Harry Harrison Stalowy Szczur i piata kolumna

background image

Harry Harrison

Stalowy Szczur i piąta

kolumna

(Przekład: Jarosław Kotarski)

background image

1

Blodgett jest pokojowo nastawioną planetą; słońce świeci tu pomarańczowo, wiatr jest

łagodny, lato miło chłodne, ciszę przerywa jedynie niekiedy daleki odgłos silników, dochodzący

z portu kosmicznego. Bardzo odprężające miejsce. Za bardzo, jak dla kogoś takiego jak ja, kto

przez cały czas powinien być czujny, sprawny i przygotowany na wszystko.

Przyznaję, że gdy zadzwoniono do drzwi, nie byłem w żadnym z wymienionych stanów

ducha. Ciepła woda lała mi się na głowę i wyglądałem jak lekko przytopiony kociak.

- Zajmę się tym - burknęła Angelina na tyle głośno, abym ją usłyszał poprzez szum wody.

Wymamrotałem coś pod nosem i z niechęcią wyłączyłem prysznic. Suszarka dmuchnęła

na mnie subtelnie perfumowanym gorącym powietrzem, powodując kolejną poprawę

samopoczucia; byłem całkowicie pogodzony ze światem i nagi jak noworodek - no, z wyjątkiem

paru drobiazgów, z którymi się nie rozstaję nigdy (dobrowolnie, znaczy się). Życie ma swoje

uroki, stwierdziłem przeglądając się w lustrze. Leciutka siwizna na skroniach dodawała mi nieco

powagi i ogólnie nie miałem żadnych powodów do zmartwień. Poza jednym, który właśnie sobie

uświadomiłem, a który zmroził mnie dokładnie, błyskawicznie usuwając wszystkie inne bzdury:

Angelina zbyt długo bawiła przy drzwiach - coś było nie tak.

Wypadłem do hallu i przez drzwi do ogrodu - dom z przyległościami był pusty. Po chwili

byłem przy bramie - podskakując na jednej nodze na podobieństwo różowej gazeli i wyciągając

pistolet z kabury nad kostką drugiej nogi, wpatrywałem się w Angelinę wpychaną przez dwóch

niesympatycznych typów do czarnego wozu. Zaryzykowałem tylko jeden strzał w opony;

maszyna wyrwała do przodu niknąc w dość gęstym o tej porze ruchu. Zaciskając zęby strzeliłem

w powietrze, aby podziwiający mój brak ubrania mimowolni świadkowie czym prędzej skryli się

po kątach. Udało mi się zachować tyle rozsądku, aby zapamiętać numery odjeżdżającego wozu.

Ledwie znalazłem się z powrotem w domu, wpadło mi do głowy zadzwonić na policję

(jak na dobrego obywatela przystało), ale z uwagi na to, że zawsze byłem bardzo złym

obywatelem, uznałem ten pomysł za bezsensowny. Sprawa należała do mnie i do nikogo innego,

zająłem się więc komputerem. Wduszając kciukiem przycisk identyfikacji, nadałem mój kod

pierwszeństwa, a następnie spytałem o właściciela czarnej maszyny. Nie było to specjalnie trudne

zadanie dla komputera planetarnego, toteż odpowiedź pojawiła się prawie natychmiast.

Spowodowała, że osłupiałem i opadłem bezwładnie na krzesło - oni ją mieli.

Było o wiele gorzej, niż mogłem się spodziewać. Nie jestem tchórzem, a nawet można

background image

rzec, wręcz przeciwnie. Jako długoletni kryminalista i równie długoletni agent Korpusu -

organizacji o zasięgu galaktycznym, używającej eks-bandytów do łapania bandytów czynnych,

miałem pewne powody do takiego mniemania o sobie. Fakt dożycia dojrzałego jednak wieku

najlepiej świadczył o moim refleksie, nie wspominając już o takim drobiazgu jak inteligencja. Te

wszystkie lata doświadczeń miały teraz zaowocować przy wyciąganiu mojej ukochanej żony z

bagna. Teraz bowiem wskazana była nie tyle natychmiastowa akcja, ile, na początek

przynajmniej, odrobina refleksji, toteż, choć nadal był wczesny ranek, napocząłem flaszkę

stuczterdziestoprocentowego katalizatora pomysłów, aplikując sobie wspaniałomyślnie

odpowiednią dawkę.

Ledwie skończyłem, stwierdziłem, że tym razem chłopcy będą uczestniczyć w

eskapadzie. Jako troskliwi rodzice, Angelina i ja chroniliśmy ich dotąd od okrucieństw życia, ale

to już się skończyło. Co prawda ukończenie szkoły nastąpić powinno dopiero za kilka dni, nie

wątpiłem jednak, że przy odpowiednio zastosowanej i właściwej argumentacji jestem w stanie je

przyśpieszyć. Dziwnym uczuciem było uświadomienie sobie, że nie są już dziećmi - tyle lat

minęło, a Angelina nadal była piękna jak w dniu naszego poznania. Co do własnej osoby: byłem

starszy, ale nie głupszy - siwizna na głowie wcale nie zmieniła moich zwyczajów ani trybu życia.

Nie traciłem czasu na roztkliwianie się nad sobą. Zaopatrzyłem się w normalny zestaw

zabójczych nader urządzeń i wpadłem do garażu. Mój czerwony firebom 8000 wystrzelił na

ulicę, ledwie otworzyły się drzwi. Spokojni obywatele spokojnej planety rozpierzchli się na boki.

Jedynym powodem mojego chwilowego pobytu w tym nudnym świecie była chęć znajdowania

się jak najbliżej chłopców w czasie pobierania przez nich nauki. Wiedziałem, że opuszczę to

miejsce, nie oglądając się za siebie. Nie dość, że była toto nudna planeta rolnicza, to w dodatku z

nader rozbudowaną biurokracją. Wszelkiej maści urzędasy i oficjele zwalili się tu tak z uwagi na

łagodny klimat, jak i na centralne położenie wśród sporej liczby systemów gwiezdnych. Co do

mnie, wolałem rolników.

W miarę jak gnałem przed siebie, pola uprawne zastąpione zostały przez lasy, a następnie

otoczyły mnie poszarpane góry. W końcu wziąłem ostatni zakręt i droga skończyła się przed

solidną bramą umieszczoną na jednej z najwyższych i najmniej gościnnie wyglądających grani w

okolicy.

Brama znajdowała się w wysokim kamiennym murze zakończonym pordzewiałym

drutem kolczastym (pod napięciem). Nad nią znajdował się wykuty w stalowej płycie napis:

background image

SZKOŁA WOJSKOWA I INTERNAT PENITENCJARNY DORSKIEGO

Jako ojciec czułem uzasadnioną dumę, że moi synowie przebywają w czymś takim. Jako

obywatel powinienem był odczuwać ulgę. To, co ja skłonny byłem uznawać za ich przymioty,

reszcie świata jakoś niespecjalnie się podobało. Przed przybyciem tu obaj zostali wyrzuceni w

sumie z dwustu czternastu szkół. Pięć z nich spłonęło w tajemniczych okolicznościach, a jedna

wyleciała w powietrze. Nigdy nie wierzyłem, żeby fala samobójstw wśród personelu jednej z

pozostałych miała cokolwiek wspólnego z moimi chłopcami, ale zawistne języki sądziły inaczej.

Koniec końców trafili na równego sobie w osobie starego pułkownika Dorskiego. Po

przymusowym przejściu na emeryturę, otworzył on ów zakład wnosząc weń doświadczenie lat

służby, w trakcie której rozwinął wyrafinowane i nader silne skłonności do zachowań

sadystycznych. Moi chłopcy trafili tu w końcu i mimo ich usilnych starań ledwie parę dni dzieliło

ich od ceremonii zakończenia nauki i opuszczenia zakładu. Tyle tylko, że aktualnie trzeba by to

wyjście trochę przyśpieszyć.

Jak zawsze z niechęcią oddałem swoje uzbrojenie, zostałem prześwietlony przez wszelkie

aparaty zabezpieczające, zamknięty w szeregu śluz odkażających i w końcu wprowadzony na

podwórze, po którym snuły się zdesperowane postacie, pokonane przez zabezpieczenia zakładu.

Pomiędzy nimi dostrzegłem dwie radosne i wyprostowane sylwetki nie poddające się rozpaczy.

Zagwizdałem nasz stary sygnał i obaj, rzucając książki, podbiegli, aby powitać mnie gorąco. Po

chwili podniosłem się powoli, otrzepałem ubranie i udowodniłem empirycznie, że ja, stary, w

dalszym ciągu mogę ich jeszcze pewnych rzeczy nauczyć. Trzeba przyznać, że wyglądali

świetnie. Byli ciut niżsi ode mnie - wzrost odziedziczyli po matce - ale postawą i muskulaturą nie

ustępowali mi ani na jotę. Ojcowie wielu dziewcząt znajdą się w rozterce, gdy chłopcy opuszczą

szkołę.

- Jak się nazywa ten cios ramieniem, tato? - zapytał James.

- Wyjaśnienia mogą poczekać. Jestem tu, aby przyśpieszyć wasze wyjście, bo coś niezbyt

miłego przytrafiło się waszej matce.

Uśmiechy zniknęły natychmiast i obaj pochylili się, spijając dosłownie wyjaśnienia z

moich ust i potakując ze zrozumieniem.

- Tak więc - stwierdził Bolivar, gdy skończyłem - trzeba będzie tę Starą Świnię

przekonać, żeby nas wypuścił...

- ...i zrobić coś z tym - James dokończył zdanie za brata. Nie było w tym nic dziwnego,

background image

często bowiem ich myśli biegły jednym torem.

Ruszyliśmy więc równym krokiem (120 stąpnięć na minutę) poprzez wielki hall z

przykutymi do ścian szkieletami, a następnie, rozpryskując wiecznie spływającą wodą klatką

schodową, dotarliśmy do biura dyrektora.

- Nie możecie tu włazić! - wrzasnął sekretarz-goryl, podrywając na nogi swoje dwieście

kilo wytrenowanych w walce mięśni.

Lekko złamaliśmy krok przechodząc przed jego nieprzytomnym ciałem. Dorski powitał

nas przekleństwem, stojąc przy biurku z bronią w ręku.

- Odłóż to - poradziłem mu. - To jest sytuacja wyjątkowa. Muszę mieć swoich chłopców

parę dni wcześniej. Mógłbyś być tak miły i wydać mi ich świadectwa, łącznie z zezwoleniami na

opuszczenie szkoły.

- Idź do diabła! Nie ma wyjątków, wynocha stąd! - zaproponował w odpowiedzi.

Uśmiechnąłem się w stronę rozpylacza, który trzymał w dłoni i zdecydowałem, że

wyjaśnienia mogą być w tym przypadku owocniejsze od przemocy.

- Moja żona, a ich matka, została dziś rano aresztowana i zabrana z domu - powiedziałem.

- Zdarza się. Należało się tego spodziewać przy tak niezdyscyplinowanym trybie życia. A

teraz spierdalać - odparł.

- Słuchaj no, zakamieniały wypierdku zdrowego rozsądku i tępa pało trepackiego

zidiocenia. Nie przyszedłem tu wysłuchiwać słów współczucia czy obrazy z twojej obsmarkanej

strony. Gdyby chodziło o normalne aresztowanie, to ci, którzy przyszli to zrobić, byliby

nieprzytomni zaraz po otwarciu drzwi. Detektywi, gliniarze, żandarmeria, celnicy, obojętnie -

nikt nie zdążyłby palcem kiwnąć przy mojej słodkiej Angelinie.

- I co dalej? - spytał wojak, nie opuszczając jednak broni.

- Poszła z nimi spokojnie, aby dać mi czas, którego będę potrzebował. Sprawdziłem

tablicę rejestracyjną tych typów. To byli agenci Międzygwiezdnego Urzędu Skarbowego -

odpowiedziałem na głębokim wdechu.

- Poborcy podatkowi! - Dorski szepnął z płonącym wzrokiem (broń zniknęła). - James di

Griz, Bolivar di Griz, wystąp! Przyjmijcie te świadectwa jako dowód rzetelnego spędzenia czasu

i przyswojenia wiedzy w tym zakładzie! Jesteście teraz absolwentami Szkoły Dorskiego i mam

nadzieję, że przed udaniem się na spoczynek wieczny wspomnicie mnie jeszcze, jak wielu

innych, choć z przekleństwem. Uścisnąłbym was, ale moje kości są zbyt stare, by je łamać i

background image

wyszedłem już trochę z wprawy w walce wręcz. Idźcie ze swoim ojcem i przyłączcie się do walki

ze złem. Dajcie im po łbie i ode mnie - dodał cicho. Minutę później byliśmy na zewnątrz i

wsiadaliśmy do wozu.

- Oni nie odważą się skrzywdzić mamy? – spytał James.

- Nie pożyją długo, jeśli to zrobią - zgrzytnął zębami Bolivar.

- Oczywiście, że nic jej nie zrobią. Z uwolnieniem nie będzie żadnego problemu -

poinformowałem ich. - Jeśli uda się nam zniszczyć ich zapisy.

- Jakie zapisy? - to był Bolivar. - I dlaczego ten wieprz Dorski tak łatwo ustąpił? To do

niego niepodobne.

- Podobne, dlatego że pod patyną głupoty, przemocy i wojskowego ogłupienia to nadal

człowiek taki jak my. I tak samo jak my automatycznie uważa on każdego faceta od podatków za

naturalnego wroga gatunku ludzkiego.

- Nie rozumiem - przyznał James, łapiąc za klamkę, gdy braliśmy kolejny zakręt nad

przepaścią.

- Głupia sprawa, ale jeszcze zrozumiesz. Dotąd żyliście jakby pod ochroną, gdyż

traciliście pieniądze, nie zarabiając ich. Wkrótce będziecie zarabiać, podobnie jak reszta

ludzkości, a wraz z otrzymaniem pierwszego kredytu - efektu waszego potu i wysiłku - pojawi

się facet z urzędu podatkowego. Będzie kręcił się coraz bliżej, aż w końcu prześlizgnie się pod

waszym ramieniem i zwinie swoimi lepkimi paluchami większość waszych pieniędzy. Nowo-

czesne rządy oznaczają wielką biurokrację, a ta pociąga za sobą wielkie podatki - i nie ma na to

rady. Kiedy zetkniecie się z tym systemem, już jesteście złapani i kończycie płacąc wciąż więcej

i więcej podatków. Razem z matką mamy coś odłożone na waszą przyszłość, ale to nie

wystarczy. Są to pieniądze zarobione jeszcze przed waszym urodzeniem.

- Ukradzione - poprawił mnie Bolivar. - Dochody z nielegalnych machinacji.

- Majaczysz, nigdy nie zrobiliśmy...

- Zrobiliście, tato - poparł go James. - Włamaliśmy się do wystarczającej liczby

archiwów, aby wiedzieć, skąd są te wszystkie pieniądze.

- Te czasy się skończyły!

- Mamy nadzieję, że nie! - wrzasnęli chórem. - Co galaktyka zrobiłaby bez paru

Stalowych Szczurów ożywiających jej gospodarkę. Słuchaliśmy twoich wykładów o tym, jak

napady na banki zapewniają zajęcie znudzonej policji, zbyt gazetom, dostarczają opinii

background image

publicznej tematów do dyskusji i narażają na wydatki towarzystwa ubezpieczeniowe. To

działalność utrzymująca pieniądz w obrocie.

- Nie. Nie pozwolę, aby moje dzieci stały się przestępcami!

- Naprawdę?

- No, powiedzmy niech będą porządnymi przestępcami: niech biorą tylko od tych, których

stać na straty, niech nie krzywdzą nikogo, niech będą bystre, przyjacielskie i zaradne. Niech będą

przestępcami akurat tak długo, aby trafić do Korpusu Specjalnego, gdzie mogą służyć ludzkości

łapiąc prawdziwych bandytów.

- Takich, jakich będziemy teraz ścigać?

- Tak długo, jak wraz z waszą matką uczciwie kradliśmy i traciliśmy pieniądze, nie było

problemu. Ledwie wzięliśmy ciężko zarobione wynagrodzenie z Korpusu i zainwestowaliśmy je

legalnie, nie możemy się opędzić od urzędu podatkowego. Zrobiliśmy parę błędów...

- Jak niezgłoszenie dochodów? - spytał niewinnie James.

- Między innymi. Przyznaję, że było to nieostrożnością. Powinniśmy byli wrócić do

obrabiania banków, a teraz mają nas w kartotekach, zaplątani jesteśmy w sprawy sądowe i inne

takie. Dlatego wasza matka poszła z nimi spokojnie - abym jako człowiek wolny mógł

przygotować się do przecięcia węzła gordyjskiego. I abym wyciągnął nas wszystkich z tego

bagna.

- Co mamy zrobić? - spytali.

- Zniszczyć nasze dane w ich zapisach. Wtedy będziemy zupełnie wolni i szczęśliwi.


2

Siedzieliśmy w ciemnym samochodzie i zapamiętale skubaliśmy paznokcie.

- Nie jest dobrze - oświadczyłem w końcu. - Nie mogę być spiritus movens przemiany

pary niewinnych dusz w kryminalistów.

Z tylnego siedzenia dobiegły mnie stłumione warknięcia, bez wątpienia objawy silnych

stanów emocjonalnych, po czym obie pary drzwi zostały błyskawicznie otwarte i zatrzaśnięte tak

szybko, że dojrzałem tylko dwie postacie oddalające się niezbyt dobrze oświetloną ulicą.

Czyżbym ich aż tak uraził, że postanowili zrobić to sami, kładąc wszystko przez brak

doświadczenia? Walczyłem z klamką od drzwi, gdy kroki rozległy się ponownie. Ledwie wysiad-

łem, obaj byli z powrotem. Twarze poważne, bez śladu dobrego humoru.

background image

- Mam na imię James - odezwał się jeden - a to jest mój brat Bolivar. W myśl prawa

jesteśmy pełnoletni, ukończyliśmy osiemnaście lat. Możemy oficjalnie pić, palić, przeklinać i

kochać się. Możemy też, jeśli zechcemy, złamać każde prawo lub prawa każdej planety, wiedząc,

że jeżeli zostaniemy złapani, narażamy się na pełny wymiar kary. Słyszeliśmy z pewnego źródła,

że ty, Jimie di Griz, zamierzasz złamać prawo w szczególnie słusznej, ba, bardzo słusznej

sprawie i chcemy się do ciebie przyłączyć. Co ty na to, tato?

Co mogłem powiedzieć? Tym bardziej, że coś mi akurat siadło na struny głosowe. Cała

nadzieja, że była to grypa, a nie wzruszenie. Uczucia i przestępstwa stanowią złą parę.

- Dobrze - warknąłem udając złość. - Jesteście przyjęci. Stosować się do instrukcji,

zadawać pytania tylko w razie niejasności, a poza tym robić tylko to, co każę. ZGODA?

- ZGODA! - zabrzmiało chórem.

- To powkładajcie te drobiazgi do kieszeni, nigdy nie wiadomo, kiedy coś się może

przydać. Macie rękawiczki daktyloskopijne? - Unieśli dłonie, które lekko rozbłysły w świetle

lamp. - Ślicznie. Ucieszy was wiadomość, że będziecie zostawiali ślady palców tutejszego

burmistrza i komisarza policji. Niemniej będzie to trudna akcja. Wiecie, dokąd się udajemy?

Jasne, że nie. Budowla za rogiem, stąd nie widać, to kwatera urzędu kontrolującego banki

pamięci z zapisem ich wszystkich niegodziwych i oszukańczych machinacji. Dziś w nocy

wyrównamy rachunki z tymi panami. Nie będziemy próbowali tam wejść bezpośrednio, gdyż

systemy obronne mają znakomite; wiedzą doskonale, że nie są kochani. Wejdziemy do budynku

obok, który wybrałem nieprzypadkowo - jego tył dochodzi prawie do naszego celu. - W trakcie

rozmowy szliśmy już w wyznaczonym kierunku. Ledwie skręciliśmy za róg, gdy chłopcy

zostali lekko zaskoczeni serią świateł i tłumem kłębiącym się przed nami. Syreny wyły, kamery

telewizyjne warczały, reflektory biły w niebo.

- Czyż to nie cudowne? - uśmiechnąłem się radośnie i szturchnąłem obu. - Kto brałby pod

uwagę możliwość wyjścia z budowli, do której wszyscy chcą wejść? Otwarcie sezonu - premiera

nowej opery „Cohoneighs w ogniu".

- Będziemy potrzebowali biletów...

- Kupiłem po południu od konika za bluźnierczą cenę. Idziemy!

Przepchnęliśmy się przez tłum, oddaliśmy bilety i dostaliśmy się na poddasze. Opera

byłaby tu ledwie słyszalna, ale nie miałem najmniejszej ochoty słuchać wycia i rzępolenia.

Poddasze miało też inne zalety, jak np. bar, do którego natychmiast weszliśmy. Odświeżyłem się

background image

piwem, z zadowoleniem konstatując, że pociechy zamówiły niealkoholowe napoje. Z innej ich

aktywności byłem mniej zadowolony. Przysunąłem się do Bolivara, łapiąc go za ramię - mój

palec wskazujący nacisnął przy tym nerw paraliżujący rękę.

- Bardzo brzydko - powiedziałem łagodnie, gdy diamentowa bransoletka wyślizgnęła mu

się ze zdrętwiałych palców na dywan, i stuknąłem stojącą obok matronę w ramię, wskazując w

dół, gdy się obróciła.

- Przepraszam, madam, czy nie zsunęła się pani bransoletka?

- Tak?

- Nie, proszę mi pozwolić! Ależ skąd, cała przyjemność po mojej stronie.

Spojrzałem wymownie na Jamesa - uniósł dłonie w geście pokoju.

- Zrozumiałem już, tatusiu. Przepraszam, po prostu dla wprawy i już wsunąłem gościowi

portfel z powrotem, ledwie zauważyłem, że Bolivar rozciera sobie ramię.

- Pięknie, tylko żeby mi to było ostatni raz. Mamy poważne i odpowiedzialne zadanie dziś

w nocy i żadne duperele nie powinny wam się pałętać po głowie. Dalej, ostatni dzwonek,

kończyć drinki i w drogę.

- Na nasze miejsca?

- Oczywiście, że nie. Do ubikacji.

Osiągnęliśmy każdy osobną kabinę i stojąc na sedesach, aby nie było widać nóg,

poczekaliśmy, aż ucichną ludzie i okoliczny teren opustoszeje i aż rozlegną się pierwsze

przeraźliwe dźwięki oznajmiające początek spektaklu. Odgłos spuszczanej wody był

zdecydowanie bardziej melodyjny.

- No to zaczynamy - oznajmiłem.

I zaczęliśmy.

Wilgotne oko w wylocie ścieku obserwowało, jak wychodzę. Moment później wychyliła się

para czułków, które były częścią składową ciała należącego z wyglądu do ścieku. Właściwie to

nawet do czegoś gorszego - owo coś było obrzydliwe, oślizłe i ogólnie rzecz biorąc nieprzyjemne.

- Wygląda na to, że znasz drogę - stwierdził Bolivar, gdy po przejściu przez zamknięte

drzwi z napisem OBCYM WSTĘP WZBRONIONY ruszyliśmy ciemnym korytarzem.

- Kupiwszy bilety pozwoliłem sobie na małą wycieczkę. Jesteśmy.

Pozwoliłem chłopcom rozbroić dla wprawy alarm przeciwwłamaniowy i podbudował

mnie fakt, że nie potrzebowali wskazówek. Wlali nawet na nasze ślady parę kropli skutecznie

background image

maskującego trop śmierdzidła. Wyjrzeliśmy na zewnątrz. Ciemna bryła budynku majaczyła o

dobre pięć jardów.

- Co dalej? - spytał Bolivar.

- To znaczy, jak się tam dostaniemy? - uściślił James.

- Za pomocą tego. - Wyciągnąłem podobny do pistoletu przedmiot z wewnętrznej

kieszeni. - Nie ma nazwy, ponieważ sam go skonstruowałem. Gdy naciśnie się spust,

wystrzeliwuje mały generator pola, ciągnący za sobą nić molekularną, która jest nie do zerwania.

Pole jest wytwarzane przez blisko piętnaście sekund i w tym czasie może wytrzymać obciążenie

tony. Proste?

- Skąd możesz wiedzieć, że trafisz w kawałek stali po ciemku? - zdumionym głosem

odezwał się Bolivar.

- Z kilku powodów, niedowiarku. Odkryłem wcześniej, że okna mają metalowe framugi

to raz, a dwa, to pole jest tak silne, że trudno jest utrzymać je z daleka od rzeczy metalowych.

Masz linkę, James? Pięknie. Przytwierdź jeden koniec do rury. Tylko starannie, bo pod nami jest

kilka pięter. Drugi daj mi. Macie pancerne rękawice? Ideał, trochę ćwiczeń przyda się waszym

muskułom. Gdy linka będzie przymocowana, pociągnę za nią trzy razy. No to zaczynamy!

Podtrzymywany na duchu przez własną filozofię, wkroczyłem do akcji.

- Powodzenia - doszło mnie z tyłu.

- Dzięki, uczucia doceniam, ale pomysłu nie - Stalowe Szczury muszą mieć własne

szczęście.

Pociągnąłem za spust. Pocisk pofrunął zygzakiem i przywarł do celu. Wcisnąłem przycisk

wciągarki i wyleciałem przez otwarte okno. Piętnaście sekund to niewiele. Zgiąłem się,

wysuwając nogi i lewą rękę do przodu, klnąc zarazem na czym świat stoi. Wyszło na to, że

amortyzacją spotkania ze ścianą zajęła się tylko prawa noga. Jeśli nie była złamana, to graniczyło

to z cudem. Nic takiego nigdy się nie zdarzyło, odkąd ćwiczyłem w domu. Sekundy uciekały, a ja

wisiałem jak worek. W dodatku ciężki worek. Niefunkcjonująca noga musiała zostać

zignorowana, niezależnie od faktu, czy mi się to podobało, czy nie. Czubkiem buta namacałem

krawędź okna po lewej i używając zdrowej nogi kopnąłem w szybę, wkładając w to wszystkie

moje siły. Efekt był zerowy, co było zrozumiałe, biorąc poprawkę na jakość szkła pancernego w

dzisiejszych czasach. Pożytkiem było to, że się nieco obsunąłem, stając czubkiem buta na dolnej

listwie, a palce lewej dłoni zacisnąłem na krawędzi górnej.

background image

Dokładnie w tym momencie pole zniknęło i pozostałem sam ze sobą. Trzymałem się

ściany opuszkami palców lewej dłoni, wsparty na czubku buta, upodabniając się do muchy

niedojdy.

- Dobrze ci idzie, tato? - dobiegł mnie z tyłu szept.

Muszę przyznać, że sporo wewnętrznej dyscypliny kosztowała mnie kontrola cisnących

się na usta odpowiedzi. Dzieci nie powinny wysłuchiwać czegoś takiego od własnych rodziców.

Efektem tego było coś na kształt „fiszlesloop". Palce zaczynały się męczyć, a sytuacja

przestawała być zabawna. Ostrożnie wsunąłem zbędny drobiazg za pazuchę, po czym sięgnąłem

do kieszeni po diament. Zdecydowanie nie był to czas ani miejsce na subtelności. Normalnie

wyciąłbym mały otwór wokół przyklejonej przyssawki, wyjął ostrożnie szklany krążek,

odciągnął zasuwkę i uniósł delikatnie okno. Nie teraz. Jednym szarpnięciem wyciągnąłem go i

wyciąłem kaleki owal, następnie kontynuując ów ruch wbiłem go pięścią do środka. Diament

powędrował jego śladem, ja zaś sięgnąłem do wnętrza i złapałem za ramę.

Szkło uderzyło w podłogę z głośnym dźwiękiem, akurat gdy mój but ześlizgnął się z

oparcia. Zawisłem na jednej ręce, starając się zignorować ostrą krawędź wrzynającą się w ramię.

Podciągnąłem się tak wysoko - oto co znaczy stały trening - że mogłem użyć drugiej ręki do

wsparcia. Dalej wszystko było już proste jak drut, choć cieknąca z ramienia krew przeszkadzała

mi jak mogła. Ponowne oparcie buta na rynnie i otwarcie okna było dziełem chwili - po

unieszkodliwieniu alarmu, rzecz jasna. Gdy wślizgnąłem się przez otwarte okno, usiadłem

bezwładnie na podłodze.

- Myślę, że jestem już trochę za stary na takie rzeczy - powiedziałem sobie, gdy wrócił mi

oddech.

Wokół pozorna cisza - brzęk szkła, przeraźliwy dla mnie, nie zwrócił najwyraźniej

niczyjej uwagi. Do roboty. Znalazłem coś solidnego do przymocowania liny, zrobiłem to

najlepiej, jak mogłem i pociągnąłem trzy razy.

- Napędziłeś nam stracha - oświadczył James.

- Napędziłem sobie strachu - poprawiłem go. - To jest latarka, tu zaś medpakiet.

Sprawdźcie, czy można coś zrobić z moim ramieniem. Krew, jak wiecie, jest idealnym

dowodem.

Zrobili nawet sporo. Rozcięcie zostało opatrzone fachowo, a pulsujący ból prawej nogi

świadczył, że wraca ona do życia. Zmusiłem się do zrobienia paru okrążeń po pokoju, aby

background image

przywrócić w niej krążenie.

- Dobra - oznajmiłem - teraz do zabawy.

Wyprowadziłem ich z pokoju i dalej ciemnym korytarzem, tak szybko, jak pozwoliła mi

niezdyscyplinowana kończyna. Chłopcy zostali parę kroków z tyłu, tak że za róg wyszedłem z

trzyjardową przewagą... Byli więc nadal niewidoczni, gdy wzmocniony elektronicznie głos

wykrzyknął mi w twarz:

- Nie ruszaj się, di Griz. Jesteś aresztowany!

3

Życie jest pełne tego typu niespodzianek - przynajmniej moje. Za innych trudno mi się

wypowiadać. Mogą być wzruszające, zaskakujące, a nawet śmiertelne, gdy ktoś nie jest na nie

przygotowany. Szczęściem, dzięki przewidywaniu i wiedzy fachowej, ja byłem przygotowany.

Granat dymny poleciał, zanim jeszcze przebrzmiał ów głos. Ładunek wybuchł z zadowalającym

hukiem, wypełniając cały korytarz kłębami czarnego dymu i powodując złośliwe komentarze z

kilkunastu gardeł. Aby dodać im powodów do narzekań, posłałem w ślad za pierwszym granatem

następny - trochę inny. Jest to poręczny drobiazg sam w sobie całkowicie niewinny,

wytwarzający jednakże takie ilości efektów akustycznych w guście strzałów i wybuchów, że

wystarczy ich na małą wojnę, i wyrzucający na wszystkie strony kapsuły gazu usypiającego.

Muszę przyznać, że wywarł znakomity efekt psychologiczny. Ja zaś cichutko wróciłem do

zmartwiałych pociech i poprowadziłem je w głąb korytarza.

- Teraz się rozdzielimy - oznajmiłem, gdy pozwoliły mi na to cichnące odgłosy kanonady.

- Tu macie kod komputera blokującego.

Bolivar złapał go odruchowo, po czym potrząsnął głową próbując coś zrozumieć.

- Tato, mógłbyś nam powiedzieć...

- Oczywiście. Kiedy wykopałem szybę, wiedziałem, że odgłos tego, choć minimalny,

musiał włączyć alarm dźwiękowy. Dlatego zacząłem realizować plan B, a nie mówiłem wam o

tym, aby uniknąć protestów. Polega on na tym, że ja robię dywersję, a wy obaj udajecie się do

pomieszczenia pamięci i kończycie robotę. Używając priorytetowych kodów Korpusu, zdołałem

zebrać wszystko, co jest do tego potrzebne. Macie instrukcję kasowania pamięci, którą coś tak

głupiego jak komputer wykona bez wahania. Zniszczy ona akta wszystkich obywateli na

paręnaście lat świetlnych wokoło, którzy mają to szczęście, że ich nazwiska zaczynają się na

literę D. Po dokonaniu tego zbożnego dzieła wykasujecie także nazwiska na U i P w przypadku,

background image

gdyby ktoś bezpodstawnie próbował łączyć moją obecność ze zniszczeniami. Wybór tych dwóch

liter, dodam, nie jest przypadkowy.

- Zwłaszcza, że „dup" jest jednym z większych przekleństw w tutejszym slangu.

- Racja, James, twoje szare komórki przechodzą same siebie. Zrobiwszy to, otworzycie

grzecznie któreś z parterowych okien i zmieszacie się z tłumem. Proste?

- Poza tym, że dasz się aresztować - mruknął Bolivar. - Na to nie pozwolimy.

- Nie zatrzymacie mnie, choć doceniam uczucia. Bądźcie rozsądni. Krew jest

niepodważalnym dowodem, a mojej mają tam w pokoju aż nadto. Jeśli teraz ucieknę, będę

ścigany, ledwie zrobią analizy, nie wspominając o drobiazgu, że i tak mnie już widzieli i z

pewnością mają serię doskonałych zdjęć. Poza tym wasza matka jest w więzieniu i muszę

dotrzymać jej towarzystwa. Przy zniszczonych zapisach wszystko, co mogą mi zrobić, to

oskarżyć o włamanie i przysłać rachunek za szklenie. I tak wkrótce opuszczamy tę planetę.

- Mogą potrzymać cię do rozprawy - zmartwił się James.

- No cóż, w takim przypadku wasi rodzice będą zmuszeni wyłamać się z tutejszego kibla.

Nie ma co się martwić - niespecjalnie trudne zadanie. Po wykonaniu zadania zameldować się w

domu i spać. Pogadamy później, a teraz znikać.

Będąc rozsądnymi dziećmi, zrobili to natychmiast. Ja zaś powróciłem na plac boju i

nałożyłem gogle i filtry nosowe. Miałem jeszcze masę granatów i to w szerokim wyborze -

dymne, duszące, łzawiące, ogłuszające - a ponieważ urząd zdenerwował mnie parokrotnie, toteż

jak mogłem, tak starałem się oddać dług.

Ktoś zaczął strzelać, co było głupim posunięciem, gdyż miał znacznie większe szansę

trafić któregoś z kumpli niż mnie. Odszukałem go w dymie, zabrałem broń i dałem klapsa, który

powinien być przyczyną sporego bólu głowy po odzyskaniu świadomości. Prawie pełny

magazynek wypróżniłem, z dużą przyjemnością, prosto w sufit.

- Nigdy nie złapiecie Chytrego Jima! - wrzasnąłem w głąb bardzo hałaśliwej ciemności,

wiodąc tę zgraję fiskalnych piratów na trasę krajoznawczą po budynku.

Obliczyłem, ile czasu powinno wystarczyć bliźniakom na skończenie roboty, dodałem

jeszcze kwadrans na wszelki wypadek, po czym z ulgą opadłem na fotel dyrektora w jego

gabinecie, zapaliłem jedno z jego cygar i odprężyłem się zadowolony.

- Poddaję się, poddaję! - wrzasnąłem ku tłumowi potykających się, kaszlących i rzewnie

płaczących osobników, podążających moim tropem. - Jesteście zbyt męczący dla mnie. Tylko

background image

musicie mi obiecać, że nie będziecie mnie torturować.

Zbliżyli się ostrożnie - z dumą stwierdziłem, że ich przerzedzone szeregi składały się z

funkcjonariuszy miejscowej policji, która przybyła najwyraźniej po to, aby sprawdzić, w co się tu

bawimy, jak i plutonu - teraz już znacznie uszczuplonego - wojsk lądowych z pełnym wy-

posażeniem.

- Tyle zachodu o moją skromną osobę - stwierdziłem z podziwem, wypuszczając ku nim

kółka dymu. - Czuję się zaszczycony. Chcę także złożyć oświadczenie prasie o tym, jak zostałem

porwany, przewieziony tu bez przytomności, po czym byłem straszony i goniony po całym

budynku. I CHCĘ MOJEGO ADWOKATA!!!

Faktycznie brakowało im elementarnego poczucia humoru - ja byłem jedynym, który się

uśmiechał, gdy opuszczaliśmy budynek. Nie próbowali być twardzi - zbyt wielu żądnych sensacji

ludzi kręciło się po okolicy. Syreny wyły, światła błyskały różnokolorowo i cały konwój (plus ja

w kajdanach) ruszył z piskiem.

Najzabawniejsze było, że nie do więzienia. Dojechaliśmy do bramy więzienia, gdzie było

trochę krzyków i groźnego wymachiwania bronią, po czym z powrotem do miasta, gdzie ku

mojemu zaskoczeniu zdjęto mi kajdanki i wprowadzono do jakiegoś budynku. O tym, że dzieje

się coś dziwnego, wiedziałem już przy bramie, ale co to jest, zrozumiałem, gdy z pomocą

jednego tylko kopniaka wepchnięto mnie za nieodznaczające się niczym drzwi, które zaraz

zamknięto, ja zaś otrzepałem ubranie i przyjrzałem się znajomej postaci za biurkiem.

- Co za przyjemna niespodzianka - oznajmiłem. - Dobrze się czujesz?

- Powinienem cię zastrzelić, di Griz - warknął Inskipp, mój osobisty szef, główny mózg

Korpusu Specjalnego, prawdopodobnie najpotężniejszy człowiek w galaktyce we własnej osobie.

Korpus powołała Liga do utrzymania pokoju i spokoju wśród gwiazd, co ten robił w swoisty

sposób, i choć nie zawsze najuczciwszą drogą, zawsze jednak z zadowalającym wynikiem.

Dawno już stwierdzono, że złodzieja najlepiej złapać posługując się drugim złodziejem -

Korpus stosował tę właśnie maksymę. Swego czasu - przed moim przyłączeniem się do Korpusu

- Inskipp był największym i najlepszym przestępcą w galaktyce, inspiracją dla wszystkich

STALOWYCH SZCZURÓW. Zmuszony jestem przyznać, że nie prowadziłem zbyt

pomnikowego żywota przed przymusowym nawróceniem ku dobrym mocom. Nawróceniem, jak

łatwo można stwierdzić, niezbyt całkowitym, choć przekonany jestem, że nie zrobiłem w życiu

nic, czego musiałbym żałować. Słysząc go, wyciągnąłem zza pazuchy straszak noszony na takie

background image

okazje i przystawiłem sobie do skroni.

- Jeśli uważasz, o Wielki, że powinienem być zastrzelony, jestem gotów ci pomóc.

Żegnaj, okrutny świecie... - pociągnąłem za spust, robiąc w ten sposób sporo huku.

- Przestań się wygłupiać, to poważna sprawa.

- Jestem zawsze z tobą, niezależnie od tego, czy wierzę w uzasadnienia, jakie mi

wciskasz. Pozwól mi zdjąć ten pyłek, który jest na twojej klapie.

Zrobiłem to, wyciągając mu przy okazji etui na cygara - był tak zamyślony, że nie

zauważył, dopóki nie zapaliłem jednego i nie poczęstowałem go resztą. Złapał etui z

warknięciem i sapnął:

- Potrzebuję twojej pomocy!

- Oczywiście - przytaknąłem. - Dla jakiego innego powodu sprawdzałbyś to oskarżenie i

robił całą resztę? Gdzie jest Angelina?

- W drodze do domu, aby okiełznać twoich występnych następców. Tłumoki z tej planety

mogą się nie zorientować, co się dzieje w ich aktach, ale ja wiem. Zapomnijmy o tym, zwłaszcza

że statek czeka na kosmodromie, aby zawieźć cię na Kakalak 2.

- Ponura skała okrążająca ciemną gwiazdę. Co znajdę na tym zadupiu?

- Liczy się to, czego tam nie znajdziesz. Satelitarnej bazy, która była miejscem spotkania

Szefów Sztabów Floty Ligi...

- Powiedziałeś „była" z dość dużym uczuciem. Czy mam wierzyć...

- Powinieneś. Zniknęła bez śladu. Nie mamy pojęcia, co się mogło wydarzyć.

- Zawsze myślałem, że może to spowodować jedynie szczery entuzjazm wśród niższych

szarż...

- Oszczędzaj poczucie humoru, di Griz. Jeśli prasa złapie ślad tego wydarzenia, wolę nie

myśleć o politycznych reperkusjach. Nie mówiąc już o dezorganizacji naszej obrony.

- To ostatnie nie powinno cię zbytnio martwić, nie widzę zwiastunów żadnej wojny na

horyzoncie. A tak w ogóle, muszę zadzwonić do domu i podać ocenzurowaną wersję wypadków.

Potem możemy pogadać.

Za kratką wentylacyjną wisiała jakaś wyposażona w okryte przylgami macki istota.

Mrugała zielonymi oczami, żując coś ostrymi jak igły zębami.

Ona również śmierdziała zgnilizną.

background image

- Coś mi tu śmierdzi i w ogóle nie podoba mi się to - oznajmiła błyskając oczami

Angelina.

- Nic nie śmierdzi, skarbie! - zełgałem. - Nagłe zadanie, to wszystko. Wyjazd na parę dni.

Wrócę, ledwie się skończy. Teraz, po ukończeniu szkoły, najlepiej będzie, jeśli odkurzysz foldery

reklamowe i uzgodnisz z chłopcami jakieś miejsce, gdzie moglibyśmy udać się na urlop.

- Dobrze, że sobie przypomniałeś. Obaj wrócili parę minut temu, umorusani do

obrzydzenia i zmęczeni jak reksy i nie chcą powiedzieć słowa o tym, co się z nimi działo.

- Powiedzą ci, przekaż im tylko, że tata skończył operację i że powinni ci opowiedzieć o

nowym sposobie spędzania wieczorów. Do zobaczenia, skarbie! - przesłałem całusa i przerwałem

połączenie, nim zdążyła zaprotestować powtórnie.

Zanim usłyszy o niedawnych nonsensach, powinienem być daleko w kosmosie, kończąc

tę głupawą historię. Zresztą, to co przydarzyło się paru setkom wojskowych osłów, nie

obchodziło mnie w żadnym stopniu - interesowało mnie tylko, jak to się stało.

Ledwie znaleźliśmy się w drodze, otworzyłem akta, zaaplikowałem sobie uczciwą dawkę

Syrian Panther Sweat i zabrałem się za lekturę. Pierwszy raz zrobiłem to wolno i uczciwie, drugi

raz trochę szybciej, trzeci zatrzymując się na najważniejszych fragmentach. Gdy odłożyłem

teczkę, dostrzegłem siedzącego naprzeciwko Inskippa, który gapił się na mnie, żując zawzięcie

wargę i bębniąc palcami po stole.

- Nerwy? - spytałem uprzejmie. - Mam tu wspaniały uspokajacz...

- Zamknij się! Powiedz lepiej, co tam znalazłeś ciekawego i co o tym myślisz.

- Myślę, że lecimy w złą stronę. Zmień kurs na naszą Kwaterę Główną. Muszę z kimś

pogadać.

- Ale śledztwo...

- Nie da więcej, niż tu jest - postukałem w akta.- Już wszystko zostało zrobione,

charakterystyki porwanych typów, sprawdzenie zabezpieczeń, nagranie radiowe wszystkich

częstotliwości, próby zrozumienia okrzyku „Zęby!" itd. Twoi wywiadowcy, w dobrze dobranym

i niegłupim składzie, przybyli na miejsce, znajdując pustą przestrzeń i ani śladu satelity czy

poprzednich wydarzeń. Sądzisz, że ja mam większe szansę niż ci eksperci? Bzdura! Dalej, lecimy

do Coypu.

- Po co?

background image

- Bo on jest mistrzem time-helixu. Aby stwierdzić, co się wydarzyło, zamierzam wybrać

się w przeszłość i obejrzeć na własne oczy przebieg wypadków.

- Nigdy o tym nie pomyślałem - mruknął.

- Oczywiście, że nie. Płaszczysz dupę za biurkiem, a ja jestem najlepszym agentem

polowym Korpusu. Pozbawiam cię cygara, które wypłacam sobie jako wynagrodzenie za stałą

naukę niedocenianego geniusza.

Coypu był przeciwny. Przygryzł wargę imponującymi, żółtymi zębami i potrząsnął

kategorycznie głową, rozsypując na boki kosmyki siwych włosów i machając równocześnie

zaciekle rękami.

- Czy próbujesz dać nam do zrozumienia, że pomysł nie spotyka się z twoją aprobatą? -

spytałem uprzejmie.

- Szaleństwo! Nie, nigdy! Od ostatniego użycia time-helixu przez cały czas są czasowe

spięcia wzdłuż statycznych linii energii.

- Maniak! - jęknąłem. - Proszę uprzejmie potraktować mnie i mojego obecnego tu szefa,

jakbyśmy byli naukowymi imbecylami.

- Jesteście - sapnął. - Musiałem z niego skorzystać, aby uratować nas wszystkich, po

czym zostałem zmuszony do powtórnego użycia, aby wyciągnąć ciebie z przeszłości. Masz

jednak moje słowo, że nie będzie on używany, dopóki nie zostanie dokładnie wyskalowany.

Inskipp dowiódł, że jest z twardszego surowca niż naukowiec - zrobił dwa szybkie kroki,

aż on i Coypu znaleźli się oko w oko, raczej nos w nos - obaj mieli imponujące organy

powonienia. Po czym będąc na pozycji, odpalił taką salwę przekleństw, jakiej nie powstydziłby

się zawodowy sierżant i zakończył wiązanką wcale osobistych gróźb.

- I jako twój pracodawca, jeśli powiem ci, że masz iść, to pójdziesz! Bez wahania! Nie

powiem, że cię zabiję, nie jesteśmy okrutni, ale jeśli nie, to skończysz ucząc na podstawowym

kursie fizyki bandę cymbałów na jakimś zadupiu, dla których maszyna czasu oznacza to samo, co

zegarek. Będziesz współpracował?

- Nie możesz mi grozić! - obruszył się Coypu.

- Już to zrobiłem. Masz minutę do namysłu. Straż!

Para antropoidalnych osobników w kombinezonach bojowych pojawiła się po obu

stronach profesora, łapiąc go bezceremonialnie pod pachy tak, że jego stopy zaczęły dyndać w

powietrzu.

background image

- Trzydzieści sekund - glos Inskippa wypełniony był całym ciepłem atakującej kobry.

- Zawsze chciałem wyskalować doświadczalnie time-helix - namyślił się Coypu.

- No. Postawcie go! To będzie proste - wyślesz go tydzień w tył, ustawiając maszynę na

sygnał powrotu. Damy ci dokładne koordynaty czasoprzestrzenne. Nic więcej nie musisz

wiedzieć. Jesteś gotów, DiGriz?

- Jak zawsze mruknąłem bez entuzjazmu, zezując na kombinezon i stertę ekwipunku. -

Tylko się ubiorę i poumieszczam to wszystko. Tak samo jak ty gotów jestem zobaczyć, co się

stało, a wrócić pragnę jeszcze bardziej niż ty!

Gotowa sprężyna time-helixu błyskała zielonkawo. Westchnąłem, przygotowując się

duchowo do podróży. Zatęskniłem niemal za spokojnym, trupiopodobnym uściskiem poborców

podatkowych.

Niemal.

4

Fakt, że nie była to moja pierwsza podróż w czasie, bynajmniej nie zmieniał związanych z

nią nieprzyjemnych wrażeń. Przeciwnie, poczułem, jakby coś mnie rozciągało, znowu były

widoczne gwiazdy i znów pojawiło się poczucie przeraźliwego zimna. Było to paskudne i trwało

stanowczo za długo. W końcu sensacje skończyły się i szarość przestrzeni zmieniła się w zdrową,

pocętkowaną gwiazdami czerń kosmosu. Byłem w stanie nieważkości; obracałem się wolniutko i

podziwiałem wygląd satelity, który właśnie pojawił się w polu widzenia. Radar oznajmił, że

jestem o piętnaście mil od tej skały - czyli tam, gdzie powinienem być.

Satelita był uczciwych rozmiarów - opleciony antenami z mnóstwem jasno oświetlonych

okien. Jak pamiętałem, wypełniony był pałętającą się zgrają cymbałów, zajmujących się czymś

użytecznym przez minimalną cząstkę swojego żywota. Przełączyłem radio na ich częstotliwość i

stwierdziłem, że jestem o godzinę spóźniony w stosunku do planu - Coypu będzie mocno

zaintrygowany, jak mu to oświadczę. Mimo to miałem jeszcze pięć godzin do spędzenia, zanim

się coś zacznie.

Z oczywistych powodów nie mogłem zapalić cygara, ale mogłem się napić. Już dość

dawno przedsięwziąłem odpowiednie kroki po temu, wypuszczając wodę ze zbiornika, nalewając

zaś burbona z wodą. Zalety tej mieszanki odkryto jakieś trzydzieści dwa tysiące lat wcześniej na

Planecie Ziemia. Planeta, co prawda, została zniszczona bardzo dawno temu, ale przepis

uratowałem osobiście po sporej ilości prób - niebezpiecznych, bo na sobie - nauczyłem się

background image

produkować znośną imitację. Nic więc nie stało na przeszkodzie, by złapać rurkę w zęby i

zdrowo pociągnąć. Mieszanka faktycznie była dobra. Podziwiałem okoliczne gwiazdy, jak i

pobliskiego satelitę, uzupełniając regularnie równowagę płynów w organizmie, i czas jakoś

leciał.

Jakieś pięć minut przed punktem krytycznym, dostrzegłem kątem oka nagły ruch.

Odwróciłem się i zobaczyłem identyczny kombinezon próżniowy, unoszący się opodal i siedzący

na dwujardowej rakiecie. Wyciągnąłem miotacz i wycelowałem w nowo przybyłego.

Trzymaj łapy na widoku i obróć się powoli, abym mógł cię obejrzeć.

- Odłóż, durniu, tę pukawkę - oświadczył tamten, nadal odwrócony tyłem, grzebiąc coś

przy kontrolkach rakiety. - Skoro ty nie wiesz, kim jestem, to nikt tego nie wie.

- Mną! - stwierdziłem starając się zamknąć usta.

- Nie, sobą! Ja jestem tobą albo coś w tym guście. Gramatyka nie jest stworzona do takich

rzeczy. Schowaj spluwę, cymbale.

-- Czy mógłbyś mi wyjaśnić...

- Pewnie będę musiał, skoro ty czy ja nie mieliśmy dość inteligencji, by pomyśleć o tym

wcześniej i potrzebna była druga podróż. To jest kosmiczna pluskwa - spojrzał na zegarek albo ja

spojrzałem na zegarek, czy coś w tym stylu.

Potem on /ja?/ wskazał: - Uważaj, to naprawdę jest niezłe widowisko.

Było. Przestrzeń za satelitą była pusta - po czym nagle już nie była. Coś wielkiego, bardzo

wielkiego pojawiło się i mknęło ku satelicie. Widziałem jedynie czarny jajowaty kształt, który

niespodziewanie otwarł się z przodu. Wnętrze było niesamowicie obszerne, rozświetlone ogniem

piekielnym, zupełnie jak gigantyczna paszczęka obramowana zębami.

- ZĘBY! - trzasnęło moje radio wiadomością z zaginionego satelity.

Biały strumień ognia przeciął pole widzenia i pluskwa runęła ku satelicie. Zgranie było

idealne, gdyż paszcza już zamknęła się po połknięciu satelity; wokół kolosa zamigotało pole

ochronne i statek, a wraz z nim pluskwa zniknęły.

- Co to było? - westchnąłem.

- Skąd niby mam wiedzieć? - odparłem. - Zabieraj się z powrotem, żebym ja się mógł

zabrać albo ty. Mam na myśli... do cholery z tym, ZNIKAJ!

- Nie pyskuj - mruknąłem - nie sądzę, żebym powinien w ten sposób zwracać się do

siebie.

background image

Uruchomiłem mechanizm powrotny i po wszystkich wyżej opisanych przejściach

wróciłem do punktu wyjścia.

- Co znalazłeś? - Inskipp był przy mnie ledwie otworzyłem hełm.

- Wystarczająco dużo, aby wybrać się ponownie. Potrzebuję kosmiczną pluskwę, potem ci

opowiem. - Zdejmowanie i nakładanie kombinezonu jest gorsze od siedzenia w nim, toteż

zrezygnowany oparłem się o ścianę, pociągając solidny łyk mieszanki.

Inskipp głośno pociągnął nosem.

- Piłeś w pracy?

- Oczywiście. Jest to jedyny sposób, żeby ta robota nadawała się do strawienia. Teraz

zamknij się i słuchaj.

Coś naprawdę dużego pojawiło się z nadprzestrzeni, o milę od satelity. Niezły kawałek

nawigacji; nie sądziłem, że tak można, ale najwyraźniej się myliłem. Cokolwiek to było, otwarło

lśniącą, obramowaną zębiskami paszczę, i połknęło admirałów wraz ze stacją satelitarną.

- Upiłeś się! Wiedziałem!

- Nie, i mogę tego dowieść, chyba że sądzisz, iż moja kamera też się schlała. Ledwie to

się stało, gość wrócił w nadprzestrzeń i zniknął.

- Musimy mu przyczepić pluskwę!

- To właśnie powiedziałem sobie... Dalej, Coypu, daj mi to i przenieś o pięć minut przed

godziną zero. Tak na marginesie - spóźniłeś się o godzinę za pierwszym razem, oczekuję

poprawy.

Coypu coś mruknął, nastawiając zegary, ja zaś złapałem pluskwę i zniknąłem. Scenariusz

był ten sam co poprzednio, tylko z innego punktu widzenia. Gdy powtórnie wróciłem, miałem

serdecznie dość podróży w czasie - nie pragnąłem już niczego poza sporym posiłkiem z małą

butelką wina i miękkim łóżkiem. Dostałem wszystko i miałem nawet kiedy się tym nacieszyć.

Prawie tydzień minął, zanim dostaliśmy meldunek od kosmicznej pluskwy. Byłem akurat z

Inskippem, gdy go doręczono i mogę stwierdzić, że wytrzeszcz jego oczu i ilość czasu, jaki

strawił na lekturze, były imponujące.

- To niemożliwe - oznajmił w końcu.

- To właśnie w tobie lubię - nieustający optymizm. - Wyłuskałem kartkę z bezwładnych

palców, przeczytałem, sprawdziłem koordynaty na mapie i przyznałem mu rację. Prawie.

Pluskwa spisała się znakomicie. Odpaliłem ją na czas, toteż bez trudu przywarła do tego

background image

statku czy cokolwiek to było. Razem powędrowali w nadprzestrzeń, możliwe zresztą, że zrobili

całą serię skoków - nie było to zbyt istotne, zwłaszcza że pluskwa była zaprogramowana na

odłączenie się jedynie w normalnej przestrzeni i w pobliżu bądź planety z atmosferą tlenową,

bądź stacji kosmicznej. Była całkowicie niemetalowa i dopóki nie zaczęła nadawać, praktycznie

niewykrywalna.

Gdy zbliżyła się do czegoś, na co była zaprogramowana, kierowała się na najbliższą boję

świetlną Ligi i ogłaszała swoje przybycie. Nie trzeba dodawać, że robiła zdjęcia na wszystkie

możliwe i niemożliwe strony. Analizował je później komputer, określając miejsce, z którego

przybywała. Pięknie. Tyle że odpowiedź, jakiej tym razem udzielił, była nieprawdopodobna.

- Jeśli lokalizacja jest właściwa - postukałem w mapę - mam paskudne przeczucie, że

jesteśmy w kłopotach.

- Nie myślisz, że ci admirałowie zostali porwani przypadkiem?

- A jak ci się wydaje?

- Sądziłem, że to właśnie powiesz.

Żeby zrozumieć problem, trzeba było zastanowić się nad kształtem naszej galaktyki.

Wiem, że to trudne dla wszystkich, wyłączając astrofizyków i inne takie przypadki, ale jest to

niezbędne. Ma ona kształt rozgwiazdy, której ramiona i korpus stanowią duże skupiska

gwiezdne, pomiędzy kończynami zaś znajdują się pojedyncze gwiazdy, gaz kosmiczny i inne

śmieci. Wszystkie planety Ligi usytuowane są w prawym górnym ramieniu. Parę poznanych, a

nie skolonizowanych jeszcze światów leży w górnym lewym i prawym dolnym. A ze zdjęć

wyglądało na to, że nasz porywacz przybył z dolnej lewej kończyny.

Cóż, jest to część tej samej galaktyki - problem w tym, że jest to część galaktyki, w której

nigdy nie byliśmy, z którą nigdy się nie kontaktowaliśmy i, z tego co wiemy, nie ma tam

zamieszkanych planet.

Zamieszkanych przez ludzi, znaczy się. Przez całe tysiąclecia ludzkość ciskała się na lewo

i prawo, aby znaleźć braci w rozumie, i nigdy, jak dotąd, jej się to nie udało. Znaleźliśmy ślady

dawno zaginionych cywilizacji, ale zniknęły przed milionami lat. Podczas Ery Imperium

Słonecznego, Gwiezdnego Lenna, czy temu podobnych bzdur, statki latały w najrozmaitszych

kierunkach. Potem nastąpiło Załamanie i zanik komunikacji na całe tysiąclecia. Wychodzimy

właśnie z niego, napotykając planety we wszystkich możliwych stadiach rozwoju - lub też jego

braku. Zbieramy do kupy coś, co już kiedyś znaleźliśmy, może kiedyś nastąpi dalsza ekspansja,

background image

ale nie dojdzie do tego szybko. Tyle że teraz sytuacja cokolwiek się zmieniła.

- Co zamierzasz zrobić? - spytał Inskipp.

- Ja? Dokładnie nie wiem, ale chyba nic poza obserwowaniem, jak wydajesz rozkazy

zbadania tej ciekawostki.

- Właśnie. Rozkazy! Rozkaz numer jeden. Polecisz tam, di Griz, i sprawdzisz co i jak.

- Jestem przepracowany. Masz do dyspozycji zasoby tysiąca planet, całą flotę i stada

agentów. Użyj czegoś innego dla odmiany.

- Nie. Mocno mi się wydaje, że posłanie normalnego patrolowca będzie czymś w stylu

wepchnięcia nosa w stos atomowy.

- Porównanie do kitu, ale wiem, co masz na myśli.

- Mam nadzieję. Jesteś najbardziej przywiązanym do życia facetem, jakiego znam.

Opieram się na tym i na możliwościach twojego skonanego mózgu i zakładam, że ci się uda, tak

jak dotąd. Poleć tam, popatrz, co się tam tworzy, i najważniejsze - wróć z raportem.

- Czy może mam dostarczyć jeszcze admirałów?

- Tylko jeśli chcesz. Mamy ich całą masę na miejscu.

- Jesteś pozbawionym serca brutalem o równie zboczonym umyśle, jak mój.

- Oczywiście, a jak ci się wydaje, czy inaczej mógłbym kierować tym cyrkiem? Kiedy nas

opuszczasz i czego potrzebujesz?

Musiałem się zastanowić. Nie mogłem lecieć nie zawiadamiając Angeliny, a kiedy ona

dowie się, jak dalece wyprawa jest niebezpieczna, nie ma siły, aby odwieść ją od udania się

razem ze mną. Zgoda, jestem antyfeministą, ale potrafię dostrzec prawdziwy talent, co musiało

doprowadzić do wniosku, że wolałbym mieć ją ze sobą zamiast całego sztabu Korpusu

Specjalnego. Tylko co z chłopcami? Odpowiedź była równie oczywista. Z ich naturalnymi

zdolnościami, pozostawały tylko dwa wyjścia - przestępstwo lub Korpus. Muszą kiedyś odbyć

chrzest i wyglądało na to, że ten czas właśnie nadszedł. Otworzyłem oczy i zdałem sobie sprawę,

że od dłuższej chwili mamroczę pod nosem, a Inskipp przygląda mi się podejrzliwie sięgając

powoli do przycisku alarmowego. Wygrzebałem z dna pamięci pytanie, które mi zadał.

- Ach, tak, hm, oczywiście. Wylatuję wkrótce z własną załogą, potrzebny mi w pełni

wyposażony krążownik klasy Gnasher z pełnymi zapasami i uzbrojeniem, i innymi takimi.

- Zrobione, ściągnięcie najbliższego zajmie nam dwadzieścia godzin. Masz ten czas na

spakowanie się i napisanie testamentu.

background image

- Miło z twojej strony. Muszę też wykonać jedno połączenie psi.

Podszedłem do centrum komunikacyjnego, dostałem połączenie z operatorem na Blodgett

i w parę sekund później miałem na linii Angelinę.

- Witaj, słonko. Zgadnij, dokąd jedziemy na wakacje? - spytałem.

5

- Fajny okręt, tato - oznajmił Bolivar, oglądając pulpity centralne krążownika.

- No myślę. Krążowniki tej klasy są uważane za najlepsze w całym wszechświecie.

- Stanowisko kierowania ogniem jest wspaniałe. - James wdusił guzik, zanim go zdołałem

powstrzymać.

- Nie musiałeś rozwalać tego kawałka skały, nie zrobił ci nic złego - oświadczyłem z

naganą. Przełączyłem sterowanie ogniem na własny pulpit pilota, zanim zdążył wymyślić coś

nowego.

- Chłopcy muszą się wyszaleć - Angelina spojrzała na niego z matczyną czułością.

- Mogą to robić za własne kieszonkowe. Wiesz, ile tysięcy kredytów kosztuje salwa

burtowa tego okrętu?

- Nie i nic mnie to nie obchodzi - uniosła brew. - A tak w ogóle, to od kiedy ty się o to

troszczysz, czyścicielu publicznych kieszeni?

Mruknąłem coś i odwróciłem się w stronę zegarów. Czy mnie to obchodziło? Czy był to

ojcowski klaps? Nie - to był autorytet! Jakkolwiek by było, byłem tu DOWÓDCĄ!

- Jestem kapitanem i załoga musi mnie słuchać! - oświadczyłem.

- Możemy podyskutować na ten temat, kochanie - Angelina była słodka jak miód.

- Jeśli będziecie tu grzecznie siedzieć - szybko zmieniłem temat - zarządzę butelkę

szampana i tort czekoladowy, żebyśmy nieco odpoczęli, zanim misja naprawdę się zacznie i będę

używał bata.

- Już nam wszystko powiedziałeś - stwierdził James. - Czy to nie może być tort

wiśniowy?

- Wiem, że wy wiecie wszystko o tym, co się stało i dokąd lecimy, ale trzeba ustalić, co

będziemy robić, gdy już się tam znajdziemy.

- Wiem, że nam o tym powiesz, gdy nadejdzie odpowiedni czas, kochanie. A poza tym,

czy nie jest trochę za wcześnie na szampana?

Znowu zająłem się zegarami; musiałem uporządkować myśli. Sami wodzowie i ani

background image

jednego Indianina w tym zespole! Muszę być twardy.

- Porządek dnia. Startujemy dokładnie za kwadrans i udajemy się dokładnie na pozycję

określoną przez pluskwę. Wynurzamy się z nadprzestrzeni na półtorej sekundy, co pozwoli

instrumentom sprawdzić otoczenie i automatycznie wracamy na poprzednią pozycję, aby

skontrolować odczyty. Co będzie dalej, zobaczymy. Jasne?

- Jesteśmy na twoje rozkazy - mruknęła Angelina pociągając szampana. Z tonu jej głosu

nie można było wyczuć, co chciała naprawdę powiedzieć.

Postanowiłem zignorować jej uwagę.

- No to do roboty, Bolivar - z twoich stopni wynika, że byłeś dobry w nawigacji.

- Musiałem być. Byliśmy przykuci do pulpitów bez jedzenia, dopóki nie zrobiliśmy

zadania.

- To wszystko jest już za tobą. Wyznacz kurs do punktu docelowego i pozwól, że

sprawdzę to, zanim wsadzisz go do komputera. James, zaprogramuj komputer na zebranie

potrzebnych danych w normalnej przestrzeni i odlot po półtorej sekundy.

- A co ja mam robić?

- Otworzyć następną butelkę i rozkoszować się osiągnięciami własnych pociech.

Osiągnięcia były i to bez zastrzeżeń - obaj zrobili porządną robotę. Zabawy się skończyły

- to było życie i obaj zrobili wszystko, jak mogli najlepiej. Sprawdziłem wyniki na wszystkie

możliwe sposoby i nie znalazłem ani jednej pomyłki.

- Medal dla każdego z was - oznajmiłem - możecie wziąć sobie podwójną porcję tortu.

- Wolelibyśmy szampana.

- Dobrze, czas na toast. Za sukces!

Trąciliśmy się kieliszkami, wypiliśmy zawartość i ja wcisnąłem guzik startu. Podobnie

jak we wszystkich podróżach, w tej nie było nic do roboty, odkąd zaprogramowaliśmy komputer.

Bliźniaki zwiedzały statek, dopóki nie nauczyły się na pamięć działania każdego detalu, a

my z Angeliną znaleźliśmy ciekawsze sposoby spędzenia wolnego czasu. I tak mijały dni.

Wreszcie zabrzmiał alarm: byliśmy w trakcie ostatniego skoku. Ponownie zgromadziliśmy się w

sterowni.

- Tato, wiesz, że mamy na pokładzie dwie łodzie patrolowe?

- Wiem. Są gotowe do natychmiastowego startu. Gdy odskoczymy, ubieracie się w

kombinezony pancerne.

background image

- Po co? - to był James.

- Bo macie takie polecenie - oznajmiła z mocą Angelina. - Chwila logicznego myślenia da

wam odpowiedź.

Tak wzmocniony poczułem, że mój autorytet jest trwały i niezniszczalny. Jeśliby

oczekiwały nas niespodzianki, to te kombinezony utrzymają nas przy życiu nawet po całkowitym

zniszczeniu statku.

Nic nas nie oczekiwało. Przybyliśmy, instrumenty zapiszczały i zawirowały i zaraz

wycofaliśmy się o sto lat świetlnych. Pozostaliśmy w kombinezonach, sprawdziliśmy, czy coś za

nami nie poleciało, po czym zabraliśmy się za odczyty.

- W pobliżu nic - oznajmiła Angelina przeglądając zapisy. - O dwa lata świetlne jest

natomiast system planetarny.

- A więc to jest nasz następny cel. Plan jest taki. Zostajemy tu, w miłym oddaleniu od

tego, co tam może być i kierujemy ku owemu systemowi szperacza, który będzie wysyłał nam

stałe i dokładne raporty poprzez umieszczonego na orbicie satelitę. Satelitę zaprogramujemy na

natychmiastowy powrót, jeśli szperaczowi coś się stanie. Zgoda?

- Mogę zaprogramować szperacza? - zapytał o moment szybciej od brata Bolivar.

Ochotnicy! Serce mi rosło, gdy dawałem swoją zgodę.

W ciągu paru minut oba urządzenia były gotowe i w drodze, a my zasiedliśmy do obiadu.

Zdążyliśmy go skończyć, gdy satelita oznajmił swój powrót.

- Szybko poszło - mruknęła Angelina.

- Za szybko. Jeśli coś tak szybko wyszperało szperacza, to muszą mieć nielichy sprzęt

wykrywający. Zobaczymy, co my tam mamy.

Przyśpieszałem przegrywanie, dopóki nie doszliśmy do tego, co istotne. Gwiazda w

centrum systemu stała się słońcem, a dane na drugim ekranie wskazywały, że system składa się z

czterech planet, połączonych ze sobą stałą komunikacją i innym hałasem, wskazującym na

uprzemysłowiony charakter całości. Szperacz skierował się ku najbliższej planecie, obniżając

pułap.

- O cholera! -jęknęła Angelina. Osobiście mogłem się z nią zgodzić.

Cała planeta zdawała się jedną wielką fortecą - lufy potężnych dział plazmowych,

gigantyczne lasery, wyrzutnie rakiet balistycznych zdawały się spoglądać we wszystkie kierunki

wszechświata. Z grubsza biorąc, chyba miliardy tego pokrywały planetę. W niekończących się

background image

szeregach stały okręty wojenne, wypełniające aż po horyzont luki w działobitniach. Ani jeden

skrawek naturalnej powierzchni planety nie był widoczny spod potężnych i nowiutkich maszyn

bojowych.

- Spójrzcie - wskazałem. - Wygląda zupełnie jak to, co połknęło satelitę admiralskiego.

Tu jest następny, i jeszcze jeden.

- Zastanawiam się, czy są przyjaźnie nastawieni -mruknęła Angelina ze szczątkami

poczucia dobrego humoru w głosie.

Nagle na radarze pojawiły się cztery błyski, zbliżające się z zawrotną szybkością. Potem

obraz nagle znikł.

- Niezbyt przyjaźnie nastawieni - odparłem nalewając sobie niepewną ręką drinka. -

Zróbcie z tego nagranie i zacznijcie je transmitować do bazy. Znajdźcie najbliższą stację z

psimenami, żeby streszczenie było szybciej na miejscu. Jeśli ktoś nam nie zaproponuje czegoś

mądrzejszego, to po nadaniu raportu mamy wolne pole do działania.

- I możemy zaryzykować? - spytał Bolivar.

- Szybko się uczysz.

- Wspaniale - oznajmił entuzjastycznie James. - Wszystko własne i żadnych rozkazów.

Niedokładnie wiedziałem, co miał na myśli, ale byłem z niego dumny. Z obu znaczy się.

- Są jakieś propozycje? - spytałem. - Jeśli nie, to mam pomysł na plan.

- Jesteś tu kapitanem - wtrąciła Angelina; miałem nadzieję, że faktycznie tak myśli.

- Racja. Nie wiem, czy zwróciliście uwagę, ale ten system przypomina przepełniony kibel

z kosmicznym śmieciem różnego kalibru. Proponuję poszukać kawałka skały odpowiedniej

wielkości, wydrążyć go i umieścić we wnętrzu jeden z naszych patrolowców. Jeśli odpowiednio

go zamaskujemy, nic nie będzie wskazywało na różnice między nim a innym kosmicznym

gruzem.Umieścimy go na wyliczonej orbicie i obejrzymy spokojnie cały ten system. Zbierzemy

trochę informacji i opracujemy plan ataku. Musi być przecież miejsce, które nie jest po zęby

uzbrojone. Mam rację?

Straciliśmy trochę czasu na dyskusję, ale nikt nie wpadł na lepszy pomysł, toteż

zabraliśmy się za realizację mojego...

Ruszyliśmy z normalną szybkością światła i, pracując na pełnej mocy, po godzinie

znaleźliśmy całą chmurę skał, kamieni i innych fragmentów niegdyś większej planety

poruszającej się po eliptycznej orbicie wokół najbliższej gwiazdy. Zająłem się pilotażem,

background image

szukając czegoś, co najbardziej by się nadawało do naszych planów.

- Jest - oznajmiłem w końcu. Właściwy kształt, odpowiednia wielkość i prawie samo

żelazo, które dokładnie zamaskuje wszystkie echa. - Angelino, weź stery i podleć do niego.

Bolivar, ty i ja polecimy w patrolowcu, użyjemy jego laserów, aby wytopić otwór w środku.

James zajmie się łącznością. Będziecie w pogotowiu i wyślijcie nam wyposażenie specjalne, jeśli

będziemy go potrzebować. To powinna być prosta robota.

Była. Przy minimalnym ogniu dziobowego lasera wcisnęliśmy się w żelazo, wysyłając w

przestrzeń chmury gazu. Gdy dziura wyglądała na wystarczająco głęboką, wdziałem kombinezon

i ruszyłem, by zbadać ją osobiście.

- Wygląda dobrze - oznajmiłem wracając. - Bolivar, myślisz, że możesz wprowadzić tu

patrolowiec, nie rozbijając go i nie tracąc zbyt wielu anten?

- To proste, tato!

Faktycznie, był niezły. Patrzyłem, jak srebrzysty kształt przepływa koło mnie i znika we

wnętrzu, nie tracąc przy tym anten ani innego wyposażenia. Teraz mogliśmy zająć się

rozmieszczeniem instrumentów na powierzchni skały. Potem trzeba podłączyć je do komputera

patrolowca i poszukać odpowiedniego kawałka do zatkania otworu...

Patrzyłem na Gnasher, układając sobie kolejność prac i podziwiając jego smukły,

oświetlony kształt, oddalony o półtorej mili, gdy pojawił się czarny cień przysłaniający gwiazdy.

Był równie wielki jak szybki i rozświetlony poświatą bijącą z otwierającego się dziobu.

Ruszył naprzód i w mgnieniu oka pochłonął krążownik. Dziób zamknął się i przybysz zniknął.

Wszystko to działo się błyskawicznie, podczas gdy ja stałem i gapiłem się bezczynnie.

Wszystko - okręt, Angelina i James - zniknęło!

Miałem wiele krytycznych chwil w życiu, ale ta była najgorsza. Unosiłem się w

przestrzeni z zaciśniętymi pięściami, wbijając przerażony wzrok w miejsce, w którym przed

chwilą znajdował się krążownik. Do tej pory spotykały mnie różne przykre niespodzianki, ale

dotyczyły one zawsze tylko mnie. Takie zagrożenia cudownie oczyszczają umysł, a adrenalina

wspaniale działa na ustrój, gdy jest potrzebna akcja. Tym razem nic mi nie groziło, natomiast

Angelina i James byli w śmiertelnym niebezpieczeństwie. W dodatku ja czułem się zupełnie

bezradny.

Musiałem wydać jakiś dźwięk, gdy sobie to uświadomiłem i bez wątpienia musiał być on

raczej nieprzyjemny, gdyż w moich słuchawkach zadźwięczał zaniepokojony głos Bolivara:

background image

- Tato? Co się dzieje? Coś nie tak? Paraliż minął, ruszyłem ku niemu, wyjaśniając, co się

stało. Był trupio blady, ale panował nad sobą.

- Co robimy? - spytał stłumionym głosem.

- Jeszcze nie wiem. Lecimy za nimi oczywiście. Tylko dokąd? Potrzebujemy planu...

Wysoki, przeraźliwy dźwięk rozległ się od strony modułu łączności, przerywając mi

skutecznie kwestię. Wytrzeszczyłem oczy w kierunku jego źródła.

- Co to jest? - zdumiał się Bolivar.

- Ogólny alarm. Czytałem o czymś takim w trakcie szkolenia, ale nie słyszałem, aby

kiedykolwiek ogłoszono go inaczej niż w celach treningowych i na małym obszarze. Wiesz

przecież, że fale radiowe podróżują z prędkością światła i przesyłanie nimi wiadomości w

kosmosie jest nonsensem. Dlatego większość z nich przewożona jest przez statki kurierskie,

sprawy najważniejsze zaś są przesyłane przez psimenów, bo myśli zdają się sięgać celu

natychmiast. Jeden psiman może porozumiewać się z drugim bez względu na dzielącą ich

odległość, nie tracąc chwili czasu. Wszyscy dobrzy operatorzy pracują dla Ligi, a większość dla

Korpusu. Są urządzenia elektroniczne, które mogą wykryć tę komunikację, ale tylko przy jej

pełnym natężeniu, a i to nie dekonspiruje szczegółów. Każdy statek Ligi ma taki wykrywacz,

choć jak dotąd nigdy ich nie używano. Aby je uruchomić, każdy żywy psiman transmituje w tym

samym czasie co inni tylko jedną wiadomość. Jedno słowo: KŁOPOTY. Kiedy taki alarm zostaje

odebrany, każdy statek udaje się natychmiast w pobliże którejś z naszych planet lub stacji, aby

dowiedzieć się, co się dzieje. Ruszamy.

- Mama i James...

- Odnalezienie ich będzie wymagało namysłu i pomocy. Możesz to nazwać, jak chcesz,

ale wydaje mi się, że ten alarm ma związek z naszą obecną sytuacją.

Pech sprawił, że miałem rację. Wyłoniliśmy się z nadprzestrzeni w pobliżu automatycznej

radiolatarni i nagrany sygnał natychmiast zabrzmiał w naszych odbiornikach:

- ...powrót do baz. Wszystkie jednostki zameldują się po rozkazy. W ciągu ostatniej

godziny siedemnaście planet Ligi zostało zaatakowanych przez obce siły. Wszystkie jednostki -

powrót do baz. Wszystkie...

Ustaliłem kurs, zanim jeszcze wiadomość zaczęła się powtarzać. Do Kwatery Głównej

Korpusu. Obrona z pewnością była koordynowana przez Inskippa i tam też musiały być

kierowane wszystkie informacje. Podróż była markotna. Jedyną pociechę znajdowaliśmy z

background image

Bolivarem w powtarzaniu sobie, że siła ognia, jaką widzieliśmy na ekranach, wskazywała bez

dwóch zdań na to, że mogli rozbić krążownik na atomy w mgnieniu oka. A nie zrobili tego.

Chcieli więc mieć załogę żywą. Nie odważyliśmy się snuć rozważań dlaczego, ale sam fakt, że

Angelina i James byli więźniami, był pocieszający: więźniów można odbić.

Gdy wyszliśmy z nadprzestrzeni, leciałem jak wariat. Hamowanie w ostatnim momencie,

wyłączenie kontaków ledwie ujęły nas macki pola, wyjście w chwili, gdy właz zaczął się

otwierać. Mając obok Boliyara, gnałem przez korytarze wprost do biura Inskippa. Tylko po to,

aby znaleźć go chrapiącego na biurku.

- Gadaj - zażądałem, ledwie otworzył najbardziej zaczerwienione oczy, jakie w życiu

widziałem.

- Powinienem był wiedzieć - jęknął. - Musiałeś wleźć akurat, gdy usiłowałem zasnąć

pierwszy raz od czterech dni. Czy ty wiesz...

- Wiem, że jeden z ich statków połknął mój krążownik razem z Angelina i Jamesem i że

przez ostatnie cztery dni gnietliśmy się w patrolowcu.

- Przepraszam, nie wiedziałem - wymamrotał chwiejąc się na nogach. Zbliżył się do szafy

i wyciągnął zeń kryształową flaszkę, z której łyknął solidnie.

Powąchałem zawartość i zrobiłem to samo.

- Wyjaśnij - zakomenderowałem. - Co się dzieje?

- Inwazja obcych. Pozwól sobie powiedzieć, że oni są dobrzy. To, co połknęło twój

krążownik, to najcięższy, opancerzony polami pancernik, jaki kiedykolwiek widziałem, a my nie

mamy nic, co byłoby w stanie go ugryźć. Więc wszystko, co możemy zrobić, to stale się

wycofywać. Jak dotąd nigdzie jeszcze nie wylądowali, ograniczając się do ostrzału naszych

pozycji. Nie wiemy, jak długo to może potrwać, ale na pewno zaczną się desanty.

- Mówiąc krótko - przegrywamy?

- W stu procentach.

- Jakie to optymistyczne. Mógłbyś mi jeszcze powiedzieć, z kim walczymy?

- Mógłbym. Mogę ci nawet pokazać. Masz!

Wdusił przycisk i na środku pomieszczenia pojawił się holowizyjny obraz. Macki, czułki,

pazury, kleszcze, śluzowaty, zielonkawy kadłub ze zbyt wieloma oczami wystającymi w

najrozmaitszych kierunkach oraz masą innych detali, których lepiej nie opisywać.

- Uggh - oznajmił Bolivar mówiąc za nas obu.

background image

- Jeśli ten się nie podoba - warknął Inskipp - to co powiecie o tym... albo o tym?

Istoty zmieniały się przy kolejnych wduszeniach klawisza i każda była bardziej

obrzydliwa od poprzedniej.

- Wystarczy! -wrzasnąłem w końcu. - Dobry sposób na odchudzenie, obrzydlistwo! Nie

ruszę jedzenia przez najbliższy tydzień. Który z nich jest naszym wrogiem?

- Wszystkie. Niech ci to Coypu wyjaśni.

Wywołany profesor pojawił się na ekranie. Po tych stworach, jego wystające zęby i

belferskie maniery były przyjemną odmianą.

- Zbadaliśmy złapane okazy, zrobiliśmy sekcję zabitych i odczyty mózgów żyjących. To,

co odkryliśmy, nie jest zbyt pocieszające. Walczy przeciwko nam duża liczba stworzeń z różnych

systemów planetarnych. Z tego co mówią, a nie mamy podstaw, aby im nie wierzyć, jest to coś w

rodzaju świętej krucjaty. Ich jedynym celem jest zniszczenie ludzkości i zmiecenie

przedstawicieli naszej rasy z powierzchni wszechświata.

- Dlaczego? - wyrwało mi się.

- Pytacie dlaczego? - kontynuował Coypu. - Zupełnie naturalne pytanie. Odpowiedź

brzmi: bo nie mogą na nas patrzeć. Uważają, że jesteśmy zbyt odrażający, aby istnieć. Była

mowa o zbyt małej liczbie kończyn, o tym, że jesteśmy za mało mokrzy, nasze oczy nie są na

słupkach, nie wydzielamy miłego śluzu, brak nam wielu istotnych organów. Doszli do wniosku,

że nie możemy istnieć obok siebie.

- I kto to mówi!? - zdenerwował się Bolivar. - Te wstrętne obrzydlistwa...

- Piękno jest względne - uświadomiłem go. - Co nie zmienia faktu, że całkowicie się z

tobą zgadzam. Teraz zamknij się i słuchaj profesora.

- Inwazja została dokładnie przygotowana - poinformował nas Coypu, przeglądając jakieś

papiery. - Od jej rozpoczęcia znaleźliśmy wielu ich agentów ukrytych w zsypach, przewodach

wentylacyjnych, toaletach i innych takich. Najwyraźniej obserwowali nas od dłuższego czasu.

Porwanie admirałów było preludium do inwazji, próbą wprowadzenia zamieszania w naszych

siłach poprzez usunięcie dowódców. Faktycznie, odczuwamy pewien niedobór admirałów, ale

młodsi oficerowie objęli dowództwo oddziałów i ich efektywność w szybkim czasie się

zdublowała. Brak nam wiadomości o nieprzyjacielu, o jego organizacji, bazach i uzbrojeniu,

gdyż zdołaliśmy pochwycić jedynie małe jednostki, dowodzone przez osobników niskiej rangi.

Najważniejsze jest teraz zebranie informacji o...

background image

- Uch, serdeczne dzięki - warknął Inskipp wygaszając Coypu w połowie zdania. - Sam

bym na to nigdy nie wpadł.

- Mogę to załatwić - powiedziałem, z przyjemnością obserwując wygląd białek jego oczu,

czerwonych raczej, niż białych, zwracających się ku mnie i próbujących jednoczenie wyjść z

orbit.

- Ty!?

- Oczywiście, że ja! A kto niby? Przezwyciężę wrodzoną skromność i powiem ci, że

jestem tajną bronią, którą wygramy wojnę.

- Jak?

- Najpierw muszę pogadać z Coypu, potem ci wszystko wyjaśnię.

- Jedziemy za mamą i Jamesem? - spytał Bolivar.

- Możesz być pewny. A przy okazji ocalimy cywilizowany Świat przed zniszczeniem.

- Dlaczego mi zawracacie głowę, kiedy mam kupę roboty? - Coypu odsunął się od ekranu

komputera, przełykając ślinę i spoglądając wymownie na Inskippa.

- Spokój - włączyłem się - rozwiążę wszystkie twoje problemy, tak jak to wielokrotnie

robiłem w przeszłości, ale potrzebna mi twoja pomoc. Ile ras obcych odkryliście do tej pory?

- Trzysta dwanaście, ale co...

- Chwileczkę. Są one najrozmaitszych kształtów, wielkości i innych detali.

- Lepiej w to uwierz na słowo! Powinieneś zobaczyć, co mi się śni!

- Serdeczne dzięki. Musiałeś znaleźć język, jakim się one porozumiewają?

- Używasz go w tej chwili. To esperanto.

- Przestań się wygłupiać!

- Nie wrzeszcz na mnie! - pisnął histerycznie, po czym wziął jakąś pigułkę i otrząsnął się.-

Dlaczego nie? Obserwowali nas dość długo i uczyli się wszystkiego, czego mogli, zanim nas

zaatakowali. Słyszeli z pewnością całą masę naszych języków i wybrali esperanto dla tych

samych powodów, dla których my to zrobiliśmy. Bo jest najprostsze, najłatwiejsze i najbardziej

funkcjonalne ze wszystkich języków.

- Przekonałeś mnie. Dzięki, profesorze, a teraz trochę odpocznij, bo będziesz mi pomagał

przy przedostawaniu się do ich kwatery głównej, odkrywaniu ich tajemnic i ratowaniu mojej

rodziny, a może i admirałów - to ostatnie się zobaczy.

- O czym ty, do diabła, bredzisz! - wrzasnął Inskipp, mając w tle profesora Coypu,

background image

mówiącego dokładnie to samo, tylko cieńszym głosem.

- To proste, przynajmniej dla mnie. Profesor zrobi mi kombinezon wraz z urządzeniem do

wydalania śluzu i całą resztą detali wzorowanych na wyglądzie obcych. Powitają mnie w nim jak

swojego. Będę przedstawicielem nowej rasy, która dopiero dowiedziała się o świętej wojnie i

zamierza się przyłączyć do nich. Pokochają mnie - zapewniam was.

Technicy wykonali szybką i dokładną robotę. Naładowali komputer projektujący

wszystkim, co wiedzieli o wyglądzie obcych i zaprogramowali go na wariacje, jakich dotąd nie

odkryto wśród napastników.

Wysililiśmy naszą wyobraźnię i znaleźliśmy coś odpowiedniego.

Wywarło to wrażenie nawet na Bolivarze.

- Oto mój ojciec! - oświadczył obłażąc mnie w kółko i podziwiając ze wszystkich stron.

Było co podziwiać - wyglądałem jak miniaturowy tyranozaurus dotknięty

zaawansowanym trądem, skrzyżowany z mrówką. Z oczywistych powodów miałem dwie nogi.

Potężny ogon w końcowym fragmencie przeradzał się w czułki z przylgami. W jego wnętrzu

było dość miejsca na urządzenie wydalające, ministos i magazyn wyposażenia. Przerośnięta

szczęka aż wiła się od żółtozielonych wypustków, przyozdabiając front uroczego pyska, który

mógł się przyśnić w koszmarnym śnie. Uszy jak u nietoperza, wąsy jak u szczura, oczy jak u

zmutowanego kota - naprawdę wyglądało to obrzydliwie. Z przodu było wejście, którym, jak

mogłem najostrożniej, wlazłem.

- Ręce są jedynie lekko wspomagane i pasują do twoich własnych - informował mnie

Coypu - nogi natomiast chodzą na serwomechanizmach, które naśladują ruchy twoich nóg.

Uważaj, jak łazisz: te pazury mogą zrobić dziury w stalowych płytach.

- Zamierzam spróbować. Co z ogonem?

- Automatyczna przeciwwaga, kiwa się podczas chodzenia, tu masz kontrolki. Możesz go

opierać, gdy nie chodzisz lub siedzisz przez dłuższy czas, albo włączyć toto, będzie drgał co jakiś

czas, żeby wyglądało realistycznie. Uważaj na to tutaj: to bezpiecznik automatycznej,

bezodrzutowej siedemdziesiątki piątki zamontowanej między oczami, celownik zaś masz na

nosie.

- Cudownie. Co z granatami?

- Miotacz masz pod ogonem. Same granaty są zamaskowane jako wiesz co.

- Świństwo. Widzę, że masz zboczoną wyobraźnię. Daj mi się teraz pozapinać i odsuńcie

background image

się. Mam ochotę to wszystko wypróbować.

Trochę czasu zajęło mi dojście do wprawy w naturalnym poruszaniu się, ale w końcu się

nauczyłem. Oblazłem pomieszczenie, zostawiając śluzowaty ślad i dziury od pazurów w

podłodze oraz straty w majątku ruchomym od machania ogonem. Wybiłem nawet parę dziur

moją armatą.

Automatyczna czy nie, ale zdecydowałem się zostawić ją na faktycznie ostatnią czarną

chwilę i póki co wziąłem solidną porcję pastylek od bólu głowy. Gdy wróciłem do laboratorium,

coś jakby mały robot wyłoniło się z sąsiedniego pomieszczenia i przejechało mi po ogonie.

- Uspokójcie to bydlę! - wrzasnąłem, widząc jak przed nosem zapala mi się napis „Ból

ogona".

Wymierzyłem robotowi kopniaka, którego z łatwością uniknął, po czym stanął mi przed

nosem. Górna część z czujnikami opadła i znalazłem się oko w oko z uśmiechniętym Bolivarem.

- Czy mogę się dowiedzieć, co robisz w tej blaszance?

- Jasne, tato. Jadę z tobą. Służący do noszenia bagażu, czy to nie jest logiczne?

- Nie jest - oznajmiłem i wytoczyłem ciężkie argumenty, wiedząc z góry, że tę dyskusję i

tak przegram.

Przegrałem i uśmiechnąłem się w duchu. Mimo obawy o jego i moje bezpieczeństwo,

jakaś pomoc była z pewnością potrzebna, a zwłaszcza pomoc kogoś, kogo możliwości dobrze

znałem.

- Dokąd teraz? - zapytał Inskipp spoglądając z dużym niesmakiem na mój kombinezon.

- Na tę uzbrojoną planetę, na którą zabrali admirałów i chyba moją żonę, i syna. Jeśli to

nie ich główna kwatera, to z całą pewnością jedna z głównych baz.

- Nie piśniesz ani słowa o tym, co knujesz?

- Będę zaszczycony. Wyruszamy w tym samym patrolowcu, ale najpierw chcę, by

rozwalono mu kadłub i byle jak załatano. We wnętrzu też powinno być trochę uszkodzeń.

Najlepiej rozwalcie jakieś mało istotne instrumenty dla dodania autentyzmu. Potrzebuję dużo

krwi, aby wszystko malowniczo pokropić. I jeszcze jedno. Co prawda niezbyt mi się to podoba,

ale cel uświęca środki: macie parę zbędnych ciał?

- Aż za wiele - odparł ponuro szef. - Chcesz mieć w mundurach?

- Mogą mi uratować życie. Mam zamiar pojawić się, rycząc na wszystkich

częstotliwościach i mrugając wszystkimi światłami, zgłaszając ochotnicze przystąpienie mojej

background image

osoby plus całej planety do szlachetnej sprawy.

- O której właśnie dowiedzieliście się zdobywając ten statek?

- Szybko kojarzysz, jak na swój wiek. Każ zrobić to wszystko, co powiedziałem

natychmiast, albo jeszcze szybciej, bo mam zamiar odlecieć za jakieś pięć minut.

Ponieważ misja zdawała się naszą jedyną nadzieją, mieliśmy wszelką możliwą pomoc.

Połatany patrolowiec został załadowany na pokład krążownika, odlot zaś był dosłownie

natychmiastowy. Dostarczono nas w najbliższy, w miarę bezpieczny rejon wrogiego systemu i

serdecznie pożegnano. Pokręciłem się wokół paru chmur śmieci, przeleciałem przez obłok

pyłowy i dwie czarne dziury, aby skuteczniej zatrzeć ślady, po czym ruszyłem ku bazie wroga.

- Gotów? - spytałem włażąc do wnętrza kombinezonu.

- Równo z tobą, tato - usłyszałem robota zatrzaskującego i blokującego górną sekcję.

Zamknąłem kombinezon i opatrzoną w pazury łapą ująłem jego górny chwytak.

Dodatkowe światła zostały zainstalowane według mojego pomysłu na kadłubie, teraz włączyłem

je i ruszyliśmy pełnym ciągiem, niby kosmiczna choinka transmitując na wszystkich stu

trzydziestu siedmiu częstotliwościach pieśń mojej świeżo wymyślonej planety. Uzbrojona po

zęby baza była coraz bliżej.

- Kiu vi estas? - spytał ponury głos, jednocześnie ekran rozjaśnił się, ukazując szczególnie

ohydnego przedstawiciela napastników.

- Kiu vi estas? Ciuj konas min, se mi ne kones un, belulo - stwierdziłem, że odpowiedź

będzie najlepsza, jeżeli doda się do niej trochę uczucia, ale nazwanie tego straszydła

przystojniaczkiem, wymagało sporego samozaparcia.

Okazało się to skuteczne - rozmówca kontynuował rozmowę w dużo przyjemniejszym

tonie.

- No, no - nie ma się co obrażać. Mogą cię dobrze znać w domu, ale teraz jesteś daleko od

niego. Poza tym jest wojna i musimy przestrzegać przepisów bezpieczeństwa.

- Naturalnie. Wy naprawdę walczycie? Z tymi bladosuchymi?

- Robimy, co możemy, ślicznotko.

- Dopisujcie nas do tego! Złapaliśmy ich statek szpiegujący na naszej planecie. Nie mamy

własnych, ale zestrzeliliśmy ten i zrobiliśmy pranie mózgów tym, co ocaleli. Nauczyliśmy się ich

języka i odkryliśmy, że wszystkie ludy galaktyki zjednoczyły się przeciwko nim. Chcemy się do

was przyłączyć - jestem ambasadorem i czekam na wasze rozkazy!

background image

- Wspaniale - pojaśniał cały z wrażenia. - Wysyłamy statek, aby cię przyprowadzić. Ale

najpierw jedno pytanie, słodka.

- Pytaj, przystojniaczku.

- Z takimi oczami jak twoje... Jesteś płci żeńskiej?

- W przyszłym roku o tej porze będę. Teraz jestem w neutralnej fazie, pomiędzy nim a

nią.

- A więc za rok spotkamy się na randce!

- Zapisuję cię w notesie - obiecałem. Bolivar nalał mi szklaneczkę, którą opróżniłem

przez słomkę.

- Czy się mylę, tato - spytał - czy ten uciekinier z szamba ma na ciebie chrapkę?

- Niestety, mój chłopcze, masz rację. W naszej ignorancji, zrobiliśmy damski kostium i to

sądząc z jego zachowania, bardzo seksowny. Musimy go trochę zeszpecić.

- Co prawdopodobnie zrobi go jeszcze bardziej seksy.

- Cholera, masz oczywiście rację! Muszę się wobec tego przyzwyczaić do ich amorów i

wyciągnąć z nich jakieś korzyści.

Statek-pilot pojawił się na ekranach i nastawiłem auto-pilota na jego ślad. Lecieliśmy

zygzakiem przez niewidzialne pola siłowe i zapory minowe, aby w końcu wyładować na

metalowej płycie wewnątrz fortecy. Miałem nadzieję, że jest to lądowisko dla gości, a nie wjazd

do więzienia.

- Chciałbyś pewnie swój hełm, tato? - przypomniał mi Bolivar, używając syntetyzatora

dźwięków, aby uzyskać głos maszynowy.

- Masz rację, szanowny robocie - nałożyłem pozłacany kask (z diamentami) i przejrzałem

się w lustrze. Odmieniło mnie. - I lepiej nie nazywaj mnie ojcem. Spowodowałoby to masę

niewygodnych pytań natury biologicznej.

Imponująca kolekcja pełzających, skaczących i chodzących figur oczekiwała naszego

wyjścia. Gdy wymaszerowałem z kabiny - Bolivar podążał za mną, niosąc stertę starannie

skonstruowanego, obcego z wyglądu bagażu - jeden z nich, ze złotą obręczą na łbie, wystąpił do

przodu, machając ku mnie mackami.

- Witamy, ambasadorze - stwierdziło toto. - Jestem Gar-Baj, Pierwszy Oficer Rady

Wojennej.

- Cała przyjemność po mojej stronie. Jestem Sleepery Jeem Geshtunken.

background image

- Sleepery to twoje imię czy tytuł?

- W moim ojczystym języku oznacza to „Ten Który Stąpa po Plecach Niewolników

Ostrymi Pazurami" i oznacza, że jestem członkiem arystokracji.

- Nadzwyczajnie obrazowy język. Sleepery, musisz mi więcej o sobie opowiedzieć

prywatnie.

Sześć z jego osiemnastu czułków mrugnęło znacząco i już wiedziałem, że stary seksapil

nadal działa.

- Zawiadomię cię o moim następnym okresie, Gar. Ale do rzeczy: jest wojna, czy jej nie

ma? Powiedz mi, jak stoją sprawy i co my możemy zrobić, aby pomóc w tym świętym boju?

- Zrobię to, ale pozwól mi najpierw zaprowadzić cię do twojej kwatery, wyjaśnię ci

wszystko po drodze. - On, ja i mój wierny robot ruszyliśmy. - Wojna przebiega zgodnie z

planem... oczywiście nie wiesz o tym, ale planowaliśmy ją przez wiele lat. Ja i moi szpiedzy

spenetrowaliśmy wszystkie ich planety i znamy ich siłę aż do ostatniego pistoletu. Nie mogą nas

zatrzymać. Mamy absolutną kontrolę przestrzeni i teraz przygotowujemy się do drugiej fazy.

- Którą jest...?

- Inwazja planetarna. Po zniszczeniu ich floty, powybieramy ich planety jedną po drugiej

jak zgniłe jajka.

- To coś dla nas! - wrzasnąłem wybijając sporą dziurę lewą nogą. - Jesteśmy gotowi

prowadzić natarcie, nawet jeśli jest to związane ze śmiercią dla sprawy.

- Właśnie czegoś takiego oczekiwałem od kogoś tak dobrze zbudowanego jak ty. Statków

transportowych mamy dość, ale zawsze się przydadzą doświadczeni żołnierze. Zapraszam cię na

następne posiedzenie Rady, gdzie uzgodnimy, jak będą wyglądały zasady naszej współpracy.

Teraz pewnie jesteś zmęczony i chcesz odpocząć.

- Nigdy! - zgrzytnąłem zębami. - Nie chcę odpoczynku, dopóki nie zniszczymy ostatniego

z tych obrzydliwców.

- Szlachetne uczucie, ale musimy kiedyś odpoczywać.

- Nie macie jakiegoś jeńca albo nawet kilku, których mógłbym osobiście rozerwać dla

propagandy?

- Mamy cały ładunek admirałów, ale potrzebujemy ich jako źródła informacji.

- Uwielbiam wyrywać kończyny admirałom. A nie macie jakichś kobiet albo dzieci?

Bardzo melodyjnie krzyczą- było to pytanie za 64000 kredytów ukryte wśród pozostałych bzdur.

background image

Zakręciłem ogonem, oczekując w napięciu na odpowiedź, a Bolivar przestał brzęczeć.

- Zabawne, że pytasz. Złapaliśmy nieprzyjacielski okręt szpiegowski, którego załogę

stanowiła właśnie samica i młody samiec.

- O właśnie! - wrzasnąłem z autentycznym podnieceniem. - Gdzie oni są? Zaprowadź

mnie do nich!

- Normalnie byłbym szczęśliwy, mogąc to zrobić, ale teraz jest to niemożliwe.

- Nie żyją? - spytałem starając się, aby zabrzmiało to jak zawód, nie radość.

- Nie, choć życzylibyśmy sobie, żeby tak było. Do tej pory nie wiemy, co się stało. Pięciu

naszych żołnierzy, wszyscy bardzo doświadczeni, było z nimi w zamkniętym pomieszczeniu.

Wszyscy nie żyją, nie wiadomo dlaczego, a oni zwiali i ślad po nich zaginął.

- Tragiczne - westchnąłem machając ogonem. - Czy złapaliście ich powtórnie?

- Nie, i to jest najdziwniejsze, bo minęło już parę dni. Ale nie ma się czym przejmować.

Posłaniec przyjdzie po ciebie, kiedy Rada się zacznie. Śmierć paskudom.

- Śmierć paskudom. Jeśli sam chcesz, spotkamy się na zebraniu. Cześć. Drzwi zamknęły

się, a Bolivar-robot odezwał się:

- Gdzie złożyć bagaże, szlachetny Sleepery?

- Gdziekolwiek, metalowy cymbale - dodałem do oświadczenia kopniaka, którego

zręcznie uniknął. - Nie zawracaj mi głowy.

Przespacerowałem się po pokoju, nucąc hymn i sprawdzając ściany czujnikiem. W końcu

otwarłem kombinezon i wyszedłem z niego dla rozprostowania kości.

- Możesz wyjść i pogimnastykować się - oznajmiłem. - Nasze stworki są dość

łatwowierne. W tym pomieszczeniu nie ma ani jednej pluskwy.

Bolivar opuścił powłokę robota i wykonał parę przysiadów i skłonów, którym

towarzyszyło skrzypienie kości.

- Po dłuższym czasie robi się tam ciasno - stwierdza. - Co dalej?

- Dobre pytanie, ale nie przywodzi mi na myśl nic sensownego. Wiemy, że są żywi,

zdrowi i sprawiają wrogowi kłopoty.

- Może zostawili dla nas jakąś wiadomość lub ślad.

- Można sprawdzić, ale nie sądzę. Wszystko to mogłoby być niebezpieczne dla nich.

Otwórz flaszkę Środka Dopingującego i nalej mi szklaneczkę, o ile ją znajdziesz w tym

śmietniku. Ja muszę trochę pomyśleć.

background image

Rozmyślałem intensywnie, ale z nikłym rezultatem. Możliwe, że powodem była nieco

przygnębiająca atmosfera pomieszczenia. Ściany były zgniłozielone. Obrusy na nich wiszące

fioletowobordowe, a połowę pokoju wypełniał obrzydliwy śmierdzący basen jakiegoś szarego

błota. Bolivar udał się na obchód reszty apartamentów, ale gdy toaleta omal go nie wciągnęła, a

zawartość kuchni przyprawiła go o równie twarzową zieleń co ta na ścianie, siadł bez słowa i

włączył telewizor. Większość programów okazała się niemożliwa do zrozumienia i obrzydliwa

nad podziw.

Żaden z nas nie pomyślał, że telewizor może być tu komunikatorem, dopóki nie

zadzwoniono i scena bombardowania bezbronnej planety znikła, ustępując miejsca fizjonomii

GarBaja. Na szczęście refleks di Grizów działał. Bolivar przystanął za ekranem, a ja odwróciłem

się dopiero po zapięciu kombinezonu.

- Przykro mi, że muszę ci przeszkodzić, Jeem, ale Rada zbiera się i chciałbym, abyś

wzięła udział w obradach. Posłaniec wskaże ci drogę.

- Dobra, dobra - mruknąłem ku blednącemu odbiornikowi, starając się wsadzić ręce we

właściwe miejsca. Komunikator przy drzwiach wskazał gościa.

- Robot, zajmij się tym! Powiedz, że za chwilę będę gotowy i przynieś mój tren.

Gdy wyszliśmy, potwór przysłany po mnie wytrzeszczał z tuzin oczu na czułkach na nasz

widok. Naprawdę wywarł na mnie wrażenie, jako że czułki miały z dobre trzy stopy.

- Pokazuj drogę - poleciłem słodko.

Ruszyłem jego śladem, moim zaś ruszył robot, trzymając końce mego przypiętego do

ramion trenu. Ten wspaniały przyodziewek miał dobre trzy jardy długości. Został wymyślony w

całości przeze mnie, głównie jako pretekst, aby stale mieć przy sobie Bolivara. Choć przyznaję,

że względy psychologiczne też się liczyły. Była to wściekle błyszcząca purpura, ozdobiona tu i

tam złotymi gwiazdami i srebrnymi kometami oraz różowym szlaczkiem. Na szczęście nie

musiałem na to patrzeć, ale współczułem Bolivarowi - on nie miał innego wyjścia.

Rada z miejsca znalazła się pod wrażeniem mego wyglądu, jeśli uznać ilość cmoknięć i

pomruków za wyraz aprobaty. Przeszedłem pomieszczenie dwa razy wokoło, zanim usiadłem na

wyznaczonym miejscu.

- Witamy cudowną Sleepery Jeem na naszej Radzie Wojennej - zamlaskał Gar-Baj. -

Rzadko ta sala była tak zaszczycona cudowną obecnością. Jeśli wszyscy Gesh-tunken są podobni

do tej przedstawicielki, to wygramy wojnę za pomocą samego morale!

background image

- Film! Film dla wojska! - zagulgotało coś czarnego i galaretowego i pojawili się

filmowcy.

- Pozwólmy żołnierzom cieszyć się wraz z nami wspaniałym widokiem naszego gościa.

Nie mówiąc już o dodatkowych oddziałach, które niedługo zasilą nasze szeregi.

- Dobrze gada! Wspaniały pomysł!

Ze wszystkich stron rozległy się okrzyki aplauzu, przy akompaniamencie wymachiwania

mackami, kleszczami, przyssawkami i innymi kończynami. Prawie straciłem ostatni posiłek, ale

rozdziawiłem pysk na całą szerokość, aby pokazać, jak mi przyjemnie. Pojęcia nie mam, jak

długo by to trwało, gdyby nie sekretarz, walący głośno stalowym młotkiem w mosiężny dzwon.

- Szanowni zebrani, mamy parę nie cierpiących zwłoki spraw. Czy możemy przejść do

obrad?

Odpowiedzią były wściekłe krzyki dość obraźliwej treści... Sekretarzem wstrząsnęło, co

było ciekawym widokiem, jako że z wyglądu przypominał żabę obrośniętą futrem, z mięsistym

ogonem i czymś w rodzaju trąby na głowie. Należy jednak przyznać, że sprawnie przystąpił do

rzeczy.

- Otwieram 4013 zebranie Rady Wojennej. Dziś na porządku dziennym są następujące

sprawy: nowa organizacja wojsk desantowych, logistyczne plany inwazji, usprawnienie

zaopatrzenia w środki bojowe oddziałów bombardujących i możliwości żywieniowe wysuniętych

jednostek. Przed tym jednakże prosiłbym naszego nowego członka o parę słów, które będą

transmitowane w naszych wieczornych wiadomościach. Prosimy, Sleepery Jeem.

Rozległa się salwa wrzasków - tym razem aplauzu i widowiskowego klepania górnymi

kończynami, które wziąłem za oklaski. Skłoniłem się do kamery i zacząłem:

- Drodzy moi - mokrzy, śluzowaci, wyłupiastoocy - nie mogę wprost wyrazić, jaką

przyjemność odczuwają moje dwa serca z powodu możliwości przebywania wśród was. Odkąd

dowiedzieliśmy się, że są inni podobni do nas na świecie, nie mogliśmy się wprost doczekać

spotkania z wami. Szczęśliwy traf sprawił, że jestem tu dziś i mogę wam powiedzieć, że jesteśmy

z wami, zjednoczeni w wielkiej sprawie zniszczenia suchych w naszej galaktyce. Jesteśmy dumni

z naszych bojowych umiejętności - wykopałem dziurę w mównicy, przy ogłuszającym aplauzie. -

Chcemy je oddać do waszej dyspozycji. Tak jak nakazała nasza królowa Engela Rdenrundt.

Usiadłem wśród nie milknącej owacji, mając nadzieję, że się udało. Wydawało się, że nikt

nie zwrócił specjalnej uwagi na ostatnie zdanie - co prawda był to daleki strzał, ale jeśli Angelina

background image

miała szansę obejrzenia mojego wystąpienia, to z pewnością rozpozna imię i nazwisko, pod

którym spotkałem ją po raz pierwszy parę ładnych lat temu. To był daleki strzał, ale lepsze to niż

nic.

Moje współpotwory nie były zbyt zadowolone z perspektywy zabrania się do roboty, ale

sekretarz jakoś w końcu ich do tego zmusił. Zapamiętałem co ważniejsze kwestie ich planów, a

będąc nowo przybyłym, nie wtrącałem się do ich ustalania. Odezwałem się tylko raz, spytany, ile

wojsk możemy dostarczyć i podałem dane, które ponownie wprowadziły ich w euforię. Ciągnęło

się to wszystko zdecydowanie zbyt długo i nie byłem osamotniony w głośnym okazywaniu swej

radości, gdy sekretarz ogłosił koniec spotkania. Gar-Baj położył mi na ramionach coś, co mogę

określić jako przyjacielską wypustkę.

- Dlaczego nie poszlibyśmy do mnie, słodka? Możemy się napić łyczek czy dwa wyciągu

ze zgniłych jaj. Co ty na to?

- Cudownie, ale Sleepery jest śpiąca i musi odpocząć. Spotkamy się jutro i to koniecznie.

Nie dzwoń do mnie, sama zrobię to z przyjemnością.

Ruszyłem z kopyta do kwatery, zanim zdążył odpowiedzieć, i z robotem następującym mi

na pięty, zatrzasnąłem drzwi szczęśliwy, że uciąłem prostackie zapędy tego trędowatego durnia.

Zanim zdążyłem się odwrócić, ładunek miotacza wypalił dziurę obok mojej nogi, a

ponury głos warknął mi do ucha:

- Rusz się, a następny ładunek wyląduje wprost na twoim przegniłym łbie.

8

- Jestem bezbronna! - wrzasnąłem, zastanawiając się, skąd ja znam ten głos.

Bolivar był szybszy. Gdy robot stanął, góra odskoczyła i ukazała się jego głowa.

- Cześć, James - zawołał radośnie. - Co się stało z twoim gardłem? Poza tym bądź łaskaw

nie strzelać do tego obrzydlistwa. Wewnątrz jest twój własny stary.

Zaryzykowałem przesuniecie głowy i zobaczyłem Jamesa: z opuszczonym miotaczem i

szczęką. Angelina, gustownie ubrana w futrzane bikini, wyszła z drugiego pokoju, wkładając do

kabury swój miotacz.

- Wyłaź z tego natychmiast - poleciła. Bez wahania wyswobodziłem się z objęć plastiku,

zanurzyć się w jej, co było zdecydowanie przyjemniejsze.

- Yum - westchnęła po długim a namiętnym pocałunku, przerwanym wyłącznie z braku

tlenu. - Dawno cię nie widziałam.

background image

- Ja ciebie też. Widzę, że dostałaś moją wiadomość.

- Kiedy ten stwór wymienił to imię, wiedziałam, że maczałeś w tym palce. Skąd miałam

wiedzieć, że siedzisz wewnątrz? Dlatego zjawiliśmy się z bronią.

- Dobra, jesteście teraz tutaj i to się liczy - spojrzałem uważniej na futrzane szaty Jamesa.

- Widzę, że macie tego samego krawca.

- Zabrali nasze rzeczy - chrapliwie oznajmił James.

- Czy ta szrama na twoim gardle ma cokolwiek wspólnego ze sposobem, w jaki mówisz?

- Dostałem przy ucieczce od tego, który nam sprezentował obecne stroje.

- Bolivar, otwórz szampana z naszej apteczki, jeśliś łaskaw. Powinniśmy uczcić to

zjednoczenie, a twoja matka, jak sądzę, będzie tak uprzejma i opowie nam, co się działo, odkąd

ostatni raz ją widzieliśmy.

- Niewiele - oświadczyła machając zawartością kieliszka. - Połknął nas jeden z ich

pancerników. Sądzę, że to widziałeś?

- Jeden z najgorszych momentów w moim życiu.

- Biedactwo. Jak możesz sobie wyobrazić, czuliśmy to samo. Strzelaliśmy ze wszystkich

dział, ale hangar wyłożony był collaporium i niewiele to dało. Wstrzymaliśmy więc ogień

czekając na obcych, ale to też nic nie dało. Strop się opuścił i zgruchotał statek. Musieliśmy

wyjść i wtedy nas rozbroili. Przynajmniej tak im się wydawało. Przypomniałam sobie twój pobyt

na Buradzie i numer z zatrutymi paznokciami - zrobiliśmy to samo. Walczyliśmy, dopóki nie

skończyły się ładunki, potem zaciągnęli nas do więzienia czy izby tortur - nie byliśmy tam

wystarczająco długo, aby się tego dowiedzieć. Załatwiliśmy strażników i poszliśmy sobie - tam

było niezbyt przyjemnie.

- Cudownie, ale to było parę dni temu. Jak się wam powodziło od tego czasu?

- Bardzo dobrze, dziękuję - przy pomocy tych tu Cill Airne.

Machnęła ręką i pięciu mężczyzn wyskoczyło z sąsiedniego pomieszczenia wymachując

bronią. Było to dość denerwujące, ale stałem spokojnie widząc, że na Angelinie nie wywarło to

większego wrażenia. Mieli bladą cerę i długie czarne włosy, ich ubiór składał się zaś z

fragmentów skór obcych, połączonych ze sobą drutem. Ich topory i miecze wyglądały dość

prymitywnie, ale ostro i użytecznie.

- Estas gvanda plezvro renkonti vin - oświadczyłem, ale nie wykazali żadnych oznak

zrozumienia. Spytałem więc Angelinę: - Jeśli nie znają esperanto, to jak się z nimi dogadałaś?

background image

- Ich własnym językiem, nie jest trudny. Dpo gheobhai gaii dearmand taisco gach seoid -

dodała.

Skinęli potakująco, schowali broń i wydali przenikliwy i przejmujący okrzyk wojenny.

- Chyba się lubicie - mruknąłem.

- Powiedziałam im, że jesteś moim mężem i że przybyłeś tu, aby zniszczyć naszych

wspólnych wrogów i poprowadzić nas do zwycięstwa.

- Prawda - przytaknąłem potrząsając złączonymi dłońmi, na co odpowiedzieli nowym

okrzykiem. - Bolivar, podaj no, chłopcze, coś konkretnego dla naszych sprzymierzeńców, a twoja

mamusia będzie uprzejma powiedzieć mi, co tu się, u diabła, wyprawia.

- Nie jestem pewna szczegółów - oznajmiła upijając szampana. - Nie znam zbyt dobrze

ich języka i całej reszty. Wydają się oryginalnymi mieszkańcami tej planety lub jej pierwszymi

kolonistami, najwyraźniej następna zapomniana kolonia, bo bez wątpienia są ludźmi. Nieźle im

się działo, dopóki nie przybyli obcy - obustronna nienawiść od pierwszego wejrzenia. Walczyli z

nimi od początku i robią to nadal. Obcy zrobili, co mogli, aby ich wykluczyć, niszcząc

powierzchnię planety i pokrywając ją stalą. Nie poskutkowało. Ludzie spenetrowali ich budowle

i dotąd żyją w fundamentach, pustych pomieszczeniach i podwójnych ścianach.

- Stalowe Szczury! - ucieszyłem się. - Moja sympatia do nich wzrasta coraz bardziej.

- Wiedziałam, ze tak będzie. Po ucieczce z tego pomieszczenia, o którym ci mówiłam,

biegliśmy korytarzem, nie bardzo wiedząc dokąd, gdy otworzyły się drzwi w podłodze i oni

wyskoczyli machając rękami, abyśmy szli za nimi. Wtedy właśnie napatoczył się strażnik,

którego James załatwił. Cill Airne docenili to w pełni wyprawiając go na nasze ubrania. To

wszystko, co się wydarzyło. Odtąd ukrywaliśmy się razem z nimi, a w wolnych chwilach

planowaliśmy porwanie jednego ze statków i uwolnienie admirałów.

- Wiesz, gdzie są?

- Oczywiście. Niedaleko stąd.

- Potrzebujemy planu, a ja potrzebuję porządnego odpoczynku. Proponuję się przespać, a

do bitwy przystąpić rano.

- Nie ma na to czasu, a poza tym wiem, co ci się widzi w tym twoim robaczywym umyśle.

Idziemy się bić!

- Zgoda - westchnąłem. - Co dalej?

Zdecydowano za nas, gdyż drzwi otwarły się gwałtownie i do środka wpadł mój

background image

rozamorowany Gar-Baj. Musiał być nastawiony kochliwie, jeśli u nich różowa koszulka

oznaczała to samo co u nas, i dlatego miał zdrowo stępiony refleks.

- Jeem, kochanie... dlaczego stoisz bez ruchu? Aw-wrrruk! - to ostatnie dodał, gdy trafił

go pierwszy topór.

Nastąpiła krótka walka, którą rzecz jasna przegrał, ale za późno; gdy się zaczęła, nie był

w całości w pokoju. Jego ogon skorzystał z tego, bez wątpienia obdarzony swoim własnym

rozumem, gdy jeden z ciosów go odrąbał. Bezczelne stworzenie ruszyło z kopyta wzdłuż

korytarza.

- Lepiej wykonajmy odwrót - oświadczyłem.

- Do tunelu - zarządziła Angelina.

- Zmieszczę się w tym kombinezonie?

- Nie.

- To powstrzymajcie się z odwrotem - stwierdziłem, myśląc głęboko. - Mam nadzieję,

Angelino, że znasz drogę w tym labiryncie?

- Znam.

- Ślicznie. Bolivar, masz okazję rozprostować nogi. Wyłaź z robota i objaśnij matce

zasady poruszania tą konserwą. Obaj pójdziecie razem z nimi, spotkamy się gdziekolwiek.

James, uzgodnij to z matką.

- Co za przewidywanie - mruknęła Angelina. - Nogi mnie bolą już od paru dni. James,

spotkamy się w przejściowej rotundzie. Aha, i najlepiej wytnijcie z tego tu trochę mięsa, tym

bardziej że na obiad przyjdzie paru gości.

Że co? - zdziwiłem się.

Admirałowie. Z całym arsenałem, jaki sprowadziłeś tutaj, spokojnie możemy ich uwolnić,

a nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy być potem głodni.

Zrozumienie było całkowite i błyskawiczne, co w rodzinie Di Griz jest regułą, a tubylcy

musieli się tego dawno uczyć, prowadząc nieustającą wojnę. Maty podłogowe zsunięto

odkrywając następne klapy w podłodze. Moja opinia o przeciwnikach spadła o kilka stopni - nie

byli zbyt dobrzy, skoro pozwalali, aby takie rzeczy działy się pod ich nosem czy wypustką

węchową, czort wie, jak to się nazywa. Bolivar i James poszli razem z naszymi

sprzymierzeńcami wśród głośnych okrzyków wojennych.

- Scadan! Scadan! - (cokolwiek to znaczy).

background image

- Faktycznie trochę tu ciasno - Angelina wsunęła się wnętrza robota. - Mamy możliwość

porozumiewania przez kierunkowy obwód?

- Mamy - kanał trzynasty, przełącznik obok prawej dłoni.

- Mam - oznajmiła, po czym jej głos zabrzmiał w moim uchu: - Prowadź. Jak będzie

potrzeba, powiem ci, gdzie masz iść.

Wymaszerowałem na korytarz z robotem najeżdżającym mi na ogon, zamykając drzwi

potężnym kopniakiem, póki nie wklinowały się w metalowe framugi. Zawsze to trochę opóźni

pościg.

Ruszyliśmy przed siebie.

Była to długa i prawdę powiedziawszy, nużąca podróż. Obcy nie byli zbyt dobrymi

architektami. Budowle przeplatały się ze sobą, zupełnie jakby dobudowywano nowe, nie patrząc

na poprzednie. Przed chwilą byliśmy w opuszczonym i przerdzewiałym korytarzu, a zaraz potem

przecięliśmy wznoszące się metalowe pole, lśniące od świeżości. Niektóre korytarze były

najwyraźniej używane jako odpływniki - pokonywaliśmy je biegnąc. Mijaliśmy magazyny,

fabryki i lokale, których zastosowania nie podejmowałem się zgadnąć. W jednej z fabryk

pracowały stwory przypominające rozkładające się aligatory - coś z tysiąc tych przyjemniaczków

zajmowało się nitowaniem blach. Wszędzie, ilekroć się pojawiliśmy, potwory pozdrawiały nas w

esperanto i za każdym razem witały wielką owacją. Pięknie - kląłem pod nosem odmachując

pozdrowienia.

- Zaczyna mnie to męczyć - zwierzyłem się Angelinie.

- Odwagi, już prawie jesteśmy. Jeszcze z trzy mile.

W końcu przed nami pojawiła się zamknięta i odrutowana na szczycie brama, pilnowana

przez stwory, mające coś, co wyglądało na samopały laserowe sprzed paru stuleci. Oczywiście na

mój widok podniosły ogłuszającą wrzawę.

- Jeem, Jeem! Niech żyje Geshtunken! Witamy! - krzyczały. Uniosłem łapy i poczekałem,

aż się uspokoją.

- Dziękuję! - wrzasnąłem. - To wielka przyjemność służyć z kimś takim jak wy, dzieci

zakazanego świata pod rozkładającym się słońcem. - Wrzawa dowodziła, że dzieci są

zachwycone i domagają się więcej. – Podczas mego tu pobytu widziałem stworzenia, które

pełzają, skaczą i chodzą, ale muszę przyznać, że jesteście najlepsi z nich wszystkich. My na

Geshtunken widzieliśmy tylko kilku blado-suchych, których zabiliśmy od ręki. Rozumiem, że

background image

macie tu ich cały ładunek. Czy to prawda?

- W samej rzeczy, Jeem - odparł jeden. Teraz dopiero zauważyłem, że ma złotą kometę po

bokach kasku, co bez wątpienia oznaczać miało jakąś tam rangę.

- Wspaniała nowina - oznajmiłem. - Są tutaj?

-Są.

- Nie macie jakiegoś, który nie jest niezbędny, aby można go było rozerwać lub zjeść?

- Gdyby to ode mnie zależało, dałbym któregoś komuś tak znanemu jak ty, ale niestety,

wszyscy są potrzebni w celach wywiadowczych. Poza tym lista ochotników do uśmiercania jest

już pełna - same szarże.

- Bardzo źle. Jest jakaś szansa, abym mógł ich obejrzeć?

- Nikt nie może tam wejść bez upoważnienia, ale przesuń oko albo dwa między kratami,

to obejrzysz ich wszystkich.

Jedno oko miałem na szypułce - była w nim kamera tv. Zrobiłem, jak mi powiedział,

dostrajając jednocześnie ostrość. Oni, czyli obiekty mego zainteresowania, leżeli na dziedzińcu

lub gadali w małych grupach - brudni, obrośnięci, w strzępach mundurów. Mogli być

admirałami, ale i tak zrobiło mi się ich żal - nawet admirałowie byli kiedyś ludźmi.

- Serdeczne dzięki - odparłem chowając szypułkę. - Będę o tobie pamiętał w moim

wystąpieniu na Radzie Wojennej.

Pomachałem odchodząc, oni pomachali do mnie i zrobiło się nagle sielsko - jakby

eksplodowała kolonia ośmiornic.

- Jestem załamany - zwierzyłem się żonie. - Jeśli jest tu niższy poziom, to dostaniemy się

do nich od dołu.

- Geniuszu, nie przejmuj się, tak się do nich nie dostaniemy.

- Geniuszu - powiedziałem, kładąc z uczuciem łapę na obudowie. - Tak właśnie zrobimy,

i coś mi się zdaje, że przed nami są schody, ale skąd będziemy wiedzieć, kiedy staniemy we

właściwym miejscu?

- Stąd, że zostawiłam tam nadajnik ultradźwiękowy, gdy wygłaszałeś swoje polityczne

przemówienie do tych robali.

- Oczywiście, gdyby był to ktoś inny, zapadłbym się pod ziemię ze wstydu, a tak mogę

pogratulować sobie, mając taką żonę.

- Następnym razem postaraj się, aby to nie brzmiało tak dumnie. Zupełnie jakby... było

background image

twoją zasługą.

- Spokojnie, zaczynasz być przewrażliwiona.

Zjechaliśmy pokrytą śluzem i śmieciami klatką schodową w całkowitą ciemność.

Angelina włączyła reflektory i ujrzeliśmy przed sobą metalowe drzwi.

- Spalić je? - spytała, wysuwając się z obudowy.

- Nie - zrobiłem się podejrzliwy. - Spróbuj swoich detektorów i zobaczymy, czy za tym

metalem toczy się jakieś elektroniczne życie.

- Aktywnie - oświadczyła po chwili - co najmniej tuzin alarmów. Zneutralizować?

- Szkoda wysiłku - sprawdź tę ścianę. Powinna być czysta. Była. Toteż przeszliśmy przez

nią. Ci obcy byli faktycznie naiwni. Znaleźliśmy się w magazynie, z którego przeszliśmy do

pomieszczenia, które miały chronić owe drzwi. Operacja prosta nawet dla początkującego

włamywacza - znowu straciłem trochę wiarę w inteligencję przeciwnika.

- Więc dlatego nie chcieli, aby ktoś się tu dostał - westchnęła Angelina, omiatając salę

reflektorem.

- Miejski skarbiec - mruknąłem - musimy tu wpaść przy okazji.

Góry monet piętrzyły się ze wszystkich stron, złoto, platynowe sztaby jako przerywnik,

do tego szlifowane diamenty i inne kamienie. Wystarczająca ilość, aby zbudować z nich bank, a

co dopiero otworzyć jakiś. Zaczynałem odczuwać kompleks mniejszości - w życiu nie widziałem

tyle gotówki, nie mówiąc o jej kradzieży i w dodatku nikt tego nie pilnował. Kopnąłem w

najbliższą stertę - posypał się deszcz monet.

- Wiem, że to ci pomogło - łagodnie powiedziała Angelina. - Ale powinniśmy chyba zająć

się pracą.

- Oczywiście - zgodziłem się z nią. Przeszliśmy przez skarbiec, przebiliśmy się przez parę

następnych ścian i drzwi, osiągając w końcu miejsce, nad którym był nadajnik.

- Brama powinna być tutaj - mruknąłem mierząc krokami odległość. - Tu były jakieś

śmieci, więc zaczynając stąd, będziemy osłonięci w razie czego. Świder udarowy gotów?

- Warczy i brzęczy.

- No to zaczynamy.

Ramię ze świdrem wysunęło się w górę i zagłębiło w zardzewiały metal. Angelina

wyłączyła reflektor, a gdy wyjęła świder, z góry spłynął promień światła słonecznego.

Czekaliśmy w napięciu, ale nie było żadnego alarmu.

background image

- Czekaj, wysunę kamerę.

Wspiąłem się na palce i czubek ogona, aż udało mi się wysunąć oko z kamerą przez

otwór. Okręciłem je o trzysta sześćdziesiąt stopni i schowałem.

- Wspaniale. Śmiecie naokoło, nikogo w pobliżu, żadnej straży w zasięgu wzroku. Podaj

mi dezintegrator.

Wylazłem z kombinezonu, wspiąłem się na jego barki, skąd z łatwością mogłem sięgnąć

sufitu i zabrałem się do roboty. To bardzo przyjemne narzędzie ten dezintegrator, cechuje go

możliwość niwelacji wiązań międzycząsteczkowych, co prowadzi do zamiany praktycznie

każdego materiału w szary pyłek. Wyciąłem spory otwór, starając się nie kichnąć w tumanie

pyłu, po czym podałem wycięty dysk Angelinie i wystawiłem głowę przez otwór na zewnątrz.

Wszystko zgodnie z planem - nikt na mnie nie patrzył, niedaleko zaś siedział admirał ze

szklanym okiem. Obraz nędzy i rozpaczy. Wysunąłem się jeszcze kawałek.

- Psst, admirale - syknąłem.

Odwrócił się, a jego zdrowe oko rozszerzyło się ze zdumienia.

- Proszę głośno nie mówić, jestem tu, aby was uratować. Jasne? Proszę tylko skinąć

głową.

Tyle o dzielnym admirale - nie dość, że nie skinął głową, to w dodatku skoczył na równe

nogi i wrzasnął ile sił w płucach:

- Straż! Pomocy! Jesteśmy uwalniani!!!

Nie oczekiwałem zbytniej wdzięczności, szczególnie od wyższego oficera, ale to było

doprawdy zaskakujące. Przelecieć tysiące lat świetlnych, pokonując niebezpieczeństwa i wrogów

zbyt licznych, aby ich wymieniać, ścierpieć lubieżne zapędy Gar-Baja, i teraz ratować bandę

starych ramoli tylko po to, aby oni, ledwie się o tym dowiedziawszy, starali się oddać człowieka

w łapy wroga. Za dużo tego dobrego jak na mnie!

Nie żebym wiele więcej oczekiwał, ale zawsze to przykre, gdy się człowiek utwierdza w

pesymizmie. Miałem w dłoni pistolet igłowy, oczekując problemów ze strony strażników,

spodziewając się lekkich także ze strony więźniów. Przestawiłem broń z trucizny na sen, co było

sporym wysiłkiem z mojej strony i wsadziłem trepowi stalową igłę w kark. Osunął się,

malowniczo wyciągając ku mnie ramiona, jakby w ostatnim wysiłku chciał złapać swego

oswobodziciela. Brr! Zamarłem, widząc, co znajduje się na jego nadgarstkach.

- Co się dzieje? - zaszeptała z dołu Angelina.

background image

- Nic dobrego - odszepnąłem. - Całkowita cisza.

Wolno wycofałem się tak, że tylko oczy pozostały w otworze otoczonym połamanymi

meblami, różnymi opakowaniami i innym śmieciem, zastanawiając się, czy straż coś usłyszała i

obserwując zbliżających się paru dziadków przyglądających się leżącemu kumplowi.

- Co mu się stało? - spytał jeden głos. - Słyszałeś, co on krzyczał?

- Nie bardzo, wyłączyłem wzmacniacz, aby oszczędzać akumulator. Coś jakby Sfton

Gnory, Łesemy Oknaronliami.

- To bez sensu. Może krzyczał coś w ojczystym języku?

- Chyba nie. Stary Schimrasch pochodzi z Deshnik, a to nic po ichniemu nie znaczy.

- Przewrócę go na plecy i zobaczę, czy jeszcze oddycha.

Zrobili to i skinąłem zadowolony głową widząc, jak igła wypada z karku. Dowody zostały

usunięte, a zatem miałem parę godzin spokoju, zanim stary dojdzie do siebie i rozpowie, co mu

się przytrafiło. A to było wszystko, czego potrzebowałem - plan rodził się już w mojej głowie.

Pochyliłem się, biorąc podany Angelinie przed chwilą stalowy dysk, przesmarowałem

brzegi lepikiem trzymającym mocniej niż cement i wtłoczyłem go z powrotem na miejsce.

Trzasnęło, gdy klej łączył się z otoczeniem i po chwili podłoga na górze i sufit na dole były

równie nierozerwalną całością, jak przed rozpoczęciem moich ćwiczeń. Zlazłem na dół i

westchnąłem ciężko.

- Angelino, bądź tak dobra, zapal jakieś światło i otwórz butelkę, najlepiej whisky, jeśli

jest w apteczce.

Światło rozbłysło i rozległ się dźwięk przestawianych butelek, po czym cierpliwa

Angelina poczekała, aż odejmę pustą szklaneczkę od ust.

- Nie sądzisz, że już najwyższa pora, abyś wtajemniczył swą kochającą żonę w to, co się

tam wyprawia?

- Wybacz mi, światło mego życia, ale właśnie przeżyłem szok. Gdy chciałem porozumieć

się z najbliższym admirałem - uśmiechnąłem się słabo - zerknął na mnie i poleciał po straż.

Zastrzeliłem go.

- Jeden mniej do uratowania - stwierdziła z satysfakcją.

- Nie całkiem, uśpiłem go. Nikt dokładnie nie usłyszał, co wołał, toteż wymknąłem się

chyłkiem i zatkałem otwór, ale nie to mnie zmartwiło.

- Wiem, że nie jesteś pijany, ale nie mówisz zbyt rozsądnie.

background image

- Przepraszam, ale to ten admirał. Gdy upadł, zobaczyłem jego ręce, wokół nadgarstków

miał ślady jakby sznurów.

- I co? - Była zaskoczona, po czym nagle zbladła. - Nie, to nie może być to!

Przytaknąłem powoli stwierdzając, że nie mogę się uśmiechnąć.

- Szarzy, ich rękodzieło rozpoznam zawsze i wszędzie.

Szarzy ludzie - samo myślenie o nich powodowało, że coś zimnego lało mi się po

plecach. Jestem dość odważny i wytrzymały na zagrożenia stwarzane przez życie co do kwestii

fizycznych, lecz podobnie jak większość ludzi, bezpośrednie ataki na szare komórki przyjmuję

dość niechętnie. Umysł nie ma żadnej obrony, gdy impulsy płynące z ciała zostaną odłączone.

Wystarczy królikowi doświadczalnemu wszczepić elektrodę w ośrodek rozkoszy i trzymać

włączony prąd, a zwierzę - czy z głodu, czy z pragnienia - umrze szczęśliwe.

Parę ładnych lat temu, gdy zajmowałem się kwestią międzyplanetarnych inwazji, miałem

wątpliwy zaszczyt wystąpić w roli królika doświadczalnego. Zostałem schwytany, potem zresztą

uwolniony, ale tymczasem widziałem, jak odrąbano mi dłonie w przegubach. Straciłem przytom-

ność, a gdy ją odzyskałem, zobaczyłem, że przyszyto mi obie dłonie. Szramy były akurat

dokładnie takie same, jakie dostrzegłem na rękach owego admirała.

Tyle że nikt nigdy nie odciął mi dłoni - scena ta została umieszczona bezpośrednio w

moim umyśle. Jednak dla mnie to się zdarzyło i było jedną z najgorszych rzeczy, jakie przytrafiły

mi się w życiu.

- Oni muszą tu być - stwierdziłem. - Współpracują z obcymi. Nic dziwnego, że

admirałowie nie dość, że mówią wszystko, o co ich się pyta, to jeszcze wykazują inicjatywę we

współpracy. Przez prawie całe życie przebywali w świecie głupoty i rozkazów doprowadzonych

do absurdu. Są idealnym celem dla kuracji, jaką im zaaplikowano.

- Musisz mieć rację - tylko jak to możliwe? Obcy nienawidzą wszystkich ludzi bez

wyjątków, nie współpracowaliby z żadnym z nich. Szarzy są obrzydliwi, ale są ludźmi.

Ledwie to powiedziała, a rozwiązanie pojawiło się przed moimi oczami jasne i czyste.

Uśmiechnąłem się, łapiąc ją w ramiona i całując, co podobało się nam obojgu. Odsunąłem ją

później na długość ramienia, gdyż zbytnia jej bliskość zawsze powodowała dziwny zwrot w

moim umyśle.

- Posłuchaj, kotku. Sądzę, że widzę rozwiązanie tego bałaganu. Detale nie są zbyt ważne,

ale wiem, co trzeba zrobić. Możesz tu sprowadzić chłopców i parunastu Cill Airne, po czym

background image

przebić się przez podłogę, zlikwidować straże, uśpić admirałów i wynieść ich w pobliże

kosmodromu?

- Mogę się postarać, ale to nie będzie łatwe. Jak się stąd wydostaniemy?

- Tym ja się zajmę. Jeśli dokładnie wszędzie będzie zamieszanie i nikt nie będzie

wiedział, co się dzieje, kogo gonić, a kogo słuchać - czy to nie pomoże?

- Z pewnością uprości sprawę. Co zamierzasz?

- Gdybym ci powiedział, mogłabyś uznać to za zbyt niebezpieczne i przekonać mnie, że

tak jest. Powiedzmy, że to musi zostać zrobione, a ja jestem jedynym, który może się tym zająć.

Idź po aliantów, a ja włażę w kombinezon. Jak zacznie się ogólny bajzel - ruszaj. Wrócę do mojej

kwatery tak szybko, jak będę mógł. Niech czeka tam na mnie przewodnik. Tylko upewnij się, czy

będzie wiedział, na co czeka i żeby sterczał tam nie dłużej niż godzinę od rozpoczęcia

zamieszania. Powinienem być tam grubo wcześniej, ale jeśliby coś się skomplikowało, to niech

się zgłosi do ciebie. Wiesz, że umiem się o siebie troszczyć, a nie możemy wszystkiego zarywać

dla jednej osoby. Gdy on wróci, ze mną czy beze mnie - ruszajcie na kosmodrom, złapcie statek,

co nie powinno być zbyt trudne, jeśli uda się to, co planuję, wyrywajcie stąd na pełnym ciągu.

- Czekam na ciebie - ucałowała mnie, ale nie wyglądała na zbyt szczęśliwą. - Nie powiesz

mi, co chcesz zrobić?

- Masz na mnie destrukcyjny wpływ, mógłbym się rozmyślić, tym bardziej że samemu mi

się to niezbyt podoba. Muszę zrobić trzy rzeczy: znaleźć szarych, oddać ich naszym przyjaciołom

i wydostać się z tego.

- Dokonasz tego, tylko uważaj, żebyś gdzieś nie przedobrzył, szczególnie na końcu.

Przebraliśmy się w kombinezony i wsparci na duchu wymianą poglądów, podążyliśmy

każde w swoją stronę. Sądziłem, że znam drogę, ale okazało się to całkowitym złudzeniem. Idąc

gdzieś na skróty, wlazłem na jakąś przerdzewiałą płytę i znalazłem się w podskórnym bagnie, z

którego wylazłem z wielkim trudem, znajdując przejście za jakąś stalową przegrodą. Utorowałem

sobie drogę, wypuszczając spod ogona granat, który przymocowałem do przeszkody celnym

ruchem ogona, po czym przedostałem się przez dymiący otwór na światło dzienne. Zaraz

ujrzałem oficera z patrolem potworków zbliżającego się, aby sprawdzić co to za hałasy.

- Pomocy! - jęknąłem, chwiejąc się na nogach. Na szczęście oficer był także wielbicielem

popołudniowych audycji tv.

- Słodka Sleepery, co się stało? - wrzasnął uczuciowo, pokazując jakieś pięć tysięcy

background image

zepsutych zębów i jard albo dwa różowego gardła.

- Zdrada! - wrzasnąłem jeszcze głośniej. - Wyślij wiadomość do swego dowódcy, aby

zwołał nadzwyczajne posiedzenie Rady Wojennej. I zabierz mnie stąd natychmiast.

Zajął się wszystkim równocześnie. Złapali mnie w pięćdziesiąt macek, czułków, łap i

innych podobnych odnóży i pognali niosąc w objęciach. Ułatwiało to podróż, a poza tym był to

mile widziany odpoczynek, toteż nie protestowałem. W końcu postawili mnie na podłodze przed

salą Rady.

- Jesteście wspaniali - oznajmiłem im. - Nigdy was nie zapomnę.

Odpowiedzią był zgodny wrzask radości i mniej zgodne tupanie. Pogalopowałem do

środka wrzeszcząc na całe gardło.

- Zdrada! Oszustwo! Fałsz!

- Zajmij swoje miejsce i wyjaśnij sprawę we właściwy sposób, gdy posiedzenie zostanie

należycie otwarte - przerwał mi sekretarz.

Na szczęście stwór przypominający różowego wieloryba w ostatnim stadium owrzodzenia

był bardziej współczujący.

- Wyglądasz na wzburzoną, droga Jeem. Słyszeliśmy, że coś dziwnego stało się w twojej

kwaterze, ale wszystko, co znaleźliśmy z szacownego Gar-Baja, to jego ogon, który nie był w

stanie wiele nam powiedzieć. Mogłabyś to wyjaśnić?

- Mogę i wyjaśnię, jeżeli tylko sekretarz da mi dojść do głosu.

- Och, załatwmy to wreszcie - sapnął ten ostatni ze zniechęceniem, z każdą chwilą

wyglądając na coraz bardziej zdenerwowaną żabę. - Spotkanie zwołane przez Sleepery Jeem,

która ma głos w jakiejś nader istotnej sprawie.

- Najpierw muszę wyjaśnić, że my, Geshtunken, mamy parę możliwości, nie wspominając

o nadzwyczajnym seksapilu - zwróciłem się do słuchającej Rady, która oświadczenie to przyjęła

owacją gwizdów i mlaśnięć. - Dziękuję. Do rzeczy: mój zmysł węchu naprowadził mnie na to, że

coś tu jest nie tak. Wąchałam na prawo i lewo i w końcu wywąchałem ludzi!

Poprzez okrzyki zgrozy i oburzenia usłyszałem:

- Cill Airne!

Skwitowałem to lekceważącym machnięciem:

- Nie Cill Airne, tych wyczułem od razu, to są myszy, którymi zajmują się oddziały

pomocnicze. Mam na myśli to, że ludzie są tutaj, wśród nas! Zostaliśmy spenetrowani!

background image

Wstrząsnęło nimi lepiej, niż się spodziewałem. Poczekałem spokojnie, aż uniesienie

minie, po czym uniosłem łapy prosząc o ciszę. Miałem ją prawie natychmiast. Każde oko -

czerwone, zielone, białe, normalne czy na wypustkach, duże, małe czy wyłupiaste, wpatrywało

się we mnie.

- Tak, ludzie są wśród nas i robią wszystko, aby przeszkodzić nam w świętej misji. Mam

zamiar pokazać wam jednego i to natychmiast!

Serwomechanizmy cichutko zabrzęczały, gdy skoczyłem z przysiadu, lecąc około

dwudziestu jardów niezłym stylem i lądując, z dużym trzaskiem rozbijanych mebli i

szarpnięciem amortyzatorów na stole prezydialnym. Ledwie wylądowałem, a już trzymałem w

łapie wyrywającego się i wrzeszczącego sekretarza, wymachując nim nad głową.

- Zgłupiałeś!? Puszczaj mnie natychmiast! Nie jestem bardziej człowiekiem niż ty!

To mnie do reszty przekonało - jak dotąd były to jedynie przypuszczenia. Oni tu byli -

tego już byłem pewny, a jedynym stworzeniem o czterech kończynach poza mną był on. Był

ponadto w stanie wpływać na różnorodne decyzje i miał dojście do wszystkich informacji. Poza

tym był jedynym pedantem postępującym według zwyczajów urzędniczych w tym całym

towarzystwie. Rycząc z radości wbiłem mu pazury drugiej łapy w gardło.

Trysnęło jakąś ciemną cieczą, sekretarz zaś zaczął ryczeć jak zarzynane prosię.

Omal nie przerwałem jatki, takie to było realistyczne. Nie miałem jednak wyboru, i tak

omal nie urwałem łba sekretarzowi na oczach całej Rady. Jeśli była to pomyłka, to nie mogłem

liczyć na wdzięczność, pozostawało więc tylko jedno. Urwać mu ten łeb do końca.

Nastąpiła ogólna cisza, gdy głowa sekretarza poturlała się po podłodze, po czym zewsząd

rozległy się westchnienia.

Wewnątrz odgłowionego korpusu znajdowała się druga głowa.

Blada i wykrzywiona wściekle twarz człowieka!

Rada wychodziła z szoku, ale on w nim już nie był - wyciągnął zza pazuchy broń,

czekałem właśnie na coś takiego. Wydaje mi się, że trochę mu nadwerężyłem ścięgna. Nie byłem

tak szybki, gdy złapał mikrofon wykrzykując coś w obcym języku. Nie byłem, bo właśnie

chciałem, aby to zrobił. Dałem mu wystarczająco dużo czasu, aby zdołał podnieść alarm, po

czym odebrałem mu mikrofon. Kopnął mnie złośliwie w brzuch, co spowodowało, że go

puściłem i zwinięty wpół na podłodze patrzyłem, jak znika w zamaskowanych w podłodze

drzwiach.

background image

- Nie przejmujcie się mną! - jęknąłem opędzając się od prób pomocy. - I tak zaraz umrę.

Pomścijcie mnie!

Ogłoście alarm i złapcie go i resztę! Nie pozwólcie nikomu uciec.

Zrobili grzecznie, co kazałem, i to tak energicznie, że musiałem odturlać się pod ścianę,

aby mnie nie stratowali. Pozwijałem się w agonii na użytek spóźnialskich, po czym

znieruchomiałem i zerknąłem na świat przez na wpół przymknięte oko. Pusto - wszyscy pognali

łapać, co się dało.

Zerwałem się na równe nogi i ruszyłem śladem sekretarza.

Profilaktycznie w czasie szamotaniny przypiąłem mu do futra generator neutrino.

Neutrino jako takie ma minimalne problemy przy przenikaniu przez całą planetę. Metal tego

miasta był dla niego przeszkodą, o której nie warto w ogóle wspominać. Nie warto też

wspominać, że miałem wykrywacz w kombinezonie. Zawsze mówiłem: nie ma to jak szeroko

rozwinięta profilaktyka.

Fosforyzująca igła wskazywała drogę. Byłem mocno ciekaw, co oni tu robią i miałem

nadzieję, że zdołam coś wymyślić, aby dowiedzieć się, gdzie jest ich planeta. Imć sekretarz był

moim przewodnikiem.

Gdy zobaczyłem z przodu światło, zwolniłem, po czym dyskretnie wyjrzałem zza muru.

Olbrzymia jaskinia wypełniona była w całości korpusem ich statku, do którego ze wszystkich

stron zbiegali się współplemieńcy mojego przewodnika. Niektórzy w kombinezonach, inni w ich

fragmentach lub normalnych strojach. Szczury opuszczają tonący okręt. Zamieszanie na planecie

musiało sięgnąć szczytu, czyli wszystko przebiegało zgodnie z planem.

Przyznaję, że mnie zaskoczyli. Liczyłem na odkrycie ich kryjówki, a nie statku, i to w

sytuacji, w której wykonywali odwrót strategiczny na pełną skalę. Istniały rzecz jasna sposoby i

sposobiki, aby ich wyśledzić - wystarczyło przyczepić im do burty urządzenie w stylu

kosmicznej pluskwy, tyle że akurat nie miałem żadnego – najlżejsze ważyło dziewięćdziesiąt

kilogramów i miało objętość dziesięciolitrowego wiadra. Okazja była zbyt dobra, aby ją

przegapić, ale zanim zdołałem pomyśleć, co by tu zrobić, na łeb spadła mi metalowa sieć, a od

tych przyjemniaczków aż się zaroiło.

Dawałem sobie wcale dobrze radę mimo sieci, zdaje się, że dwóch czy trzech z nich nigdy

już nikomu nie zrobi przykrości, gdy któryś przyłożył mi całkiem porządnie metalową sztabą w

ucho. Nie zdołałem się uchylić i poczułem, jak głowa kombinezonu idzie w drzazgi.

background image

Moja zresztą też - tylko chwilę później.

10

Obudziłem się z uczuciem duszności, spowity w coś nieustępliwego i w dodatku ślepy.

Na dokładkę z największym bólem głowy, który potęgował sam siebie w postępie

geometrycznym, aż mi się od tych doznań nieco we łbie rozjaśniło. Kawałek po kawałku

opanowałem panikę i zacząłem analizować sytuację. Okazało się, że nikt mnie w nic nie owinął,

tylko jakiś fragment wyściółki kombinezonu zwisał zaklejając mi twarz.

Gdy spokojnie przesunąłem głowę w bok, mogłem oddychać zupełnie swobodnie. W

końcu poprzez falę bólu zaczęła wracać mi pamięć. Szarzy! Złapali mnie w sieć, przyłożyli po

łbie, po czym zapadła ciemność. Co dalej? Dokąd mnie zabrali? Gdy doszedłem do tego miejsca,

zaczęła wracać zdolność logicznego i praktycznego myślenia. Ciągle byłem w kombinezonie.

Moje ręce były uwięzione w kończynach przebrania, ale zdołałem, delikatnie i powolutku,

oswobodzić prawą, mając przy tym wrażenie, że pęknie mi czaszka. Odsunąłem zawadzający

fragment plastiku i stwierdziłem, że głowę mam w szyi kombinezonu. Dalsze spazmatyczne

ruchy przybliżyły mnie do zestawu optycznego: dojrzałem metalową podłogę. Próby poruszenia

drugim ramieniem i nogami zakończyły się fiaskiem. Wszystko to było deprymujące, a w

dodatku chciało mi się pić i wciąż bolała mnie głowa. Jakiś szósty zmysł kazał mi kiedyś

zamontować w kombinezonie dodatkowy zbiorniczek obok pojemnika na wodę.

Znalazłem rurkę doprowadzającą, napiłem się wody, po czym przełączyłem mały za

worek, zmieniając płyn na życiodajną stuprocentową whisky. Obudziła mnie wystarczająco

szybko i choć nie zlikwidowała bólu głowy, to jednak pozwoliła mi jakoś do niego przywyknąć.

Zająłem się kamerą i po długich staraniach wysunąłem wypustkę, obracając ją o trzysta

sześćdziesiąt stopni.

Interesujące. Nie mogłem się ruszyć, gdyż ciężkie łańcuchy przymocowywały mnie do

podłogi, przytwierdzone do niej tak solidnie, że nie było co marzyć o ich wyrwaniu.

Pomieszczenie było niewielkie i idealnie pozbawione czegokolwiek, z tym że sufit był lekko

półkolisty. To mi coś przypominało.

Okręt! Byłem w kosmolocie, który widziałem, zanim zgasili mi światło. Ich okręt i do

tego będący w ruchu. Cel tej podróży był oczywisty, ale nie miałem najmniejszej ochoty poddać

się pesymizmowi akurat teraz. Były ważniejsze sprawy: na przykład, dlaczego zamknęli mnie w

kombinezonie?

background image

- Dlatego, durniu, że nie wiedzieli o tym - oznajmiłem na głos, żałując tego prawie

natychmiast, bo we łbie zahuczało mi jak w studni.

Tak właśnie musiało być. Przebranie było dobre i pomyślane tak, aby wytrzymać bliższe

oględziny. Zaatakowali mnie i pokonali błyskawicznie, a nie mieli podstaw, by przypuszczać, że

jestem kimkolwiek innym, niż wyglądam. Musieli się zresztą trochę śpieszyć, o czym dobitnie

świadczył sposób zamocowania łańcuchów. Nie wydaje mi się, żeby mieli ochotę wpaść w łapy

obcych, mających sadystyczno-spożywcze inklinacje co do nich. Zapakowali mnie na pokład w

celu przyszłego śledztwa i ruszyli w drogę.

To już było znacznie lepsze. Nie tracąc czasu zabrałem się do wyczołgiwania na świeże

powietrze. Nie było to proste, ale w końcu udało mi się wydostać przez częściowo otwarte

wyjście. Poczułem się znacznie lepiej, a samopoczucie wróciło prawie do normy, gdy

wydobyłem pistolet igłowy. Poprzez płytę pokładu czułem leciutkie drżenie: bez wątpienia

byliśmy w podróży. A gdzież mogli się kierować moi mili gospodarze po nieudanej misji i

pośpiesznej ewakuacji, jeśli nie do domu?

Nie było to zbyt pocieszające, ale istniała duża szansa, że będę miał coś do powiedzenia w

tej kwestii. Najprawdopodobniej upłynęło niezbyt dużo czasu od startu, toteż zmęczona i

zestresowana paniką załoga powinna zaznać zasłużonego odpoczynku. A więc, do roboty.

Przesunąłem kontrolkę pistoletu z „wybuchowe" na „trujące", po namyśle ustawiłem ją jednak na

„sen". Choć zasłużyli wielokrotnie na śmierć, nie byłem katem, który byłby w stanie uśmiercać

śpiących. Jeśli opanuję statek, to zajmą się nimi inni, a jeśli mi się nie uda, to liczba pozostałych

przy życiu nie miała znaczenia.

- Naprzód, di Griz, zbawicielu ludzkości! - mruknąłem dodając sobie otuchy, która prawie

natychmiast mi się przydała, gdyż drzwi okazały się solidnie zamknięte. Czego zresztą należało

się spodziewać. Wróciłem do kombinezonu i zabrałem się za wyrzutnik. Granat wypadł na

pokład z głośnym plaśnięciem. Dalej sprawa była już prosta. Przylepiłem go do drzwi i

zdetonowałem. Łupnęło niegłośno i rozszedł się wokół gryzący dym.

Starając się ze wszech miar nie ulec atakowi ostrego, wściekłego kaszlu, wykopałem

zamek i wyturlałem się na korytarz, rozglądając się na wszystkie strony, tak oczyma jak i lufą

pistoletu. Nic. Pustka i cisza. Lufą pistoletu zamknąłem ciepłe jeszcze drzwi. Poza osobliwą

dziurą w zamku były całe, a fakt, że są zamknięte, mógł dać mi parę decydujących sekund.

Na drzwiach był numer. Jeśli ten statek zbudowano zgodnie z regułami konstrukcji takich

background image

jednostek, to numery powinny maleć w kierunku dziobu i sterowni. Ruszyłem w tamtą stronę,

kierując się powyższą zasadą, gdy otwarły się jedne z bocznych drzwi. Wyszedł stamtąd facet i

oczywiście od razu mnie dostrzegł. Oczy mu się zaokrągliły, szczęka opadła... i to by było na

tyle, ponieważ igła trafiła go prosto w gardło. Osunął się miękko na ziemię. Poza nim w zasięgu

wzroku nie było nikogo. Póki co nie miałem powodów do narzekań.

Wciągnąłem go do środka i zamknąłem za nim drzwi. Cofnąłem się i otworzyłem

najbliższe z kolejnym numerem. Cudownie. Na łóżkach chrapał dobry tuzin szarych. Sądzę, że

spało im się znacznie lepiej, gdy poczęstowałem każdego igłą.

Zadowolony z dobrze spełnionego obowiązku, zamknąłem drzwi i ruszyłem w dalszą

drogę.

Zdecydowałem, że próba uśpienia wszystkich członków załogi byłaby zbyt

niebezpieczna, ponieważ nawet nie wiedziałem, ilu ich jest. O wiele lepiej było opanować

sterownię, skierować statek ku najbliższej stacji Ligi i wezwać pomoc.

Ruszyłem więc w stronę dziobu z bronią w pogotowiu. Po drodze napotkałem jeszcze

drzwi oznaczone „Łączność" i położyłem spać operatora. Następne drzwi, jakie ujrzałem, były

tymi właściwymi. Tył i flanki miałem zabezpieczone, toteż wziąłem głęboki oddech i ostrożnie je

uchyliłem.

Ostatnią rzeczą, której chciałem, to strzelanina, zwłaszcza że przewaga liczebna nie była

po mojej stronie. Wsunąłem się cicho do środka i zamknąłem za sobą drzwi. Było ich czterech,

wszyscy w fotelach przed konsolami sterowniczymi. Dwa karki były odsłonięte, toteż posłałem

każdemu igłę i zająłem się pozostałymi. Facet przy kontroli silników musiał coś usłyszeć.

Odwrócił się i dostał igłę w grdykę. Pozostał jeden: komendant. Chcąc uzyskać określone

informacje, nie miałem ochoty go usypiać. Schowałem broń i na paluszkach podszedłem do

fotela, sięgając dłońmi ku szyi siedzącego.

Odwrócił się w ostatniej chwili, ostrzeżony diabli wiedzą przez co, ale trochę się spóźnił.

Złapałem go i nie zamierzałem puścić. Oczy wyszły mu z orbit, pięty zaś całkiem przyjemnie

zabębniły o pokład. Poczekałem chwilę, słuchając tych miłych dla ucha dźwięków, zanim go

puściłem.

- Mecz zakończony wynikiem szesnaście do zera! - powiedziałem głośno i z

zadowoleniem. - Ale najpierw należy dokończyć zbożne dzieło!

Miałem rację i jak zwykle dałem sobie dobrą radę. Szuflada przy konsoli napędu

background image

zawierała szpulkę mocnego drutu, którego użyłem do związania dowódcy jako takiego, jak i do

przytwierdzenia go do fotela, aby uniemożliwić mu grzebanie w przyrządach. Pozostałą trójkę

ułożyłem za jego fotelem i zabrałem się za komputer.

Było to miłe urządzenie i bardzo się starało, aby dobrze ze mną współpracować. Najpierw

podał mi aktualny kurs i cel podróży, które zapamiętałem i zapisałem po wewnętrznej stronie

nadgarstka. Na wszelki wypadek. Jeśli cel był tym, czym sądziłem, że był, to Korpus nader

chętnie złoży tam wizytę. Z pewnością przydadzą się takie porządki w rodzinnym świecie moich

przymusowych współpasażerów. Nie miałem nic przeciw temu, aby im w nich pomóc. Potem

spytałem o najbliższe bazy Ligi, wyznaczyłem kurs do jednej z nich i odprężyłem się.

- Dwie godziny, Jim - powiedziałem sobie – potem będziemy w kontakcie z bazą, jedna

krótka wiadomość i kawaleria pojawi się na horyzoncie.

Coś zamrowiło mnie w karku, zupełnie tak, jakby ktoś mi się nachalnie przyglądał.

Odwróciłem się i dostrzegłem, że dowódca tej zgrai odzyskał przytomność i gapi się na mnie.

- Słyszałeś, co mówiłem, czy mam powtórzyć? - spytałem uprzejmie.

- Słyszałem - głos był szorstki i wyprany z jakichkolwiek emocji.

- To dobrze. Nazywam się Jim di Griz - cisza. - No, dalej, przedstaw się, albo będę musiał

to z ciebie wyciągnąć.

- Jestem Kome. Twoje nazwisko jest nam znane. Przeszkodziłeś już nam. Zginiesz.

- Jak to miło być sławnym. Ale, ale, nie sądzisz, że to pusta groźba?

- W jaki sposób nas odkryłeś? - spytał ignorując moje pytanie.

- Skoro tak bardzo chcesz wiedzieć, to sami się skończyliście. Jesteście pojętni, ale macie

mało wyobraźni. Rytuał obcinania rąk znam z autopsji, a nadal go używacie. Zobaczyłem ślady u

jednego z admirałów.

- Zrobiłeś to sam?

Kto, u diabła, kogo pyta? Rozumiejąc jednak całokształt sytuacji, mogłem być bardziej

uprzejmy.

- Teraz jestem sam, ale za parę godzin będzie tu dość tłoczno od wojsk Ligi. Tam było

nas czworo, pozostali wraz z admirałami są aktualnie bezpieczni i sądzę, że przygotują wam

serdeczne powitanie. Nie wiem, czy wiesz, ale nie jesteście za bardzo lubiani w galaktyce.

- Mówisz prawdę?

Straciłem cierpliwość i palnąłem mu kilka słów prawdy, jakich dotąd chyba nie miał

background image

okazji usłyszeć pod swoim adresem.

- Nie mam powodu kłamać, durniu, skoro trzymam wszystkie karty - zakończyłem. -

Teraz zamknij się i odpowiadaj tylko na moje pytania. Jasne?

- Nie sądzę!

Lekko zwątpiłem, gdyż po raz pierwszy uniósł głos. Nie był to krzyk i nie było w nim

złości, po prostu głośno wyrażony rozkaz.

- Zabawa skończona. Wiemy, co chcieliśmy wiedzieć. Możecie wstać! - rzucił za siebie.

Czułem się, jakbym brał udział w horrorze. Drzwi otworzyły się i powoli zaczęli przez nie

wchodzić jego ludzie. Strzelałem do nich, a oni nadal szli. Dwóch spośród postrzelonych

oficerów także wstało i ruszyło w moją stronę. Cisnąłem w nich pistoletem i wpadłem w

depresję.

Tym razem mnie mieli.

Jestem niezły w walce wręcz i temu podobnych przydających się w życiu sztukach,

istnieją jednak granice możliwości. Tym razem granicą był praktycznie niewyczerpany

kontyngent napastników, a żeby było jeszcze gorzej, oni tak naprawdę nie umieli walczyć. Było

ich jednak wielu i ciągle dochodzili nowi. Przetrąciłem parę karków, połamałem trochę żeber i

zmiażdżyłem nieco krtani, ale w końcu zalali mnie masą. Obalili na pokład, związali mi ręce i

nogi i zostawili na podłodze. Po czym zabrali się za zmianę mojego kursu, co mnie jeszcze

bardziej wpędziło w depresję. Gdy się z tym uporali i posprzątali ofiary, Kome odwrócił się do

mnie.

- Oszukałeś mnie - oświadczyłem. Nie było to zbyt mądre, ale podtrzymywało rozmowę.

- Oczywiście.

Lakoniczność. To było jedyne właściwe określenie. Nigdy nie używaj dwóch słów, gdy

wystarczy jedno.

- Nie miałbyś ochoty powiedzieć mi dlaczego?

- Sądziłem, że to oczywiste. Moglibyśmy oczywiście użyć normalnych technik kontroli

umysłu, co i tak zresztą planowaliśmy. Ale to zajmuje trochę czasu, a odpowiedzi

potrzebowaliśmy natychmiast. Byliśmy wśród obcych przez lata i nie podejrzewali niczego, więc

musieliśmy wiedzieć, jak nas odkryłeś. Przygotowaliśmy się właśnie do sprawdzenia zawartości

twego umysłu, gdy odkryliśmy twoje przebranie. Metalowe czaszki nie istnieją w przyrodzie, a

twoja twarz bardzo przypominała mi kogoś, kogo szukałem od lat. Kiedy sobie o tym

background image

przypomniałem, zorganizowałem to małe przedstawienie. Wiedzieliśmy, że twoje ego nie

pozwoli ci pomyśleć, że dałeś się oszukać.

- Skurwysyn - warknąłem, co było dość prymitywną odpowiedzią, ale jedyną, jaką

chwilowo dysponowałem. Miał gnojek rację i to od początku do końca.

- Wiedziałem, że gdy będziesz sądził, że jesteś górą, odpowiesz dobrowolnie na pytania,

które chcieliśmy ci zadać. Więc załadowaliśmy ci pistolet sterylnymi igłami. Wszyscy zagrali

swoje role znakomicie, a ty byłeś najlepszy.

- Popatrzcie na cwaniaka - warknąłem.

- Jestem nim. Organizowałem operacje polowe przez wiele lat i nie udało mi się tylko

wtedy, gdy ty mi przeszkodziłeś. Teraz cię złapaliśmy i przeszkody się skończyły.

Na dany znak dwaj z załogi pozbierali mnie.

- Zamknijcie go aż do lądowania. Nie mam ochoty go więcej widzieć.

Nigdy jeszcze nie byłem tak przybity. Przypuszczam, że byłem wówczas tylko o włos od

samobójstwa. Wiedziałem, co mnie czeka i nie miałem żadnej możliwości, aby temu zaradzić.

Już samo to było przygnębiające, a myśl o przyszłości wpędzała mnie w czarną depresję.

Na dokładkę oni byli za dobrzy: zawiesili moje skute ręce na umieszczonym w ścianie

haku, pocięli całą odzież i wyczyścili dokładnie moją skromną osobę ze wszystkiego. Po czym

zabrali się za mnie z fluoskopem i wykrywaczami metali równie metodycznie, tylko wolniej.

Efektem tych starań było to, że byłem o parę kilogramów lżejszy i pozbawiony całej pomocnej

techniki, jaką ze sobą zawsze nosiłem. To było upokarzające, zwłaszcza że zostawili mnie gołego

na zimnych płytach pokładu. Które, jak po chwili odkryłem, stawały się coraz zimniejsze, do

tego stopnia, że szczękałem zębami sinozielony od mrozu. Z braku innych możliwości zacząłem

wyć i walić w drzwi, co mnie lekko rozgrzało i sprowadziło strażnika.

- Zamarzam na śmierć! - wykrztusiłem przez dzwoniące zęby. - Specjalnie to robicie,

żeby mnie torturować!

- Nie - odparł obojętnie. - Okręt był nagrzany, gdy luki były otwarte, teraz wraca do

normalnej temperatury.

- Zamarzam! Może takie bałwany jak wy mogą żyć w tej temperaturze, ale ja nie! Albo

mi dajcie ubranie, albo ze mną skończcie!

Pomyślał chwilę nad zagadnieniem i poszedł. Wrócił z czterema pomagierami i futrzanym

przyodziewkiem. Ubrali mnie, bez gestu czy słowa z mojej strony. Wylot miotacza, ustawionego

background image

przez cały czas ubierania dokładnie na wprost moich oczu, był wystarczającym argumentem, aby

nic nie robić.

Osiągniecie celu zajęło wiele dni, a moi strażnicy byli najgorszymi rozmówcami w

galaktyce. Nie odpowiadali nawet na najwulgarniejsze z bogatego repertuaru moich obelg.

Jedzenie było pożywne, ale całkowicie wyprane z jakiegokolwiek smaku, a jedynym napojem

była woda. W końcu wylądowaliśmy.

- Gdzie jesteśmy? - zapytałem strażnika, gdy przyszli po mnie. - No, nie wygłupiaj się.

Zastrzelą cię, jak mi powiesz?

Pomyślał chwilę nad tą możliwością, po czym oznajmił:

- Kekkonshiki.

- Grzeczny chłopiec. Tylko nie wpadnij w dumę z tego powodu.

Szczytem ironii było, że wiedziałem to, co (po informacji, jak wygrać wojnę) było

najbardziej poszukiwaną przez Ligę wiadomością i nie mogłem zrobić z tego użytku. Gdybym

posiadał jakieś zdolności psi, to za parę godzin byłaby tu połowa wojsk Ligi, ale za pomocą

rozmaitych testów dawno już stwierdziłem, że nie mam żadnych.

Było jednak coś, co wyrwało mnie z odrętwienia. Nadeszła pora, by zaplanować ucieczkę.

Wkrótce opuścimy statek, a na planecie znajdą mi z pewnością jakieś przytulne i dobrze

pilnowane miejsce, z którego na pewno nie będę w stanie uciec. Nie wspominając już o tym, co

w tymże miejscu by ze mną wyprawiali. Co prawda dokładnie nie wiedziałem, co zamierzają ze

mną zrobić, ale byłem pewien, że lepiej się tego nie dowiadywać. Jedyną moją szansą pozostało

dać nogę ze statku.

Moi strażnicy, co było do przewidzenia, zrobili wszystko, aby mi utrudnić ewentualną

ucieczkę. Starałem się nie drżeć, kiedy uwalniali mnie z łańcucha i nakładali mi na szyję znaną

już skądinąd metalową obróżkę, ale nie bardzo mi się udało. Obroża połączona była cienkim

kablem z trzymanym przez jednego ze strażników w ręku pudełkiem.

- Nie musisz mi pokazywać - oznajmiłem pośpiesznie. - Nosiłem już coś takiego i twój

kumpel Kraj, pamiętasz go pewnie, pokazał mi, jak to działa; nieźle się zresztą przy tym nade

mną napracował.

- Mogę zrobić coś takiego - odpowiedział osobnik zbliżając palec do jednego z

przycisków.

- Już to znam! - wrzasnąłem. - Przyciśniesz go i...

background image

Płonąłem, ślepy, głuchy i otępiały. Każdy nerw skręcał się pod wpływem prądów

generowanych przez pudełko. Wiedziałem o tym, ale i tak nic to nie zmieniało.

Kiedy się skończyło, stwierdziłem, że leżę zwinięty w kłębek, całkiem wyprany z energii

i prawie bezbronny. Dwóch strażników złapało mnie pod pachy i praktycznie wyniosło na

korytarz, a ten z pudełkiem, idąc z tyłu, od czasu do czasu pociągał za kabel, aby przypomnieć

mi, kto tu jest górą. Nie sprzeczałem się z nim. Zacząłem nieporadnie przebierać nogami, ale i

tak większość ciała spoczywała na strażnikach.

Bardzo mi się to podobało i musiałem ciężko się wysilać, by nie zacząć się uśmiechać.

Byli pewni, że nie ucieknę!

- Oziębiło się? - spytałem, widząc, że nakładają w śluzie rękawice i futrzane czapy. - A

moje rękawiczki?

Zostałem zignorowany. Kiedy otwarto drzwi, do wnętrza wpadł tuman śniegu i

prawdziwie arktyczne powietrze, co momentalnie odebrało mi oddech. Na zewnątrz z pewnością

nie było lato, ale moim opiekunom nie sprawiało to widać różnicy. Pociągnęli mnie za sobą bez

chwili zwłoki. Fala śniegu pokryła nas i przeszła w ciągu sekundy. Słabiutkie słoneczko

oświetlało oślepiająco biały krajobraz rozciągający się monotonnie we wszystkich kierunkach.

Moment później przed nami zamajaczyło coś ciemnego: kamienny mur albo jakiś niewysoki

budynek. Kierowaliśmy się ku niemu na tyle szybko, na ile pozwalał sypki śnieg. Mieliśmy

jeszcze około dwustu jardów przed sobą, a moja twarz i dłonie zaczynały tracić czucie w

zastraszającym tempie. Byliśmy gdzieś w połowie drogi, gdy dopadła nas kolejna zadymka. Tuż

przed nią potknąłem się malowniczo, padając wraz z jednym ze strażników. Nie miałem żadnych

zastrzeżeń, chociaż idący z tyłu sadysta poczęstował mnie sekundową dawką bólu. Nie

protestowałem, gdyż zdołałem okręcić kabel dookoła ramienia, a zaraz potem złapać go w zęby i

przegryźć.

Nie było to wcale takie trudne, zwłaszcza że pod emalią na przednich zębach miałem

wstawione koronki z węglika krzemu, który przy prześwietleniu daje obraz identyczny jak

naturalne zęby, a twardością dorównuje stali. Wirujący wokół śnieg dokładnie zasłonił moje

poczynania w ciągu tych paru najistotniejszych sekund. Ludzkie szczęki mogą wywierać nacisk

około trzydziestu pięciu kilogramów każda. Wydaje mi się, że byłem bliski tej granicy, ale kabel

puścił. Ledwie to się stało, wykonałem ćwierć obrotu i wsadziłem kolano w krocze tego po

prawej. Stęknąt i zwalił się na Ziemię puszczając moją rękę. Zrobiłem półobrót w drugą stronę i

background image

trzasnąłem jego koleżkę w krtań. Nawet nie jęknął. Mając wolne boki odwróciłem się do

przeciwnika trzymającego w ręku pudełko.

Ten zaś stracił najcenniejsze sekundy wierząc w technikę, a nie w refleks. Załatwiłem

jego kumpli mając plecy zwrócone kuniemu, a on przez cały czas nic nie robił. To znaczy nic

poza wściekłym naciskaniem guzików w swoim pudełku. Nadal zresztą to robił, gdy moja noga

spotkała się z jego splotem słonecznym. Ktoś zaczął krzyczeć, ja zaś złapałem padającego i

ruszyłem z kopyta w prawo - był to jedyny kierunek, jaki mogłem wybrać. W chwili przerwy w

pamięci wydało mi się, że nie ma tam żadnych budynków, a zataczając się w tym kierunku z

ładunkiem na plecach i tak nic nie widziałem. Możliwe, że to było szaleństwo, ale według mnie

większym błędem byłoby pozostanie w ich łapach. Nie zapominałem oczywiście i o tym

istotnym drobiazgu, że będąc wolnym miałem przynajmniej szansę zaszkodzenia im w jakiś

sposób. Zresztą nie byłem wcale taki słaby, jak mogłoby się wydawać komuś obserwującemu

moje wyjście ze statku. To była gra właśnie dla obserwujących, choć słabłem z każdym krokiem,

zamarzając powoli, a w dodatku gość, którego i niosłem, ważył tyle co ja. W pewnym momencie

potknąłem się i runąłem głową naprzód w jakąś zaspę. Twarz i dłonie miałem tak zamarznięte, że

nic nie czułem. Wokoło słychać było krzyki, ale jak na razie nic nie pojawiło się w zasięgu mego

wzroku. Zgrabiałymi palcami udało mi się zdjąć czapkę z głowy nieprzytomnego i umieścić ją na

własnej. Rozpięcie ubrania i zdjęcie rękawic było zadaniem o wiele trudniejszym, ale w końcu

mi się udało. Poczułem piekący ból, gdy do zdrętwiałych kończyn zaczęło wracać krążenie.

Nowy przyodziewek skutecznie zatrzymywał ciepło.

Albo rąbnąłem go za słabo, albo było tu zimniej, niż sądziłem, w każdym razie mój

podopieczny zaczął zdradzać objawy świadczące o powrocie do świadomości. Poczekałem, aż

otworzy oczy, po czym rąbnąłem go pięścią w szczękę. Poprawa była widoczna natychmiast:

znów spał. Przeczekałem, aż okrzyki trochę się oddalą, po czym ruszyłem biegiem, zapadając się

w śnieg i wywracając co paręnaście kroków. Jedyną pociechą było to, że przestało mi być zimno.

Gdy zaczęło mi brakować tchu, padłem w najbliższą zaspę, czując, jak uspokaja i normuje się

oddech, a pot zamarza na twarzy. Krzyki były znacznie przygłuszone i o wiele rzadsze.

Następny bieg doprowadził do zderzenia z wysoką metalową siatką, ciągnącą się jak

okiem sięgnąć w obu kierunkach. Jeśli był do niej podłączony alarm, to zdążyłem go i tak

uruchomić, toteż nie zwlekając zacząłem się wspinać.

Po chwili namysłu zeskoczyłem jednak w dół. Jeśli był alarm, to kierują się ku miejscu, w

background image

którym byłem. Po co im ułatwiać życie? Biegłem wzdłuż ogrodzenia może z dziesięć minut, nie

dostrzegając nikogo, po czym wspiąłem się na nie, zeskoczyłem po drugiej stronie i skierowałem

się w śnieżnobiały i niezmierzony bezkres rozciągającej się przede mną gładzi. Biegłem tak

długo, aż straciłem oddech, a nogi odmówiły mi posłuszeństwa, po czym znowu wylądowałem w

zaspie.

Odpocząłem nieco i ostrożnie rozejrzałem się wokoło. Jak okiem sięgnąć - pustka.

Żadnych budowli, żadnych śladów, nikogo. Podniesiony na duchu zebrałem się w sobie i

ruszyłem w szalejącą śnieżycę.

12

- Jesteś wolny, Jim! Wolny jak ptak! - mówiłem sobie, podtrzymując się na duchu. Tyle

że tu nie było ptaków. Tu nie było nic poza zamarzniętą pustką i mną.

Z tego co widziałem, w okolicy nie było nic żywego. Życie, jak to pamiętałem z

wypowiedzi Krają, to tylko ryby w oceanie. Poza mną nie miało tu prawa kręcić się nic żywego.

Ja zaś miałem szansę pozostać żywy tak długo, jak długo byłem w stanie maszerować.

Ubranie było dobre, ale musiało mieć jakieś ciepło do utrzymania, a ciepło mogło

pochodzić jedynie z ruchu mojego ciała. Widziałem jeden budynek - powinny być inne. Powinno

tu w ogóle być coś jeszcze oprócz śniegu.

Było. Prawie w to coś wpadłem. Przy kolejnym kroku poczułem, jak podłoże ustępuje mi

spod nóg i jedynie refleks spowodował, że nie wpadłem w dziurę; rzuciłem się w tył, lądując na

śniegu. Około jarda przede mną, kawał lodu osunął się gdzieś w dół i spojrzałem na ciemną

powierzchnię wody. Od otworu rozchodziły się promieniste pęknięcia. Byłem na zamarzniętym

morzu, a nie na stałym lądzie.

Przy tej temperaturze wystarczyłoby zamoczyć stopę, a zagłada przyszłaby szybko i

nieubłaganie. Pomysł nie wydał mi się zbyt pociągający, toteż rozpłaszczyłem się jak żaba i

ruszyłem w tył, byle dalej od przerębli. Jakieś pięćset jardów od niej wstałem i czym prędzej

podążyłem z powrotem po znikających już w sypiących płatkach śniegu własnych śladach. Śnieg

przestawał padać, ale wiatr nie słabł ani na chwilę, podrywając leżący na ziemi puch w

miniaturowe zawieje. Uważnie rozejrzałem się wokoło: pustka i biel. Teraz, gdy wiedziałem

czego szukać, ciemny wał lodu wyraźnie wskazywał linię brzegową. Rozciągał się w lewo i

prawo jak okiem sięgnąć, dokładnie na przecięciu linii, którą maszerowałem tutaj.

Tamtędy nie idę - zdecydowałem. Sądząc po paralitycznym śladzie, stamtąd właśnie

background image

przybyłem i wracać nie ma sensu, tym bardziej że na kosmodromie już ostrzą noże na moje

powitanie. Wobec tego trzeba iść brzegiem, w stronę przeciwną niż kosmodrom.

Tak też zrobiłem, starając się ignorować fakt coraz niższego położenia słońca. Gdy

zapadnie noc, zapadnie też kurtyna za niejakim Jimem di Griz. Chyba że znajdę jakieś

schronienie, na co na razie się nie zanosiło.

W miarę zachodzenia słońca, gasła nadzieja na znalezienie czegokolwiek. Byłem

zmęczony, a do powłóczenia nogami mobilizowała mnie tylko perspektywa zbliżającej się

śmierci. Prosta czynność marszu była wszystkim i musiało minąć całkiem sporo czasu, zanim

rozpoznałem, co oznaczają poruszające się na tle horyzontu ciemne kształty. To byli ludzie,

którzy na dodatek szli w moim kierunku. Wraz ze zrozumieniem tego faktu, wylądowałem na

śniegu; zastygłem w bezruchu patrząc, jak trzy postacie przemykają cicho jakieś dwieście jardów

ode mnie. Przemieszczali się z wprawą zawodowych narciarzy.

Zmusiłem się do bezruchu, zanim nie zniknęli z pola widzenia, po czym wstałem z nową

nadzieją w sercu. Wiatr ucichł, śnieg ustał i ślady były doskonale widoczne. Ci narciarze

zmierzali gdzieś, gdzie zdążą przed nocą, nie mieli bowiem ze sobą żadnego sprzętu czy

prowiantu. Skoro oni zdążą, to ja też!

Nie było to jednak takie łatwe. Choć drogę miałem w miarę przetartą, nogi to nie to, co

narty, przynajmniej w tych warunkach.

Teoria była słuszna, ale w praktyce omal nie zawiodła. Miałem już naprawdę dość, gdy

goniąc resztkami sił w przedwieczornym zmroku, zobaczyłem przed sobą czarny kształt

budynku. Mój umysł nadal był w stanie hibernacji, toteż dopiero po paru sekundach dotarło do

mnie, co właściwie widzę.

- Czarne jest piękne! - wykrzyknąłem zataczając się we właściwym kierunku.

Ciemny kształt rozpadł się na parę mniejszych. A więc nie jeden, lecz grupa budynków.

Małe drzwi, kamienne ściany, dwuspadowe dachy. Ogólne brzydactwo, dla mnie jednakże

piękne. Tylko, do cholery, co tak skrzypi?

Ja nie, bo szedłem po świeżym śniegu. Ledwie to zrozumiałem, a już znalazłem się na

brzuchu. Skrzypienie ubitego śniegu zbliżało się. Niejedna osoba, lecz całe stado defilowało o

rzut kamieniem ode mnie. Do dziś zresztą nie wiem, jakim cudem mnie nie dostrzegli. Fakt, że

tego nie zrobili. Kroki maszerowały obok, skręciły za róg i ścichły. Desperackim wysiłkiem

zerwałem się na nogi i podążyłem za nimi. Wyjrzałem zza rogu, gdy ostatni z nich znikał w

background image

pierwszym z budynków. Potężne drzwi zamknęły się z hukiem, a ja szyłem ku nim, pchany

jakimiś rozkazami mego organizmu, których to rozkazów istnieniu dotąd nie miałem pojęcia.

Dopadłem drzwi wykonanych z szarego metalu i naparłem na klamkę. I ani drgnęły.

Życie ma takie chwile, które potem wydają się i częstokroć rzeczywiście są zabawne, ale

gdy się dzieją, są tragiczne. Szarpanie, ciągnięcie, próba obrócenia klamki nie dały absolutnie

żadnych rezultatów. Nowe zapasy siły odpłynęły równie błyskawicznie, jak się pojawiły.

Oparłem się o drzwi, aby nie upaść. Ustąpiły z lekkim zgrzytem.

Pierwszy i ostatni raz w życiu nie sprawdziłem, co jest za nimi. Na pół wszedłem, na pół

wpadłem do środka, pozwalając im zamknąć się za sobą. Ciepło, rozkoszne ciepło ze wszystkich

stron. Oparłem się o ścianę i rozkoszowałem się tym pięknym doznaniem. Byłem w długim i

słabo oświetlonym korytarzu. Sam, ale znajdowało się tu wiele drzwi, a z każdych mógł ktoś

wyjść. I nie było dokładnie nic, co mógłbym wtedy zrobić. Gdyby jakaś złośliwość losu zabrała

ścianę, o którą się opierałem, po prostu padłbym na pysk i nie pozbierał się już o własnych siłach.

Stałem więc na podobieństwo żywej zmarzliny, tworząc wokół siebie rosnącą kałużę z

topniejącego śniegu.

Najbliższe drzwi, jakieś dwa jardy ode mnie, otwarły się i na korytarz wyszedł

mężczyzna. Wszystko co musiałby zrobić, by mnie dostrzec, to obrócić głowę. Widziałem go

doskonale, mimo parszywego oświetlenia, więc i on nie miałby żadnych problemów. Facet

zamknął drzwi, wsadził klucz w zamek, przekręcił go i poszedł, jakby mnie celowo ignorował.

Najwyższy czas przestać się wygłupiać. Raz miałem więcej szczęścia niż rozumu, ale

liczyć na coś takiego ponownie byłoby głupotą. Trzeba zniknąć z korytarza, biorąc poprawkę na

fakt, że drzwi dopiero co zamknięte dawały dużą szansę, iż nikt się nimi w najbliższym czasie nie

zainteresuje. Zdjąłem rękawice, wsuwając je wraz z czapką za pazuchę, czując, jak do moich

fioletowych palców wraca życie (wraz z mniej przyjemnymi odczuciami), po czym za pomocą

przeżutych na miazgę drutów z przegryzionego kabla zabrałem się za zamek.

Był to prosty zamek, z wielką dziurką, a ja mam wspaniałe uzdolnienia. Mówiąc krótko,

uśmiechnęło się do runie szczęście. Wewnątrz była ciemność, w którą błyskawicznie wsiąkłem,

zamykając za sobą te cholerne drzwi. I Po raz pierwszy od chwili podjęcia ucieczki, miałem

szansę na sukces. Z westchnieniem ulgi osunąłem się na podłogę i zapadłem w drzemkę.

Znaczy, prawie zapadłem, gdyż mimo senności, wyczerpania i otumanienia, dotarło

jednak do mnie, że nie jest to najwłaściwsze miejsce na sen. Dokonać tyle, co ja ostatnio i dać się

background image

złapać z powodu zaśnięcia, to byłoby naprawdę niesmaczne, toteż czym prędzej ugryzłem się w

język. Przeszyła mnie fala bólu - zapomniałem, że te cholerne koronki są na wierzchu i omal nie

odgryzłem sobie języka. Za to senność przeszła jak ręką odjął. Zacząłem macać drogę w

ciemnościach i ruszyłem przed siebie. Był to ciasny pokoik albo średnio szeroki korytarz. Stanie

tutaj niczego nie dawało, toteż ruszyłem przed siebie. Tuż za najbliższym załomem muru

zobaczyłem poświatę. Ostrożnie wystawiłem głowę. W ścianie było okno. Po drugiej stronie stał

dziesięcioletni może brzdąc i gapił się na mnie.

Zmartwiałem. Starałem się uśmiechnąć, ale nie sądzę, żeby mi się udało. Chłopczyna

przeciągnął dłońmi po włosach, potrząsnął głową i poszedł sobie.

- Idioto! - jęknąłem pod własnym adresem. - Weneckie lustro!

Skąd się ta nazwa wzięła, diabli wiedzą, w każdym razie było to z pewnością weneckie

lustro: z mojej strony szyba, z jego lustro. Nikt go tu nie umieścił przypadkowo. Ciekawe więc

po co? Wiadomo, dla obserwacji, tylko kogo i czego? Podszedłem bliżej i zajrzałem do czegoś,

co bez wątpienia było klasą.

Chłopak, wraz z parunastoma rówieśnikami, siedział w ławce i słuchał nauczyciela.

Indywiduum wygłaszało coś z kamienną twarzą. Wtedy dopiero dotarło do mnie, że oblicza

dzieciaków cechuje ten sam pusty wyraz. Żadnych uśmiechów, szturchańców czy gumy do żucia.

Nic poza skupioną uwagą. Jak na moje doświadczenia szkolne, było to dość nienormalne. Za

plecami nauczyciela wisiała oprawiona w ramki kartka, na której czarnymi wołami napisano:

NIE ŚMIAĆ SIĘ

Z drugiej strony była następna z ciągiem dalszym:

NIE KRZYWIĆ SIĘ

Co to za zboczona szkoła? W miarę jak wzrok przyzwyczajał się do ciemności,

rozróżniałem coraz więcej szczegółów. Przy oknie był głośnik i przełącznik, których

zastosowanie było zrozumiałe. Wcisnąłem przełącznik i rozległ się obojętny głos wykładowcy:

- Filozofia Moralna. Ten kurs jest obowiązkowy, każdy z was musi go zdać. Jeśli nie uda

wam się to w normalnym terminie, będziecie uczyli się tak długo, aż osiągniecie perfekcyjną

znajomość tematu. Filozofia Moralna jest tym, co czyni nas wielkimi i dlatego nie może być

innych ocen niż perfekt. Filozofia Moralna czyni z nas wielkich. Czytaliście podręczniki do

historii, wiecie, jak zostaliśmy opuszczeni, jak marliśmy z głodu i zimna, jak tylko tysiąc

pozostało przy życiu. Ginęliśmy, gdy byliśmy słabi, ginęliśmy, gdy pozwalaliśmy kierować się

background image

uczuciom. Jesteśmy dziś tutaj dlatego, że oni przeżyli. Filozofia Moralna pozwoliła im przeżyć i

pozwolić żyć wam. Żyć i dorastać, a gdy dorośniecie, opuścić ten świat, wprowadzić nasze rządy

pośród słabych i miękkich ras. My jesteśmy najwyżsi, gdyż mamy do tego prawo. Teraz

powiedzcie mi: - Jeśli jesteście słabi...?

- Umrzemy - odparł chór pozbawionych wyrazu głosów.

- Jeśli poddacie się uczuciom...?

- Zginiemy.

- Jeśli...

Wyłączyłem głośnik z uczuciem, że usłyszałem więcej niż dość jak na początek. Przez

wszystkie te lata, gdy miałem do czynienia z szarymi, nigdy nie zadałem sobie trudu, by

zastanowić się, dlaczego są tym, czym są. Przyjmowałem ich obcość i obrzydliwość, ale dopiero

te podsłuchane kwestie uzmysłowiły mi, że ich bezduszność i brutalność nie są przypadkowe. Ta

osada, założona z pewnością z uwagi na surowce naturalne, gdyż nikt nie mógł być na tyle

szalony, aby próbować skolonizować coś takiego, nie była przystosowana do samodzielnego

przetrwania.

Gdy w wyniku lokalnej wojny, czy może załamania, została odcięta od reszty świata i

zapomniana, spowodowało to wymarcie większości mieszkańców. Przeżyła garść, o ile można

mówić o przeżyciu, i to kosztem porzucenia tego co ludzkie w człowieku, koncentrując się na

przetrwaniu. Wygrali, ale tracąc człowieczeństwo. Stali się umysłowymi kalekami, czymś co

pisarze SF określali mianem androidów białkowych - organizmami obdarzonymi inteligencją, ale

nie znającymi uczuć. Filozofia Moralna ma sens jedynie na tej planecie. Wszędzie indziej musi

zostać uznana za jedną wielką bzdurę. Choć z ich punktu widzenia w stu procentach słuszna, bo

dla nich cała reszta świata to słabeusze i głupcy kierujący się uczuciami, a nie rozsądkiem. Oni

byli faktycznie najlepszą rasą zdobywców, jaką wymyślił wszechświat, a ponieważ nie było ich

wielu, posługiwali się innymi. Zorganizowali inwazyjne imperium. Korpus rozbił je w puch, w

czym miałem swój udział. Teraz powtórnie wlazłem im w łapy. Ta szkoła zaś była ich obozem

treningowym, w którym dzieciaki przekształcano w miniaturowe kopie dorosłych. To miejsce, w

którym z perwersyjną zaciekłością uprawiano sadystyczne praktyki na całej rasie, fascynowało

mnie. Równocześnie zrobiło mi się przyzwoicie ciepło, toteż zacząłem przemyśliwać, czym by tu

się zająć, poza chowaniem się po ciemnych korytarzach.

Następna szyba ukazała wnętrze pracowni, w której przebywała starsza grupa uczniów

background image

zajmujących się jakimiś sprzętami.

Jakimiś? Znów coś zimnego lazło mi po plecach. Połówkę takiego urządzenia miałem

jeszcze na sobie. Metalowe pudełko z guziczkami plus kabel zakończony obrożą. Powolutku

włączyłem głośnik.

- ...różnica jest w zastosowaniu, nie w teorii. Składacie i testujecie te axion feeds, aby

zaznajomić się z ich zastosowaniem. Gdy przejdziecie do pracy z nimi, mieli wiedzę praktyczną,

która jest bardzo pomocna, otwórzcie diagramy na stronie trzydziestej.

Axion feeds. O tym powinienem wiedzieć więcej. Było to jedynie przypuszczenie, ale

wydawało mi się, że tego drobiazgu nie zapamiętałem, choć widywałem go dość często.

Krasnoludek w żelaznych kapciach, który spacerował po moim umyśle według własnego

widzimisię, zmieniając moje wspomnienia i pamięć. Miałem wielką ochotę dostać coś takiego w

swoje ręce.

Wszystko to świadczyło o wyższym niż zwykle zidioceniu. Stać tu, jak sadysta

przeżywający najpiękniejsze chwile swego życia i nie myśleć o flankach. Ponieważ włączyłem

głośnik, nie byłem w stanie usłyszeć zbliżających się kroków. Nadchodzącego dostrzegłem

dopiero, gdy wyłonił się zza rogu i prawie wpadł na mnie.

13

W takich sytuacjach akcję ceniłem zawsze wyżej niż myślenie: najpierw uspokoić gościa,

potem dopiero się zastanawiać. Złapałem go za gardło, on natomiast zamiast się uciszyć,

przemówił:

- Witamy w Szkole Yuu Bavete, Jamesie di Griz. Miałem nadzieję, że trafisz tutaj.

Miał pomarszczoną skórę i dopiero po tym zorientowałem się, że jest stary, bardzo stary.

Przez cały czas, gdy moje palce ściskały jego krtań, nie poruszył się, spokojnie patrząc mi w

oczy.

Jestem dobrze wyszkolony, przyzwyczajony do walki wręcz i do zabijania, ale duszenie

spokojnie obserwujących ten zabieg pradziadków nie jest moją mocną stroną. Palce rozluźniły się

same, spojrzałem mu w oczy i warknąłem ostro:

- Piśnij o pomoc i jesteś trupem.

- To ostatnie na co mam ochotę. Nazywam się Hanasu i chciałem cię spotkać od chwili

twej ucieczki. Zrobiłem co mogłem, aby cię tu sprowadzić.

- Czy nie miałbyś nic przeciw temu, aby to trochę uściślić?

background image

- Oczywiście. Ledwo usłyszałem przez radio o ucieczce, starałem się wejść w twoje

położenie. Jeśli poszedłbyś w stronę wschodu lub południa, skończyłbyś w zabudowaniach

miasta, w których szybko by cię złapali. Na północy miałeś morze, a więc jedynie idąc na zachód

miałeś szansę, a zachód to tu. Opierając się na tym, zmieniłem dzisiejsze zajęcia i

zdecydowałem, że chłopcy potrzebują więcej ćwiczeń. Teraz wszyscy, co do jednego, zamiast

spać, muszą odrabiać stracone godziny, a mają w nogach niezłą liczbę mil, za co zresztą

serdecznie mnie nienawidzą. Ich narciarskie trasy nieprzypadkowo zresztą biegły na południe,

potem na wschód i z powrotem tu, dość sporym łukiem. Wszystko to w tym celu, abyś podążył

ich śladem, jeśli ich spotkasz. Zrobiłeś tak?

- Owszem - nie widziałem powodu, aby kłamać. - Co teraz zamierzasz zrobić?

- Co? Porozmawiać oczywiście. Nie widziano ci jak dotąd?

- Nie.

- Jest lepiej, niż sądziłem. Spodziewałem się, że będę musiał użyć axion feeds.

Powinienem pamiętać, że jesteś specem w tych sprawach. Drugie wyjście z tego korytarza

obserwacyjnego jest w moim gabinecie. Pozwolisz?

- Po co? Czekają tam na mnie?

- Nie, chcę z tobą spokojnie porozmawiać.

- Nie wierzę ci.

- Rozumiem, ale wybór masz niewielki. Jeśli nie zabiłeś mnie od razu, to jest wątpliwe,

abyś chciał to uczynić teraz. Idź za mną - po czym najspokojniej odwrócił się i odszedł.

Jedyne co mogłem zrobić, to udać się za nim i trzymać się jak najbliżej. Możliwe, że nie

byłem w stanie go udusić, ale z pewnością byłem w stanie zrobić mu coś innego, jeśli tylko

ogłosiłby jakiś alarm.

W korytarzu było sporo okien, ale przy żadnym nie miałem ani okazji, ani chęci

przystanąć. Zresztą dość szybko wspięliśmy się na krótkie schodki i dotarliśmy do drzwi.

Powstrzymałem go, gdy dotykał klamki.

- Co tam jest?

- Jak już mówiłem, mój gabinet.

- Jest tam ktoś?

- Wątpię. Nikomu nie wolno tam przebywać pod moją nieobecność.

- Jeśli pozwolisz, to sprawdzę osobiście.

background image

Zrobiłem to i okazało się, że miał rację. Przeszukując pokój czułem, jak dostaję zeza

patrząc jednym okiem na kąty, a drugim cały czas na niego. Wąskie okno otwierało się na

głęboką czerń, ściany pokryte były regałami pełnymi książek, w kącie zaś stało biurko i parę

krzeseł. Kazałem mu usiąść możliwie daleko od biurka, gdzie były umieszczone wszystkie

przyciski. Zrobił to bez protestu i trzymał ręce na widoku. Widząc karafkę z wodą, stwierdziłem,

że bardzo chce mi się pić. Wysuszyłem ją do dna, opadłem z westchnieniem na fotel i

umieściłem nogi na biurku.

- I naprawdę chcesz mi pomóc? - spytałem sceptycznie.

- Chcę.

- To na początek pokaż mi, jak zdjąć tę obrożę.

- Proszę. W prawej górnej szufladzie znajdziesz klucz. Dziurka jest pod złączem kabla z

metalem.

Zajęło mi to trochę czasu, ale w końcu otworzyłem ją i z zadowoleniem cisnąłem w kąt.

- Ty kierujesz tym interesem?

- Jestem kierownikiem szkoły. Zostałem tu zesłany za karę. Mieliby ochotę mnie zabić,

ale jak dotąd nie stało im odwagi.

- Nie mam bladego pojęcia, o czym mówisz. Mógłbyś wyrażać się trochę jaśniej?

- Mógłbym. Planetą kieruje Komitet Dziesięciu, byłem w nim przez wiele lat, a do fiaska

operacji na Cliaandzie, którą organizowałem, byłem Pierwszym w Komitecie. Wtedy

spróbowałem zmienić nasz program i za karę znalazłem się w... szkole. Nie mogę jej opuścić, nie

mogę nawet zmienić ani jednego słowa w programie nauczania. To doskonale i bezpieczne

więzienie.

- Jakie zmiany chciałeś wprowadzić?

- Radykalne. Zacząłem wątpić we wszystkie nasze cele, bo widziałem inne kultury.

Oceniono, że zostałem przez nie skorumpowany, a kiedy spróbowałem wprowadzić moje

pomysły w życie, znalazłem się tutaj. Nie może być nowych idei.

Drzwi otwarły się nagle i wjechał wózek na kółkach popychany przez dziesięcioletniego

brzdąca.

- Przyniosłem obiad, kierowniku - powiedział i zobaczył za biurkiem mnie. Nie

zmieniając wyrazu twarzy stwierdził: - To jest więzień, który uciekł.

Zmęczenie zatrzymało mnie na fotelu, a poza tym, co mogłem zrobić? Zabić dziecko?

background image

- Masz rację, Yan - odparł Hanasu. - Popilnuj go, a ja pójdę po pomoc.

To mnie postawiło na nogi, ale Hanasu nigdzie nie poszedł. Stanął za chłopcem, zamknął

drzwi i zdjął z półki czarny przyrząd, który przytknął malcowi do karku. Ten otworzył szeroko

oczy i zamarł w bezruchu.

- Nie ma już niebezpieczeństwa - oznajmił gospodarz. - Muszę tylko usunąć parę minut z

jego pamięci.

Poczułem, jak wzbiera we mnie obrzydzenie zmieszane ze strachem.

- Co to jest, to co trzymasz w ręku?

- Axion feeds. Widziałeś je wielokrotnie, tylko rzecz jasna nie pamiętasz o tym. Stań teraz

za drzwiami, aby cię nie zobaczył, gdy wejdzie z kolacją.

Może to widok tej maszynki do kasowania pamięci spowodował, że przyjąłem bierną

postawę, a może rzeczywiście nie miałem wyboru. Zrobiłem, co mi kazał, zostawiając uchylone

drzwi, aby obserwować, co się dzieje. Hanasu pomajstrował przy skali urządzenia i ponownie

przytknął je brzdącowi do karku, po czym spokojnie zasiadł za biurkiem. Po dwóch czy trzech

sekundach, chłopak drgnął i popchnął wózek w głąb pokoju.

- Przyniosłem obiad, kierowniku.

- Zostaw go i nie wracaj dziś w nocy. Nie chcę, by mi przeszkadzano.

- Tak, kierowniku - obrócił się i wyszedł, ja zaś wyszedłem zza drzwi.

- Ta maszynka jest najwstrętniejszą rzeczą, jaką w życiu widziałem.

- To tylko maszyna - odparł obojętnie. - Nie jestem głodny, a sądzę, że tobie przyda się

posiłek. Częstuj się.

Zbyt wiele się działo i zbyt szybko, abym mógł myśleć o apetycie, ale gdy o tym

wspomniano, stwierdziłem, że byłbym w stanie zjeść konia. Na surowo. Zabrałem się więc za

posiłek - równie bezsmakową papkę jak na statku, ale w tym momencie smakowała mi ona jak

najprzedniejsze same delicje. Jadłem starając się słuchać, co mówi Hanasu.

- Próbuję zrozumieć to, co powiedziałeś o tym urządzeniu. Chodzi ci o to, że jego

zastosowanie jest wstrętne? - Skinąłem głową. - Mogę cię zrozumieć i to jest właśnie mój

problem. Jestem inteligentny bardziej i inaczej niż większość moich współplemieńców. Są głupi i

pozbawieni wyobraźni. Wyobraźnia i ciekawość są tym, co świadomie wytrzebiliśmy wiele lat

temu. A to oznacza, że jestem nienormalny. Jestem mutantem. Z początku się to nie ujawniało;

wierzyłem we wszystko, co mi mówiono. Teraz dręczą mnie pytania. Wiem, że nie jesteśmy lepsi

background image

niż reszta ludzi. Jesteśmy po prostu inni. Nasze próby władania resztą są złe, a nasza pomoc w

inwazji obcych jest największą zbrodnią ze wszystkich.

- To prawda - oświadczyłem przełykając ostatni kęs.

Miałem ochotę powtórzyć spektakl z nową zawartością talerza.

- Gdy odkryłem te fakty, starałem się zmienić nasze cele, ale to jest niemożliwe. Nie

mogę nawet zmienić jednego słowa w treningu tych dzieci. A ponoć kieruję tą szkołą.

- Ja mogę zmienić wszystko - poinformowałem go uprzejmie.

- Oczywiście - jego nieruchoma twarz drgnęła, kąciki ust powędrowały w górę. Leciutko,

ale jednak uśmiechnął się. - A jak sądzisz, dlaczego chciałem, abyś tu przybył? Ty możesz zrobić

to, co ja starałem się osiągnąć przez całe życie. Możesz uratować mieszkańców tej planety.

- Wystarczy jedna wiadomość: koordynaty tego globu i mój podpis.

- I twoja Liga przybędzie, by nas zniszczyć. Tragiczne, ale prawdziwe.

- Włos wam z głowy nie spadnie.

- Tak, bo spadnie głowa! To jest kłamstwo i nie podoba mi się, że kłamiesz!

- To jest prawda! Po prostu nie wiecie, jak reagują cywilizowane społeczeństwa.

Przyznaję, że wielu ludzi, wiedząc, gdzie was szukać, rozerwałoby was na kawałki i to powoli.

Liga po prostu będzie na was uważać i pilnować, żebyście nie wpadli na kolejny głupi pomysł.

Natomiast we wprowadzeniu zmian, o których mówisz, może wam tylko pomóc.

- Nie rozumiem tego - był wyraźnie zaskoczony. - Oni muszą nas zabić.

- Przestań z tym zabijaniem, bo już mi się rzygać chce. To jest wasz główny problem:

życie albo śmierć, zabić lub być zabitym. Ta filozofia należy do historii. Do mrocznej historii,

która na szczęście jest już dawno za nami. Możliwe, że nie mamy najlepszego systemu

etycznego, ale przynajmniej zakazuje on przemocy zinstytucjonalizowanej. Jak sądzisz, dlaczego

waszym oślizłym koleżkom tak dobrze idzie? Bo nie ma czegoś takiego jak Flota czy Armia Ligi.

Nie mamy wojen, nie mówiąc o jakichś lokalnych konfliktach. To co walczy z obcymi, to

zbieranina Flot i Policji różnych planet. Nie ma potrzeby, aby rząd używał zabijania jako

narzędzia, chyba że znajdą aż coś takiego, jak na Cliaandzie, gdzie próbowaliście cofnąć zegar o

jakieś dwadzieścia tysięcy lat.

- Musi istnieć prawo. Kto zabija, sam musi być zabity.

- Bez sensu. To nie wskrzesi zabitego, a społeczeństwo dokonujące zabójstwa samo staje

się mordercą. Już widzę co chcesz powiedzieć. Przemoc rodzi przemoc. Kara śmierci jest

background image

urzędową wendetą, a nie żadnym rozwiązaniem.

Maszerował w tę i z powrotem po pokoju, starając się zrozumieć tę obcą filozofię.

Tymczasem wylizałem do czysta naczynie i łyżeczkę. W końcu opadł na swoje krzesło.

- To co mi powiedziałeś, wykracza poza nasze rozumienie. Muszę to przeanalizować, ale

nie w tym rzecz. Pewien jestem, że plany Kekkonshiki muszą zostać pokrzyżowane, było już

zbyt wiele niepotrzebnych zabójstw. To może się skończyć jedynie śmiercią nas wszystkich.

Trzeba wysłać tę wiadomość do Ligi.

- Jak?

- To ty musisz mi powiedzieć. Nie uważasz, że zrobiłbym to, gdybym wiedział?

- Pewnie - teraz ja wydeptywałem podłogę. - Nie ma poczty, nie ma psimenów, zresztą to

i tak nieistotne. Jeśli są, to tej wiadomości na pewno nie wyślą. Radio?

- Najbliższa baza Ligi jest o czterysta trzydzieści lat świetlnych.

- Nie będę tyle czekał. Muszę znaleźć sposób, by dostać się na statek.

- To zbliżone do niemożliwości.

- Jestem tego pewien, ale musi istnieć jakiś sposób. Najlepiej będzie przespać całą

sprawę. Jest tu jakieś miejsce, gdzie mógłbym się zdrzemnąć?

Przerwał mi wysoki pisk.

- Komunikator - poinformował mnie Hanasu. - Połączenie zewnętrzne. Stań w tym

miejscu. Będziesz poza zasięgiem kamery.

Usiadł za biurkiem i włączył urządzenie.

- Hanasu - oznajmił obojętnym tonem z kamiennym wyrazem twarzy.

- Za parę minut będzie u ciebie grupa poszukiwawcza, która zamknie wszystkie wyjścia

ze szkoły. Ślady obcego zostały wykryte w tych okolicach. Musi ukrywać się w budynkach. W

drodze jest transport z dalszymi sześcioma jednostkami. Szkoła zostanie przeszukana, a on

znaleziony.

- Jakie macie dowody na to, że on jest tutaj?

- Ślady na śniegu zmierzają w waszą stronę. Albo ukrył się w szkole, albo jest martwy.

- Uczniowie pomogą w poszukiwaniach, znają dobrze zabudowania.

- Wydaj rozkazy.

Wyłączył komunikator i spojrzał na mnie zimno.

- Mimo wszystko nie zrealizujemy naszych planów. Gdy cię złapią, użyją axion feeds i

background image

odkryją, co się stało w tym pokoju. Wolisz popełnić samobójstwo, czy chcesz, żebym ja cię

zabił? - Wszystko to zostało powiedziane tak obojętnym tonem, że mimo chłodu panującego w

pokoju oblałem się potem.

- Zaraz! Chwila! Jeszcze nie wszystko stracone. Zostawmy samobójstwo na koniec. Musi

tu być, do cholery, jakieś miejsce, gdzie mnie nie znajdą.

- Nie. Będą szukać wszędzie.

- A tutaj? W twoim pokoju? Powiesz im, że sprawdziłeś, że mnie tu nie ma.

- Nie rozumiesz. Mogę powiedzieć, co chcę, a rewizja zostanie przeprowadzona zgodnie z

planem. Jesteśmy bardzo dokładną rasą.

- Ale bez wyobraźni; czekaj, coś mi świta - poza adrenaliną wydzielaną na samą myśl o

samobójstwie nic mi nie świtało. - Okno...

- Nie otwiera się.

- Nawet w lecie?

- To jest lato.

- Tego się właśnie spodziewałem. Mam. Jeśli nie wewnątrz, to ukryję się na zewnątrz.

Dach. Musi tu być wyjście awaryjne dla dokonywania napraw.

- Nie ma napraw.

- Słuchaj no, nie bądź taki drobiazgowy, musi istnieć jakaś droga na dach. Nigdy nie

wiadomo, co może się wydarzyć, a wy nie jesteście pozbawieni daru przewidywania.

- Może masz rację.

- Gdzie są plany szkoły?

- W tej teczce.

- No to dawaj je tu! - praktycznie wydarłem mu teczkę z ręki. Przerzucałem ją

gorączkowo, starając się nie słuchać jego mamrotania.

- To strata czasu, nie ma ucieczki, a ja nie chcę być przesłuchiwany za pomocą axion

feeds. Dlatego jeśli ty nie...

- Przestań pieprzyć! - warknąłem. - Co to jest? Co oznacza ten symbol?

- To są drzwi.

- No! - klepnąłem go w plecy. - A teraz zrób, co ci powiem, zgoda? Zbierz ich do kupy,

resztę wyjaśnię ci później. Oficjalnie mają pomóc w poszukiwaniach.

Dobra stara dyscyplina... Posłuchał natychmiast. Zanim skończył mówić, miałem już w

background image

głowie dalszy ciąg.

- Nie mogę ryzykować, że ktoś mnie zobaczy, więc musisz mi przynieść z warsztatu

następujące rzeczy: z pięćdziesiąt jardów liny o wytrzymałości pięciuset kilogramów, dziesięć

długich mocnych gwoździ i młotek molekularny oraz latarkę i śrubokręt. Gdzie mogę

bezpiecznie poczekać na ciebie?

- Tu. Nie wiem, co planujesz, ale pomogę ci. Na samobójstwo zawsze będzie czas.

- Wciąż ten budujący optymizm!

Poszedł, a ja zacząłem obgryzać paznokcie. Podskoczyłem, gdy komunikator znowu

zadzwonił, ale trzymałem się od niego z daleka. Hanasu wrócił po czterech minutach.

- Ktoś do ciebie - poinformowałem go, odbierając wyposażenie i rozkładając je po

kieszeniach.

- Wszyscy są w hallu, a pierwszy oddział już przyjechał - oznajmił.

- Ślicznie. Idź na dół i pomóż im, żeby zaczęli od piwnicy. Potrzebuję całego czasu, jaki

mogę mieć, bo diabli wiedzą, co spotkam na drodze.

- Wychodzisz na dach?

- Tego czego nie wiesz, nigdy nie powiesz. Pa.

- Masz oczywiście rację - podszedł do drzwi i obrócił się. - Powodzenia. Tak się chyba

mówi w podobnych sytuacjach.

- Się mówi. Dzięki. Już ja dopilnuję, żeby ci wyszły z głowy głupoty o samobójstwie.

Byłem tuż za nim, tyle że on schodził w dół, a ja gnałem schodami w górę z planem

budynku w dłoni. Zanim dotarłem na strych, zdążyłem się zdrowo zasapać - to był dość długi

dzień. Drzwi, do których tak biegłem, były zamknięte. Użyłem jednego z gwoździ i

zaatakowałem olbrzymi zamek. Puścił ze straszliwym zgrzytem. Zanim ucichł, byłem już

wewnątrz i na najlepszej z możliwych dróg do zablokowania zamku. Powietrze nie było zbyt

przyjemne: wokół unosiła się woń kurzu i stęchlizny, a w dodatku nie było nigdzie światła.

Użyłem więc latarki i rozejrzałem się wśród otaczających mnie pudeł i starych akt. Drzwi,

których szukałem, były o cztery jardy w górze, a w pobliżu nie było drabiny.

- Ślicznie.

Zebrałem co solidniej wyglądające pudła, tworząc z nich piramidę. Zajęło mi to trochę

czasu, gdyż z uwagi na kurz nie mogłem ich ciągnąć po podłodze. Gdy zakończyłem prace

budowlane, nie odczuwałem już żadnego zimna. Prawdę mówiąc było mi gorąco. Myśl o

background image

zbliżającym się pościgu dodawała mi skrzydeł.

Drzwi o trzystopowej średnicy, a raczej klapa w dachu, umieszczone tuż przy górnym

wierzchołku dachu, były zamknięte na głucho, ale na szczęście nie miały zamka. Gdy je

otworzyłem, posypała się całkiem niezła ilość rdzy. Ostrożnie zdrapałem ją śrubokrętem, po

czym starłem z krawędzi. W przeciwnym razie ślepy by zobaczył, że były ostatnio otwierane.

Miałem nadzieję, że tutejszy woźny nie będzie się fatygował na strych. Uchyliłem klapę szerzej i

wytknąłem głowę na zewnątrz. Oczywiście na całym dachu nie było ani jednego miejsca, za

którym lub w którym mógłbym się schować.

Nie przejąłem się zbytnio tym wszystkim. Wbiłem przy drzwiach duży gwóźdź i

obwiązałem go liną. Tę o wytrzymałości pięciuset kilogramów, mającą odpowiednią średnicę.

Dlatego też taką wybrałem.

Po tym zabiegu spokojnie pozanosiłem pudła na miejsca, po czym uważnie zbadałem

podłogę, zacierając ślady mojej działalności. Przy jednym z pudeł był śliczny odcisk mojej stopy,

przewróciłem je więc na bok. Zamaskowałem parę mniej wyraźnych śladów w podobny sposób,

po czym złapałem linę zwisającą z dachu. Wyłączyłem światło upewniwszy się uprzednio, czy

młotek i gwoździe są na miejscu i usłyszałem jak ktoś z tyłu w ciemnościach dobiera się do

zamka.

Nie wiem, czy gdziekolwiek uwzględniają rekordy we wspinaczce na czterojardową linę,

ale jestem pewien, że osiągnąłem jeden z lepszych czasów. W jednej chwili byłem na górze, a w

następnej leżałem płasko na dachu wyciągając linę. Zamykałem klapę, gdy na dole zabłysło

światło.

- Przeszukaj prawą stronę, Bukai - usłyszałem bezbarwny głos. - Zaglądaj za pudła,

otwieraj te, w których może się ukryć człowiek.

Ostrożnie spuściłem klapę, omal nie tracąc przy tym palców. To, że wlezą na dach, nie

ulegało wątpliwości. Wejdą wszędzie tam, gdzie może wejść człowiek. Toteż ja musiałem być

tam, gdzie nie może.

Odkryta powierzchnia dachu nie była zbyt sprzyjającym miejscem do ukrycia się, a w

odległości pięciu jardów znajdowała się jego krawędź. Postanowiłem zbadać, co jest po drugiej

stronie i odkryłem, że metal powleczony jest cienką warstwą lodu. Poślizg był gwałtowny i po

chwili zatrzymałem się z nogami dyndającymi poza dachem. Pamiętając, że moment otwarcia

klapy jest coraz bliższy, powoli podciągnąłem się do szczytu i wyjrzałem.

background image

Oczywiście druga strona dachu była równie beznadziejnie gładka jak tamta. Odwiązałem

linę i ruszyłem pełznąc po szczycie i robiąc co się da, aby nie zjechać na krawędź, bo oznaczało

to pewny, acz niezbyt przyjemny sposób skręcenia karku.

Ślizgawica na dachu dawała mi do wiwatu, aż dach się skończył, a ja, spoglądając przez

ramię, widziałem klapę doskonale, co znaczyło, że sam byłem równie dobrze widoczny. Lina

pomogła mi poprzednio i będzie to musiała zrobić ponownie. Powoli wyciągnąłem młotek i

wsunąłem gwóźdź w zaczep. Jeśli dach był cienki, to mógł zadziałać jak pudło rezonansowe, ale

musiałem ryzykować. Jednym muśnięciem wbiłem gwóźdź w szczyt dachu i okręciłem linę

grabiejącymi palcami. Zawiązałem na niej pętlę, w której umieściłem nogę i zsunąłem się z

dachu.

Klapa odskoczyła z głośnym hukiem. Wisiałem cicho, słysząc wyraźnie rozmowę.

- Widzisz kogoś, Bukai?

- Nie. Mogę wracać?

Świetnie, di Griz! Znowu ich przechytrzyłeś!

- Nie. Przejdź się po dachu i sprawdź.

To były automaty nie ludzie! Żaden inteligentny człowiek nie wylazłby na ten dach.

Wiedziałby, co go może spotkać. Te cymbały wypełniają instrukcje na ślepo.

Odgłosy sapania i skrzypienia przybliżały się, a moja lina drgnęła, gdy ktoś za nią

pociągnął. Spojrzałem w górę i zobaczyłem pozbawione wyrazu oblicze, wychylające się nad

krawędź dachu jakieś pół jarda nad moją głową.

15

Jego oczy malowniczo się rozszerzyły, gdy mnie zobaczył. Obrócił głowę i krzyknął:

- Ahiru!

Wyciągnąłem rękę, aby się go pozbyć, ale w tym momencie się poślizgnął. Pierwszy raz

zobaczyłem jakikolwiek wyraz na twarzy tubylca - autentyczne przerażenie. Drapiąc dach zjechał

za krawędź i zniknął. Poza odgłosem uderzenia ciała o ziemię nie było żadnego innego dźwięku.

Wisiałem na linie czekając, co będzie dalej. Poprzez uchylone drzwi doszło mnie

przyciszone pytanie.

- Czy Bukai powiedział coś?

- Moje imię.

- Gdy się ześlizgiwał?

background image

- Tak.

- To niedobrze.

- Nie, lepiej, że jest martwy. Człowiek, który okazuje emocje... - Drzwi zamknęły się.

Przyjemniaczki. Bukai miał miłych kumpli. Zanim do reszty przymarzłem do liny,

zdecydowałem, że pora się ruszyć - przy pustym dachu i zamkniętych drzwiach z pewnością na

górze było bezpieczniej i przyjemniej niż tu. Zrobiłem to jeszcze ostrożniej niż schodząc, przed

oczyma miałem twarz Bukai i to było wystarczającym powodem.

Na dachu spędziłem długie jak wieczność dziesięć minut. Po czym, szczękając zębami,

zabrałem się do zejścia na strych. Miałem nadzieję, że jest pusty, ale tak właściwie to zaczynało

mi być wszystko jedno.

Na szczęście był pusty.

Są granice wysiłku i napięcia, jakie może znieść człowiek. Ja swoją osiągnąłem na

strychu. Ledwie zamknąłem klapę, zwaliłem się na podłogę i zasnąłem. Nie wiem, jak długo

spałem. Kiedy się obudziłem, nie wiedziałem, jak się mają sprawy za drzwiami i jaką właściwie

mamy porę doby. Pozostawało jedynie sprawdzić. Ostrożnie uchyliłem drzwi. Korytarz był

pusty, a za oknem nadal panowała noc.

Miałem więc ponownie szczęście, a ponieważ sen mnie odświeżył, ruszyłem do gabinetu

Hanasu, uważając na wszystko dookoła jak za najlepszych czasów. Wszędzie panowała cisza i

ciemność, jednak spod drzwi gabinetu widać było smugę światła.

Sam Hanasu siedział za biurkiem, najwyraźniej czekając na mnie. Wślizgnąłem się do

wnętrza.

- To ty - odezwał się odstawiając szklankę z wodą.

- Pić mi się chce - oznajmiłem sięgając po nią.

- To trucizna - stwierdził beznamiętnie. - Nie miałem pojęcia, kto pierwszy wejdzie przez

te drzwi. Chwilę trwało, zanim się oswoiłem z tą nowiną.

- Wszyscy poszli?

- Wszyscy, niczego nie znaleźli, a jeden spadł z dachu i zabił się. Jesteś za to

odpowiedzialny?

- Pośrednio. Przestraszyłem go i widziałem, jak leciał.

- Przyjęli, że zamarzłeś w śniegu, rano zaczną poszukiwania. Nie będą zbyt dokładni,

gdyż są przypuszczenia, że utopiłeś się w przerębli na morzu.

background image

- Omal mi się to udało. Ale do rzeczy: zabawa się skończyła i czas wrócić do naszych

problemów.

- Przesłania wiadomości do Ligi.

- Właśnie. W spokojniejszych chwilach trochę nad tym myślałem tej nocy. Jesteś

zmęczony?

- Nie bardzo.

- Dobra. Musimy trochę popracować w warsztacie elektronicznym. Czy to możliwe bez

natrętów?

- Da się zrobić, a co chcesz tam zdziałać?

- Zadzwoń do biblioteki i postaraj się o schemat detektora napędu nadprzestrzennego.

Zakładam, że masz tu części, z których można go sklecić.

- Mam nawet cały detektor. Jest częścią szkolenia.

- Jeszcze lepiej. Idziemy. Na miejscu pokażę ci, o co mi chodzi.

Muszę przyznać, że poszło nam nadspodziewanie dobrze. Metalowa tuba, długa na trzy

stopy i zamknięta z góry, mająca po bokach dwie metalowe prowadnice, nie wyglądała okazale,

ale była dokładnie tym, czym miała być.

- Co to robi? - zainteresował się Hanasu.

- To musi być przymocowane do jednego z waszych statków. I to właśnie jest nasz

następny problem. Jeśli założę go gdzie trzeba, nikt tego nie znajdzie, wygląda bowiem jak

standardowy miotacz flar - pokazałem mu plastikowy pojemnik. - Ten natomiast wystrzeliwuje

to: jest to solidna bateria i nadajnik. Zrobiłem ich dziesięć, powinno wystarczyć. Za każdym

razem, gdy statek wyjdzie z nadprzestrzeni i napęd zostanie wyłączony, detektor w czubku

wyrzutni wykryje to i wystrzeli jeden z pojemników z radiem. Mają wbudowany opóźniacz

trzydziestominutowy, tak że zaczną nadawać, gdy statek będzie znów w nadświetlnej.

Transmitowany sygnał zawiera mój kod identyfikacyjny, lokalizację tej planety i wezwanie o

pomoc. Gdy to wystartuje, pozostanie nam jedynie czekać na kawalerię.

- A co będzie, gdy statek nie wynurzy się z nadświetlnej w pobliżu odbiornika?

- Zwykły rachunek prawdopodobieństwa. Większość pilotów używa określonego punktu

nawigacyjnego, a więc, większość z nich leży w pobliżu stacji Ligi. Prawie każda podróż

wymaga trzech do czterech sprawdzianów w normalnej przestrzeni. Któryś z nadajników

powinien zostać przechwycony.

background image

- Lepsze to niż nic, ale samobójstwo jest nadal możliwe - mruknął Hanasu.

- Mówiłem ci już, że jesteś niepoprawnym optymistą? Hanasu wrócił do zasadniczego

tematu:

- Jak przymocujesz go do statku?

- Młotkiem! Dobra, nie pora na żarty. Muszę znaleźć sposób, aby zbliżyć się do któregoś.

Samo przymocowanie zabiera zaledwie parę minut. Czy kosmodrom jest pilnowany?

- Jest wokół niego siatka, o czym doskonale wiesz Strażnicy, z tego co wiem, stoją tylko

przy bramie.

- Więc nie powinno to być zbyt trudne. Potrzebuję twojej pomocy w dwóch kwestiach: w

zorientowaniu się, kiedy odlatuje jakiś statek i w kwestii transportu na kosmodrom.

- Informacja nie jest problemem. Biuletyn podał, że „Takai Cha" startuje dziś o szóstej

czterdzieści pięć.

- Która jest teraz?

- Trzecia jedenaście - odparł studiując cyferblat.

- Możesz mnie tam jakoś podrzucić na czas? Chwilę zastanowił się, po czym skinął

głową.

- Normalnie nie mógłbym, bo nie mam powodu, by wyjeżdżać ze szkoły, ale dziś mogę.

Zamelduję, że chcę pomóc w poszukiwaniach. Powinni się zgodzić.

Zgodzili się i w ciągu dziesięciu minut podskakiwaliśmy po zlodowaciałym polu w

elektrycznym i zaopatrzonym w płozy urządzeniu, służącym do wytrząsania z człowieka flaków.

W tym czymś nie było foteli, ogrzewania i hermetyzacji kabiny. Ci ludzie naprawdę przesadzali

w samoumartwianiu się. Pod pachą dzierżyłem metalową rurę, między nogami miałem skrzynkę

z narzędziami, a obydwoma rękami trzymałem się metalowej rury obciągniętej brezentem, a

udającej siedzenie, aby nie rozbić sobie głowy o boki i dach skaczącego pojazdu.

- Jak blisko ogrodzenia możesz podjechać?

- Jak blisko zechcesz. Nie mamy dróg czy oznaczonych tras. Poruszamy się na

radiolatarnie kierunkowe, a trasa zależy od wyboru kierunku.

- Pierwsza dobra wiadomość. Słuchaj, wysadź mnie przy ogrodzeniu i pojedź dalej, tylko

zapamiętaj miejsce. Wróć po godzinie. Jeśli usłyszysz coś, ale dostrzeżesz zamieszanie, jedź do

szkoły.

- Dobrze, będę miał czas zażyć truciznę.

background image

- Smacznego, tylko nie śpiesz się za bardzo. Zrób to jedynie wtedy, gdy faktycznie mnie

złapią. Może być zamieszanie, ale to wcale nie będzie jeszcze równoważne z tym, że mnie mają.

Po obu stronach drogi pojawiły się niewyraźne kształty, po czym z boku wyskoczyło

ogrodzenie, wzdłuż którego Hanasu jechał z zacięciem kierowcy rajdowego.

- Wysiadam! - wrzasnąłem, gdy w oddali zamajaczyła brama. - Zapamiętaj czas i do

zobaczenia.

Wyturlałem się z całym ekwipunkiem, zanim dobrze zwolnił i znalazłem się w centrum

miniaturowej śnieżycy. Wyjąłem ze skrzynki detektor i zbliżyłem się do ogrodzenia.

Nic. Żadnego alarmu. Przecięcie płotu było zadaniem dla średnio ruchliwego paralityka.

Zrobiłem to jedną ręką i z zamkniętymi oczami, i to dosłownie! Przepchnąłem przez otwór siebie

i rurę i załatałem dziurę. Zadowolony założyłem narty i ruszyłem w ciemność. Sypiący śnieg

zacierał moje ślady, tak że miałem wszelkie powody do zadowolenia.

Odnalezienie okrętu nie było żadnym problemem: wszystko wokoło spowijał mrok,

kadłub zaś był zalany światłem reflektorów.

Wokół kręciły się maszyny obsługiwane przez ubranych w kombinezony techników.

Trzymając się cienia, zastanawiałem się, jak, do cholery, mam tam podejść i

przymocować mój drobiazg nie wywołując alarmu.

16

Problem ten miał tylko jedno rozwiązanie: musiałem wyglądać tak jak ci, którzy się

kręcili przy statku. Mówiąc krótko, potrzebowałem kombinezonu technika. Tak więc musiałem

któregoś z nich rozebrać.

Znalezienie ciemnego kąta za jakimiś beczkami, żeby złożyć bagaże nie było problemem,

ale postaranie się o kombinezon to zupełnie inna sprawa. Krążyłem w ciemności w tę i z

powrotem, bez żadnych rezultatów. Łazili parami lub w większych grupach. Czas uciekał i

godzina, jaką dałem Hanasu, dawno minęła.

Moja cierpliwość topniała, rozważałem jeden samobójczy plan po drugim, gdy w końcu

któregoś ruszyło. Zlazł z dźwigu i ruszył ku budynkom. Oczywiście dokładnie po przeciwnej

stronie, niż byłem, ale to już drobiazg. Zobaczyłem, jak wchodzi w drzwi oznaczone „Benjo" i

ruszyłem tam, wykorzystując każdą możliwą osłonę.

Będąc zwolennikiem określonych praw osobistych, poczekałem przy wyjściu, aż załatwi

interes z muszlą klozetową, po czym go rąbnąłem. Było to o tyle łatwiejsze, że ręce nadal miał

background image

zajęte przy rozporku i guzikach; najprawdopodobniej nawet nie wiedział, co się zdarzyło. Ja wie-

działem. Kant prawej dłoni bolał mnie jeszcze przez pół godziny. Rozebrałem go starannie,

związałem jakimś drutem i zakneblowałem, zamykając w jednej z kabin. Nie powinien zostać

znaleziony przed odlotem.

Jego kombinezon był lekko przyciasny, ale i tak nikt tu nie zwracał uwagi na elegancję, a

ochronny kask twarzowo zakrywał mi fizjonomię.

Zabrałem, co moje, i ruszyłem wolno ku statkowi. Właśnie ten wolny marsz był

najtrudniejszy ze wszystkiego. Nikt się za mną nie oglądał, nikt za mną nie krzyczał, wyglądało

na to, że tutaj nic nikogo poza własnymi zajęciami nie interesuje. Mimo to odetchnąłem z ulgą,

gdy doszedłem do dźwigu i wrzuciłem do środka manatki.

Obsługa urządzenia była jednym z prostszych zadań, więc bez problemów ruszyłem

statecznie ku jednemu z ciemnych miejsc przy płetwie ogonowej. Ku silnikom.

Cała zabawa z przymocowaniem rury przy komorze silnika poszła łatwiej, niż należało się

spodziewać. Dodatkową ciekawostką była nieobecność normalnej wyrzutni i to, że nic nie było

widać z ziemi.

Wracając nie ryzykowałem marszu przez oświetlony plac. Zamiast tego odstawiłem

dźwig w cień najbliższego budynku. Do odlotu zostało dziesięć minut. Była już nawet załoga,

która przytupywała zawzięcie.

- Dlaczego ten dźwig tu stoi? - spytał głos z tyłu.

- Ramstmo? - wymamrotałem nie odwracając się.

- Nie słyszę cię. Powtórz! - głos się przybliżył.

- Teraz lepiej? - spytałem odwracając się na pięcie i łapiąc go za gardło.

Wybałuszył oczy, potem zresztą zamknął, gdy jego głowa zetknęła się parę razy z kabiną

dźwigu.

W tej właśnie chwili usłyszałem odlot statku. Jeden z najprzyjemniejszych dźwięków w

moim życiu.

- Udało się - pogratulowałem sobie półgłosem. - Niezliczone generacje będą błogosławić

twoje imię, Jamesie di Griz.

Wciągnąłem mojego podopiecznego głębiej do jednego z budynków, przy okazji

stwierdziłem, że jedne z drzwi mają nader porządny i skomplikowany zamek. Napis nad nimi

wyjaśnił wszystko, a w dodatku podsunął mi pomysł. Napis bowiem głosił:

background image

ZBROJOWNIA

Idealny schowek, ale po małej rozrywce. Zdjąłem kombinezon, założyłem narty i

pojechałem na oświetlony teren, starając się, żeby ktoś mnie zobaczył.

Byli największymi łamagami, jakich w życiu widziałem.

Pętałem się przeszło pięć minut, bez żadnego rezultatu. W końcu przejechałem parę

jardów przed najbliższą dwójką i zdążyłem wlecieć w jakieś beczki, zanim zwrócili na mnie

uwagę. Gdy wreszcie to się stało, zakryłem twarz rękami i ruszyłem z kopyta w ciemność.

Miałem nadzieję, że zapamiętali kierunek mojej ucieczki - prosto do płotu.

Tym razem zrobiłem dziurę wystarczającą dla czołgu i nie trudziłem się z jej

maskowaniem. Ruszyłem w ciemność, szukając okazji do zamaskowania wyraźnego śladu. Nie

było to takie trudne: prawie po stycznej zbliżał się jeden z tutejszych pojazdów. Dogonienie go

nie wchodziło w rachubę, ponieważ był znacznie szybszy, ale zostawiał piękny ślad. Zmieszałem

z nim swoje, posuwając się lekkim zygzakiem, po czym wbiłem kije w ubity śnieg i zrobiłem

obrót o sto osiemdziesiąt stopni, z którego byłby dumny nawet mój instruktor. Trafiłem prosto

we własne ślady i ruszyłem z powrotem nie używając kijków. Prosto do bezpiecznego i

zacisznego miasta.

Muszę przyznać, że nie przesadzali tu z godziną pobudki: na ulicach dostrzegłem ledwie

parę osób. Nie sądzę, aby ktoś zwrócił na mnie uwagę, w każdym razie na pewno nikt nie

podniósł alarmu. Zbliżyłem się do portu kosmicznego. Tu także panowała cisza i spokój, żadnych

śladów nagłej aktywności. Z pobliskiego okna dochodził miły blask, toteż nie omieszkałem tam

zajrzeć. Sprawa stała się bardziej atrakcyjna, gdy odpowiednio zaokrąglona autochtonka

odwróciła się do okna. Angelina zawsze urządza mi awantury o flirty, toteż musiałem w końcu

dać jej jakieś po temu podstawy. Nawet to, że marnowałem cały wysiłek włożony w zacieranie

fałszywych śladów, nie zmieniło mojego postanowienia. Zdjąłem narty, postawiłem je w śniegu i

otworzyłem drzwi.

- Dzień dobry. Wygląda na to, że nadal mamy mróz - oznajmiłem.

Spojrzała na mnie w milczeniu. Była młoda i atrakcyjna, choć zupełnie pozbawiona

makijażu i ubrana tak, że każdą normalną kobietą by zatrzęsło.

- Jesteś tym, którego szukają - stwierdziła bez śladu emocji w głosie. - Muszę iść ich

zaalarmować.

- Nie pójdziesz i nie zrobisz tego - skurczyłem się, gotów ją zatrzymać.

background image

- Tak, panie - odparła i wróciła do garów.

Panie! Te przyjemniaczki musiały być antyfeministami wszech czasów. Uznając brak

uczuć za cnotę, kobiety musieli traktować jak bydło i niewolników. Na to zresztą wskazywał

stojący przede mną dowód. Po setkach lat tresury wyhodowali z całą pewnością perfekcyjne

służące.

- Co gotujesz, kwiatuszku?

- Tu jest wrzątek, tu zupa rybna, a tutaj okraszona ryba, a tu...

- Ślicznie. Poproszę porcję każdej z tych rzeczy, z wyjątkiem wrzątku, rzecz jasna.

Podała mi parę metalowych misek i kościaną łyżkę. Jedzenie było równie bezbarwne jak

do tej pory, ale i tak dwukrotnie opróżniłem talerz, zanim stwierdziłem, że wystarczy.

- Nazywam się Jim - stwierdziłem skończywszy. - A ty?

- Kaem.

- Dobre jedzenie, Kaem. Trochę niedoprawione, ale to nie twoja wina. Zadowolona jesteś

z tego zajęcia?

- Nie wiem, co to znaczy: zadowolona.

- Tak myślałem. W jakich godzinach tu pracujesz?

- Nie wiem, o co chodzi. Wstaję, pracuję, idę spać. Zawsze tak jest.

- Bez weekendów, wakacji i świąt. Tu faktycznie potrzeba dużych zmian. Mam nadzieję,

że to już niedługo. Tej kultury nie trzeba niszczyć. Sama się rozpadnie, ledwie dotrze tu trochę

cywilizacji. Historycy będą za parę lat nieźle łapali się za głowy nad waszymi zwyczajami. O

której podajecie tu śniadanie?

- Za parę minut, gdy zadzwoni dzwon - odparła spoglądając na zegar.

- Kto tu jada?

- Mężczyźni, żołnierze.

Byłem na nogach, zanim wymówiła ostatnią sylabę i nakładałem rękawice.

- Jedzenie było wspaniałe, ale mam niewiele czasu. Muszę zdążyć, zanim wzejdzie

słońce. Mam trochę spraw do załatwienia. Przepraszam, nie będziesz bardzo zachwycona, gdy

cię zwiążę?

- Zrób ze mną, co zechcesz, panie - odparła opuszczając oczy.

Po raz pierwszy w życiu wstydziłem się, że jestem płci męskiej.

- Wkrótce będzie lepiej, Kaem. Przyrzekam ci. Jeśli się stąd wydostanę, to obiecuję ci

background image

przysłać jakieś stroje, szminki i parę publikacji ruchu emancypacyjnego. Gdzie tu jest magazyn?

Grzecznie pokazała mi kierunek, więc pocałowałem ją na pożegnanie i z ledwością

zdołałem przeszkodzić w rozebraniu się. Już widzę, jakimi czułymi kochankami są ci tutaj!

Romantycy, psiakrew! Następny kwiatek do listy. Kaem zupełnie nie protestowała, gdy ją

wiązałem i zamykałem. I tak znajdą ją, ledwie śniadanie się spóźni, ale wszystko, czego

potrzebowałem, to parominutowe wyprzedzenie.

Narty przypiąłem dopiero na lodzie, żeby nie zostawiać śladów; po czym ruszyłem przed

siebie starając się, o ile to było możliwe, krzyżować swoją drogę ze śladami innych nart.

Przedostałem się przez płot, co robiło się już nudną rutyną i uśmiechnąłem się, słysząc po

drugiej stronie syreny i inne oznaki aktywności. Chyba w końcu dostrzegli moją poprzednią

wizytę. Najwyższy czas. Nie dość, że chciało mi się spać, to jeszcze zaczynało świtać.

Zamaskowałem dziurę i ruszyłem ku zbrojowni.

Oczywiście, nikt mnie nie widział, a facet, którego tu przywlokłem, zdążył zniknąć, jak

zresztą wszyscy inni w zasięgu wzroku.

Sforsowałem zamek, uziemiłem alarm bez większych trudności, po czym podłączyłem

wszystko na miejsce i na ołowianych nogach obszedłem pomieszczenie. Ułożyłem się na

skrzynkach granatów odłamkowych mając nadzieję, że nie mają nic przeciw temu i zasnąłem

prawie natychmiast.

Cudowne uczucie - byłem pewien, że mogę robić to całą wieczność, tyle że coś mi,

cholera, nie dało. Obudziłem się momentalnie, gdy zrozumiałem, co. Było zupełnie jasno, a ktoś

majstrował przy zamku.

Pretensje mogłem mieć tylko do siebie. Zapomniałem, z kim mam do czynienia. Ledwie

ci tutaj dowiedzieli się o moim zmartwychwstaniu, po prostu zarządzili przeszukanie całego

miasta. Zabawa się skończyła.

17

Drzemka mnie odświeżyła, a wściekłość dodała sił. Wściekły byłem głównie na siebie, za

głupie postępowanie, rzecz oczywista. Jak każdy normalny człowiek miałem wielką ochotę

wyładować się na kimś innym, a zatem oberwał ten, który wszedł pierwszy. Przeszkodziły mi w

tym trochę narty, o które się potknąłem, zapominając o ich istnieniu, ale i tak nie miało to

większego znaczenia. Klient, podobnie jak wszyscy przedstawiciele jego rasy, nie miał pojęcia o

walce wręcz.

background image

Zebrałem narty i kijki i wyjrzałem na korytarz. Wszędzie pełno było zapalonych

poszukiwaczy mojej skromnej osoby, ale dopiero przy drzwiach wyjściowych jeden z nich mnie

dojrzał. Zdążyłem zrobić całe trzy kroki, zanim zdobył się na reakcję.

- On jest tutaj, próbuje uciekać - oznajmił monotonnym tonem.

- Nawet to robi! - wrzasnąłem wypadając na dwór, prosto na najbliższego z nich. Po

dwóch sekundach pozostało mi jedynie zapiąć narty i ruszać w drogę.

To wszystko było i tak odwlekaniem nieuniknionego.

Bramę strzegła wzmocniona warta, a ze wszystkich stron widać było zbliżające się

sylwetki tutejszych pojazdów. Mógłbym może dostać się do miasta i szukać tam kryjówki, ale

jeden człowiek przeciw całej planecie ma minimalne szansę. Może Hanasu miał filozoficzną

odpowiedź na ten problem, ale osobiście zdecydowanie nie nadaję się na samobójcę.

Rzecz jasna, moje rozmyślanie nie przeszkadzało mi w poruszaniu się. Za mną zresztą

podążała pogoń i obie te kwestie tak zaabsorbowały moją wyobraźnię, że silniki rakiety

usłyszałem dopiero, gdy była nad moją głową. Podobnie jak reszta przytomnych stanąłem,

popatrzyłem i osłupiałem.

Spoza nisko wiszących chmur opuszczał się na strumieniach odrzutu niewielki statek

zwiadowczy.

Z połączonymi pierścieniami Ligi na kadłubie!

- Udało się! - wrzasnąłem ruszając z kopyta ku podskakującej na amortyzatorach

jednostce.

Nie ma potrzeby dodawać, że biegłem samotnie. Tubylcy nie byli równie entuzjastycznie

nastawieni do tego, co przybyło. W każdym razie byłem na miejscu, gdy otworzył się właz.

- Witamy na Kekkonshiki - oznajmiłem facetowi stojącemu w otworze. - Przyłącz tę

planetę do Ligi, o zdobywco!

- Nic nie wiem o żadnym zdobywaniu - odparł obdarzony nader bujną fryzurą młodzian w

nieporządnym nad wyraz kombinezonie. - Dostałem polecenie zabrania stąd niejakiego Jamesa

Bolivara di Griz.

- Masz go przed sobą.

- Podobnie jak tubylcy, tylko że oni mają jeszcze całą masę broni. Właź na pokład.

- Najpierw uświadomię tym typom, jakiej wiekopomnej chwili są świadkami.

Z radością zobaczyłem znajomą gębę na czele całej zgrai. To był Kome, kapitan mojej

background image

ostatniej podróży.

- Rzuć broń - poleciłem. Zamiast tego ją uniósł.

- Pójdziecie ze mną. Obaj - rozkazał.

Czerwone płatki zawirowały mi przed oczami. Ci ludzie byli tak tępi, że aż mnie

zemdliło. To, że przez ich durnotę zginęło już tak wiele istnień, tylko pogłębiało to uczucie.

- Błagam, nie strzelaj! - wrzasnąłem wyrzucając w górę ręce i skacząc ku niemu.

Wykręciłem mu rękę, przechwyciłem pistolet i z całej siły wepchnąłem mu lufę w kark.

- Posłuchajcie, bałwany! - wykrzyknąłem. - Wszystko się skończyło. Przegraliście! Nie

zdziałacie już nic złego w galaktyce. Jedyną podstawą waszej siły i władzy była nieznana

lokalizaga tej planety, tak że mogliście się tu kryć jak karaluchy, ale to już przeszłość. Widzicie

ten emblemat na burcie. To statek Ligi. Wiedzą, gdzie jesteście, kim jesteście i co z wami zrobić!

Sprawiedliwość przybyła w postaci tego oto młodzieńca, który właśnie ogłosił przyłączenie

waszej planety do Ligi.

- Zrobiłem to? - sapnął z niedowierzaniem.

- Zamknij się, palancie, i bierz się do roboty.

- Moją robotą jest zabranie ciebie.

- Dostałeś awans. Zabierz im broń - byłem lekko zdesperowany, bo reszta zaczęła

podnosić spluwy do oka, a znając ich zwyczaje, wiedziałem, że spokojnie zastrzelą Kome, byle

mnie dostać. - No, Kome, powiedz kumplom, żeby się poddali. Jeśli ktoś tu wystrzeli, to wam

wszystkim nogi z dupy powyrywam.

Rozmyślał chwilę na swój pokręcony sposób, po czym podjął decyzję:

- Obecność tego statku może być przypadkowa.

- Nie jest - wtrącił się pilot. - Pokażę ci wiadomość, jaką otrzymałem wraz z ogólnym

alarmem, kierującym wszystkie jednostki ku tej planecie. Szukaliśmy was od jakiegoś czasu. Idę

po wiadomość.

- Zabijcie ich obu - rozkazał Kome. - Jeśli zełgali, to będzie po problemie, a jeśli nie, to i

tak nie ma żadnej różnicy. Wszyscy jesteśmy martwi.

- Odsuń się - polecił mu najbliższy. - Albo będę musiał cię zastrzelić.

- Strzelaj - padła spokojna odpowiedź.

- Stać! - wrzasnąłem, pakując gościowi kulę w ramię i wytrącając broń - To nie ma sensu!

Myśleli inaczej. Paru wzięło mnie na cel, gdy pilot doręczył wiadomość, o której

background image

wspominał. Nie taką zresztą, jakiej oczekiwali. Nie był na tyle głupi, zwiadowcy rzadko kiedy są

imbecylami.

Dziobowa wieżyczka artyleryjska obróciła się łagodnie, siejąc pociskami na wszystkie

strony. Nie tracąc czasu dałem mojemu więźniowi po łbie, żeby grzecznie szedł za mną i

ruszyłem do śluzy. Wdusiłem przycisk uszczelniania, a Kome okazał oznaki żywotności, o które

go nie podejrzewałem. Zdrowy kopniak w bok głowy załatwił tę sprawę, rozciągając go na

śniegu. Normalnie nie lubię takich rzeczy, ale tym razem sprawiło mi to czystą, nieskalaną

przyjemność.

- Lepiej się połóż. To będzie pięciogeowy start - poinformował mnie pilot.

Był. Dzięki niemu szybko pokonałem ostatnie cale dzielące mnie od podłogi. Gdy

przestałem widzieć jedynie rozmazane plamy, unosiłem się już w stanie nieważkości.

- Serdeczne dzięki - mruknąłem.

- Cała przyjemność po mojej stronie. Masz dość natrętnych kumpli.

- Kumpli! Te cymbały wymyśliły całą tę wojnę! A tak na marginesie, jak wam idzie?

- Nadal przegrywamy - warknął - i nic nie możemy na to poradzić.

- Nie opowiadaj bzdur - to tylko pech. Leć do najbliższej stacji z psimenami, mam masę

zaległej korespondencji. Nie wiesz przypadkiem, czy obcym odbito jeńców?

- Masz na myśli admirałów? Wrócili biedacy. Wiesz, normalnie nikogo nie obchodzi, co

się przytrafia starszym rangom oficerom, ale tym razem to naprawdę nie było przyjemne.

- Wyleczą ich. Wybacz, że się cieszę, ale moja żona i synowie byli odpowiedzialni za tę

ucieczkę, a to, co powiedziałeś oznacza, że im się udało.

- Masz niezłą rodzinkę.

- Możesz to powtórzyć?

- Masz niezłą rodzinkę.

- Miło to słyszeć. Wyduś trochę życia z tego mebla. Musimy się pośpieszyć.

Zanim dolecieliśmy do najbliższej stacji, miałem już wszystko rozpisane. Z pewnością

stać było flotę na wyłączenie ze swojego składu paru jednostek z oddziałami desantowymi, a

więcej nie było tu potrzeba, a zatem Kekkonshiki powinna być niedługo normalnym, cywilizo-

wanym światem. Do ogólnego planu dołączyłem jeszcze dokładne instrukcje, gdzie znaleźć

Hanasu i co z nim zrobić. Najważniejszą sprawą było spacyfikowanie planety i osłonięcie w ten

sposób tyłów. Wojna była nadal do wygrania. W trakcie drogi przestudiowałem wszystkie

background image

możliwe raporty, toteż gdy dotarłem wreszcie do Kwatery Głównej Korpusu, miałem gotowych

parę planów. Wszystkie zresztą zostały wymiecione z mojej głowy na widok ukochanej osoby.

- Powietrza... - jęknąłem po nieskończenie długim uścisku. - Miło być w domu.

- Mam coś więcej w zapasie, ale sądzę, że najpierw chciałbyś trochę przyjrzeć się wojnie.

- Jeśli nie masz nic przeciwko, najdroższa. Miałaś jakieś problemy z admirałami?

- Żadnych, tak pięknie wszystko zamieszałeś, że mogło to służyć za lekcję poglądową dla

chłopców. Aktualnie są wraz z flotą i usiłują wygrać wojnę. Bałam się o ciebie.

- Miałaś rację, ale to już skończone. Czy nie zabrałaś przypadkiem paru upominków w

drodze przez ich skarbiec?

- Zostawiłam to bliźniakom. Sporo odziedziczyli po tatusiu. Jestem pewna, że zabrali

sobie sporo, ale i tak to, co zostało, wystarczy nam na niezależne życie. Jeśli przeżyjemy wojnę,

oczywiście.

- Co się tam właściwie dzieje?

- Nic dobrego. Co prawda, gdy obcy pozostali sami, okazało się, że są dość głupimi i

prymitywnymi przeciwnikami. Jednak muszą mieć paru dowódców trochę mniej durnych od

reszty. Opuścili bazę i rozpoczęli frontalny, zmasowany atak. Poddaliśmy więc tyły i robimy to

nadal, sprawiając jedynie czasami wrażenie, że stajemy do bitwy. Nie ma co się dziwić. Ich

przewaga w uzbrojeniu i liczebności wynosi coś koło dziewięciuset do jednego.

- Jak długo to może potrwać?

- Niedługo. Już prawie skończyły nam się przestrzenie międzyplanetarne. Wkrótce

wejdziemy w pustkę międzygwiezdną, a tam nie ma już gdzie uciekać. Nawet te cymbały będą w

stanie to przewidzieć. Wszystko, co muszą zrobić, to zostawić połowę swoich sił na jej skraju,

aby nas nie wpuścić z powrotem i powybierać nasze planety na drodze desantów.

- To nie brzmi zbyt optymistycznie.

- Bo nie jest optymistyczne.

- Nie martw się, słonko. Twój kochany Jim uratuje galaktykę.

- Znowu! To miłe - pocałowała mnie.

- Kazano mi tu przyjść - oznajmił z tyłu znajomy głos - tylko po to, żebym zobaczył, jak

się całujecie? Jestem zajętym człowiekiem i nie mam...

- Nie tak zajętym, jak wkrótce będziesz, profesorze.

- Co ty znowu wymyśliłeś?

background image

- Wymyśliłem, że zrobisz broń, dzięki której uratujesz nas wszystkich. Twoje imię będzie

pisane złotem we wszystkich podręcznikach historii. „Coypu, Zbawiciel Galaktyki".

- Zidiociałeś do końca!

- Nie myśl, że jesteś oryginalny. Wszyscy geniusze nazywani byli idiotami. Albo jeszcze

gorzej. No, ale do pracy: czytałem ściśle tajne raporty, w których było napisane, że wierzysz w

światy równoległe...

- Cicho, durniu! Nikt nie miał o tym wiedzieć! A zwłaszcza ty!!!

- Przypadek... hm... prawda... -westchnąłem. - Szafa się otworzyła, gdy przechodziłem i

wypadła twoja teczka. Z tymi światami to prawda?

- Prawda, prawda - westchnął ciężko. - Na ślad naprowadziły mnie twoje eskapady z

time-helixem, gdy trafiłeś do historii, której nie było.

- Dla mnie była!

- Oczywiście, właśnie ci to powiedziałem. Jeśli istnieje jedna odmienna przeszłość, to

może ich istnieć nieskończona liczba, to chyba logiczne?

- Oczywiście - zgodziłem się natychmiast. - Poeksperymentowałeś więc?

- Owszem. Uzyskałem dostęp do światów równoległych i przeprowadziłem obserwacje.

Tylko co to ma wspólnego z ocaleniem galaktyki?!

- Jeszcze tylko jedno pytanie i zaraz ci powiem. Jest możliwe przejście do takiego świata?

- Pewnie, że jest. Jak inaczej mógłbym poczynić obserwacje? Wysłałem tam robota.

- Jak dużego?

- Miało być jedno pytanie. Z tobą tak zawsze. No dobra; wielkości małego słonia. A w

ogóle, to wszystko zależy od rozmiarów pola.

- Otóż i mamy odpowiedź.

- Masz dla siebie - oznajmiła Angelina - ale dla mnie ma to niewiele sensu.

- Pomyśl trochę, skarbie. Montujesz to urządzenie na krążowniku, wraz z odpowiednio

dużymi generatorami, po czym wysyłasz go, aby dołączył do naszej floty i wydajesz obcym

bitwę. Nasza flota ucieka, krążownik zostaje w tyle, wróg nas goni i włączamy pole.

- I wyślemy te obrzydlistwa wraz z ich armatami do sąsiedniego wszechświata i mamy

spokój!

- Właśnie coś takiego chciałem powiedzieć - zauważyłem. - Możemy tego dokonać,

Coypu?

background image

- To możliwe, całkiem możliwe...

- No, prowadź nas do laboratorium i pokaż to urządzenie!

Najnowszy wynalazek Coypu nie wyglądał zbyt okazale; masa skrzynek, kabli i innych

takich, porozstawianych po całym pomieszczeniu. Tym niemniej wynalazek istniał był realnie.

- Nazwałem to parallelilizer - oświadczył.

- Nie chciałbym powtarzać tego trzy razy szybciej - mruknąłem.

- Nie błaznuj, di Griz! To urządzenie zmieni losy naszego wszechświata i przynajmniej

jednego nie znanego tobie.

- Nie udawaj zgryźliwego - powiedziałem ugodowo. - Bądź tak miły i pokaż nam, jak to

działa.

Pomrukując coś pod nosem, wziął się do roboty przerzucając przełączniki, stukając w

zegary i wiążąc jakieś druty. Nie mając żadnego konkretnego zajęcia, zabrałem się za całowanie

Angeliny, czemu ta ostatnia nie była przeciwna. Coypu, nieświadom niczego, udzielał nam kursu

teoretycznego.

- Precyzja jest najważniejsza. Różne światy równoległe są oddzielone od siebie nader

cienkim tohtonem, jak sobie sami zresztą możecie wyobrazić. Najtrudniejsze jest wybranie

jednego z nieskończoności, a szczególnie tego nabliższego nam. Oczywiście jest to także

najprostsze z uwagi na energię, jaka jest potrzebna do tego celu. Dlatego też teraz znajdziemy się

w najbliższym... O!

Światła przygasły, gdy wdusił ostatni guzik, urządzenie zaczęło melodyjnie buczeć, w

powietrzu zaś można było wyczuć zapach ozonu. Puściłem Angelinę i rozejrzałem się wokoło.

- Wiesz, profesorze, z tego co widzę, to nic się nie stało.

- Kretyn! Spójrz przez ten generator pola.

Spojrzałem przez żarzącą się ramę z miedzianego drutu i nadal nic nie widziałem, o czym

nie omieszkałem go poinformować. Spróbował wyrwać sobie dla dramatycznego efektu parę

włosów, ale było to zadanie z góry skazane na niepowodzenie, jako że był prawie łysy.

- Spójrz przez pole, a zobaczysz sąsiedni świat.

- Wszystko, co widzę, to to samo laboratorium.

- Debil! To nie jest to laboratorium, tylko tamto, z tamtego świata. Istnieje tam, tak jak

nasze istnieje tutaj.

- Cudownie - uśmiechnąłem się, nie chcąc go obrazić. - Rozumiem, że wystarczy przejść

background image

przez ten drut i już tam będę.

- Przypuszczalnie, ale równie dobrze możesz być trupem. Jak dotąd nie robiłem

doświadczeń z żywymi stworzeniami.

- Czy nie czas na nie? - spytała uprzejmie Angelina. - Tylko nie z moim mężem.

Ciągle mrucząc Coypu wyszedł, by wrócić po chwili z białą myszką. Obwiązał ją drutem,

przywiązał do kija i powoli przesunął przez ekran. Nie stało się dokładnie nic, poza tym że mysz

wyślizgnęła się z pętli i spadła na podłogę, po czym pozbierała się i zniknęła z naszego pola

widzenia.

- Gdzie to polazło? - zdumiałem się.

- W świat równoległy.

- Biedactwo, wyglądała na przestraszoną - zauważyła Angelina. - Ale nie wydaje się, żeby

doznała jakichś obrażeń.

- Trzeba zrobić test, puścić więcej myszy i sprawdzić dokładnie ich...

- Normalnie, owszem - przerwałem mu wyliczankę - ale mamy wojnę i brak nam czasu.

Jest jeden sposób, aby mieć całkowitą pewność od razu...

- Nie! - Angelina była szybsza w kojarzeniu od profesora, ale i tak się spóźniła.

Albowiem mówiąc to przeszedłem przez ekran.

18

Jedyne, co poczułem, to lekkie mrowienie, choć i ono mogło być wytworem mojej

wyobraźni. Rozejrzałem się wokoło. Wszystko wyglądało niby tak samo, choć rzecz jasna

paralleliłizera nie było w pokoju.

- Jamesie di Griz! Wracaj natychmiast, albo pójdę po ciebie! - usłyszałem głos Angeliny.

- To przełomowy moment w dziejach nauki i nie zamierzam zmarnować okazji.

Spojrzenie na drugą stronę ekranu spowodowało, że poczułem się osobliwie: ten sam

pokój i to w dodatku z Angelina i profesorem, tyle że znikający. Od tej strony pole było

niewidoczne, ale gdy obszedłem je z tyłu, zobaczyłem czarną płaszczyznę unoszącą się w

powietrzu

Zanim wróciłem, wyjąłem pisak i aby uwiecznić wydarzenie napisałem na ścianie: TU

BYŁ STALOWY SZCZUR. Niech ci tutaj też mają trochę zajęcia umysłowego. W tym

momencie drzwi do pokoju zaczęły się otwierać, toteż dałem nura w ekran.

- Bardzo interesujące - oznajmiłem wysuwając się z objęć Angeliny.

background image

Coypu wyłączył maszynę i przyglądał się nam pobłażliwie,

- Jak duży ekran możesz zrobić?

- Teoretycznie nie ma ograniczeń. Może być tak duży, że od razu wyślesz ich całą flotę do

diabła.

- Właśnie o to mi chodziło. Zabierz się za robotę, ja zaś rozpowszechnię dobre wieści w

naszych szeregach.

Zebranie wszystkich wodzów Indian do kupy nie było proste, gdyż byli zajęci

przegrywaniem wojny (i to na dużą skalę). W końcu zaprzęgnąłem do tego Inskippa, a ponieważ

używali naszej bazy jako Kwatery Głównej, trudno im było nie przybyć. Oczekiwałem ich w

odświętnym mundurze z baretkami na piersiach. Pomamrotali do siebie, zapalili potężne cygara i

gapili się na mnie. Gdy wszyscy usiedli, zastukałem w stół, by zyskać ich uwagę.

- Panowie, aktualnie przegrywamy wojnę - oznajmiłem -

- Nie przyszliśmy tu po to, żebyś był łaskaw nam o tym powiedzieć - warknął Inskipp. - O

co chodzi, di Griz?

- Zebrałem was tu, aby oznajmić, że koniec wojny jest bliski. Wygramy ją! - to w końcu

zwróciło ich uwagę;. Wszyscy jak jeden mąż wybałuszyli na mnie oczy. - Zostanie to dokonane

za pomocą urządzenia zwanego parallelilizerem, które pośle flotę obcych do równoległego

wszechświata.

- O czym mówi ten szaleniec? - zdumiał się jeden z admirałów.

- Mówię o pomyśle tak nowym, że mój umysł z trudem go rozumie i nie oczekuję, że

wasze zwapniałe szczątki szarych komórek byłyby w stanie to zrobić, ale zawsze możecie

próbować - odpowiedzią był wściekły pomruk. - Teoria jest taka: możemy podróżować w

przeszłość, ale nile możemy jej zmieniać. Jednakże takie zmiany zostały poczynione, a nie

odczuliśmy ich w naszej teraźniejszości. Wniosek jest prosty: zmieniliśmy nie naszą przeszłość,

tylko przeszłość jakiegoś innego świata, zbliżonego do naszego. Wynalazek profesora Coypu

pozwala nam przechodzić do tych równoległych wszechświatów. Mając wystarczająco duży

ekran możemy wysłać całą nieprzyjacielską flotę w inny wymiar. Są pytania?

Było dużo. Po półgodzinie wyjaśniania zdołałem ich przekonać, że po pierwsze nie jestem

idiotą, po drugie to, co mówię, jest wykonalne. Morale zebranych wyraźnie uległo poprawie. Gdy

Inskipp przemówił, jasne było, że mówi w imieniu ich wszystkich:

- Możemy to zrobić! Skończyć tę wojnę i posłać ich do innego świata!

background image

- Całkiem słusznie - zgodziłem się.

- TO JEST ZABRONIONE - rozległ się głęboki głos promieniujący najwyraźniej z

pustego powietrza nad stołem.

Przynajmniej jeden z obecnych złapał się za pierś. Czy to ze względów religijnych, czy

też z uwagi na awarię stymulatora.

Z Inskippem nie poszło tak łatwo:

- Kto to powiedział? Który dowcipniś ma projektor głosu?

Rozległy się głośne zapewnienia o niewinności i okrzyki oburzenia. Zapanowało

zamieszanie i ogólne szukanie projektora. Uspokoiło się, gdy głos przemówił ponownie.

- Jest to zabronione, gdyż jest to niemoralne. Powiedzieliśmy.

- Kto powiedział? - syknął Inskipp.

- My. Korpus Moralności - tym razem głos doszedł od drzwi, co było kolejnym

zaskoczeniem.

Po kolei głowy zgromadzonych odwracały się w tym kierunku, tak że wchodzący skupił

na sobie całą uwagę. Trzeba przyznać, że robił wrażenie: wysoki, z długimi białymi włosami i

takąż brodą, ubrany w powłóczystą białą szatę. Inskipp jednak nie zwrócił na to większej uwagi.

- Jesteś aresztowany. Nigdy nie słyszałem o jakimś tam Korpusie Moralności.

- Oczywiście, że nie - odparł spokojnie nowo przybyły. - Jesteśmy zbyt utajnieni, byś

mógł cokolwiek o nas wiedzieć.

- Utajnienie - warknął Inskipp. - Mój Korpus Specjalny jest tak tajny, że większość ludzi

sądzi, że to tylko plotki.

- Wiem. To żadna tajność. Mój Korpus Moralności jest tak tajny, że nie ma o nim nawet

plotek.

Inskipp zaczynał czerwienieć i najwyraźniej brakowało mu powietrza. Szybko stanąłem

między nimi, zanim zdołał wybuchnąć.

- Interesujące, ale chcielibyśmy jakiegoś dowodu, no nie?

- Proszę - nawet nie drgnęła mu powieka. - Jaki jest wasz najtajniejszy kod?

- Może mam ci powiedzieć?

- Oczywiście, że nie. Ja ci powiem. Szyfr Yasarnap, zgadza się?

- Niewykluczone - przyznałem.

- Jim, idź do komputera i podaj w tym kodzie następujące polecenie: wszystkie dane o

background image

Korpusie Moralności.

- Ja to zrobię - sapnął Inskipp. - Agent di Griz nie jest wtajemniczony.

Wszyscy mu się przyglądali, gdy uruchamiał komputer, (a ja przez grzeczność nie

protestowałem). Wyjął z kieszeni taśmę z szyfrem, podłączył ją i wypisał polecenie.

- Kto pyta? - zachrypiał głośnik.

- Ja, Inskipp, szef Korpusu Specjalnego.

- Korpus Moralności jest tajną siłą Ligi o bezwzględnym pierwszeństwie. Jego rozkazy

muszą być wykonywane natychmiast. Aktualnie jego szefem jest Jay Hovah.

- Jestem Jay Hovah - oznajmił nowo przybyły. - I powtarzam: zakazane jest wysyłanie

najeźdźców do innego wszechświata.

- Dlaczego? - spytałem. - Nie masz nic przeciwko temu, żeby ich powystrzelać,

powywieszać, zgwałcić, jeśli komuś z nas przyjdzie ochota, nie?

- Walka w obronie własnej nie jest niemoralna. To jest obrona czyjegoś domu, bliskich i

samych obrońców.

- Skoro nie masz nic przeciwko temu, aby do nich strzelać, to co ci przeszkadza wysłanie

ich gdzie indziej? Nie będzie ich to bolało nawet w połowie tak jak przy strzelaniu.

- Ich w ogóle nie będzie bolało, ale wysyłając tę gigantyczną flotę wojenną do świata, w

którym dotąd nie istniała, stajesz się odpowiedzialny za wszystkich ludzi, którzy mieszkają tam

i... zginą. Trzeba znaleźć sposób, aby wyeliminować obcych, nie skazując nikogo niepotrzebnie

na uśmiercenie.

- Nie zatrzymasz nas - zapomniał się któryś z admirałów.

- Mogę to zrobić. Powiedziane jest w Konstytucji Ligi Zjednoczonych Planet, że żadne

niemoralne akcje nie będą podejmowane przez planety członkowskie. W aneksie podpisanym

przez członków założycieli Ligi znajdziecie decyzję powołania Korpusu Moralności, do którego

zadań należy ustalenie, co jest, a co nie jest moralne. Jesteśmy w tej kwestii zgodni i jeśli

mówimy „nie", to musicie znaleźć sobie inny plan.

Podczas tej przerwy w mojej głowie kręciły się wszystkie możliwe kółka i gdy skończył,

miałem już wygrywający numer.

- Skończ z pierdołami - oznajmiłem, po czym wrzasnąłem to samo jeszcze raz i w końcu

zostałem usłyszany. - Mamy nowy plan. Powiadasz, że niemoralne jest posłanie ich do

równoległego wszechświata, w którym mogliby zabijać ludzi, tak?

background image

- Zbrutalizowane, ale masz rację.

- A wiec, nie powinno cię obchodzić wysłanie ich do równoległego świata, w którym nie

ma ludzi, prawda?

Szczęka mu opadła, zamknął ją z trzaskiem, po czym powtórzył parę razy ten zabieg i

zmarszczył się. Uśmiechnąłem się szeroko i zapaliłem cygaro. Admirałowie - niezbyt lotni

umysłowo - inaczej nie wstąpiliby do wojska, zaczęli mamrotać między sobą.

- Muszę przeprowadzić konsultację - oznajmił w końcu.

- Proszę uprzejmie, tylko się pośpiesz.

Posłał mi krzywe spojrzenie, ale wyciągnął z kieszeni jakieś złote pudełko i poszeptał z

nim trochę, by po chwili skinąć głową.

- Nie jest niemoralne przesłanie obcych do świata, w którym nie ma ludzi. Powiedziałem.

- Co tu się dzieje? - spytał jeden z ogłupiałych oficerów.

- Proste: są miliardy, a prawdopodobnie nieskończoność światów równoległych -

oświeciłem go. - Pomiędzy nimi muszą istnieć takie, w których homo sapiens nigdy nie istniał.

Może nawet istnieć taki, w którym żyją wyłącznie obcy, gdzie powitają naszych wrogów z

otwartymi ramionami, czy jak to się tam u nich anatomicznie nazywa.

- Właśnie zgłosiłeś się na ochotnika, żeby któryś znaleźć - zarządził Inskipp. - Ruszaj się,

di Griz, i znajdź coś porządnego.

- Nie pojedzie sam - wtrącił się Jay Hovah. - Obserwujemy tego agenta od dawna, gdyż

jest on najniemoralniejszym osobnikiem w całym Korpusie Specjalnym.

- Nader miło mi to słyszeć - stwierdziłem z dumą.

- Dlatego też jego słowo nie jest dla nas dowodem. W poszukiwaniach będzie mu

towarzyszył jeden z naszych agentów.

- Dobra, tylko nie zapominaj, że jest wojna i nie chcę, żeby któryś z twoich płaczliwych i

mruczących hymny maminsynków wisiał mi na plecach.

Jay znowu poszeptał z pudełkiem.

Nie odezwałem się, gdy agent wszedł. Jeśli brać długość koszuli za oznakę stażu, to miał

niewielki, a raczej miała. Jej okrycie ukazywało nader interesujące krągłości, które w połączeniu

ze złocistymi lokami i błyszczącymi oczami stanowiło bardzo atrakcyjną całość.

- To agent Incuba, która będzie ci towarzyszyć - oznajmił Jay.

- Cóż, wycofuję zastrzeżenia. Wygląda na zdolnego oficera.

background image

- Naprawdę? - rozległo się nad stołem, tyle że tym razem głos był żeński i doskonale mi

znany. - Jeśli sadzisz, że będziesz się szlajał po świecie z tą małpą, Jamesie di Griz, to się grubo

mylisz. Lepiej zamów trzy bilety!

19

- I to ma być tajna narada? - zawył Inskipp. - Twoja żona jest na podsłuchu, Jamesie di

Griz!!!

- Wygląda, jakby była - zgodziłem się. - Proponowałbym, żebyś sprawdził

zabezpieczenia, ale będziesz musiał zrobić to osobiście, bo jak wiesz, ja mam trochę roboty gdzie

indziej. Wkrótce otrzymacie mój raport, panowie.

Wyszedłem, mając o parę kroków z tyłu Incubę. Angelina czekała na nas w korytarzu z

płonącymi oczami i postawą wyrażającą gotowość na wszystko. Ledwie na mnie spojrzała,

koncentrując się na Incubie.

- Zamierzasz latać w tej nocnej koszuli cały czas? - spytała z ciepłem w głosie zbliżonym

do zera absolutnego.

Zapytana przyjrzała się jej z kamiennym wyrazem twarzy, po czym nozdrza jej się lekko

rozszerzyły, jakby doleciał ją nader niemiły odór.

- Prawdopodobnie nie, ale cokolwiek bym włożyła, będzie to z pewnością ponętniejsze od

tego, co ty masz na sobie.

Zanim nastąpiła eskalacja wrogości, wypuściłem granat dymny. Był to skuteczny sposób,

aby zwrócić na siebie ich uwagę.

- Mamy pół godziny na przygotowanie - powiedziałem szybko. - Jestem w laboratorium z

profesorem Coypu. Jeśli któraś nie przyjdzie na czas, lecimy bez niej.

Angelina była gotowa od razu; wczepiła się w moje ramię i posykiwała mi do ucha:

- Jedna próba, jedno spojrzenie czy dotknięcie i jesteś trupem, stary świntuchu - po czym,

dla dodania wagi swojej wypowiedzi, ugryzła mnie w ucho.

- A co z zasadą „niewinny do czasu udowodnienia winy"? - jęknąłem masując małżowinę.

- Kocham tylko ciebie i wiesz o tym. A teraz skończmy te nonsensy i złapmy Coypu.

Nie było to takie trudne.

- Masz tylko jedną możliwość - poinformował mnie, gdy wprowadziłem go w

zagadnienie.

- Że co? Mówiłeś o nieskończonej liczbie światów!

background image

- Owszem, tyle ich jest, ale dla czegoś tak dużego jak pancernik, istnieje możliwość

przejścia tylko do sześciu. Energia wymagana do przejścia do innych umożliwia otwarcie ekranu

o średnicy dwóch jardów. Przez taką dziurę niewielu obcych tam wypchniesz.

- No to już zawsze jest coś. Dlaczego powiedziałeś, że tylko jeden?

- Bo w pozostałych pięciu to laboratorium istnieje i miałem okazję obserwować w nim

siebie i innych. W szóstym ekran wychodzi w kosmos.

- Ten więc musimy sprawdzić - rozległ się z tyłu złocisty głos; Incubę weszła do

laboratorium.

Ubrana była w obcisły kombinezon, którego wolałem dokładnie nie oglądać, jako że

Angelina była tuż za mną.

Odwróciłem się do Coypu i zawiesiłem wzrok na profesorze. Było to mniej przyjemne,

ale bezpieczniejsze.

- Musimy więc spróbować szóstego - oświadczyłem.

- Tak też sądziłem. Na zewnątrz mam gotowy ekran o średnicy stu jardów. Sądzę, że

zwiadowca powinien się zmieścić.

- Wspaniale. Klasa Lancer ma nawet mniejszą średnicę.

Wszystkie sprawdziany gotowości robiłem mając Angelinę u swego boku. Incuba jak

dotąd nie pojawiła się w sterowni, co znacznie ułatwiało życie.

- Lećcie kursem cztery sześć - oznajmił głos Coypu w słuchawkach. - Zobaczycie

pierścień latarń: to jest brama. Proponuję też, żebyście dokładnie oznaczyli pozycję po przejściu,

najlepiej zostawcie tam nadajnik.

- Serdeczne dzięki za radę. Może kiedyś będziemy chcieli wrócić.

Przejście odbyło się bez problemów. Z tej strony pole wyglądało jak czarne koło na tle

mroków kosmosu.

- Pozycja zanotowana, nadajnik na miejscu - zameldowała Angelina.

- Jesteś wspaniała. Jakieś pięćdziesiąt lat świetlnych stąd, jeśli wierzyć tej skrzynce -

wskazałem na komputer - jest miłe małe słoneczko klasy G-2, a radio twierdzi, że pół wieku

temu jego okolice były bardzo rozmowne.

- No to na co czekamy? I jeszcze raz cię ostrzegam: trzymaj się z daleka od tego

umoralnionego kurczaka!

- Nie ma obaw! Jestem zbyt zajęty ponownym ocaleniem galaktyki!!!

background image

20

Incuba dołączyła do nas, gdy wyszliśmy z nadprzestrzeni.

- Zdaje mi się, że są tu dwie zamieszkane planety? - spytała.

- Tak twierdzi ten elektroniczny oszust. Sprawdzimy najbliższą.

Zbliżyliśmy się do niej bez straty czasu i weszliśmy w atmosferę. Błękitne niebo, białe

obłoczki, jednym słowem całkiem przyjemne miejsce. Radio wyło jakimiś kretyńskimi

melodyjkami i przypadkowym zlepkiem dźwięków nie znanego mi i całkiem niezrozumiałego

języka. Powierzchnia planety zaś zbliżała się coraz bardziej.

- Domy - oznajmiła nieszczęśliwa Angelina. - I pola. Zupełnie jak w domu.

- Niezupełnie - skorygowałem jej stwierdzenie, zmieniając powiększenie.

- Ślicznie! - westchnęła. I miała rację.

Coś o paru tuzinach odnóży ciągnęło pług, którym kierował mniej okazały, lecz równie

odrażający stwór. Oba mogłyby uścisnąć macki z naszymi wrogami.

- Obcy wszechświat! - ucieszyłem się. - Mogą tu przylecieć. Będą ich oczekiwać kumple i

szczęśliwa przyszłość. Wracamy z dobrymi nowinami.

- Sprawdźmy tę drugą planetę - wtrąciła się Incuba. - Z tego co wiemy, mogą tu żyć także

ludzie.

Angelina spojrzała na nią jak na karalucha, a ja westchnąłem:

- Pewnie, tylko żebyś tego nie powiedziała w złą godzinę.

Wykrakała. Następna planeta zamieszkana była przez najbardziej człekopodobnych ludzi,

jakich widziałem.

- Może są obcy wewnętrznie? - zaryzykowałem nieśmiało.

- Możemy paru rozpruć i sprawdzić - oświadczyła poważnie Angelina.

- Rozpruwanie obcych stworzeń, tak ludzkich jak i jakichkolwiek innych, jest zakazane

przez Korpus Moralności... - resztę jej wypowiedzi przerwała nagła aktywność radia, warczącego

coś niezbyt zrozumiale. Jednocześnie cała masa czujników rozbłysła radośnie. Podszedłem do

ekranu i natychmiast się cofnąłem.

- Mamy towarzystwo! - oznajmiłem. - Zrywamy się?

- Nie robiłabym niczego w pośpiechu - oświadczyła z namysłem Angelina.

Miała sporo racji, gdyż w naszym pobliżu znajdował się niezbyt przyjemnie wyglądający

okręt wojenny czarnej barwy z działami raczej nieprzypadkowo skierowanymi w nasza stronę.

background image

- Myślę, że trzeba z nimi pogadać - oznajmiłem wstając. - Pilnujcie gospodarstwa, dopóki

nie wrócę.

- Idę z tobą - oświadczyła Angelina stanowczo.

- Nie tym razem, światło mego żywota. I jest to rozkaz. Jeśli nie wrócę, to postaraj się

przekazać nasze spostrzeżenia.

Tym treściwym zdaniem zakończyłem dyskusję, wymykajać się do śluzy i wylatując w

przestrzeń. W kadłubie okrętu otworzył się właz, toteż skierowałem się ku niemu. Nastrój

poprawił mi się na widok komitetu powitalnego złożonego w całości z ludzi: dość twardych,

sądząc po gębach, typów wystrojonych w czarne uniformy.

- Kny piclin stimfbc! - wrzasnął do mnie ten z największą liczbą złotych odznak.

- Pewien jestem, że to wspaniały język, ale ni cholery go nie rozumiem - odparłem

uprzejmie.

Posłuchał, po czym warknął coś i jeden z obstawy kopnął się do wnętrza, wracając po

chwili z metalową skrzynką połączoną drutami z nieprzyjemnie wyglądającym hełmem.

Odsunąłem się od tego, ale jeszcze mniej przyjemnie wyglądająca broń zatrzymała mnie na

miejscu lekkim puknięciem w żebra. Wsadzili mi ten garnek na głowę, pokręcili coś przy

pudełku i ozdobiony złotem osobnik zagadał powtórnie:

- Rozumiesz mnie w końcu, natręcie?!

- I owszem, a poza tym nie ma najmniejszej potrzeby mnie obrażać. Przebyłem daleką

drogę i nie mam ochoty wysłuchiwać obelg od byle pajaca.

Wyszczerzyłem zęby, tak że zacząłem się obawiać o swoje gardło. Reszta obecnych zaś

zawrzała z oburzenia.

- Wiesz, kim jestem!? - ryknął.

- Nie, i nic mnie to nie obchodzi, bo ty też nie wiesz, kim ja jestem. Masz zaszczyt

spotkać pierwszego ambasadora z sąsiedniego wszechświata. Możesz mi uścisnąć dłoń.

- On mówi prawdę - oświadczył jeden z pozostałych, obserwując jakiś instrument.

- Cóż, to zmienia postać rzeczy - oficer uspokoił się dość wyraźnie. - Nie możesz znać

przepisów kwarantanny. Nazywam się Kongg. Chodź na drinka i powiedz mi, co tu robisz.

Alkohol był niezły, a całe audytorium zafascynowane moją opowieścią. Zanim

skończyłem, posłali kuter po damy, tak że reszta opowieści popłynęła już w pełnym gronie.

- Powodzenia - oświadczył Kongg unosząc kielich. - Nie zazdroszczę ci zajęcia. Jak

background image

widzisz, nasz problem z obcymi rozwiązaliśmy i ostatnią rzeczą, jakiej nam potrzeba, to nowa

inwazja. Nasza wojna skończyła się jakieś tysiąc lat temu. Roznieśliśmy ich pancerniki, a teraz

pilnujemy, żeby trzymali się swoich planet. Są gotowi rzucić się nam do gardeł przy lada okazji,

dlatego też wykonujemy od czasu do czasu takie patrole jak ten.

- Musimy wrócić i zameldować, że niemoralnie byłoby wysyłać tu obcych - oznajmiła

Incuba.

- Możemy wam pożyczyć parę pancerników, ale niewiele ich zostało.

- Zamelduję o twojej propozycji i dzięki, ale obawiam się, że potrzebujemy czegoś

bardziej drastycznego. Dzięki za gościnę, musimy już lecieć. Mamy niewiele czasu.

- Mam nadzieję, że im dołożycie. Potrafią być bardzo kłopotliwi.

Na statek wróciliśmy w nie najlepszych nastrojach i wzięliśmy kurs na pole. Tutejszy

alkohol musiał mieć dość dziwne właściwości albo też moje szare komórki robiły nadgodziny. W

każdym razie wpadłem na dość ciekawą myśl.

- Mam! -wrzasnąłem z radością. -Mam odpowiedź na nasze problemy!

Wpadliśmy do naszego świata i zacumowaliśmy przy najbliższej śluzie. Ruszyłem

biegiem z dziewczętami depczącymi mi po piętach i akurat w chwili, gdy całe towarzystwo

zebrało się już w komplecie wezwane sygnałem alarmowym, znalazłem się w sali obrad.

- Możemy ich tam wysłać? - spytał Inskipp.

- Nie da rady. Mają tam własne kłopoty.

- To co zrobimy? - jęknął jeden z admirałów.

- Wyślemy ich gdzie indziej - odparłem. - Coypu twierdzi, że to możliwe i pracuje

właśnie nad projektem.

- Gdzie? - Inskipp domagał się wyjaśnień.

- Używaliśmy już podróży w czasie. Wyślemy ich tam.

- W przeszłość?

- Nie, czekaliby na nas i ledwie byśmy powstali, zniszczyliby nas. Wyślemy ich w

przyszłość.

- Zdurniałeś, di Griz? Co to da?

- Słuchaj, wyślemy ich sto lat w przyszłość, a gdy będą w drodze, zapędzimy najlepsze

umysły galaktyki, aby znalazły na nich sposób. Sto lat powinno wystarczyć, żeby coś wymyślić,

a za sto lat będziemy na nich czekać. Gdy się pojawią, dostaną to, na co zasługują, i po sprawie.

background image

- Cudownie - ucieszyła się Angelina. - Mój mąż to geniusz. Zabieramy się do roboty.

- TO ZABRONIONE - oznajmił głęboki głos znad stołu.

21

Absolutna cisza, która nastąpiła po tym zaskakującym oświadczeniu trwała parę sekund,

po czym została drastycznie przerwana przez Inskippa: mój szef wyciągnął spluwę i zaczął

dziurawić sufit.

- Tajne zebranie! Najwyższe bezpieczeństwo! Dlaczego nie transmitujemy tego w

telewizji? - Miał pianę na ustach.

Wszelkie wysiłki pragnących go uspokoić podstarzałych admirałów, spełzły na niczym.

Przewróciłem więc na niego stół, a to celem rozbrojenia. Przy okazji lekko oberwał, toteż w

końcu opadł na krzesło z dość tępym wyrazem twarzy.

- Kto to powiedział?! - wrzasnąłem.

- Ja - przy akompaniamencie głośnego puknięcia ponad stołem pojawiła się jakaś męska

postać. Facet opadł na blat, po czym zeskoczył zręcznie na podłogę.

- Zaiste, jako rzekłem, czcigodni waszmościowie. Ja, Ga Binetto.

Był dość oryginalny, trzeba przyznać: w obszernym jedwabnym stroju, wysokich butach i

olbrzymim kapeluszu z jeszcze większym piórem. Prawą dłoń oparł na gardzie szpady, lewą

dłonią podkręcał wąsy.

Ponieważ Inskipp był na etapie pomrukiwania do siebie, honory gospodarza spadły na

mnie.

- Nie interesuje nas, jak... Jak się nazywasz?

- Moje imię brzmi Ga Binetto.

- Co cię upoważnia do włażenia z butami na tajną naradę?

- Nie ma sekretów przed Policją Czasu.

- Policja Czasu? - to było coś nowego. - Z przeszłości? Ten wniosek zaskoczył mnie

samego.

- Ależ skąd! Dlaczegóż to wpadliście na ów pomysł?

- Dlategóż to, że ten język wyszedł z mody trzydzieści dwa tysiące lat temu.

Posłał mi niezbyt życzliwe spojrzenie i pomajstrował coś przy rękojeści szpady.

- Nie bądź taki ważny - warknął. - Spróbuj skakać w tę i nazad po różnych epokach, ucząc

się kretyńskich dialektów, to nie będzie ci się wydawało...

background image

- Możemy wrócić do tego tematu innym razem przerwałem mu. - Jesteś Gliniarzem

Czasu. Nie z przeszłości, to znaczy, że z przyszłości. Zgadza się? Skiń głową, jeśli nie wolno ci

mówić. - Usłuchał. - Wspaniale. Powiedz nam więc, dlaczego nie możemy wysłać obcych te

marne sto lat naprzód?

- Dlatego, że jest to zakazane.

- Już to mówiłeś, podaj jakieś sensowne powody.

- Nie muszę - odparł nieuprzejmie. - Mogliśmy tu wysłać małą bombkę zamiast mnie,

więc proszę się nie stawiać.

- On ma rację - wtrącił jeden z admirałów. - Witamy w naszych czasach, zacny

podróżniku. Jeśli byłbyś tak uprzejmy, to powiedz, co mamy robić?

- Tak już lepiej. Szacunek tam gdzie się należy. Wszystko, co powinniście wiedzieć to to,

że robotą Policji Czasu jest pilnowanie porządku w tymże czasie. Pilnujemy, aby nie zdarzały się

paradoksy i inne nadużycia podróży w czasie, takie jak wasz plan. Coś takiego najprawdopodob-

niej naruszyłoby strukturę czasu. Dlatego jest zakazane.

Odpowiedzią była pełna przygnębienia cisza. Ja tymczasem myślałem gorączkowo.

- Powiedz mi, Ga Binetto - spytałem w końcu - jesteś człowiekiem czy obcym w

przebraniu?

- Jestem takim samym człowiekiem jak ty - odparł zdenerwowany. - Może nawet

lepszym.

- Ślicznie. Skoro jesteś człowiekiem z przyszłości, to znaczy, że obcym nie udało się

zniszczyć ludzkości. Zgadza się?

- Zgadza się.

- To jak wygraliśmy tę wojnę?

- Wygraliśmy dzięki... - przerwał i spąsowiał. - Ta informacja jest zastrzeżona. Sam sobie

odpowiedz na to pytanie.

- Nie opowiadaj pierdoł - warknął Inskipp, odzyskawszy najwyraźniej dar mowy. -

Uniemożliwiłeś nam realizację jedynego planu, mogącego uratować ludzkość. Zgoda,

zaniechamy go, jeżeli nam powiesz, co innego możemy zrobić.

- Nie wolno mi tego powiedzieć.

- Nie możesz chociaż naprowadzić nas na trop? - zaproponowałem.

Pomyślał przez chwilę i uśmiechnął się. Ten uśmieszek wcale, ale to wcale mi się nie

background image

podobał.

- Rozwiązanie powinno być oczywiste dla kogoś o twojej inteligencji, di Griz. Mieści się

w całości w umyśle - podskoczył, strzelił obcasami i zniknął.

- Co on chciał przez to powiedzieć? - Inskipp aż się zmarszczył z wysiłku.

Właśnie, co? Powiedział to do mnie i ja powinienem to wiedzieć. Początek był po to, aby

mnie ogłupić, ale to „w całości w umyśle"... Moim? Czyim? Jaki to pomysł, na który dotąd nie

wpadliśmy? Nie miałem bladego pojęcia.

Incuba wpatrywała się tępo w przestrzeń, bez wątpienia rozważała jakieś głęboko moralne

zagadnienie. Natomiast Angelina uśmiechnęła się nagle. Gdy zobaczyła, że na nią patrzę,

uśmiech stał się momentalnie szerszy, po czym mrugnęła. Uniosłem brwi, a ona skinęła leciutko

głową. Jeśli właściwie zrozumiałem tę niemą konwersację, to najwyraźniej znalazła rozwiązanie.

Skoro tak, to nie musiałem się wysilać. I tak wszystko zostawało w rodzinie.

- Skoro wiesz, to powiedz - nachyliłem się ku niej. - Nie czas teraz na zabawy.

- Dorastasz jak widzę - mruknęła, po czym podniosła głos: - Panowie, odpowiedź jest

oczywista.

- Nie dla mnie - warknął Inskipp.

- „W całości w umyśle", powiedział, a to po prostu oznacza kontrolę umysłu.

- Szarzy! - wrzasnąłem.

- Nadal nie... - zaczął Inskipp.

- Bo masz przed oczami fizyczną bitwę - poinformowałem go. - To, co powiedział ten

przebieraniec, faktycznie oznacza całkowite zakończenie wojny.

- Jak?

- Poprzez zmuszenie ich do zmiany zapatrywań. Przez nauczenie ich, że ludzi należy

kochać i że trzeba zakończyć tę bezsensowną rąbaninę. Zapewniam cię, że specjaliści z

Kekkonshiki są w stanie przekonać cię, że mnie kochasz, uwierzysz w to i gotów będziesz

założyć się o głowę, że sam na to wpadłeś, i jest to sama święta prawda. Powiedzieli mi, że w ten

właśnie sposób wywołali tę wojnę. Niech ją teraz zakończą. Piąta kolumna zadziała wreszcie we

właściwy sposób.

- Jak niby mają to zrobić? - zaciekawił się któryś z obecnych.

- Detale potem - i tak nie miałem o tym zielonego pojęcia. - Potrzebny mi krążownik z

pełną obsadą i wzmocnionym oddziałem abordażowym. Lecę przygotować zwycięstwo.

background image

- Nie jestem tego taka pewna - odezwała się Incuba. - Manipulacja ludzkim umysłem jest

poważnym zagadnieniem i ma rozliczne aspekty moralne...

Ciągu dalszego nie było, gdyż osunęła się miękko na podłogę.

- Zemdlała, biedactwo - oznajmiła Angelina. - Te wszystkie stresy... Zabiorę ją do pokoju.

Zemdlała! Widziałem już przedtem moją ślubną w akcji, i znałem jej możliwości.

Zemdlała zresztą czy nie, głupio byłoby tracić uzyskany w ten sposób czas.

- Krążownik do śluzy i to natychmiast! - zarządziłem.

- Zgadza się - potwierdził Inskipp, równie jak ja świadomy, co się wydarzyło i równie

mocno pragnący wykorzystać niedyspozycję obserwatora Korpusu Moralności.

Podróż była tyle błyskawiczna, co cicha. Na wszelki wypadek zarządziłem ciszę radiową i

wysłałem psimana na urlop. Dzięki temu osiągnęliśmy lodowy świat bez przeszkód.

Teraz nadszedł czas aktywności.

- Przerwać ciszę radiową i złapać oddział desantowy - zarządziłem.

- Są na linii, tyle że nie wylądowali.

- Co tu się porobiło?

- Dowódca na łączu, sir.

Na ekranie pojawił się oficer z obandażowaną głową; na widok wszystkich tych

świecidełek, które miałem na sobie, stanął momentalnie na baczność.

- Oni uparli się, żeby walczyć - zameldował. - Dostałem rozkaz: „uporządkować tę

planetę", a nie „wystrzelać tubylców", toteż wycofałem się po zniszczeniu ich floty.

- Wiedzą, że nie mogą wygrać!

- Pan to wie i ja to wiem. Proszę tylko jeszcze powiedzieć to tym durniom.

Powinienem był się tego spodziewać! Ta banda cymbałów wybrała śmierć zamiast

poddania się. Niewykluczone zresztą, że nawet nie znali tego pojęcia. Była tylko jedna osoba tam

w dole, o ile jeszcze żyła rzecz jasna, która mogła coś w tej kwestii zaradzić.

- Proszę pozostać na orbicie i czekać na rozkazy. Usłyszycie je, gdy przyjdzie pora na

desant.

Wydałem odpowiednie polecenia i zabrałem potencjalnie przydatne wyposażenie. Wbity

w kombinezon ruszyłem w dół. Grawitator opuścił mnie łagodnie na znajomy dach. Było tu jak

zwykle zimno i nieprzyjemnie, ale pocieszała mnie myśl, że po raz ostatni mam wątpliwą

przyjemność oglądania tego świata.

background image

W zasadzie powinienem wylądować na podwórzu z plutonem wsparcia i baterią ciężkiej

artylerii, ale stwierdziłem, że cichy kontakt za Hanasu będzie korzystniejszy. Ponieważ było już

porządnie ciemno, nie powinno być z tym większych problemów. Otworzyłem drzwi i po wielu

trudach udało mi się przez nie przecisnąć wraz z kombinezonem. Ruszyłem potem znajomą trasą

z mocnym przekonaniem, że to faktycznie ostatni raz.

- Jesteś nieprzyjacielem i musisz zginąć - oznajmił mi bezbarwnym głosem jakiś malec

rzucając się energicznie w moją stronę.

Odskoczyłem, a on wykopyrtnał się, zmieniając się w doskonały cel. Igła wbiła się w

pewną wypukłość poniżej pleców i już było po sprawie. Wziąłem go pod pachę i ruszyłem dalej

tak cicho, jak tylko umiałem.

Gdy dotarłem do drzwi gabinetu Hanasu, miałem czterech pasażerów na gapę i

zaczynałem się obawiać, czy nie skończy się to przepukliną.

Gospodarz podniósł głowę znad biurka i tym razem prawie udało mu się uśmiechnąć.

- Wszystko odbyło się tak, jak planowałeś"- powiedział. - Wiadomość dotarła do celu i

udało ci się uciec.

- Owszem, a teraz wróciłem, razem z paroma malcami, którzy niezbyt się ucieszyli na mój

widok.

- Słuchali komunikatów Kome i nie bardzo wiedzą, komu wierzyć. Są wytrąceni z

równowagi.

- Chwilowo są uspokojeni, czekaj, niech ich wreszcie gdzieś poukładam.

- Użyję axion feeds. Nie będą nic pamiętać.

- Nie tym razem. Będą spali wystarczająco długo, żeby nam nie przeszkadzać. Powiedz

mi najpierw, co tu się działo, jak mnie nie było?

- Zamieszanie. W Filozofii Moralnej nie ma słowa o tym, jak postępować w takich

przypadkach, dlatego też, gdy Kome zarządził walkę do śmierci, posłuchali go automatycznie.

Takie stanowisko jest tutaj w stanie zrozumieć dokładnie każdy, a ja nie miałem żadnej

możliwości, aby mu się sprzeciwić, toteż niczego nie robiłem. Czekałem na rozwój wypadków.

- Przezorne postępowanie. Ale teraz ja tu jestem i istnieje parę istotnych drobiazgów,

które możesz dla mnie załatwić.

- Co na przykład?

- Przekonać swoich, aby ponownie udali się do obcych i zajęli się kontrolowaniem ich

background image

posunięć.

- Nie rozumiem. Chcesz, aby ponownie zagrzewali ich do walki?

- Dokładnie odwrotnie. Chcę, by ich do niej zniechęcali.

- Możesz mi to wyjaśnić? Nic nie rozumiem.

- Odpowiedz mi najpierw na jedno pytanie. Czy generator synoptyczny może być użyty w

stosunku do obcych? Czy może ich przekonać, że w gruncie rzeczy nie jesteśmy tacy obrzydliwi?

Mamy wilgotne oczy i pocimy się całkiem obficie. Czy to da się zrobić?

- Z łatwością. Musisz zrozumieć, że oni powstali z prymitywnych kultur i łatwo jest nimi

sterować. Gdy zaczęliśmy działać wśród nich, byli nastawieni do ludzi neutralnie. Wobec tego

przywódcy zostali wyszkoleni tak, aby nas nienawidzić, potem dzięki propagandzie przekonali

resztę. Zajęło to sporo czasu, ale wyniki były całkiem zadowalające.

- Czy ten proces można odwrócić?

- Tak myślę, ale jak zamierzasz skłonić moich rodaków, aby się na to zdecydowali?

- Po to właśnie przybyłem. Muszę się z tobą naradzić. Możemy to osiągnąć jedynie za

pomocą tej waszej Filozofii Moralnej. Myliłem się, gdy powiedziałem ci, że wasza kultura

ulegnie zniszczeniu. Tak naprawdę, jest ona potrzebna wszystkim ludziom, gdyż zawiera

elementy istotne dla całej ludzkości. Czy jest w niej cokolwiek, co nakazywałoby wam zostać

gwiezdnymi zdobywcami?

- Nie. Nauczyliśmy się nienawidzić tych, którzy nas opuścili, gdyż nie mogliśmy

pozwolić sobie na wiarę w to, że wrócą, by nas uratować. Musieliśmy ratować się sami.

Początkiem i końcem jest przetrwanie, wszystko co działa przeciwko niemu, jest sprzeczne z

Filozofią Moralną.

- W takim razie Kome i jego nawoływania do samobójczej walki są błędem! Jak na

szarego był mocno wstrząśnięty.

- Oczywiście - stwierdził po dłuższej chwili. - Jego postępowanie jest sprzeczne z

Mądrością. Trzeba o tym powiedzieć innym.

- Dobra, ale to jeszcze nie koniec. Posłuchaj i pomyśl o zasadach Filozofii. Przetrwaliście,

jesteście lepsi niż reszta ludzkości. Nienawidzicie tych, którzy was opuścili, ale to było dawno.

Ludzie żyjący dziś nie wiedzą nawet o tym zdarzeniu, a w żadnym wypadku nie są za nie

odpowiedzialni. Dlatego też nienawiść wymierzona przeciwko nim jest bezsensowna. Idąc dalej:

skoro wy jesteście lepsi i dojrzalsi niż reszta ludzi, to jesteście moralnie zobowiązani, by pomóc

background image

im przetrwać w razie zagrożenia. Jak to pasuje do zasad Filozofii Moralnej?

Hanasu wyglądał, jakby go piorun strzelił. Po chwili wolno skinął głową.

- Jest dokładnie tak, jak powiedziałeś. Nigdy dotąd nie odwoływano się do zasad Filozofii

Moralnej w nowej i nieznanej sytuacji, bo nie było takich sytuacji. Teraz jest. Myliliśmy się i

dopiero teraz widzę, jak dalece. Po prostu reagowaliśmy jak inni ludzie: pozwoliliśmy, aby

kierowały nami emocje. Gdy wyjaśnię, że naruszyliśmy podstawowe zasady Filozofii Moralnej,

wszyscy to zrozumieją. Ocalimy ludzi. Dzięki ci. Uratowałeś nas przed nami samymi.

Wyrządziliśmy wiele zła, ale spróbujemy je naprawić. Idę do nich przemówić.

- Zaraz, zaraz! Najpierw trzeba się zabezpieczyć, żeby przypadkiem Kome nie zaczął

najpierw strzelać. Jeśli go uspokoimy, sądzisz, że jesteś w stanie poprowadzić ludzi?

- Bez wątpienia. Gdy wyjawię im właściwą treść zasad, których uczyli się od

najmłodszych lat, nikt nie będzie się sprzeciwiał.

Jakby na zamówienie, drzwi otworzyły się gwałtownie i wpadła przez nie cała banda tych

właśnie najmłodszych, pod przewodnictwem jednego z nauczycieli, który wycelował wprost we

mnie jakiś rozpylacz.

- Odłóż broń! - rozkazał. - Jeśli tego nie zrobisz, zabiję cię!

22

Wypowiedź była spowodowana faktem, że mój pistolet mierzył prosto w nowo

przybyłych. Refleks nadal miałem wyśmienity. Powoli podniosłem się z przysiadu i opuściłem

broń. Nauczyciel mnie nie martwił, martwiła mnie cała masa różnorakich samopałów w

nerwowych dłoniach towarzyszących mu dzieciaków.

- Co to ma znaczyć? - spytał Hanasu podchodząc do drzwi. - Opuścić broń! To rozkaz!

Chłopcy posłuchali go natychmiast: wiedzieli, kto tu żądzi. Z nauczycielem nie poszło tak

łatwo.

- Kome powiedział...

- Kome tu nie ma, Kome się myli. Rozkazuję ci po raz ostatni: opuść broń! -- nauczyciel

zawahał się i Hałasu rócił się do mnie: - Zastrzel go!

Oczywiście nie miałem nic przeciwko i gość rozciągnął się na podłodze z igłą w barku.

Igła była nasączona środkiem nasennym, ale chłopcy o tym nie wiedzieli, i nie sądzę, żeby dla

Hanasu stanowiło to jakąś różnicę.

- Daj mi broń - polecił najbliższemu. - I zwołaj natychmiast zbiórkę całej szkoły.

background image

Po kolei i bez wahania oddawali mu broń i znikali jeden po drugim.

Położyłem nauczyciela obok jego podopiecznych, Hanasu zaś, pogrążony w

rozmyślaniach, zamknął drzwi.

- Zrobimy tak - oznajmił po chwili. - Wyjaśnię im wszystkim różnicę w kwestiach

interpretacji Filozofii Moralnej. Dotąd mieli kłopoty ze zrozumieniem, o co w ogóle chodzi.

Teraz problem mamy rozwiązany. Gdy zrozumieją, pojedziemy na kosmodrom. Tam jest Kome i

jego poplecznicy. Wyjaśnię im to samo i przyłączą się do nas. Wtedy będziesz mógł kazać

lądować swoim jednostkom i zabierzemy się za ciąg dalszy programu.

- Brzmi to nieźle. A co będzie, jeśli się nie zgodzą?

- Będą musieli, gdyż nie zgadzając się ze mną, nie popadliby w konflikt z Filozofią

Moralną. Gdy tylko zrozumieją tę kwestię, z pewnością będą posłuszni; rzecz nie polega na

wyborze, tylko na posłuszeństwie - sprawiał wrażenie pewnego siebie i mogłem jedynie mieć

nadzieję, że wie, co robi.

- Może powinienem iść z tobą? W razie gdyby były jakieś problemy...

- Poczekaj tutaj. Jakby co, to przyślę po ciebie.

Uparł się przy swoim, więc pozwoliłem mu iść. Przebywanie w towarzystwie

nieprzytomnych tubylców wpływało dość deprymująco na moje samopoczucie, toteż włączyłem

radio i poinformowałem oczekującą na orbicie kawalerię o dotychczasowym przebiegu

wypadków. Słysząc pukanie do drzwi przerwałem połączenie.

- Chodź! - polecił mi obojętnie wyglądający nastolatek.

Hanasu czekał wraz z uczniami i kadrą przed budynkiem. - Udajemy się na kosmodrom -

oznajmil - Będziemy tam przed świtem.

- Żadnych problemów?

- Skądże, mógłbym nawet powiedzieć, że odczuwają ulgę, gdyż przestał ich dręczyć

problem interpretacji zasad Filozofii Moralnej. Moi ludzie są silni, ale siłę czerpią z

posłuszeństwa. Teraz są silniejsi niż dotąd.

Hanasu kierował jedynym pojazdem w okolicy, toteż bytem zadowolony, mogąc trząść

się obok niego. Reszta kadry i uczniowe podążali na nartach. Fakt, że godzinę temu wszyscy

smacznie spali, nie miał żadnego znaczenia; to tyle na temat dyscypliny.

Choć podróż była wolniejsza z uwagi na narciarzy (dzięki czemu trzęsło o wiele mniej),

mimo to byłem szczęśliwy, gdy o świcie przybyliśmy pod bramę portu kosmicznego.

background image

Z pobliskiego budynku wyszło dwóch strażników, spoglądając na całą procesję tak

spokojnie, jakby całe to zgromadzenie było czymś całkiem normalnym i zdarzało się codziennie.

- Powiedz Kome, że chcę się z nim widzieć - polecił Hanasu jednemu ze strażników.

- Nikt nie ma pozwolenia na wejście, tak rozkazał Kome. Wszyscy wrogowie mają być

zabici. W twoim wozie jest wróg. Zabij go.

- Czternasta zasada posłuszeństwa głosi, że każdy musi słuchać poleceń kogoś z

Dziesięciu - głos Hanasu był lodowato autorytatywny. - Wydałem ci polecenie. Nie ma żadnej

zasady, która głosi, że należy zabijać wrogów. Odsuń się!

Twarz strażnika przez mgnienie oka prawie wyrażała ślad emocji, po czym zamarła, a jej

właściciel zrobił dwa kroki w tył.

- Wchodźcie. Poinformuję Kome.

Uszeregowane w dwie równe kolumny siły inwazyjne przemierzyły teren kosmodromu.

Obsługa dział przeciwlotniczych i wyrzutni rakiet obserwowała nas spokojnie, nie próbując

nawet interweniować.

Hanasu zatrzymał wóz przed wejściem do budynku administracyjnego i zdążył wysiąść,

gdy drzwi otworzyły się, ukazując Kome i tuzin innych, wszystkich z bronią w ręku. Na wszelki

wypadek pozostałem w pojeździe udając, że wcale mnie tu nie ma.

Mróz musiał przytępić moje procesy myślowe, gdyż dopiero teraz dotarło do mnie, że

jestem jedynym z całej wycieczki, który ma broń.

- Wracaj do szkoły, Hanasu, nie jesteś tu potrzebny! - oznajmił Kome.

Hanasu zignorował go całkowicie, podchodząc tak blisko, aż stanął z nim twarzą w twarz.

- Nakazuję wam odłożyć broń, gdyż to, co robicie, jest sprzeczne z zasadami Filozofii

Moralnej - odezwał się tak głośno, że wszyscy wokół doskonale go słyszeli. - Zgodnie z nimi

musimy pomagać słabszym rasom. Nie wolno nam popełniać samobójstwa, walcząc z tymi,

którzy nas przewyższają milion do jednego. Jeśli będziecie walczyć - zginiemy, a to jest

sprzeczne ze wszystkim, czego naucza nas Filozofia Moralna. Musicie...

- Musisz się stąd wynieść! - zawołał Kome. - To ty złamałeś zasady. Odejdź lub zginiesz.

Uniósł broń mierząc do Hanasu. Na ten widok wysunąłem się z wozu.

- Na twoim miejscu nie robiłbym tego - powiedziałem unosząc moją kieszonkową armatę.

- Sprowadziłeś tu obcego! - Kome nie panował nad głosem. - On zginie i ty też!

Przerwał, gdyż Hanasu zrobił krok do przodu i trzasnął go w zęby.

background image

- Jesteś wyjęty spod prawa! - oświadczył przy wtórze zdumionego jęku wszystkich

obecnych. - Złamałeś zasady! Jesteś skończony!

- Skończony? To ty jesteś skończony! - wrzasnął Kome z wściekłością.

Skoczyłem w bok, starając się dostać go na muszkę, ale Hanasu ciągle był między nami.

Napiętą ciszę przerwały serie z broni maszynowej.

Hanasu stał spokojnie, a sflaczały nagle Kome osunął się na ziemię. Wszyscy stojący za

nim nacisnęli spusty w tym samym momencie. I to właściwie był koniec sprawy. Spokojny

Hanasu wyjaśnił wszystkim obecnym nową interpretację prawa. Starali się zachować kamienne

twarze, ale widać było na nich ulgę: życie znów oparte było na solidnych podstawach. Zwinięty

trup Komę był jedynym powodem tego, że istniała kiedyś schizma, a sądząc z zachowania

obecnych, nikt nie miał ochoty o tym pamiętać.

- Możecie lądować - rzuciłem do mikrofonu.

- Nie możemy. Nadeszły nowe rozkazy.

- Co?!!! - ryknąłem. - Ściągaj te pudła z orbity i to Inatychmiast, albo każę cię postawić

pod mur.

- Nie mogę. Za trzy minuty wyląduje statek zwiadowy. - Połączenie przerwano i mogłem

tylko czekać. Coraz więcej mężczyzn przyłączało się do słuchających. W zasadzie wszystko było

w porządku, tyle że sytuacja znowu wymykała mi się z rąk. W końcu kuter zwiadowczy przebił

chmury i osiadł na płycie lądowiska. Na trapie pojawiła się dziwnie znajoma postać; zupełnie

wiedzieć czemu, dłoń sama powędrowała mi do kabury; Ledwie ją powstrzymałem. Ty! -

warknąłem.

Tak, ja, i to na czas, aby przeszkodzić w naruszaniu moralności.

Rzecz jasna, był to Jay Hovah, szef Korpusu Moralności, a ja, niestety, wiedziałem,

czemu zawdzięczam przyjemność ponownego spotkania.

- Nikt cię tu nie potrzebuje, a poza tym nie jesteś ubrany odpowiednio do pogody.

Proponuję, abyś wrócił na statek.

- Moralność jest ważniejsza - odparł drżącym głosem. Nikt nie poinformował go o

tutejszym klimacie, toteż ubrany był w swoją służbową nocną koszulę.

- Próbowałam mu przemówić do rozsądku, ale nie chciał słuchać - rozległ się jeszcze

bardziej znajomy głos i w luku ukazała się Angelina.

- Kochanie! - pocałunek przerwał nam oczywiście nasz zakładowy świętoszek.

background image

- Rozumiem, że celem twojej wyprawy jest przekonanie tych ludzi, aby użyli techniki

kontrolującej umysły obcych tak, abyśmy mogli wygrać wojnę? Te techniki są niemoralne i nie

mogą zostać użyte.

- Kto to jest? - spytał Hanasu lodowato.

- Ma na imię Jay - odparłem. - Jest szefem Korpusu Moralności. Pilnuje, żebyśmy nie

robili rzeczy sprzecznych z naszą moralnością.

Hanasu zmierzył go spojrzeniem, które ja rezerwuję dla szczególnie obrzydliwego

robactwa, po czym obrócił się do niego plecami i poinformował mnie:

- Obejrzałem go. Możesz go zabrać. Sprowadź statki, zaczynamy operację przeciw

obcym.

- Nie sądzę, abyś mnie usłyszał - wykrztusił Jay dzwoniąc zębami. - Ta operacja jest

zabroniona, ona jest niemoralna.

Hanasu obrócił się powoli wpatrując się weń arktycznym zgoła spojrzeniem.

- Nie opowiadaj mi o moralności. Jestem stróżem Filozofii Moralnej i interpretatorem

prawa. To co zrobiliśmy, nakłaniając obcych do wojny, było złe, teraz użyjemy tych samych

technik, aby zatrzymać to zło.

- Dwa przestępstwa nie dają dobrego uczynku. To zabronione.

- Nie masz tu żadnej władzy i nie próbuj nas zatrzymać. Możesz jedynie kazać nas zabić,

jeśli chcesz nas powstrzymać. Jeśli nie zostaniemy zabici, zrobimy to, co uważamy za moralne.

- Zostaniecie zatrzymani...

- Tylko poprzez śmierć. Jeśli nie możesz kazać nas zabić, to wynoś się i nie przeszkadzaj

- odwrócił się i odszedł.

Jay chyba próbował coś powiedzieć, ale najwyraźniej miał z tym kłopoty. Poza tym

zaczął sinieć. Skinąłem na dwóch najbliższych chłopców:

- Pomóżcie staruszkowi dostać się do statku. Jak się rozgrzeje, niech pomyśli nad starym

problemem filozoficznym, który można określić: „trafiła kosa na kamień".

Nadal próbował coś rzec, ale młodzieńcy dali mu kuksańca, kierując na właściwą drogę i

odtransportowali do wnętrza statku.

- I co teraz? - spytała Angelina.

- Szarzy mają zakończyć wojnę. Korpus Moralności w żaden sposób nie będzie w stanie

uzasadnić zabicia ich, aby uniemożliwić to działanie, którego celem jest uwolnienie nas.

background image

Przypuszczam, że nie będzie nawet w stanie umotywować nakazu nieudzielania im pomocy.

- Pewna jestem, że masz rację, a co dalej?

- Dalej? Jak to co? Ocalenie galaktyki. Ponowne.

- Oto mój skromny jak zawsze małżonek! - odparła i całując mnie głośno.

- Wygląda imponująco, nie sądzisz? - spytałem.

- Sądzę, że wygląda obrzydliwie - Angelina skrzywiła nos. - W dodatku śmierdzi.

- Innowacja pierwotnego modelu. Pamiętaj, że tam gdzie jedziemy, to co obrzydliwe,

uznawane jest za piękne. Ogólnie rzecz biorąc miała rację: wyglądało obrzydliwie, co było

bardzo, ale to bardzo korzystne. Staliśmy w sali odpraw krążownika oddelegowanego do misji.

Przed nami rozciągało się pięćset solidnych (i opancerzonych) siedzeń ustawionych w rzędy, a na

każdym rozwalało się, przykucnęło lub rozsiadło dość obrzydliwe stworzenie.

Większość z nich była przedstawicielami Geshtunken, ale były rozmaite też innowacje

wzorowane na projekcie mojego dawnego kombinezonu.

Co nie ucieszyłoby naszych gospodarzy, to fakt, że wewnątrz każdego stworzenia siedział

trójwymiarowy i całkiem realny szary, a w każdy ogon czy odwłok wbudowany był generator

synoptyczny.

Nasza pokojowa krucjata wchodziła w ostatnią fazę. Nie mogę powiedzieć, żeby łatwo

poszło z jej organizacją. Korpus Moralności robił, co mógł, aby zapobiec praniu mózgów.

Pierwszy raz byłem wdzięczny biurokracji. Musieli przepychać się przez nią, zanim mogli podjąć

jakiekolwiek działanie, a w dodatku my ze swej strony też robiliśmy, co tylko się dało, żeby

pogłębić panujący bałagan i zamieszanie: technicy zaginęli, ich ślady zaś rozpłynęły się w

papierach; protestujący Coypu został wyrwany z łóżka w środku nocy i zanim zdołał naciągnąć

spodnie, znalazł się w głębokiej przestrzeni; pewna wysoce zautomatyzowana planetoida

przemysłowa wypadła z orbity opanowana przez naszych ludzi...

Równocześnie produkowano przebrania, a Hanasu przeprowadzał programowanie technik

psychokontrolnych. Zdążyliśmy w ostatniej chwili, odlatując parę godzin przed flotyllą, którą

wysłał po nas Korpus Moralności. I tak polecieli za nami, ale na widok parunastu pancerników

obcych sił okazali dobrze rozwinięty instynkt samozachowawczy.

- Jesteśmy w zasięgu łączności - oznajmiłem. - Wszyscy gotowi?

- Gotowi - odparło pięćset obojętnych głosów.

- A więc powodzenia! - Obróciłem się włączając ekran komunikatora. Angelina i para

background image

zrobotyzowanych pociech stali obok mnie.

Moja droga Sleepery Jeem wróciła! - wrzasnęło jakieś paskudztwo widoczne na ekranie.

- Nie znam pana - odburknąłem. - Ale musi chodzić panu o moją bliźniaczą siostrę.

Jestem Sleepery Bolivar - uruchomiłem przycisk, dzięki któremu po policzku spłynęła mi wielka,

oleista łza rozbijając się z pluskiem o pokład. – Słyszeliśmy o jej bohaterskiej śmierci i

przybywamy, by ją pomścić. Witamy serdecznie - za gulgotało w głośniku. - Jestem SessPula,

nowy dowódca zjednoczonych sił. Zaraz dajemy bal na waszą cześć. Przyłączcie się.

Połączyliśmy okręty rękawem i udałem się do nich wraz z Angeliną. Musiałem się nieco

odsunąć, aby uniknąć sparszywiałego uścisku tego gada i zamiast mnie uściskał podłogę.

- To Ann-geel, mój szef sztabu, a te roboty przyniosły napoje na dzisiejszy bankiet.

Przyjęcie rozkręciło się błyskawicznie. Coraz to nowi oficerowie przyłączali się do

zabawy, aż zaczęło mnie zastanawiać, kto kieruje flotą. Prawdopodobnie nikt.

- Jak tam wojna? - spytałem.

- Strasznie! - jęknął Sess, wychylając flaszkę jakiegoś zielonkawego obrzydlistwa. -

Uciekają przed nami, to fakt, ale nie chcą się bić. Morale upada, wojsko mruczy po kątach o

powrocie do domu. Ale myślę, że musimy walczyć dalej.

- Pomoc jest w drodze! - krzyknąłem, klepiąc go w plecy, po czym wytarłem mackę

starannie w obrus. - Mam na pokładzie kilku spragnionych krwi i zemsty ochotników. Oprócz

tego, że są świetnymi żołnierzami, są też wspaniałymi nawigatorami i kucharzami.

- A dużo ich jest? - spytał z nadzieją.

- Cóż, wystarczy po jednym na pancernik. Każdy z nich może przewodzić flotylli, a

oficerowie floty mogą zgłaszać się do nich po radę czy wsparcie moralne.

- Jesteśmy uratowani! - wrzasnął w zachwycie.

W pewnym sensie, oczywiście... dodałem w myślach, uśmiechając się szeroko na prawo i

lewo, błyskając zębiskami przebrania i zastanawiając się, ile czasu zajmie moim umysłowym

sabotażystom załatwienie problemu.

Byli szybsi, niż się spodziewałem. Zaraza rozprzestrzeniała się błyskawicznie. Cztery dni

później Sess odwiedził mnie w sterowni, gdzie używając wszystkich możliwych chwytów,

robiłem, co się tylko dało, aby uniemożliwić doścignięcie floty Ligi. Popatrzył smętnie pół

tuzinem przekrwionych oczu na ekrany i westchnął.

- Nie sypiasz zbyt dobrze? - spytałem uprzejmie.

background image

- Wszystko jest takie przygnębiające... Chciałbym być w domu i zająć się wylęgiem

dzieci. Zapytuję sam siebie, co ja tu właściwie robię.

- A co tu robisz?

- Nie wiem. Straciłem serce do tej wojny.

- Zabawne. Ja stwierdziłam to samo ostatniej nocy. Zauważyłeś, że oni nie są tacy

wstrętni? Mają mokre oczy i pocą się całkiem, całkiem.

- Masz rację - westchnął. - Między nami mówiąc, nigdy o tym nie pomyślałem. Co

możemy zrobić?

- Cóż...

Dziesięć godzin później, po lawinie radiogramów, największa armada wojenna, jaką

kiedykolwiek widziała galaktyka, wykonała twarzowy zakręt o 180 stopni wracając do

rodzinnych bagien i śmietników.

Podczas pijackiej orgii, która miała miejsce tego wieczoru z okazji zwycięskiego

zakończenia wojny -musieli biedacy to jakoś nazwać - stałem z boku, trzymając w objęciach

Angelinę.

- Wiesz, oni są całkiem mili, gdy się do nich człowiek przyzwyczai - powiedziała.

- Nie poszedłbym tak daleko, ale są całkiem nieszkodliwi, gdy zaprzestali wojny.

- Bogaci też są - oznajmił James, nalewając czegoś obrzydliwego do kieliszka.

- Trochę się tu pokręciliśmy - dodał Bolivar, podtaczając się z drugiej strony. - Podczas

swoich operacji wojennych złupili sporo rożnych banków, które wymietli do czysta, wiedząc, jak

ceniona jest ich zawartość, choć zupełnie nie rozumiejąc, dlaczego. Oni nie używają pieniędzy.

- Lepiej nie wnikaj w ich zasady płatności! -mruknąłem.

- Wszystko to złożyli w ładowniach flagowego pancernika - wtrącił James. - Zamierzali

zastanowić się nad tym w przyszłości.

- Pozwólcie mi zgadnąć - to była Angelina - ładownie są puste?

- Zawsze masz rację, mamusiu. Za to transportowiec jest nieco przeładowany.

- Musimy zwrócić to właścicielom - postanowiłem, z przyjemnością widząc zaszokowane

spojrzenia dwóch robotów i jednej poczwary.

- Jim! - jęknęła Angelina.

- Spokojnie, jestem przy zdrowych zmysłach. Musimy oddać to, co znaleźliśmy...

- ...a że nie udało się znaleźć zbyt dużo... - dokończyła za mnie.

background image

Coś ciężkiego, sraczkowatej barwy, opatrzone mackami i przyssawkami zwaliło się obok

na podłogę.

- Za zwycięssstwo!!! Hick!!! Ciiiisza! Ciszszszsza!!! Cudowna Sleepery wzniesie

toaaaast!

Wszystkie oczy, aparaty wzrokowe, błony optyczne i różne takie, nie licząc trzech par

normalnych oczu, skierowały się na mnie, gdy wstałem.

- TOAST!!! - wrzasnąłem entuzjastycznie, unosząc zamaszyście kielich i rozlewając przy

okazji połowę zawartości. Wylało się na dywan, wypalając sporą dziurę. - Piję zdrowie

wszystkich stworzeń żyjących w naszej galaktyce: dużych i małych, kształtnych i rozlazłych,

wszystkich! Niech pokój i miłość trwają wiecznie. Za życie, wolność i przeciwną płeć!!!

I tak lecieliśmy, przemierzając lata świetlne, ku nowej o wiele lepszej przyszłości.

Przynajmniej taką miałem nadzieję.


Wyszukiwarka

Podobne podstrony:
Harry Harrison Stalowy Szczur i Piąta Kolumna
Harry Harrison Stalosy szczuri piąta kolumna
Harrison Harry SSR 07 Stalowy Szczur i piata kolumna (rtf)
Harrison Harry 4 Stalowy Szczur i piąta kolumna
Harrison Harry Stalowy szczur 04 Stalowy Szczur i piata kolumna
Harrison Harry Stalowy szczur 04 Stalowy Szczur I Piata Kolumna 2
Harrison Harry SSz 06 Stalowy Szczur i piąta kolumna
Harrison Harry Stalowy Szczur 04 Stalowy Szczur i piąta kolumna
Harrison Harry 6 Stalowy szczur i piąta kolumna
Harrison Harry Stalowy Szczur 06 Stalowy Szczur I Piata Kolumna
07 Stalowy Szczur i piąta kolumna
Harry Harrison Stalowy Szczur 2 Stalowy Szczur
Harry Harrison Stalowy Szczur idzie do wojska (2)
Harry Harrison Stalowy szczur 02 Stalowy Szczur idzie do wojska
Harry Harrison Stalowy Szczur 01 Narodziny Stalowego Szczura
Harry Harrison Stalowy Szczur (4)

więcej podobnych podstron