mu prosto w oczy i miała wrażenie, że nigdy przedtem nie

przyglądała mu się z bliska, Ostre rysy twarzy, prosty nos, głęboko osadzone, ciemne

oczy, zmysłowa linia ust. Kiedy ich spojrzenia spotkały się, przeszedł ją cudowny

dreszcz.

- Cała się trzęsiesz - mruknął cicho.

Faktycznie tak było. Pogrążyła się w smutku i rozpaczy, więc nie mogła zauważyć

tego wcześniej.

- Pocałował cię? - zapytał nagle, mrużąc oczy.

Potwierdziła skinieniem głowy, uciekając ze spojrzeniem.

Chłodny wzrok Nicholasa spoczął na jej rozpalonych ustach. -I jak było? Dobrze? Z

trudem łapała oddech.

-

Przyjemnie - odparła.

-

Czy to samo czujesz, kiedy ja cię całuję? Czy jest ci tylko przyjemnie?

-Nick... ogień...

-

Pod wpływem nieszczęścia ludzie robią różne niewybaczalne rzeczy - mruknął,

przyciskając na moment swoje usta do jej warg.

-

Nie wiedziałaś o tym. Obejmij mnie w pasie i przytul mocno.

Posłuchała polecenia bez słowa sprzeciwu i namiętnie oddała pocałunek. Czuła dotyk

jego potężnego ciała i bezwiednie jęknęła z rozkoszy.

- Wulkan - szepnął prosto w jej rozchylone usta. - Dobry Boże, drżysz pod wpływem

moich pocałunków. Czujesz moje ciało, Keeno? Czy wiesz, że ono tężeje, gdy cię

przytulam do siebie? Czy on reaguje podobnie? Czy mogłabyś nas ze sobą porównać?

Nieświadomie wbijała paznokcie w jego muskularne plecy Nie mogła już stanąć bliżej

niego. Poddała się czarowi pocałunków i słowa Nicholasa niemal nie docierały do jej uszu.

Jej usta z rozkoszą oddawały pieszczotę, spijały słodycz warg Nicholasa i ciągle błagały o

więcej, Ręce mężczyzny przesuwały się wzdłuż jej bioder. - Odpowiedz.

- Twoje pocałunki... doprowadzają mnie do szaleństwa - wyszeptała, wpatrując się w

jego gorące wargi. - Nick, nie przestawaj.

- Nie czas i miejsce po temu, lisiczko - odparł lakonicznie i pocałował ją jeszcze raz,

zanim podniósł głowę i westchnął ciężko. Jego oczy były zamglone, a pierś wznosiła się i

background image

opadała gwałtownie.

Wyciągnęła rękę i dotknęła jego foremnego torsu. Pod palcami poczuła miękkość

czerwonego materiału. - Nick!

- Chyba nie chcesz oddać mi się na podłodze? - szepnął z figlarnym błyskiem w

oczach.

Zarumieniła się i szybko opuściła głowę, żeby ukryć to przed Nicholasem.

- Najpierw interesy, malutka - mruknął, otaczając ją delikatnie ramieniem. - Muszę

jeszcze dzisiaj lecieć do Nowego Jorku. A ty, jeśli chcesz, możesz także zabrać się moim

odrzutowcem.

- Masz go tutaj?! - wykrzyknęła zdziwiona. - A gdzie, do diabła, mógłbym wylądować?

W ogródku pełnym różanych krzewów? - Zaśmiał się krótko. - Mark Segars przyleciał

dziś rano. Czeka na lotnisku.

- W takim razie, będzie lepiej, jeżeli zajmę się pakowaniem - mruknęła, wzdychając

ciężko, gdyż przypomniała sobie o eleganckim biurze, które pewnie było całe w zgli-

szczach. - Nick, nie wiesz, czy udało się cokolwiek ocalić?

- Ann udało się chwycić plik szkiców w momencie, gdy zaczęły zajmować się zasłony -

odpowiedział. - I kilka próbek. Ale kiedy przybyła straż pożarna było już za późno, by

uratować coś jeszcze. Zrobili wszystko by nie spalił się cały budynek. Jednak twoje biuro,

pomieszczenie dla szwaczek i pracownia zostały doszczętnie zniszczone Nie uratował się

nawet najmniejszy ścinek materiału

Pokiwała smutno głową. Zapewne rozpaczałaby bardziej, gdyby straciła rękę. W sercu

czuła tępe bolesne ukłucie żalu. Dzięki Bogu, ciągle mogła liczyć na Nicholsa. Podniosła

głowę i spojrzała na niego pozbawionym nadziei wzrokiem.

-

Pospiesz się - powiedział, popychając ją lekko w kierunku drzwi. - Wszystko będzie

dobrze. Zaufaj mi.

-

Zawsze to robię.

-

Czasami zbyt mocno - dodał sucho obserwując jak unika jego spojrzenia.

Dwie godziny później byli już w drodze do Nowego Jorku. Lecieli prywatnym

samolotem Nicholasa. Keena siedziała zatopiona w myślach. Jej ręka spoczywała w dużej,

ciepłej dłoni mężczyzny. Pomagało jej to stawić czoła przeciwnościom. On chyba także

background image

był zadowolony z tego zbliżenia, gdyż nie rozluźniał uścisku nawet wtedy gdy pił kawę

czy palił papierosa.

„Śmieszne - pomyślała - nigdy nie uważałam Nicholasa za faceta, który może cieszyć się

trzymaniem ręki kobiety".

-

Mam nadzieję, że Mandy zorientuje się że wyjechałam - mruknęła. - Nienawidzi, kiedy

zostawiam ją samą bez uprzedzenia.

-

Jestem pewien, że wszystko doskonale zorganizuje do chwili twojego przyjazdu.

Wiem. - Oparła głowę o jego szerokie ramię. - Och, Nick, tak się cieszę, że jesteś przy

mnie sama nigdy bym sobie z tym nie poradziła. - Lubię się tobą opiekować, panno

Niezależna - szepnął, przytulając twarz do jej włosów. - Oczywiście, jeżeli mi na to

pozwalasz. Dlaczego nie powiadomiłaś mnie o śmierci ojca?

- Byłeś taki zajęty - odparła wzdychając. - Nigdy nie byłem i nigdy nie będę zbyt zajęty,

kiedy mnie potrzebujesz. Bądź łaskawa zapisać sobie tę sentencję w widocznym miejscu i

odczytuj ją głośno przynajmniej dwa razy w tygodniu. Uśmiechnęła się smutno. -

Spróbuję. - Spojrzała na niego. - Nick, dlaczego jesteś dla mnie taki dobry? - zapytała

poważnie. - Zawsze, gdy coś mi nie idzie, zachowujesz się tak samo. Wiem, że nie

robisz tego, gdyż czujesz się odpowiedzialny za mnie jak ojciec za dziecko, ani też

dlatego, że mnie pożądasz, Zajrzał jej w oczy.

- Pragnę cię, w porządku? Wiesz o tym cholernie dobrze. Z trudem przełknęła ślinę. -

Nie wykluczam niczego. - Jesteś pewna?

Prześliznęła spojrzeniem po jego sylwetce. Miał na sobie szary krawat i białą jedwabną

koszulę. - Zawsze starasz się kierować moimi krokami. - Jej oddech był nieregularny.

Nie chciała odpowiadać na podchwytliwe pytania Nicholasa. -I nie bez powodu.

Zmusiła się do spojrzenia mu w oczy. - Chodzi o Jamesa? - zapytała, uśmiechając się

gorzko. -Nie tylko.

- Twoja obecność, rozmowa z tobą wpływa na mnie lepiej niż jakiekolwiek środki

uspokajające.

- Nie mam innego wyjścia. Przy tobie muszę zachowywać się w taki właśnie sposób.

Spróbuj teraz zasnąć zmęczona, mała dziewczynko. Ja się tobą zaopiekuję. Dopiero wtedy

poczuła, jak bardzo jest utrudzona i wyczerpana nerwowo. Powieki kleiły się i wiedziała,

background image

ż

e zaraz zapadnie w sen. Zdążyła pomyśleć jeszcze, że już od bardzo dawna nikt się o

nią nie troszczył.

Zatrzymali się przed apartamentem Keeny, który zwykła nazywać domem.

Mimo, że była to godzina szczytu i na ulicach panował ogromny ruch, Jimson doskonale

radził sobie za kierownicą.

Kobieta czuła się obco w eleganckim wnętrzu mieszkania. Białe zasłony w oknach,

miękkie, puszyste dywany n podłogach i wyściełane niebieskim pluszem meble. Brakowało

jej tu małomiasteczkowej atmosfery, brakowało rodzinnego domu.

- Co się dzieje? - zapytał Nicholas, który natychmiast wyczuł zmianę jej nastroju.

- Przeżywam szok kulturowy - mruknęła pod nosem.

Zaśmiał się cicho.

-

W ciągu kilku godzin zamieniłaś sielski spokój na wielkomiejski zgiełk. - Potrząsnął

głową. - Teraz możesz sobie wyobrazić, co czuję, gdy wracam do tego piekła po kilku

miesiącach pobytu za granicą. Zwłaszcza po wypoczynku na wyspach Bahama. Prawdę

mówiąc, jest to jedyne miejsce na ziemi, gdzie naprawdę potrafię zapomnieć o

cholernych interesach.

-

Jakoś nie mogę wyobrazić sobie ciebie wypoczywającego.

Przebrał się w niebieski, typowy dla biznesmena garnitur. Wyglądał zbyt

konwencjonalnie jak na człowieka nie przestrzegającego żadnych zasad.

- Dlaczego tak mi się przyglądasz, kochanie? – zapytał ściszonym głosem.

Natychmiast spojrzała w inną stronę.

-

Przepraszam.

-

Rozbierałaś mnie wzrokiem.

- Przestań wygadywać głupstwa! - oburzyła się. - Nigdy nie zapomnę, jak świdrowałaś

mnie wzrokiem zeszłej nocy. Mój Boże, twoje oczy były okrągłe jak spodki.

- Nicholas! - krzyknęła ostrzegawczo.

- Nic na to nie poradzę - odpowiedział z dziwnym błyskiem w ciemnych oczach i

uśmiechnął się łobuzersko. - Pięknie wyglądasz, jak się złościsz. Nie miała dość silnej

woli, by oderwać od niego oczy. Przyciągał ją jak magnes. Nie poruszył się nawet, a ona

dobrze wiedziała, że zaraz znajdzie się w jego objęciach. Tak bardzo chciała znowu

background image

poczuć dotyk jego ust, ciepło i siłę potężnego ciała. Na wspomnienie przeżywanych dzięki

Nicholasowi rozkoszy, przeszył ją cudowny dreszcz, a jej usta rozwarły się w pożądliwym

westchnieniu.

- Mój Boże, tak bardzo cię pragnę - wyszeptał chrapliwie. - Lepiej wyjdźmy stąd,

zanim przestanę nad sobą panować.

- Warto byłoby zobaczyć cię w takim stanie - powiedziała, spoglądając na niego

namiętnym wzrokiem.

- Staram się dać ci trochę czasu, głupiutka. A oprócz tego - roześmiał się krótko -

zostawiliśmy Jimsona w samochodzie. Myślisz, że wypada, abyśmy kazali czekać mu tak

długo? Jeszcze zrezygnuje z pracy, a gdzie ja znajdę drugiego takiego?

Wykrzywiła usta w nerwowym uśmiechu. Zawsze żartował, kiedy zamierzała wyznać mu

swoje najskrytsze uczucia. Miała wrażenie, że wiedział, co się z nią w takich

momentach dzieje i celowo otaczał się tą niezrozumiałą dla niej skorupą.

- Myślisz, że trudno byłoby ci znaleźć kogoś na jego miejsce? - Próbowała się

roześmiać.

- Wiesz przecież, że zdążyłem się już przywiązać do Jimsona. A poza tym jest

doskonałym kierowcą.

- Szkoda, że nie słyszy teraz twoich słów - powiedziała, kierując się w stronę drzwi.

- Często mu to powtarzam.

Zatrzymała się na chwilę i odwróciła głowę, by spojrzeć

mu w twarz.

- Nicholas, jeżeli nie uda mi się wywiązać ze wszystkich zobowiązań, załamię się i

będzie to koniec mojej kariery - wyrzuciła z siebie dręczące ją myśli.

Pogładził ją wierzchem dłoni po zaróżowionym policzku.

- Nie załamiesz się i nie zrezygnujesz z kariery. Już ja tego dopilnuję. Chodźmy,

kochanie. Musisz wreszcie zobaczyć, w jakim stanie znajduje się twoje biuro.

„Kochanie". Pozwoliła mu poprowadzić się korytarzem. Nie mogła się nadziwić, że

troska, jaką otaczał ją Nicholasa sprawiała jej ogromną przyjemność, a co ważniejsze - do-

dawała siły i odwagi. Nawet nie wiedziała, kiedy zapomniała o Jamesie Harrisie. Czuła

silny ucisk ręki Nicholasa na swoim ramieniu i tylko to w tej chwili miało dla niej

background image

znaczenie.

Ann Thompson, ciemnowłosa asystentka Keeny, próbowała posegregować ocalałe

szczątki projektów swojej pracodawczyni.

- Och, jesteście już! - zawołała, gdy wraz z Nicholasem pojawiła się w pokoju. -

Kochanie, doskonale wiem co czujesz! Tak mi przykro - powiedziała, podchodząc do

przybyłych.

Keena robiła wszystko co w jej mocy, by się nie rozpłakać.

- Trudno się mówi - mruknęła, mrugając szybko powiekami, nie pozwalając łzom płynąć

po policzkach. – Nie będzie łatwo, ale musimy przez to przejść. Czeka nas krótki przestój, ale

mam nadzieję, że szybko się pozbieramy.

-Ale tyle pracy poszło na marne- westchnęła Ann. -Zniszczyło się tyle przepięknych

ubrań. Tak niewiele zdołałam uratować. - Wskazała ręką na biurko, gdzie leżały

poukładane żałosne szczątki kilku sukien, jakieś paski, guziki i nadpalona spódnica.

W powietrzu unosił się jeszcze dym, stoły pokrywała gruba warstwa popiołu, a po

kątach walały się popalone skrawki materiału.

- Głowa do góry - odezwał się Nicholas. Włożył ręce głęboko w kieszenie i z

nieodgadnionym wyrazem twarzy rozglądał się dookoła. - Wypożyczę ci ludzi

i sprzęt.

Nie martw się już więcej o doprowadzenie do porządku tego miejsca. Jutro rano zjawią

się tu robotnicy: A jeśli potrzebne jest wam biuro, chętnie użyczę swojego.

-

Tu się na razie nie da pracować - powiedziała Ann, marszcząc nos. - Strasznie

czuć spalenizną. - Rozejrzała się po pokoju dla szwaczek. - Wysłałam dziewczęta do

domu, ale Faye ma przyjść jutro z samego rana. Wiesz, Keeno, najgorzej wygląda

pracownia.

-

Powiedz mi, jakie materiały są ci niezbędne i gdzie je kupić -

zwrócił się Nicholas

do Ann, - Postaram się załatwić to na jutrzejsze popołudnie.

- Och, gdybyś był taki dobry?! - wykrzyknęła rozentuzjazmowana Ann.

- Ja będę pracować w domu - odezwała się Keena. - Nicholas, dam ci kilka próbnych

wykrojów. Czy będziesz mógł mi dostarczyć po dwadzieścia tuzinów sukienek i spódnic

do końca tego tygodnia? Czy może osłabi to twoją produkcję?

- Myślę, że da się to zrobić. Dlaczego tylko po dwadzieścia tuzinów?

background image

- Ponieważ te ubrania są w zupełnie nowym stylu. Chcę najpierw wysłać je do kilku

ekskluzywnych butików i sprawdzić, jak się będą sprzedawać. Dopiero potem zajmę

się masową produkcją. Uśmiechnął się szeroko.

- Jesteś niezłą ekonomistką. Szybko się uczysz. Już ci kiedyś to mówiłem, prawda?

Potwierdziła skinieniem głowy.

-

Tak, zwłaszcza jeżeli uczę się od ciebie. A ty nie jesteś nowicjuszem w tej dziedzinie.

-

Ani w wielu innych - dodał z dziwnym błyskiem w ciemnych, głęboko osadzonych

oczach.

Zaśmiała się sztucznie, chcąc ukryć zmieszanie.

-

A co z ludźmi, którzy byli zatrudnieni w pracowni? -To pytanie w zasadzie nie zostało

skierowane do nikogo konkretnego.

-

Dam im pracę, dopóki znowu nie będziesz ich potrzebować. - Nicholas miał tę zaletę,

ż

e momentalnie potrafił rozwiązywać wszystkie problemy.

Uśmiechnęła się, czując że ubyło jej trochę zmartwień.

-

Czy teraz, gdy załatwiłaś już wszystkie najpilniejsze sprawy, możemy stąd wyjść? -

zapytał. - Mam jeszcze kilka własnych spraw.

-

Domyślam się - westchnęła i spojrzała w kierunku zniszczonej pracowni. - O Boże!

Dlaczego właśnie teraz musiało mnie to spotkać?

-

Strażacy powiedzieli, że ktoś nieświadomie zaprószył ogień. - Ann wzruszyła

ramionami. - Zresztą, kochanie, nie jest łatwo znaleźć przyczynę nieszczęścia.

-

Tak, to prawda. - Keena podniosła jeden ze swoich nadpalonych projektów i

przycisnęła go do piersi. - Kiedy przyjdzie Faye, poproś ją, żeby dostarczyła mi wykaz

cen które ustaliłyśmy dla wiosennej kolekcji. W razie potrzeby wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Ann skinęła głową i otarła spływającą po policzku łzę.

- Gdybym tylko wtedy była tutaj...

Keena otoczyła ją ramieniem.

- Mogę pogodzić się ze stratą tego wszystkiego, ale

nigdy nie wybaczyłabym sobie, gdyby tobie stało się coś złego. Cieszmy się, że nie

wydarzyło się nic gorszego. Ann wzruszyła wątłymi ramionami.

- Chyba masz rację. Całe szczęście, że jesteśmy ubezpieczeni.

background image

- O, właśnie... - zaczęła Keena.

- Zajmę się tym - przerwał jej zniecierpliwiony Nicholas. Cały ten bałagan zaczynał

go powoli denerwować. - Choźmy idźmy już, kochanie.

- Tak jest, wasza wysokość - powiedziała Keena, przeszywając go powłóczystym

spojrzeniem. Spojrzał na nią zmrużonymi oczyma.

- Małe impertynenckie stworzonko - mruknął.

- Nicholas, uważam że nie powinieneś mnie winić. Przecież to ty nauczyłeś mnie takiego

zachowania. – Odwróciła się, by pomachać stojącej w drzwiach Ann.

- Nie nauczyłem cię jeszcze wszystkiego - zachichotał. - Przesłała mu złośliwy

uśmiech.

- A masz taki zamiar?

- Porozmawiamy kiedyś o tym.

Ruszyli w stronę samochodu, a chłodny wiatr owiewał im twarze. - Jak już mówiłem,

mam do załatwienia kilka ważnych spraw. Podrzucę cię do domu w drodze do biura.

- Nick, dziękuję. - Była szczerze wzruszona i nie potrafiła opanować drżenia głosu. -

Może uda mi się kiedyś odwdzięczyć za to, co dla mnie zrobiłeś. - Nie jesteś mi nic

winna, Keeno. Ruszajmy, "Jest najbardziej zagadkowym człowiekiem, jakiego

spotkałam w życiu - pomyślała. - Chyba nigdy nie uda mi się go rozgryźć".

Następny tydzień przypominał jazdę na szybkiej karuzeli. Dni zamieniały się w noce,

noce w poranki, a Keena nie bardzo zdawała sobie sprawę z upływu czasu. Pracowała

niemal przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, robiąc krótkie przerwy na sen wtedy,

kiedy już naprawdę nie mogła utrzymać się na nogach.

ś

ywiła się wyłącznie owocami, ciasteczkami i wypijała ogromne ilości kawy. Godzina

po godzinie starała się odtworzyć w pamięci wszystko to, co zostało strawione przez

płomienie. Cały pokój był zarzucony kartkami papieru, skrawkami materiału,

długopisami, ołówkami i kawałkami kalki.

Nikt jej nie przeszkadzał. Wszyscy współpracownicy Keeny wiedzieli, że jej umysł jest

najbardziej twórczy wtedy, kiedy przebywa w samotności. Czasami Nicholas odważał się

zakłócić jej prywatność. Przynosił wtedy z chińskiej restauracji ulubione przysmaki Keeny.

Cieszył się, kiedy pochłaniała je z ogromnym apetytem. Pewnego ranka pojawił się już o

background image

siódmej rano i własnoręcznie przyrządził wyśmienite śniadanie z zakupionych wcześniej

produktów. Do mieszkania Keeny dostał się za pomocą własnego klucza i obudził śpiącą na

puszystym dywanie kobietę dopiero wtedy, kiedy pachnące śniadanie stało już na stole,

Keena była tak bardzo zmęczona i zdziwiona, że nawet nie potrafiła się gniewać za to

wtargnięcie.

- Nie jestem niemowlakiem! -protestowała, gdy Nicholas wkładał do jej ust świeże

truskawki.

Z uśmiechem przyglądał się pokrytej rumieńcem zażenowania twarzy kobiety.

- Nie - zgodził się. - Ale ty także czasami musisz być rozpieszczana. Jedz.

Ponownie otworzyła usta.

- Smaczne?

Uśmiechnęła się i podniosła głowę, by móc spojrzeć mu w oczy.

- Jesteś dla mnie taki dobry, Nicholas.

- Mam w tym ukryty cel - odparł, podając jej filiżankę kawy ze śmietanką. - Mam

zamiar wkrótce cię uwieść, a to dobre żarcie jest po to, żeby wprawić cię w dobry nastrój.

- Jak może ci się to udać, skoro zostałam uprzedzona o twoich zamiarach?

Jego oczy prześliznęły się po jedwabnym szlafroczku, przewiązanym w talii wąskim

paskiem. Potem jego wzrok spoczął na rąbku koszuli nocnej wystającej spod szlafroka

i przesunął się po nagich nogach.

- Och, chciałem zaczekać aż zaśniesz, a potem posiąść cię na dywanie. - Przecież

teraz leżę na dywanie - powiedziała, odstawiając filiżankę i układając się wygodniej. -

Ale jestem zbyt najedzona, żeby figlować.

Wyciągnął się tuż obok niej. Dzisiaj wyjątkowo nie był ubrany w garnitur, a miał na sobie

jasny sweter z wielbłądziej wełny i ciemne spodnie. Wyglądał dużo młodziej niż zazwyczaj

i Keena miała wrażenie, że jest zadowolony i wypoczęty. Czuła ciepło ciała Nicholasa i

bezwiednie powędrowała spojrzeniem do jego ust. Aż do bólu pragnęła, żeby ją dotknął,

ż

eby ją pocałował. Położył swe szerokie ramiona pod głową, przymknął oczy i uśmiechał

się błogo, Kobieta była niezadowolona, że tak wyraźnie ignoruje jej towarzystwo.

- Dobrze się składa, bo ja też ledwie się ruszam z przejedzenia. Napchałem się przed

wyjściem z domu.

background image

Keena przewróciła się na bok i przyglądała się profilowi mężczyzny.

- Nicholas, skąd pochodzisz? - zapytała nagle.

Pytanie musiało go zaskoczyć, gdyż upłynęło kilka długich sekund, zanim się

odezwał.

-

Z Charleston.

-

Ale nie masz charlestońskiego akcentu.

-

Już mi o tym mówiono.

-

Mieszkałeś w Atlancie, kiedy się poznaliśmy - przypomniała.

-

Nigdy nie spytałaś, czy właśnie tam jest mój prawdziwy dom. Skąd to nagłe

zainteresowanie?

Nie wiedziała. Roześmiała się cicho.

-

Jestem po prostu ciekawa, to wszystko.

-

Wynajmuję apartament w Atlancie, podobnie jak na Manhattanie i w wielu innych

miejscach. Ale moja rodzina pochodzi z Charleston. Do tej pory istnieje tam wspaniały dom

otoczony potężnymi dębami, a przez sam środek ogrodu przepływa rzeka Ashley.

Przyglądała się jego zamyślonej twarzy.

-

Czy... czy ty i twoja żona mieszkaliście tam?

-

Misty kochała to miejsce. Dopiero po jej śmierci przeprowadziłem się na stałe do

mojego biura w Atlancie. Nie mogłem tam mieszkać, wspomnienia nie dawały mi spokoju.

Postanowiłem więc trzymać się z daleka od Charleston i rodzinnego domu.

-

Jestem pewna, że wspomnienia dopadły cię i w Atlancie.

Uśmiechnął się, nie otwierając oczu.

-Tak, aż do dnia, gdy poznałem ciebie. Zieloną jak trawa i trzęsącą się ze

zdenerwowania. - Zachichotał. - Kiedy umarła Misty, nie było nikogo, z kim mógłbym o

niej porozmawiać. Wszyscy bali się nawet wspomnieć przy mnie jej imię. Byłaś jedyną

osobą, która odważyła się poruszyć ten temat.

- Musiałeś wtedy bardzo cierpieć. Pamiętam, jaki byłeś smutny. Czy nadal za nią

tęsknisz, Nicholas?

Odwrócił głowę i spojrzał na nią.

- Czasami. Coraz rzadziej. Ty pomagasz mi zapomnieć o wszystkim.

background image

- Ja? - zapytała zdziwiona.

- Rozjaśniłaś wszystkie ciemne zakątki mojego życia - powiedział żartobliwie - i od

nowa rozpaliłaś we mnie ogień pożądania.

Przeciągnęła się jak kociak przy ciepłym piecu. Przysunęła się bliżej Nicholasa i oparła

głowę na jego szerokiej piersi. Palcami lewej dłoni zaczęła gładzić miękką wełnę jego

swetra.

- Porozmawiaj ze mną jeszcze - mruknęła. - Opowiedz mi coś o swojej rodzinie. Czy

ktoś z twoich bliskich mieszka jeszcze w Charleston?

- Nikt, o kim musiałbym pamiętać. Moi rodzice nie żyją już od bardzo dawna. Keeno,

nie rób tego - dodał szybko, ściskając palce, którymi go dotykała.

Wiedziała, że to jej bliskość powodowała przyspieszone ruchy klatki piersiowej

mężczyzny. Poczuła się silna, mogąca wiele zdziałać, a co więcej, było jej bardzo przyjem-

nie.

- Psujesz mi zabawę - mruknęła. Napięcie kilku ostatnich dni, brak snu i jedzenia,

dawały o sobie znać. Była ogromnie zmęczona. Przytuliła się do niego mocniej i

westchnęła.

- Nicholas, myślę, że do jutra uda mi się wszystko uporządkować. Potem wracam do

Ashton.

Odetchnął głęboko, a Keena poczuła, jak sztywnieją jego mięśnie.

- Po co? Dla Harrisa?

- Dla siebie - odparła. Usiadła gwałtownie i odgarnęła spadające na oczy włosy. -

Nawet nie próbuj odwodzić mnie od tego. Podjęłam decyzję i nie chcę jej zmieniać.

Spojrzał na nią inaczej niż zwykle.

-

Twoim zdaniem, jak długo mogę pozostawać z dala od biura, zanim wszystko, co

stworzyłem zostanie zrujnowane? - zapytał nieprzyjemnym głosem.

-

Nie musisz ze mną jechać - odparła dokładnie takim samym tonem.

-

Cholera jasna! Pewnie, że nie muszę. Jeżeli uprzesz się, to bez względu na to czy będę

tam, czy nie, i tak wpadniesz w jego łapy.

-

A jeśli chcę w nie wpaść? - Owinęła się szczelniej szlafrokiem. - Nie jestem twoją

własnością.

background image

Powoli przesunął spojrzeniem po zgrabnej sylwetce Keeny, aż wreszcie jego wzrok

spoczął na delikatnych rysach jej twarzy.

- Czuję się za ciebie odpowiedzialny - powiedział wreszcie.

Zabolało. Nie potrafiła wytłumaczyć dlaczego, ale słowa Nicholasa ukłuły ją niczym

żą

dło.

- Dlaczego? - zapytała drżącymi ustami. – Ponieważ przez tyle długich lat nie

potrafiłam zapomnieć o tym mężczyźnie? Dlatego, że umiałam cię wtedy wysłuchać",

gdy nikt inny nie ośmielił zbliżyć się do ciebie? Dziękuję za troskę, panie Coleman, ale

proszę nie zawracać sobie głowy jakimiś zobowiązaniami w stosunku do mnie. Jestem w

stanie sama o siebie zadbać.

- A jak masz zamiar to zrobić? - zapytał z chłodną kurtuazją. - Kusząc

prowincjonalnego prawnika?

Oczy Keeny zabłysły złowrogim blaskiem.

- On nie jest prowincjonalnym prawnikiem! - wybuchła,

Podniósł się i sięgnął po papierosa.

-

Zamierzasz wyjść za niego za mąż? - zapytał bez ogródek, spoglądając na nią przez

smugę tytoniowego dymu. Przemierzał właśnie pokój w poszukiwaniu popielniczki.

- A jeśli nawet, to co ciebie to obchodzi? - Raniła go była zupełnie świadoma, że to

robi.

Zatrzymał się i strzepnął popiół do dużej, kwadratowej, ceramicznej popielniczki. Rzucił

jej nie wróżące nic dobrego spojrzenie, którego nie mogła nie zauważyć, nawet pomimo

dzielącej ich odległości. Wyprostował się i oparł o szafę.

"Jest taki ogromny, ciemny i straszny"- pomyślała bezwiednie Keena.

-No, dalej! Ulżyj sobie! Powiedz jeszcze coś więcej, a dowiesz się, dlaczego mnie to

obchodzi - ostrzegł ją cichym, głębokim głosem. Kobieta doskonale wiedziała, że jej

gość tłumi w sobie agresję. -Trzęsę się ze strachu, Nicholas.

Czuła, że w tej chwili stacją na wszystko. W dodatku ten mężczyzna doprowadzał ją

swoim zachowaniem do szału. Posławiła wszystko na jedne szalę. Zaryzykuje i albo wy-

gra, albo straci wszystko.

-Czy w ten sposób usidlasz swoje kobiety, Nicholas. - Groźbą?

background image

Zobaczyła furię w jego ciemnych oczach.

Zdusił dopiero co zapalonego papierosa w popielniczce ruszył prosto w jej kierunku.

Wyraz jego spiętej twarzy uwidaczniał chęć zemsty.

Rozdział szósty

Serce głucho dudniło jej w piersi, ale nie poruszyła się.

- Nie boję się ciebie! - powiedziała pewnym głosem, chociaż odczuwała ogromną chęć

ucieczki przed rozwścieczonym mężczyzną.

Nawet nie raczył jej odpowiedzieć. Jedną ręką objął ją za ramiona, a drugą ujął pod kolana.

Niósł ją, jakby nie ważyła więcej niż torebka warzyw. Kierował się w dół do holu.

-

Nicholas... - zaczęła nerwowo.

-

Zamknij się.

Pchnięciem ramienia otworzył drzwi jej sypialni. Przeszedł po ciemnoniebieskim

dywanie i niemal rzucił Keenę na wielobarwną narzutę przykrywającą jej królewskich

rozmiarów łóżko. Stał obok tylko przez chwilę potrzebną do zdjęcia swetra. Po chwili leżał

już przy niej. Próbowała się podnieść, ale silne ręce przytrzymały jej nadgarstki i

osadziły w miejscu. Puścił ją dopiero wtedy, gdy zobaczył panikę w pięknych, zielonych

oczach. Leżała teraz pozbawiona oddechu i nadziei, spoglądając lękliwie na mężczyznę.

- Nie jesteś już taka odważna, prawda, lisiczko? - zapytał nieprzyjemnym, wyrażającym

złość głosem. - No, kochanie, walcz ze mną. Dlaczego nagle przestałaś? Przecież

robiłaś to od dnia mego wyjazdu do Paryża.

Nerwowo oblizała usta.

- Nie rozumiem.

- Zachowujesz się jak mała dziewczynka, rzucająca kamieniami w chłopca, który jej się

bardzo podoba i wykrzykująca przy tym jego imię. Ona jeszcze nie wie, że kiedyś i tak

konieczna będzie konfrontacja. - Mimo, że głos Nicholasa był opanowany, jego oczy

błyszczały groźnie. -Przez cały ten czas starasz się zaciągnąć mnie do swojego łóżka. W

porządku, jestem tutaj. Co masz więc zamiar ze mną teraz zrobić? Zagryzła dolną wargę.

- Jeśli myślisz, że o to mi chodzi, to jesteś w wielkim błędzie - odparła drżącym głosem. -

background image

Jesteś zarozumiały... Pochylił się nad nią i zajrzał prosto w oczy. Jego ciepły oddech

owiewał twarz Keeny, a zmysłowe usta były tak blisko, że dotykały jej warg, gdy

mówił. Ciepło bijące z ciała Nicholasa niemal parzyło ją. Dziwiła się, że dźwiganie na sobie

ciężaru mężczyzny sprawia jej taką przyjemność, Więcej niż przyjemność. Było to

cudowne uczucie. Gwałtownie przewrócił się na plecy i pociągnął ją za sobą. Teraz on

rozkoszował się ciężarem jej zgrabnego ciała. Obie dłonie kobiety przycisnął do swej

nagiej, porośniętej gęstym, ciemnym włosem piersi. - Nie kłopocz się obrażaniem mnie

- wyszeptał. - Zresztą cała ta zabawa to twój pomysł. Ja tylko pozwoliłem ci się

poprowadzić, lisiczko.

Jego dotyk był uspokajający. Pragnęła tego od tak długiego czasu, a on teraz gotowy był

spełnić jej pragnienie. Jej ręka delikatnie dotykała jego potężnej piersi, palce błądziły wśród

porastających ją włosów. Nie mogła pogodzić się z myślą, że wszystkie uczucia

Nicholasa są rezultatem źle pojętej odpowiedzialności.

- Mój pomysł?! Jeśli kiedykolwiek chciałabym, byś kochał się ze mną...

Jego oczy pociemniały, a mięsień na policzku zadrgał nerwowo.

-

Właśnie - przerwał jej. - Zachowałabyś się tak, że klęczałbym u twoich stóp i błagał o

łaskę - dokończył za nią. - Mój Boże, dlaczego jesteś w tak paskudnym nastroju

dzisiejszego ranka?

-

A w jakim miałabym być, skoro ty... - zamilkła, spuszczając oczy.

-

Skoro ja co? - zapytał cicho. - Kontynuuj. Nie przerywaj sobie. Skoro ja co?

-

Nie musisz... czuć się za mnie odpowiedzialny - wydukała zdławionym głosem.

Klatka piersiowa Nicholasa podnosiła się i opadała powoli.

- A więc o to ci chodzi. - Odsunął z jej policzka kosmyk włosów. - Nie lubisz, żeby ktoś

się o ciebie troszczył?

Spojrzała mu w oczy, ale zaraz odwróciła wzrok.

-Nie jestem twoją własnością. Ja... nie lubię... nie chcę, żebyś traktował to jako

zobowiązanie. - Zagryzła wargę, gdyż łzy napłynęły jej do oczu.

Potężne palce Nicholasa delikatnie pieściły jej szyję.

- Robię to, co chcę robić. Co sprawia mi przyjemność, Keeno - odparł cichym,

łagodnym głosem. - Bardzo lubię troszczyć się o ciebie, kiedy tego potrzebujesz. Nigdy

background image

nie myślałem, że mam wobec ciebie jakieś zobowiązania. Zwłaszcza wobec ciebie.

Podniosła wzrok i spojrzała mu w oczy, ale znalazła tam tylko wyraz rozbawienia.

- Miałam wrażenie, że uważasz inaczej. Kręcisz się wokół mnie, bo jesteś przekonany, że

musisz to robić.

- Kręcę się wokół ciebie, ponieważ dobrze się czuję w twoim towarzystwie, ponieważ

potrafisz ze mną rozmawiać. Z moją pozycją i pieniędzmi jest cholernie trudno komuś

zaufać. Nie pomyślałaś o tym nigdy?

Przyglądała się nosowi mężczyzny. Miała wrażenie, że został kiedyś złamany. Nie

namyślając się wiele wyciągnęła rękę i dotknęła miejsca, gdzie widniało niemal niewido-

czne zgrubienie.

- Nie, nigdy. To znaczy nigdy nie myślałam o twoich pieniądzach. Nick, kiedy został

złamany twój nos?

- Podczas służby w marynarce - odrzekł. - Pamiątka mojego niezdyscyplinowania.

Nie chciałem wykonać do rozkazu. Dlaczego pytasz? Wzruszyła ramionami.

- Już kiedy cię poznałam, byłeś bardzo bogaty - wyjaśniła.

- To prawda - przyznał. - Ale ty nigdy nie prosiłaś mnie o nic. Nawet wtedy, kiedy miałaś

problemy ze spłacaniem swoich rachunków. Oczy Keeny rozszerzyły się ze zdziwienia. -

W jaki sposób się o tym dowiedziałeś? - Byłem ciekawy i zbierałem wszelkie

wiadomości na twój temat. Poruszyła się niespokojnie.

- Co jeszcze udało ci się odkryć? Uśmiechnął się. - To, że zbytnio ufasz ludziom.

Mam do ciebie słabość, lisiczko, dlatego za twoimi plecami rozprawiłem się z kilkoma

panami, którzy wydawali się interesować tobą, a których nikt nie uznałby za

dżentelmenów. Roześmiała się. - Zawsze robiłeś wszystko, żebym straciła co przystoj-

niejszych pracowników - zażartowała, przypominając sobie mężczyznę, któremu Nicholas

omal nie złamał szczęki. Westchnął ciężko. - Nawet nie wiesz, ile siwych włosów mnie to

kosztowało.

-

Spróbujmy odgadnąć, które osiwiały przeze mnie. Może ten? - Wyszukała jeden siwy

włos na zarośniętej piersi mężczyzny.

-

Między innymi. - Nerwowo przesunął dłońmi po jej plecach. - Keeno, chcę się z tobą

kochać.

background image

Dojrzała ogromne pożądanie w jego oczach i szybko zatrzepotała rzęsami. Miała

wrażenie, że już nigdy nie uda jej się złapać oddechu. Czuła, jak wzrasta między nimi napię-

cie.

-

Ale... nie chciałeś, kiedy sama ci to zaproponowałam - wyszeptała niepewnie.

-

Bałaś się mnie wtedy. Pamiętasz, jak zachowałaś się, kiedy ruszyłem w twoim

kierunku, by wziąć szlafrok. Byłaś gotowa wyłamać drzwi, byle tylko znaleźć się w bez-

piecznej odległości ode mnie. - Przesunął spojrzeniem po jej twarzy.- Dzisiaj także nie

wyglądasz dużo spokojniej, kochanie - dodał łagodnie. - Gdybyś tylko mogła zobaczyć

swoje oczy, gdy niosłem cię tutaj...

Z trudem przełknęła ślinę.

- Byłeś taki zły.

-A czego się spodziewałaś? Nie lubię mieć rywali. Zwłaszcza, jeżeli ma nim być ktoś taki,

jak James Harris. Uśmiechnęła się nieznacznie.

- A ja nie lubię, jeżeli ktoś mówi, że ma wobec mnie zobowiązania.

Objął ją mocniej.

- Nadal nie odpowiedziałaś na moją prośbę. Pragnę cię,

Spuściła wzrok i zaczęła przyglądać się masywnej piersi mężczyzny. Ona także go

pragnęła, ale nie była zaślepiona pożądaniem. Była świadoma konsekwencji, jakie może

przynieść chwila uniesienia. Była zmieszana, ogromnie zmieszana. Nie mogła sobie

wyobrazić, w jaki sposób mogłoby do tego dojść.

Podniósł kciukiem jej brodę i spojrzał prosto w iskrzące się oczy.

- Nie zamierzam wpędzić cię w ciążę, jeżeli tego się obawiasz.

Zaczerwieniła się po koniuszki uszu. Obserwował jej reakcję z niemałym

zdziwieniem.

- Z jakimi mężczyznami miałaś do czynienia? - zapytał, śmiejąc się sztucznie. - Na

Boga, nigdy nie rozmawiałaś z nimi o seksie?

- Nie miałam zbyt wielu okazji - przyznała otwarcie. -Zresztą, po co rozmawiać na

ten temat? Leniwie pocałował ją w usta, nie spodziewając się, że przyniesie mu to tak

cudowne doznania. Całował ją coraz namiętniej, delikatnie gładząc po plecach i

zsuwając szlafroczek z ramion.

background image

- Nick - szepnęła, drżąc pod wpływem dotyku jego gorących ust.

Ręce Nicholasa delikatnie pieściły piersi Keeny, a jej ciało tężało na skutek

pieszczoty.

- Z tobą czuję się jak niedoświadczony podrostek - wyszeptał jej do ucha. - Mój Boże,

starałem się dać ci odpowiednią ilość czasu, ale to wszystko dzieje się niezależnie ode

mnie.

Mimo to pieścił ją i całował z wprawą doświadczonego kochanka. Keena jeszcze nigdy

w życiu nie odczuwała takich emocji. Miała wrażenie, że płonie od środka.

- Och, Nick -jęknęła, gdy podniósł głowę, by zajrzeć jej w oczy.

Klatka piersiowa mężczyzny unosiła się, i opadała gwałtownie. Keena dotknęła Nicholasa

opuszkami palców i poczuła, że jego ciało zroszone jest potem. Przyglądał się jej z taką

ciekawością i pożądaniem, jakby nigdy dotąd nie miał okazji zobaczyć nagiej kobiety.

Spojrzenie było tak intensywne, że Keena drżała pod jego wpływem.

-

Nicholas - szepnęła.

-

Słucham, kochanie? - zapytał czule. Wyciągnęła dłoń i dotknęła jego poważnej,

niemal nigdy nie relaksującej się twarzy.

- Ja... ja chciałabym... być bliżej ciebie.

Delikatnie potarł policzkiem o jej dłoń.

- Tak? - mruknął. - Czy nie znajdujemy się dość blisko siebie?

Zsunął Keenę na materac i pochylił się nad nią, podpierając się na łokciach

- Nie - szepnęła, gdy zdołała uwolnić swe usta od pocałunku. - Chcę... czuć całego

ciebie, Nicholas - jęknęła, mając świadomość, że opiera się na niej całym swym cię

ż

arem.

Jej miękkie piersi zostały przygniecione twardym, muskularnym torsem mężczyzny.

Wyciągnęła ręce i przyciągnęła go bliżej siebie, jakby chciała, by już na zawsze stanowili

całość. Tak bardzo pragnęła zadowolić go, mogłaby dawać z siebie wszystko co najlepsze,

byleby tylko rozpalić w nim ogień podobny do tego, którym płonęło jej ciało i serce.

-

Chciałabym... żeby było ci dobrze ze mną - wyszeptała nieśmiało.

-

Jest mi dobrze - wyznał i pocałunkiem otworzył jej usta. - Mój Boże, twoje usta są tak

miękkie.

background image

Poruszyła się pod nim niespokojnie. Twarde skręcone włosy porastające tors mężczyzny

drażniły jej delikatnie ciało, przyprawiając o kolejne dreszcze rozkoszy.

- Nie jestem zbyt ciężki? - mruknął prosto w jej rozchylone usta.

- Nie - wyszeptała, spoglądając mu w oczy.

Nicholas językiem gładził jej górną wargę. Obserwował reakcje kobiety, jego ciemne

oczy były pełne pożądania ale i tajemnicy.

- Czy zawsze patrzysz na kobiety w taki sposób? - zapytała a zaniepokojona, przestając

na chwilę gładzić jego muskularne plecy.

- Tylko wtedy, kiedy tak cholernie ich pragnę i nie mogę zdobyć od lat. - Naparł na nią

mocniej, chcąc udowodnić", jak wielkie jest jego pożądanie. - Czujesz, jak bardzo cię

pragnę?

Z trudem łapała oddech, była pewna, że gdyby teraz musiała się podnieść, nie byłaby

w stanie utrzymać się na nogach. Miała wrażenie, że nigdy nie istnieli oddzielnie, że

zawsze stanowili jedność.

Pocałował ją ponownie. Przypomniała sobie, że w bardzo podobny sposób po raz

pierwszy całował ją w rollsie. Dotyk Nicholasa sprawiał, że jej ciało pragnęło coraz

więcej pieszczot Dopiero teraz dojrzewało w niej uczucie prawdziwego pożądania.

Usłyszała cichy, triumfujący śmiech i niechętnie podniosła

powieki. Nicholas zdjął z niej

porozpinaną już wcześniej koszulę nocną i odrzucił ją gdzieś na środek pokoju. Pod

wpływem dotyku jego rąk, jej ciało przeszyły miliony rozkosznie kłujących igiełek.

Nicholas położył się obok, by dobrze przyjrzeć się jej teraz już zupełnie nagiemu ciału. W

sypialni nie było zbyt ciepło, toteż rozgrzaną przez mężczyznę Keenę omiótł chłód.

Pożerał spojrzeniem każdy zakamarek jej ciała. Podążał wzrokiem wzdłuż długich,

zgrabnych nóg, zatrzymał na krągłych biodrach, a potem przesunął na szczupłą talię i

piersi. Nabrała pewności, że podobne zainteresowanie okazałby każdy mężczyzna będący

teraz na miejscu Nicholasa. Chociaż wtedy, wiele lat temu, James Harris zbyt

bardzo spieszył się z zaspokojeniem swojej żądzy, żeby rzucić choć przelotne spojrzenie

na ciało swojej partnerki. Wszystko stało się błyskawicznie i w rezultacie Keena wyniosłą

z

tego zbliżenia tylko upokorzenie, wstyd i zakłopotanie. Nie doznała ani odrobiny

przyjemności. Ale teraz było zupełnie inaczej. Nicholas wydawał się stworzony właśnie

background image

dla niej. Dziwiła się, że nie odkryła tego dużo wcześniej. Wiedziała, że dla niego nie

liczy się tylko jej ciało, że nie jest kochanką na jeden raz. Znaczyła dla niego bardzo wiele i

z łatwością odczytywała to w ciemnych, pożądliwie spoglądających na nią oczach

mężczyzny.

Pochylił się i dotknął ustami płaskiego brzucha Keeny, Powoli przesuwał się w górę, w

kierunku piersi, a rękoma głaskał gładką skórę. Pieścił kobietę w zupełnie nie znany jej

sposób, sprawiał, że jej ciało pozostawało drżące i głodne jego dotyku.

Wplotła palce we włosy Nicholasa i szarpała je delikatnie. Gdy podniósł głowę, by

zbadać wyraz zarumienionej twarzy Keeny, jej oczy były przymknięte.

- Nie wiesz, jak odwzajemnić moje pieszczoty, prawda? - zapytał zmienionym,

chrapliwym głosem, gdyż jego ciało aż pulsowało pożądaniem.

Dotknęła ust Nicholasa opuszkami palców i zdziwiła się, że i to sprawiło jej ogromną

przyjemność.

-

Odwzajemnić twoje pieszczoty? - wyszeptała. - Pragnę cię, Nick - dodała czule. -

Musisz przecież tego się domyślać.

-

Nie jesteś dziewicą - powiedział, ale zabrzmiało to jak pytanie.

-Nie.

- Cholera, a zachowujesz się jakbyś była – wyrzucił z siebie, podnosząc kciukiem jej

opuszczoną głowę. - Powiedziałem ci kiedyś, że nie ma to dla mnie żadnego znaczenia i

nadal tak twierdzę. Ale nie sprawiasz wrażenia kobiety, która ma jakiekolwiek

doświadczenie w tej dziedzinie. Powiedz, jak bardzo powinienem być ostrożny?

Westchnęła cicho.

- Pierwszy... i jedyny raz... byłam z Jamesem - wyznała zawstydzona. - To było

okropne... on spieszył się... i...

- głos Keeny załamał się.

- Mów dalej - ponaglił,

- Myślałam, że umrę ze wstydu i upokorzenia, kiedy zrozumiałam, że on nie ma

najmniejszego zamiaru ożenić się ze mną. Pragnął tylko zaspokoić swoją żądzę.

Powiedział, że kochać się ze mną... to tak, jakby kochać się z mężczyzną.

Nicholas nie odezwał się ani słowem. Spoglądał na nią, się tym razem z jego oczu nie

background image

mogła wyczytać żadnej myśli. Teraz już wiedział, jaką krzywdę wyrządził Keenie

Harris.

- Nie pogardzaj mną...

Przerażona własnymi słowami, Keena próbowała się bronić.

- Pogardzać tobą?! Na Boga, co ty wygadujesz?! - niemal wykrzyknął. Pochylił się i

ponownie pocałował ją w usta. - Czy zachowuję się, jakbym tobą pogardzał, głuptasku?

Łzy wolno spływały jej po policzkach. Keena przytuliła się mocno do Nicholasa, a on

posadził ją sobie na kolanach i próbował uspokoić. Dotyk jego rąk był ciepły i łagodził

wszelki ból. Przycisnęła usta do szyi mężczyzny. Było jej tak dobrze, gdy czuła jego

bliskość, jego zapach. - Nick - wyszeptała. - Słucham, kochanie?

Odsunęła się od niego i spojrzała w oczy.

- Kochaj mnie.

Odsunął z jej policzka niesforny kosmyk włosów. Wpatrywał się w jej usta z

ogromnym pożądaniem, ale nie zrobił żadnego gestu.

- Co teraz czujesz do Harrisa? - zapytał, a na twarzy Keeny odmalowało się

cierpienie.

-

Teraz? - powtórzyła niczym echo. - Ja... właściwie... nie wiem. - Zaczerwieniła się

gwałtownie.

-

Czy nie uważasz - powiedział łagodnie - że byłoby lepiej, gdybyś ustaliła swój

stosunek do niego, zanim posuniemy się dalej?

Wpatrywała się w jego oczy, chcąc znaleźć odpowiedz, na wszystkie nurtujące ją

pytania, ale tym razem ich wyraz był nieodgadniony.

- Nie pragniesz mnie? - zapytała wreszcie.

Chwycił jej dłoń i delikatnie, acz stanowczo przesunął w dół swego płaskiego brzucha.

Z nieznacznym uśmiechem na ustach obserwował, jak jej twarz oblewa się purpurą.

- Pragnę cię. Ale nie mam zamiaru zrobić nic więcej, dopóki nie odeślesz go do

przeszłości. Tam właśnie jest jego miejsce. Byłaś wtedy młodą dziewczyną, Keeno - dodał

poważnie. - Łudziłaś się, że Harris dąży cię szacunkiem, ale tak nie było. Wiem, że

wyrządził ci krzywdę, ale to wszystko wydarzyło się tak, dawno, że nie powinnaś już o

tym pamiętać. - Pochylił głowę i złożył na jej ustach długi i namiętny pocałunek.

background image

Uśmiechnął się czując, jak Keena rozchyla wargi w pragnieniu, by był on jeszcze głębszy.

- Przecież dla mnie i dla ciebie nie ma to żadnego znaczenia.

Kobieta gorliwie odwzajemniała pocałunki.

-

Nick... - próbowała coś powiedzieć, ale mężczyzna delikatnie przygryzł jej dolną

wargę.

-

Dlaczego powiedział, że kochać się z tobą, to tak jakby kochać się z mężczyzną? Byłaś

taka chuda?

- Miałam zbyt mały biust, jak na jego wymagania - wyjaśniła słabym głosem, w którym

bez trudu można było usłyszeć gorycz.

Nicholas spojrzał w dół na jej twarde, sprężyste piersi i delikatnie przesunął językiem

po czerwonych sutkach.

- Ty? - zaśmiał się cicho.

- Och, Nick. Oddychała z trudem, a jej głos i oczy wyrażały najgłębsze emocje.

Przylgnęła do niego całym ciałem, przytuliła policzek do szerokiej piersi. Czuła się

bezpiecznie w otaczających ją silnych ramionach. Było wspaniale, gdy duże dłonie

Nicholasa gładziły jej nagie plecy.

- Nienawidzę tego mówić - mruknął - ale nawet w moim wieku nie potrafię trzymać

rąk przy sobie, gdy na moich kolanach siedzi cudowna, naga brunetką. Może jednak

ubierzesz się, a ja w tym czasie przygotuję kawę.

- Wolałabym pofiglować z tobą w łóżku - szepnęła żartobliwie. - Mógłbyś nauczyć

mnie, jak należy cię pieścić.

Roześmiał się szczerze.

- Przy najbliższej sposobności. Wyswobodziła się z jego ramion i zsunęła się z

kolan na podłogę. Czuła się bardzo ważna i szanowana, kiedy Nicholas podał jej

szlafroczek.

- Ubierz się ładnie — poprosił, wciągając na siebie sweter i kierując się ku

drzwiom. - Zatrzymał się na chwilę, trzymając już rękę na klamce. - Następnym razem

nie kuś mnie w ten sposób, nawet jeżeli będziesz miała na sobie coś więcej niż

piżamę.

- Pochlebiasz mi, wiesz o tym? - mruknęła, wyjmując z szafy rajstopy i bluzkę.

background image

- Nie, kochanie - odrzekł cicho. - To nie pochlebstwo, to szczera prawda.

Zamknął za sobą drzwi, by pozwolić jej spokojnie się ubrać.

Pięć minut później usiadła się obok niego na sofie. Miała na sobie czarną, jedwabną

bluzkę i beżowe obcisłe dżinsy. Włosy były wyszczotkowane, delikatny makijaż zdobił

jej twarz, a oczy skierowała prosto na Nicholasa. Gwizdnął z aprobatą, gdy się jej

przyjrzał i powiedział:

.

- Nieźle wyglądasz.

Podał jej filiżankę kawy i objął ją potężnym ramieniem.

-

Powiedziałeś mi kiedyś, że lubisz połączenie czarnego koloru z beżowym - rzekła, nie

zastanawiając się nad tym, co mówi.

-

Na tobie, tak. - Upił łyk kawy, spoglądając na nią z nad krawędzi filiżanki. Ciągle czuję

w ustach twój smak -mruknął i uśmiechnął się widząc, że speszona Keena ucieka ze

spojrzeniem. - Panno oszukiwaczko - zachichotał -myślałem, że jesteś kobietą światową.

Oszalałem na twoim punkcie po awanturze, jaką zrobiłaś mi w dzień mojego wyjazdu do

Paryża. - Podniósł brwi w geście zdziwienia, widząc że Keenę zaszokowały te słowa. - Nie

chciałem ci dokuczać. Pamiętam tylko ten wzrok, którym mierzyłaś mnie w windzie.

Zastanawiałem się wtedy, czy zdołasz mi się oprzeć - mówił z rozbawieniem w głosie. -

To była tylko gra. Nie chodziło mi o nic więcej. A potem...

Zadzwonił telefon i Nicholasowi nie udało się dokończyć wypowiedzi. Keena podeszła

do aparatu, mając wrażenie, że jej nogi są z waty. Gra. Okrutna gra, której oboje powinni

się wstydzić. Na myśl, że w tej chwili Nicholas na pewno jej się przygląda, zrobiło jej się

słabo.

-

Hallo - odezwała się do słuchawki zmienionym głosem.

-

Czy mogę rozmawiać z panem Nicholasem Colemanem? - usłyszała kulturalny męski

głos.

Wyciągnęła słuchawkę w stronę Nicholasa, usiłując nie patrzeć mu w oczy.

- Do ciebie - powiedziała cicho.

Usiadła z powrotem na sofie i sięgnęła po filiżankę. Miała wrażenie, że nagle opuściły ją

wszelkie uczucia. Czuła się zupełnie pusta w środku. Niemal nie docierał do niej głęboki,

background image

raz ostry, a kiedy indziej pytający głos Nicholasa.

Wreszcie odwiesił słuchawkę i zwrócił się do niej.

-Na czym to ja skończyłem.

-Nieważne - odpowiedziała, obrzucając go lodowatym spojrzeniem. - Wychodzisz? Do

widzenia.

- Chciałbym ci coś jeszcze wyjaśnić - odezwał się ściszonym głosem.

- Jestem bardzo zajęta. Jutro rano zamierzam wyjechać do Ashton, a mam jeszcze

mnóstwo pracy do zrobienia. Zmrużył oczy.

- Przecież nie jedziesz tam sama. - Dlaczego sobie zawracasz tym głowę? - zapytała

wyniośle. - Gra jest skończona, Nicholas. Nie będę już więcej grała.

- Ani ja, kochanie - odrzekł czule, uśmiechając się do niej. - Nigdy więcej.

Spojrzała na niego, czując że znowu robi się jej gorąco. - Dziękuję za śniadanie. - Keena

usiłowała być chłodna i uprzejma.

Ruszył w stronę drzwi, ale przystanął w połowie drogi i obejrzał się. Pełnymi tęsknoty

oczyma popatrzył na jej zgrabną, szczupłą sylwetkę. - A może miałabyś ochotę

zobaczyć mój dom w drodze do Ashton? To pytanie zaskoczyło ją.

- Masz na myśli wyjazd do Charleston? Skinął twierdząco głową.

- Moglibyśmy zatrzymać się tam na kilka dni. Chciałbym

pokazać ci całą posiadłość.

Chciał naprawdę, żeby tam pojechała? A może pragnął odwiedzić duchy swoich bliskich,

a jej towarzystwo było potrzebne tylko po to, by pamięć o nich stała się łatwiejsza do

zniesienia. Keena przestała czuć się pewnie w towarzystwie tego mężczyzny. Ze

zdziwieniem uświadomiła sobie, że boi się Nicholasa.

- Keeno, nie będę już próbował zaciągnąć cię do łóżka -

powiedział łagodnie, - To już skończone.

Przypatrywała mu się przez chwilę, po czym skinęła głową.

-

W porządku.

-

Jimson pojawi się u ciebie o siódmej - powiedział i dodał, idąc do drzwi: - Chciałbym,

ż

ebyśmy wyruszyli wcześnie rano.

-

Dobrze, będę gotowa.

Na lotnisku w Charleston czekał na nich czarny, błyszczący lincoln, a tuż obok stał

background image

wysoki i dostojny Jimson.

-

Myślisz o wszystkim - pochwaliła Keena, kiedy znaleźli się na tylnym siedzeniu.

-

Muszę, kochanie - odparł. - Jimsonie, staraj się jechać do domu okrężną drogą. Chcę,

ż

eby panna Whitman zobaczyła choć część miasta.

-

Tak jest. Czy chciałby pan odwiedzić jakieś konkretne miejsca?

-

Jedź najpierw w dół Meeting Street, a potem skręć w Broad. Potem do Kościoła Św.

Filipa i Domu Piratów. Dzisiaj nie możemy sobie pozwolić na nic więcej.

-

Jest jeszcze kilka interesujących miejsc na East Boy i Tradd Street - przypomniał

Jimson.

-

Czas, Jimsonie - westchnął, rozsiadając się wygodniej - czas.

-

Tak jest - doszła ich cicha odpowiedź.

Keena spojrzała na Nicholasa pełnym wahania i bojaźni wzrokiem. Mężczyzna opuścił

powieki, jego twarz poorana była głębokimi bruzdami, a pod oczami widniały ciemne

cienie. Widziała Nicholasa już w różnym stanie, ale nigdy jeszcze nie wyglądał tak źle,

jak tego dnia.

-

Spałeś choć trochę zeszłej nocy? - zapytała miękko.

-

W ogóle - odparł. Podniósł powieki i zajrzał jej prosto w oczy. - A ty, Keeno?

Umknęła ze spojrzeniem, a jej twarz miała nieodgadniony wyraz.

- Nigdy nie przypuszczałam, że rośnie tu tak dużo palm - mruknęła, przyglądając się

zabytkowym budynkom znajdującym się po obu stronach ulicy. - Ile lat liczy Charle-

Założono go w 1670 roku - wyjaśnił Nicholas, patrząc w ślad za jej spojrzeniem.

Otaczały ich wspaniałe dzieła architektoniczne pochodzące z ubiegłych stuleci. - Ale

francuscy Hugenoci, którzy osiedlili się tu dobre piętnaście lat później, nadali styl temu

miastu. Mój przodek, St. Juliens, ufundował Manteau Gris. - Słucham? - mruknęła,

słysząc niezrozumiałe dla niej francuskie słowa. - To taki budynek otoczony ogromną

plantacją. Manteau Gris

znaczy Szara Peleryna, ale wszyscy mieszkańcy Charleston

używają oryginalnej nazwy - wyjaśnił. - Pierwszy dom został wybudowany w 1769 roku.

Spalono go podczas rewolucji, potem odbudowano, ale spłonął ponownie w czasie wojny

domowej. - Zaśmiał się cicho. -Pewnie oryginalne są tylko fundamenty.

- Kochasz to miasto, prawda? - zapytała Keena, oczyma wyobraźni widziała dzieje tego

background image

budynku.

- Bardzo. Im jestem starszy, tym częściej uświadamiam sobie, że tutaj tkwią moje

korzenie. Popatrz – wskazał głową w kierunku okna po jej stronie. - to Kościół pod

wezwaniem Świętego Michała. Najstarszy w tym mieście.

- Piękny.

- Jeżeli pojechalibyśmy w dół tą ulicą, dojechalibyśmy do miejsca nazywanego „South

of Broad". To najstarsza część miasta. Znajdujące się tam restauracje serwują słynną zupę

z krabów, przygotowaną z krabiej ikry, do której je się pieczone ostrygi i małe homary

podawane w specjalnym sosie. Będę musiał cię tam zabrać któregoś dnia. Jest

tu tyle interesujących miejsc, że można spędzić bez mała pół dnia na oglądaniu tego

wszystkiego,

-

Z przyjemnością odwiedzę jedną z tych specyficznych restauracji - powiedziała cicho,

uśmiechając się bardziej do samej siebie niż do swego kompana. - Nick, a co z Fort

Sumter i Battery?

-

Będziemy wracać tamtędy - zapewnił ją.

Jimson gwałtownie zakręcił w prawo, a kilka minut później w lewo. Dwie przecznice

dalej Nicholas poprosił go, by zwolnił.

-

To Kościół pod wezwaniem Świętego Filipa, a tuż obok stoi tak zwany Dom Piratów.

Kiedy byłem chłopcem, zbierały się tam szumowiny z całego miasta. - Oczy mężczyzny

zabłyszczały. -Plotki głoszą, że piraci spotykali się tam z najbogatszymi i powszechnie

szanowanymi kupcami z Charlestonu i wymieniali towary.

-

Skąd w Charleston wzięli się piraci? - zdziwiła się. -Myślałam, że żeglowali tylko w

pobliżu zachodnich Indii,

- Nie wiem. Mogę za to powiedzieć, że najgorszym z nich był Stede Bonnet.

Powieszono go w 1718 roku, a potem jego ciało spalono na bagnach w pobliżu Battcry,

Byli także piraci płci żeńskiej, na przykład piękna Anno Bonney, córka z nieprawego łoża

jednego z irlandzkich kupców. Wyszła za mąż za pirata o nazwisku James Bunney, ale po

niedługim czasie porzuciła go i zaciągnęła się na statek nazwany „Galico Jack Rackham".

Keena słuchała z szeroko otwartymi oczyma. -I co dalej? - dopytywała się.

-

W 1720 roku statek został złapany w okolicach Jamajki i całą załogę oddano pod sąd. -

background image

Zachichotał cicho, dostrzegając wyraz przerażenia na jej twarzy. - Może udało jej się zbiec -

mruknął i roześmiał się głośniej, gdyż Keena momentalnie rozpogodziła się.

-

Bardzo chciałabym wejść do środka tego budynku.

- Teraz jest to hotel - odparł, ale być może uda mi się zorganizować coś ciekawego,

gdy następnym razem będziesz odwiedzała Charleston. Objedź teraz East Bay i

Battery, Jimsonie - zwrócił się do kierowcy.

- Tak jest. Fort Sumter, umiejscowiony poza granicami portu, sprawiał wrażenie

bardzo spokojnego. Keena przyglądała mu się z ciekawością, kiedy jechali wzdłuż

Battery.

- Trudno mi uwierzyć, że kiedykolwiek toczyły się tu bitwy - powiedziała w

zamyśleniu.

- Charleston było miejscem nieustannych walk. W 1780 roku zdobyli go Brytyjczycy,

potem został bardzo zniszczony w czasie wojny domowej. Opierał się nawałnicom i

trzęsieniom ziemi i przetrwał po dziś dzień. Nieustępliwy,

dumny i niepodobny do żadnego z innych miast. Przypuszczam, że właśnie dlatego tak

bardzo jest mi bliski.

- Czy są tu organizowane wycieczki, dokładnie w celu zwiedzania miasta?

Potwierdził ruchem głowy.

- Każdej wiosny. Niestety, przyjechaliśmy kilka tygodni za wcześnie. Zobacz, a oto mój

dom. Manteau Gris. Wystarczyło jedno przelotne spojrzenie i Keena wiedziała, że

pokocha ten szary budynek całym sercem. Stał nieco na uboczu. Zdobiła go wspaniała

wieża, a otoczony był potężnymi dębami, drzewami magnolii, sosnami i ogromną ilością

krzewów. Keena pomyślała, że wspaniałe musi tu być w czasie kwitnienia. Ziemię

porastała pożółkła trawa. Budynek otaczał pomalowany na szaro płot.

- Fantastyczny. Dlaczego nie dodałeś, że ta historia dotyczy twojego domu? - Keena

była nad wyraz zachwycona.

- Pomyślałem, że w ten sposób wyda ci się bardziej atrakcyjny. - Kto o niego dba?

- Państwo Collinsowie. Robili to od czasów, gdy byłem jeszcze dzieckiem.

Zastanawiała się, dlaczego Nicholas ma zawsze nieustępliwy, poważny wyraz twarzy.

-

Jakoś trudno mi wyobrazić sobie ciebie jako nastolatka - mruknęła.

background image

-

Naprawdę?

-

Idę o zakład, że urodziłeś się już dorosły - powiedziała, uśmiechając się nieznacznie.

-

Tak właśnie powinno było się stać, gdyż moich rodziców nigdy nie było w domu.

Właściwie wychowywała mnie pani Collins.

-

A gdzie byli twoi rodzice?

- W Cannes, Szwajcarii, Rzymie, Paryżu. Wszędzie,

tylko nie tutaj. Cierpieli na alergię, którą były małe dzieci,

a przede wszystkim unikali mnie.

Mimo że jego słowa przepojone były cynizmem, Keena oczami duszy zobaczyła

samotnego, pozbawionego miłości, czarnowłosego chłopca, który każdą wolną chwilę spę-

dzał w porcie, przyglądając się przypływającym i odpływającym statkom i rozmyślał o

piratach.

Wahając, się delikatnie dotknęła palcami wierzchu jego spoczywającej na siedzeniu

dłoni.

Zesztywniał pod wpływem tego dotyku i spojrzał na Keenę ostro, ale jej zrobiło się tylko

jeszcze bardziej przykro.

Szybko odwróciła głowę, udając że jest zajęta oglądaniem domu. Była to wspaniała

budowla, ozdobiona długim portykiem na froncie, a do wejścia prowadziły kamienne

stopnie.

- W tym domu powinny mieszkać dzieci – powiedziała bezmyślnie.

Kiedy tylko Jimson przekręcił kluczyk w stacyjce, szarpnięciem otworzył drzwi. Wypadł,

nie zawracając sobie głowy otworzeniem drzwi po stronie Keeny. Wiedział, że zrobi to za

niego kierowca. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, jak bardzo musiały zranić go jej

słowa.

Przypomniała sobie poniewczasie, że on i jego żona nie mogli mieć dzieci. Nigdy nie

pomyślała, by zapytać go, dlaczego, pozostawał bezdzietny. Nigdy przedtem nie przytrafiło

się jej tak bardzo skrzywdzić człowieka, stuprocentowego mężczyznę, który nie mógł mieć

własnych synów ani u córek.

Wprawdzie przez cały czas chowała do niego urazę za wczorajsze zachowanie, ale nie

miała najmniejszego zamiaru odgrywać się, zwłaszcza w taki sposób. Nie bardzo

background image

wiedziała, co zrobić, jak się zachować, by Nicholas zapomniał o tym nietakcie. Jednak on

wyglądał tak imponująco i tak nieprzystępnie, że kobieta bała się odezwać nawet

słowem. Po raz pierwszy chciała zbliżyć się do niego psychicznie. Pragnęła stanowić część

jego życia.

Rozdział siódmy

Keena stała w milczeniu i dziwiła się własnym myślom. Pragnęła stanowić część jego

ż

ycia. Nigdy przedtem nic podobnego nie przyszło jej do głowy. Zawsze była niezależna,

nigdy nie potrzebowała nikogo i niczego. Wystarczało jej własne towarzystwo, a kariera

była najważniejszą rzeczą w życiu i pochłaniała wszystkie myśli i marzenia, Jednak teraz

odczuwała głęboką potrzebę posiadania czegoś więcej. Chciała mieć swojego mężczyznę,

który by ją kochał, wspierał i z którym mogłaby mieć dzieci.

Zeszłej nocy, leżąc samotnie w łóżku, doszła do wniosku, że Nicholas pragnie jej tylko

fizycznie. Powiedział, że nie zamierza już więcej grać, znowu będą przyjaciółmi, Tylko

przyjaciółmi, ponieważ on nie może zapomnieć o Misty, a do kobiet jest w stanie żywić

tylko pożądanie.

Weszła za Nicholasem na ganek, gdzie ruchliwa, wysoka kobieta wzięła go w objęcia. Tuż

za nią stał również wysoki i szczupły mężczyzna, który uśmiechał się serdecznie.

- Keeno, to Jesse Collins i jego żona, Maude. To oni opiekują się Manteau Gris - dokonał

prezentacji mężczyzna.

Drewniane podłogi były nieskazitelnie czyste, a spiralne schody, o których Nicholas

kiedyś wspominał, były naprawdę oszałamiające.

Podłogę głównego holu przykrywał puszysty perski dywan w kolorze kremowym,

niebieskim i bordowym. Po lewej stronie znajdowała się ogromna bawialnią, gdzie na

podłodze leżały drobne perskie dywaniki. Stylowe mahoniowe meble były wypolerowane i

błyszczały w promieniach wpadającego przez okno słońca.

- Czy te meble pochodzą z Zachodnich Indii? - zapytała cicho Keena, przesuwając

background image

wzrokiem po prześwietnych antykach, a zaraz potem skupiając się na dziełach malarstwa

wiszących na ścianach.

- Ma pani bystry wzrok, młoda damo - zaśmiała się pani Collins, a jej twarz przybrała

dobrotliwy, przyjacielski wyraz. - Ma pani rację. Pierwszy pan Coleman, który zakupił

Szarą Pelerynę - spojrzeniem przeprosiła Nicholasa za użycie oryginalnej wersji -

ożenił się z córką plantatora z Zachodnich Indii, a te meble były częścią jej wiana. Jeżeli

pani zechce, opowiem pani wiele interesujących historii na ten temat.

- Ale najpierw przynieś nam trochę kawy - poprosił Nicholas, uśmiechając się

ż

yczliwie. - To był bardzo długi ranek.

- A poprzedniego dnia z pewnością zapracowywał się pan na śmierć - powiedziała pani

Collins z naganą w głosie. - Jedyne, czego panu potrzeba, to spędzenie kilku tygodni

tutaj, żebym mogła odpowiednio o pana zadbać. Zrobię trochę kanapek, upiekłam też dla

was ciasto. Przypuszcza, że żadne z was nie jadło śniadania - powiedziawszy to, wyszła z

pokoju i zamknęła za sobą drzwi.

- Nigdy nie pozwolą mi wydorośleć - powiedział cicho, rozglądając się po pokoju

zupełnie tak samo, jak przed chwilą robiła to Keena. - Tęskniłem za tym domem.

Wpatrywała się w odziane w ciemnobrązowy garnitur, szerokie plecy Nicholasa.

- Przepraszam cię za to, co powiedziałam. Nie miałam

nic złego na myśli.

Spojrzał na nią z ukosa.

- Mogłabyś wreszcie przestać przepraszać - warknął.

Mój Boże, wszystko co robisz, robisz za późno. Wiesz zresztą, że nie działają na mnie

twoje docinki. Nigdy niedziałały.

Pozbawiona nadziei na załagodzenie stosunków, Keena wzruszyła ramionami.

- Nie chciałabym, żebyś pomyślał...

Oczy Nicholasa pociemniały.

-

To Misty nie mogła mieć dzieci - powiedział krótko. -Nie ja. Ręczę, że nawet w tym

wieku jestem cholernie płodny. Testy nie kłamią.

-

Poddałeś się testom? - zapytała cicho.

-

Musiałem - mruknął, przygładzając włosy nerwowym ruchem ręki - dla własnego

background image

spokoju. Musiałem wiedzieć.

Nie wiedziała, co powinna w takiej chwili powiedzieć, nie mogła znaleźć odpowiednich

słów. Dziecko z pewnością pomogłoby mu ukoić żal po stracie żony. Minęło

wprawdzie już sześć lat, ale Keena była przekonana, że Nicholas w ciągle bardzo kochał

Misty. Czy dlatego właśnie nie był w stanie zapanować nad sobą?

Wyjął z kieszeni pudełko papierosów i zapalił jednego.

„Kiedyś obiecywał, że rzuci palenie - pomyślała. - Jednak nie uwolnił się od nałogu,

nadal pali o wiele za dużo".

Spojrzała w kierunku okna.

- Czasami zastanawiałam się, dlaczego ty i Misty nie mieliście dzieci, to wszystko.

- Teraz już wiesz. Nie dlatego, że ich nie chciałem.

Wręcz przeciwnie, bardzo chciałem. Nadal chcę.

Podszedł do okna i zapatrzył się na ogołocone z liści gałęzie i szare zimowe niebo.

Keena wpatrywała się w podłogę. Mimowolnie znowu rozzłościła go. śałowała, że

zgodziła się na przyjazd tutaj. Ta wizyta kosztowała ją o wiele więcej niż mogła przypu-

szczać. Usłyszała westchnienie Nicholasa i poczuła bolesne ukłucie w okolicy serca. Byli

tutaj, sami, w jednym pokoju, dzieliło ich nie więcej niż piętnaście stóp odległości, a

jednak nie mogli się do siebie zbliżyć. Czy tak miała wyglądać droga prowadząca do jej

przyszłości? Czy stracili nawet przyjaźń, która kiedyś ich łączyła? Otworzyła usta, by

poinformować go, że chciałaby skrócić tę wizytę i jechać prosto do Ashton, ale zanim

zdążyła powiedzieć cokolwiek, do pokoju weszła pani Collins. Uśmiechała się radośnie,

dźwigając ciężką tacę, na której stał dzbanek z kawą, talerz kanapek i filiżanki.

- Proszę bardzo - powiedziała, ostrożnie stawiając tacę na stoliku. - Panie Nicku,

proszę postarać się, żeby ta młoda dama coś zjadła - poleciła, kierując się w stronę

drzwi. - Ona również mogłaby się trochę podtuczyć.

Keena spuściła oczy i zajęła się nalewaniem kawy do filiżanek. Były z bardzo starej,

pięknej, chińskiej porcelany, ozdobionej różowym ornamentem.

- Powinnaś czuć się zaszczycona - powiedział Nicholas, sadowiąc się wygodnie w

ogromnym fotelu. - Pani Collins używa tej zastawy tylko w wyjątkowych okazjach. -

Czuję się tak - zaśmiała się gorzko. - Zastanawiam się tylko, czy jestem godna takiego

background image

zaszczytu.

- Ty również potraktowałabyś w taki sposób pewne osoby Na przykład Harrisa, prawda?

- zapytał, a usta wykrzywił mu złośliwy uśmiech.

- Prawda - odparła sarkastycznie.

- Kiedy zamierzasz wydać to przyjęcie nad przyjęciami? - zapytał na pozór niedbale.

- Mandy miała dzisiaj rozesłać zaproszenia. Nie wiem, na kiedy zamówiła muzyków.

-

Doskonała organizacja. - Upił łyk kawy.

-

Nie wiem, czy zauważyłeś, że jestem kobietą biznesu -przypomniała chłodno.

-

Duży biznes, a bardzo mała kobietka.

Dopiła kawę nie pozwalając, by dostrzegł, jak bardzo zranił ją tymi słowami.

- Jak długo mamy tutaj zostać?

Odstawił na tacę pustą filiżankę.

-

Myślałem, że będziesz chciała obejrzeć kilka ciekawych miejsc - powiedział

gorzko.

-

Jeśli tylko znajdziesz trochę czasu, żeby mi je pokazać - Keena siliła się na

nadzwyczajną uprzejmość.

Niewiele rozmawiali, spacerując po pożółkłej trawie porastającej ogród. Każde z nich

udawało, że zajęte jest obserwowaniem okolicy. Podziwiali rozłożyste korony dębów,

wsłuchiwali się w szept rzeki i ocierali się o gałęzie młodych, niewysokich sosen.

-

Musi... tu być pięknie, gdy wszystko kwitnie - odezwała się wreszcie.

-

Jest. Azalie, kamelie, derenie, magnolie, róże. Wiosną i wczesnym latem stanowią

cudowną symfonię kolorów.

-

Czy twoja żona opiekowała się ogrodem?

-

Misty była zbyt delikatna do tego typu prac - odparł zwięźle, usiłując zajrzeć jej w

oczy. - Dlaczego robisz wszystko, by wskrzesić duchy z mojej przeszłości. Boisz się mnie?

Nie mam zamiaru ponownie cię usidlić!

-

Wiem. Gra jest skończona. To była przecież twoja decyzja. - Ku jej własnemu

przerażeniu, poczuła zbierające się w oczach łzy.

-

O mój Boże, Keeno! -jęknął, szybko podchodząc do niej.

background image

Złapał ją za ramiona i przycisnął mocno do siebie. Czuła przyspieszone bicie jego serca

na swojej piersi, mimo że oddzielało ich od siebie tyle warstw materiału.

-Możesz sobie wyobrazić, jak czułem się, kiedy powiedziałaś mi o wszystkim -

wyszeptał ochrypłym głosem, rozdmuchując jej włosy. - Mój Boże, kiedy

opuszczałem twój apartament miałem ochotę zabić Harrisa własnymi rękami. -

Westchnął ciężko. - Oczywiście, że nie spałem. Jak mógłbym zasnąć? Chciałem, żeby

nasze pierwsze zbliżenie było absolutnie idealne.

Łzy spływały jej strumieniami po policzkach. Teraz nawet nie próbowała ich

zahamować.

- Pragnę cię i wiesz o tym - wyszeptała drżącym głosem.

-Tak.

Podniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

- To było takie cudowne.

- Naprawdę?

Delikatnie przesunął palcem po jej wargach. - Nawet nie chcę sobie wyobrażać, o ile

cudowniej mogłoby być - szepnął. - Byłaś wspaniała, wypełniona pasją, pożądaniem i

chęcią dawania, moja najdroższa. Niemal doprowadziłaś mnie do szaleństwa. Ale po

tym wszystkim nie mogłem od ciebie wziąć tego, co chciałaś mi ofiarować...

Pamięć tamtych chwil sprawiła, że dreszcze znowu zaczęły wstrząsać jej ciałem.

Spojrzeniem powiedziała mu, jak wiele wtedy przeżyła.

- Pragnę cię - powtórzyła szeptem. - Ja także ciebie pragnę - odparł cicho - ale na

razie nie możemy posunąć się dalej. Ze złością uderzyła pięścią w jego szeroką pierś.

- Nicholas!

- Powiedz uczciwie, czy naprawdę uważasz, że jesteś przygotowana? - zapytał

ochryple.

Jej zielone oczy były szeroko otwarte i kryło się w nich zażenowanie. Potrząsnął ją

za ramiona.

- Keeno, seks pociąga za sobą pewien rodzaj odpowiedzialności - tłumaczył jej

łagodnie. - Czy myślałaś o jakimś zabezpieczeniu?

Poczuła się nagle bardzo młoda i niedoświadczona.

background image

-

Niezupełnie. Uśmiechnął się. -Zatem? Spojrzała na niego i zaraz

opuściła oczy.

-

Ty się tym zajmij. Zaśmiał się cicho. Jego oczy błyszczały.

- Przy tobie? W jaki sposób, do cholery, miałbym to zrobić? Kiedy wczoraj

opuszczałem twoją sypialnię, nie wiedziałem nawet, jak się nazywam. Nie wymagaj ode

mnie, żebym się kontrolował. Być może udałoby mi się to jakiś czas temu, ale na pewno

nie teraz.

Szarpała guzik jego koszuli.

- Czyż po dojrzałych mężczyznach nie oczekuje się, że będą bardziej doświadczeni,

panie Coleman?

Jego palce przesuwały się w dół szyi i zbliżały się w okolice piersi.

- Nie wtedy, gdy pragną oni kobiety tak, jak ja pragnę

ciebie - mruknął. - Dlaczego założyłaś biustonosz?

Serce biło jej jak oszalałe i z trudem łapała oddech. Jego palce sprawiały, że doznawała

cudownych odczuć, że traciła samokontrolę. Przymknęła oczy i powoli wbijała paznokcie

w kark mężczyzny.

- Spójrz na mnie - szepnął zdławionym głosem.

Podniosła w górę zamglone oczy, pozwalając by guzik

po guziku rozpinał jej bluzkę. Rozchyliła usta, chcąc ułatwić sobie oddychanie i nie czyniła

ż

adnego wysiłku, żeby go powstrzymać.

Ręce Nicholasa sięgnęły do tyłu, żeby odszukać zapięcie biustonosza, ale ona powoli

pokręciła głową.

- Jest z przodu - wyszeptała drżącym głosem, nie spuszczając oczu z jego twarzy.

- Lubisz być dotykana? -zapytał, gdy wreszcie odnalazł zapięcie.

- Tylko przez ciebie. Dłonie Nicholasa pieściły Keenę, przenosiły ją w zupełnie inny

ś

wiat Miała wrażenie, że unosi się w powietrzu. Zagryzła do krwi dolną wargę, gdyż miała

ochotę krzyczeć z rozkoszy. Mimowolnie przymknęła powieki.

- Kochana, najdroższa - szeptał, pochylając swą ciemną głowę. - Pocałuj mnie.

Uniosła twarz, a on natarł na jej usta z niepohamowanym pożądaniem. Ciało Keeny drżało

jak w gorączce, gdy równie gorliwie odwzajemniła jego pocałunek. Jeszcze nigdy dotąd

background image

nie włożyli w pieszczotę tyle uczucia, jeszcze nigdy nie przeżyli razem tylu emocji.

Wreszcie oderwali się od siebie i jeszcze przez długie sekundy mieli trudności ze

złapaniem oddechu.

Nicholas przesunął wzrok na jej nagie piersi. Przez cały czas nie przestawał jej pieścić, a

teraz pochylił się i zaczął ssać różowe, zesztywniałe sutki. Keena miała wrażenie, że jej

ciało płonie ogniem, którego już nigdy nie uda się ugasić.

-Musieliśmy chyba oboje postradać zmysły - szepnął, zapinając jej biustonosz, a zaraz

potem bluzkę. - Przecież możesz nabawić się zapalenia płuc.

- Czuję się tak cudownie, kiedy mnie dotykasz - powiedziała z ogromną czułością w

drżącym głosie. - Uwielbiam, gdy na mnie patrzysz, Nicholas. Nigdy nie pozwolę

ż

adnemu mężczyźnie, żeby dotykał mnie w ten sposób.

- Wiem o tym - powiedział łagodnie. - Keeno, jesteś najpiękniejszym stworzeniem,

jakie kiedykolwiek widziałem Mój Boże, najchętniej zacałowałbym cię na śmierć. -

Przysunął ją do siebie tak mocno, że miała problemy z oddychaniem. - Mógłbym kochać

się z tobą tu, na gołej ziemi -

wyznał. - O Boże, kobieto, czy wiesz, jak ja się męczę?

-

Wiem i tak mi przykro. - Delikatnie głaskała pochyloną głowę mężczyzny, próbując

uspokoić jego rozpalone ciało. - Nicholas, wiesz że możesz mnie mieć - szepnęła prosto

do jego ucha. - Teraz, tutaj, na stojąco, na leżąco, w jakikolwiek sposób tylko

zechcesz.

-

Tak, wiem - wyszeptał, a Keena zauważyła, że zdołał się nieco opanować. Uścisk jego

potężnych ramion zelżał nieznacznie. - Zawsze z chęcią oddawałaś mi wszystko, co miałaś

najlepszego, wszystko, czego tylko potrzebowałem Teraz podobnie jest z sercem, czyż nie

mam racji?

-

Zrobiłabym dla ciebie wszystko. Wszystko na świecie,

-

Dlaczego? - zapytał cicho i zapatrzył się w głębię jej oczu, czekając na odpowiedź.

Zamrugała powiekami, wyraźnie zmieszana jego pytaniem.

-

Ponieważ... zależy mi na tobie - odezwała się wreszcie. - Ponieważ jesteśmy

przyjaciółmi.

-

Czy naprawdę oddałabyś mi się dlatego, że jesteśmy przyjaciółmi?

-

Zawstydzasz mnie.

background image

-

Myślę, że zawstydzamy się nawzajem. - Pochylił się i delikatnie musnął jej wargi.

Potem zaśmiał się cicho i zapytał: - Wyobraź sobie, jak wyglądałaby twoja szykowna

garsonka, gdybyśmy kochali się tu, na ziemi. Zarumieniła się, ale nie odwróciła oczu.

-

Coś w stylu Hemingwaya - mruknęła.

-

Nie mamy tylko śpiwora.

-

W każdym razie ziemia, na pewno poruszyłaby się dla mnie. - Roześmiała się, by ukryć

zażenowanie.

-

Jestem przekonany, że dla mnie także. - Objął ją za ramiona, ponownie przytulił do

siebie i westchnął ciężko.

- Zorganizuj to cholerne przyjęcie, jeżeli tak bardzo ci na tym zależy, ale pamiętaj, że nie

będziesz miała Harrisa. Nie teraz.

Chcąc zirytować go dla zabawy, uśmiechnęła się szeroko i zapytała:

-Dlaczego nie? Jednak Nicholasowi daleko było do żartów.

- Ponieważ jesteś moja - odparł cicho. Przyglądała mu się z

zaciekawieniem.

-Nie rozumiem.

- Przypomnij mi, żebym ci to wyjaśnił, gdy doprowadzisz do końca tę swoją intrygę,

albo z niej zrezygnujesz -zbeształ ją łagodnie. - Jakie, do diabła, ma znaczenie to, co

wydarzyło się dziewięć lat temu, Keeno? To przeszłość, o której powinnaś zapomnieć,

włączając w to mężczyznę, bez którego, wydawało ci się, nie będziesz mogła żyć.

- Nick... - próbowała protestować słabym głosem. - Musimy żyć teraźniejszością.

Myślę jednak, że powinienem pozwolić ci samodzielnie dojść do tego wniosku.

Keena odeszła kawałek, a Nicholas zajął się zapalaniem papierosa.

Wpatrywała się w jego szerokie plecy, dopóki nie zorientowała się, że czeka, by się do

niego zbliżyła.

- Nie rozumiem - powtórzyła.

- Czego?

- Ty... pragniesz mnie, ale nie robisz nic w tym kierunku. Jesteśmy przyjaciółmi, ale w

zasadzie wcale nimi nie jesteśmy. Nick, czego ty ode mnie oczekujesz? Co chcesz, żebym

zrobiła?

background image

- Kochanie, zdziwiłabyś się, gdybym ci powiedział.

- Już jestem zdziwiona - mruknęła. - Mógłbyś mieć każdą kobietę, którą byś tylko

zapragnął...

- Jesteś jedyną kobietą, która nigdy nie chciała ani mnie - przerwał jej - ani moich

pieniędzy.

- Dlaczego tak uważasz?

Odwrócił się.

- Porozmawiamy o tym pewnego dnia, kochanie. Czeka na mnie jeszcze sporo pracy,

lepiej więc wracajmy do domu.

Po kilku wspaniałych dniach pojawili się wreszcie w Ashton. Mandy przywitała ją

pocałunkiem. W jednej chwili chciała opowiedzieć o wszystkim, co się wydarzyło pod jej

nieobecność. Paplała więc o wysłanych zaproszeniach, o rachunkach za dekorację, o

dowiezieniu odpowiedniej ilości żywności i o braku telefonów od niej.

Mówiłaby pewnie jeszcze dłużej, gdyby nie zauważyła potężnej sylwetki stojącego w

holu Nicholasa. Zaśmiała się tylko i pobiegła do kuchni.

- Masz ochotę na kawę? - zwróciła się do niego Keena.

Potrząsnął przecząco głową. Jego ręce tkwiły głęboko w kieszeniach. Gdy tak stał przy

drzwiach, wyglądał bardzo samotnie, zwłaszcza że jego oczy wyrażały ogromny żal i

smutek.

- Dlaczego nie przyniosłeś swoich walizek?

- Właśnie odesłałem je do Nowego Jorku – odparł i uśmiechnął się ponuro. - Nie

zostaję.

Powinna czuć się uszczęśliwiona. Powinna krzyczeć z radości i podskakiwać do góry

jak małe dziecko. Jednak zamiast tego odczuwała niepohamowaną potrzebę płaczu.

-Dlaczego?

-

Interesy, kochanie. Są rzeczy, których nie mógłbym załatwić, bawiąc tutaj. Czeka

mnie podpisanie umowy dotyczącej produkcji wyrobów dziewiarskich oraz doprowadzenie

do ponownego porozumienia, które tak lekkomyślnie zerwaliśmy w Chattanooga i wiele

innych spraw tego rodzaju.

-

Ale powiedziałeś...

background image

-

Wiem, co powiedziałem, Keeno. Jesteś dojrzałą kobietą. Nie mogę wciąż chronić cię

przed przeciwnościami życia, bez względu na to, jak bardzo bym chciał. Jest takie

uczucie, które nazywamy zaufaniem i ja mam zamiar mu się poddać. Nadszedł czas, żeby

cię opuścić. Nadszedł czas, żeby pozostawić cię samą.

Miała wrażenie, że jej serce zamieniło się w ciężki kamień.

- Nick, nie możesz przecież zrezygnować z przyjęcia -powiedziała płaczliwie.

Mężczyzna uśmiechnął się krzywo.

- Wyślij mi zaproszenie. Roześmiała się nerwowo. - Nick, nie jesteś już na mnie

zły, prawda? Nie chcesz w ten sposób się ze mną pożegnać...

Podszedł do niej i obejmując dłońmi talię Keeny przytulił ją mocno do siebie.

- My nigdy nie będziemy się żegnać. Nasze rozstania będą zawsze krótkotrwałe -

powiedział czule. - Będziesz mogła trochę odpocząć ode mnie. Ostatnio bardzo zbliżyliśmy

się do siebie, ale ty musisz być pewna swoich uczuć. Mówiłem już ci to kiedyś i teraz

powtarzam. Wypraw przyjęcie, jeżeli pozwoli ci to zapomnieć o Harrisie. Spędź z nim

tyle czasu, ile będzie ci potrzeba, ale nie możesz posuwać się za daleko, panno Niezależna

- przestrzegł ją, a w jego oczach dojrzała groźbę. - Wiem, że nie zrobisz tego, jeżeli mi

obiecasz. Dlatego chcę mieć twoje słowo.

- Mówisz tak, jakbym była twoją własnością - Keena z trudem wymawiała słowa.

- Należysz do mnie. Nie oddam cię żadnemu innemu mężczyźnie, dopóki nie upewnię

się, że dokonałaś słusznego wyboru. Dlatego musisz mi dać obietnicę. Teraz.

- W porządku - zgodziła się, nie bardzo wiedząc, dlaczego to robi. Skinął głową.

- Jeśli będziesz mnie potrzebować, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Dłonią wygładziła klapy jego marynarki, dopiero teraz uświadamiając sobie ból

rozstania.

-

Zadzwonisz do mnie? -Nie.

-

Dlaczego nie?

-

Będę zajęty. Nie zapomnij o zaproszeniu.

-

Dobrze, Nicholas. Bała się, że podczas tej rozłąki będzie cierpiała dużo bardziej niż

zwykle. Telefonował do niej nawet wtedy, kiedy wyjeżdżał za granicę.

background image

-

Dlaczego się smucisz? Nie chcę widzieć tej smutnej miny. Uśmiechnij się do mnie.

Podniosła na niego swe posmutniałe oczy.

- Nie bardzo mam ochotę na śmiech. Będę za tobą tęsknić.

Uważnie spojrzał jej w twarz.

-

Mam taką nadzieję - mruknął.

-

Pocałujesz mnie na pożegnanie?

-

Jeśli chcesz, żebym to zrobił.

-

Nigdy nie myślałam, że zechcesz poddać mnie takiej próbie.

Zaśmiał się cicho. Keena zamknęła oczy i czekając, aż obejmą ją silne ramiona

Nicholasa, uśmiechnęła się łagodnie. Chwilę później usłyszała skrzypnięcie otwieranych

drzwi.

Zszokowana otworzyła oczy, ale nie obejrzała się za siebie. Słyszała, że zamknął

drzwi.

- Nick - szepnęła pełnym bólu głosem.

Ruszyła za nim, ale był już na dole. Zanim zdążyła zbiec po schodach, Nicholas zapuszczał

właśnie silnik samochodu.

Skrzyżowała ręce na piersiach. Nie rozumiała ani siebie, ani Nicholasa, wiedziała tylko,

ż

e bardzo cierpi. Czuła się samotna i opuszczona, a tego uczucia nie doznała już od

lat. Była zupełnie bezradna, nie wiedziała, w jaki sposób uda jej się przeżyć bez Nicholasa

te kilkanaście dni. A jeżeli miało być to rozstanie na zawsze? Może wszystkie te słowa o

przysłaniu zaproszenia na przyjęcie i sprawdzianie uczuć były tylko pustymi frazesami?

Och, Nicholas!

Rozdział ósmy

W ciągu sześciu lat ich znajomości nigdy nie rozstawali się z Nicholasem na tak długo.

A teraz nawet do niej nie telefonował. Dni mijały, a ona usychała z tęsknoty niczym kwiat

background image

bez wody.

James dotrzymywał jej towarzystwa dwa czy trzy razy w tygodniu, ale nie spostrzegł,

ż

e Keena stała się mniej komunikatywna. Zresztą, większą przyjemność sprawiało mu

mówienie niż słuchanie i nie znał Keeny na tyle dobrze, by zorientować się, że dzieje się

z nią coś złego.

Kiedy czuła się samotna, próbowała dodzwonić się do Nicholasa. Jednak w domu nigdy

nie mogła go zastać, a w biurze poinformowano ją, że jest w rozjazdach i nie zostawił dla niej

ż

adnej wiadomości. Czy po tylu latach przyjaźni Nicholas naprawdę zapomniał o niej? Czy

przestał się nią interesować?

- Ostatnio bardzo często widujesz się z Harrisem - skomentowała Mandy, kiedy Keena

czekała na Jamesa.

Keena tylko wzruszyła ramionami, poprawiając jasnozieloną jedwabną sukienkę, którą

założyła specjalnie na tę okazję. Była prosto skrojona, ale dość elegancka, by pokazać się w

niej w najlepszej restauracji w Ashton.

- Nick się tym nie przejmuje - powiedziała gorzko. -

Przez trzy tygodnie ani razu nie pofatygował się, by zatelefonować! Przyjęcie ma odbyć się

w piątkowy wieczór. Zostały tylko dwa dni - dodała.

-Dostał zaproszenie - mruknęła Mandy. - śeby mieć pewność, wysłałam je

osobiście. - On nie przyjedzie.

- Nie liczyłabym na to. - Pokojówka z podziwem w oczach popatrzyła na Keenę. -

Ś

licznie wyglądasz. Czy pan Harris docenia twoje starania? Roześmiała się cicho.

- Docenia tylko te starania, które tyczą się namowy Nicholasa do kupna jego fabryki.

To wszystko. On jest miłym mężczyzną, Mandy. Może trochę nieszczerym i dziecinnym,

ale w gruncie rzeczy bardzo miłym.

-Tylko tyle? Keena westchnęła.

- Tak. Czyż to nie smutne? Przez tyle lat nie mogłam się doczekać, by wrócić do Ashton i

odegrać się na Jamesie oraz jego przyjaciołach za wszystkie przykrości, jakich od nich

doznałam. I wiesz co? Nicholas miał rację. Najbardziej pociąga mnie w Jamesie to, że nie

mogłam go mieć dziewięć lat temu. Przecież to wydaje się niewiarygodne.

- A co z Nicholasem? - zapytała łagodnie Mandy. Keena nerwowo skubała palcami

background image

rąbek sukienki.

- Nie obchodzę go wcale.

- Nie wolno zamykać dzikiego ptaka w klatce - powiedziała zagadkowo. - Trzeba go

wypuścić i mieć nadzieję, że powróci. Keena spojrzała na nią ze zdziwieniem.

- Nie wypiłaś czasem za dużo? Zadźwięczał dzwonek u drzwi, a Keena narzuciła na

ramiona czerwoną kurtkę z lisa i pobiegła je otworzyć.

„Nicholas bardzo lubił wymyślne i nietypowe stroje" -pomyślała gorzko.

Pogładziła kołnierz kurtki i przypomniała sobie, jak ostatnio zwykł ją nazywać. Otuliła się

szczelniej futrem i oczami wyobraźni zobaczyła siebie w nagich ramionach Nicholasa.

Niemal czuła przyciśnięte do siebie jego muskularne, wspaniałe ciało. Pragnęła go

jeszcze bardziej niż przedtem. Pragnęła go pod każdym względem.

* * *

- Jesteś dziś bardzo cicha - powiedział James, kiedy kończyli deser i dopijali drugą

filiżankę kawy ze śmietanką.

Keena uśmiechnęła się przepraszająco.

-

Jestem zmęczona. Wiesz, te wszystkie przygotowania do przyjęcia...

-

Och, tak. - Rozparł się wygodnie na krześle i uśmiechnął. Wyglądał nadzwyczaj

elegancko. - Wszyscy mówią. tylko o tym. Wyobraź sobie, sławna projektantka mody w

towarzystwie szaraków z Ashton. A do tego jej wielcy nowojorscy przyjaciele. -

Uśmiechnął się szeroko. - Słyszałem, że zaprosiłaś nawet kilka gwiazd Brodwayu.

-

Masz rację - roześmiała się. - Zaprosiłam Betty Sims i Jacka Jacksona - przyznała,

wymieniając nazwiska dwu sławnych aktorów, którzy byli zarówno jej najlepszymi

klientami, jak i przyjaciółmi. - Nie wspominając już o Dempie Cashleyu.

-

Cashley? Czy to ten aktor, który grał...

-

Ten sam - odparła. - Mam nadzieję, że będzie to królewskie przyjęcie.

-

Musiało cię to kosztować fortunę! - niemal krzyknął, a Keena miała wrażenie, że widzi

w jego oczach jednodolarówki.

Rozparła się na krześle i wzruszyła niedbale ramionami.

- Mogę sobie na to pozwolić - mruknęła.

- Właśnie słyszę. I widzę. - Wykrzywił usta w grymasie, który

background image

najprawdopodobniej miał oznaczać uśmiech. - Osiągnęłaś niewiarygodny sukces. W

ciągu dziewięciu krótkich lat znalazłaś się na topie.

- Zapomniałeś o tej drobnej ilości pracy, którą włożyłam w moją karierę. Potrząsnął

głową.

- Nikt z naszego miasteczka nie pomyślał nawet, że coś takiego może cię

spotkać - westchnął. - Zwłaszcza ja. Kiedy przypomnę sobie, jakie okropności o

tobie wygadywałem...

- Pamiętam - powiedziała dużo nieprzyjemniej niż zazwyczaj. - Powiedziałeś, że

nie należę do tej samej kategorii ludzi, co ty i twoi przyjaciele, a twoja matka będzie

zgorszona widząc mnie w waszym domu. Stałam w kącie pokoju i doskonale

słyszałam, co wtedy mówiłeś. Wydawał się całkowicie zszokowany.

- Nie słyszałaś dalszego ciągu? - zapytał cicho. Spojrzała na niego.

- Jakiego dalszego ciągu?

- Powiedziałem, że moja matka jest straszliwą snobką i że jeżeli usłyszysz od niej

coś przykrego postaram się, by miała w domu piekło.

Nie wierzyła własnym uszom. - Ale powiedziałeś także te okropne rzeczy o

kochaniu się ze mną...

- Byłem wściekły na Larrego za to, że patrzy na ciebie w taki sposób - odparł

chłodno. - Chciałem osobiście zaprosić cię na przyjęcie, ale nie byłem pewny, czy

przyjdziesz. Wiesz, jestem kilka lat starszy od ciebie i zaproszeni goście byli w

moim wieku... - Uśmiechnął się. - Przyznam, że przedtem nie traktowałem cię

poważnie. Byłaś tak słodko naiwna, że dużą przyjemność sprawiało mi dokuczanie

tobie i włóczenie po różnych odosobnionych miejscach. Ale od czasu tej nocy w

apartamencie Jacka wszystko się zmieniło. Wtedy zacząłem myśleć o tobie serio. -

Zamilkł na chwilę. - Wiesz, że nasz związek nie miałby najmniejszego sensu. Moja matka

zniszczyłaby ciebie, a ja nie byłem jeszcze finansowo niezależny. To wszystko wyglądało

wtedy beznadziejnie i ja wiedziałem o tym. Dlatego przerwałem ten romans. A to przyjęcie

przyspieszyło bieg wydarzeń. Wyjechałaś z miasta, zanim zdążyłem ci cokolwiek

wyjaśnić. - James wyglądał jak człowiek zupełnie zbity z tropu. - Szczerze mówiąc, to

byłem zadowolony, że tak postąpiłaś. Byłem przerażony tym, co się stało.

background image

-

Nigdy nawet nie marzyłam, że usłyszę prawdę z twoich ust- mruknęła, zaglądając

w jego niebieskie oczy.

-

Ale tak się złożyło, że usłyszałaś - powiedział bardzo cicho. - Jesteśmy teraz

starsi, bardziej dojrzali. Moglibyśmy zacząć wszystko od początku. Nikt już nie

będzie nam przeszkadzał.

„A więc o to właśnie ci chodzi" - powiedziała do siebie w myślach, ale głośno nie

odezwała się ani słowem, tylko uśmiechnęła się do Jamesa.

Nie mogła mu powiedzieć, że mężczyzna, z którym jadła obiad w restauracji, nie byłby w

stanie zająć miejsca młodego chłopaka, którego kochała jako nastolatka. A właściwie,

którym była zauroczona. Miłość nigdy się nie kończy, a to uczucie dawno przeminęło.

Nicholas miał zupełną rację. Nicholas...

- Co powiedziałabyś na staromodny pierścionek zaręczynowy?

Zamyśliła się, zanim dała mu odpowiedź.

- Darzę cię ogromną sympatią - zaczęła. - Lubię przebywać w twoim towarzystwie, jestem

wdzięczna, że powiedziałeś mi prawdę. Pamiętaj jednak, że teraz jesteśmy zupełnie

innymi ludźmi. Bardzo się zmieniłam, James, i nie będę usatysfakcjonowana tym, co

możesz mi zaofiarować. Nie jestem już naiwną osiemnastolatką - zakończyła smutno.

Dorosłam.

Uśmiechnął się żałośnie.

- Szkoda, ale ja również - mruknął. - Byłaś taką śliczną mała dziewczynką. Gdyby

tylko...

- Smutne słowa, przyjacielu. - Impulsywnie dotknęła jego ręki i uśmiechnęła się. -

Naprawdę bardzo cię lubię.

James uśmiechnął się także. - Nie przypuszczałem, że jesteś takim dobrym człowie-

kiem. Masz ochotę na następną filiżankę kawy?

Potwierdziła ruchem głowy. Wszystko jej ułatwił. Odetchnęła z ulgą.

- Masz taki śliczny uśmiech - powiedział zwyczajnie. -Zawsze miałaś. - Skinął ręką na

kelnera.

Wreszcie nadszedł czas przyjęcia. Keena zaprojektowała sobie nadzwyczajny strój na tę

okazję. Była to błękitna sukienka z szeroką spódnicą obramowaną złotą lamówką i

background image

obcisłym stanikiem bez ramiączek. Na nagich ramionach miała narzuconą piękną futrzaną

etolę, która z pewnością kosztowała majątek. Krótko mówiąc, gospodyni przyjęcia

wyglądała jak królowa.

Jednak jej myśli w niczym nie przypominały ani jej wyglądu, ani sukni. Cały czas

zastanawiała się, czy Nicholas zechce zaszczycić swą obecnością tę małą uroczystość. Na

samą myśl, że zobaczy go znowu, że znajdzie się w jego ramionach, serce jak oszalałe

waliło jej w piersi. Tęskniła za nim ogromnie. Nigdy nawet nie przypuszczała, że można

tak bardzo tęsknić za drugim człowiekiem. Zastanawiała się, jak zdoła przetrwać ten

wieczór, jeżeli on się nie pojawi.

Zrobiła wejście, gdy zgromadziła się już ponad połowa gości. Dom wypełniony był

dźwiękami muzyki i śmiechem. Nowojorska elita zmieszała się z małomiasteczkową

społecznością. Gwiazdy Broadwayu miło gawędziły z gospodyniami i robotnikami z

fabryki. Wszyscy wydawali bawić się doskonale.

James stał na pierwszym stopniu, kiedy pojawiła się na półpiętrze. Uśmiechał się

aprobująco. Jednak Keena nie zaszczyciła go nawet spojrzeniem. Rozglądała się w po-

szukiwaniu górującej nad wszystkimi ciemnej głowy. Bardzo chciała zobaczyć wysokiego

mężczyznę w eleganckim, wieczorowym stroju. Niestety nadaremnie. Nicholas nie

przybył.

- Dlaczego jesteś taka ponura? - zapytał złośliwie James.

- Wyglądasz cudownie, przejrzyj się tylko w lustrach.

Nie powiedziała mu, że w ogóle jej to nie obchodzi. Humor nie poprawił się Keenie

nawet wtedy, gdy zobaczyła wpatrzone w siebie z zachwytem i zazdrością zarazem oczy

jednej z najbardziej nielubianych koleżanek ze szkoły średniej. Nagle cała przeszłość

przestała się liczyć. Ważna była tylko jedna osoba - Nicholas.

Zadowolona była z zespołu, który wynalazła Mandy, Sześciu młodych chłopców grało

wszystkie kawałki, które Keena słyszała w najlepszych nowojorskich restauracjach.

Nieświadomie zwracała dużo większą uwagę na muzykę niż na partnerów. Większość z

tańczących z nią mężczyzn najchętniej gruchałoby opowieści o drodze do jej sukcesu, a

tym tematem była już bardzo znudzona.

James wybawił ją z objęć kiepskiego tancerza, który bezustannie deptał jej po palcach.

background image

-

Dzięki - mruknęła słabym głosem. - Moje stopy były poważnie zagrożone.

-

Cała przyjemność po mojej stronie. - Z uwagą przyglądał się jej twarzy. - Keeno,

wydajesz się przygnębiona dzisiaj. Mógłbym ci jakoś pomóc?

"Pod warunkiem, że zmienisz się w wysokiego, ciemnookiego i ciemnowłosego

mężczyznę" - pomyślała, ale nie odezwała się ani słowem.

Uśmiechnęła się tylko i potrząsnęła głową. - Jestem po prostu zmęczona - skłamała. -

Trudno jest doglądać interesu w Nowym Jorku, gdy przebywa się w Ashton. Mam

nadzieję, że udało mi się pozałatwiać wszystkie najważniejsze sprawy i będę mogła

wreszcie trochę odpocząć.

Będzie mogła odpocząć?! Przyjęcie trwało już od dwóch godzin, a Nicholasa ciągle nie

było.

Wzięła z tacy od przechodzącego kelnera kolejną szklankę whisky z wodą sodową i

opróżniła ją dwoma potężnymi łykami. Upłynęło już dość dużo czasu, od kiedy tak dużo

piła, ale nie zastanawiała się teraz nad tym. Cieszyła się, że po wypiciu trunku poczuła się

znacznie lepiej.

Nie wiadomo kiedy znalazła się znowu w ramionach Jamesa. Nie sprzeciwiła się, kiedy

musnął ustami jej policzek, a potem zanurzył twarz w jej włosach. Przytulił ją mocno do

siebie i wspólnie poddali się rytmowi powolnego tańca.

Nagle Keena dostrzegła poruszenie w pokoju. Wśród tłumu gości pojawił się Nicholas

Coleman. Wyglądał bardzo reprezentacyjnie w czarnym wieczorowym garniturze, śnież-

nobiałej koszuli i jedwabnym krawacie.

Rozdział dziewiąty

Spojrzała na niego z nad ramienia Jamesa. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia tak

szeroko, jakby ujrzała ducha skaczącego na skakance.

Ich spojrzenia spotkały się, ale oczy Nicholasa ciskały pioruny.

background image

Odsunęła się nagle od Jamesa i roześmiała się głośno, chcąc w ten sposób zatuszować

swoje zdenerwowanie. Potężny mężczyzna podążał prosto w ich kierunku.

- Witam, panie Coleman - odezwał się uprzejmie James,

uśmiechając się i wyciągając dłoń.

Nicholas zupełnie zignorował Harrisa. Jego oczy spoczęły na Keenie.

-

Chciałbym z tobą porozmawiać - powiedział krótko.

-

Tak... oczywiście - wymamrotała. - James, czy mogę cię na chwilę przeprosić?

-

Oczywiście - odparł James oddalając się, by przygotować sobie drinka.

- Cześć, Nicholas - przywitała mężczyznę Keena.

Spoglądała na niego z zakłopotaniem w oczach. Znowu miała przed sobą potężnego,

ś

niadego człowieka. Miała wrażenie, że wygląda dużo bardziej imponująco niż za-

zwyczaj. Nie po raz pierwszy zauważyła, że często wrze w nim krew francuskich

przodków.

-

Czy zaprosiłaś tu wszystkich nowojorskich aktorów -zapytał, rozglądając się

dookoła.

-

Nie, tylko tych najlepszych - odparła z tajemniczym uśmiechem. - Rozłożyła ramiona.

- Zatańcz ze mną.

-

Wolałbym raczej połknąć truciznę.

Jej twarz przybrała tragiczny wyraz. Tygodnie oczekiwania, stania w oknie i

wypatrywania białego rollsa. Tygodnie podrywania się na każdy dźwięk telefonu z

nadzieją, że to będzie on. A teraz, kiedy wreszcie się pojawił, słyszy od niego takie słowa.

Odwróciła się i ruszyła wzdłuż holu do pokoju, którego Nicholas używał ostatnio jako

gabinetu. Przy drzwiach poczekała, aż do niej dołączy. Gdy znaleźli się w środku, usiadła

na najbliższym krześle.

- Przykro mi, że nie mogę zaproponować ci drinka - odezwała się chłodno - chyba że

chcesz znowu wmieszać się w ten wielobarwny tłum.

Nicholas drżącą ręką zapalił papierosa. Wydawał się całkowicie skupiony na tej

czynności.

-Dobrze się bawisz? - zapytał, rzucając jej krótkie spojrzenie.

- Do momentu twego przyjazdu bardzo dobrze, dziękuję

background image

- odparła jadowicie.

Podszedł do okna i zapatrzył się w ciemność. Palił w milczeniu, wsłuchując się w

słowa modnej piosenki o miłości, której dźwięki dochodziły z salonu. Czuł, jak narasta

między nimi napięcie.

-

Zrealizowałaś swoje marzenia, lisiczko? - zapytał, nie odwracając się do niej.

-

Teraz przypominają one raczej koszmar - mruknęła, skubiąc rąbek sukienki. Nagle jej

oczy zaszły łzami. -Tęskniłam za tobą.

-

Właśnie widziałem - odparł sarkastycznie.

Nie mogła znieść jego drwiny i chłodnego spojrzenia.

-

Wypiłam niedawno whisky z wodą, a przedtem jeszcze kilka innych drinków. Trochę

szumi mi w głowie. Chyba możesz to zrozumieć?!

-

Dlaczego piłaś?

Kobiecie zabrakło słów. Jak miała wytłumaczyć temu nieznajomemu mężczyźnie, że

drink miał jej pomóc uśmierzyć tęsknotę i rozczarowanie.

-

Przyjechałem tu tylko po to, żeby poinformować cię, że wykupiłem fabrykę Harrisa -

nadal stał odwrócony do niej plecami - i przepisałem ją na ciebie. Będziecie teraz mieć

wspólne interesy.

-

Ale... w jaki sposób, skoro James ją sprzedał?

-

Zarząd nadal pozostaje w jego rękach - wyjaśnił chłodno. - Nie wspominał ci o tym?

Potrząsnęła przecząco głową. Słowa nie były w stanie przejść przez gardło. Czy w ten

sposób daje do zrozumienia, że nie ma już dla niej miejsca w jego życiu?

- Czy zobaczymy się jeszcze, Nicholas? - zapytała wreszcie z wahaniem w głosie.

Zanim odpowiedział, mocno zaciągnął się papierosem.

- Myślę, że byłoby mądrzej, żebyśmy się więcej nie

widywali, Keeno.

Często śmiała się ze znajomych, którzy twierdzili, że czuli się tak, jakby mieli zaraz

umrzeć. Jednak w tej chwili ona właśnie czuła się podobnie. Nigdy nie myślała, że ktoś

będzie w stanie zranić ją tak boleśnie. Wydawało jej się, że nie będzie w stanie znieść

cierpienia.

Przed oczami wyobraźni przesuwały się obrazy cudownych chwil, które spędzili razem.

background image

Ciemnowłosy, ciemnooki Nicholas o potężnej piersi gęsto porośniętej ciemnym włosem.

Tym razem żegnał się z nią na dobre i nie było rzeczy, którą mogłaby zrobić, czy słów,

które mogłaby powiedzieć, by zmienić jego decyzję.

Po raz pierwszy zdarzyło się jej mieć rację. Pragnął jej, ale w jego wyobrażeniu miałaby

to być krótka przygoda. Nie wyszło i dlatego tak szybko chce wyrzucić ją ze swojego

ż

ycia. Już przedtem przypuszczała, że tak wyglądają jego plany, ale wówczas łudziła się

jeszcze, że się myli.

Podniosła się. Wyglądała bardzo dostojnie w błękitnym kolorze i była zbyt dumna, by

spojrzeć mu w oczy i zobaczyć w nich udręczenie.

- Jeśli uważasz, że tak będzie najlepiej – powiedziała smutno. - Dziękuję... za wszystko,

Nicholas. Mam nadzieję, że będziemy pamiętać tylko przyjemne chwile.

Pokiwał głową.

- Nie wiem, w jaki sposób, skoro było ich tak mało.

Mam wrażenie, że nigdy nie spotkało nas nic dobrego.

Ich spojrzenia spotkały się, ale Keena szybko odwróciła głowę, by Nicholas nie mógł

ujrzeć łez napływających jej do oczu.

-

Mam nadzieję, że będziesz pamiętał o wysyłaniu mi kartki z życzeniami świątecznymi.

- Keena starała się kontrolować swój głos, nigdy nie wybaczyłaby sobie, gdyby właśnie

teraz przybrał piskliwe tony.

-

Możesz być spokojna, będę pamiętał.

Ruszyła w stronę drzwi, ale zatrzymała się w połowie drogi.

- Jedź ostrożnie, dobrze? - poprosiła, nie odwracając głowy.

- Mogłabyś się chociaż odwrócić, gdy się ze mną żegnasz

powiedział cierpko.

- Obawiam się, że nie mogę tego zrobić - wyszeptała, a pierwsze łzy spłynęły jej po

policzkach.

Chyba przyjdzie jej teraz wypłakać się na ramieniu Jamesa. Nawet chciała wtulić twarz w

miękki materiał jego czarnego garnituru. Czekał na nią pod drzwiami gabinetu.

- Co się stało? -zapytał, gdy tylko zatrzasnęła je za sobą.

Nie odpowiedziała. Miała wrażenie, że krwawi jej serce. Dzięki sile woli udało się jej jakoś

background image

przetrwać do końca przyjęcia. Rozmawiała z gośćmi, rozsyłała uśmiechy, prawiła

komplementy, a nawet kilkakrotnie próbowała flirtować z ubiegającymi się o jej względy

mężczyznami. Jednak kiedy zniknął za drzwiami ostatni gość, ciężko opadła na sofę i

zalała się łzami. Nie musiała już dłużej grać.

Mandy delikatnie głaskała kobietę po włosach i wyszukiwała słowa, które mogłyby ją

uspokoić. Keena opowiedziała jej o rozmowie z Nicholasem i od nowa wybuchnęła

płaczem.

-

Powiedziałaś mu, że nie jesteś zainteresowana Jamesem? - zapytała łagodnie

Mandy.

-

Nie. - Usłyszała ostrą odpowiedź.

-

Czy pomyślałaś, co musiał czuć, gdy wszedł do pokoju i zobaczył ciebie tańczącą w

objęciach Jamesa?

Wzruszyła ramionami.

- Nie mogłam mu tego powiedzieć. Nie po tym, jak

kategorycznie usunął mnie ze swojego życia. Prawdopodobnie będę teraz musiała związać

się z Jamesem. – Otarła łzy wierzchem dłoni. -Przynajmniej mam powód, żeby nie

wracać do Nowego Jorku. Przeniosę tutaj moje biuro. Ann i Faye też wprowadzą się do

tego domu...

- Ty lubisz przebywać tutaj, kochanie, ale im może się to nie spodobać - upomniała

Mandy.

Twarz Keeny ponownie się zachmurzyła. - Już nigdy więcej nie chcę widzieć

Nicholasa - zaszlochała. - Nie mogę! Nie zniosłabym tego, Mandy! Nie mogę!

-

Czy aż tak bardzo go nienawidzisz, kochanie?

Kocham go - wyznała Keena, podnosząc na pokojówkę zapłakaną twarz. ~ Odkryłam to

dopiero w Charleston, ale było już za późno. Mandy, naprawdę go kocham i wszystko co

mam, nie jest mi droższe od jednej chwili spędzonej z tyra mężczyzną. Wiesz o tym?

Wszystkie moje pieniądze i sława nie są nic warte, jeżeli nie będę miała Nicholasa.

-

Czy mogę coś zasugerować? - zapytała Mandy.

-

Nie wiem, czy to ma sens, ale...

background image

-

Dlaczego nie pojedziesz do niego i nie powiesz, co czujesz?

-

ś

eby uspokajająco poklepał mnie po plecach? - zaszlochała. - Jestem pewna, że tak

właśnie by zrobił. On czuje się za mnie odpowiedzialny, ale najwyraźniej jest tym coraz

bardziej zmęczony.

-

Czy zdarzyło ci się kiedykolwiek pomyśleć, że Nicholas jest w tobie zakochany?

-

Szkoda, że go dzisiaj nie słyszałaś!

-

Zadziwiające - westchnęła Mandy - przejechał w nocy dwa tysiące mil do kogoś, kogo

tak bardzo nienawidzi.

Keena niespokojnie zamrugała powiekami.

- On... przyjechał tylko po to, żeby powiedzieć mi o interesach.

- Równie dobrze mógłby to zrobić przez telefon. Zastanów się, kogo zobaczył, gdy tylko

pojawił się w drzwiach twojego domu?

Wzruszyła ramionami.

-

Mnie. I Jamesa.

-

Nick zawsze był chorobliwie o ciebie zazdrosny -przypomniała Mandy. - Być może

nie zauważyłaś tego, ale ja dokładnie zdawałam sobie sprawę z jego zachowania.

Widziałam, jak na ciebie patrzył, kochanie. Większość kobiet oddałaby wszystko co ma, za

jedno takie spojrzenie, jakim Nick obdarzał cię nieustannie. Pomyśl o tym.

Oczy Keeny zaszkliły się, a dolna warga drżała niebezpiecznie.

- Ale co mogę teraz zrobić? Jest już za późno!

- Och, nie! Nie jest! Możesz jeszcze wszystko naprawić!

- Mandy wstała i szybkim krokiem wyszła z pokoju. Kilka minut później Keena usłyszała,

ż

e rozmawia przez telefon. Zadzwoniła w trzy miejsca i po kilku minutach była z po-

wrotem w salonie.

-

Na lotnisku czeka samolot, którym polecisz do Charlestoa Tam wsiądziesz do

samochodu, który zawiezie cię do domu Nicholasa. Reszta zależy od ciebie.

-

Ale... muszę się przebrać - mruknęła, spoglądając na swoją elegancką sukienkę.

-

Nie zawracaj sobie tym głowy. Stracisz tylko cenny czas. Pospiesz się kochanie, Nick

zatrzymał się w Charleston tylko na noc.

-

Ale... trzeba zamówić taksówkę!

background image

-

Właśnie nadjechała. - Mandy uśmiechnęła się szeroko i pocałowała Keenę. - Pozdrów

ode mnie Nicholasa.

Nie zastanawiając się dłużej, kobieta narzuciła na ramiona futrzaną etolę i ruszyła do

drzwi.

* * *

Taksówka zawiozła ją przed dom Nicholasa. Wokoło było bardzo cicho. Keena

przezwyciężyła dławiący jej gardło strach i zapukała do drzwi. W najgorszym wypadku

Nicholas będzie kazał się jej wynosić. W każdym razie musi spróbować. Kochała go i

dlatego postara się wyzbyć wszelkiej dumy. Inaczej grożą jej długie, samotne lata życia.

W tej chwili była w stanie ryzykować wszystko, co ma.

Drzwi otworzyła pani Collins ubrana w długi szlafrok. Jej twarz wyrażała zdziwienie, ale

i radość z widoku Keeny.

- O mój Boże! - wykrzyknęła. - Niech mi jeszcze ktoś powie, że nie wierzy w zbieg

okoliczności. Panno Keeno, proszę mi przypomnieć, żebym opowiedziała pani, jak

pewnej późnej nocy pierwszy pan Coleman znalazł swą przyszłą żonę na stopniach

domu. Czy przyszła pani zobaczyć się z panem Nickiem? - dodała, ściszając głos.

Keena tylko skinęła głową. Miała wrażenie, że serce wyrwie się jej z piersi.

-Czy... on jest tutaj?

-

Och, tak. Jest - westchnęła pani Collins. - Przez ostatnie dwie godziny z jego pokoju na

górze dochodził straszliwy łomot. Jestem pewna, że rzucał ciężkimi przedmiotami.

Przyjechał dziś w piekielnym nastroju. - Starsza pani zamrugała powiekami. - Mam

nadzieję, że uda się pani go uspokoić.

-

Zrobię wszystko, co w mojej mocy - obiecała Keena.

Zaczęła wspinać się po długich, ciemnych schodach prowadzących do pokoju Nicholasa.

Czuła, jak z każdym stopniem opuszczają odwaga.

Teraz albo nigdy. A jeśli Mandy myliła się? A jeśli Nicholas celowo powiedział

wszystkie te straszne słowa? Jeśli nie doceni, jak daleką drogę dla niego przebyła? Przecież

on nie należy do tego rodzaju mężczyzn, którzy zauważają poświęcenie innych.

Zatrzymała się przed drzwiami. Przez szparę dojrzała smugę przyciemnionego światła.

Słyszała też dźwięki świadczące o tym, że Nicholas nie śpi.

background image

Przecież przybyła tu po to, by z nim porozmawiać. Nie osiągnie zamierzonego celu,

jeżeli nadal będzie tkwiła w holu. Wzięła głęboki oddech i otworzyła masywne drzwi.

Zanim zdążyła cokolwiek pomyśleć, weszła do środka i zamknęła je za sobą. Dobrze,

ż

e tak się stało, gdyż na widok wyciągniętego na łóżku nagiego Nicholasa, koniecznie

musiała się o coś oprzeć. Jego ciemne oczy spoglądały na nią niedowierzająco.

- Mam wrażenie, że weszło ci to w nawyk - powiedział, siląc się na dowcip.

Była tak zakłopotana, że miała trudności z przełykaniem śliny. Zabrakło jej silnej woli,

by oderwać wzrok od muskularnego ciała mężczyzny.

- To nie moja wina, że nie nosisz pidżamy - starała się potraktować tę kwestię

nonszalancko.

Zaśmiał się krótko.

- Mogę zapytać, co przyniosło cię tutaj w środku nocy?

Czy Harris ci już nie wystarcza?

Przez moment miała zamiar unieść się dumą oraz honorem i natychmiast opuścić pokój,

ale gdy spojrzała w ciemne oczy Nicholasa, odrzuciła tę myśl.

- Nie chcę Jamesa - wyznała cichym głosem.

Uniósł brwi w geście wyrażającym zdziwienie i popatrzył na Keenę.

- Nie? Jakoś nie udało mi się tego zauważyć.

Miała świadomość, że drży jej dolna warga.

- A czego oczekiwałeś, do cholery?! - wybuchnęła.

Przez niemal miesiąc nie dajesz żadnego znaku życia. Nie raczyłeś nawet zadzwonić, nie

wspominając już o odwiedzinach. Nawet nie wiesz, ile godzin spędziłam wyglądając przez

okno czy oczekując przy telefonie. Wreszcie nadszedł dzień przyjęcia. Z nadzieją w sercu

biegłam do drzwi za każdym razem, kiedy zadźwięczał dzwonek. Ale ty nie pojawiłeś się.

To dlatego... wypiłam trochę za dużo. I... wtedy nienawidziłam cię całym sercem.

Nie odezwał się ani słowem, ale podniósł się i stanął tuż obok kobiety.

- Czy... nie masz zamiaru założyć szlafroka? – zapylała drżącym głosem.

-Po co mam się trudzić? I tak musiałbym go zaraz zdjąć.

- A... ale... - Nie zdołała dokończyć, gdyż oplotły ją potężne ramiona Nicholasa. Całym

ciężarem ciała przy gniótł ją do drzwi.

background image

- Kontynuuj, kochanie - mruknął, obserwując jej reakcję.

-To, co mówisz, jest bardzo interesujące. Dlaczego tak bardzo chciałaś, żebym pojawił

się na przyjęciu?

Nie miała odwagi spojrzeć Nicholasowi w oczy, dlatego skupiła wzrok na jego

potężnej piersi.

- A jakie to ma dla ciebie znaczenie? Przecież i tak jesteś

przekonany, że sypiam z Jamesem.

Przysunął się jeszcze bliżej. Mogła teraz dokładnie zobaczyć miejsce, w którym został

złamany jego nos.

- Nie przebyłabyś z pośpiechem tej ogromnej odległości,

gdyby tak było - mruknął, wpatrując się w jej miękkie usta.

- Wyważysz drzwi, jeżeli będziesz bardziej na nie napierać - szepnął zmysłowo. -

Dlaczego nie przestaniesz z sobą walczyć i nie zaczniesz robić tego, na co masz

naprawdę ochotę, Keeno? Z uwagą przyglądała się jego poważnej twarzy.

- A co ja, według ciebie, chcę robić?

W odpowiedzi złapał jej chłodne, drżące dłonie, położył na swoich wąskich biodrach i

zaczął przesuwać w górę, aż do piersi.

- To - mruknął, wolno i delikatnie muskając wargami jej

usta. - Chcesz mnie dotykać. Chcesz leżeć w moich ramionach, chcesz czuć na sobie moje

ciało, chcesz mi się oddać.

Czy masz zamiar powiedzieć, że nie po to tu przyjechałaś?

Łzy napłynęły jej do oczu. Miał rację. Oczywiście, że miał rację. Ale chodziło jej o coś

więcej, o coś znacznie ważniejszego. Rozluźniła się, czując blisko siebie jego ciało.

Pozwoliła, aby okrył jej twarz i usta namiętnymi pocałunkami. Pozwoliła, aby język

Nicholasa dotykał jej zębów i podniebienia, a ciałem targały dreszcze rozkoszy.

Jęknęła czując, że każdy mięsień jej ciała napręża się pod wpływem dotyku ciepłych

dłoni Nicholasa. Spletli się w uścisku tak mocnym, że nie rozdzielała ich nawet odrobina

powietrza.

Przesuwał dłonie wzdłuż jej pleców, przez pośladki, aż do ud. Ugiął nogi w kolanach i

przycisnął jej biodra do swoich. Oboje oddali się rytmowi miłości, który sprawił, że z ust

background image

Keeny wyrwał się kolejny nieświadomy dźwięk.

-

Obiecaj... że... nie będzie to tylko seks - szepnęła prosto w jego zmysłowo

rozchylone usta.

-

Nie byłby to tylko seks, nawet gdybyś oddała mi się sześć lat temu. - Uniósł na chwilę

głowę i Keena zobaczyła ogień miłości i pożądania w jego oczach. - Mój Boże, straciłem

dla ciebie głowę, nie zauważyłaś tego jeszcze? Kiedy wyjeżdżałem do Paryża, myślałem,

ż

e prowadzę sprytną grę. Chyba było mi potrzebne takie przekonanie, bym mógł odzyskać

równowagę po nieudanym romansie z Marią. Ale, mój Boże, kochanie, w Paryżu myśl o

tobie przez cały czas nie dawała mi spokoju. Kiedy wróciłem, i pocałowałem cię po raz

pierwszy, zrozumiałem wreszcie, co się ze mną dzieje. - Jego dłonie znowu przesunęły się po

jej kształtnym ciele. - Pragnąłem cię już tego dnia, kiedy się poznaliśmy, ale wtedy nie

miałem jeszcze do tego prawa. Potem długo, długo nie było okazji, żeby wyjawić ci moje

uczucia. I bardzo dobrze, że się tak stało. W tej chwili chcę od ciebie cholernie dużo więcej,

niż chciałem wtedy od twego młodego, seksownego ciała.

-

Czego... czego chcesz, Nicholas? - zapytała szeptem, delikatnie gładząc jego

muskularny tors.

Pochylił głowę i spojrzał jej prosto w oczy, ale Keena dojrzała w źrenicach Nicholasa

tylko namiętne błyski.

- Chcę, żebyś mi dała dziecko.

Miała wrażenie, że te słowa zapadają jej głęboko w świadomość.

- Dlaczego? - Poruszyła bezgłośnie ustami.

Zaśmiał się krótko.

- Bo jestem w tobie do szaleństwa zakochany, moja rozkoszna mała wiedźmo -

powiedziawszy to, objął Keenę silnymi ramionami i podniósł do góry z podłogi,

rozgniatając jej usta w słodkich pocałunkach, - O mój Boże, kocham cię, pragnę cię,

potrzebuje cię. Keeno, miałem ochotę zabić Harrisa za to, że trzymał cię w ramionach, że

cię dotykał. Nie będę prosić o więcej niż możesz mi dać, ale oddaj mi się dziś w nocy.

Zostań ze mną.

Łzy napłynęły jej do oczu, kiedy odwzajemniała namiętne pocałunki. Oddech kobiety

stawał się coraz krótszy i urywany.

background image

- To... może zająć trochę więcej czasu niż jedną noc.

- Co? - mruknął, kładąc ją na szorstkim, brązowym prześcieradle.

-śeby... mieć...

- Mieć dziecko? - szepnął Nicholas, a jego oczy wyrażały czułość, jakiej nigdy dotąd nie

doznała. Jego ręce delikatnie zdejmowały z niej elegancką sukienkę. Po chwili

była już naga, nie licząc skromnych majteczek, w które mężczyzna zapatrywał się

pożądliwym wzrokiem. – W takim razie myślę, że byłoby dobrze, gdybyś mnie poślubiła -

mruknął. - Oczywiście po to, żeby nie dopuścić, do powstawania plotek.

Objęła ramionami szyję Nicholasa i przyciągnęła go do siebie.

- Jakbyś ty kiedykolwiek przejmował się plotkami - wyszeptała, rozkoszując się

dotykiem jego dłoni i nieznanym dotąd blaskiem oczu, które cal po calu lustrowały ciało

Keeny.

Całe to zdarzenie wydawało się mieć wiele wspólnego z magią. To nie mogło dziać się

naprawdę! Od kiedy to marzenia się spełniają, a bajki stają się rzeczywistością? Płakała

przestraszona ogromem miłości, która wypełniała jej serce.

- Och, Nick, zrobię wszystko, co zechcesz – szeptała gorączkowo. - Wszystko.

Byłabym twoją kochanką, jeżeli nie mogłabym mieć nic więcej. Dam ci dziecko, rezygnu-

jąc na zawsze ze szczupłej figury i nigdy nawet nie wspomnę, że się poświęciłam.

Jego ciemne oczy wpatrywały się w nią przez długą chwilę.

- Nie tak dawno, tu w ogrodzie, powiedziałaś coś bardzo podobnego. Spytałem wtedy,

dlaczego zrobiłabyś dla mnie wszystko, a ty odpowiedziałaś, że nie wiesz. Czy naprawdę

nie wiesz, dlaczego?

Delikatnie dotknęła palcami jego ciepłych ust.

- Dlatego, że cię kocham, najdroższy - wyszeptała drżącym głosem. - Ponieważ jesteś

całym moim światem, od początku do końca.

Zamknął oczy, ale szybko podniósł powieki pod wpływem uporczywego spojrzenia

Keeny.

- Bóg jeden wie, czy nie znaczysz dla mnie dużo więcej, kochanie. Jest jeszcze jedna

rzecz, o której chcę ci powiedzieć. Kochałem moją pierwszą żonę, ale zupełnie inaczej, niż

kocham ciebie. Nie zamierzam wskrzeszać duchów, dlatego nie będzie jej między nami.

background image

Ani tej nocy, ani żadnej innej.

- Kiedy się zorientowałeś, że mnie kochasz?

Uśmiechnął się czule.

- Byłem zupełnie pewien swoich uczuć, gdy po raz pierwszy zobaczyłem, jak flirtujesz

z Harrisem. Miałem wtedy ochotę stłuc go na kwaśne jabłko. - Jego dłonie znowu

przesunęły się wzdłuż jej zgrabnego ciała. - Ale na te tematy porozmawiamy później,

panno Whitman - szepnął, opierając się na niej swym ciężarem. - Teraz potrzebuję twojej

absolutnej, niczym nie zakłóconej uwagi.

Oddychała coraz szybciej, widząc w jego oczach ciągle narastające pożądanie.

- Nick, czy wystarczy tylko to, że cię kocham? Chciałabym, żeby było ci dobrze, ale tak

mało wiem...

- To nieważne - mruknął, obejmując ją mocniej ramionami i całując wolno, czule i

namiętnie zarazem. - Jedyne, co musisz robić - dodał, ściszając głos do ledwie słyszalnego

szeptu - to zrelaksować się i wykonywać moje polecenia. Pokażę ci, w jaki sposób

zakochany mężczyzna wyraża swoją miłość. Będę bardzo delikatny, więc nie musisz się

niczego obawiać. Dobrze?

Otoczyła ramionami szyję mężczyzny i z rozkoszą przyjęła na siebie ciężar jego ciała.

Oddychała z trudem, a oczy miała szeroko otwarte, więc Nicholas z łatwością mógł z

ich wyczytać wszystkie jej uczucia.

- Nick, chcę oddać ci wszystko - szepnęła, gdy całował ją w taki sposób, w takich

miejscach, że nie marzyła o tym w swoich najbardziej erotycznych fantazjach. - Kochaj

mnie.

Zadowolony z siebie zachichotał cicho i wyciągnął rękę, by wyłączyć światło.

* * *

Gdy rankiem podniosła powieki, ujrzała Nicholasa wpatrującego się w jej twarz.

Spojrzała w jego kochające, ciemne oczy i momentalnie powróciły wspomnienia z mi-

nionej nocy. Nicholas był cierpliwym i czułym kochankiem, dostarczył Keenie przeżyć,

o których nawet nie śmiała śnić. Doprowadził do tego, że odczuwała rozkosz niemal

graniczącą z bólem. Przypomniała sobie, że w nocy, w tamtej pięknej chwili, patrzył na nią

tak, jak i teraz. Nie wie, dlaczego wtedy otworzyła oczy, ale gdy to zrobiła, zdziwiła się

background image

bardzo, widząc skierowany na siebie wzrok Nicholasa. Jego twarz wyrażała pożądania,

ogniste spojrzenie mówiło o miłość, a potężne ciało było tuż obok.

- Ty... obserwujesz mnie - wyszeptała drżącym głosem, na pół rozbudzona Keena.

Pochylił się i czule, z szacunkiem pocałował ją w usta.

- Musiałem. Byłaś taka piękna. Gdy sobie przypomnę, jak reagowałaś na moją miłość,

ten cichy krzyk... A blask księżyca rozjaśniał twoją twarz. Będę o tym śnił do końca życia.

Keeno, byłaś doskonała.

Delikatnie pogładziła jego skronie w miejscu, gdzie były przyprószone siwizną.

- Ty również - wyszeptała, uśmiechając się nieśmiało. -

Och, Nick! Tak bardzo cię kocham.

Pochylił się znowu i pocałował jej rozchylone usta.

-

Nie bardziej niż ja ciebie - wyszeptał. - Jak wyobrażasz sobie nasz ślub? W kościele z

fanfarami, czy skromnie w urzędzie?

-

Wszystko mi jedno.

-

W takim razie w urzędzie - zadecydował. - Chcę, żebyś nosiła na palcu moją

obrączkę tak szybko, jak to tylko możliwe.

-

Nie zmienię zdania - zapewniła go. Kąciki jego ust uniosły się

nieznacznie.

-

To nie dlatego.

Spojrzała mu w oczy i w zdziwieniu uniosła brwi.

Zachichotał cicho, przesuwając ręką po jej płaskim brzuchu.

- Pospieszyliśmy się trochę, kochanie. A jeżeli jesteś już w ciąży?

Zarumieniła się nieznacznie.

- Boisz się plotek?

-

Mogłyby wystraszyć bociana - wyszeptał jej do ucha. - Poza tym jestem

odpowiedzialnym biznesmenem, filarem społeczeństwa...

-

Łowcą niewinnych panienek - dodała złośliwie, odsuwając opadające mu na twarz

ciemne włosy i całując go wolno.

-

Ale kochasz mnie. - Uśmiechnął się szeroko.

background image

-

Ponad życie. Nawet bardziej - roześmiała się - niż moją cudowną karierę.

- Teraz otwiera się przed tobą nowa kariera - powiedział, przygniatając ją swoim

ciałem.

- Hmm? - mruknęła, nie mogąc złapać oddechu.

- Polegająca na kochaniu mnie - odparł, a Keena roześmiała się dźwięcznie. Nicholas

pochylił głowę i stłumił jej śmiech pocałunkiem.


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Palmer Diana Uczucia powracają
Palmer Diana Uczucia powracają
Diana Palmer Uczucia powracają
Palmer Diana Uczucia powracają 2
Palmer Diana Uczucia powracajÄ…
Diana Blayne ( Diana Palmer ) Uczucia powracają
Palmer Diana Uczucia powracaja
Diana Palmer Uczucia powracają
Blayne Diana Uczucia powracają
Uczucia na pokaz Diana Palmer
Blayne Diana Uczucia powracają
Palmer Diana Long Tall Texans series 39 Ukryte uczucia ( Jason Pendleton ) 6
Palmer Diana Potęga uczucia 2
112 Palmer Diana Brylancik

więcej podobnych podstron