Mo​she​mu,któ​rydlamniepo​rzu​ciłtakwie​le

1.Brittany

Wszy​scy wie​dzą, że je​stem ide​al​na. Moje

ży​cie jest ide​al​ne. Moje ciu​chy są ide​al​ne. Na​-
wet moja ro​dzi​na jest ide​al​na. I choć to kom​-
plet​na bzdu​ra, sta​ram się, jak mogę, żeby tak
to wła​śnie wy​glą​da​ło. Je​śli praw​da wy​szła​by
najaw,znisz​czy​ła​bymójbaj​ko​wywi​ze​ru​nek.

Sto​ję w ła​zien​ce przed lu​strem, w po​ko​ju

lecimu​zy​ka,ajazmy​wamtrze​ciąkrzy​wąkre​-
skę na​ry​so​wa​ną pod okiem. Cho​le​ra, ręce mi
się trzę​są. Po​czą​tek ostat​niej kla​sy w li​ceum i
pierw​sze spo​tka​nie z chło​pa​kiem po roz​łą​ce
nacałewa​ka​cjeniepo​win​nobyćta​kiestre​su​-
ją​ce, ale mia​łam fa​tal​ny start. Naj​pierw lo​-
ków​ka za​czę​ła wy​sy​łać sy​gna​ły dym​ne, po
czympa​dła.Po​temod​padłmigu​zikwulu​bio​-
nejbluz​ce.Ate​razmójey​eli​nerożyłwła​snym
ży​ciem. Gdy​by to ode mnie za​le​ża​ło, zo​sta​ła​-
bym w mi​lut​kim łó​żecz​ku i ja​dła cały dzień
cie​płecia​stecz​kazcze​ko​la​dą.

— Brit, schodź — z ko​ry​ta​rza do​bie​ga mnie

nie​wy​raź​niegłosmamy.

W pierw​szym od​ru​chu mam ocho​tę ją zi​-

gno​ro​wać,aletojesz​czeni​g​dyniedałominic
pozaawan​tu​rą,bó​lemgło​wyikrzy​kiem.

— Chwi​la! — krzy​czę z na​dzie​ją że uda mi

się wresz​cie na​ry​so​wać pro​sto kre​skę i skoń​-
czyćma​ki​jaż.

Wkoń​cudajęradę,rzu​camey​eli​nernasto​-

lik,prze​glą​damsiędo​kład​niewlu​strze,wy​łą​-
czamwie​żęizbie​gamszyb​konadół.

Mama stoi na dole na​szych im​po​nu​ją​cych

scho​dów i oce​nia mój strój. Pro​stu​ję się. Tak,
tak. Mam osiem​na​ście lat i nie po​win​nam się
przej​mo​wać zda​niem swo​jej mat​ki. Ale nie
wie​cie, jak to jest miesz​kać w domu El​li​sów.
Mamamaner​wi​cę.Nietaką,któ​rąmoż​nabez
pro​ble​muokieł​znaćnie​bie​ski​mita​ble​tecz​ka​mi.
Akie​dymamajestzde​ner​wo​wa​na,wszyst​kim
siędo​sta​je.Wy​da​jemisię,żetowła​śniedla​te​-
go tata wy​cho​dzi do pra​cy, za​nim mama się
obu​dzi,bochceunik​nąć—nocóż—jej.

—Spodniefa​tal​ne,pa​sekświet​ny—oce​nia

mama, wska​zu​jąc pal​cem po​szcze​gól​ne czę​ści
gar​de​ro​by.—Aodtychwrza​sków,któ​reuwa​-
żasz za mu​zy​kę, boli mnie gło​wa. Całe szczę​-
ście,żetowy​łą​czy​łaś.

— Tak, mamo, dzień do​bry — mó​wię, po

czym po​ko​nu​ję ostat​nie stop​nie i cmo​kam ją
w po​li​czek. Wy​raź​nie czu​ję in​ten​syw​ny za​-
pach jej per​fum. Wy​glą​da za​bój​czo w swo​jej
su​kien​ce te​ni​so​wej od Ral​pha Lau​re​na. Jej na
pew​no nikt by nic nie za​rzu​cił, bo wy​glą​da

per​fek​cyj​nie.

—Ku​pi​łamcitwo​jeulu​bio​nemuf​fi​nyzoka​-

zjiroz​po​czę​ciarokuszkol​ne​go—mówimama
iwy​cią​gazzaple​cówto​reb​kę.

— Nie, dzię​ki — mó​wię i roz​glą​dam się za

sio​strą.—GdzieShel​ley?

—Wkuch​ni.
—Przy​szłajużnowaopie​kun​ka?
—ManaimięBa​gh​dainie,nieprzy​szła.Bę​-

dziezago​dzi​nę.

—Mó​wi​łaśjej,żeweł​najądra​pie?Iżecią​-

gniezawło​sy?—Mojasio​straza​wszedajedo
zro​zu​mie​nianawła​sny,po​zba​wio​nysłówspo​-
sób, że nie lubi do​ty​ku weł​ny, bo draż​ni jej
skó​rę.

Szar​pa​nie za wło​sy to no​wość, ale było już

przy​czy​ną kil​ku ma​łych ka​ta​strof. Ka​ta​stro​fy
w moim domu mają urok wy​pad​ku sa​mo​cho​-
do​we​go,więcle​piejichuni​kać.

—Dwarazytak.Po​roz​ma​wia​łamdziśso​bie

ztwo​jąsio​strą,Brit​ta​ny.Jaktakda​lejpój​dzie,
nie bę​dzie​my już mie​li gdzie szu​kać ko​lej​nej
opie​kun​ki.

Idę do kuch​ni, bo nie mam ocho​ty słu​chać

wy​wo​dów mo​jej mamy na te​mat tego, cze​mu
Shel​ley jest agre​syw​na w sto​sun​ku do lu​dzi.
Shel​ley sie​dzi przy sto​le na wóz​ku i za​ja​da
spe​cjal​nie dla niej zmik​so​wa​ne je​dze​nie, bo

mimożemadwa​dzie​ścialat,niepo​tra​figryźć
i po​ły​kać jak nor​mal​na oso​ba, bez fi​zycz​nych
ogra​ni​czeń.Je​dze​nieprzyoka​zjijakzwy​klelą​-
du​jejejnabro​dzie,ustachipo​licz​kach.

—Cześć,Shell-bell—wi​tamsięina​chy​lam,

żebywy​trzećjejtwarzchu​s​tecz​ką.—Dziśpo​-
czą​tekrokuszkol​ne​go.Trzy​majkciu​ki.

Shel​ley wy​rzu​ca przed sie​bie gwał​tow​nie

ręce i uśmie​cha się do mnie krzy​wo. Uwiel​-
biamtenuśmiech.

— Chcesz mnie przy​tu​lić? — py​tam, choć

wiem,żechce.Le​ka​rzecią​glenampo​wta​rza​ją,
żedlaShel​leyimwię​cejkon​tak​tu,tymle​piej.

Shel​ley kiwa gło​wą. Obej​mu​ję ją, uwa​ża​jąc,

żeby trzy​mać wło​sy z da​le​ka od jej rąk. Gdy
się od​su​wam, mama wy​da​je stłu​mio​ny
okrzyk.Dlamniebrzmitojakgwiz​deksę​dzie​-
go,któ​ryza​trzy​mu​jewbie​gumojeży​cie.

—Brit,niemo​żesztakiśćdoszko​ły.
—Jak?
Krę​cigło​wąiwzdy​chapo​iry​to​wa​na.
—Po​patrznaswo​jąbluz​kę.
Spusz​czamgło​węiwi​dzęnaprzo​dziebia​łej

ko​szu​li od Ca​lvi​na Kle​ina dużą mo​krą pla​mę.
Ups.Shel​leymnieośli​ni​ła.Jed​nospoj​rze​niena
skrzy​wio​ną twarz mo​jej sio​stry mówi mi to,
cze​goniepo​tra​fiwy​ra​zićsło​wa​mi:Shel​leyjest
przy​kro. Shel​ley nie chcia​ła po​bru​dzić mi

ubra​nia.

—Nieprzej​mujsię—mó​więjej,choćwgłę​-

bi du​szy wiem, że pla​ma psu​je mój ide​al​ny
wy​gląd.

Mama marsz​czy brwi, mo​czy ka​wa​łek pa​-

pie​ro​we​goręcz​ni​kaista​rasięjąwy​trzeć.Czu​-
jęsięjakdwu​lat​ka.

—Idźsięprze​brać.
—Mamo,totyl​kobrzo​skwi​nie—mó​więła​-

god​nie, żeby nie do​szło do ostrzej​szej wy​mia​-
nyzdań.Zażad​neskar​byniechcę,żebymo​jej
sio​strzezro​bi​łosięprzy​kro.

— Brzo​skwi​nie zo​sta​wia​ją pla​my. Nie

chceszprze​cież,żebyktośso​biepo​my​ślał,żeo
sie​bieniedbasz.

— Do​brze. — Ża​łu​ję, że mama nie ma aku​-

ratlep​sze​godnia,jed​ne​goztych,gdyniecze​-
piasiętakwszyst​kie​go.

Cmo​kam sio​strę w czu​bek gło​wy, żeby nie

po​my​śla​ła,żeprze​ję​łamsiętąśli​ną.

—Wi​dzi​mysięposzko​le—mó​wię,sta​ra​jąc

się, żeby za​brzmia​ło to we​so​ło. — Do​koń​czy​-
myroz​gryw​kęwwar​ca​by.

Wbie​gamnagórępodwastop​niena​raz.Po

wej​ściu do po​ko​ju zer​kam na ze​ga​rek. O nie.
Dzie​sięćposiód​mej.Sier​ra,mojaprzy​ja​ciół​ka,
za​cznieświ​ro​wać,je​ślisięponiąspóź​nię.

Wy​cią​gam z sza​fy ja​sno​nie​bie​ską apasz​kę i

bła​gamwdu​chu,żebysięuda​ło.Możeniktnie
za​uwa​ży pla​my, je​śli od​po​wied​nio za​wią​żę
chust​kę.

Wra​camnadół,amamaznówstoiwko​ry​-

ta​rzu,żebymisięprzyj​rzeć.

—Świet​naapasz​ka.
Uf.
Gdyjąmi​jam,wci​skamimuf​finwrękę.
—Zjeszpodro​dze.
Ła​pięciast​ko.Wdro​dzedosa​mo​cho​dubio​-

ręnie​uważ​niegry​za.Nie​ste​tytonieja​go​do​we,
mojeulu​bio​ne,tyl​koba​na​no​wo-orze​cho​we.Za
bar​dzo ba​na​no​we. Ciast​ko przy​po​mi​na mi
mnie — na ze​wnątrz ide​ał, a w środ​ku jed​na
wiel​kabre​ja.

2.Alex

Wsta​waj,Alex.
Rzu​cam młod​sze​mu bra​tu mor​der​cze spoj​-

rze​nieina​kry​wamgło​wępo​dusz​ką.Dzie​lępo​-
kój z dwo​ma brać​mi, je​de​na​sto i pięt​na​sto​let​-
nim, więc nie mam gdzie się scho​wać i tyl​ko
po​dusz​kaza​pew​niamiodro​bi​nępry​wat​no​ści.

—Od​walsię,Luis—chry​pięspodpo​dusz​ki.

—Noes​teschin​gan​do.

—Wca​lesięnadtobąnieznę​cam.Mamaka​-

za​łacięobu​dzić,że​byśnieza​spałdoszko​ły.

Ostat​nia kla​sa. Po​wi​nie​nem być dum​ny:

będępierw​szyzna​szejro​dzi​ny,któ​ryskoń​czy
li​ceum. Ale po szko​le za​cznie się praw​dzi​we
ży​cie. O stu​diach mogę tyl​ko po​ma​rzyć.
Czwar​takla​sali​ceumtodlamniejakim​pre​za
po​że​gnal​na przed przej​ściem na eme​ry​tu​rę
dla sześć​dzie​się​cio​pię​cio​lat​ka. Czło​wiek wie,
że mógł​by jesz​cze coś zro​bić, ale wszy​scy
chcą,żebyjużod​szedł.

— Mam su​per​ciu​chy — do​cho​dzi mnie

przezpo​dusz​kędum​ny,alestłu​mio​nygłosLu​-
isa.—Ne​nas,la​secz​ki,będąsięśli​nićnawi​dok
la​ty​no​skie​googie​ra.

—Su​per—mru​czę.

—Mamamówi,żemamcięob​laćwodą,je​śli

niewsta​niesz.

Czy czło​wiek na​praw​dę nie może pro​sić o

odro​bi​nę pry​wat​no​ści? Bio​rę po​dusz​kę i rzu​-
cam w Lu​isa. Tra​fio​ny. Woda ob​le​wa mu całe
ubra​nie.

— Cu​le​ro! — ty dup​ku — drze się. — Nie

mamin​nychciu​chów.

Spod drzwi do​bie​ga mnie wy​buch śmie​chu.

Car​los, mój dru​gi brat, wyje ze śmie​chu jak
szur​nię​ta hie​na. Ale tyl​ko póki Luis nie rzu​ca
się na nie​go. Bój​ka wy​my​ka się spod kon​tro​li,
a moi młod​si bra​cia okła​da​ją się bez opa​mię​-
ta​nia.

Nie​źle so​bie ra​dzą, my​ślę z dumą, przy​glą​-

da​jąc się wal​ce. Ale je​stem naj​star​szym męż​-
czy​znąwtymdomuimu​szęichroz​dzie​lić.Ła​-
pięCar​lo​sazakoł​nierz,alepo​ty​kamsięonogę
Lu​isailą​du​jęra​zemzniminapod​ło​dze.

Za​nim uda​je mi się od​zy​skać rów​no​wa​gę,

czu​jęnaple​cachlo​do​wa​tystru​mień.Okrę​cam
się szyb​ko i wi​dzę, jak mi’ama ob​le​wa nas
wszyst​kich wodą, sto​jąc nad nami z wia​der​-
kiem,wy​szy​ko​wa​nadopra​cy.Jestka​sjer​kąw
po​bli​skimspo​żyw​cza​ku,kil​kaprze​cznicodna​-
sze​godomu.Niepła​cązawie​le,alenamdużo
niepo​trze​ba.

—Wsta​waj​cie—roz​ka​zu​jewście​kła.

—Cho​le​ra,mamo—mówiCar​losiwsta​je.
Mia​ma

 wkła​da pal​ce do reszt​ki lo​do​wa​tej

wody, któ​ra zo​sta​ła jej w wia​der​ku, i pry​ska
Car​lo​so​wiwtwarz.

Luis wy​bu​cha śmie​chem, ale w tej sa​mej

chwi​li też zo​sta​je opry​ska​ny wodą. Kie​dy oni
wy​do​ro​śle​ją?

—Cośjesz​cze,Luis?—pyta.
— Nie, mamo — od​po​wia​da brat i sta​je na

bacz​nośćjakżoł​nierz.

—Maszcośjesz​czedopo​wie​dze​nia,Car​los?

— Mama za​nu​rza ostrze​gaw​czo rękę w wia​-
der​ku.

— Nie, mamo — po​wta​rza żoł​nierz nu​mer

dwa.

—Aty,Ale​jan​dro?—Oczyzwę​ża​jąsięjejw

wą​skieszpar​ki,gdyprze​no​siwzroknamnie.

— No co? Chcia​łem ich roz​dzie​lić — mó​wię

gło​sem nie​wi​niąt​ka i uśmie​cham się z nie​od​-
par​tymuro​kiem.

Pry​skamiwodąwtwarz.
—Tozato,żenieroz​dzie​li​łeśichszyb​ciej.A

te​razubie​raćsięisia​daćdosto​łu.

Tobybyłotyle,je​ślicho​dziomójnie​od​par​-

tyurok.

— I tak nas ko​chasz — rzu​cam za nią, gdy

wy​cho​dzizpo​ko​ju.

Bio​ręszyb​kiprysz​niciwra​camdopo​ko​juz

ręcz​ni​kiem na bio​drach. Luis ma na gło​wie
mojąban​da​nę,codo​pro​wa​dzamniedowście​-
kło​ści.Zry​wammujązgło​wy.

—Ni​g​dywię​cejtegoniedo​ty​kaj,Luis.
— Cze​mu? — pyta, pa​trząc nie​win​nie tymi

swo​imiciem​no​brą​zo​wy​mioczka​mi.

Dla Lu​isa to tyl​ko zwy​kła ban​da​na. Dla

mnietoozna​katego,cojest,itego,cze​goni​g​-
dyniebę​dzie.Jakmamdocho​le​rywy​ja​śnićto
je​de​na​sto​let​nie​mu gów​nia​rzo​wi? Wie, kim je​-
stem. To żad​na ta​jem​ni​ca, że ban​da​na jest w
bar​wachLa​ty​no​skiejKrwi.Tra​fi​łemtamprzez
dłu​giize​mstęiniemamjużwyj​ścia.Aleprę​-
dzejdamsięza​bić,niżpo​zwo​lę,żebyktó​ryśz
mo​ichbra​citeżsiętamzna​lazł.

Zwi​jamban​da​nęwdło​ni.
—Luis,niedo​ty​kajmo​ichgra​tów.Azwłasz​-

czatychzwią​za​nychzKrwią.

—Alelu​bięubie​raćsięnaczer​wo​no-czar​no.
To ostat​nia rzecz, jaką chciał​bym od nie​go

usły​szeć.

— Je​śli jesz​cze raz cię w tym przy​ła​pię, to

bę​dzieszno​sićczar​no-fio​le​to​wy—ostrze​gam.

—Ku​masz,bra​cisz​ku?
Wzru​szara​mio​na​mi.
—Ku​mam.
Wy​cho​dzi ener​gicz​nie z po​ko​ju, a ja za​sta​-

na​wiam się, czy na​praw​dę do nie​go do​tar​ło.

Prze​sta​ję się nad tym za​sta​na​wiać, tyl​ko wy​-
cią​gam z ko​mo​dy czar​ny T-shirt i wkła​dam
zno​szo​ne, spra​ne dżin​sy. Zwią​zu​ję so​bie na
gło​wiechu​s​tęisły​szęgłosmamyzkuch​ni.

— Ale​jan​dro, śnia​da​nie sty​gnie. De​pri​sa, ale

już.

— Idę — od​po​wia​dam. Ni​g​dy nie zro​zu​-

miem, cze​mu je​dze​nie jest dla niej aż ta​kie
waż​ne.

Gdywcho​dzędokuch​ni,moibra​ciapo​chła​-

nia​jąjużswo​jepor​cje.Otwie​ramlo​dów​kęilu​-
stru​jęjejza​war​tość.

—Sia​daj.
—Mamo,chcia​łemtyl​ko...
— To nie chciej, Ale​jan​dro, tyl​ko sia​daj. Je​-

ste​śmy ro​dzi​ną i sią​dzie​my do po​sił​ku jak ro​-
dzi​na.

Wzdy​cham, za​my​kam lo​dów​kę i sia​dam

obok Car​lo​sa. Cza​sem po​sia​da​nie bli​skiej ro​-
dzi​ny ma swo​je wady. Mi’ama sta​wia przede
mną ta​lerz pe​łen hu​evos i tor​til​li — ja​jek i
plac​ków.

—Cze​muniemo​żeszmó​wićnamnieAlex?

—py​tam,wpa​tru​jącsięwje​dze​nie.

—Gdy​bymchcia​łamó​wićnacie​bieAlex,nie

da​ła​bymcinaimięAle​jan​dro.Nielu​biszswo​-
je​goimie​nia?

Całysięspi​nam.Mamnaimiętaksamojak

oj​ciec,któ​ryjużnieżyjeipoktó​rymmu​sia​łem
prze​jąć obo​wiąz​ki męż​czy​zny w tym domu.
Ale​jan​dro, Ale​jan​dro Jr., Ju​nior... dla mnie to
jed​noitosamo.

— A ma to ja​kieś zna​cze​nie? — mru​czę i

bio​rętor​til​lę.Pod​no​szęgło​wę,chcącspraw​dzić
jejre​ak​cję.

Stoi ty​łem do mnie i myje na​czy​nia przy

zle​wie.

—Nie.
—Alexchceuda​wać,żejestbia​ły—wtrą​ca

się Car​los. — Mo​żesz zmie​nić imię, bra​cisz​ku,
aleitakwszy​scybędąwi​dziećwto​biezwy​kłe​-
goMe​xi​ca​no.

— Car​los, cal​la​te la boca, przy​mknij się —

ostrze​gam. — Wca​le nie chcę być bia​ły. Nie
chcębyćtyl​koko​ja​rzo​nyzoj​cem.

— Por fa​vor — pro​si mat​ka. — Prze​stań​cie

sięwresz​ciekłó​cić.

—Mo​ja​do—pod​śpie​wu​jeCar​los,żebymnie

spro​wo​ko​wać,mó​wiąc,żeje​stemnie​le​gal​nym
mek​sy​kań​skimro​bot​ni​kiem.

Mamdośćjegoga​da​nia.Nazbytdużoso​bie

po​zwa​la. Wsta​ję z szu​ra​niem. Car​los robi to
samo i pod​cho​dzi do mnie bli​sko. Wie, że
mógł​bym mu sko​pać ty​łek. Nie​dłu​go przez tę
swo​ją za​ro​zu​mia​łość na​py​ta so​bie bie​dy, bo
za​drzeznie​wła​ści​wąoso​bą.

—Sia​daj,Car​los—na​ka​zu​jemia​ma.
— Pie​przo​ny fa​so​larz. — Car​los prze​cią​ga

sło​wa, pa​ro​diu​jąc po​łu​dnio​wy ak​cent. — A
wła​ści​wie jesz​cze go​rzej, es un gan​gu​ero — to
gang​ster.

—Car​los!—mi’amaprzy​wo​łu​jegoostrodo

po​rząd​ku i idzie już w jego stro​nę, ale ja je​-
stemszyb​szyiła​piębra​tazafra​ki.

— Ow​szem, lu​dzie za​wsze tak będą o mnie

my​śleć — mó​wię. — Ale jak bę​dziesz tak
chrza​nić,oto​biebędąmy​ślećtaksamo.

— Bra​cisz​ku, i tak będą. Czy tego chcę, czy

nie.

Pusz​czamgo.
— My​lisz się, Car​los. Mo​żesz osią​gnąć coś

wię​cej,byćkimświę​cej.

—Niżty?
—Tak,niżjaido​brzeotymwiesz—do​da​-

ję.—Ate​razprze​prośmamęzata​kieod​zyw​ki
wjejobec​no​ści.

Pa​trzymiwoczyizmiej​scawie,żenieżar​-

tu​ję.

— Prze​pra​szam, mamo — mówi i sia​da

znówprzysto​le.Alewi​dzę,żejestwście​kły,że
utar​łemmunosa.

Mi’ama

od​wra​casięiotwie​ralo​dów​kę,żeby

ukryć łzy. Cho​le​ra, mar​twi się o Car​lo​sa. Jest
w dru​giej kla​sie i ko​lej​ne dwa lata oka​żą się

dlanie​goklu​czo​we.

Wy​kła​dam czar​ną skó​rza​ną kurt​kę, bo dłu​-

żejtuniewy​trzy​mam.Cmo​kamprze​pra​sza​ją​-
comi’amęwpo​li​czekzakłót​nieprzyśnia​da​niu
i wy​cho​dzę, za​sta​na​wia​jąc się, jak mam
uchro​nić Car​lo​sa i Lu​isa przed pój​ściem w
moje śla​dy i po​ka​zać im, że jest lep​sze ży​cie.
Cozairo​nia.

Nauli​cychło​pa​kiwta​kichsa​mychbar​wach

wi​ta​jąsięnaspo​sóbLa​ty​no​skiejKrwi:stu​ka​ją
siędwarazypra​wądło​niąwlewera​mię,ugi​-
na​jącprzytympa​lecser​decz​ny.Całyna​bu​zo​-
wa​ny wsia​dam na mo​tor. Chcą mieć w gan​gu
twar​dzie​la, to będą go mie​li. Od​sta​wiam taką
szop​kę na po​trze​by ze​wnętrz​ne​go świa​ta, że
cza​semażsamsięso​biedzi​wię.

—Alex,cze​kaj!—wołazna​jo​mygłos.
Pod​bie​ga do mnie Car​men San​chez, moja

są​siad​kaibyładziew​czy​na.

—Cześć,Car​men—mru​czę.
—Pod​rzu​ciszmniedoszko​ły?
Jej czar​na mini od​sła​nia bo​skie nogi, a blu​-

zecz​ka jest ob​ci​sła i pod​kre​śla małe, ale za​-
dzior​ne chi​chis, cyc​ki. Kie​dyś zro​bił​bym dla
niej wszyst​ko, ale to było, za​nim przy​ła​pa​łem
ją pod​czas wa​ka​cji z in​nym fa​ce​tem w łóż​ku.
Awza​sa​dziewsa​mo​cho​dzie.

— Oj prze​stań, Alex. Prze​cież nie gry​zę...

chy​bażeze​chcesz.

Car​men też na​le​ży do Krwi. Nie​za​leż​nie od

tego,czyje​ste​śmyra​zem,czynie,za​wszekry​-
je​myso​bietył​ki.Ta​kiesąza​sa​dy.

—Wska​kuj—mó​wię.
Car​men wsia​da na mo​to​cykl i ce​lo​wo kła​-

dzie mi ręce na udach i przy​ci​ska się ca​łym
cia​łemdomo​ichple​ców.Nieod​no​sitojed​nak
efek​tu, na jaki za​pew​ne li​czy​ła. Co ona so​bie
wy​obra​ża? Że za​po​mnę o tym, co było? Nie
ma mowy. Moja prze​szłość de​cy​du​je o tym,
kimje​stem.

Sta​ramsięsku​pićnaroz​po​czę​ciuostat​nie​go

roku szkol​ne​go w Fa​ir​field, na te​raź​niej​szo​ści.
To cho​ler​nie trud​ne, bo nie​ste​ty po ma​tu​rze
moja przy​szłość bę​dzie naj​praw​do​po​dob​niej
taksamobez​na​dziej​najakmojaprze​szłość.

3.Brittany

Sier​ra,przeztoautokrę​cąmisięwło​sy.Za​-

wszejakopusz​czamdach,wy​glą​dam,jak​bym
wpa​dławtrą​bępo​wietrz​ną—mó​więdoprzy​-
ja​ciół​ki, ja​dąc no​wym srebr​nym ka​brio​le​tem
wzdłużVineStre​etdoli​ceumFa​ir​field.—Wy​-
glądjestnaj​waż​niej​szy.—Moiro​dzi​ceprze​ka​-
za​li mi za​sa​dę, któ​ra rzą​dzi ca​łym moim ży​-
ciem. To je​dy​ny po​wód, dla któ​re​go nie sko​-
men​to​wa​łamwża​denspo​sóbbmw,któ​retato
dał mi dwa ty​go​dnie temu w ra​mach eks​tra​-
wa​ganc​kie​gopre​zen​tuuro​dzi​no​we​go.

— Miesz​ka​my pół go​dzi​ny od Wietrz​ne​go

Mia​sta—mówiSier​raiwy​cią​garękędogóry.

— A Chi​ca​go nie sły​nie za​sad​ni​czo z ła​god​-

nejpo​go​dy.Pozatym,Brit,ztymiroz​wi​chrzo​-
ny​miwło​sa​miwy​glą​daszjakgrec​kablondbo​-
gi​ni. Stre​su​jesz się tyl​ko spo​tka​niem z Co​li​-
nem.

Rzu​cam okiem na na​sze zdję​cie w kształ​cie

ser​dusz​kaprzy​kle​jo​nedode​skiroz​dziel​czej.

—Latozmie​nialu​dzi.
— Roz​sta​nie umac​nia uczu​cia — ri​po​stu​je

Sier​ra. — Je​steś ka​pi​ta​nem dru​ży​ny che​er​le​-
ade​rek, a on ka​pi​ta​nem dru​ży​ny fut​bo​lo​wej.

Mu​si​cie być ra​zem, bo ina​czej roz​pad​nie się
układsło​necz​ny.

Co​lin dzwo​nił kil​ka razy z dom​ku let​ni​sko​-

we​go swo​ich ro​dzi​ców, gdzie spę​dzał wa​ka​cje
zkum​pla​mi,aleniemampo​ję​cia,naczymte​-
raz sto​imy. Wró​cił do​pie​ro wczo​raj wie​czo​-
rem.

— Świet​ne dżin​sy — mówi Sier​ra, zer​ka​jąc

namojespra​nebio​drów​ki.—Bę​dzieszmimu​-
sia​łapo​ży​czyć.

— Moja mama ich nie cier​pi — mó​wię i na

świa​tłach przy​gła​dzam so​bie wło​sy, sta​ra​jąc
sięujarz​mićswo​jeblondloki.—Mówi,żewy​-
glą​da​jąjakzse​cond-han​du.

—Mó​wi​łaśjej,żevin​ta​gejestnacza​sie?
— Aku​rat bę​dzie mnie słu​chać. Le​d​wie słu​-

cha​ła,jakpy​ta​łamonowąopie​kun​kę.

Nikt nie zda​je so​bie spra​wy, jak wy​glą​da

mój dom. Na szczę​ście mam Sier​rę. Może nie
do koń​ca wszyst​ko ro​zu​mie, ale wie na tyle
dużo,żemożemniewy​słu​chaćiza​cho​waćin​-
for​ma​cjenate​matmo​je​goży​ciaro​dzin​ne​gow
ta​jem​ni​cy. Poza Co​li​nem tyl​ko Sier​ra po​zna​ła
mojąsio​strę.

Sier​raotwie​rafu​te​rałzpły​ta​mi.
—Acosięsta​łozpo​przed​nią?
—Shel​leywy​rwa​łajejgarśćwło​sów.
—Auć.

Za​jeż​dżam na szkol​ny par​king, bę​dąc my​-

śla​mi ra​czej przy sio​strze niż na dro​dze. Ha​-
mu​ję z pi​skiem opon, bo o mały włos nie po​-
trą​cam ja​kiejś pary na mo​to​cy​klu. Wy​da​wa​ło
misię,żemiej​scepar​kin​go​wejestpu​ste.

— Uwa​żaj, suko — mówi Car​men San​chez,

dziew​czy​na sie​dzą​ca za kie​row​cą, i po​ka​zu​je
miśrod​ko​wypa​lec.

Naj​wy​raź​niej pod​czas kur​su na pra​wo jaz​-

dyopu​ści​ławy​kładoagre​sjinadro​dze.

—Prze​pra​szam—mó​więgło​śno,żebyprze​-

krzy​czećrykmo​to​cy​kla.—My​śla​łam,żeni​ko​-
gotuniema.

Na​gledo​cie​radomnie,kogoomalniepo​trą​-

ci​łam. Mo​to​cy​kli​sta od​wra​ca się. Wście​kłe
czar​ne oczy. Czer​wo​no-czar​na ban​da​na. Wci​-
skamsięjaknaj​głę​biejwfo​tel.

— O cho​le​ra. To Alex Fu​en​tes — mó​wię i

wzdry​gamsię.

— Jezu, Brit — szep​cze Sier​ra. — Chcia​ła​-

bym do​żyć koń​ca roku. Wy​jeż​dżaj stąd, póki
nieza​bi​jenasobu.

Alex wpa​tru​je się we mnie mor​der​czym

wzro​kiem,sta​wia​jącmo​tornanóż​ce.Przy​wa​li
mi?

Szu​kam wstecz​ne​go, roz​pacz​li​wie prze​rzu​-

ca​jącbie​gi.Oczy​wi​ścietataku​piłmisa​mo​chód
zręcz​nąskrzy​niąbie​gów,alenieza​dałjużso​-

bietru​du,żebyna​uczyćmniepo​rząd​nieob​słu​-
gi​waćtocho​ler​stwo.

Alex robi krok w stro​nę mo​je​go wozu. In​-

stynkt pod​po​wia​da mi, żeby zo​sta​wić sa​mo​-
chód i ucie​kać, jak​bym utknę​ła na to​rach, a
po​ciąg wła​śnie nad​jeż​dżał. Zer​kam na Sier​rę,
któ​ra grze​bie de​spe​rac​ko w to​reb​ce. To chy​ba
ja​kiśżart?

— Nie umiem wrzu​cić wstecz​ne​go. Mu​sisz

mi po​móc. Cze​go ty, do cho​le​ry, szu​kasz? —
py​tam.

—No...ni​cze​go.Niechcętyl​kona​wią​zy​wać

kon​tak​tuwzro​ko​we​gozLa​ty​no​ski​miKrwio​pji​-
ca​mi. Ru​szaj wresz​cie, co? — od​po​wia​da Sier​-
ra przez za​ci​śnię​te zęby. — Poza tym ja
umiemkie​ro​waćtyl​koau​to​ma​tem.

W koń​cu uda​je mi się wrzu​cić wstecz​ny, z

okrop​nympi​skiemoponco​famautoiznaj​du​ję
innemiej​sce.

Par​ku​je​my w za​chod​niej czę​ści par​kin​gu,

jaknaj​da​lejodpew​ne​goczłon​kagan​gu,któ​re​-
go zła sła​wa po​tra​fi​ła​by prze​ra​zić na​wet naj​-
tward​sze​go fut​bo​li​stę z Fa​ir​field, po czym
idzie​my z Sier​rą do głów​ne​go wej​ścia li​ceum
Fa​ir​field. Nie​ste​ty stoi tam Alex Fu​en​tes z
kum​pla​mizgan​gu.

— Po pro​stu idź — mru​czy Sier​ra. — Pod

żad​nympo​zo​remniepatrzimwoczy.

To aku​rat oka​zu​je się do​syć trud​ne, gdy

AlexFu​en​tesza​stę​pu​jemidro​gę.

Jaką mo​dli​twę od​ma​wia się w go​dzi​nę

śmier​ci?

—Je​steśbez​na​dziej​nymkie​row​cą—mówiz

lek​kim hisz​pań​skim ak​cen​tem i spoj​rze​niem
mó​wią​cymwy​raź​nie:Jaturzą​dzę.

Ztymswo​imumię​śnio​nymcia​łemiide​al​ną

twa​rzą chło​pak wy​glą​da jak mo​del od Aber​-
crom​bie​go, ale jego zdję​cie tra​fi prę​dzej do
kar​to​te​kipo​li​cyj​nej.

Dzie​cia​ki z pół​noc​nej czę​ści mia​sta nie za​-

da​ją się w za​sa​dzie z dzie​cia​ka​mi z po​łu​dnia.
Nie, że uwa​ża​my się za lep​szych — je​ste​śmy
popro​stuinni.Ży​je​mywtymsa​mymmie​ście,
ale w zu​peł​nie in​nych czę​ściach. My miesz​ka​-
my w du​żych re​zy​den​cjach nad je​zio​rem Mi​-
chi​gan, a oni w po​bli​żu bocz​nic ko​le​jo​wych.
Ina​czej wy​glą​da​my, mó​wi​my, za​cho​wu​je​my
się i ubie​ra​my. Nie mó​wię, że ktoś jest lep​szy
albo gor​szy. W Fa​ir​field tak po pro​stu jest. A
szcze​rzemó​wiąc,więk​szośćdziew​czynzpo​łu​-
dnia mia​sta trak​tu​je mnie tak jak Car​men
San​chez...nie​na​wi​dząmniezato,kimje​stem.

Ara​czejzato,jakaichzda​niemje​stem.
Alex mie​rzy mnie po​wo​li wzro​kiem, z góry

nadółizpo​wro​tem.Nieporazpierw​szychło​-
pak tak na mnie pa​trzy, ale ni​g​dy nie ro​bił

tego ktoś taki jak Alex i to w tak bez​czel​ny
spo​sób...iztakbli​ska.Czu​ję,żero​bięsięczer​-
wo​na.

— Na​stęp​nym ra​zem patrz, gdzie je​dziesz

—mówizim​nym,spo​koj​nymgło​sem.

Pró​bu​je mnie za​stra​szyć. Do​bry jest. Nie

damsięster​ro​ry​zo​wać,na​wetje​śliwbrzu​chu
wszyst​koprze​wra​camisiętak,jak​bymzro​bi​ła
sto gwiazd pod rząd. Pro​stu​ję ra​mio​na i
uśmie​chamsięszy​der​czo:tymsa​mymuśmie​-
chem,poktó​rysię​gam,gdychcęko​gośdosie​-
bieznie​chę​cić.

—Dzię​kizaradę.
— Je​śli chcia​ła​byś kie​dyś, żeby praw​dzi​wy

fa​cetpo​ka​załci,jaksięjeź​dzi,mogęciudzie​lić
parulek​cji.

Jego kum​ple za​czy​na​ją się śmiać i gwiz​dać,

awemniewszyst​kosięgo​tu​je.

— Gdy​byś był praw​dzi​wym fa​ce​tem, przy​-

trzy​mał​byś mi drzwi, a nie blo​ko​wał przej​ście
—mó​wię,bę​dącpodwra​że​niemwła​snejri​po​-
sty,mimożeko​la​namamjakzwaty.

Alexod​su​wasię,otwie​radrzwiikła​niasię,

jak​by był ka​mer​dy​ne​rem. Robi so​bie ze mnie
jaja: on to wie i ja to wiem. Wszy​scy to wie​-
dzą. Wi​dzę, że Sier​ra da​lej grze​bie bez sen​su
wto​reb​ce.Cozakre​tyn​ka.

—Zaj​mijsięwła​snymży​ciem—mó​więmu.

—Takjakty?Ca​bró​na,po​zwól,żecościpo​-

wiem—od​po​wia​daostroAlex.—Two​jeży​cie
niejestpraw​dzi​we.Jestsztucz​ne.Takjakcała
ty.

Ła​pię Sier​rę za rękę i cią​gnę do otwar​tych

drzwi.Wcho​dzi​mydośrod​kawśródśmie​chów
ipo​gwiz​dy​wań.

W koń​cu wy​pusz​czam z płuc po​wie​trze,

któ​re mu​sia​łam do​tąd cały czas wstrzy​my​-
wać,apo​temod​wra​camsiędoSier​ry.

Przy​ja​ciół​ka gapi się na mnie prze​ra​żo​nym

wzro​kiem.

— Cho​le​ra ja​sna, Brit! Chcesz umrzeć, czy

jak?

— Co daje Alek​so​wi Fu​en​te​so​wi pra​wo ter​-

ro​ry​zo​wa​nia każ​de​go, kto mu sta​nie na dro​-
dze?

—Możepi​sto​let,któ​rymazapa​skiemalbo

bar​wy gan​gu, któ​re na so​bie nosi? — stwier​-
dzaSier​rasar​ka​stycz​nie.

— Nie jest na tyle głu​pi, żeby przy​cho​dzić

do szko​ły ze splu​wą — za​uwa​żam roz​sąd​nie.
—Ajaniedamsięza​stra​szyćanijemu,anini​-
ko​muin​ne​mu.—Przy​naj​mniejwszko​le.Szko​-
ła to je​dy​ne miej​sce, w któ​rym mogę zgry​wać
„ide​ał”.Wszy​scysięnatobio​rą.Na​gledo​cie​ra
do mnie, że to nasz ostat​ni rok w Fa​ir​field i
po​trzą​samSier​rązara​mio​na.

— Je​ste​śmy w ostat​niej kla​sie — mó​wię z

tym sa​mym en​tu​zja​zmem, z ja​kim tań​czę z
pom​po​na​miname​czach.

—Noi?
—Noiodte​razwszyst​kobę​dziei-d-e-a-l-n-

e.

Dzwo​nidzwo​nek,awła​ści​wieniedzwo​nek,

bowze​szłymrokuucznio​wieusta​li​li,żebyza​-
miast dzwon​ka na prze​rwę le​cia​ła mu​zy​ka.
Te​razwła​śnieleciSum​merLovezGre​ase.Sier​ra
ru​szako​ry​ta​rzem.

— Do​pil​nu​ję, że​byś mia​ła i-d-e-a-l-n-y po​-

grzeb.Mnó​stwokwia​tówiwogó​le.

— Kto umarł? — pyta ktoś za mo​imi ple​ca​-

mi.

Od​wra​cam się. To Co​lin. Blond wło​sy ma

do​dat​ko​wo roz​ja​śnio​ne od słoń​ca i uśmiech
taksze​ro​ki,żezaj​mu​jemupra​wiecałątwarz.
Ża​łu​ję, że nie mam lu​ster​ka, żeby spraw​dzić,
czy się nie roz​ma​za​łam. Ale na​wet je​śli, to
prze​cież Co​lin nie rzu​cił​by mnie z ta​kie​go po​-
wo​du, praw​da? Pod​bie​gam i przy​tu​lam się do
nie​gomoc​no.

Przy​ci​ska mnie do sie​bie, ca​łu​je lek​ko w

ustaiod​su​wa.

—Ktoumarł?—po​wta​rza.
—Nikt—od​po​wia​dam.—Za​po​mnijotym.

Za​po​mnijowszyst​kimpozamną.

—Tonictrud​ne​go,gdywy​glą​dasztakcho​-

ler​niesek​sow​nie.—Co​linznówmnieca​łu​je.—
Prze​pra​szam, że nie za​dzwo​ni​łem, ale było
strasz​neza​mie​sza​niezroz​pa​ko​wy​wa​niemiw
ogó​le.

Uśmie​chamsiędonie​goszczę​śli​wa,żespę​-

dzo​ne osob​no wa​ka​cje nic mię​dzy nami nie
zmie​ni​ły. Układ sło​necz​ny jest bez​piecz​ny,
przy​naj​mniejnara​zie.

Co​linobej​mu​jemniera​mie​niemiwtymsa​-

mym mo​men​cie otwie​ra​ją się drzwi wej​ścio​-
we.Dośrod​kawpa​daAlexzkum​pla​mi,jak​by
mie​liza​miarupro​wa​dzićcałąszko​łę.

— Po co oni w ogó​le cho​dzą do budy? —

mru​czyCo​lintakci​cho,żetyl​kojatosły​szę.—
Po​ło​wa z nich pew​nie i tak od​pad​nie przed
koń​cemroku.

Mój wzrok na​po​ty​ka na krót​ką chwi​lę

wzrokAlek​saiprze​cho​dzimniedreszcz.

— Dziś rano omal nie wje​cha​łam w mo​tor

Alek​sa Fu​en​te​sa — mó​wię Co​li​no​wi, gdy Alex
niemożenasjużusły​szeć.

—Trze​babyłotozro​bić.
—Co​lin!
— Przy​naj​mniej mie​li​by​śmy emo​cjo​nu​ją​cy

po​czą​tek roku. Ta buda jest bez​na​dziej​nie
nud​na.

Nud​na?Omalniespo​wo​do​wa​łamwy​pad​ku,

dziew​czy​nazpo​łu​dnio​wejczę​ścimia​stapo​ka​-
za​łamiśrod​ko​wypa​lec,anie​bez​piecz​nygang​-
sterpró​bo​wałmnieza​stra​szyćprzedwej​ściem
doszko​ły.Je​ślitomia​łabyćza​po​wiedźdal​szej
czę​ści roku, to zde​cy​do​wa​nie nie bę​dzie nud​-
no.

4.Alex

Wie​dzia​łem,żewktó​rymśmo​men​ciewcią​-

gurokuszkol​ne​gotra​fięnady​wa​nikdono​we​-
gody​rek​to​ra,aleniespo​dzie​wa​łemsię,żesta​-
nie się to za​raz pierw​sze​go dnia szko​ły. Po​-
dob​no dok​tor Agu​ir​re zo​stał za​trud​nio​ny, bo
po​ka​zał twar​dą rękę w ja​kimś li​ceum w Mil​-
wau​kee. Ktoś mu​siał mu wska​zać mnie jako
pro​wo​dy​ra, bo to mój ty​łek zna​lazł się w jego
ga​bi​ne​cie, a nie ko​goś in​ne​go z La​ty​no​skiej
Krwi.

Awięcwy​cią​gnę​limniezwu​efu,żebyAgu​-

ir​remógłsięna​pu​szyćiza​cząćma​ru​dzićoza​-
ostrzo​nym ry​go​rze w szko​le. Czu​ję, że sta​ra
się mnie wy​ba​dać i za​sta​na​wia się, jak za​re​-
agu​jęnajegoostrze​że​nia:

— ...w tym roku za​trud​ni​łem też dwóch

uzbro​jo​nychochro​nia​rzy,Ale​jan​dro.

Wbij a we mnie wzrok, wy​raź​nie chcąc

mnie prze​stra​szyć. Ja​sne. Z miej​sca wi​dać, że
choć Agu​ir​re też jest La​ty​no​sem, nie ma po​ję​-
cia, jak wy​glą​da ży​cie na uli​cach. Za​raz mi
pew​nieza​cznieopo​wia​dać,żetakjakjado​ra​-
stał w bie​dzie. Pew​nie ni​g​dy na​wet nie za​pu​-
ścił się sa​mo​cho​dem w moją część mia​sta.

Możepo​wi​nie​nemurzą​dzićmuwy​ciecz​kękra​-
jo​znaw​czą?

Sta​jena​prze​ciw​komnie.
— Zo​bo​wią​za​łem się oso​bi​ście przed ko​mi​-

sa​rzem i radą szko​ły, że skoń​czę z prze​mo​cą,
zktó​rąodlatbez​sku​tecz​niesiętuwal​czy.Nie
za​wa​hamsięza​wie​sićni​ko​go,ktobę​dzieigno​-
ro​waćre​gu​la​minszkol​ny.

Ni​cze​go nie igno​ro​wa​łem, za​ba​wi​łem się

tyl​kozpom​po​nia​rą,afa​cetjużmówioza​wie​-
sze​niu. Może sły​szał, że w ze​szłym roku też
zo​sta​łem za​wie​szo​ny. Przez zwy​kłą bzdu​rę
wy​la​li mnie na trzy dni. To nie była moja
wina... tak do koń​ca. Paco wy​sko​czył z ja​kąś
ab​sur​dal​nąteo​rią,żefiu​tybia​ła​sówina​czejre​-
agu​jąnazim​nąwodęniżLa​ty​no​sów.Kłó​ci​łem
się z nim na ten te​mat w ko​tłow​ni, gdzie za​-
krę​ciłdo​pływcie​płejwodyiwte​dynaszła​pa​li.

Nie mia​łem z tym nic wspól​ne​go, ale i tak

zo​sta​łem uzna​ny za win​ne​go. Paco usi​ło​wał
po​wie​dzieć praw​dę, ale po​przed​ni dyro nie
chciał go w ogó​le słu​chać. Może gdy​bym się
bar​dziejpo​sta​rał,tobypo​słu​chał.Alejakijest
senswal​czyćoprze​gra​nąspra​wę?

Ja​sne, że tra​fi​łem tu dziś dzię​ki Brit​ta​ny El​-

lis. My​śli​cie, że ten pa​lant, z któ​rym cho​dzi,
kie​dy​kol​wiek zo​sta​nie we​zwa​ny na dy​wa​nik
do Agu​ir​re? Aku​rat. Chłop​taś jest mi​strzem

fut​bo​lu.Możewa​ga​ro​waćiwsz​czy​naćbój​ki,a
Agu​ir​reitakpew​niebę​dziegoca​ło​waćpotył​-
ku.Co​linAdamswiecz​niemniepo​py​cha,wie​-
dząc, że nic mu za to nie gro​zi. Za​wsze, gdy
chcę się mu od​pła​cić, ja​koś uda​je mu się wy​-
mknąć albo zna​leźć w po​bli​żu na​uczy​cie​li...
na​uczy​cie​li, któ​rzy tyl​ko cze​ka​ją, że​bym coś
spa​prał.

Alektó​re​gośdnia...
Pod​no​szęwzroknaAgu​ir​re.
— Nie wsz​czy​nam żad​nych bó​jek. — Ale

jed​nązprzy​jem​no​ściąbymdo​koń​czył,my​ślę.

— To do​brze — stwier​dza Agu​ir​re. — Ale

sły​sza​łem,żeby​łeśdziśnapar​kin​guagre​syw​-
nywsto​sun​kudojed​nejzuczen​nic.

To, że omal nie zo​sta​łem roz​je​cha​ny no​-

wiut​ką be​em​ką Brit​ta​ny El​lis to moja wina?
Przez ostat​nie trzy lata uda​wa​ło mi się ja​koś
scho​dzićzdro​gitejbo​ga​tejzdzi​rze.Sły​sza​łem,
żewze​szłymrokudo​sta​łaja​kąśtrój​kę,alete​-
le​fo​nikodro​dzi​cówwszyst​koza​ła​twił.

Bomia​ła​byprzeztomniej​szeszan​senado​-

brycol​le​ge.

Pie​przyć to. Gdy​bym to ja do​stał tró​ję,

mi’ama

 zdzie​li​ła​by mnie w łeb i ka​za​ła dwa

razy bar​dziej się sta​rać. Wy​pru​wam so​bie
żyły, żeby do​stać do​bre stop​nie, choć na ko​-
niecitaknaj​czę​ściejna​uczy​cie​ledo​py​tu​jąsię,

skąd mia​łem od​po​wie​dzi. Jak​bym kie​dy​kol​-
wiek ścią​gał. Nie cho​dzi mi o to, żeby do​stać
siędocol​le​ge’u.Cho​dzioto,żebyudo​wod​nić,
żemógł​bymsiędo​stać...gdy​bymojeży​ciewy​-
glą​da​łoina​czej.

Dzie​cia​ki z po​łu​dnio​wej czę​ści mia​sta uwa​-

żasięzwy​klezagłup​szeodtychzpół​no​cy,ale
tobred​nie.Je​dy​ne,conasróż​ni,tożenieje​ste​-
śmytacybo​ga​ci,nieje​ste​śmyta​ki​mima​te​ria​-
li​sta​mi i nie mamy ob​se​sji, żeby do​stać się na
naj​droż​sze i naj​bar​dziej pre​sti​żo​we uczel​nie.
Zwy​kle kon​cen​tru​je​my się głów​nie na prze​-
trwa​niu i za​wsze mu​si​my mieć oczy do​oko​ła
gło​wy.

Praw​do​po​dob​nie naj​trud​niej​sza w ży​ciu

Brit​ta​nyEl​lisjestde​cy​zja,doja​kiejre​stau​ra​cji
iśćcowie​czórnako​la​cję.Tala​skazapo​mo​cą
swo​je​go bo​skie​go cia​ła ma​ni​pu​lu​je każ​dym, z
kimtyl​koza​cznieroz​ma​wiać.

—Ze​chceszmipo​wie​dzieć,cosięwy​da​rzy​-

ło na par​kin​gu? Chciał​bym po​znać two​ją wer​-
sjęzda​rzeń—mówiAgu​ir​re.

Nie ma mowy. Już daw​no temu prze​ko​na​-

łemsię,żemojawer​sjazda​rzeńniemażad​ne​-
gozna​cze​nia.

— Dziś rano... po pro​stu się nie zro​zu​mie​li​-

śmy—wy​ja​śniam.Brit​ta​nyEl​lisniezro​zu​mia​-
ła, że na jed​nym miej​scu par​kin​go​wym nie

zmiesz​cząsiędwapo​jaz​dy.

Agu​ir​re stoi i opie​ra się rę​ko​ma o lśnią​ce,

nie​ska​zi​tel​nieczy​stebiur​ko.

—Po​sta​raj​mysię,żebyta​kienie​po​ro​zu​mie​-

nianiewe​szłynamwkrew,do​brze?

—Alex.
—Słu​cham?
—Wolę,żebyna​zy​waćmnieAlex.—Agu​ir​-

re całą wie​dzę o mnie czer​pie ze szkol​nych
akt, pew​nie tak ten​den​cyj​nych, że gru​bych na
dzie​sięćcen​ty​me​trów.

Agu​ir​rekiwagło​wą.
— Do​brze, Alex. Idź na szó​stą lek​cję. Ale

mam na wszyst​ko oko i będę cię uważ​nie ob​-
ser​wo​wać. Nie chcę cię już wię​cej u sie​bie wi​-
dzieć. — Wsta​ję, a on kla​dzie mi rękę na ra​-
mie​niu.

—Takdlatwo​jejwia​do​mo​ści:za​le​żymina

każ​dymuczniuwtejszko​le.Nakaż​dym,Alex.
Na to​bie też, więc je​śli by​łeś do mnie w ja​kiś
spo​sób uprze​dzo​ny, za​po​mnij o tym. Me en​-
tien​des?

—Ro​zu​miesz?

— Si. En​tien​do — mó​wię, za​sta​na​wia​jąc się,

na ile mogę mu wie​rzyć. Na ko​ry​ta​rzu rze​ka
uczniów prze​miesz​cza się szyb​ko do swo​ich
klas. Nie mam po​ję​cia, jaką mam na​stęp​ną
lek​cję,pozatymcią​gleje​stemwstro​judowu​-
efu.

W szat​ni, gdy już się prze​bra​łem, roz​le​ga

sięzgło​śni​kówpio​sen​kawzy​wa​ją​canaszó​stą
lek​cję. Wy​cią​gam z tyl​nej kie​sze​ni plan. Che​-
mia z pa​nią Pe​ter​son. Cu​dow​nie, ko​lej​na cho​-
le​ra, z któ​rą trze​ba so​bie bę​dzie ja​koś po​ra​-
dzić.

5.Brittany

Włą​czam ko​mór​kę i dzwo​nię przed che​mią

dodomu,żebyspraw​dzić,cotamumo​jejsio​-
strzycz​ki.Ba​gh​dajestnie​za​do​wo​lo​na,boShel​-
leyniesma​ko​wałlunchiod​sta​wi​ławzwiąz​ku
z tym szop​kę. Wy​glą​da na to, że w ra​mach
pro​te​stuzrzu​ci​łanapod​ło​gęmi​skęzjo​gur​tem.

Czy na​praw​dę ocze​ki​wa​łam zbyt wie​le, li​-

cząc,żemamaopu​ścipopro​stuje​dendzieńw
klu​bie spor​to​wym i zo​sta​nie w domu, żeby
wpro​wa​dzić Ba​gh​dę? Wa​ka​cje się skoń​czy​ły i
nie mogę już za​stę​po​wać opie​ku​nek w mo​-
men​cie,wktó​rymzwy​kleod​cho​dzą.

Po​win​nam się sku​pić na szko​le. Za​le​ży mi,

żebydo​staćsięnadaw​nąuczel​niętaty,Nor​th​-
we​stern, bo chcę stu​dio​wać bli​sko domu i
opie​ko​wać się sio​strą. Pod​po​wia​dam Ba​gh​-
dzie, jak so​bie ra​dzić, bio​rę głę​bo​ki wdech,
przy​kle​jam do twa​rzy uśmiech i wcho​dzę do
kla​sy.

— Hej, kot​ku. Za​ją​łem ci miej​sce. — Co​lin

wska​zu​jemisto​łekoboksie​bie.

Salaskła​dasięzrzę​dówwy​so​kich,dwu​oso​-

bo​wych sta​no​wisk la​bo​ra​to​ryj​nych. Cały rok
będę sie​dzieć z Co​li​nem i ra​zem zro​bi​my ten

okrop​ny pro​jekt, któ​ry mamy na za​li​cze​nie.
Jest mi głu​pio, że my​śla​łam, że mię​dzy nami
coś się po​psu​ło, więc zaj​mu​ję tyl​ko miej​sce i
wy​cią​gamcięż​kipod​ręcz​nik.

— Pa​trz​cie! Fu​en​tes ma z nami che​mię! —

wołaja​kiśchło​pakztyłukla​sy.—Tu​taj,Alex!

Venpa’ca

—chodźtu​taj.

Sta​ram się nie ga​pić na Alek​sa, któ​ry wita

się z kum​pla​mi po​kle​py​wa​niem po ple​cach i
uści​ska​mi dło​ni zbyt skom​pli​ko​wa​ny​mi, żeby
dałosięjepo​wtó​rzyć.Wszy​scymó​wiądosie​-
bie „ese”, co​kol​wiek to zna​czy. Cała kla​sa pa​-
trzynaAlek​sa.

— Po​dob​no w ze​szły week​end go aresz​to​-

wa​lizapo​sia​da​nieamfy—szep​czeCo​lin.

—Nie​moż​li​we.
Kiwagło​wąiuno​sibrwi.
—Moż​li​we.
No cóż, taka in​for​ma​cja nie po​win​na mnie

za​sko​czyć. Po​dob​no przez więk​szość week​en​-
dówAlexćpa,pijealborobicośnie​zgod​ne​goz
pra​wem.

Pani Pe​ter​son za​trza​sku​je za sobą drzwi i

wszyst​kiespoj​rze​niawę​dru​jąztyłusali,gdzie
sie​dzi Alex z kum​pla​mi, na przód, gdzie stoi
pani Pe​ter​son. Ma ja​sno​brą​zo​we wło​sy ścią​-
gnię​tewcia​snyku​cyk.Niemapew​niejesz​cze
trzy​dzie​stu lat, ale oku​la​ry i wiecz​nie po​waż​-

naminabar​dzojąpo​sta​rza​ją.Po​dob​nozro​bi​ła
się ostra, bo gdy za​czy​na​ła pra​cę w szko​le,
ucznio​wiedo​pro​wa​dza​lijądopła​czu.Niesza​-
no​wa​li na​uczy​ciel​ki, któ​ra mo​gła​by być ich
star​sząsio​strą.

—Dzieńdo​bry.Wi​tamnache​miidlama​tu​-

rzy​stów. — Przy​sia​da na brze​gu biur​ka i
otwie​ra dzien​nik. — Cie​szę się, że wy​bra​li​ście
so​biemiej​sca,alepo​zwo​li​łamso​biesamawas
po​roz​sa​dzać...al​fa​be​tycz​nie.

Ję​czę ra​zem z całą kla​są, ale na pani Pe​ter​-

son nie robi to żad​ne​go wra​że​nia. Sta​je przed
pierw​szymsta​no​wi​skiemiczy​ta:

— Co​lin Adams, sia​daj w pierw​szej ław​ce.

Bę​dzieszpra​co​waćzDar​le​neBo​ehm.

Obie je​ste​śmy ka​pi​ta​na​mi dru​ży​ny che​er​le​-

ade​rek.Dar​le​nerzu​camiprze​pra​sza​ją​cespoj​-
rze​nieisia​daobokmo​je​gochło​pa​ka.

Pani Pe​ter​son kon​ty​nu​uje od​czy​ty​wa​nie li​-

sty, a ucznio​wie nie​chęt​nie prze​sia​da​ją się na
wy​zna​czo​nemiej​sca.

— Brit​ta​ny El​lis — mówi pani Pe​ter​son i

wska​zu​je na stół za Co​li​nem. Bez en​tu​zja​zmu
zaj​mu​jęwy​zna​czo​nemiej​sce.

—Ale​jan​droFu​en​tes—czy​tapaniPe​ter​son

iwska​zu​jesie​dze​nieobokmnie.

OBoże.Alex...moimpart​ne​remnache​mii?

Przez całą czwar​tą kla​sę! O nie, tyl​ko nie to.

Rzu​cam Co​li​no​wi nie​me bła​ga​nie o ra​tu​nek i
sta​ram się za​pa​no​wać nad ata​kiem pa​ni​ki.
Zde​cy​do​wa​nie po​win​nam była zo​stać w
domu. W łóż​ku. Pod koł​drą. Czy ja mó​wi​łam
cośotym,żeniedamsięza​stra​szyć?Bzdu​ra.

—Je​stemAlex.
PaniPe​ter​sonod​ry​wawzrokoddzien​ni​kai

przy​glą​dasięAlek​so​wiznadoku​la​rów.

—AlexFu​en​tes—mówiizmie​niajegoimię

nali​ście.—Pa​nieFu​en​tes,pro​szęzdjąćban​da​-
nę. Na mo​ich za​ję​ciach obo​wią​zu​je po​li​ty​ka
ze​ro​wej to​le​ran​cji. Na tej sali nie mają pra​wa
zna​leźć się żad​ne ele​men​ty wska​zu​ją​ce na
przy​na​leż​nośćdogan​gu.Przy​kromi,Alex,ale
two​ja sła​wa cię wy​prze​dza. Dok​tor Agu​ir​re w
peł​nipo​pie​ramojesta​no​wi​sko...czywy​ra​żam
sięja​sno?

Alex mie​rzy ją wzro​kiem i do​pie​ro wte​dy

zdej​mu​je z gło​wy chu​s​tę, od​sła​nia​jąc kru​czo​-
czar​ne wło​sy, któ​re pa​su​ją do ko​lo​ru jego
oczu.

— Za​kry​wa so​bie wszy — mru​czy Co​lin do

Dar​le​ne,alesły​szęgoija,iAlex.

— Vete a la ver​ga — rzu​ca Alex z wście​kło​-

ściąwoczach.—Cal​la​teelho​ci​co.

— Co tam so​bie chcesz, sta​ry — stwier​dza

Co​lin i od​wra​ca się na krze​śle. — Nie umiesz
na​wetmó​wićpoan​giel​sku.

— Do​syć, Co​lin. Alex, sia​daj. — Pani Pe​ter​-

son wpa​tru​je się w resz​tę kla​sy. — To się ty​-
czy was wszyst​kich. Nie je​stem w sta​nie kon​-
tro​lo​waćtego,coro​bi​ciezadrzwia​mitejkla​sy,
ale na mo​ich za​ję​ciach ja je​stem sze​fem. —
Zwra​ca się znów do Alek​sa. — Czy wy​ra​żam
sięja​sno?

— Si, se​no​ra — mówi Alex, ce​lo​wo prze​cią​-

ga​jącsło​wa.

Pani Pe​ter​son kon​ty​nu​uje czy​ta​nie li​sty, ja

na​to​miast sta​ram się, jak mogę, uni​kać wzro​-
ku sie​dzą​ce​go obok chło​pa​ka. Wiel​ka szko​da,
żezo​sta​wi​łamto​reb​kęwszaf​ce,bomo​gła​bym
uda​wać,żecze​gośszu​kam,takjakSier​radziś
rano.

—Aleka​nał—mru​czyAlexpodno​sem.Ma

po​nu​ry, chra​pli​wy głos. Czy on ce​lo​wo tak
mówi?

Jakjawy​ja​śnięmat​ce,żesie​dzęnache​miiz

Alek​sem Fu​en​te​sem? O Boże, mam na​dzie​ję,
żeniezwa​liwszyst​kie​gonamnie.

Zer​kam na mo​je​go chło​pa​ka, po​grą​żo​ne​go

w roz​mo​wie z Dar​le​ne. Je​stem strasz​nie za​-
zdro​sna. Cze​mu nie mogę mieć na na​zwi​sko
Al​lisza​miastEl​lis,wte​dysie​dzia​ła​bymznim?

Faj​nie by było, gdy​by Bóg dał każ​de​mu

dzień„po​wtór​ko​wy”imoż​nabyza​wo​łać:„Po​-
wtórzsię!”icałydzieńza​czął​bysięodnowa.

Czy pani Pe​ter​son na​praw​dę uwa​ża, że to

mą​drełą​czyćwparęka​pi​ta​nadru​ży​nyche​er​-
le​ade​rekinaj​nie​bez​piecz​niej​sze​gochło​pa​kaw
szko​le?Tako​bie​tamachy​bapa​ra​no​ję.

Pani Pa​ra​no​ja koń​czy wresz​cie roz​sa​dza​nie

uczniów.

— Wiem, że jako czwar​to​kla​si​ści uwa​ża​cie,

że po​zja​da​li​ście wszyst​kie ro​zu​my. Ale niech
wam się nie wy​da​je, że uda​ło się wam coś
osią​gnąć, o ile nie po​mo​gli​ście zna​leźć le​kar​-
stwa na cho​ro​by nę​ka​ją​ce ludz​kość lub nie
spra​wi​li​ście,żenaświe​ciezro​bi​łosiębez​piecz​-
niej. Che​mia to dzie​dzi​na, dzię​ki któ​rej po​-
wsta​ją le​kar​stwa, ra​dio​te​ra​pia dla cho​rych na
raka,pa​li​wo,ozon...

Alexpod​no​sirękę.
— Alex — po​wie​dzia​ła na​uczy​ciel​ka. —

Chceszocośspy​tać?

— Tak. Pani Pe​ter​son, czy chce pani przez

to po​wie​dzieć, że pre​zy​dent Sta​nów Zjed​no​-
czo​nychnicnieosią​gnął?

— Chcę tyl​ko po​wie​dzieć, że... pie​nią​dze i

po​zy​cjatojesz​czeniewszyst​ko.Rusz​ciegło​wą
izrób​ciecośdlaludz​ko​ścialbodlapla​ne​ty,na
któ​rej ży​je​cie. Wte​dy na​praw​dę coś osią​gnie​-
cie.Iza​słu​ży​cienamójsza​cu​nek,któ​rymnie​-
wie​lu lu​dzi na tym świe​cie może się po​szczy​-
cić.

—Alejazna​la​zł​bymtro​chęrze​czy,któ​ry​mi

mogęsiępo​szczy​cić,paniP.—rzu​caAlex,naj​-
wy​raź​niejświet​niesięba​wiąc.

PaniPe​ter​sonuno​sirękę.
—Oszczędźnam,pro​szę,szcze​gó​łów,Alex.
Krę​cę gło​wą. Je​śli Alex są​dzi, że znie​chę​ca​-

jąc do sie​bie na​uczy​ciel​kę, po​mo​że nam zdo​-
być do​bry sto​pień, to się gru​bo myli. Pani Pe​-
ter​son wy​raź​nie nie lubi cwa​niacz​ków i jest
jużwy​czu​lo​nanamo​je​gopart​ne​ra.

—Ate​raz—mówiPaniPa​ra​no​ja—spójrz​-

cienaoso​bę,obokktó​rejsie​dzi​cie.

Tyl​ko nie to. Ale nie mam wy​bo​ru. Zer​kam

znów na Co​li​na, któ​ry wy​da​je się dość za​do​-
wo​lo​ny z part​ner​ki, któ​ra przy​pa​dła mu w
udzia​le. Do​brze, że Dar​le​ne ma już chło​pa​ka,
bo w prze​ciw​nym ra​zie po​waż​nie bym się za​-
sta​na​wia​ła,cze​muprzy​su​wasiętakbli​skoCo​-
li​na i tak czę​sto za​kła​da wło​sy za ucho. Po​-
wta​rzamso​bie,żewpa​damwobłęd.

— Nie mu​si​cie lu​bić wa​sze​go part​ne​ra —

cią​gnie pani Pe​ter​son. — Ale spę​dzi​cie ra​zem
naj​bliż​szedzie​sięćmie​się​cy.Ma​ciepięćmi​nut,
żeby się cze​goś o so​bie do​wie​dzieć, a po​tem
bę​dzie​ciemu​sie​liprzed​sta​wićswo​je​gopart​ne​-
raresz​ciekla​sy.Mo​że​cieopo​wie​dziećowa​ka​-
cjach,oswo​ichza​in​te​re​so​wa​niach,oja​kiej​kol​-
wiek cie​ka​wej czy wy​jąt​ko​wej rze​czy, któ​rej

wasz part​ner o was nie wie. Pięć mi​nut. Za​-
czy​na​my.

Wy​cią​gamno​tat​nik,otwie​ramnapierw​szej

stro​nieipod​su​wamAlek​so​wi.

— Może na​pi​szesz mi o so​bie w moim ze​-

szy​cie,ajana​pi​szęcioso​biewtwo​im.—Za​-
wszetole​piej,niżusi​ło​waćznimroz​ma​wiać.

Alex kiwa gło​wą na zgo​dę, choć mam wra​-

że​nie, że gdy wrę​cza mi swój ze​szyt, drga​ją
mu ką​ci​ki ust. Wy​obra​zi​łam to so​bie, czy na​-
praw​dęmudrgnę​ły?Bio​ręgłę​bo​kiwdech,sta​-
ram się o tym nie my​śleć i pi​szę skru​pu​lat​nie
do chwi​li, aż pani Pe​ter​son mówi, że czas się
skoń​czył i że te​raz po​słu​cha​my, co mamy o
so​biewza​jem​niedopo​wie​dze​nia.

—TojestDar​le​neBo​ehm—za​czy​naCo​lin.
Aleniesły​szęresz​tyjegoopo​wie​ścioDar​le​-

ne,jejwy​jeź​dziedoWłochipo​by​cienaobo​zie
ta​necz​nym. Za​miast tego zer​kam na ze​szyt,
któ​ry od​dał mi Alex, i wpa​tru​ję się z roz​dzia​-
wio​nąbu​ziąwza​pi​sa​nąstro​nę.

6.Alex

No do​bra, może nie po​wi​nie​nem jej wku​-

rzać pod​czas ca​łej tej pre​zen​ta​cji. Nie za​cho​-
wa​łemsiępew​nienaj​mą​drzej,pi​szącjejwze​-
szy​cie:„So​bo​tawie​czór.Tyija.Na​ukajaz​dyi
ostryseks...”.Alena​praw​dęmniekor​ci​ło,żeby
zo​ba​czyć, jak Mała Pan​na Per​fec​ta jąka się
pod​czaspre​zen​ta​cji.Ająkasięjakcho​le​ra.

—Pan​noEl​lis?
Ob​ser​wu​jęzroz​ba​wie​niem,jaktencho​dzą​-

cy ide​ał pod​no​si gło​wę i pa​trzy na Pe​ter​son.
Ach, nie​zła jest. Moja ko​le​żan​ka z ław​ki wie,
jak ukry​wać praw​dzi​we uczu​cia — wi​dzę, bo
samro​biętocałyczas.

— Tak? — pyta Brit​ta​ny, prze​chy​la gło​wę i

uśmie​chasięjakmissświa​ta.

Za​sta​na​wiam się, czy z ta​kim uśmie​chem

za​wszepła​ciman​da​ty.

—Two​jako​lej.Po​wiedznamcośoAlek​sie.
Opie​ramsięłok​ciemostółicze​kamnapre​-

zen​ta​cję:boalbomusijąwy​my​ślić,alboprzy​-
znaćsię,żekom​plet​nienicomnieniewie.Pa​-
trzy na moją za​do​wo​lo​ną minę i wi​dzę po jej
prze​ra​żo​nychoczach,żezbi​łemjąztro​pu.

— To jest Ale​jan​dro Fu​en​tes — za​czy​na, a

głos jej drży pra​wie nie​zau​wa​żal​nie. Wku​rza
mnie,żeuży​wamo​je​gopraw​dzi​we​goimie​nia,
ale nie daję tego po so​bie po​znać, ona na​to​-
miast przed​sta​wia wy​my​ślo​ną na po​cze​ka​niu
hi​sto​rię. — Pod​czas wa​ka​cji, kie​dy aku​rat nie
włó​czyłsiępouli​cach,za​cze​pia​jącnie​win​nych
lu​dzi, zwie​dzał miej​skie aresz​ty, je​śli wie​cie,
comamnamy​śli.Mateżse​kret​nepra​gnie​nie,
któ​re​goniktbysięni​g​dyniedo​my​ślił.

W kla​sie za​pa​da na​gle ci​sza. Na​wet Pe​ter​-

son pro​stu​je się i słu​cha uważ​niej. Cho​le​ra,
na​wetjasłu​chamtak,jak​bysło​wawy​cho​dzą​-
cezkłam​li​wych,wy​pa​cy​ko​wa​nychnaró​żo​wo
uste​czekBrit​ta​nybyłyconaj​mniejświę​te.

— Po​ta​jem​nie ma​rzy o tym — cią​gnie Brit​-

ta​ny — żeby iść do col​le​ge’u i zo​stać na​uczy​-
cie​lemche​mii,takjakpani,paniPe​ter​son.

No ja​sne. Zer​kam na moją kum​pel​kę, Isę,

któ​rą naj​wy​raź​niej bawi, że bia​ła dziew​czy​na
nieboisięznie​wa​żyćmnienaprzyca​łejkla​sie.

Brit​ta​ny uśmie​cha się do mnie trium​fal​nie,

prze​ko​na​na, że wy​gra​ła. Prze​li​czysz się, grin​-
ga.

Pro​stu​jęsięnakrze​ślewkom​plet​nejci​szy.
—TojestBrit​ta​nyEl​lis—mó​wię,czu​jącna

so​bie spoj​rze​nie ca​łej kla​sy. — Pod​czas wa​ka​-
cjiwy​bra​łasiędoga​le​riihan​dlo​wej,ku​pi​łaso​-
bietro​chęno​wychfa​ta​łasz​ków,bochcia​łaod​-

świe​żyć gar​de​ro​bę i wy​da​ła pie​nią​dze ta​tu​sia
na ope​ra​cję pla​stycz​ną, bo chcia​ła mieć więk​-
sze,ekhm,atu​ty.

Być może nie na​pi​sa​ła do​kład​nie tego, ale

na pew​no nie mi​ną​łem się zbyt​nio z praw​dą.
Wprze​ci​wień​stwiedoniej.

Z tyłu kla​sy, gdzie sie​dzą mis cu​ates — moi

kum​ple — do​bie​ga​ją śmiesz​ki, a Brit​ta​ny sie​-
dzi obok sztyw​na, jak​by po​łknę​ła kij, jak​by
moje sło​wa ura​zi​ły jej wraż​li​we ego do ży​we​-
go. Brit​ta​ny El​lis przy​wy​kła, że lu​dzie się jej
przy​mi​la​ją, więc przy​da jej się mały, zim​ny
prysz​nic.Wła​ści​wietowy​świad​czamjejprzy​-
słu​gę.Aleniewie,żetojesz​czenieko​niec.

— Jej se​kret​ne pra​gnie​nie — do​da​ję, wy​wo​-

łu​jąctęsamąre​ak​cjęcoonaprzedchwi​lą—to
przed za​koń​cze​niem roku szkol​ne​go umó​wić
sięzMe​xi​ca​no.

Zgod​nie z prze​wi​dy​wa​nia​mi moje sło​wa

wy​wo​łu​jądo​cin​kiigwiz​dyztyłusali.

— Su​per, Fu​en​tes — woła mój kum​pel Luc​-

ky.

—Jasięztobąumó​wię,ma​ma​ci​ta—stwier​-

dzaktośinny.

Przy​bi​ja​jąc piąt​kę z Mar​cu​sem, jesz​cze in​-

nymkum​plemzLa​ty​no​skiejKrwi,któ​rysie​dzi
zamną,wi​dzę,żeIsakrę​cigło​wą,jak​bymzro​-
bił coś złe​go. No co? Tro​chę się za​ba​wi​łem

kosz​tem bo​ga​tej pa​nien​ki z pół​noc​nej czę​ści
mia​sta.

Brit​ta​ny od​wra​ca gło​wę i pa​trzy na Co​li​na.

Też na nie​go zer​kam i prze​ka​zu​ję mu wzro​-
kiem: „Od​bi​jam pi​łecz​kę”. Co​lin robi się na
twa​rzy czer​wo​ny jak pa​prycz​ka chil​li. Wy​raź​-
niewkro​czy​łemnajegote​ren.Su​per.

— Ci​sza — na​ka​zu​je su​ro​wo Pe​ter​son. —

Dzię​ku​ję wam za te nie​zwy​kle kre​atyw​ne i...
po​ucza​ją​cepre​zen​ta​cje.Pan​noEl​lisipa​nieFu​-
en​tes,polek​cjipro​szędomnie.

—Wa​szepre​zen​ta​cjebyłynietyl​koohyd​ne,

ale wy​ra​ża​ły też brak sza​cun​ku do mnie i do
ko​le​gówzkla​sy—mówiPe​ter​son,gdypolek​-
cjimel​du​je​mysięzBrit​ta​nyprzyjejbiur​ku.—
Ma​ciewy​bór.—Na​uczy​ciel​katrzy​mawjed​nej
ręce dwa nie​bie​skie świst​ki, ozna​cza​ją​ce, że
mu​si​myki​blo​waćdo​dat​ko​wego​dzi​nywszko​-
le, a w dru​giej dwie czy​ste kart​ki. — Mo​że​cie
albo zo​stać za karę w szko​le, albo na​pi​sać mi
naju​trowy​pra​co​wa​nienajed​nąstro​nęnate​-
matsza​cun​ku.

Jakiwy​bór?
Się​gam po za​wia​do​mie​nie o aresz​cie szkol​-

nym. Brit​ta​ny wy​cią​ga rękę po czy​stą kart​kę.
Do​praw​dysym​bo​licz​ne.

— Czy któ​re​muś z was nie od​po​wia​da mój

po​działkla​synapary?—pytaPe​ter​son.

Brit​ta​ny mówi „tak” do​kład​nie w tej sa​mej

chwi​li,wktó​rejjamó​wię„nie”.

Pe​ter​sonod​kła​daoku​la​rynabiur​ko.
—Le​piejsiędo​ga​daj​cieprzedkoń​cemroku.

Brit​ta​ny,niezmie​nięcipary.Je​ste​ściewostat​-
niej kla​sie i po szko​le bę​dzie​cie mie​li do czy​-
nie​nia z naj​róż​niej​szy​mi ludź​mi. Je​śli nie ma​-
cie ocho​ty na wa​ka​cyj​ny kurs po​praw​ko​wy,
ra​dzę, że​by​ście pra​co​wa​li wspól​nie, a nie
prze​ciw​koso​bie.Ate​razpro​szęiśćnana​stęp​-
nąlek​cję.

Potychsło​wachwy​cho​dzęzamojąpart​ne​-

recz​ką z pra​cow​ni che​micz​nej i idę za nią ko​-
ry​ta​rzem.

—Prze​stańzamnąła​zić—war​czyBrit​ta​ny

i oglą​da się przez ra​mię, żeby spraw​dzić, czy
dużolu​dziwi​dzinasra​zem.

Jak​bymbyłsa​mymeldia​blo.
—Włóżwso​bo​tęcośzdłu​gi​mirę​ka​wa​mi—

mó​wię jej w peł​ni świa​do​my, że znaj​du​je się
na skra​ju za​ła​ma​nia ner​wo​we​go. Zwy​kle nie
usi​łu​ję za​cho​dzić za skó​rę bia​łym ba​becz​kom,
aletatakfaj​niesięde​ner​wu​je.Ta,naj​po​pu​lar​-
niej​sza, któ​rej wszy​scy naj​bar​dziej za​zdrosz​-
czą,na​praw​dęsięprzej​mu​je.—Ztyłunamo​-
to​rzejestdośćzim​no.

—Słu​chaj,Alex—mówi,od​wra​ca​jącsiędo

mnie szyb​ko i prze​rzu​ca​jąc so​bie przez ra​mię

roz​ja​śnio​ne od słoń​ca wło​sy. Pa​trzy na mnie
ocza​mi zim​ny​mi jak lód. — Nie uma​wiam się
na rand​ki z gang​ste​ra​mi i nie bio​rę nar​ko​ty​-
ków.

—Jateżnieuma​wiamsięzgang​ste​ra​mi—

stwier​dzamipod​cho​dzędoniej.—Iniećpam.

— Ja​sne. Dzi​wię się, że nie wy​lą​do​wa​łeś

jesz​cze na od​wy​ku albo nie tra​fi​łeś do po​-
praw​cza​ka.

—Wy​da​jecisię,żetakdo​brzemnieznasz?
— Wy​star​cza​ją​co do​brze. — Krzy​żu​je ręce

na pier​siach, ale za​raz po​tem pa​trzy w dół,
jak​by zo​rien​to​wa​ła się, że w ten spo​sób pod​-
kre​ślaswo​jechi​chisiopusz​czaluź​noręce.

Ro​bię jesz​cze je​den krok na​przód i bar​dzo

sięsta​ramniepa​trzećnatejejchi​chis.

—Do​nio​słaśnamnieAgu​ir​re?
Cofasięokrok.
—Ana​wetje​śli?
—Mu​jer,tysięmniebo​isz.—Toniejestpy​-

ta​nie. Chcę tyl​ko usły​szeć z jej wła​snych ust,
dla​cze​gotozro​bi​ła.

— Więk​szość lu​dzi w tej szko​le boi się, że

je​ślikrzy​wonacie​biespoj​rzy,skoń​czyzkul​ką
mię​dzyże​bra​mi.

— W ta​kim ra​zie mój pi​sto​let po​wi​nien już

dy​mić,niesą​dzisz?Cze​munieucie​kaszprzed
złymMe​xi​ca​no,co?

—Dajmiszan​sę,atozro​bię.
Niechcemisiędłu​żejcac​kaćztąmałązdzi​-

rą.Czasjątro​chęzde​ner​wo​wać,żebyostat​nie
sło​wo na pew​no na​le​ża​ło do mnie. Po​ko​nu​ję
ostat​nidzie​lą​cynaskrokiszep​częjejdoucha:

—Spójrzpraw​dziewoczy.Two​jeży​ciejest

zbytide​al​ne.Pew​nieniemo​żeszwnocyspać,
bo ma​rzy ci się odro​bi​na pi​kan​te​rii w tym
two​im ży​ciu bie​luś​kim jak li​lij​ka. — Cho​le​ra,
jejper​fu​myalbobal​samdocia​łapach​nąwa​ni​-
lią. Taki cia​stecz​ko​wy za​pach, a po​nie​waż
uwiel​biamciast​ka,niejestdo​brze.—Igra​niez
ogniem,chi​ca,wca​leniemusiozna​czać,żesię
spa​rzysz.

— Do​tknij ją tyl​ko, a po​ża​łu​jesz, Fu​en​tes —

sły​szę głos Co​li​na. Z tymi swo​imi du​ży​mi bia​-
ły​mi zę​ba​mi i usza​mi od​sta​ją​cy​mi z ob​cię​tej
na za​pał​kę gło​wy przy​po​mi​na osła. — Od​wal
sięodniej.

— Co​lin — od​zy​wa się Brit​ta​ny. — Wszyst​-

kowpo​rząd​ku.Po​ra​dzęso​bie.

Ośli Łeb spro​wa​dził po​sił​ki: trzech bla​-

dziosz​ków stoi za nim w ra​mach wspar​cia.
Mie​rzę wzro​kiem Ośle​go Łba i jego kum​pli,
żeby spraw​dzić, czy dam radę wszyst​kim na​-
razistwier​dzam,żebezpro​ble​mu.

— Jak już bę​dziesz wy​star​cza​ją​co sil​ny,

żeby grać w praw​dzi​wej li​dze, pił​ka​rzy​ku, to

może ze​chcę po​słu​chać gów​na, któ​re wy​cho​-
dzicizust—rzu​cam.

Wo​kół nas zbie​ra​ją się inni ucznio​wie, ale

zo​sta​wia​ją na środ​ku wol​ne miej​sce na za​cie​-
kłą i krwa​wą bi​ja​ty​kę. Tyle że nie wie​dzą, że
Ośli Łeb to tchórz. Tym ra​zem ma wspar​cie,
więcmożenieuciek​nie.Za​wszeje​stemgo​to​wy
do wal​ki, bi​łem się wię​cej razy, niż mam pal​-
ców u rąk i nóg ra​zem wzię​tych. Na do​wód
mogępo​ka​zaćbli​zny.

—Co​lin,onniejesttegowart—mówiBrit​-

ta​ny.

Dzię​ki,ma​ma​ci​ta.Za​razdocie​biewró​ci​my.
— Gro​zisz mi, Fu​en​tes? — war​czy Co​lin,

igno​ru​jącswo​jądziew​czy​nę.

— Nie, dup​ku — mó​wię i zmu​szam go do

od​wró​ce​niawzro​ku.—Tyl​kota​kiemałefiut​ki
jaktyucie​ka​jąsiędogróźb.

Brit​ta​ny sta​je przed Co​li​nem i kła​dzie mu

rękęnapier​si.

—Niesłu​chajgo—pro​si.
— Nie boję się cie​bie. Mój tata jest praw​ni​-

kiem — chwa​li się Co​lin, po czym obej​mu​je
Brit​ta​ny.—Onajestmojaile​piejotympa​mię​-
taj.

— W ta​kim ra​zie le​piej trzy​maj ją na smy​-

czy — ra​dzę. — Bo w prze​ciw​nym ra​zie może
ze​chcepo​szu​kaćso​bieno​we​gowła​ści​cie​la.

Mójkum​pel,Paco,sta​jeobokmnie.
—An​dasbien,Alex?Wpo​rząd​ku?
—Tak,Paco—od​po​wia​damiwi​dzędwóch

na​uczy​cie​li, idą​cych pod ob​sta​wą fa​ce​ta w
mun​du​rze po​li​cyj​nym. Tego wła​śnie chce
Adams. Wy​my​ślił so​bie, że wy​le​cę ze szko​ły.
Ale nie dam się pod​pu​ścić i nie wy​lą​du​ję na
czar​nej li​ście Agu​ir​re. — Si, wszyst​ko bien. —
Od​wra​cam się do Brit​ta​ny. — Do zo​ba​cze​nia,
ma​ma​ci​ta,

 już się nie mogę do​cze​kać, kie​dy

zaj​mie​mysięna​sząche​mią.

Brit​ta​ny uno​si ten swój za​dar​ty no​sek, jak​-

bymbyłnaj​więk​szymdra​niemnaświe​cie,aja
za​raz po​tem się zmy​wam, żeby prócz dzi​siej​-
szejkarydo​dat​ko​womnienieza​wie​si​li.

7.Brittany

Po lek​cjach sto​ję aku​rat przy szaf​ce, gdy

pod​cho​dzą do mnie moje ko​le​żan​ki, Mor​gan,
Ma​di​son i Me​gan. Sier​ra mówi na nie Emki z
Fa​ir​field.

Mor​ganprzy​tu​lamnie.
— Jezu, wszyst​ko okej? — pyta i od​su​wa

mnienaod​le​głośćra​mie​nia,żebymisięprzyj​-
rzeć.

—Sły​sza​łam,żeCo​linsta​nąłwtwo​jejobro​-

nie.Jestnie​sa​mo​wi​ty.Szczę​ścia​razcie​bie,Brit
—mówiMa​di​son,abę​dą​cejejzna​kiemroz​po​-
znaw​czym locz​ki po​dry​gu​ją przy każ​dym sło​-
wie.

—Nicsięta​kie​goniesta​ło—mó​wię,za​sta​-

na​wia​jąc się, jak wy​glą​da plot​ka w po​rów​na​-
niuzrze​czy​wi​sto​ścią.

— Co wła​ści​wie po​wie​dział Alex? — pyta

Me​gan. — Ca​itlin zro​bi​ła Alek​so​wi i Co​li​no​wi
zdję​cie na ko​ry​ta​rzu, ale nie bar​dzo wi​dać, co
siędzia​ło.

— Nie spóź​nij​cie się na tre​ning — krzy​czy

Dar​le​ne z dru​gie​go koń​ca ko​ry​ta​rza i zni​ka
rów​nieszyb​ko,jaksiępo​ja​wi​ła.

Me​gan otwie​ra są​sia​du​ją​cą z moją szaf​kę i

wy​cią​gapom​po​ny.

—Wku​rzamnie,żeDar​le​netaksiępod​li​zu​-

jepaniSmall—szep​cze.

Za​my​kam szaf​kę i idzie​my ra​zem na bo​-

isko.

—Wy​da​jemisię,żesta​rasięsku​pićnatań​-

cu,żebynieprzej​mo​waćsięwy​jaz​demTy​le​ra
docol​le​ge’u.

Mor​ganprze​wra​caocza​mi.
— A co mnie to ob​cho​dzi. Nie mam na​wet

chło​pa​ka, więc na moje współ​czu​cie niech nie
li​czy.

—Namojeteżnie.Se​rio,czyonakie​dy​kol​-

wiekbyłasama?—pytaMa​di​son.

Gdy zja​wia​my się na bo​isku, cała dru​ży​na

sie​dzi na tra​wie i cze​ka na pa​nią Small. No i
co?Niespóź​ni​ły​śmysię.

—Cią​gleniemogęuwie​rzyć,żeje​steśwpa​-

rzezFu​en​te​sem—mówidomnieci​choDar​le​-
ne, gdy znaj​du​ję so​bie obok niej wol​ne miej​-
sce.

—Chceszsięza​mie​nić?—py​tam,choćpani

Pe​ter​sonitakbysięniezgo​dzi​ła.Wy​ra​zi​łasię
wtymte​ma​ciebar​dzoja​sno.

Dar​le​ne wy​wa​la z obrzy​dze​niem ję​zyk i

szep​cze:

—Wży​ciu.Nieza​da​jęsięztymizpo​łu​dnia.

Ni​g​dy nic do​bre​go z tego nie wy​ni​ka. Pa​mię​-

tasz,jakwze​szłymrokuAlys​saMcDa​nielcho​-
dzi​łaztam​tymchło​pa​kiem...jakmutam?

—ZJa​so​nemAvi​lą?—py​tamci​cho.
Dar​le​newzdry​gasięlek​ko.
— W cią​gu kil​ku ty​go​dni z faj​nej dziew​czy​-

ny za​mie​ni​ła się w wy​rzut​ka. Dziew​czy​ny z
po​łu​dnio​wej czę​ści mia​sta nie​na​wi​dzi​ły ją za
to, że za​bra​ła im jed​ne​go z chło​pa​ków, a z
nami też prze​sta​ła się za​da​wać. Bied​na par​ka
zo​sta​ła od​cię​ta od świa​ta. Na całe szczę​ście
Alys​saznimze​rwa​ła.

PaniSmallidziedonaszod​twa​rza​czemCD,

skar​żąc się, że ktoś odło​żył go w inne miej​sce
niżzwy​kleiżedla​te​gosięspóź​ni​ła.

Tre​ner​ka każe nam się roz​cią​gać, a Sier​ra

wpy​cha się mię​dzy mnie i Dar​le​ne, żeby móc
cośmipo​wie​dzieć.

—Maszpro​blem,ko​cha​na—mówi.
—Cze​mu?
Sier​ra ma „nad​przy​ro​dzo​ny” wzrok i słuch,

wieowszyst​kim,cosiędzie​jewFa​ir​field.

Mojanaj​lep​szaprzy​ja​ciół​kamówi:
—Po​dob​noszu​kacięCar​menSan​chez.
O nie. Car​men to dziew​czy​na Alek​sa. Sta​-

ram się nie pa​ni​ko​wać i nie wy​obra​żać so​bie
naj​gor​sze​go, ale Car​men jest bez​względ​na: od
swo​ichpo​la​kie​ro​wa​nychnaczer​wo​nopa​znok​-
ci po czar​ne ko​za​ki na ob​ca​sach. Jest za​zdro​-

sna,bosie​dzęra​zemzAlek​semnache​mii,czy
możemy​śli,żedo​nio​słamdziśnanie​gody​rek​-
to​ro​wi?

Praw​da jest taka, że to nie ja do​nio​słam.

Zo​sta​łam we​zwa​na do ga​bi​ne​tu dok​to​ra Agu​-
ir​re, bo ktoś wi​dział po​ran​ne zaj​ście na par​-
kin​gu i przed wej​ściem do szko​ły i zgło​sił to
dy​rek​cji.Cobyłobezsen​su,boprze​cieżnicsię
niesta​ło.

Agu​ir​re mi nie uwie​rzył. My​ślał, że boję się

po​wie​dzieć praw​dę. Wte​dy się nie ba​łam. Ale
te​razjużtak.

Car​menSan​chezmożewkaż​dejchwi​lisko​-

pać mi ty​łek. Pew​nie ćwi​czy wal​kę z bro​nią,
na​to​miast je​dy​ną bro​nią, jaką ja umiem się
po​słu​gi​wać, są pom​po​ny. Może je​stem stuk​-
nię​ta,alewąt​pię,żebypom​po​nyprze​stra​szy​ły
ko​gośta​kie​gojakCar​men.

Może mo​gła​bym się z nią zmie​rzyć na sło​-

wa, ale na pew​no nie w wal​ce wręcz. Fa​ce​ci
siębiją,boja​kiśpier​wot​ny,wro​dzo​nyin​stynkt
każeimudo​wad​niaćswo​jąsiłęfi​zycz​ną.

Może Car​men też mi coś chce udo​wod​nić,

ale na​praw​dę nie ma ta​kiej po​trze​by. Nie sta​-
no​wię dla niej żad​ne​go za​gro​że​nia, tyl​ko jak
mamjejotympo​wie​dzieć?Prze​cieżniepo​dej​-
dę i nie po​wiem: „Cześć, Car​men, nie za​mie​-
rzamciod​bi​jaćfa​ce​tainiedo​nio​słamnanie​go

dok​to​ro​wiAgu​ir​re”.Amożepo​win​nam...

Więk​szość lu​dzi są​dzi, że ni​czym się nie

przej​mu​ję.Niepo​ka​żęim,żesięmylą.Mójwi​-
ze​ru​nekkosz​to​wałmniezadużopra​cyiwy​sił​-
kuiniemamza​mia​rugostra​cićtyl​kodla​te​go,
żeja​kiśban​dziorijegodziew​czy​nachcąmnie
spraw​dzić.

—Nieob​cho​dzimnieto—mó​więSie​rze.
Mojanaj​lep​szaprzy​ja​ciół​kakrę​cigło​wą.
— Znam cię, Brit, i wiem, że się stre​su​jesz

—szep​cze.

To zda​nie mar​twi mnie bar​dziej niż wia​do​-

mość, że szu​ka mnie Car​men. Bo na​praw​dę
bar​dzo się sta​ram trzy​mać wszyst​kich na dy​-
stans...niepo​zwo​lić,żebyktoświe​dział,jakto
na​praw​dę jest być mną i miesz​kać w moim
domu.PrzedSier​rąjed​nakod​sło​ni​łamsiębar​-
dziejniżprzedkim​kol​wiekin​nym.Cza​semsię
za​sta​na​wiam,czyniepo​win​namwy​co​faćsięz
na​szej przy​jaź​ni, żeby Sier​ra nie zna​la​zła się
przy​pad​kiemzabli​sko.

Oczy​wi​ścienaro​zumwiem,żetopa​ra​no​ja.

Sier​ra jest praw​dzi​wą przy​ja​ciół​ką. Była przy
mnie na​wet wte​dy, gdy w ze​szłym roku moja
mama mia​ła za​ła​ma​nie ner​wo​we, choć ni​g​dy
niewy​ja​śni​łamSie​rzepo​wo​dumo​je​gopła​czu.
Dałamisięwy​pła​kać,mimożeniechcia​łamo
ni​czymmó​wić.

Niechcęskoń​czyćjakmojamat​ka.Tegosię

wży​ciunaj​bar​dziejboję.

Pani Small usta​wia nas, po czym pusz​cza

mu​zy​kę skom​po​no​wa​ną spe​cjal​nie dla na​szej
dru​ży​ny, a ja tym​cza​sem li​czę. To po​łą​cze​nie
hip-hopuirapu,zmik​so​wa​nenapo​trze​byna​-
szych tre​nin​gów. Na​zwa​ły​śmy nasz układ
„Wiel​ki,złybul​dog”,boma​skot​kądru​ży​nyfut​-
bo​lo​wej, któ​rej ki​bi​cu​je​my, jest bul​dog. Czu​ję
rytmca​łymcia​łem.Wła​śniedla​te​gouwiel​biam
być che​er​le​ader​ką. Mu​zy​ka cał​ko​wi​cie mnie
po​chła​nia i po​zwa​la za​po​mnieć o pro​ble​mach
wdomu.Jestdlamniejaknar​ko​tyk.Toje​dy​na
rzecz,któ​rapo​zwa​lamisięza​po​mnieć.

— Pani Small, mo​że​my za​cząć od usta​wie​-

nia w zła​ma​nym T, za​miast w zwy​kłym, jak
ćwi​czy​ły​śmywcze​śniej?—pro​po​nu​ję.—Apo​-
tem przejść do ni​skie​go V i ze​sta​wu wy​so​kich
V z Mor​gan, Isa​bel i Ca​itlin na przo​dzie. Wy​-
da​jemisię,żetakiukładbę​dzieczy​tel​niej​szy.

PaniSmalluśmie​chasię,wy​raź​nieza​do​wo​-

lo​nazmo​je​gopo​my​słu.

— Świet​na myśl, Brit​ta​ny. Spró​buj​my. Za​-

cznie​myodusta​wie​niawzła​ma​nymTzugię​-
ty​mi łok​cia​mi. Pod​czas przej​ścia Mor​gan, Isa​-
bel i Ca​itlin sta​ną w pierw​szym rzę​dzie. Pa​-
mię​taj​cie,żebypo​chy​lićra​mio​na.Sier​ra,pil​nuj
nad​garst​ków, mają być prze​dłu​że​niem rąk.

Niewy​gi​najich.

—Do​brze—mówiSier​razzamo​ichple​ców.
PaniSmallznówwłą​czamu​zy​kę.Rytm,sło​-

wa pio​sen​ki, in​stru​men​ty... prze​ni​ka​ją mnie i
pod​no​szą na du​chu bez wzglę​du na to, jak
bez​na​dziej​niesięaku​ratczu​ję.Tań​czączresz​-
tądziew​czyn,za​po​mi​namoCar​meniAlek​sie,
imo​jejma​mie,ioca​łymbo​żymświe​cie.

Pio​sen​ka koń​czy się za szyb​ko. Mimo że

chcia​ła​bym da​lej ru​szać się w rytm jej słów i
mu​zy​ki, pani Small wy​łą​cza od​twa​rzacz. Za
dru​gimra​zemwy​cho​dzinamle​piej,aletrze​ba
jesz​cze po​pra​co​wać nad ukła​dem, a część no​-
wychdziew​czynwciążmylikro​ki.

— Brit​ta​ny, na​ucz nowe dziew​czy​ny pod​-

sta​wo​wych kro​ków, a po​tem za​cznie​my jesz​-
cze raz wszyst​kie ra​zem. Dar​le​ne, ty po​wtó​-
rzyszkro​kizpo​zo​sta​ły​mi—usta​lapaniSmall
ipo​da​jemima​gne​to​fon.

Isa​bel jest w mo​jej grup​ce. Przy​klę​ka, żeby

na​pićsięwody.

— Nie przej​muj się Car​men — mówi. —

Czę​ściejszcze​ka,niżgry​zie.

— Dzię​ki — od​po​wia​dam. Isa​bel wy​glą​da

groź​nie w swo​jej czer​wo​nej ban​da​nie La​ty​no​-
skiejKrwi,ztrze​makol​czy​ka​miwbrwiirę​ka​-
miwiecz​nieskrzy​żo​wa​ny​minapier​siach,je​śli
tyl​koaku​ratniećwi​czy.Aledo​brzejejpa​trzyz

oczu.Iczę​stosięuśmie​cha.Uśmiechdo​da​jejej
ła​god​no​ści, choć wła​ści​wie gdy​by prze​wią​za​ła
wło​sy ró​żo​wą wstąż​ką za​miast ban​da​ną w
bar​wach gan​gu, wy​glą​da​ła​by bar​dzo dziew​-
czę​co.—Maszzemnąche​mię,praw​da?—py​-
tam.

Przy​ta​ku​jegło​wą.
—IznaszAlek​saFu​en​te​sa.
Znówkiw​nię​cie.
— Czy to, co o nim mó​wią, to praw​da? —

py​tamostroż​nie,niewie​dząc,jakza​re​agu​jena
mojewścib​stwo.Je​śliniebędęuwa​żać,znaj​dę
sięnaczar​nejli​ściebar​dzowie​luosób.

Dłu​gie brą​zo​we wło​sy Isa​bel fa​lu​ją lek​ko,

gdymówi.

—Za​le​ży,ococicho​dzi.
Gdy mam już za​cząć mó​wić o za​ży​wa​niu

nar​ko​ty​ków i aresz​to​wa​niach, Isa​bel pod​no​si
się.

— Słu​chaj, Brit​ta​ny. Ni​g​dy nie bę​dzie​my

przy​ja​ciół​ka​mi. Ale chcę ci po​wie​dzieć, że bez
wzglę​du na to, ja​kim dup​kiem oka​zał się dziś
Alex wzglę​dem cie​bie, wca​le nie jest taki zły,
jak o nim mó​wią. Nie jest na​wet taki zły, jak
sammy​śli.

Za​nimuda​jemisięza​daćjesz​czejed​nopy​-

ta​nie,Isa​belusta​wiasięznówdoukła​du.

Pół​to​rej go​dzi​ny póź​niej, gdy je​ste​śmy już

na​praw​dę zmę​czo​ne, ma​rud​ne i na​wet ja
mam dość, tre​ning do​bie​ga koń​ca. Pod​cho​dzę
do spo​co​nej Isa​bel i mó​wię jej, że świet​nie się
dziśspi​sa​ła.

—Na​praw​dę?—pytaza​sko​czo​na.
— Szyb​ko się uczysz — mó​wię. Taka jest

praw​da. Jak na dziew​czy​nę, któ​ra przez trzy
pierw​sze lata ogól​nia​ka ni​g​dy nie ćwi​czy​ła z
pom​po​na​mi,szyb​koza​ła​pa​łaukład.—Dla​te​go
da​ły​śmycięnaprzód.

Isa​belstoizroz​dzia​wio​nązezdu​mie​niabu​-

zią,ajaza​sta​na​wiamsię,czywie​rzywplot​ki,
któ​re sły​sza​ła o mnie. Nie, ni​g​dy się nie za​-
przy​jaź​ni​my. Ale wiem też, że ni​g​dy nie bę​-
dzie​mywro​ga​mi.

Po tre​nin​gu idę do sa​mo​cho​du ra​zem ze

Sier​rą,któ​rapi​szewła​śnieese​mesdoswo​je​go
chło​pa​ka,Do​uga.

Za jed​ną z wy​cie​ra​czek mam za​tknię​ty ka​-

wa​łekpa​pie​ru.Wy​cią​gamgo.Tonie​bie​skieza​-
wia​do​mie​nie o aresz​cie szkol​nym Alek​sa.
Zgnia​tamkart​kęiwci​skamjądotor​byzksiąż​-
ka​mi.

—Cotobyło?—pytaSier​ra.
— Nic — mó​wię z na​dzie​ją, że zo​rien​tu​je

się,iżniechcęotymroz​ma​wiać.

—Dziew​czy​ny,cze​kaj​cie!—Dar​le​nebie​gnie

za nami. — Wi​dzia​łam się na bo​isku z Co​li​-

nem.Mó​wił,że​byśnanie​goza​cze​ka​ła.

Zer​kam na ze​ga​rek. Jest pra​wie szó​sta i

chcę wra​cać do domu, żeby po​móc Ba​gh​dzie
przy​go​to​waćko​la​cjędlasio​stry.

—Niemogę.
— Doug mi od​pi​sał — in​for​mu​je Sier​ra. —

Za​pra​szanasdosie​bienapiz​zę.

—Jamogę—wtrą​casięDar​le​ne.—Strasz​-

niemisięnu​dzi,od​kądTy​lerwy​je​chałdoPur​-
due.Niezo​ba​czy​mysiępew​nieprzezkil​katy​-
go​dni.

Sier​raznówese​me​su​je.
— My​śla​łam, że je​dziesz do nie​go w przy​-

szływeek​end.

Dar​le​nebie​rzesiępodboki.
—Takmia​łobyć,za​nimnieza​dzwo​niłinie

po​wie​dział, że wszy​scy kan​dy​da​ci na człon​-
kówbrac​twamu​sząspaćwdomustu​denc​kim
iprzejśćja​kąśini​cja​cję.Jakdlamnieokej,byle
tyl​kojegope​nispo​zo​stałpotymwszyst​kimw
nie​na​ru​szo​nymsta​nie.

Na sło​wo „pe​nis” za​czy​nam szu​kać klu​czy​-

kówwto​reb​ce.GdyDar​le​neza​czy​namó​wićo
pe​ni​sach i sek​sie, le​piej się wy​co​fać, bo może
ga​daćiga​dać.Apo​nie​ważjaniemamocho​ty
opo​wia​daćoswo​ichdo​świad​cze​niachsek​su​al​-
nych (a ra​czej ich bra​ku), to wolę się zmyć.
Ide​al​nyczasnauciecz​kę.

Ma​cham klu​czy​ka​mi za​wie​szo​ny​mi na pal​-

cu,aleSier​ramówi,żewró​cizDo​ugiem,więc
jadędodomusama.Lu​biębyćsama.Przedni​-
kimniemu​szęwte​dyuda​wać.Je​ślimamocho​-
tę, mogę na​wet pu​ścić so​bie mu​zy​kę na cały
re​gu​la​tor.

Niejestmijed​nakdanena​cie​szyćsięmu​zy​-

ką, bo mój te​le​fon za​czy​na wi​bro​wać. Wy​cią​-
gam go z kie​sze​ni spodni. Dwie wia​do​mo​ści
gło​so​weije​denese​mes.Wszyst​koodCo​li​na.

Od​dzwa​niamdonie​go.
—Gdzieje​steś,Brit?—pyta.
—Jadędodomu.
—Wpad​nijdoDo​uga.
— Moja sio​stra ma nową opie​kun​kę — wy​-

ja​śniam.—Mu​szęjejpo​móc.

—Wście​kaszsięjesz​czezato,żepo​stra​szy​-

łemtwo​je​gogang​ste​razche​mii?

—Niewście​kamsię.Je​stemzwy​czaj​niezła.

Mó​wi​łam ci, że so​bie po​ra​dzę, ale ty mnie zi​-
gno​ro​wa​łeś.Izro​bi​łeśdotegosce​nęnako​ry​ta​-
rzu.Wiesz,żeniepro​si​łamsię,żebybyćznim
wpa​rze.

—Wiem,Brit.Tyl​kotengośćmniestrasz​nie

wku​rza.Niezłośćsię.

—Niezłosz​czę—mó​wię.—Nielu​biętyl​ko,

jaktysiępie​kliszbezpo​wo​du.

—Ajanielu​bię,jaktenko​leśszep​czecicoś

doucha.

Czu​ję,żeza​razpo​twor​nieroz​bo​limniegło​-

wa.Na​praw​dęniepo​trze​bu​ję,żebyCo​linro​bił
misce​nyzakaż​dymra​zem,gdyja​kiśchło​pak
zwy​czaj​nie się do mnie ode​zwie. Ni​g​dy wcze​-
śniej taki nie był, a przez nie​go wszy​scy jesz​-
cze bar​dziej się na mnie ga​pią i jesz​cze bar​-
dziej mnie ob​ga​du​ją, cze​go za​wsze sta​ra​łam
sięuni​kać.

—Za​po​mnij​mypopro​stuoca​łejspra​wie.
—Mniepa​su​je.Za​dzwońwie​czo​rem—pro​-

si. — Ale je​śli uda ci się wy​rwać wcze​śniej z
domuiwpaśćdoDo​uga,tosu​per.

Po po​wro​cie do domu za​sta​ję Ba​gh​dę na

pię​trze w po​ko​ju Shel​ley. Usi​łu​je zmie​nić jej
pie​lu​chę,aleźlejąuło​ży​ła.Shel​leymazwy​kle
gło​wętam,gdziete​razsto​py,jed​nanogazwi​-
sa jej bez​wład​nie z łóż​ka... to​tal​na po​raż​ka, a
Ba​gh​dasa​pieidy​szy,jak​bywży​ciuniero​bi​ła
nictrud​niej​sze​go.

Czymamaspraw​dzi​łajejre​fe​ren​cje?
—Jatozro​bię—ofia​ru​jęsię,poczymod​su​-

wamjąibio​ręspra​wywswo​jeręce.Oddziec​-
kazmie​niamsio​strzepie​lu​chy.Tożad​naprzy​-
jem​ność zmie​niać majt​ki oso​bie, któ​ra waży
wię​cejodcie​bie,aleje​ślirobisiętoumie​jęt​nie,
nie zaj​mu​je dużo cza​su i nie spra​wia więk​-
szychtrud​no​ści.

Sio​strauśmie​chasięsze​ro​konamójwi​dok.
—Błii!
Niepo​tra​fiwy​ma​wiaćsłów,alewy​da​jeróż​-

ne zbli​żo​ne dźwię​ki. „Błii” zna​czy „Brit​ta​ny”,
więc uśmie​cham się do niej i ukła​dam ją po​-
rząd​nienałóż​ku.

— Cześć, mała. Głod​na? — py​tam i wy​cią​-

gam z po​jem​ni​ka mo​kre chu​s​tecz​ki, sta​ra​jąc
sięniemy​ślećotym,coro​bię.

Za​kła​dam świe​żą pie​lu​chę i nową parę

spodnidre​so​wych,aBa​gh​datym​cza​semprzy​-
glą​da się mi z boku. Sta​ram się przy oka​zji
wy​ja​śniać co i jak, ale jed​no spoj​rze​nie na
opie​kun​kę mówi mi, że w ogó​le mnie nie słu​-
cha.

— Two​ja mama po​wie​dzia​ła, że mogę już

iść,jakwró​cisz—mówi.

—Do​brze—od​po​wia​dam,my​jącręce,aBa​-

gh​da zni​ka jak za do​tknię​ciem cza​ro​dziej​skiej
różdż​ki.

Wio​zęShel​leydokuch​ni.Na​szazwy​klenie​-

ska​zi​tel​nie czy​sta kuch​nia przed​sta​wia ob​raz
nę​dzy i roz​pa​czy. Ba​gh​da nie po​zmy​wa​ła na​-
czyń, któ​re pię​trzą się te​raz w zle​wie, i nie
star​ła pod​ło​gi po ba​ła​ga​nie, jaki na​ro​bi​ła
wcze​śniejShel​ley.

Szy​ku​jęsio​strzeko​la​cjęiogar​niamba​ła​gan.
Shel​ley wy​po​wia​da prze​cią​gle sło​wo „szko​-

ła”,cobrzmibar​dziejjak„koła”,alewiem,oco
jejcho​dzi.

—Tak,pierw​szydzieńpowa​ka​cjach—mó​-

wię, mik​su​jąc jej je​dze​nie i sta​wia​jąc je przed
niąnasto​le.Kar​mięjąpap​kąiopo​wia​dam:—
Amojanowana​uczy​ciel​kache​mii,paniPe​ter​-
son, po​win​na być opie​ku​nem na obo​zie kar​-
nym. Przej​rza​łam pro​gram. Naj​wy​raź​niej nie
maty​go​dniabezspraw​dzia​nualbokart​ków​ki.
Tenrokniebę​dzieła​twy.

Moja sio​stra pa​trzy na mnie, sta​ra​jąc się

zro​zu​mieć to, co jej po​wie​dzia​łam. Jej sku​pio​-
naminamówimibezsło​wa,żemniewspie​rai
ro​zu​mie.Bowy​do​by​ciezsie​biekaż​de​gosło​wa
spra​wajejwiel​kiwy​si​łek.Cza​semmamocho​-
tę mó​wić za nią, bo od​czu​wam jej fru​stra​cję
takmoc​no,jak​bymtojasamasięfru​stro​wa​ła.

—Niepo​lu​bi​łaśBa​gh​dy?—py​tamci​cho.
Moja sio​stra krę​ci gło​wą. I nie chce o tym

mó​wić.Wi​dzętopotym,jakza​ci​skausta.

— Daj jej tro​chę cza​su — pro​szę. — Nie​ła​-

two jest zna​leźć się w no​wym domu, gdzie
niktciniepo​wie​dział,coro​bić.

Po ko​la​cji przy​no​szę Shel​ley cza​so​pi​sma.

Moja sio​stra uwiel​bia cza​so​pi​sma. Pod​czas
gdy ona prze​wra​ca ko​lej​ne kart​ki, w ra​mach
wła​snej ko​la​cji wkła​dam pla​ste​rek sera mię​-
dzydwiekrom​kichle​baije​dząc,za​bie​ramsię

dolek​cji.

Wy​cią​gamkart​kęodpaniPe​ter​son,naktó​-

rej mam na​pi​sać wy​pra​co​wa​nie na te​mat
„sza​cun​ku”, i w tej sa​mej chwi​li sły​szę od​głos
otwie​ra​nychdrzwidoga​ra​żu.

— Brit, gdzie je​steś?! — woła z ko​ry​ta​rza

mama.

—Wkuch​ni!—od​krzy​ku​ję.
Mama wcho​dzi wol​nym kro​kiem do kuch​ni

ztor​bąodNe​ima​naMar​cu​sanara​mie​niu.

—Pro​szę,todlacie​bie.
Wy​cią​gam z tor​by ja​sno​nie​bie​ski top Ge​ren

Ford.

— Dzię​ki — mó​wię, nie oka​zu​jąc zbyt wiel​-

kiejra​do​ściprzyShel​ley,któ​ranicniedo​sta​ła.
Mojasio​stracopraw​dasiętymnieprzej​mu​je.
Jest zbyt skon​cen​tro​wa​na na zdję​ciach naj​le​-
piejinaj​go​rzejubra​nychgwiazdinaichlśnią​-
cejbi​żu​te​rii.

— Bę​dzie pa​so​wać do tych ciem​nych dżin​-

sów, któ​re ku​pi​łam ci w ze​szłym ty​go​dniu —
mówimama,wy​cią​ga​jącmię​sozza​mra​żar​kii
wkła​da​jącjedomi​kro​fa​li,żebysięroz​mro​zi​ło.
— I jak tam? Jak ra​dzi​ła so​bie Ba​gh​da, jak
przy​szłaś?

— Nie naj​le​piej — in​for​mu​ję. — Na​praw​dę

mu​sisz po​ka​zać jej parę rze​czy. — Mama nie
od​po​wia​da,comniewca​leniedzi​wi.

Chwi​lę póź​niej do kuch​ni wcho​dzi tata, na​-

rze​ka​jąc na pra​cę. Pro​wa​dzi fir​mę pro​du​ku​ją​-
cą ukła​dy sca​lo​ne do kom​pu​te​rów i za​po​wie​-
działnam,żetenrokbę​dziekiep​ski,alemama
i tak cią​gle coś ku​pu​je, a tata spra​wił mi na
uro​dzi​nybmw.

— Co na ko​la​cję? — pyta oj​ciec, po​lu​zo​wu​-

jąckra​wat.Jakzwy​klewy​glą​danazmę​czo​ne​-
go.

Mamazer​kanami​kro​fa​lów​kę.
—Stek.
—Niemamocho​tynaniccięż​kie​go—mówi

oj​ciec.—Wolęcoślżej​sze​go.

Na​bur​mu​szo​namamawy​łą​czami​kro​fa​lę.
—Jaj​ka?Spa​ghet​ti?—wy​mie​niaróż​nepro​-

po​zy​cje,choćoj​ciecniebar​dzojejsłu​cha.

Tata wy​cho​dzi z kuch​ni. Na​wet gdy fi​zycz​-

niejestznami,my​śla​mijestcią​gleprzypra​cy.

—Obo​jęt​nie.Bylecoślek​kie​go!—woła.
Wta​kichchwi​lachżalmimamy.Ra​czejnie

może li​czyć na uwa​gę ze stro​ny ojca, bo albo
pra​cu​je, albo wy​jeż​dża w in​te​re​sach, albo po
pro​stuniemaocho​tyspę​dzaćznamicza​su.

—Zro​bięsa​łat​kę—mó​więiwy​cią​gamzlo​-

dów​kisa​ła​tę.

Mamawy​da​jesięwdzięcz​nazapo​moc,oile

moż​na to stwier​dzić na pod​sta​wie nie​wy​raź​-
ne​go uśmie​chu. W mil​cze​niu szy​ku​je​my

wspól​nieko​la​cję.Na​kry​wamdosto​łu,amama
przy​no​sisa​łat​kę,ja​jecz​ni​cęito​sty.Żalisię,że
niktjejniedo​ce​nia,alewi​dzę,żechcesiętyl​ko
wy​ga​daćiniepo​trze​bu​jeżad​nychrad.Shel​ley
jestda​lejpo​chło​nię​tacza​so​pi​sma​miizu​peł​nie
nie​świa​do​ma na​pię​tej at​mos​fe​ry mię​dzy ro​-
dzi​ca​mi.

— W pią​tek jadę na dwa ty​go​dnie do Chin

—ob​wiesz​czatata,wcho​dzącznówdokuch​ni
w spodniach dre​so​wych i T-shir​cie. Sia​da na
swo​im sta​łym miej​scu, u szczy​tu sto​łu, i na​-
kła​daso​bieja​jecz​ni​cę.—Naszdo​staw​caprzy​-
sy​ława​dli​wyto​warimu​szęspraw​dzić,cojest
gra​ne.

—Acoześlu​bemDe​Ma​io?Jestwtenweek​-

endijużpo​twier​dzi​li​śmy,żebę​dzie​my.

Tata rzu​ca wi​de​lec na ta​lerz i pa​trzy na

mamę.

— Tak, je​stem pew​ny, że ślub dzie​cia​ków

De​Ma​io jest waż​niej​szy od przy​szło​ści mo​jej
fir​my.

— Bill, nie cho​dzi​ło mi o to, że fir​ma jest

mniej waż​na — mówi mama i też upusz​cza
wi​de​lecnata​lerz.Tochy​baja​kiścud,żena​sze
ta​le​rzejesz​czesięniewy​szczer​bi​ły.—Popro​-
stu nie​grzecz​nie od​wo​ły​wać ta​kie rze​czy w
ostat​niejchwi​li.

—Mo​żesziśćsama.

— I na​ra​zić się na plot​ki, bo nie bę​dzie cię

zemną?Nie,dzię​ku​ję.

Toty​po​waroz​mo​waprzysto​lewdomuEl​-

li​sów. Tata po​wta​rza, jak cięż​ko pra​cu​je,
mama sta​ra się uda​wać, że je​ste​śmy zu​peł​nie
bez​tro​ską ro​dzin​ką, a ja i Shel​ley sie​dzi​my ci​-
chozboku.

—Jakwszko​le?—pytawkoń​cumama.
— W po​rząd​ku — od​po​wia​dam, po​mi​ja​jąc

mil​cze​niem fakt, że zo​sta​łam usa​dzo​na na
che​mii z Alek​sem. — Mam na​praw​dę wy​ma​-
ga​ją​cąna​uczy​ciel​kęche​mii.

—Chy​baźlezro​bi​łaś,żewy​bra​łaśche​mię—

wtrą​casięoj​ciec.—Je​śliniedo​sta​nieszpiąt​ki,
bę​dziesz mia​ła gor​szą śred​nią. Na Nor​th​we​-
stern trud​no się do​stać, a nie zo​sta​niesz po​-
trak​to​wa​naulgo​wotyl​kodla​te​go,żejakie​dyś
tamstu​dio​wa​łem.

— Wiem, tato — mó​wię cał​kiem już przy​-

gnę​bio​na.Je​śliAlexniepo​trak​tu​jepro​jek​tupo​-
waż​nie,jakmamdo​staćpiąt​kę?

— Dziś była nowa opie​kun​ka Shel​ley — in​-

for​mu​jemama.—Pa​mię​tasz?

Oj​ciecwzru​szara​mio​na​mi,bopore​zy​gna​cji

ostat​niej opie​kun​ki upie​rał się, że Shel​ley nie
po​win​namiesz​kaćznamiwdomu,tyl​kowja​-
kimśośrod​ku.Chy​bani​g​dyniedar​łamsiętak
jak wte​dy, bo nie mam za​mia​ru po​zwo​lić im

od​dać Shel​ley gdzieś, gdzie nikt nie bę​dzie o
nią dbać i jej ro​zu​mieć. Mu​szę jej pil​no​wać.
Dla​te​go tak mi za​le​ży na Nor​th​we​stern. Je​śli
będęstu​dio​waćbli​skodomu,będęmo​głada​lej
tumiesz​kaćipil​no​wać,żebyro​dzi​cenieod​da​li
ni​g​dzieShel​ley.

Odzie​wią​tejdzwo​niMe​gan,żebypo​skar​żyć

sięnaDar​le​ne.Uwa​ża,żeDar​le​nezmie​ni​łasię
przez wa​ka​cje i zro​bi​ła się strasz​nie za​ro​zu​-
mia​ła, bo jej chło​pak jest w col​le​ge’u. O dzie​-
wią​tej trzy​dzie​ści dzwo​ni Dar​le​ne i mówi, że
wy​da​je jej się, że Me​gan jest za​zdro​sna o jej
chło​pa​ka z col​le​ge’u. O dzie​wią​tej czter​dzie​ści
pięćdzwo​niSier​raimówi,żeroz​ma​wia​ładziś
i z Me​gan, i z Dar​le​ne i nie chce się mie​szać.
Zga​dzam się z nią, choć uwa​żam, że nie bar​-
dzomamyjużwyj​ście.

Do​pie​rozapięt​na​ścieje​de​na​stauda​jemisię

skoń​czyć wy​pra​co​wa​nie dla pani Pe​ter​son na
te​matsza​cun​kuipo​mócma​miepo​ło​żyćShel​-
ley spać. Mam wra​że​nie, że gło​wa za​raz mi
od​pad​niezezmę​cze​nia.

Prze​bie​ramsięwpi​ża​mę,wcho​dzępodkoł​-

dręidzwo​niędoCo​li​na.

—Cześć,kot​ku—mówi.—Copo​ra​biasz?
—Nic.Leżęwłóż​ku.Faj​niebyłouDo​uga?
—By​ło​bydużofaj​niej,gdy​byśtytambyła.
—Kie​dywró​ci​łeś?

— Ja​kąś go​dzi​nę temu. Stra​aasz​nie się cie​-

szę,żedzwo​nisz.

Pod​cią​gamswo​jąwiel​kąró​żo​wąkoł​drępod

samą bro​dę i kła​dę gło​wę na mięk​kiej pu​cho​-
wejpo​dusz​ce.

— Tak? — mó​wię w na​dziei, że usły​szę coś

mi​łe​go. Na​da​ję swo​je​mu gło​so​wi uwo​dzi​ciel​-
skiebrzmie​nie.—Acze​mu?

Daw​no mi już nie mó​wił, że mnie ko​cha.

Wiem,żeniena​le​żydozbytwy​lew​nychosób.
Tak jak tata. Ale po​trze​bu​ję to od nie​go usły​-
szeć.Chcęusły​szeć,żemnieko​cha.Chcęusły​-
szeć, że za mną tę​sk​ni. Chcę, żeby mi po​wie​-
dział,żeje​stemspeł​nie​niemjegoma​rzeń.

Co​linchrzą​ka.
—Ni​g​dynieupra​wia​li​śmysek​suprzezte​le​-

fon.

No do​bra, nie tego się spo​dzie​wa​łam. Nie

po​win​nam być roz​cza​ro​wa​na ani zdzi​wio​na.
Co​lin ma osiem​na​ście lat i prze​cież wiem, że
fa​ce​ci my​ślą cią​gle o sek​sie i o dziew​czy​nach.
Dziśpopo​łu​dniuuda​wa​łam,żenieza​uwa​żam
uci​sku w dole brzu​cha, gdy prze​czy​ta​łam, co
na​pi​sał mi Alex w ze​szy​cie: że chce upra​wiać
zemnąseks.Niewie,żeje​stemdzie​wi​cą.

Ni​g​dy nie upra​wia​li​śmy sek​su z Co​li​nem,

ko​niec krop​ka. Ani przez te​le​fon, ani na​praw​-
dę. W kwiet​niu w ze​szłym roku nie​wie​le bra​-

ko​wa​ło na pla​ży za do​mem Sier​ry, ale stchó​-
rzy​łam.Nieby​łamgo​to​wa.

—Seksprzezte​le​fon?
—Tak.Do​ty​kajsię,Brit,iopo​wia​dajmijed​-

no​cze​śnie,coro​bisz.Strasz​niemnietopod​nie​-
ci.

— A ty co bę​dziesz w tym cza​sie ro​bić? —

py​tam.

— Ro​bić so​bie do​brze. A co my​śla​łaś? Że

będęod​ra​biaćlek​cje?

Śmie​jęsię.Ra​czejner​wo​wo,boniewi​dzie​li​-

śmy się przez dwa mie​sią​ce, za wie​le ze sobą
nieroz​ma​wia​li​śmy,aonwcią​gujed​ne​godnia
chce przejść od „cześć, faj​nie cię wi​dzieć po
wa​ka​cjach”do„do​ty​kajsię,ajabędęro​bićso​-
bie do​brze”. Mam wra​że​nie, że zna​la​złam się
wpio​sen​cePataMcCur​dy’ego.

—Nopro​szę,Brit—na​le​gaCo​lin.—Po​trak​-

tuj to jako ćwi​cze​nie przed praw​dzi​wym sek​-
sem.Zdej​mijko​szu​lęiza​cznijsiędo​ty​kać.

—Co​lin...
—Co?
—Przy​kromi,aleniemamocho​ty.Przy​naj​-

mniejniete​raz.

—Napew​no?
—Tak.Je​steśzły?
— Nie — mówi. — My​śla​łem, że faj​nie bę​-

dzie do​dać tro​chę pi​kan​te​rii na​sze​mu związ​-

ko​wi.

—Niewie​dzia​łam,żecisięnu​dzi.
— Szko​ła... tre​nin​gi... spo​tka​nia ze zna​jo​-

my​mi.Chy​bapowa​ka​cjachmamdośćru​ty​ny.
Całe lato pły​wa​łem na nar​tach wod​nych, sur​-
fo​wa​łem i jeź​dzi​łem te​re​nów​ką. Ser​ce ci bije
jak osza​la​łe, czu​jesz, że ży​jesz. No wiesz, taki
kopad​re​na​li​ny.

—Brzmisu​per.
—Botakbyło.Brit?
—Tak?
— Je​stem go​tów na ta​kie​go kopa ad​re​na​li​-

ny...ztobą.

8.Alex

Przy​gnia​tam ko​le​sia do lśnią​ce​go czar​ne​go

che​vro​le​taca​ma​ro,któ​rykosz​tu​jepew​niewię​-
cejniżrocz​napen​sjamo​jejmamy.

—Spra​wamasięna​stę​pu​ją​co,Bla​ke—mó​-

wię.—Albopła​ciszte​raz,albopo​ła​mięcoś,co
na​le​żydocie​bie.Alenieme​be​lekczytentwój
pie​przo​ny sa​mo​chód... coś, z czym je​steś
trwa​lezwią​za​ny.Ka​pu​jesz?

Bla​ke, chud​szy niż słup te​le​fo​nicz​ny, jest

bla​dyjakśmierćipa​trzynamnietak,jak​bym
wła​śnie wy​dał na nie​go wy​rok śmier​ci. Po​wi​-
nienbyłpo​my​ślećotym,za​nimwziąłbezpła​-
ce​niastodwu​dziest​kępiąt​kęcrac​ku.

Jak​byHec​tormiałpu​ścićtopła​zem.
Jak​bymjamiałpu​ścićtopła​zem.
Kie​dy Hec​tor wy​sy​ła mnie na win​dy​ka​cję,

ro​bię swo​je. Nie​ko​niecz​nie to lu​bię, ale ro​bię
swo​je.Hec​torwie,żeniehan​dlu​ję,niecho​dzę
nawłaminiekrad​nę.Aleje​stemdo​brywwin​-
dy​ka​cji... głów​nie dłu​gów. Cza​sem jeż​dżę do
lu​dzi,aletozwy​klesyf,zwłasz​czażewiem,co
sięznimista​nie,gdyjużza​wio​zęichdoma​ga​-
zy​nu na spo​tka​nie z Chuy​em. Nikt nie chce
spo​tka​nia z Chuy​em. To gor​sze niż spo​tka​nie

zemną.Bla​kena​praw​dępo​wi​niensięcie​szyć,
żetomnieka​za​nosięnimza​jąć.

Po​wie​dzieć,żeniewio​dęzbytprzy​zwo​ite​go

ży​cia, to nie​do​po​wie​dze​nie. Sta​ram się nad
tym za dużo nie za​sta​na​wiać — nad brud​ną
ro​bo​tą, któ​rą od​wa​lam dla Krwi. A je​stem w
tymdo​bry.

Mam za​stra​szyć lu​dzi tak, żeby za​pła​ci​li co

na​sze. Teo​re​tycz​nie nie ty​kam nar​ko​ty​ków.
Nodo​bra,wmojeręcedośćczę​stotra​fiakasa
zdi​ler​ki,aleje​stemtyl​kopo​śred​ni​kiemiprze​-
ka​zu​jęjąHec​to​ro​wi.Nieko​rzy​stamzniej,tyl​-
kojąod​bie​ram.

Je​stem zwy​kłym pion​kiem, wiem. Ale mało

mnie to ob​cho​dzi, póki za​pew​nia to bez​pie​-
czeń​stwo mo​jej ro​dzi​nie. Poza tym do​brze się
biję. To nie​wia​ry​god​ne, jak wie​le osób pęka
podgroź​bą,żepo​ła​mięimko​ści.Bla​kenie​wie​-
lesięwtymwzglę​dzieróż​niodin​nych,zktó​-
ry​mi mia​łem do czy​nie​nia. Sta​ra się zgry​wać
lu​za​ka, ale nie pa​nu​je nad drże​niem swo​ich
ko​ści​stychrąk.

Moż​nabypo​my​śleć,żePe​ter​sonteżpo​win​-

na się mnie bać, ale nie prze​stra​szył​bym jej
na​wet wte​dy, gdy​bym wło​żył jej do ręki od​-
bez​pie​czo​nygra​nat.

— Nie mam pie​nię​dzy — rzu​ca po​spiesz​nie

Bla​ke.

— Taka od​po​wiedź ra​czej nie za​ła​twi spra​-

wy,sta​ry—wtrą​casięPaco.Lubizemnąjeź​-
dzić.Uwa​ża,żetojakza​ba​wawdo​bre​goizłe​-
gogli​nę.Tyleżemyba​wi​mysięra​czejwzłe​go
igor​sze​gogang​ste​ra.

— Któ​rą koń​czy​nę mam ci zła​mać naj​-

pierw?—py​tam.—Będęmiłyipo​zwo​lęciwy​-
brać.

— Wpa​kuj mu po pro​stu se​rię w ten ża​ło​-

sny ty​łek, Alex, i bę​dzie po spra​wie — mówi
odnie​chce​niaPaco.

— Nie! — wrzesz​czy Bla​ke. — Zdo​bę​dę pie​-

nią​dze.Obie​cu​ję.Ju​tro.

Przy​ci​skamgodoauta,przy​du​sza​jącgora​-

mie​niem wy​star​cza​ją​co moc​no, żeby go prze​-
stra​szyć.

— Mam ci uwie​rzyć na sło​wo, tak? Masz

naszagłup​ków?Po​trze​bu​jęza​bez​pie​cze​nia.

Bla​kenieod​po​wia​da.
Pa​trzęnajegosa​mo​chód.
—Tyl​koniesa​mo​chód,Alex.Bła​gam.
Wy​cią​gam pi​sto​let. Nie mam za​mia​ru go

za​bić.Bezwzglę​dunato,kimje​stemijakbar​-
dzosięzmie​ni​łem,ni​g​dyni​ko​gonieza​bi​ję.Ani
nie po​strze​lę. Ale Bla​ke nie musi o tym wie​-
dzieć.

Jed​no spoj​rze​nie na mo​je​go gloc​ka wy​star​-

cza,żebywy​cią​gnąłklu​czy​ki.

—OBoże.Pro​szę,nie.
Wy​ry​wammuklu​czy​kizręki.
—Ju​tro,Bla​ke.Osiód​mej,zasta​rąbocz​ni​cą

przy skrzy​żo​wa​niu Czwar​tej i Vine. A te​raz
zjeż​dżaj stąd — roz​ka​zu​ję i ma​cham pi​sto​le​-
tem,żebyzmu​sićgodobie​gu.

— Za​wsze chcia​łem mieć ca​ma​ro — mówi

Paco,gdyBla​kezni​kanamzpolawi​dze​nia.

Rzu​cammuklu​czy​ki.
—Jesttwójdoju​tra.
— Na​praw​dę my​ślisz, że w je​den dzień

skom​bi​nu​jeczte​rypa​ty​ki?

—Tak—od​po​wia​damzpeł​nymprze​ko​na​-

niem.—Bosa​mo​chódjestwartdużowię​cej.

Wra​ca​mydoma​ga​zy​nuiin​for​mu​je​myHec​-

to​raoprze​bie​guak​cji.Niejestza​chwy​co​ny,że
nieod​zy​ska​li​śmypie​nię​dzy,alewie,żetozro​-
bi​my. Za​wsze do​pro​wa​dzam spra​wy do koń​-
ca.

W nocy przez chra​pa​nie Lu​isa nie mogę

spać. Na do​da​tek mój młod​szy brat śpi tak
głę​bo​ko,jak​byniemiałwży​ciużad​nychzmar​-
twień. I choć nie prze​szka​dza mi za​stra​sza​nie
di​le​rówpo​kro​juBla​ke’a,na​praw​dębymwo​lał
wal​czyćospra​wy,któ​resątegowar​te.

Ty​dzień póź​niej sie​dzę pod drze​wem na

traw​ni​ku przed szko​łą i jem lunch. Więk​szość
uczniów w Fa​ir​field prze​sia​du​je na dwo​rze

pra​wiedokoń​capaź​dzier​ni​ka,gdyżzimawIl​-
li​no​iszmu​szanasdospę​dza​niaprze​rwyobia​-
do​wej w sto​łów​ce. Te​raz chło​nie​my każ​dy
pro​mieńsłoń​caikaż​dąchwi​lęnaświe​żympo​-
wie​trzu,pókiwciążjestdośćład​nie.

Mój kum​pel Luc​ky, w luź​nej czer​wo​nej ko​-

szu​li i czar​nych dżin​sach, kle​pie mnie po ło​-
pat​ce i sa​dza ty​łek obok mnie, z tacą ze sto​-
łów​kiwręce.

— Go​to​wy na na​stęp​ną lek​cję, Alex? Przy​-

się​gam, sta​ry, Brit​ta​ny El​lis nie​na​wi​dzi cię jak
naj​gor​szej za​ra​zy. Mam nie​zły ubaw, gdy od​-
su​wasięjaknaj​da​lejodcie​bie.

— Luc​ky, może to i ma​ma​ci​ta, ale nie może

nicza​rzu​cićtemuhom​bre— mó​wię, wska​zu​jąc
nasie​bie.

— Ja​sne, taki kit to mo​żesz wci​skać swo​jej

ma​mu​si — śmie​je się Luc​ky. — Albo Co​li​no​wi
Adam​so​wi.

Opie​ram się o drze​wo i krzy​żu​ję ręce na

pier​siach.

— W ze​szłym roku mia​łem z Adam​sem

wuef. Uwierz, na​praw​dę nie ma się czym
chwa​lić,nada.

— Cią​gle się wku​rzasz, bo w pierw​szej kla​-

sie zde​mo​lo​wał ci szaf​kę po tym, jak na
oczach ca​łej szko​ły sko​pa​łeś mu ty​łek w szta​-
fe​cie?

Cho​le​ra, to praw​da, da​lej je​stem wście​kły.

Przez ten in​cy​dent mu​sia​łem wy​dać kupę for​-
synanowepod​ręcz​ni​ki.

— Sta​re dzie​je — mó​wię Luc​ky’emu, jak

zwy​klenieda​jącnicposo​biepo​znać.

— Sta​re dzie​je sie​dzą te​raz tam ze swo​ją

su​per​la​ską.

Jed​no spoj​rze​nie na Małą Pan​nę Per​fec​tę

wy​star​czy,że​bymcałysięzje​żył.Uwa​żamnie
zaćpu​na.Co​dzien​niestre​so​wa​łemsięmy​śląo
wspól​nejche​mii.

—Tapa​nien​kamawodęza​miastmó​zgu—

stwier​dzam.

—Sły​sza​łem,żetahoga​da​łanacie​bieswo​-

imko​le​żan​kom—mówinie​ja​kiPe​droido​sia​-
da się do nas z kil​ko​ma in​ny​mi chło​pa​ka​mi,
któ​rzy nio​są tace ze sto​łów​ki albo je​dze​nie z
domu.

Krę​cę gło​wą, za​sta​na​wia​jąc się, co mó​wi​ła

zdzi​ra Brit​ta​ny i jak dużo będę mu​siał od​krę​-
cać.

— Może jej się po​do​bam, tyl​ko nie wie, jak

zwró​cićmojąuwa​gę.

Luc​ky śmie​je się tak gło​śno, że wszy​scy w

pro​mie​niukil​kume​trówga​piąsięnanas.

— Brit​ta​ny El​lis z wła​snej nie​przy​mu​szo​nej

woliki​jembycięnietknę​ła,guey,aorand​ceto
wogó​leza​po​mnij—mówi.—Jesttakbo​ga​ta,

że apasz​ka, któ​rą mia​ła na so​bie w ze​szłym
ty​go​dniu,kosz​tu​jepew​niewię​cejniżwszyst​ko
wtucasa—wtwo​imdomu.

Ta apasz​ka. Jak​by nie wy​star​czy​ły mar​ko​-

wedżin​syiblu​zecz​ka.Pew​nieza​wią​za​łaso​bie
tę apasz​kę, żeby po​ka​zać, jaka jest bo​ga​ta i
nie​do​stęp​na. Zna​jąc ją, pew​nie od​da​ła ją do
pro​fe​sjo​nal​ne​go far​bo​wa​nia, żeby ide​al​nie pa​-
so​wa​ładood​cie​niajejsza​fi​ro​wychoczu.

— A niech to, sta​wiam mój RX-7, że nie

prze​le​ciszjejprzedŚwię​temDzięk​czy​nie​nia—
pod​pusz​cza mnie Luc​ky, prze​ry​wa​jąc moje
nie​skład​neroz​wa​ża​nia.

— A kto by chciał ją prze​le​cieć? — py​tam.

Pew​nie majt​ki też ma mar​ko​we i ma na nich
wy​ha​fto​wa​neswo​jeini​cja​ły.

—Każ​dychło​pakwtejszko​le.
Czy na​praw​dę mu​szę przy​po​mi​nać mu o

oczy​wi​sto​ściach?

— To śnie​żyn​ka. — Nie lecę na bia​łe la​ski.

Ani na roz​piesz​czo​ne. Ani na ta​kie, dla któ​-
rych cięż​ka pra​ca spro​wa​dza się do co​dzien​-
ne​go ma​lo​wa​nia swo​ich dłu​gich pa​znok​ci na
innyko​lor,żebypa​so​wa​łydonaj​mod​niej​szych
ciu​chów.

Wy​cią​gam z kie​sze​ni pacz​kę pa​pie​ro​sów i

za​pa​lamjed​ne​go,ole​wa​jącza​kazobo​wią​zu​ją​-
cywFa​ir​field.Ostat​niobar​dzodużopalę.Paco

zwró​ciłminatowczo​rajuwa​gę.

— To co z tego, że jest bia​ła? Daj spo​kój,

Alex.Nieje​steśprze​cieżidio​tą.Spójrztyl​kona
nią.

Pa​trzę.Mu​szęprzy​znać,żemawszyst​kona

swo​im miej​scu. Dłu​gie, lśnią​ce wło​sy, ary​sto​-
kra​tycz​nynos,de​li​kat​nieopa​lo​neręcezlek​ko
za​ry​so​wa​ny​mi bi​cep​sa​mi, aż czło​wiek się za​-
sta​na​wia, czy dziew​czy​na coś tre​nu​je, peł​ne
usta i taki uśmiech, że gdy​by wszy​scy taki
mie​li, na świe​cie chy​ba fak​tycz​nie mógł​by za​-
pa​no​waćpo​kój.

Od​su​wam od sie​bie te my​śli. Co z tego, że

jestprze​ślicz​na?Tozdzi​raja​kichmało.

—Zachu​da—oce​niam.
—Po​do​bacisię—stwier​dzaLuc​kyikła​dzie

się na tra​wie. — Tyl​ko wiesz, po​dob​nie jak
cała resz​ta Me​xi​ca​nos z po​łu​dnio​wej czę​ści
mia​sta,żeniemo​żeszjejmieć.

Sły​szę ja​kieś klik​nię​cie w środ​ku. Może to

włą​czył się mój me​cha​nizm obron​ny, a może
pew​ność sie​bie. Za​nim uda​je mi się to wy​łą​-
czyć,mó​wię:

—Wcią​gudwóchmie​się​cyjąprze​le​cę.Je​śli

na​praw​dęsta​wiaszswójRX-7,wcho​dzęwto.

—Wkrę​caszmnie,sta​ry.—Kie​dynicnato

nieod​po​wia​dam,Luc​kymarsz​czybrwi.—Mó​-
wiszse​rio,Alex?

Gość się wy​co​fa, bo ko​cha sa​mo​chód bar​-

dziejniżwła​snąmat​kę.

—Oczy​wi​ście.
— Je​śli prze​grasz, od​dasz mi Ju​lio — mówi,

a w miej​sce zmarsz​czo​nych brwi po​ja​wia się
sze​ro​kichy​tryuśmiech.

Ju​lio to naj​cen​niej​sze, co mam — to sta​ry

mo​tor, hon​da ni​gh​thawk 750. Ura​to​wa​łem go
przed zło​mo​wa​niem i za​mie​ni​łem w re​we​la​-
cyj​nąma​szy​nę.Na​pra​waza​ję​łamicałewie​ki.
To je​dy​na rzecz w ży​ciu, któ​rą na​pra​wi​łem,
za​miastspie​przyć.

Luc​ky nie wy​co​fu​je się. W ta​kim ra​zie albo

sam mu​szę się wy​co​fać, albo przy​jąć za​kład.
Pro​blemwtym,żejani​g​dysięniewy​co​fu​ję...
nie zro​bi​łem tego ani razu w ca​łym moim ży​-
ciu.

Naj​bar​dziej po​pu​lar​na bia​ła dziew​czy​na w

szko​le mo​gła​by się cho​ler​nie dużo ode mnie
na​uczyć. Mała Pan​na Per​fec​ta po​wie​dzia​ła, że
ni​g​dynieumó​wi​ła​bysięzgang​ste​rem,aleza​-
ło​żę się, że ża​den czło​nek Krwi ni​g​dy nie pró​-
bo​wał się do​brać do tych mar​ko​wych maj​te​-
czek.

Topro​stejakso​bot​niabój​kamię​dzyFolksi

Pe​ople—dwóchwro​gichgan​gówzChi​ca​go.

Idę o za​kład, że wy​star​czy tro​chę po​flir​to​-

wać,żebyBrit​ta​nyzmie​ni​łazda​nie.Po​dro​czyć

siętro​chę,dzię​kicze​muza​uwa​żywemniefa​-
ce​ta. Mogę upiec dwie pie​cze​nie na jed​nym
ogniu:ode​graćsięnaOślimŁbie,od​bi​ja​jącmu
dziew​czy​nę, i ode​grać się na Brit​ta​ny El​lis za
to,żewe​zwa​limnieprzezniąnady​wa​nikiże
oczer​nia​łamniewoczachswo​ichprzy​ja​ciół.

Możebyćcał​kiemza​baw​nie.
Wy​obra​żam so​bie, jak cała szko​ła wi​dzi, że

nie​ska​zi​tel​na bia​ła la​secz​ka śli​ni się na wi​dok
Me​xi​ca​no

, któ​re​go po​przy​się​gła nie​na​wi​dzić.

Za​sta​na​wiam się, jak bo​le​sny bę​dzie upa​dek
tego jędr​ne​go bia​łe​go ty​łecz​ka, jak już z nią
skoń​czę.

Wy​cią​gamrękę.
—Do​bra.
—Alemu​siszpo​ka​zaćdo​wód.
Za​cią​gamsiępa​pie​ro​sem.
—Luc​ky,comamwe​długcie​biezro​bić?Wy​-

rwaćjej,docho​le​ry,włosło​no​wy?

—Skądby​śmywie​dzie​li,żena​le​żydoniej?

—od​ci​nasięLuc​ky.—Możewca​leniejestna​-
tu​ral​nąblon​dyn​ką.Pozatymnapew​nosięde​-
pi​lu​je na styl bra​zy​lij​ski. No wie​cie, tak, że
wszyst​kojest.

— Zrób zdję​cie — pro​po​nu​je Pe​dro. — Albo

na​kręć fil​mik. Na pew​no sprze​da​li​by​śmy mu​-
chos bil​le​tes

 — mnó​stwo bi​le​tów. Mo​że​my go

za​ty​tu​ło​waćBrit​ta​nyzapo​łu​dnio​wągra​ni​cą.

Toprzezta​kiega​da​niemamyzłąre​pu​ta​cję.

Niecho​dzioto,żebo​ga​tedzie​cia​kitakniega​-
da​ją,bonapew​noga​da​ją.Alekie​dymoikum​-
plejużza​czną,niemajążad​nychza​ha​mo​wań.
Szcze​rzemó​wiąc,uwa​żam,żesącho​ler​nieza​-
baw​ni, gdy się z ko​goś na​bi​ja​ją, pod wa​run​-
kiemżewsią​dąnako​gośin​ne​go.Kie​dyna​bi​ja​-
ją się ze mnie, ja​koś prze​sta​je mnie to śmie​-
szyć.

—Oczymga​da​cie?—pytaPaco,do​sia​da​jąc

siędonaszta​le​rzemzesto​łów​ki.

— Za​ło​ży​li​śmy się z Alek​sem o mój sa​mo​-

chódijegomo​tor,żenieudamusięprze​le​cieć
Brit​ta​nyEl​lisprzedŚwię​temDzięk​czy​nie​nia.

—Od​bi​łoci,Alex?—mówiPaco.—Takiza​-

kładtosa​mo​bój​stwo.

— Od​wal się, Paco — ostrze​gam go. To nie

sa​mo​bój​stwo. Może głu​po​ta. Ale nie sa​mo​bój​-
stwo. Sko​ro da​łem radę z sek​sow​ną Car​men
San​chez, to dam radę z wa​ni​lio​wym cia​stecz​-
kiem,Brit​ta​nyEl​lis.

— Brit​ta​ny El​lis to nie two​ja liga, ami​go.

Może i je​steś ślicz​nym chłop​ta​siem, ale je​steś
teżstu​pro​cen​to​wymMe​xi​ca​no,aonajestbia​ła
jakchle​bekto​sto​wy.

MianasLe​ti​ciaGon​za​lez,trze​cio​kla​sist​ka.
— Cześć, Alex — mówi i uśmie​cha się do

mnie,poczymdo​sia​dasiędoko​le​ża​nek.Chło​-

pa​ki śli​nią się na wi​dok Le​ti​cii i za​ga​du​ją jej
ko​le​żan​ki, a my z Paco zo​sta​je​my sami pod
drze​wem.

Pacomniesztur​cha.
—No.Tabo​ni​taMe​xi​ca​najestzde​cy​do​wa​nie

ni​cze​goso​bieizde​cy​do​wa​niewtwo​jejli​dze.

— Sko​ro pił​ka jest już w grze, sku​piam się

cał​ko​wi​cie na na​gro​dzie. Czas za​cząć pod​ryw,
alenaBrit​ta​nynieza​dzia​łapro​stac​kiewci​ska​-
niekitu.Mamnie​od​par​tewra​że​nie,żedocze​-
goś ta​kie​go przy​wy​kła ze stro​ny swo​je​go
chłop​ta​sia i in​nych dup​ków, któ​rzy usi​ło​wa​li
do​braćsiędojejmaj​tek.

Po​sta​na​wiam za​sto​so​wać inną tak​ty​kę,

taką,ja​kiejsięniespo​dzie​wa.Będęjądraż​nił,
aż bę​dzie w sta​nie my​śleć tyl​ko o mnie. Za​-
cznę od za​raz, na naj​bliż​szej lek​cji, na któ​rej
musizemnąsie​dzieć.Dlapod​krę​ce​niaat​mos​-
fe​ry nie ma to jak mała gra wstęp​na na lek​cji
che​mii.

— Ca​ra​jo! — Cho​le​ra! — mówi Paco i rzu​ca

je​dze​nie na ta​lerz. — Wy​da​je im się, że mogą
ku​pić ka​wa​łek na​le​śni​ka, na​ło​żyć na​dzie​nie i
żetobę​dzietaco,alenieod​róż​ni​li​bymię​sana
tacoodka​wał​kagów​na.Botaktomniejwię​cej
sma​ku​je,Alex.

—Obrzy​dzaszmi,sta​ry—mó​więmu.
Pa​trzę nie​chęt​nie na żar​cie, któ​re przy​nio​-

słemso​biezdomu.Dzię​kiPacowszyst​kote​raz
sma​ku​je jak mier​da. Z obrzy​dze​niem cho​wam
reszt​kęlun​chudoto​reb​ki.

—Chcesztro​chę?—Pacopo​da​jemizsze​ro​-

kimuśmie​chemgów​nia​netaco.

—Zbliżsięztymjesz​czeocen​ty​metr,apo​-

ża​łu​jesz—gro​żę.

—Ojej,jakstrasz​niesięboję.
Paco ma​cha okrop​nym taco, żeby mnie

spro​wo​ko​wać. Wy​da​wa​ło​by się, że po​wi​nien
miećwię​cejro​zu​mu.

—Je​ślimniepo​bru​dzisz...
—Toco?Sko​pieszmity​łek?—pisz​czysar​-

ka​stycz​nie Paco, wciąż wy​ma​chu​jąc taco.
Możepo​wi​nie​nemstrze​lićgowpyskizno​kau​-
to​wać,że​bymniemu​siałza​wra​caćso​biete​raz
gło​wytymdur​niem.

Gdytyl​kopo​ja​wiasiętamyśl,czu​ję,żecoś

spa​da mi na spodnie. Spusz​czam gło​wę, choć
wiem,cozo​ba​czę.Do​kład​nie:dużamo​krapla​-
maodglu​to​wa​te​gona​dzie​nia,któ​respa​dłomi
nawy​pło​wia​łedżin​sypro​stowkro​ku.

— O cho​le​ra — mówi Paco, a jego we​so​łość

szyb​ko zmie​nia się w prze​ra​że​nie. — Za​raz ci
wy​czysz​czę.

—Je​ślitwo​jepal​ceznaj​dąsięchoćwpo​bli​-

żumo​je​gofiu​ta,oso​bi​ścieprze​strze​lęcihu​evos

—war​częprzezza​ci​śnię​tezęby.

Strze​pu​jęmię​sozkro​cza.Naspodniachzo​-

sta​je duża, tłu​sta pla​ma. Od​wra​cam się do
Paco.

— Masz dzie​sięć mi​nut, żeby skom​bi​no​wać

minowespodnie.

—Skądcijemam,docho​le​ry,wy​trza​snąć?
—Zda​jęsięnatwo​jąpo​my​sło​wość.
— Weź moje. — Paco wsta​je i za​czy​na roz​-

pi​naćspodnienaśrod​kuszkol​ne​godzie​dziń​ca.

—Byćmożeniewy​ra​zi​łemsięwy​star​cza​ją​-

coja​sno—mó​wię,za​sta​na​wia​jącsię,jakmam
zgry​wać na che​mii uwo​dzi​cie​la, sko​ro wy​glą​-
dam,jak​bymzlałsięwmajt​ki.—Cho​dzi​łomi
o to, że masz mi przy​nieść spodnie, któ​re na
mnie pa​su​ją, pen​de​jo. Ty, ma​to​le, je​steś ta​kim
kur​du​plem, że mógł​byś zgło​sić się na jed​ne​go
zel​fówŚwię​te​goMi​ko​ła​ja.

—To​le​ru​jętotyl​kodla​te​go,żeje​ste​śmyjak

bra​cia.

—Dzie​więćmi​nutitrzy​dzie​ścise​kund.
Pacorzu​casiębie​giemnaszkol​nypar​king.
Na​praw​dę mało mnie ob​cho​dzi, skąd weź​-

mie mi te spodnie, by​le​bym tyl​ko je do​stał
przed roz​po​czę​ciem na​stęp​nej lek​cji. Z mo​krą
pla​mąwkro​kura​czejniepo​ka​żęBrit​ta​ny,jaki
zemnieogier.

Cze​kam pod drze​wem, pod​czas gdy po​zo​-

sta​li ucznio​wie wy​rzu​ca​ją reszt​ki lun​chu i

wra​ca​ją do szko​ły. Nie​dłu​go po​tem z gło​śni​-
ków sły​chać mu​zy​kę, a tym​cza​sem Paco nie
ma ni​g​dzie w za​się​gu wzro​ku. Cu​dow​nie.
Mam te​raz pięć mi​nut, żeby do​trzeć na lek​cję
Pe​ter​son.Za​ci​skamzębyiidęnache​mię,stra​-
te​gicz​nie za​sła​nia​jąc so​bie kro​cze książ​ka​mi.
Je​stemdwiemi​nu​typrzedcza​sem.Sia​damna
stoł​kuiprzy​su​wamsięjaknaj​bli​żejsto​łula​bo​-
ra​to​ryj​ne​go,żebyniebyłowi​daćpla​my.

Brit​ta​nywcho​dzidosali,anapier​siopa​da​-

ją jej wło​sy jak pro​mie​nie słoń​ca, za​koń​czo​ne
ide​al​ny​mi ma​ły​mi locz​ka​mi, któ​re po​dry​gu​ją
przy każ​dym kro​ku. Ale ten ide​ał wca​le mnie
nie pod​nie​ca — mam ra​czej ocho​tę roz​czo​-
chraćteślicz​niut​kiewło​ski.

Brit​ta​ny pa​trzy na mnie, a ja pusz​czam do

niej oko. Robi na​bur​mu​szo​ną minę i od​su​wa
sięzkrze​słemjaknaj​da​lejodemnie.

Pa​mię​ta​jąc o za​sa​dzie ze​ro​wej to​le​ran​cji

pani Pe​ter​son, zdej​mu​ję ban​da​nę i za​kry​wam
nią so​bie pla​mę. Po​tem od​wra​cam się do sie​-
dzą​cejobokpom​po​nia​ry.

—Bę​dzieszsięmu​sia​ławktó​rymśmo​men​-

ciedomnieode​zwać.

—Żebytwo​jadziew​czy​namia​łapo​wód,by

mi przy​wa​lić? Nie, dzię​ku​ję, Alex. Wolę, żeby
moja twarz po​zo​sta​ła w nie​na​ru​szo​nym sta​-
nie.

—Niemamdziew​czy​ny.Chcia​ła​byśapli​ko​-

wać na to sta​no​wi​sko? — Mie​rzę ją wzro​kiem
zgórynadół,sku​pia​jącsięszcze​gól​nienatych
czę​ściachcia​ła,któ​resta​no​wiąjejgłów​nyatut.

Wy​dy​maswo​jąuma​lo​wa​nąnaró​żo​wogór​-

nąwar​gęiuśmie​chasięszy​der​czo.

—Mo​żeszso​biepo​ma​rzyć.
—Mu​jer,na​wetbyśniewie​dzia​ła,cozro​bić

zca​łymtymte​sto​ste​ro​nem.

Do​kład​nieotocho​dzi,Alex.Pod​pusz​czajją,

ażsięza​ko​cha.Po​łknieha​czyk.

Od​wra​cagło​wę.
—Je​steśobrzy​dli​wy.
— A gdy​bym po​wie​dział, że by​ła​by z nas

do​bra​napara?

—Tobympo​wie​dzia​ła,żeje​steśidio​tą.

9.Brittany

Za​raz po tym, jak na​zy​wam Alek​sa idio​tą,

pani Pe​ter​son przy​wo​łu​je całą kla​sę do po​-
rząd​ku.

— Każ​da para wy​lo​su​je z tego ka​pe​lu​sza

pro​jekt—ogła​sza.—Pro​jek​tyce​chu​jąsięrów​-
nym stop​niem trud​no​ści i będą wy​ma​gać od
waswspól​nejpra​cyrów​nieżpolek​cjach.

— A co z fut​bo​lem? — pyta Co​lin. — Nie

mogęopusz​czaćtre​nin​gów.

—Izdru​ży​nąche​er​le​ade​rek—wtrą​caDar​-

le​ne,za​nimuda​jemisiępo​wie​dziećtosamo.

—Na​ukaprzedewszyst​kim.Odwasza​le​ży,

czy do​ga​da​cie się ze swo​im part​ne​rem tak,
żeby oboj​gu wam pa​so​wa​ło — mówi pani Pe​-
ter​son, sta​je przed na​szym sto​łem i pod​su​wa
ka​pe​lusz.

— Pani P., czy któ​ryś z pro​jek​tów uwzględ​-

nia le​kar​stwo na stward​nie​nie roz​sia​ne? —
pyta Alex tym swo​im bez​czel​nym to​nem, od
któ​re​gowszyst​kosięwemniego​tu​je.—Bonie
wy​da​je mi się, żeby star​czy​ło nam w cią​gu
rokucza​sunajegowy​ko​na​nie.

Już wi​dzę wiel​ką je​dyn​kę na świa​dec​twie.

Kie​row​nik biu​ra re​kru​ta​cji Nor​th​we​stern nie

bę​dzie chciał słu​chać, że to mój part​ner nie
trak​to​wał po​waż​nie na​sze​go pro​jek​tu z che​-
mii.Ko​le​sio​winieza​le​żynawła​snymży​ciu,to
cze​mumia​ło​bymuza​le​żećnalek​cjachche​mii?
Do​bi​jamnie,żetoodAlek​saza​le​żymojaoce​-
na. Zda​niem mo​ich ro​dzi​ców stop​nie są od​-
zwier​cie​dle​niem war​to​ści czło​wie​ka. Nie mu​-
szę chy​ba mó​wić, że trója i ni​żej ozna​cza, że
nicnieje​steśwar​ta.

Wkła​dam rękę do ka​pe​lu​sza i wy​cią​gam

bia​ły kar​te​lu​szek. Otwie​ram go po​wo​li, za​gry​-
za​jącwnie​pew​no​ścidol​nąwar​gę.Wi​dzęna​pi​-
sa​ne dru​ko​wa​ny​mi li​te​ra​mi sło​wa: „Ogrze​wa​-
czedorąk”.

—Ogrze​wa​czedorąk?—py​tam.
Alexna​chy​lasięiod​czy​tu​jena​piszezdez​o​-

rien​to​wa​nąminą.

— Co to są, do ja​snej cho​le​ry, ogrze​wa​cze

dorąk?

Pani Pe​ter​son rzu​ca mu ostrze​gaw​cze spoj​-

rze​nie.

— Je​śli masz ocho​tę zo​stać po lek​cjach,

mam na biur​ku ko​lej​ne nie​bie​skie za​wia​do​-
mie​nie o aresz​cie szkol​nym, już z two​im na​-
zwi​skiem. Tak więc albo za​py​tasz jesz​cze raz
bez wul​ga​ry​zmów, albo spo​tka​my się po lek​-
cjach.

— Chęt​nie bym z pa​nią po​sie​dział, pani P.,

ale wolę ra​czej po​świę​cić czas na na​ukę z
moją part​ner​ką — od​po​wia​da Alex i ma przy
tym jesz​cze czel​ność mru​gnąć do Co​li​na. —
Więc za​dam py​ta​nie ina​czej. Co to wła​ści​wie
sąogrze​wa​czetorąk?

—Che​miater​micz​nasiękła​nia,pa​nieFu​en​-

tes.Ogrze​wa​cze,jaksamana​zwamówi,słu​żą
doogrze​wa​niarąk.

Alex od​wra​ca się do mnie z sze​ro​kim, bez​-

czel​nymuśmie​chem.

—Je​stempew​ny,żeznaj​dzie​myjesz​czekil​-

kain​nychrze​czydoogrza​nia.

— Nie​na​wi​dzę cię — mó​wię wy​star​cza​ją​co

gło​śno, żeby sły​szał mnie Co​lin i resz​ta kla​sy.
Je​śli po​zwo​lę mu być górą, pew​nie usły​szę w
gło​wie cmo​ka​nie mo​jej mamy, po​wta​rza​ją​cej,
żeniemanicważ​niej​sze​goodre​pu​ta​cji.

Wiem, że ob​ser​wu​je nas cała kla​sa, na​wet

Isa​bel,któ​rauwa​ża,żeAlexwca​leniejesttaki
zły, za ja​kie​go wszy​scy go mają. Czy ona nie
wi​dzi, jaki jest na​praw​dę, czy może dała się
za​śle​pić jego ide​al​nym ry​som twa​rzy i po​pu​-
lar​no​ściwśródzna​jo​mych?

Alexszep​cze:
— Mi​łość od nie​na​wi​ści dzie​li je​den krok.

Możemy​lisztedwierze​czy.

Od​su​wamsięodnie​go.
—Nieli​czy​ła​bymnato.

—Ajaow​szem.
Alex pa​trzy na drzwi kla​sy. Przez okien​ko

ma​cha do nie​go jego kum​pel. Pew​nie chcą się
ze​rwaćzlek​cji.

Alexbie​rzeksiąż​kiiwsta​je.
PaniPe​ter​sonod​wra​casiędonie​go.
—Sia​daj,Alex.
—Mu​szęsięod​lać.
Na​uczy​ciel​ka marsz​czy brwi i kła​dzie rękę

nabio​drze.

— Po​wścią​gnij' swój ję​zyk. A z tego, co się

orien​tu​ję, w to​a​le​cie nie po​trze​bu​jesz ksią​żek.
Zo​stawje,pro​szę,nasto​le.

Alex za​ci​ska zęby, ale od​kła​da książ​ki na

blat.

— Mó​wi​łam, że na tę salę nie mają wstę​pu

żad​ne em​ble​ma​ty gan​gu — mówi pani Pe​ter​-
son, pa​trząc na ban​da​nę, któ​rą Alex trzy​ma
przedsobą.Wy​cią​garękę.—Pro​szęmitood​-
dać.

Alex zer​ka na drzwi, a po​tem na pa​nią Pe​-

ter​son.

—Aco,je​śliod​mó​wię?
— Le​piej nie spraw​dzaj, Alex. Zero to​le​ran​-

cji. Chcesz zo​stać za​wie​szo​ny? — Kiwa pal​-
cem, po​ka​zu​jąc w ten spo​sób, że ma jej na​-
tych​miast od​dać chu​s​tę, bo ina​czej źle się to
dlanie​goskoń​czy.

Alex pa​trzy na nią z wście​kło​ścią i po​wo​li

po​da​jejejchu​s​tę.

PaniPe​ter​sonwy​ry​wamujązrękiiwstrzy​-

mu​jeod​dech.

Nawi​dokwiel​kiejpla​mynajegokro​czuwy​-

ry​wamisiętyl​ko:

—OBoże!
Całakla​saza​czy​nasięśmiać.
Co​linśmie​jesięnaj​gło​śniej.
— Nie martw się, Fu​en​tes. Moja bab​cia ma

ten sam pro​blem. Zwy​kła pie​lu​cha za​ła​twia
spra​wę.

Nawspo​mnie​nieopie​lu​chachdlado​ro​słych

od razu przy​po​mi​na mi się moja sio​stra. Na​-
bra​niesięzdo​ro​słych,któ​rzymajątegoro​dza​-
jupro​blem,wca​leniejestśmiesz​ne,boza​li​cza
siędonichmojasio​stra.

Alexuśmie​chasiębez​czel​nieimówidoCo​-

li​na:

—Two​jadziew​czy​naniemo​głasięnie​ste​ty

po​wstrzy​mać.Przed​sta​wi​łamiogrze​wa​czedo
rąkzzu​peł​nieno​wejper​spek​ty​wy,com​pa.

Tym ra​zem po​su​nął się za da​le​ko. Zry​wam

się,szu​ra​jącstoł​kiempopod​ło​dze.

—Chciał​byś—rzu​cam.
Alex ma mi już coś od​po​wie​dzieć, ale pani

Pe​ter​sonkrzy​czy:

— Alex! — Od​chrzą​ku​je. — Idź do pie​lę​-

gniar​ki i... do​pro​wadź się do po​rząd​ku. Za​-
bierz ze sobą książ​ki, bo po​tem masz się sta​-
wićwga​bi​ne​ciedok​to​raAgu​ir​re.Spo​tka​mysię
tam ra​zem z two​imi przy​ja​ciół​mi, Co​li​nem i
Brit​ta​ny.

Alex za​bie​ra książ​ki ze sto​łu i wy​cho​dzi z

kla​sy, ja na​to​miast opa​dam na krze​sło. Pod​-
czas gdy pani Pe​ter​son usi​łu​je uci​szyć resz​tę
kla​sy,jamy​ślęotym,żenieuda​łomisięuni​-
kaćCar​menSan​chezzbytdłu​go.

Je​śli dziew​czy​na uwa​ża, że sta​no​wię dla

niejza​gro​że​nie,plot​ki,któ​repodzi​siej​szejlek​-
cji na pew​no za​czną krą​żyć po ca​łej szko​le,
tyl​kojejtopo​twier​dzą.

10.Alex

Po pro​stu bo​sko. Pe​ter​son i Agu​ir​re po jed​-

nej stro​nie, Mała Pan​na Per​fec​ta z tym kre​ty​-
nempodru​giej...ajasam.Zamnąniktsięnie
wsta​wi,tojed​nojestpew​ne.

Agu​ir​rechrzą​ka.
— Alex, wi​dzę cię u sie​bie już dru​gi raz w

cią​gudwóchty​go​dni.

Zga​dzasię.Cóżzage​niusz.
— Pa​nie dy​rek​to​rze — mó​wię, przej​mu​jąc

pa​łecz​kę,bomamjużser​decz​niedośćtego,że
cała pie​przo​na szko​ła jest na roz​ka​zy Ma​łej
Pan​ny Per​fec​ty i jej chło​pa​ka. — W cza​sie
prze​rwy obia​do​wej do​szło do ma​łe​go wy​pad​-
ku i po​pla​mi​łem so​bie spodnie. Ale za​miast
opusz​czać lek​cję, po​pro​si​łem ko​le​gę, żeby
przy​wiózł mi czy​ste. — Wska​zu​ję na dżin​sy,
któ​remamnaso​bie,aktó​rePacosko​ło​wałmi
z domu. — Pani Pe​ter​son — zwra​cam się do
na​uczy​ciel​kiche​mii.—Ni​g​dybymniedo​pu​ścił
dotego,żebyprzezmałąplam​kęopu​ścićpani
wspa​nia​łąlek​cję.

— Nie pod​li​zuj się, Alex — pry​cha pani Pe​-

ter​son. — Mam po​tąd two​ich bła​zeństw —
prze​su​warękąnadgło​wą.Pa​trzygniew​niena

Brit​ta​ny i Co​li​na. Już my​ślę, że po​zwo​li im na
mniena​je​chać,gdymówi:—Awynieje​ste​ście
wca​lelep​si.

Brit​ta​nywy​da​jesięzdu​mio​najejre​pry​men​-

dą. Ale oczy​wi​ście nie mia​ła nic prze​ciw​ko,
gdypaniP.ob​jeż​dża​łamnie.

—Niemogębyćznimwpa​rze—wy​rzu​caz

sie​bieMałaPan​naPer​fec​ta.

Co​linwy​su​wasięna​przód.
—Możepra​co​waćzemnąizDar​le​ne.
Mam ocho​tę się uśmiech​nąć, gdy wi​dzę, że

brwi Pe​ter​son wę​dru​ją w górę tak wy​so​ko,
jak​bymia​łyza​razwy​sko​czyćjejzczo​ła.

—Acojestwwasta​kie​gowy​jąt​ko​we​go,że

uwa​ża​cie, że mo​że​cie de​cy​do​wać o tym, jak
pro​wa​dzęlek​cję?

Bra​wo,Pe​ter​son!
— Nad​ine, po​zwól, że ja się tym zaj​mę —

mówiAgu​ir​redopaniP.,poczymwska​zu​jena
zdję​cie na​szej szko​ły, któ​re wisi na ścia​nie w
ram​ce. Nie po​zwa​la dwój​ce z pół​no​cy od​po​-
wie​dziećnapy​ta​niepaniP.,tyl​komówi:—Jak
wie​cie, de​wi​za na​szej szko​ły brzmi: „Róż​no​-
rod​ność źró​dłem wie​dzy”. Gdy​by​ście za​po​-
mnie​li, to jest wy​ry​ta na ta​bli​cy przed głów​-
nym wej​ściem, więc na​stęp​nym ra​zem, gdy
bę​dzie​cie tam​tę​dy prze​cho​dzić, za​sta​nów​cie
się chwi​lę nad zna​cze​niem tych słów. Chciał​-

bymwasza​pew​nić,żejakonowydy​rek​tortej
szko​łychcępo​ło​żyćkreswszel​kimpo​dzia​łom,
któ​repod​wa​ża​jątęde​wi​zę.

No do​bra, róż​no​rod​ność jest źró​dłem wie​-

dzy.Alenierazwi​dzia​łem,żejestteżźró​dłem
nie​na​wi​ści i igno​ran​cji. Nie będę po​zba​wiać
Agu​ir​re złu​dzeń, bo za​czy​nam na​bie​rać prze​-
ko​na​nia,żenaszdy​rek​torna​praw​dęwie​rzyw
tebred​nie,któ​rewy​ga​du​je.

—Dok​torAgu​ir​reijazaj​mu​je​mywtejkwe​-

stii wspól​ne sta​no​wi​sko. W związ​ku z tym...
— Pe​ter​son pa​trzy na mnie groź​nie i to tak
prze​ko​nu​ją​co,żechy​bamusićwi​czyćprzedlu​-
strem.—Alex,prze​stańdo​ku​czaćBrit​ta​ny.—
Od​wra​ca się i rzu​ca to samo spoj​rze​nie na
dru​gą stro​nę ga​bi​ne​tu. — Brit​ta​ny, prze​stań
za​cho​wy​waćsięjakpri​ma​don​na.Aty,Co​lin...
Wła​ści​wie to w ogó​le nie wiem, co ty masz z
tymwspól​ne​go.

—Je​stemjejchło​pa​kiem.
— W ta​kim ra​zie by​ła​bym wdzięcz​na, gdy​-

by​ście zo​sta​wi​li wasz zwią​zek za drzwia​mi
mo​jejkla​sy.

—Ale...—za​czy​naCo​lin.
Pe​ter​sonprze​ry​wamumach​nię​ciemdło​ni.
—Do​syć.Ko​niecdys​ku​sji.Dowi​dze​nia.
Co​lin bie​rze pri​ma​don​nę za rękę i wy​cho​-

dzązpo​ko​ju.

Ja też wy​cho​dzę, ale Pe​ter​son za​trzy​mu​je

mnie,kła​dącmirękęnara​mie​niu.

—Alex?
Przy​sta​jęipa​trzęnanią.Pa​trzęjejpro​stow

oczy, w któ​rych ma​lu​je się współ​czu​cie. Nie
lu​bięta​kie​gospoj​rze​nia.

—Słu​cham?
—Wiesz,żemnienieoszu​kasz?
Mu​szę zma​zać jej z twa​rzy to współ​czu​cie.

Ostat​nim ra​zem, gdy na​uczy​ciel tak na mnie
pa​trzył,by​łemwpierw​szejkla​sieiwła​śnieza​-
strze​li​limiojca.

—Todo​pie​rodru​gity​dzieńrokuszkol​ne​go,

Nad​ine. Może pani za​cze​ka mie​siąc, dwa, za​-
nimza​czniewy​da​waćta​kiesądy.

Ko​bie​taśmie​jesię:
—Nieje​stemna​uczy​ciel​kąażtakdłu​go,ale

wi​dzia​łamjużusie​biewkla​siewię​cejAlek​sów
Fu​en​te​sów niż więk​szość na​uczy​cie​li przez
całeży​cie.

— A ja my​śla​łem, że je​stem wy​jąt​ko​wy. —

Kła​dę so​bie rękę na ser​cu. — Rani mnie pani,
Nad​ine.

— Chcesz być wy​jąt​ko​wy, Alex? To skończ

szko​łę.

— Taki mam plan — in​for​mu​ję, choć ni​g​dy

wcze​śniej ni​ko​mu się do tego nie przy​zna​łem.
Wiem, że mama chce, że​bym zdał ma​tu​rę,

choć ni​g​dy o tym nie roz​ma​wia​li​śmy. I szcze​-
rzemó​wiąc,niewiemna​wet,czywie​rzy,żeto
re​al​ne.

— Po​dob​no na po​cząt​ku wszy​scy tak mó​-

wią.—PaniP.otwie​rato​reb​kęiwy​cią​gamoją
ban​da​nę.—Niepo​zwól,żebytwo​jeży​ciepoza
szko​łą de​ter​mi​no​wa​ło two​ją przy​szłość —
koń​czyna​glebar​dzopo​waż​nie.

Cho​wam chu​s​tę do kie​sze​ni. Pe​ter​son nie

ma po​ję​cia, w jak du​żym stop​niu ży​cie poza
mu​ra​mi szkol​ny​mi wpły​wa na ży​cie, ja​kie
wio​dęwichob​rę​bie.Ce​gla​nybu​dy​nekniejest
w sta​nie ochro​nić mnie przed świa​tem ze​-
wnętrz​nym.Cho​le​ra,niemógł​bymsiętuscho​-
wać,na​wetgdy​bymchciał.

—Wiem,copaniza​razpo​wie:Je​ślibę​dziesz

po​trze​bo​wać przy​ja​cie​la, Alex, to mo​żesz na
mnieli​czyć.

— My​lisz się. Nie je​stem two​im przy​ja​cie​-

lem.Gdy​bymnimbyła,niena​le​żał​byśdogan​-
gu. Ale wi​dzia​łam wy​ni​ki te​stów. Je​steś mą​-
drym dzie​cia​kiem, któ​ry mógł​by coś osią​gnąć,
gdy​bypod​szedłpo​waż​niedona​uki.

Coś osią​gnąć. Osią​gnię​cia. Czy to wszyst​ko

niejestbar​dzowzględ​ne?

— Mogę już wra​cać do kla​sy? — py​tam, bo

nie wiem, co jej od​po​wie​dzieć. Je​stem go​to​wy
za​ak​cep​to​wać, że moja na​uczy​ciel​ka che​mii i

nowydy​rek​tornie​ko​niecz​niesąpomo​jejstro​-
nie...tyleżewca​lenieje​stempew​ny,czysąpo
prze​ciw​nej. Cał​ko​wi​cie roz​wa​la mi to świa​to​-
po​gląd.

—Tak,wra​cajdokla​sy,Alex.
Wgło​wiecałyczasroz​brzmie​wa​jąmisło​wa

Pe​ter​son,gdysły​szę,żewołazamną:

— A je​śli jesz​cze raz zwró​cisz się do mnie

poimie​niu,bę​dzieszmiałporazko​lej​nyprzy​-
jem​nośćpo​sie​dziećzakaręposzko​leorazna​-
pi​sać wy​pra​co​wa​nie na te​mat sza​cun​ku. Pa​-
mię​taj,nieje​stemtwo​jąko​le​żan​ką.

Idęko​ry​ta​rzemiuśmie​chamsiępodno​sem.

Dlatejko​bie​tygroź​baaresz​tuszkol​ne​goiwy​-
pra​co​wańtozde​cy​do​wa​niero​dzajbro​ni.

11.Brittany

Zo​sta​ło jesz​cze tyl​ko pół go​dzi​ny wu​efu.

Prze​bie​ramsięwszat​niwstrójimy​ślęotym,
cosięwła​śniesta​łowga​bi​ne​ciedok​to​raAgu​ir​-
re. Pani Pe​ter​son ob​wi​nia​ła mnie w rów​nym
stop​niujakAlek​sa.

Alex Fu​en​tes już za​mie​nia mój ostat​ni rok

w ogól​nia​ku w kosz​mar, a to do​pie​ro po​czą​-
tek.

Gdy wkła​dam spoden​ki, stu​ka​nie ob​ca​sów

na twar​dej be​to​no​wej po​sadz​ce in​for​mu​je
mnie, że nie je​stem w szat​ni sama. Przy​ci​-
skam do pier​si ko​szul​kę od wu​efu i w tej sa​-
mej chwi​li moim oczom uka​zu​je się Car​men
San​chez.

Tyl​konieto.
— Dziś jest chy​ba mój szczę​śli​wy dzień —

mówi i mie​rzy mnie wzro​kiem, wy​glą​da​jąc
przytymjakszy​ku​ją​cysiędoata​kuku​gu​ar.I
choć ku​gu​ary nie mają dłu​gich, pro​stych, brą​-
zo​wych wło​sów... to z pew​no​ścią mają pa​zu​-
ry.Apa​zu​ryCar​mensąja​skra​wo​czer​wo​ne.

Robikrokwmojąstro​nę.
Chcęsięcof​nąć.Awła​ści​wieucie​kać.Alenie

ro​bię tego, głów​nie dla​te​go, że pew​nie po​bie​-

gła​byzamną.

—Wiesz—mówi,wy​krzy​wia​jącustawnie​-

przy​jem​nym uśmiesz​ku. — Za​wsze się za​sta​-
na​wia​łam, ja​kie​go ko​lo​ru sta​nik nosi Brit​ta​ny
El​lis. Ró​żo​wy. Pa​su​je ide​al​nie. Za​ło​żę się, że
byłrów​niedro​gijakfar​badowło​sów.

—Chy​baniechceszroz​ma​wiaćosta​ni​kach

ifar​bachdowło​sów,Car​men—od​po​wia​dami
na​cią​gamprzezgło​węko​szul​kęgim​na​stycz​ną.
Prze​ły​kamztru​demśli​nę,poczymmó​wię:—
Chceszmisko​paćty​łek.

—Kie​dyja​kaśhowy​cią​gałap​skapomo​je​go

fa​ce​ta,ro​bięsięza​bor​cza.

— Nie chcę two​je​go fa​ce​ta, Car​men. Mam

wła​sne​go.

—Da​rujso​bie.Ta​kiedziew​czy​nyjaktychcą

siępo​do​baćwszyst​kimfa​ce​tom,taknawszel​-
kiwy​pa​dek,gdy​bykie​dyśmia​łoimsięjed​nak
za​chcieć któ​re​goś z nich — mówi, co​raz bar​-
dziejroz​wście​czo​na.Mampro​blem.—Sły​sza​-
łam, że roz​po​wia​dasz o mnie ja​kieś bzdu​ry.
My​ślisz, że je​steś kró​lo​wą wszech​świa​ta?
Prze​ko​naj​mysię,jakwy​glą​daszzespuch​nię​tą
war​gąiwiel​kimli​mempodokiem.Przyj​dziesz
do szko​ły z wor​kiem na śmie​ci na gło​wie? A
może scho​wasz się w swo​im wiel​kim domu i
wogó​lesięniepo​ka​żesz?

Pa​trzę na przy​su​wa​ją​cą się do mnie Car​-

men.Na​praw​dęnaniąpa​trzę.Do​sko​na​lewie,
jakwiel​kąwagęprzy​kła​damdotwa​rzy,któ​rą
po​ka​zu​ję świa​tu, jej na​to​miast nie za​le​ży, czy
jąza​wie​szą...czyna​wetwy​wa​lązeszko​ły.

— Od​po​wiedz! — wrzesz​czy i po​py​cha

mnie.Ude​rzamra​mio​na​mioznaj​du​ją​cąsięza
mnąszaf​kę.

Chy​ba jej w ogó​le nie słu​cha​łam, bo nie

mam po​ję​cia, co od​po​wie​dzieć. Je​śli wró​cę do
domu po​si​nia​czo​na, po udzia​le w bój​ce, kon​-
se​kwen​cjebędąopła​ka​ne.Mamabę​dziewście​-
kła i uzna, że tyl​ko ja je​stem temu win​na, bo
temu nie za​po​bie​głam. Na​praw​dę mam tyl​ko
na​dzie​ję, że nie za​cznie znów mó​wić o od​da​-
niu Shel​ley. W ob​li​czu stre​su moi ro​dzi​ce za​-
wsze mó​wią o tym, że trze​ba ją od​dać. Jak​by
wrazzeznik​nię​ciemShel​leymia​łysięroz​wią​-
zaćwszyst​kiepro​ble​myro​dzi​nyEl​li​sów,jakza
do​tknię​ciemcza​ro​dziej​skiejróżdż​ki.

— Nie wy​da​je ci się, że tre​ner​ka Bau​ti​sta

przyj​dzie mnie szu​kać? Chcesz zo​stać za​wie​-
szo​na?—Wiem,kiep​skiepy​ta​nia.Alepró​bu​ję
ku​pićso​bietro​chęcza​su.

Car​menśmie​jesięci​cho.
— My​ślisz, że mnie ob​cho​dzi, czy zo​sta​nę

za​wie​szo​na?

Nie,alewar​tobyłospró​bo​wać.
Za​miast ku​lić się przy szaf​ce, pro​stu​ję ra​-

mio​na.Car​menznówpró​bu​jemniepo​pchnąć,
aletymra​zemod​trą​camjejrękę.

Zachwi​lęwe​zmęudziałwswo​jejpierw​szej

bój​ce. Bój​ce, któ​rą na pew​no prze​gram. Ser​ce
wali mi tak, jak​by mia​ło za​raz wy​sko​czyć z
pier​si. Całe ży​cie uni​ka​łam tego typu sy​tu​acji,
aletymra​zemniemamwyj​ścia.Za​sta​na​wiam
się,czyniewłą​czyćalar​mupo​ża​ro​we​go,jakto
wi​dzia​łamwfil​mach.Aleoczy​wi​ścieni​g​dziew
po​bli​żu nie ma żad​nej z tych czer​wo​nych
skrzy​ne​czek.

—Zo​stawją,Car​men.
Na dźwięk dziew​czę​ce​go gło​su obie się od​-

wra​ca​my. To Isa​bel. Nie​przy​ja​ciół​ka. Nie​przy​-
ja​ciół​ka, któ​ra naj​praw​do​po​dob​niej wła​śnie
ura​to​wa​ła mi twarz przed kom​plet​ną ma​sa​-
krą.

— Isa, nie wtrą​caj się w moje spra​wy —

war​czyCar​men.

Isa​belpod​cho​dzidonas.Jejciem​no​brą​zo​we

wło​syzwią​za​newwy​so​kikoń​skiogonko​le​bią
sięzkaż​dymkro​kiem.

—Nochin​gu​esconela,Car​men.Niedo​ku​czaj

jej.

—Porqueno?—pytaCar​men.—Cze​mu?Bo

wy​da​je ci się, że je​ste​ście naj​lep​szy​mi przy​ja​-
ció​łecz​ka​mi, od​kąd obie wy​ma​chu​je​cie tymi
idio​tycz​ny​mipom​po​na​mi.

Isabie​rzesiępodboki.
—Je​steśzłanaAlek​sa,Car​men.Dla​te​goza​-

cho​wu​jeszsięjakper​ra.

Nawzmian​kęoAlek​sieCar​mensztyw​nie​je.
—Za​mknijsię,Isa.Nicniero​zu​miesz.
Car​men prze​le​wa całą swo​ją wście​kłość na

Isa​beliwrzesz​czynaniąpohisz​pań​sku.Isa​bel
nie cofa się, stoi dum​nie przed Car​men i z
rów​ną za​cie​kło​ścią od​po​wia​da jej po hisz​pań​-
sku. Isa​bel jest ni​ska i waży pew​nie mniej niż
ja,więcdzi​wimnie,żesta​wiasięCar​men.Ale
nie daje się za​stra​szyć. Wi​dzę to po tym, jak
podwpły​wemjejsłówCar​menza​czy​nasięco​-
fać.

Za ple​ca​mi Car​men po​ja​wia się tre​ner​ka

Bau​ti​sta.

— Urzą​dzi​ły​ście so​bie we trój​kę im​pre​zę i

nieza​pro​si​ły​ścieresz​tyko​le​ża​nek?

— Mu​sia​ły​śmy po​ga​dać — mówi Car​men

bez za​jąk​nię​cia, jak​by​śmy były zna​jo​my​mi,
któ​renaj​zwy​czaj​niejwświe​ciezesobąroz​ma​-
wia​ją.

— W ta​kim ra​zie pro​po​nu​ję jed​nak, że​by​-

ściepo​ga​da​łyposzko​le,aniewtrak​cielek​cji.
Pan​naEl​lisipan​naAvi​lawra​ca​jąnasalęgim​-
na​stycz​ną.Pan​naSan​chezidzietam,gdziepo​-
win​nate​razbyć.

Car​men wy​cią​ga w moją stro​nę swój czer​-

wo​nypa​zno​kieć.

— Póź​niej — mówi i zmu​sza Isa​bel, żeby

usu​nę​łasięnabok,poczymwy​cho​dzizszat​-
ni.

—Dzię​ki—szep​częci​chodoIsa​bel.
Wod​po​wie​dzikiwatyl​kogło​wą.

12.Alex

Koń​czysz już z tą hon​dą? Czas za​my​kać —

mówi mój ku​zyn En​ri​que. Pra​cu​ję w jego
warsz​ta​cieco​dzien​nieposzko​le...żebypo​móc
ma​mie za​pew​nić byt na​szej ro​dzi​nie, żeby
uciecchoćnakil​kago​dzinodLa​ty​no​skiejKrwi
oraz dla​te​go, że cho​ler​nie do​brze znam się na
sa​mo​cho​dach.

Brud​ny od sma​ru i ole​ju, wy​su​wam się

spodhon​dyci​vic,przyktó​rejpra​co​wa​łem.

—Jesz​czemo​men​cik.
— Do​bra. Fa​cet od trzech dni za​wra​ca mi

dupęido​py​tu​jesię,czyautojużgo​to​we.

Za​ci​skam ostat​ni swo​rzeń i pod​cho​dzę do

En​ri​que, któ​ry wy​cie​ra so​bie brud​ne ręce o
ścier​kę.

—Mogęcięocośpo​pro​sić?
—Wal.
— Mogę wziąć so​bie wol​ny dzień w przy​-

szłym ty​go​dniu? Mam do zro​bie​nia pro​jekt z
che​mii — wy​ja​śniam, my​śląc o te​ma​cie, któ​ry
dziśwy​lo​so​wa​li​śmy.—Imamysięspo​tkaćz...

—Lek​cjePe​ter​son.Tak,pa​mię​tamtecza​sy.

Topraw​dzi​watwar​dziel​ka.—Ku​zynwzru​sza
ra​mio​na​mi.

— Mia​łeś z nią lek​cje? — py​tam roz​ba​wio​-

ny.Za​sta​na​wiamsię,czyjejro​dzi​cesąku​ra​to​-
ra​mi są​do​wy​mi. Baba z pew​no​ścią ma po​ciąg
dodys​cy​pli​ny.

—Cze​gośta​kie​gosięnieza​po​mi​na.„Nieod​-

nie​sie​cie suk​ce​su, o ile nie opra​cu​je​cie le​kar​-
stwa na ja​kąś cho​ro​bę albo nie ura​tu​je​cie
świa​ta” — mówi En​ri​que, w dość uda​ny spo​-
sób na​śla​du​jąc pa​nią P. — Nie za​po​mi​na się
ta​kie​gokosz​ma​rujakPe​ter​son,alenapew​noz
Brit​ta​nyEl​liswpa​rze...

—Skądwiesz?
— Wszy​scy wie​dzą, sta​ry. Na​wet fa​ce​ci w

moim wie​ku o niej ga​da​ją. O tych dłu​gich no​-
gach,otychchi​chis...—En​ri​quewy​su​waprzed
sie​bierękęiuda​je,żemacająpopier​siach.—
Samwiesz.

Nowiem.
Prze​stę​pu​jęznoginanogę.
—Mogęwziąćwol​newczwar​tek?
—Nohaypro​ble​ma.Ża​denpro​blem.—En​ri​-

queod​chrzą​ku​je.—Hec​torcięwczo​rajszu​kał,
wiesz?

Hec​tor. Hec​tor Mar​ti​nez, sza​ra emi​nen​cja

La​ty​no​skiejKrwi.

— Cza​sem na​praw​dę mnie wku​rza... sam

wiesz.

—Je​steśska​za​nynaKrew—mówiEn​ri​que.

— Jak my wszy​scy. Pod żad​nym po​zo​rem nie
mo​żeszdo​pu​ścić,żebyHec​torpo​my​ślał,żenie
je​steś pew​ny swo​jej lo​jal​no​ści wo​bec Krwi. Je​-
śli za​cznie po​dej​rze​wać cię o nie​lo​jal​ność, w
mgnie​niu oka za​mie​ni się w two​je​go wro​ga.
Nieje​steśgłu​pi,Alex.Dzia​łajostroż​nie.

En​ri​quejestPG—pierw​szymgang​ste​rem—

ijużbar​dzodaw​notemudo​wiódłswo​jejlo​jal​-
no​ści wzglę​dem Krwi. Spła​cił swo​je po​win​no​-
ści i może te​raz usu​nąć się tro​chę w cień i
ustą​pićpolamłod​szymczłon​komLK.Jegozda​-
niem ja znaj​du​ję się do​pie​ro na po​cząt​ku tej
dro​gi i musi mi​nąć dużo cza​su, za​nim mnie i
moimkum​plomzo​sta​nieprzy​zna​nysta​tusPG.

— Nie je​stem głu​pi? Za​ło​ży​łem się o swój

mo​tor, że za​cią​gnę Brit​ta​ny El​lis do łóż​ka —
przy​zna​jęsię.

—Wta​kimra​zieod​wo​łu​jęto,copo​wie​dzia​-

łem. — En​ri​que wska​zu​je na mnie pal​cem i
uśmie​chasiękpią​co.—Kre​tynzcie​bie.Anie​-
dłu​go kre​tyn bez mo​to​ru. Ta​kie dziew​czy​ny
nie za​szczy​ca​ją na​wet spoj​rze​niem ta​kich go​-
ścijakmy.

Za​czy​nam są​dzić, że ma ra​cję. Skąd mi, do

cho​le​ry, przy​szło do łba, że mogę zwa​bić nie​-
zwy​kle pięk​ną, nie​zwy​kle bo​ga​tą i nie​zwy​kle
bia​łą Brit​ta​ny El​lis do mo​je​go nie​zwy​kle bied​-
ne​go, nie​zwy​kle mek​sy​kań​skie​go i nie​zwy​kle

mrocz​ne​goży​cia?

Die​go Va​squ​ez, je​den chło​pak ze szko​ły,

uro​dził się po pół​noc​nej stro​nie Fa​ir​field. Moi
kum​ple uwa​ża​ją go oczy​wi​ście za bia​ła​sa,
mimożeskó​ręmaciem​niej​sząniżja.Uwa​ża​ją
też,żeMikeBurns,bia​ły,któ​rymiesz​kapopo​-
łu​dnio​wej stro​nie, jest Mek​sy​ka​ni​nem, choć w
jego ży​łach nie pły​nie ani kro​pla mek​sy​kań​-
skiejkrwi.Anila​ty​no​skiej,dlaści​sło​ści.Ajed​-
nakuwa​ża​nyjestzajed​ne​goznas.WFa​ir​field
to miej​sce uro​dze​nia de​cy​du​je o tym, kim je​-
steś.

Podwarsz​ta​temktośtrą​bigło​śno.
En​ri​quena​ci​skaprzy​ciskiotwie​radrzwiga​-

ra​żo​we.

Do środ​ka wjeż​dża z pi​skiem opon sa​mo​-

chódJa​vie​raMo​re​no.

— Za​mknij bra​mę, En​ri​que — rzu​ca bez

tchuJa​vier.—Szu​kanaslapo​li​cia.

Mójku​zynude​rzapo​now​niepię​ściąwprzy​-

ciskigasiświa​tło.

—Co,docho​le​ry,na​ro​bi​li​ście?
Ztyłusa​mo​cho​dusie​dziCar​menzna​bie​gły​-

mi krwią ocza​mi — albo od al​ko​ho​lu, albo od
nar​ko​ty​ków, nie wiem. Ob​ści​ski​wa​ła się też z
kimś,ktosie​dzizniąztyłu,kto​kol​wiektojest,
boażzado​brzewiem,jakwte​dywy​glą​da.

—Raulchciałza​strze​lićSa​ty​no​we​goKap​tu​-

ra — beł​ko​cze Car​men, wy​sta​wia​jąc gło​wę
przezoknosa​mo​cho​du.—Alece​lu​jejakbaba.

Raul od​wra​ca się i wrzesz​czy na nią z

przed​nie​gosie​dze​nia:

—Puta, sama spró​buj strze​lać do ru​cho​me​-

goceluzJa​vie​remzakie​row​ni​cą.

Prze​wra​cam ocza​mi, a Ja​vier wy​sia​da z sa​-

mo​cho​du.

— Nie po​do​ba ci się, jak jeż​dżę, Raul? —

pyta. — Bo je​śli tak, to mam tu pięść, któ​ra
chęt​nieza​po​znasięztwo​jągębą.

Raulwy​sia​dazauta.
—Chceszobe​rwać,cu​le​ro?
Sta​jęprzedRau​lemiprzy​trzy​mu​jęgo.
—Docho​le​ry,chło​pa​ki.Zabra​mąjestlapo​-

li​cia.

—Topierw​szesło​waSama,go​ścia,zktó​-

rymob​ma​cy​wa​łasięCar​men.

Wszy​scy w warsz​ta​cie pa​da​ją na zie​mię,

gdy po​li​cja świe​ci przez okno la​tar​ka​mi do
środ​ka. Przy​ku​cam za dużą szu​fla​dą z na​rzę​-
dzia​mi i wstrzy​mu​ję od​dech. Na​praw​dę nie
po​trze​bu​ję do​dat​ko​wo oskar​że​nia o usi​ło​wa​-
nieza​bój​stwa.Do​tych​czasja​kimścu​demuda​-
wa​ło mi się unik​nąć aresz​to​wa​nia, ale kie​dyś
mojeszczę​ściesięskoń​czy.

Człon​ko​wiegan​gurzad​kouni​ka​jąspo​tka​nia

zpo​li​cją.Albood​siad​ki.

TwarzEn​ri​quewy​raź​niepo​ka​zu​je,cootym

wszyst​kim my​śli. W koń​cu uda​ło mu się za​-
osz​czę​dzićwy​star​cza​ją​codużo,żebyotwo​rzyć
warsz​tat, a te​raz, je​śli ktoś choć​by pi​śnie,
czwór​ka li​ce​ali​stów może za​prze​pa​ścić jego
ma​rze​nie.Zjegosta​ry​mita​tu​aża​miLKnakar​-
kupo​li​cjaaresz​tu​jemo​je​goku​zy​nanarów​niz
całąresz​tą.

Aonwcią​guty​go​dniastra​cibiz​nes.
Ktoś szar​pie za drzwi do warsz​ta​tu. Krzy​-

wię się i mo​dlę: „Bła​gam, żeby były za​mknię​-
te”.

Po​li​cjan​ci zo​sta​wia​ją drzwi w spo​ko​ju, ale

znów świe​cą do środ​ka la​tar​ka​mi. Za​sta​na​-
wiamsię,ktoimdałcynk—niktwoko​li​cyby
nasniepod​ka​blo​wał.Obo​wią​zu​jetunie​pi​sa​na
za​sa​da mil​cze​nia, któ​ra za​pew​nia wszyst​kim
ro​dzi​nombez​pie​czeń​stwo.

Mam wra​że​nie, że mija cała wiecz​ność, za​-

nimgli​nywkoń​cuod​jeż​dża​ją.

— Cho​le​ra, nie​wie​le bra​ko​wa​ło — mówi Ja​-

vier.

—Bar​dzonie​wie​le—zga​dzasięEn​ri​que.—

Od​cze​kaj​ciedzie​sięćmi​nutizjeż​dżaj​ciestąd.

Car​men wy​sia​da z sa​mo​cho​du — a wła​ści​-

wiewy​ta​czasię.

—Hej​ka,Alex.Tę​sk​ni​łamdziśzatobą.
Pa​trzęnaSama.
—Wła​śniewi​dzę.

— Sam? Ale on mi się wca​le nie po​do​ba —

gru​chaCar​menipod​cho​dzibli​żej.Wy​czu​wam
od niej motę, traw​kę. — Cze​kam, aż do mnie
wró​cisz.

—Tosięniedo​cze​kasz.
—Przeztętwo​jągłu​piądziu​nięzche​mii?—

Ła​piemniepodbro​dęipró​bu​jezmu​sić,że​bym
naniąspoj​rzał.Jejdłu​giepa​znok​ciewbi​ja​jąmi
sięwskó​rę.

Chwy​tam ją za nad​garst​ki i od​su​wam od

sie​bie jej ręce, nie mo​gąc się przy tym na​dzi​-
wić, jak moja po​zba​wio​na ser​ca była dziew​-
czy​naza​mie​ni​łasięwpo​zba​wio​nąser​cazdzi​-
rę.

—Brit​ta​nyniemaztymnicwspól​ne​go.Sły​-

sza​łem,żejejsięod​gra​ża​łaś.

—Isacipo​wie​dzia​ła?—pytaimru​żyoczy.
— Po pro​stu się od​wal — mó​wię, igno​ru​jąc

jej py​ta​nie. — Albo bę​dziesz mia​ła po​waż​niej​-
szy pro​blem na gło​wie niż tyl​ko roz​go​ry​czo​ny
byłychło​pak.

— Je​steś roz​go​ry​czo​ny, Alex? Bo nie wy​glą​-

dasz. Wy​glą​dasz, jak​byś miał wszyst​ko w du​-
pie.

Mara​cję.Kie​dydo​wie​dzia​łemsię,żesy​piaz

in​ny​mi,po​trze​bo​wa​łemtro​chęcza​su,żebysię
po​zbie​rać. Za​sta​na​wia​łem się, co ta​kie​go dają
jejinnifa​ce​ci,cze​gojaniemogęjejdać.

—Kie​dyśniemia​łem.Alete​razjużmam.
Car​menwy​mie​rzamipo​li​czek.
—Walsię,Alex.
— Kłót​nia za​ko​cha​nych? — pyta Ja​vier,

opie​ra​jącsięoma​skę.

—Cal​la​te,za​mknijsię—rzu​ca​myzCar​men

jed​no​cze​śnie.

Car​men od​wra​ca się na pię​cie i idzie cięż​-

kim kro​kiem do sa​mo​cho​du, po czym ła​du​je
się znów na tyl​ne sie​dze​nie. Pa​trzę, jak przy​-
cią​gadosie​bietwarzSama.Wwarsz​ta​cieroz​-
le​gasięod​głosna​mięt​nychpo​ca​łun​kówijęki.

Ja​vierwoła:
—En​ri​que,otwórzbra​mę.Spa​da​mystąd.
Raul, któ​ry po​szedł się od​lać do ła​zien​ki,

mówi:

— Je​dziesz, Alex. Po​trze​bu​je​my cię. Paco i

Sa​ty​no​wyKap​turbędąsiębićwGil​sonPark.A
wiesz,żeKap​tu​ryni​g​dyniewal​cząfair.

Paconicminiewspo​mi​nałowal​ce,pew​nie

dla​te​go, że wie​dział, że sta​rał​bym się go od
niej od​wieść. Cza​sem mój naj​lep​szy kum​pel
pa​ku​jesięwsy​tu​acje,zktó​rychniepo​tra​fisię
samwy​ka​ra​skać.

I cza​sem nie po​zo​sta​wia mi wy​bo​ru i zmu​-

sza,że​bymteżsięwcośwpa​ko​wał.

— Jadę — mó​wię i wska​ku​ję na przed​nie

sie​dze​nie, przez co Raul lą​du​je z tyłu ra​zem z

dwo​magru​cha​ją​cy​migo​łąb​ka​mi.

Je​dzie​my po​wo​li jed​ną prze​czni​cę i do​jeż​-

dża​my do par​ku. Na​pię​cie wisi w po​wie​trzu,
czu​jętoprzezskó​rę.GdziejestPaco?Wy​krwa​-
wiasięjużgdzieśwbocz​nejulicz​ce?

Jest ciem​no. Wi​dzę ja​kieś po​ru​sze​nie i wło​-

systa​jąmidęba.Wszyst​kowy​glą​dazło​wiesz​-
czo, na​wet drze​wa szu​mią​ce na wie​trze. W
cią​gu dnia Gil​son Park to tyl​ko je​den z wie​lu
pod​miej​skich par​ków... za wy​jąt​kiem graf​fi​ti
LK na ścia​nach bu​dyn​ków wo​kół par​ku. To
naszte​ren.Ozna​ko​wa​li​śmygo.

Znaj​du​je​mysięnaprzed​mie​ściachChi​ca​go,

rzą​dzi​mynatymosie​dluinauli​cach,któ​redo
nie​go pro​wa​dzą. To woj​na ulicz​na — inne
pod​miej​skiegan​giwal​cząznamiote​ren.Trzy
prze​czni​ce da​lej znaj​du​ją się re​zy​den​cje i
domywar​temi​liar​dydo​la​rów.Tu​taj,wpraw​-
dzi​wym świe​cie, trwa woj​na. Lu​dzie w wy​-
staw​nychdo​machna​wetniewie​dzą,żenie​ca​-
ły ki​lo​metr od ich ogród​ków za​cznie się za​raz
bi​twa.

— Tam jest — wska​zu​ję na dwie po​sta​cie

sto​ją​cekil​kame​trówodpar​ko​wychhuś​ta​wek.
La​tar​niewpar​kuniedzia​ła​ją,aleitakodrazu
wiem, któ​ra syl​wet​ka to Paco, bo po​zna​ję go
poni​skimwzro​ścieicha​rak​te​ry​stycz​nejpo​sta​-
wie za​pa​śni​ka przy​go​to​wa​ne​go do wyj​ścia na

ring.

Gdyjed​nazpo​sta​cipo​py​chadru​gą,wy​ska​-

ku​jęzauta,mimożejesz​czesięnieza​trzy​ma​-
ło. Bo uli​cą idzie pięć in​nych Kap​tu​rów. Go​to​-
wy wal​czyć ra​zem z przy​ja​cie​lem, od​su​wam
od sie​bie myśl, że ta kon​fron​ta​cja może się
skoń​czyć dla nas wszyst​kich na cmen​ta​rzu.
Gdy sta​ję do wal​ki z pew​no​ścią sie​bie i za​cie​-
kło​ścią, nie my​śląc o kon​se​kwen​cjach, wy​gry​-
wam. Je​śli za​cznę za dużo się nad tym za​sta​-
na​wiać,cze​kamnieko​niec.

Bie​gnę do Paco i Sa​ty​no​we​go Kap​tu​ra, za​-

nim do​trze tam resz​ta jego kum​pli. Paco do​-
brzesiębije,aletendru​gijestjakro​bak,któ​ry
wy​wi​ja się spod cio​sów Paco. Ła​pię ko​le​sia za
fra​ki, sta​wiam go na nogi, a moje pię​ści koń​-
cządzie​ło.

Pa​trzę z wście​kło​ścią na Paco, jesz​cze za​-

nimzdą​żypod​nieśćsięnanogiista​nąćprzede
mną.

—Mo​głemgopo​ko​nać,Alex—mówiiście​-

raso​biekrewzust.

—Ow​szem,alecozresz​tą?—py​tam,wpa​-

tru​jącsięwpięćKap​tu​rówzajegople​ca​mi.

Z bli​ska wi​dzę, że wszy​scy to świe​żyn​ki.

Nowi człon​ko​wie gan​gu, peł​ni za​pa​łu. Mogę
wal​czyćzno​wy​mi.Alenowi,któ​rzymająprzy
so​biebroń,sąnie​bez​piecz​ni.

Obokmniesta​jąJa​vier,Car​men,SamiRaul.

Mu​szę przy​znać, że wy​glą​da​my groź​nie, na​-
wetCar​men.Dziew​czy​nara​dziso​biewwal​ce,
ajejpa​znok​ciepo​tra​fiąbyćza​bój​cze.

Chło​pak, któ​re​go ścią​gną​łem z Paco, wsta​je

iwska​zu​jenamniepal​cem.

—Jużje​steśmar​twy.
— Słu​chaj, ena​no. — Ni​scy fa​ce​ci nie​na​wi​-

dzą, gdy ktoś się wy​śmie​wa z ich wzro​stu,
więc nie mogę się po​wstrzy​mać, żeby nie na​-
zwać go kar​łem. — Wra​caj na swo​je po​dwór​-
ko,atęnoręzo​stawnam.

Ena​no

wska​zu​jenaPaco.

—Ukradłmikie​row​ni​cę.
Pa​trzę na Paco, wie​dząc, że to w jego sty​lu

kpić so​bie z Sa​ty​no​we​go Kap​tu​ra i kraść mu
coś rów​nie głu​pie​go. Kie​dy od​wra​cam się
znów do ena​no, wi​dzę, że trzy​ma w ręce nóż
sprę​ży​no​wy.Iżece​lu​jenimpro​stowemnie.

Cho​le​ra.Jakjużskoń​częzKap​tu​ra​mi,przy​-

się​gam,żeza​bi​jęswo​je​gonaj​lep​sze​gokum​pla.

13.Brittany

Mójpart​nerzche​miiniepo​ja​wiłsięwszko​-

le od cza​su przy​dzie​la​nia pro​jek​tów. Ty​dzień
póź​niej wkra​cza wresz​cie dum​nym kro​kiem
dokla​sy.Wku​rzamnieto,bojaza​wszeprzy​-
cho​dzę do szko​ły, bez wzglę​du na to, jak bez​-
na​dziej​najestmojasy​tu​acjawdomu.

—Miło,żesiępo​ka​za​łeś—rzu​cam.
—Miło,żeza​uwa​ży​łaś—od​po​wia​daiścią​-

gaban​da​nę.

Dokla​sywcho​dzipaniPe​ter​son.Mamwra​-

że​nie, że na wi​dok Alek​sa od​czu​wa wy​raź​ną
ulgę.Pro​stu​jesięimówi:

— Dziś mia​ła być kart​ków​ka. Ale za​miast

tego chcę, że​by​ście po​pra​co​wa​li w pa​rach w
bi​blio​te​ce.Zadwaty​go​dniechcęmiećnabiur​-
kuwstęp​nyplanpro​jek​tu.

Idę z Co​li​nem za rękę do bi​blio​te​ki. Alex

wle​czesięztyłu,roz​ma​wia​jączkum​pla​mipo
hisz​pań​sku.

Co​linści​skamojądłoń.
—Chceszsięspo​tkaćpotre​nin​gu?
— Nie mogę. Mu​szę po​tem wra​cać do

domu.

Ba​gh​dazwol​ni​łasięwso​bo​tęimojamama

spa​ni​ko​wa​ła. Póki nie znaj​dzie ko​goś na jej
miej​sce,mu​szęwię​cejjejpo​ma​gać.

Co​linprzy​sta​jeipusz​czamojąrękę.
— Cho​le​ra, Brit. Znaj​dziesz wresz​cie kie​dyś

dlamnietro​chęcza​su?

—Mo​żeszwpaśćdomnie—pro​po​nu​ję.
— I pa​trzeć, jak zaj​mu​jesz się sio​strą? Nie,

dzię​ki.Niechcęwyjśćnadup​ka,alechciał​bym
spę​dzić z tobą czas na osob​no​ści. tyl​ko we
dwo​je.

—Wiem.Jateż.
—Awpią​tek?
Po​win​namzo​staćzShel​ley,alemójzwią​zek

zCo​li​nemjestza​gro​żo​nyiniemogępo​zwo​lić,
żebypo​my​ślał,żeniechcęznimbyć.

—Wpią​tekmogę.
Chce​my już po​ca​łun​kiem przy​pie​czę​to​wać

na​szepla​ny,aleAlexchrzą​katużobok.

— Za​kaz pu​blicz​ne​go oka​zy​wa​nia uczuć.

Ta​kiesąza​sa​dy.Pozatymtomojapara,ba​ra​-
nie.Anietwo​ja.

— Za​mknij się, Fu​en​tes — mru​czy Co​lin i

idziedoDar​le​ne.

Kła​dę rękę na bio​drze i pa​trzę wście​kle na

Alek​sa.

—Odkie​dytoza​czą​łeśtakści​śleprze​strze​-

gaćszkol​ne​gore​gu​la​mi​nu?

— Od kie​dy zo​sta​łaś moją parą na che​mii.

Poche​miije​steśjego.Nache​miije​steśmoja.

— Może po​szu​kasz swo​jej ma​czu​gi i za​cią​-

gnieszmniedobi​blio​te​kizawło​sy.

— Nie je​stem tro​glo​dy​tą. To twój chło​pak

jestmał​pą,anieja.

—Wta​kimra​zieprze​stańsięza​cho​wy​wać,

jak​byśniąbył.—Wszyst​kiesto​li​kiwbi​blio​te​ce
są za​ję​te, więc mu​si​my zna​leźć so​bie miej​sce
gdzieśwką​cie,wod​osob​nio​nymdzia​leli​te​ra​-
tu​ry fak​tu, i siąść na wy​kła​dzi​nie. Kła​dę na
zie​mi książ​ki i czu​ję, że Alex przy​glą​da się mi
— tak in​ten​syw​nie, jak​by miał pra​wie od​kryć
praw​dzi​wąmnie.Alejestbezszans,boskrzęt​-
nie ukry​wam przed wszyst​ki​mi swo​je praw​-
dzi​weja.

Od​po​wia​dam ta​kim sa​mym spoj​rze​niem w

myśl za​sa​dy jak Kuba Bogu, tak Bóg Ku​bie.
Alex wy​da​je się nie​prze​nik​nio​ny, poza bli​zną
nad lewą brwią, któ​ra zdra​dza praw​dę — że
jest czło​wie​kiem. Pod jego ko​szu​lą ry​su​ją się
mię​śnie,któ​remoż​nawy​ro​bićso​bietyl​kopra​-
cąfi​zycz​nąalbore​gu​lar​ny​mićwi​cze​nia​mi.

Pa​trzy​myso​biewoczyiczassięza​trzy​mu​-

je.Jegowzrokprze​wier​camnienawy​lotimo​-
gła​bym przy​siąc, że wy​czu​wa praw​dzi​wą
mnie.Tę,któ​ranieprzy​bie​rażad​nejpozy,któ​-
rani​cze​gonieuda​je.Popro​stuBrit​ta​ny.

— Co bym mu​siał zro​bić, że​byś się ze mną

umó​wi​ła?—pyta.

—Żar​tu​jeszso​bie.
—Awy​glą​dam,jak​bymżar​to​wał?
Pani Pe​ter​son prze​cho​dzi obok nas, dzię​ki

cze​muniemu​szęod​po​wia​dać.

— Mam was na oku. Alex, bra​ko​wa​ło nam

cie​biewze​szłymty​go​dniu.Cosięsta​ło?

—Na​dzia​łemsięnanóż.
Na​uczy​ciel​ka krę​ci z nie​do​wie​rza​niem gło​-

wąiod​cho​dziznę​caćsięnadin​ny​mipa​ra​mi.

Pa​trzęnaAlek​sawiel​ki​miocza​mi.
—Nanóż?Żar​tu​jesz,praw​da?
—Nie.Kro​iłempo​mi​dorinieuwie​rzysz,ale

nóż wy​śli​znął mi się z ręki i roz​ciął mi ra​mię.
Le​karzza​ło​żyłmiklam​ry.Chceszzo​ba​czyć?—
pytaiza​czy​napod​cią​gaćrę​kaw.

Za​sła​niamso​bierękąoczy.
— Alex, nie bądź obrzy​dli​wy. I nie wie​rzę,

żenóżciwy​sko​czyłzręki.Ra​czejbra​łeśudział
wbój​cenanoże.

— Nie od​po​wie​dzia​łaś na moje py​ta​nie —

mówi, ani nie za​prze​cza​jąc, ani nie po​twier​-
dza​jąc mo​jej hi​po​te​zy na te​mat jego rany. —
Cobymmu​siałzro​bić,że​byśsięzemnąumó​-
wi​ła?

—Nic.Nieumó​więsięztobą.
— Za​ło​żę się, że zmie​nisz zda​nie, kie​dy cię

po​ca​łu​ję.

—Boaku​ratdotegodoj​dzie.
— Two​ja stra​ta. — Alex roz​pro​sto​wu​je

przedsobądłu​gienogiikła​dzieksiąż​kinako​-
la​nach.Pa​trzynamniecze​ko​la​do​wy​miocza​mi
tak in​ten​syw​nie, że przy​się​gam, mógł​by mnie
nimiza​hip​no​ty​zo​wać.—Go​to​wa?—pyta.

Przez uła​mek se​kun​dy pa​trzę w te ciem​ne

oczyiza​sta​na​wiamsię,jak​bytobyłogopo​ca​-
ło​wać. Mój wzrok zsu​wa się na jego usta.
Przez uła​mek se​kun​dy nie​mal czu​ję, jak jego
war​gi zbli​ża​ją się do mo​ich. Czy by​ły​by twar​-
de,czymięk​kie?Czyca​łu​jepo​wo​li,czyszyb​ko
ina​mięt​nie,zgod​niezeswo​jąoso​bo​wo​ścią?

— Na co? — szep​czę i przy​su​wam się do

nie​go.

—Napro​jekt—przy​po​mi​na.—Ogrze​wa​cze

dorąk.Pe​ter​son.Che​mia.

Krę​cęgło​wąiod​su​wamwszyst​kieab​sur​dal​-

ne my​śli mo​je​go nad​po​bu​dli​we​go na​sto​let​nie​-
go umy​słu. Chy​ba je​stem prze​mę​czo​na z nie​-
wy​spa​nia.

— Tak, ogrze​wa​cze. — Otwie​ram pod​ręcz​-

nik.

—Brit​ta​ny?
— Co? — py​tam, wpa​tru​jąc się nie​wi​dzą​-

cym wzro​kiem w sło​wa w książ​ce. Nie mam
po​ję​cia,coczy​tam,boje​stemtakskrę​po​wa​na,
żeniemogęsięsku​pić.

— Pa​trzy​łaś na mnie ta​kim wzro​kiem, jak​-

byśchcia​łamniepo​ca​ło​wać.

Zmu​szamsiędośmie​chu.
—Ja​sne—mó​więsar​ka​stycz​nie.
— Nikt nie pa​trzy, mo​żesz spró​bo​wać, je​śli

chcesz. Nie chcę się chwa​lić, ale mogę się
uznaćzaeks​per​tawtejdzie​dzi​nie.

Uśmie​cha się do mnie po​wo​li uśmie​chem,

któ​ry ma pew​nie zmięk​czać ko​bie​ce ser​ca na
ca​łymświe​cie.

— Alex, nie je​steś w moim ty​pie. — Mu​szę

mu coś po​wie​dzieć, żeby prze​stał pa​trzyć na
mnie tak, jak​by za​mie​rzał zro​bić ze mną rze​-
czy,któ​reznamtyl​kozesły​sze​nia.

—Po​do​ba​jącisiętyl​kobia​li?
—Prze​stań—ce​dzęprzezza​ci​śnię​tezęby.
—Co?—od​po​wia​da,na​glepo​waż​nie​jąc.—

Takajestpraw​da,nie?

Wy​ra​staprzednamipaniPe​ter​son.
—Jakidzieszy​ko​wa​niepla​nu?—pyta.
Uśmie​chamsięsztucz​nie.
— Do​sko​na​le. — Wy​cią​gam no​tat​ki, któ​re

zro​bi​łam w domu i za​bie​ram się do pra​cy,
pod​czasgdypaniPe​ter​sonprzy​glą​dasięnam.
— Zro​bi​łam wczo​raj wstęp​ne ro​ze​zna​nie na
te​mat ogrze​wa​czy. Mu​si​my roz​pu​ścić sześć​-
dzie​siąt gra​mów octa​nu sodu i sto mi​li​li​trów
wody w tem​pe​ra​tu​rze sie​dem​dzie​się​ciu stop​-

ni.

—Nie—sprze​ci​wiasięAlex.
Pod​no​szę gło​wę i wi​dzę, że pani Pe​ter​son

so​biepo​szła.

—Słu​cham?
Alexkrzy​żu​jeręcenapier​siach.
—Niemaszra​cji.
—Niewy​da​jemisię.
—Uwa​żasz,żeza​wszemaszra​cję?
Mówi to tak, jak​bym była słod​ką blon​di, a

wemniewszyst​kogo​tu​jesięzwście​kło​ści.

—Oczy​wi​ście,żenie.—Zmie​niamgłosiza​-

czy​nammó​wićpi​skli​wieinawy​de​chu,jakde​-
biu​tant​ka z po​łu​dnia. — No bo w ze​szłym ty​-
go​dniu ku​pi​łam so​bie be​żo​wy błysz​czyk Bob​bi
Brown,aprze​cieżró​żo​wydużobar​dziejbymi
pa​so​wał.Tochy​baoczy​wi​ste,żetenwy​bórto
była cał​ko​wi​ta po​raż​ka — rzu​cam sar​ka​stycz​-
nie.Spo​dzie​wałsięusły​szećcośta​kie​gozmo​-
ich ust. Za​sta​na​wiam się, czy zo​rien​to​wał się
pomoimgło​sie,żetosar​kazm.

—Do​my​ślamsię—kwi​tu​jetyl​ko.
—Aty?Ni​g​dysięniemy​lisz?—py​tamgo.
— Ależ mylę — mówi. — W ze​szłym ty​go​-

dniu,kie​dyra​bo​wa​łembankprzyap​te​ceWal​-
gre​ens,po​wie​dzia​łemka​sje​ro​wi,żebydałmiz
kasy wszyst​kie pięć​dzie​siąt​ki, a po​wi​nie​nem
ka​zać mu dać dwu​dziest​ki, bo jest ich znacz​-

niewię​cejniżpięć​dzie​sią​tek.

No do​bra, czy​li za​ła​pał, że się zgry​wam. I

od​po​wie​działrów​nieab​sur​dal​nąhi​sto​ryj​ką,co
wła​ści​wiejestnie​po​ko​ją​ce,bowja​kiśpo​krę​co​-
nyspo​sóbnasłą​czy.Kła​dęso​bierękęnaser​cu
iwzdy​cham:

—Ka​ta​stro​fa.
—Czy​liobo​jecza​semsięmy​li​my.
Za​dzie​ramgło​węistwier​dzamzupo​rem:
— Ale co do che​mii się nie mylę. W prze​ci​-

wień​stwiedocie​biepo​waż​nietrak​tu​jęna​ukę.

— Za​łóż​my się w ta​kim ra​zie. Je​śli ja mam

ra​cję,po​ca​łu​jeszmnie.

—Aje​ślija?
—Samaza​de​cy​duj.
Spra​wajestpro​stajakdrut.PanMa​chodo​-

sta​nie po no​sie i strasz​nie się cie​szę, że to ja
mugoutrę.

— Je​śli ja wy​gram, za​czniesz trak​to​wać po​-

waż​niemnieinaszpro​jekt—mó​wię.—Prze​-
sta​nieszmido​ku​czać,skoń​czyszzgłu​pi​miod​-
zyw​ka​mi.

— Umo​wa stoi. Ale czuł​bym się okrop​nie,

gdy​bymcięnieuprze​dził,żemamfo​to​gra​ficz​-
nąpa​mięć.

— A ja czu​ła​bym się okrop​nie, Alex, gdy​-

bym cię nie uprze​dzi​ła, że prze​pi​sa​łam
wszyst​ko z pod​ręcz​ni​ka. — Pa​trzę na swo​je

no​tat​ki, po czym otwie​ram od​po​wied​nią stro​-
nę w książ​ce do che​mii. — Bez za​glą​da​nia do
książ​ki,doja​kiejtem​pe​ra​tu​rytrze​batoschło​-
dzić?—py​tam.

Dla Alek​sa wy​zwa​nia to chleb po​wsze​dni.

Aletymra​zemprze​gra.Za​my​kaswójpod​ręcz​-
nikipa​trzynamnieupo​rczy​wie.

—Dodwu​dzie​stustop​ni.Aroz​pu​ścićtrze​ba

w stu stop​niach, a nie w sie​dem​dzie​się​ciu —
od​po​wia​dabezza​jąk​nię​cia.

Prze​bie​gam wzro​kiem od​po​wied​nią stro​nę

w książ​ce, a po​tem zer​kam do no​ta​tek. A po​-
tem znów do książ​ki. Nie mogę się my​lić. Na
któ​rejstro​nie...

— No tak. W stu stop​niach. — Pa​trzę na

nie​gowkom​plet​nymszo​ku.—Maszra​cję.

—Po​ca​łu​jeszmniete​razczypóź​niej?
— Te​raz — de​cy​du​ję, czym go chy​ba kom​-

plet​nie za​ska​ku​ję, bo jego ręce nie​ru​cho​mie​ją.
W domu moje ży​cie prze​bie​ga pod dyk​tan​do
ro​dzi​ców.Szko​łatoinnabaj​ka.Imusitakpo​-
zo​stać, bo je​śli stra​cę kon​tro​lę we wszyst​kich
sfe​rach swo​je​go ży​cia, to rów​nie do​brze mo​-
gła​bymza​mie​nićsięwma​rio​net​kę.

—Na​praw​dę?—pyta.
— Tak. — Bio​rę go za rękę. Ni​g​dy nie by​ła​-

bym taka od​waż​na, gdy​by​śmy nie byli sami,
więc je​stem wdzięcz​na za pry​wat​ność, jaką

za​pew​nia​ją nam ota​cza​ją​ce nas książ​ki. Alex
wstrzy​mu​je od​dech, gdy przy​sia​dam na pię​-
tach i na​chy​lam się w jego stro​nę. Nie zwra​-
camuwa​ginafakt,żemadłu​gieszorst​kiepal​-
ce i że wła​ści​wie ni​g​dy wcze​śniej go nie do​-
tknę​łam.Stre​su​jęsię.

Aprze​cieżniepo​win​nam.Tymra​zemtoja

kon​tro​lu​jęsy​tu​ację.

Czu​ję, że Alex się ha​mu​je. Chce, że​bym

samatozro​bi​ła,comiaku​ratod​po​wia​da.Boję
się,comógł​byzro​bićtenchło​pak,gdy​bypu​ści​-
łymuha​mul​ce.

Kła​dę so​bie jego rękę na po​licz​ku tak, żeby

w ca​ło​ści go obej​mo​wa​ła, i sły​szę jęk Alek​sa.
Mam ocho​tę się uśmiech​nąć, bo jego re​ak​cja
wy​raź​niepo​ka​zu​je,żemamnadnimwła​dzę.

Chło​pakza​mie​ra,gdyna​szeoczysięspo​ty​-

ka​ją.

Czasznówsta​jewmiej​scu.
W na​stęp​nej chwi​li prze​krę​cam gło​wę i ca​-

łu​jęwnę​trzejegodło​ni.

— Już. Po​ca​ło​wa​łam cię — mó​wię i od​su​-

wamjegodłoń,koń​czącza​ba​wę.

PanLa​ti​nopo​ko​na​nyprzezsłod​kąblon​di.

14.Alex

Tomiałbyćpo​ca​łu​nek?
—Tak.
No do​bra, za​sko​czy​ła mnie, gdy po​ło​ży​ła

moją rękę na swo​im mlecz​no​bia​łym po​licz​ku.
Cho​le​ra,fak​tycz​niemoż​nabypo​my​śleć,żecoś
bra​łem,są​dzącpotym,jakza​re​ago​wa​łem.

Jesz​cze przed chwi​lą mia​ła mnie cał​ko​wi​cie

w swo​jej mocy. A po​tem ślicz​na wiedź​ma
zmie​ni​łaza​sa​dygryitoonabyłagórą.Za​sko​-
czy​łamnie,topew​ne.Śmie​jęsię,ce​lo​wozwra​-
ca​jąc na nas uwa​gę, bo wiem, że do​kład​nie
tegochceunik​nąć.

—Cśś—uci​szamnieBrit​ta​nyiude​rzamnie

pię​ścią w ra​mię, że​bym się uci​szył. Śmie​ję się
gło​śniej, a ona wte​dy wali mnie w rękę cięż​-
kimpod​ręcz​ni​kiemdoche​mii.

Wmojązra​nio​nąrękę.
Krzy​więsię.
—Au!—Czu​ję,jak​bywranęużą​dli​łomnie

mi​lion ma​łych psz​czó​łek. — Ca​brón, me do​lio!
Aleboli!

Brit​ta​ny za​gry​za dol​ną war​gę uma​lo​wa​ną

be​żo​wym błysz​czy​kiem Bob​bi Brown, któ​ry
moim zda​niem do​brze na niej wy​glą​da. Choć

nie miał​bym nic prze​ciw​ko, żeby zo​ba​czyć ją
teżwróżu.

—Za​bo​la​ło?—pyta.
—Tak—mó​więprzezza​ci​śnię​tezębyisku​-

piamsięnajejbłysz​czy​kuza​miastnabólu.

—Todo​brze.
Pod​cią​gamrę​kaw,żebyobej​rzećranę,któ​ra

(dzię​kimo​jejpart​ner​cezche​mii)za​czę​łakrwa​-
wićzjed​nejzkla​merza​ło​żo​nychwdar​mo​wej
kli​ni​ce po bój​ce z Sa​ty​no​wy​mi Kap​tu​ra​mi w
par​ku.Brit​ta​nymaspo​rosiłyjaknako​goś,kto
na​wetwpeł​nymrynsz​tun​kuważytyleconic.

Wstrzy​mu​jeod​dechiod​su​wasię.
— O Boże! Nie chcia​łam ci zro​bić krzyw​dy,

Alex.Na​praw​dę.Kie​dystra​szy​łeś,żepo​ka​żesz
mibli​znę,za​czą​łeśpod​cią​gaćlewyrę​kaw.

— Bo nie mia​łem za​mia​ru ci jej po​ka​zać.

Dro​czy​łem się z tobą. Nic się nie sta​ło —
stwier​dzam. Jezu, moż​na by po​my​śleć, że
dziew​czy​nani​g​dywcze​śniejniewi​dzia​łakrwi.
No ale z dru​giej stro​ny w jej ży​łach pły​nie
pew​niebłę​kit​na.

— Sta​ło się — upie​ra się i krę​ci gło​wą. —

Szwycisięro​ze​szłyilecikrew.

—Toklam​ry—po​pra​wiamją,chcącroz​ła​-

do​wać tro​chę at​mos​fe​rę. Dziew​czy​na zro​bi​ła
sięjesz​czebled​szaniżzwy​kle.Iod​dy​chacięż​-
ko, pra​wie dy​szy. Je​śli ze​mdle​je, to na bank

prze​gram z Luc​kym. Je​śli nie jest w sta​nie
znieśćwi​do​kustruż​kimo​jejkrwi,tojakbę​dzie
upra​wiać ze mną seks? No chy​ba że nie bę​-
dzie​my nago i nie zo​ba​czy mo​ich blizn. Albo
je​śli bę​dzie ciem​no, może uda​wać, że je​stem
bia​ły i bo​ga​ty. Pie​przyć to, chcę to ro​bić przy
świe​tle... Chcę ją czuć na so​bie i chcę, żeby
wie​dzia​ła,żejatoja,anieja​kiśinnycu​le​ro.

—Alex,do​brzesięczu​jesz?—pytaBrit​ta​ny

wy​raź​nieza​nie​po​ko​jo​na.

Mam jej po​wie​dzieć, że od​pły​ną​łem my​śla​-

mi, bo wy​obra​ża​łem so​bie, że upra​wia​my
seks?

PaniP.pod​cho​dzidonaszsu​ro​wąminą.
— To bi​blio​te​ka. Za​cho​wuj​cie się ci​szej. —

Za​uwa​ża jed​nak cien​ką struż​kę krwi, któ​ra
spły​waminarę​kaw.

— Brit​ta​ny, za​pro​wadź go do pie​lę​gniar​ki.

Alex, na​stęp​nym ra​zem za​ban​da​żuj to przed
przyj​ściemdoszko​ły.

—Możeodro​bi​nęwspół​czu​cia,paniP.?Wy​-

krwa​wiamsięwła​śnienaśmierć.

— Zrób coś dla do​bra ludz​ko​ści albo pla​ne​-

ty, Alex. Wte​dy za​słu​żysz na moje współ​czu​-
cie. Lu​dzie, któ​rzy wal​czą na noże, nie wzbu​-
dza​ją we mnie żad​nych uczuć poza nie​chę​cią.
Ate​razidźsiędo​pro​wa​dzićdopo​rząd​ku.

Brit​ta​nybie​rzeksiąż​kizmo​ichko​lanimówi

drżą​cymgło​sem:

—Chodź.
— Sam mogę nieść książ​ki — mó​wię i wy​-

cho​dzę za nią z bi​blio​te​ki. Przy​ci​skam rę​kaw
dorany,żebyza​ta​mo​waćkrwa​wie​nie.

Brit​ta​nyidzieprzedemną.Uwie​rzyipo​mo​-

że mi, jak jej po​wiem, że musi mnie pod​trzy​-
mać, bo zro​bi​ło mi się sła​bo? Może po​wi​nie​-
nemsięza​chwiać...choćzna​jącją,wogó​lesię
nieprzej​mie.

Tuż przed ga​bi​ne​tem pie​lę​gniar​ki od​wra​ca

siędomnie.Trzę​sąjejsięręce.

— Prze​pra​szam, Alex. Ja, ja nie, nie chcia​-

łam...

Dziew​czy​na wy​raź​nie pa​ni​ku​je. Je​śli mi się

roz​be​czy, nie będę wie​dział, co zro​bić. Nie
przy​wy​kłem do pła​czą​cych la​sek. Car​men tyl​-
ko raz pła​ka​ła w trak​cie trwa​nia na​sze​go
związ​ku. Wła​ści​wie nie je​stem pew​ny, czy w
ogó​le ma ka​na​li​ki łzo​we. To mi się po​do​ba​ło,
bowraż​li​wedziew​czy​nymnieprze​ra​ża​ją.

—Eee...wszyst​kowpo​rząd​ku?—py​tam.
—Je​ślitosięwyda,ni​g​dymitegonieza​po​-

mną. O Boże, je​śli pani Pe​ter​son za​dzwo​ni do
mo​ich ro​dzi​ców, je​stem tru​pem. A przy​naj​-
mniejbędęwo​la​łanimbyć.—Gadatakicała
siętrzę​sie,jak​bybyłasa​mo​cho​demzze​psu​ty​-
miamor​ty​za​to​ra​miibezha​mul​ców.

—Brit​ta​ny?
—...amojamamawszyst​kozwa​linamnie.

To moja wina, wiem. Ale za​cznie świ​ro​wać, a
wte​dy będę jej się mu​sia​ła tłu​ma​czyć i li​czyć
nato,że...

Za​nim zdą​ży po​wie​dzieć coś wię​cej, krzy​-

czę:

—Brit​ta​ny!
Dziew​czy​na pa​trzy na mnie tak zdez​o​rien​-

to​wa​nym wzro​kiem, że nie wiem, czy jest mi
jejżal,czyje​stemzdu​mio​ny,żegadajakopę​-
ta​nainiemożeprze​stać.

—Totyświ​ru​jesz—stwier​dzamoczy​wi​sty

fakt.

Jejoczy,zwy​kleprzej​rzy​steibłysz​czą​ce,te​-

raz są męt​ne i pu​ste, jak​by opu​ści​ła wła​sne
cia​ło.

Spusz​czawzrokipa​trzywszę​dzie,tyl​konie

namnie.

—Nieświ​ru​ję.Nicminiejest.
—Ja​sne.Spójrznamnie.
Wahasięchwi​lę.
— Nic mi nie jest — za​pew​nia, wbi​ja​jąc

wzrok w szaf​kę po dru​giej stro​nie ko​ry​ta​rza.
—Za​po​mnijowszyst​kim,coprzedchwi​ląmó​-
wi​łam.

— Je​śli na mnie nie spoj​rzysz, wy​krwa​wię

siętunaśrod​kuko​ry​ta​rzaibędępo​trze​bo​wać

pie​przo​nej trans​fu​zji. Spójrz na mnie, do ja​-
snejcho​le​ry.

Brit​ta​nywciążod​dy​chacięż​ko,aleod​wra​ca

siędomnie.

—Co?Je​ślichceszmipo​wie​dzieć,żeniepa​-

nu​jęnadwła​snymży​ciem,tojużtowiem.

—Wiem,żeniechcia​łaśzro​bićmikrzyw​dy

— uspo​ka​jam. — A na​wet je​śli chcia​łaś, to
pew​nie so​bie na to za​słu​ży​łem. — Chcę roz​ła​-
do​waćja​kośsy​tu​ację,żebydziew​czy​namisię
nieza​ła​ma​łanako​ry​ta​rzu.—Toniezbrod​nia
po​peł​nić błąd, wiesz? Po co komu re​pu​ta​cja,
je​śli nie moż​na jej od cza​su do cza​su so​bie
znisz​czyć?

— Nie pró​buj mnie po​cie​szać, Alex. Nie​na​-

wi​dzęcię.

—Jacie​bieteż.Ate​razbądźtakmiłaiusuń

się, żeby woź​ny nie mu​siał cały dzień szo​ro​-
waćmo​jejkrwi.Tomójkrew​ny,wiesz?

Brit​ta​nykrę​cigło​wą,nieda​jącsięna​braćna

to, że je​stem spo​krew​nio​ny z głów​nym woź​-
nym w Fa​ir​field. No do​bra, wła​ści​wie nie je​-
stem. Ale fa​cet ma ro​dzi​nę w Aten​cin​go w
Mek​sy​ku,tamgdziemiesz​ka​jąku​zy​nimamy.

Za​miastsięod​su​nąć,mojapart​ner​kaotwie​-

ra drzwi do ga​bi​ne​tu pie​lę​gniar​skie​go. Stwier​-
dzam,żenicjejniebę​dzie,choćda​lejtrzę​sąjej
sięręce.

— Krew mu leci — in​for​mu​je pan​nę Koto,

szkol​nąpie​lę​gniar​kę.

Pan​na Koto sa​dza mnie na jed​nym z łó​żek

doba​dań.

—Cosięsta​ło?
Zer​kam na Brit​ta​ny. Wy​glą​da na prze​stra​-

szo​ną,jak​bysiębała,żeza​razwy​ki​tu​ję.Mam
szcze​rąna​dzie​ję,żetakwła​śniewy​glą​daAnioł
Śmier​ci, któ​re​go zo​ba​czę, za​nim kop​nę w ka​-
len​darz. Z wiel​ką przy​jem​no​ścią po​szedł​bym
dopie​kła,gdy​bywi​ta​łamnietamtakatwarz.

—Pu​ści​łymiklam​ry—mó​wię.—Nicta​kie​-

go.

— A jak to się sta​ło? — pyta pan​na Koto,

ma​cza​jąc w czymś bia​ły wa​cik i prze​cie​ra​jąc
mi ra​mię. Wstrzy​mu​ję od​dech, cze​ka​jąc, aż
prze​sta​nie piec. Nie mam za​mia​ru do​no​sić na
moją ko​le​żan​kę, zwłasz​cza że usi​łu​ję ją
uwieść.

—Ude​rzy​łamgo—wy​zna​jeBrit​ta​ny,lek​ko

sięją​ka​jąc.

Pan​naKotood​wra​casięzdu​mio​na.
—Ty?
—Nie​chcą​cy—wtrą​cam,niema​jącpo​ję​cia,

cze​mu na​gle chcę bro​nić dziew​czy​ny, któ​ra
mnie nie​na​wi​dzi i któ​ra wo​la​ła​by pew​nie za​-
wa​lićche​mięniżpra​co​waćzemnąnadpro​jek​-
tem.

Kiep​sko mi idzie re​ali​za​cja mo​ich pla​nów

wzglę​dem Brit​ta​ny. Dziew​czy​na nie czu​je do
mnienicpozanie​na​wi​ścią.Alemyślotym,że
Luc​ky do​sta​nie mój mo​tor, jest bar​dziej bo​le​-
snaniżod​ka​ża​nierany,któ​rąwła​śnieprze​cie​-
ramipan​naKoto.

Mu​szę się spo​tkać z Brit​ta​ny sam na sam,

je​śli mam mieć ja​ką​kol​wiek szan​sę na za​cho​-
wa​nietwa​rzyorazhon​dy.Czytenatakpa​ni​ki
nako​ry​ta​rzuozna​cza,żetakna​praw​dęwca​le
mnie nie nie​na​wi​dzi? Ni​g​dy nie wi​dzia​łem,
żeby ta dziew​czy​na zro​bi​ła coś, co nie by​ło​by
wstupro​cen​tachprze​my​śla​neiza​pla​no​wa​ne.
Jestjakcy​borg.Aprzy​naj​mniejtakmisięwy​-
da​wa​ło.Za​wsze,zakaż​dymra​zem,gdyjąwi​-
dzia​łem, wy​glą​da​ła i za​cho​wy​wa​ła się jak
księż​nicz​kaprzedka​me​ra​mi.Ktobypo​my​ślał,
żezła​miejąaku​ratwi​dokmo​jejkrwi.

Pa​trzę na Brit​ta​ny. Wpa​tru​je się w moją

rękę i w za​bie​gi pan​ny Koto. Ża​łu​ję, że nie je​-
ste​śmy w bi​blio​te​ce. Mógł​bym przy​siąc, że
my​śla​ławte​dyopo​ca​łun​ku.

Laten​godura

,sta​jemi,nasamowspo​mnie​-

nieotym,itonaoczachpan​nyKoto.Gra​ciasa
Dios,

pie​lę​gniar​kaod​wra​casięaku​ratdoszaf​ki

ze środ​ka​mi opa​trun​ko​wy​mi. Dzię​ki Bogu.
Gdzie jest duży pod​ręcz​nik do che​mii, gdy
czło​wiekgoaku​ratpo​trze​bu​je?

— Spo​tkaj​my się w czwar​tek po szko​le.

Żeby przy​go​to​wać plan pro​jek​tu — pro​po​nu​ję
z dwóch po​wo​dów. Po pierw​sze przy pan​nie
Kotomu​szęprze​staćwy​obra​żaćso​bieBrit​ta​ny
nago.Apodru​giechcęjąmiećtyl​kodlasie​bie.

—Wczwar​tekje​stemza​ję​ta—od​po​wia​da.
Pew​niezOślimŁbem.Toja​sne,żewolispę​-

dzaćczasztympen​de​joniżzemną.Ztymma​-
to​łem.

—Wta​kimra​ziewpią​tek—mó​wię,sta​ra​-

jąc się ją wy​ba​dać, choć pew​nie nie po​wi​nie​-
nem tego ro​bić. Te​sto​wa​nie ta​kiej dziew​czy​ny
jak Brit​ta​ny może po​waż​nie za​szko​dzić mo​je​-
muego.Choćwy​ko​rzy​stu​jęaku​ratchwi​lę,gdy
jest bez​bron​na i wciąż roz​trzę​sio​na wi​do​kiem
mo​jejkrwi.

Przy​zna​ję,żeje​stemper​fid​nymdup​kiem.
Brit​ta​nyza​gry​zadol​nąwar​gę,któ​rajejzda​-

niemjestpo​ma​lo​wa​nananie​wła​ści​wyko​lor.

—Wpią​tekteżniemogę.—Mójwzwódofi​-

cjal​nie opadł. — Może w so​bo​tę rano? — pro​-
po​nu​je. — Mo​gli​by​śmy się spo​tkać w bi​blio​te​-
ce.

— Je​steś pew​na, że znaj​dziesz dla mnie

miej​scewswo​imna​pię​tymter​mi​na​rzu?

—Za​mknijsię.Spo​tkaj​mysięodzie​sią​tej.
— No to mamy rand​kę — stwier​dzam, a

pan​na Koto wy​raź​nie na​sta​wia ucha, koń​cząc

przy tym owi​jać mi rękę ja​kimś kre​tyń​skim
ban​da​żem.

Brit​ta​nyzbie​raswo​jeksiąż​ki.
—Tonierand​ka,Alex—rzu​caprzezra​mię.
— Może i nie, ale wi​sisz mi jesz​cze po​ca​łu​-

nek.Ajaza​wszeod​zy​sku​jędłu​gi.—Oczymo​-
jejpart​ner​kilśniąna​glezwście​kło​ści.Hm,nie​-
bez​piecz​nie. Pusz​czam do niej oko. — I nie
przej​muj się ko​lo​rem błysz​czy​ka na so​bo​tę. I
tak bę​dziesz mu​sia​ła po​pra​wić ma​ki​jaż, gdy
skoń​czy​mysięca​ło​wać.

15.Brittany

Jed​no jest pew​ne — nie będę się ca​ło​wać z

Alek​semFu​en​te​sem.

Na szczę​ście pani Pe​ter​son przez cały ty​-

dzień zmu​sza​ła nas do in​ten​syw​nej pra​cy, co
nie zo​sta​wia​ło cza​su na ga​da​nie poza usta​le​-
nia​mi, kto ma uru​cho​mić pal​nik Bun​se​na.
Choć na wi​dok za​ban​da​żo​wa​nej ręki Alek​sa
za​wsze przy​po​mi​na​ła mi się chwi​la, gdy go
ude​rzy​łam.

Sta​ramsięniemy​ślećonim,gdyma​lu​jęso​-

bieustanarand​kęzCo​li​nem.Jestpią​tekwie​-
czóriidzie​mynaj​pierwnako​la​cję,apo​temdo
kina.

Prze​glą​dam się w lu​strze i za​kła​dam bran​-

so​let​kęodTif​fa​ny’ego,któ​rądo​sta​łamodnie​-
go w ze​szłym roku na rocz​ni​cę, po czym idę
doogro​du,gdziemojasio​straćwi​czyzfi​zjo​te​-
ra​peu​tą w ba​se​nie. Mama, ubra​na w ró​żo​wy
we​lu​ro​wystrój,leżynaszez​lon​guiczy​taja​kiś
ma​ga​zynwnę​trzar​ski.

Jestdośćspo​koj​nie.Sły​chaćtyl​kogłosfi​zjo​-

te​ra​peu​tyin​stru​ują​ce​goShel​ley.

Mamaod​kła​dapi​smoirobisu​ro​wąminę.
— Brit, naj​póź​niej o wpół do je​de​na​stej

maszbyćwdomu.

—Aleidzie​mydokinanaósmą,mamo.Bę​-

dzie​mytro​chępóź​niej.

— Sły​sza​łaś, co po​wie​dzia​łam. Nie póź​niej

niżdzie​sią​tatrzy​dzie​ści.Je​ślibę​dzieszmu​sia​ła
wyjść z kina wcze​śniej, żeby być w domu na
czas, to wyj​dziesz. Ro​dzi​ce Co​li​na nie będą
sza​no​waćdziew​czy​ny,któ​raniewra​caoprzy​-
zwo​itejgo​dzi​niedodomu.

Przydrzwiachroz​le​gasiędzwo​nek.
—Topew​nieCo​lin—stwier​dzam.
— Le​piej się po​spiesz. Taki chło​pak nie bę​-

dziecze​kaćwiecz​nie.

Bie​gnę do drzwi, za​nim zro​bi to mama,

ośmie​sza​jąc przy oka​zji i sie​bie, i mnie. Co​lin
stoinawe​ran​dzieztu​zi​nemczer​wo​nychróż.

—Todlacie​bie—mówi,zu​peł​niemnieza​-

ska​ku​jąc.

Wow!Głu​piomi,żetakdużowcią​guostat​-

nie​goty​go​dniamy​śla​łamoAlek​sie.Przy​tu​lam
siędoCo​li​naidajęmubu​zia​ka,praw​dzi​we​go,
wusta.

— Wsta​wię je do wody — rzu​cam, wpusz​-

cza​jącgodośrod​ka.

Nucęza​do​wo​lo​naiidędokuch​ni,roz​ko​szu​-

jąc się słod​kim za​pa​chem. Na​le​wam wodę do
wa​zo​nuiza​sta​na​wiamsię,czyAlexkie​dy​kol​-
wiek ku​pił swo​jej dziew​czy​nie kwia​ty. Pew​nie

przy​no​si ra​czej w pre​zen​cie nóż, na wy​pa​dek
gdy​by miał się przy​dać pod​czas rand​ki. By​cie
zCo​li​nemjestta​kie...

Nud​ne?
Nie.Nieje​ste​śmynud​nąparą.Jestbez​piecz​-

nie.Swo​bod​nie.Miło.

Ob​ci​nam koń​ców​ki i wkła​dam róże do wa​-

zo​nu, po czym od​naj​du​ję Co​li​na, któ​ry ga​wę​-
dzi z moją mamą na pa​tio, choć na​praw​dę
bymwo​la​ła,żebytegoniero​bił.

—Idzie​my?
Co​linuśmie​chasiędomnietymswo​imbia​-

łym,olśnie​wa​ją​cymuśmie​chem.

—Tak.
— Przy​wieź ją z po​wro​tem o wpół do je​de​-

na​stej! — woła mama. Jak​by okre​ślo​na pora
po​wro​tu do domu była rów​no​znacz​na z przy​-
zwo​itym pro​wa​dze​niem się. To ab​surd, ale
pa​trzę na Shel​ley i po​wstrzy​mu​ję się od dys​-
ku​sji.

— Oczy​wi​ście, pani El​lis — od​po​wia​da Co​-

lin.

Wsia​da​mydojegomer​ce​de​saipy​tam:
—Najakifilmidzie​my?
—Zmia​napla​nów.Fir​maojcado​sta​łabi​le​ty

na mecz Cub​sów. Miej​sca w loży za​raz za
bazą.Idzie​mynameczCub​bies,kot​ku.

— Su​per. Ale wró​ci​my przed wpół do je​de​-

na​stej? — Bo mama na pew​no bę​dzie cze​kać
poddrzwia​mi.

— Je​śli nie do​li​czą do​dat​ko​wych rund. Czy

two​ja mama my​śli, że za​mie​nisz się w dy​nię,
czyjak?

Bio​ręgozarękę.
—Nie.Aleniechcęjejde​ner​wo​wać.
— Bez ura​zy, ale two​ja mama jest dziw​na.

Wy​glą​datak,żechcia​ło​bysięjąprze​le​cieć,ale
jestprzytymkom​plet​nieszur​nię​ta.

Wy​ry​wamrękę.
— Fuu! Co​lin, po​wie​dzia​łeś wła​śnie, że

chciał​byś prze​le​cieć moją mamę! To obrzy​dli​-
we!

— Daj spo​kój, Brit. — Zer​ka na mnie. —

Two​jamamawy​glą​dara​czejjaktwo​jasio​stra
bliź​niacz​kaniżjaktwo​jamat​ka.Jestnie​zła.

Przy​zna​ję, mama ćwi​czy tak dużo, że jej

cia​ło fak​tycz​nie wy​glą​da jak cia​ło trzy​dzie​sto​-
lat​kianieczter​dzie​sto​pię​cio​lat​ki.Alemyśl,że
mój chło​pak śli​ni się na wi​dok mo​jej mat​ki,
jestobrzy​dli​wa.

Na sta​dio​nie Wri​gley Field Co​lin pro​wa​dzi

mniedofir​mo​wejlożyswo​je​goojca.Peł​notam
lu​dzi z naj​więk​szych kan​ce​la​rii praw​ni​czych.
Ro​dzi​ce Co​li​na wi​ta​ją się z nami. Jego mama
przy​tu​la mnie i cmo​ka w po​wie​trzu, po czym
dajenamprzy​wi​taćsięzin​ny​mi.

Pa​trzę,jakCo​linroz​ma​wiazludź​miwloży.

Czu​je się wśród nich zu​peł​nie swo​bod​nie. Jest
w swo​im ży​wio​le. Wy​mie​nia uści​ski dło​ni,
uśmie​chasięsze​ro​koiśmie​jesięzwszyst​kich
żar​tów,nie​za​leż​nieodtego,czysąśmiesz​ne.

— Może sią​dzie​my tam? — pro​po​nu​je i po

za​ku​pie hot do​gów i na​po​jów przy ba​rze pro​-
wa​dzimnienamiej​sce.—Li​częnastażwHar​-
ris, Lund​strom & Wal​la​ce w przy​szłe wa​ka​cje
—mówici​cho.—Mu​szęwięcoso​bi​ściepo​roz​-
ma​wiaćztymifa​ce​ta​mi.

Kie​dy w po​bli​żu po​ja​wia się pan Lund​-

strom, Co​lin za​mie​nia się w ra​so​we​go biz​nes​-
me​na.Przy​glą​damsięzpo​dzi​wem,jakroz​ma​-
wiazpa​nemLund​stro​memjakzesta​rymzna​-
jo​mym.Mójchło​pakjestzde​cy​do​wa​niewy​ga​-
da​ny.

—Po​dob​nochcesziśćwśla​dyojca—mówi

panLund​strom.

— Tak — od​po​wia​da Co​lin, a po​tem za​czy​-

na​ją roz​ma​wiać o fut​bo​lu, o gieł​dzie i na
wszyst​kieinnete​ma​ty,któ​repod​su​waCo​lin.

Dzwo​ni Me​gan, więc opo​wia​dam jej o me​-

czu i ga​dam z nią chwi​lę, cze​ka​jąc, aż Co​lin
skoń​czy roz​ma​wiać z pa​nem Lund​stro​mem.
Me​gan mówi, że świet​nie się ba​wi​ła w klu​bie
My​sti​que, do któ​re​go wpusz​cza​ją po​ni​żej
dwu​dzie​ste​go pierw​sze​go roku ży​cia. Twier​-

dzi,żepo​do​ba​ło​bysiętamnamzeSier​rą.

Pod​czassiód​mejrun​dywsta​je​myzCo​li​nem

iśpie​wa​myZa​bierzmnienamecz.Strasz​niefał​-
szu​je​my, ale nie ma to zna​cze​nia, bo na​gle
mamwra​że​nie,żety​sią​ceki​bi​cówCub​sówfał​-
szu​jera​zemznami.Do​brzemitakzCo​li​nem,
faj​niesięra​zemba​wi​my.Za​czy​nammy​śleć,że
może tro​chę zbyt kry​tycz​nie oce​ni​łam nasz
zwią​zek.

Za pięt​na​ście dzie​sią​ta od​wra​cam się do

Co​li​na i mó​wię, że mu​si​my się zbie​rać, choć
meczsięjesz​czenieskoń​czył.

Bie​rze mnie za rękę. My​ślę, że prze​pro​si

panaLund​stro​maiskoń​czyroz​mo​wę,alepan
Lund​stromwołatyl​kopanaWal​la​ce’a.

Mi​ja​jąko​lej​nemi​nu​tyiza​czy​namsięde​ner​-

wo​wać.At​mos​fe​rawmoimdomujestwy​star​-
cza​ją​cona​pię​ta.Niechcęjejdo​dat​ko​wopo​gar​-
szać.

—Co​lin...—mó​więiści​skamgozarękę.
Obej​mu​je mnie nie​uważ​nie ra​mie​niem za​-

miastod​po​wie​dzi.

Podko​niecdzie​wią​tejrun​dy,gdyjestjużpo

dzie​sią​tej,mó​wię:

—Przy​kromi,aleCo​linmusimnieod​wieźć

dodomu.

Pan Wal​la​ce i pan Lund​strom po​da​ją Co​li​-

no​wi dłoń na po​że​gna​nie, a ja za​raz po​tem

cią​gnęgodowyj​ścia.

—Brit,zda​jeszso​biespra​wę,jaktrud​nojest

do​staćsięnastażdoHL&W?

— W tym mo​men​cie mało mnie to ob​cho​-

dzi, Co​lin. Naj​póź​niej wpół do je​de​na​stej mu​-
szębyćwdomu.

—Notobę​dzieszoje​de​na​stej.Po​wieszma​-

mie,żebyłykor​ki.

Co​lin nie wie, jaka po​tra​fi być moja mama,

jak ma zły dzień. Na szczę​ście jak do​tąd nie
by​wałunaszbytczę​sto,aje​ślijużtotyl​kona
krót​kąchwi​lę.Niemapo​ję​cia,cosiędzie​je,jak
mamaza​czniemnieochrza​niać.

Za​jeż​dża​mypodmójdomna​wetnieoje​de​-

na​stej, ale bli​żej je​de​na​stej trzy​dzie​ści. Co​lin
jestwciążpod​eks​cy​to​wa​nyper​spek​ty​wąsta​żu
w HL&W, a jed​no​cze​śnie słu​cha pod​su​mo​wa​-
niame​czuwra​diu.

—Mu​szęle​cieć—mó​więina​chy​lamsięna

szyb​kie​gobu​zia​ka.

— Zo​stań jesz​cze chwi​lę — szep​cze Co​lin z

usta​mi przy mo​ich ustach. — Już tak daw​no
sięnieprzy​tu​la​li​śmy.Strasz​niemitegobra​ku​-
je.

— Mnie też. Ale już póź​no. — Rzu​cam mu

prze​pra​sza​ją​ce spoj​rze​nie. — Będą inne wie​-
czo​ry.

—Obyjaknaj​szyb​ciej.

Idędodomu,przy​go​to​wa​nanaostrąre​pry​-

men​dę.Mojamamanapew​nojużstoiwko​ry​-
ta​rzuzrę​ka​miskrzy​żo​wa​ny​minapier​siach.

—Spóź​ni​łaśsię.
—Wiem.Prze​pra​szam.
— Co ty so​bie wy​obra​żasz, że mo​żesz się

sto​so​wać do mo​ich po​le​ceń we​dług wła​sne​go
wi​dzi​mi​się?

—Nie.
Wzdy​cha.
—Mamo,na​praw​dęprze​pra​szam.Po​je​cha​-

li​śmy na mecz Cub​sów za​miast do kina i był
po​twor​nyko​rek.

—NameczCub​sów?Przezcałemia​sto?Mo​-

glicięob​ra​bo​wać!

—Alenicnamsięniesta​ło.
— Wy​da​je ci się, że po​zja​da​łaś wszyst​kie

ro​zu​my, Brit, ale tak nie jest. Rów​nie do​brze
mo​gła​byś te​raz le​żeć mar​twa w ja​kimś ciem​-
nymza​uł​ku,ajabymmy​śla​ła,żeje​steśwki​-
nie. Sprawdź, czy masz do​ku​men​ty i pie​nią​-
dzewto​reb​ce.

Otwie​ram to​reb​kę i spraw​dzam za​war​tość

port​fe​la, byle się uspo​ko​iła. Po​ka​zu​ję do​wód i
go​tów​kę.

—Wszyst​kojest.
—Tomaszszczę​ście.Tymra​zem.
— Za​wsze je​stem ostroż​na, gdy jadę do

mia​sta,mamo.Pozatymby​łamzCo​li​nem.

— Nie mam ocho​ty słu​chać two​ich wy​mó​-

wek, Brit. Nie uwa​żasz, że trze​ba było za​-
dzwo​nićiuprze​dzićmnieozmia​niepla​nówio
tym,żesięspóź​nisz?

Żeby na​wrzesz​cza​ła na mnie naj​pierw

przezte​le​fon,apo​temjesz​czerazwdomu?O
nie.Aletegopo​wie​dziećjejniemogę.

—Niepo​my​śla​łamotym—mó​więtyl​ko.
— A czy ty w ogó​le my​ślisz o tej ro​dzi​nie?

Niewszyst​kokrę​cisięwo​kółcie​bie,Brit​ta​ny.

— Wiem, mamo. Obie​cu​ję, że na​stęp​nym

ra​zemza​dzwo​nię.Mogęjużiśćsiępo​ło​żyć?

Mama ma​cha tyl​ko ręką, po​zwa​la​jąc mi

odejść.

W so​bo​tę rano bu​dzą mnie krzy​ki mamy.

Zrzu​cam z sie​bie koł​drę, wy​ska​ku​ję z łóż​ka i
bie​gnęnadół,żebyzo​ba​czyć,cosiędzie​je.

Shel​ley sie​dzi na przy​su​nię​tym do sto​łu

wóz​ku. Całą twarz, bluz​kę i spodnie ma upa​-
pra​neje​dze​niem.Wy​glą​dajakmałedziec​ko,a
niejakdwu​dzie​sto​let​niadziew​czy​na.

— Shel​ley, je​śli zro​bisz to jesz​cze raz, wró​-

cisz do swo​je​go po​ko​ju! — krzy​czy mama i
sta​wia przed nią mi​skę ze zmik​so​wa​nym je​-
dze​niem.

Shel​leyzrzu​cająnapod​ło​gę.Mamawy​da​je

głu​chyokrzykipa​trzynaniązwście​kło​ścią.

—Jatozro​bię—ofia​ru​jęsię,pod​bie​ga​jącdo

sio​stry.

Mama ni​g​dy nie ude​rzy​ła Shel​ley. Ale gdy

wpa​dawszał,ranirów​niemoc​no.

— Nie niańcz jej, Brit​ta​ny — mówi. — Je​śli

nie bę​dzie chcia​ła jeść, za​cznie​my ją kar​mić
przezson​dę.Chcesztego?

Nie​na​wi​dzę, gdy tak się za​cho​wu​je. Przed​-

sta​wianaj​gor​szymoż​li​wysce​na​riusz,za​miast
spró​bo​wać na​pra​wić sy​tu​ację. Sio​stra pa​trzy
na mnie i wi​dzę w jej oczach tę samą wście​-
kłość.

Mama ce​lu​je pal​cem w Shel​ley, a po​tem w

je​dze​nienapod​ło​dze.

— Dla​te​go od mie​się​cy nie za​bie​ram cię do

re​stau​ra​cji—mówi.

— Mamo, prze​stań. Nie po​gar​szaj sy​tu​acji.

Shel​ley i tak już jest zde​ner​wo​wa​na. Po co ją
bar​dziejde​ner​wo​wać?

—Acozemną?
Czu​ję na​ra​sta​ją​ce we mnie na​pię​cie, któ​re

za​czy​na się gdzieś w ży​łach i pły​nie wraz z
krwią po ko​niusz​ki pal​ców. Wy​bu​cha z taką
siłą,żenieje​stemjużdłu​żejwsta​niegowso​-
bietłu​mić.

— Tu nie cho​dzi o cie​bie! Cze​mu za​wsze li​-

czysiętyl​koto,jakicośmanacie​biewpływ?!

—wrzesz​czę.—Niewi​dzisz,mamo,żeona

cier​pi... za​miast się na nią wy​dzie​rać, może
spró​bu​jesz po​świę​cić jej tro​chę cza​su i do​wie​-
dziećsię,cojestnietak?

Nie my​śląc o tym, co ro​bię, bio​rę szma​tę i

klę​kam przy Shel​ley. Za​czy​nam wy​cie​rać jej
spodnie.

—Brit​ta​ny,od​suńsię!—krzy​czymama.
Nie słu​cham jej. A po​win​nam, bo za​nim

uda​je mi się od​su​nąć, Shel​ley ła​pie mnie za
wło​sy i szar​pie. Moc​no. Przez całe to za​mie​-
sza​nie za​po​mnia​łam, że moja sio​stra za​czę​ła
cią​gnąćzawło​sy.

— Au! — wyję. — Shel​ley, prze​stań! — Sta​-

ramsięzła​paćjązaręceina​ci​snąćnakłyk​cie,
żebyroz​luź​ni​łachwyt,jakmó​wiłnamdok​tor,
ale nie mogę. Je​stem w złej po​zy​cji — klę​czę
przy Shel​ley z wy​krę​co​nym cia​łem. Mama
klnie, je​dze​nie bry​zga na wszyst​kie stro​ny, a
jaczu​ję,żemamjużotwar​tąranęnagło​wie.

Shel​ley nie pusz​cza, mimo że mama sta​ra

sięod​su​nąćjejręceodmo​jejgło​wy.

— Kłyk​cie, mamo! — wo​łam, żeby jej przy​-

po​mnieć o za​le​ce​niu dok​to​ra Me​ira. Cho​le​ra
ja​sna, jak dużo wło​sów mi wy​rwa​ła? Mam
wra​że​nie,jak​bymmia​łanagło​wiełysypla​cek.

Pomoimna​po​mnie​niumamamu​sia​łana​ci​-

snąć moc​no na kłyk​cie Shel​ley, bo sio​stra
pusz​cza wresz​cie moje wło​sy. Albo wy​rwa​ła

jużpopro​stuwszyst​ko,zacozła​pa​ła.

Prze​wra​cam się na pod​ło​gę i ma​cam się

szyb​koztyługło​wy.

Shel​leysięuśmie​cha.
Mamamarsz​czybrwi.
Ajamamłzywoczach.
— W tej chwi​li jadę z nią do dok​to​ra Me​ira

— mówi mama i krę​ci gło​wą, że​bym wie​dzia​-
ła, że prze​ze mnie sy​tu​acja aż tak wy​mknę​ła
się spod kon​tro​li. — Do​syć już tego. Brit​ta​ny,
weźsa​mo​chódojcaiod​bierzgozlot​ni​ska.Lą​-
du​je o je​de​na​stej. Cho​ciaż do tego się przy​-
dasz.

16.Alex

Cze​kam w bi​blio​te​ce od go​dzi​ny. No do​bra,

odpół​to​rej.Przeddzie​sią​tąsia​dłemnadwo​rze
na ce​men​to​wej ław​ce. O dzie​sią​tej wsze​dłem
do środ​ka i ga​pi​łem się na ga​blo​tę, uda​jąc, że
cie​ka​wią mnie za​po​wie​dzi róż​nych im​prez w
bi​blio​te​ce. Nie chcia​łem wy​glą​dać, jak​bym za
bar​dzo wy​cze​ki​wał spo​tka​nia z Brit​ta​ny. Za
pięt​na​ście je​de​na​sta sia​dłem na ka​na​pie w
dzia​ledlana​sto​lat​kówiza​czą​łemczy​taćpod​-
ręcz​nik do che​mii. No do​bra, prze​su​wa​łem
wzro​kiempostro​nach,alenicdomnieniedo​-
cie​ra​ło.

Te​razjestje​de​na​sta.Gdzieonajest?
Mógł​bympopro​stupo​je​chaćispo​tkaćsięz

kum​pla​mi.Cho​le​ra,po​wi​nie​nemtozro​bić.Ale
ja​kiśgłu​piod​ruchkażemisiędo​wie​dzieć,dla​-
cze​go Brit​ta​ny mnie wy​sta​wi​ła. Mó​wię so​bie,
że to wszyst​ko kwe​stia ura​żo​nej dumy, ale w
głę​bidu​szymar​twięsięonią.

Atakpa​ni​kiprzedga​bi​ne​tempie​lę​gniar​skim

su​ge​ro​wał,żejejmamanieza​słu​gu​jera​czejna
ty​tuł Mat​ki Roku. Czy Brit​ta​ny nie wie, że ma
osiem​na​ście lat i że może wy​pro​wa​dzić się z
domu, je​śli chce? Sko​ro jest aż tak źle, po co

tammiesz​kać?

Bomabo​ga​tychro​dzi​ców.
Gdy​bym ja wy​pro​wa​dził się z domu, moje

ży​cie zbyt​nio by się nie zmie​ni​ło. Dla dziew​-
czy​ny miesz​ka​ją​cej po pół​noc​nej stro​nie mia​-
sta ży​cie bez mar​ko​wych ręcz​ni​ków i po​ko​-
jów​ki, któ​ra po niej sprzą​ta, jest pew​nie gor​-
szeniżśmierć.

Mam dość bez​czyn​ne​go cze​ka​nia na Brit​ta​-

ny. Po​ja​dę do niej i do​wiem się, cze​mu mnie
wy​sta​wi​ła. Wsia​dam bez za​sta​no​wie​nia na
mo​torijadęnapół​noc.Wiem,gdziemiesz​ka...
w wiel​kim, wy​staw​nym domu z ko​lum​na​mi
odfron​tu.

Par​ku​ję mo​tor na pod​jeź​dzie i dzwo​nię do

drzwi. Chrzą​kam, żeby się nie za​jąk​nąć. Mier​-
da,

 co ja jej wła​ści​wie po​wiem? I cze​mu czu​ję

się tak nie​pew​nie, jak​bym mu​siał zro​bić na
niej wra​że​nie, bo na pew​no bę​dzie mnie oce​-
niać?

Niktnieotwie​ra.Dzwo​nięjesz​czeraz.
Gdzie słu​żą​cy albo ka​mer​dy​ner, gdy trze​ba

czło​wie​ko​wi otwo​rzyć drzwi? Mam już zre​zy​-
gno​waćiotrzeź​wićsięspo​rądaw​kązdro​we​go
roz​sąd​ku pod ty​tu​łem „co ja do cho​le​ry wy​-
czy​niam”, gdy na​gle otwie​ra​ją się drzwi.
Przede mną stoi star​sza wer​sja Brit​ta​ny. Bez
wąt​pie​niajejmat​ka.Pa​trzynamnie,ajejszy​-

der​czy uśmie​szek wy​ra​ża wszyst​ko aż na​zbyt
wy​raź​nie.

—Słu​cham?—pytazwyż​szo​ścią.Wiem,że

bie​rze mnie za ogrod​ni​ka lub za sprze​daw​cę
ob​woź​ne​go. — W tej dziel​ni​cy nie uzna​je​my
cho​dze​niapoproś​bie.

— Ale ja, eee, nie przy​sze​dłem po proś​bie.

Na​zy​wam się Alex. Chcia​łem spy​tać, eee, czy
Brit​ta​nyjestmożewdomu?—Cu​dow​nie.Te​-
razcochwi​lamam​ro​czę„eee”.

—Nie.—Jejozię​błaod​po​wiedźide​al​niepa​-

su​jedojejzim​ne​gospoj​rze​nia.

—Awiepanimoże,gdziepo​je​cha​ła?
Pani El​lis przy​my​ka drzwi, pew​nie w na​-

dzieiżeniezaj​rzędośrod​kainiezo​ba​czężad​-
nych war​to​ścio​wych rze​czy, któ​re mógł​bym
chciećukraść.

—Nieudzie​lamin​for​ma​cjinate​matmiej​sca

po​by​tu mo​jej cór​ki. A te​raz pro​szę wy​ba​czyć
—mówiiza​my​kamidrzwiprzedno​sem.

Sto​jęprzedwej​ściemjakkom​plet​nypen​de​jo.

Pew​nie Brit​ta​ny była w domu i ka​za​ła ma​mie
mnie spła​wić. Nie zdzi​wił​bym się, gdy​by tak
so​biezemnąpo​gry​wa​ła.

Nie​na​wi​dzę gier, w któ​rych nie mogę wy​-

grać.

Pod​cho​dzę upo​ko​rzo​ny do mo​to​ru i za​sta​-

na​wiam się, czy mam się czuć jak zbi​ty pies,

czymożera​czejjakwście​kłypit​bul.

17.Brittany

KtotojestAlex?
To pierw​sze sło​wa, któ​re wy​po​wia​da

mama,gdywra​camztatązlot​ni​ska.

—Ko​le​gazeszko​ły,zktó​rymro​biępro​jektz

che​mii—od​po​wia​dampo​wo​li.Za​raz.—Skąd
znaszAlek​sa?

—Byłtu,gdypo​je​cha​łaśnalot​ni​sko.Od​pra​-

wi​łamgo.

Coś za​ska​ku​je w moim mó​zgu i na​gle do

mniedo​cie​ra.

Onie!
Za​po​mnia​łam o dzi​siej​szym spo​tka​niu z

Alek​sem.

Do​pa​da mnie po​czu​cie winy, gdy my​ślę o

tym,żecze​kałnamniewbi​blio​te​ce.Tojanie
dokoń​cawie​rzy​łam,żesiępo​ja​wi,aosta​tecz​-
nie sama na​wa​li​łam. Musi być wście​kły. Uh,
robimisięnie​do​brze.

— Nie chcę go wi​dzieć w po​bli​żu na​sze​go

domu — mówi mama. — Są​sie​dzi za​czną ga​-
dać.

— Tak, jak ga​da​ją o two​jej sio​strze. Wiem,

żetowła​śnieso​biepo​my​śla​ła.

Mamna​dzie​ję,żektó​re​gośdnianiebędęjuż

mu​sia​łaprzej​mo​waćsięplot​ka​misą​sia​dów.

—Do​brze—od​po​wia​dam.
—Niemo​żeszro​bićpro​jek​tuzkimin​nym?
—Nie.
—Apy​ta​łaś?
— Tak, mamo. Py​ta​łam. Pani Pe​ter​son nie

zga​dzasięnazmia​nępary.

— Może za mało się sta​ra​łaś ją prze​ko​nać.

Za​dzwo​nię w po​nie​dzia​łek do szko​ły i po​pro​-
szę...

Bły​ska​wicz​nie sku​piam się na tym, co

mówi, i za​po​mi​nam o pie​ką​cym, pul​su​ją​cym
bóluztyługło​wywmiej​scu,zktó​re​goShel​ley
wy​rwa​łamigarśćwło​sów.

—Mamo,samaso​biepo​ra​dzę.Niechcę,że​-

byś dzwo​ni​ła do szko​ły i trak​to​wa​ła mnie jak
małedziec​ko.

— Czy to ten cały Alex uczy cię bra​ku sza​-

cun​ku do mat​ki? Za​da​jesz się z ta​kim chło​pa​-
kiemina​glezro​bi​łaśsiębar​dzopy​ska​ta?

—Mamo...
Ża​łu​ję,żeniemaznamitaty,żebyja​kośin​-

ter​we​nio​wał.Aleodrazupopo​wro​ciepo​szedł
doswo​je​goga​bi​ne​tuspraw​dzićmej​le.Wo​la​ła​-
bym, żeby za​cho​wy​wał się jak sę​dzia, a nie
sie​działzza​ło​żo​ny​mirę​ka​mizali​niąbo​iska.

—Boje​śliza​cznieszsięza​da​waćztegotypu

ho​ło​tą,cie​bieteżza​cznąuwa​żaćzaho​ło​tę.Nie

takcięwy​cho​wy​wa​li​śmy.

No nie. Ko​lej​ne ka​za​nie. Wo​la​ła​bym zjeść

żywąrybę,nie​pa​tro​szo​nąizłu​ska​mi,niżmu​-
siećte​raztegowy​słu​chi​wać.Wiem,cochcemi
po​wie​dzieć. Shel​ley nie jest ide​al​na, więc ty
mu​siszbyć.

Bio​ręgłę​bo​kiwdech,żebysięja​kośuspo​ko​-

ić.

—Mamo,ro​zu​miem.Prze​pra​szam.
— Po pro​stu się o cie​bie mar​twię. A ty mi

siętakod​wdzię​czasz.

— Wiem. Prze​pra​szam. Co po​wie​dział dok​-

torMeirnate​matShel​ley?

— Chce, żeby przy​jeż​dża​ła dwa razy w ty​-

go​dniu na ba​da​nia. Bę​dziesz mi mu​sia​ła po​-
mócjąwo​zić.

Niemó​więnicotym,copaniSmallsą​dzina

te​mat opusz​cza​nia tre​nin​gów, bo nie ma sen​-
su, że​by​śmy obie się stre​so​wa​ły. Poza tym
chcę wie​dzieć, cze​mu Shel​ley zro​bi​ła się taka
agre​syw​na.

Na szczę​ście dzwo​ni te​le​fon i mama idzie

ode​brać. Idę szyb​ko do po​ko​ju sio​stry, za​nim
mama bę​dzie chcia​ła do​koń​czyć roz​mo​wę.
Shel​ley sie​dzi przy spe​cjal​nym kom​pu​te​rze i
stu​kawkla​wia​tu​rę.

—Cześć—mó​wię.
Pod​no​sigło​wę.Nieuśmie​chasię.

Chcę, żeby wie​dzia​ła, że nie je​stem na nią

zła,boprze​cieżwiem,żeniechcia​łazro​bićmi
krzyw​dy.Shel​leyza​pew​nesamaniewie,skąd
mata​kieod​ru​chy.

—Chceszza​graćwwar​ca​by?
Krę​ciprze​czą​cogło​wą.
—Apo​oglą​daćte​le​wi​zję?
Znówprze​cze​nie.
— Chcę, że​byś wie​dzia​ła, że nie je​stem na

cie​biezła.—Pod​cho​dzębli​żej,uwa​ża​jąctyl​ko,
żeby nie mo​gła do​się​gnąć do mo​ich wło​sów, i
głasz​czę ją po ple​cach. — Wiesz, że cię ko​-
cham.

Żad​nej re​ak​cji, żad​ne​go kiw​nię​cia gło​wą,

żad​ne​godźwię​ku.Nic.

Sia​damnabrze​gułóż​kaipa​trzę,jakgrana

kom​pu​te​rze. Co ja​kiś czas się od​zy​wam, żeby
wie​dzia​ła, że tu je​stem. Być może te​raz mnie
nie po​trze​bu​je, ale chcia​ła​bym, żeby było ina​-
czej. Bo wiem, że przyj​dzie taki mo​ment, gdy
bę​dziemniepo​trze​bo​wać,amnieprzyniejnie
bę​dzie.Tomnieprze​ra​ża.

Chwi​lępóź​niejwy​cho​dzęodsio​stryiidędo

swo​je​gopo​ko​ju.Szu​kamwspi​sieuczniówFa​-
ir​fieldnu​me​ruAlek​sa.

Otwie​ram klap​kę ko​mór​ki i wy​bie​ram nu​-

mer.

—Halo?—od​bie​raja​kiśchło​piec.

Bio​ręgłę​bo​kiwdech.
—Cześć.Za​sta​łamAlek​sa?
—Nie.
—Qu​ienes?—sły​szęwtległosjegomamy.
—Ktomówi?—pytachło​pak.
Zda​ję so​bie spra​wę, że pod​czas roz​mo​wy

ob​sku​bu​jęla​kierzpa​znok​ci.

— Brit​ta​ny El​lis. Je​stem, eee, ko​le​żan​ką

Alek​sazeszko​ły.

—Brit​ta​nyEl​lis,ko​le​żan​kaAlek​sazeszko​ły

—po​wta​rzachło​piecmat​ce.

—Tomaelmen​sa​je—sły​szęjejsło​wa.
— Je​steś jego nową dziew​czy​ną? — pyta

chło​pak.

W słu​chaw​ce roz​le​ga się ja​kiś trzask i

okrzykbólu,poczymchło​pakpyta:

—Mamcośprze​ka​zać?
—Po​wiedzmu,żedzwo​ni​łaBrit​ta​ny.Po​da​-

jęswójnu​mer...

18.Alex

Sto​ję w ma​ga​zy​nie, w któ​rym spo​ty​ka się

co wie​czór La​ty​no​ska Krew. Wy​pa​li​łem wła​-
śniedru​gie​goalbotrze​cie​gopa​pie​ro​sa—prze​-
sta​łemli​czyć.

—Wal​nijso​biepiw​koinieróbta​kiejzbo​la​-

łej miny — mówi Paco, rzu​ca​jąc mi co​ro​nę.
Opo​wie​dzia​łem mu, że Brit​ta​ny wy​sta​wi​ła
mniedziśrano,aontyl​kopo​krę​ciłgło​wą,jak​-
bym po​wi​nien wie​dzieć, że nie na​le​ży za​da​-
waćsięzdziew​czy​nązpół​no​cy.

Ła​pię pusz​kę jed​ną ręką, ale za​raz po​tem

mująod​rzu​cam.

—Nie,dzię​ki.
—Quetie​nes,ese?Dlacie​bietonie​wy​star​cza​-

ją​co do​bre, co? — To Ja​vier, chy​ba naj​głup​szy
czło​nekLa​ty​no​skiejKrwi.Elbueyha​mu​jesięw
pi​ciu mniej wię​cej tak samo jak w za​ży​wa​niu
nar​ko​ty​ków,czy​linie​spe​cjal​nie.

Nicniemó​wię,tyl​kopa​trzęnanie​gowy​zy​-

wa​ją​co.

— Sta​ry, prze​cież żar​to​wa​łem — beł​ko​cze

pi​ja​nyJa​vier.

Nikt nie chce ze mną za​dzie​rać. W pierw​-

szymrokuprzy​na​leż​no​ścidoLa​ty​no​skiejKrwi

pod​czas wal​ki z wro​gim gan​giem po​ka​za​łem,
nacomniestać.

Jako dziec​ko chcia​łem ra​to​wać świat... a

przy​naj​mniejswo​jąro​dzi​nę.Ni​g​dyniewstą​pię
dogan​gu,mó​wi​łemso​bie,gdyby​łemjużnato
wy​star​cza​ją​co duży. Będę bro​nić mi fa​mi​lia
wła​sny​mi rę​ka​mi. Na po​łu​dniu Fa​ir​field czło​-
wiekalbona​le​żydogan​gu,albojestjegowro​-
giem.Wte​dymia​łemjesz​czema​rze​nia.Wy​da​-
wa​ło mi się, że wca​le nie mu​szę na​le​żeć do
gan​gu, żeby za​pew​nić bez​pie​czeń​stwo swo​jej
ro​dzi​nie. Ale wszyst​kie te ma​rze​nia, a wraz z
nimi moja przy​szłość, umar​ły tego dnia, w
któ​rymdwa​dzie​ściame​trówodmo​ichsze​ścio​-
let​nichoczuktośza​strze​liłmo​je​goojca.

Sta​łem nad jego cia​łem i wi​dzia​łem tyl​ko

czer​wo​nąpla​mępo​więk​sza​ją​cąsięnajegoko​-
szu​li.Przy​po​mi​na​łaśro​dektar​czy,tyl​kożecel
co​raz bar​dziej się po​więk​szał. Po​tem oj​ciec
krzyk​nąłgłu​choibyłopowszyst​kim.

Nieżył.
Nie przy​tu​li​łem się do nie​go ani go nie do​-

tkną​łem.Zabar​dzosięba​łem.Wcią​guna​stęp​-
nych dni w ogó​le się nie od​zy​wa​łem. Na​wet
gdy chcia​ła mnie prze​słu​chać po​li​cja, nie by​-
łem w sta​nie się ode​zwać. Mó​wi​li wte​dy, że
do​zna​łemszo​kuimójmózgnieumieso​biepo​-
ra​dzić z tym, co się sta​ło. Mie​li ra​cję. Nie pa​-

mię​tam na​wet, jak wy​glą​dał fa​cet, któ​ry go
za​strze​lił. Ni​g​dy nie mo​głem po​mścić śmier​ci
ojca, choć co noc od​twa​rzam ją w pa​mię​ci,
sta​ra​jącsiępo​skła​daćwszyst​kodokupy.Gdy​-
bym tyl​ko so​bie przy​po​mniał, drań by mi za​-
pła​cił.

Dziśjed​nakmamwy​jąt​ko​wodo​brąpa​mięć.

To, że Brit​ta​ny mnie wy​sta​wi​ła, po​gar​dli​we
spoj​rze​niejejmat​ki...rze​czy,októ​rychwo​lał​-
bym za​po​mnieć, na do​bre wry​ły mi się w pa​-
mięć.

Paco opróż​nia jed​nym hau​stem po​ło​wę

pusz​ki,nieprzej​mu​jącsię,żepiwociek​niemu
pobro​dzienako​szu​lę.Pod​czasgdyJa​vierza​ję​-
tyjestroz​mo​wązin​ny​mi,Pacomówi:

—Car​menna​praw​dędałacipo​pa​lić,co?
—Anibydla​cze​go?
— Nie ufasz dziew​czy​nom. Na przy​kład ta

całaBrit​ta​nyEl​lis...

Klnępodno​sem.
— Paco, po za​sta​no​wie​niu daj mi jed​nak tę

co​ro​nę. — Ła​pię piwo, wy​pi​jam je do dna i
roz​gnia​tampu​stąpusz​kęościa​nę.

— Być może nie chcesz tego słu​chać, Alex.

Ale po​słu​chasz bez wzglę​du na to, czy je​steś
pi​ja​ny, czy nie. Two​ja wy​szcze​ka​na, ca​łu​śna,
sek​sow​na była dziew​czy​na Car​men wbi​ła ci
nóżwple​cy.Więctyro​biszzwrotostoosiem​-

dzie​siątstop​niiod​gry​waszsięnaBrit​ta​ny.

Słu​cham nie​chęt​nie Paco i bio​rę ko​lej​ne

piwo.

—Na​zy​waszmojąparęzche​miizwro​temo

stoosiem​dzie​siątstop​ni?

— Tak. Ale sta​ry, to się dla cie​bie źle skoń​-

czy,botakna​praw​dętadziew​czy​nacisiępo​-
do​ba.Przy​znaj.

Niechcętegoprzy​zna​wać.
— Mu​szę ją tyl​ko za​li​czyć, żeby wy​grać za​-

kład.

Paco za​czy​na się śmiać tak bar​dzo, że tra​ci

rów​no​wa​gęilą​du​jenapod​ło​dze.Wska​zu​jena
mnieręką,wktó​rejcałyczastrzy​mapiwo.

— Ty, mój dro​gi przy​ja​cie​lu, tak świet​nie

po​tra​fisz okła​my​wać sa​me​go sie​bie, że za​czy​-
nasz wręcz wie​rzyć w bred​nie, któ​re wy​ga​du​-
jesz.Tedwiedziew​czy​nysązu​peł​nieróż​ne.

Się​gam po na​stęp​ne piwo. Otwie​ram pusz​-

kę, za​sta​na​wia​jąc się przy tym, co róż​ni Car​-
meniBrit​ta​ny.Car​menmasek​sow​ne,ciem​ne,
ta​jem​ni​czeoczy.Brit​ta​nymapo​zor​nienie​win​-
ne, ja​sno​błę​kit​ne, przez któ​re wi​dać ją nie​mal
jak na dło​ni. Czy po​zo​sta​ną ta​kie same, gdy
bę​dzie​mysięko​chać?

Cho​le​ra. Ko​chać się? Co mnie, do dia​bła,

opę​ta​ło, że łą​czę Brit​ta​ny i mi​łość w jed​nym
zda​niu?Chy​bana​praw​dęmiod​bi​ja.

Przez ko​lej​ne pół go​dzi​ny wle​wam w sie​bie

tyle piwa, ile tyl​ko je​stem w sta​nie. Po​pra​wia
misięnatyle,żeniemy​ślęjuż...oni​czym.

Zotę​pie​niawy​ry​wamniezna​jo​mygłos.
— Chcesz po​je​chać na im​prez​kę na pla​żę

Dan​wo​od?—pytadziew​czy​na.

Pa​trzę w cze​ko​la​do​we oczy. Cho​ciaż nie

my​ślęja​snoikrę​cimisięwgło​wie,je​stemna
tyleświa​do​my,żebywie​dzieć,żecze​ko​la​do​wy
to prze​ci​wień​stwo nie​bie​skie​go. Nie chcę nie​-
bie​skie​go.

Nie​bie​ski dez​orien​tu​je. Cze​ko​la​do​wy jest

bez​po​śred​ni,prost​szywob​słu​dze.

Coś jest nie tak, ale nie je​stem w sta​nie

stwier​dzićco.Akie​dyustaCze​ko​la​do​we​godo​-
ty​ka​ją mo​ich, nie ob​cho​dzi mnie już nic poza
tym,żebywy​ma​zaćNie​bie​skizpa​mię​ci.Mimo
że pa​mię​tam, że Cze​ko​la​do​wy gorz​ko sma​ku​-
je.

— Si — mó​wię, od​ry​wa​jąc od niej usta. —

Chodź​mysięza​ba​wić.Va​mosago​zar!

Go​dzi​nępóź​niejsto​jępopaswwo​dzie.Na​-

glema​rzęotym,żebybyćpi​ra​temiże​glo​wać
po bez​kre​snych mo​rzach. Oczy​wi​ście z tyłu
za​mro​czo​ne​go umy​słu wiem, że pa​trzę na je​-
zio​ro Mi​chi​gan, a nie na oce​an. Ale te​raz nie
my​ślę ja​sno, a by​cie pi​ra​tem wy​da​je mi się
cho​ler​niedo​brymroz​wią​za​niem.Żad​nejro​dzi​-

ny, żad​nych zmar​twień, żad​nej blon​dyn​ki z
wście​kło​ściąwnie​bie​skichoczach.

W pa​sie obej​mu​ją mnie jak mac​ki czy​jeś

ręce.

—Oczymmy​ślisz,no​vio?
— Żeby zo​stać pi​ra​tem — mru​czę do

ośmior​ni​cy, któ​ra wła​śnie na​zwa​ła mnie swo​-
imchło​pa​kiem.

Przy​ssaw​ki ośmior​ni​cy ca​łu​ją mnie w ple​cy

iprze​su​wa​jąsięwstro​nęmo​jejtwa​rzy.Niesą
strasz​ne,ra​czejprzy​jem​ne.Znamtęośmior​ni​-
cęitemac​ki.

— Ty zo​sta​niesz pi​ra​tem, a ja sy​re​ną. Mo​-

żeszmnieura​to​wać.

Aletora​czejjapo​trze​bu​jęra​tun​ku,bomam

wra​że​nie, że ośmior​ni​ca za​raz za​ca​łu​je mnie
naśmierć.

— Car​men — mó​wię do ciem​no​okiej

ośmior​ni​cy za​mie​nio​nej w sek​sow​ną sy​re​nę,
na​gleświa​do​my,żeje​stempia​ny,gołyipopas
wje​zio​rzeMi​chi​gan.

—Ćśś,nicniemówi,tyl​kosiębaw.
Car​men zna mnie wy​star​cza​ją​co do​brze i

po​tra​fi spra​wić, że​bym za​po​mniał o praw​dzi​-
wym ży​ciu i sku​pił się za​miast tego na fan​ta​-
zji. Jej ręce i cia​ło owi​ja​ją się wo​kół mnie. W
wo​dzie wy​da​je się lek​ka jak piór​ko. Moje ręce
wę​dru​ją w zna​jo​me miej​sca, a cia​ło wy​czu​wa

zna​jo​my te​ren, ale fan​ta​zja nie nad​cho​dzi. A
kie​dy od​wra​cam gło​wę w stro​nę brze​gu,
okrzy​ki roz​ba​wio​nych przy​ja​ciół przy​po​mi​na​-
ją mi, że mamy wi​dow​nię. Moja ośmior​ni​co-
sy​re​nauwiel​biawi​dow​nię.

Wprze​ci​wień​stwiedomnie.
Ła​pięośmior​ni​cęzarękęicią​gnęjąwstro​-

nębrze​gu.

Igno​ru​jąc do​cin​ki kum​pli, mó​wię sy​re​nie,

żeby się ubie​ra​ła i sam też wkła​dam dżin​sy.
Gdyje​ste​śmyjużubra​ni,bio​ręjąznówzarękę
iznaj​du​jęgdzieśwol​nemiej​sce.

Opie​ram się o dużą ska​łę i pro​stu​ję nogi.

Moja była dziew​czy​na sia​da mi na ko​la​nach,
jak​by​śmyni​g​dyzesobąnieze​rwa​liijak​byni​-
g​dy mnie nie zdra​dza​ła. Czu​ję, że da​łem się
zła​paćwpo​trzask.Żewpa​dłemwpu​łap​kę.

Car​menza​cią​gasięczymśmoc​niej​szymniż

pa​pie​ros i po​da​je mi. Bio​rę do ręki ma​łe​go jo​-
in​ta.

— Nie jest chrzczo​ny, co? — py​tam. Je​stem

na​wa​lo​ny, ale nie po​trze​ba mi do​dat​ko​wych
atrak​cji poza ma​ri​hu​aną i pi​wem. Chcę się
znie​czu​lić,anieza​bić.

Car​menprzy​kła​damijo​in​tadoust.
—Totyl​kozło​toAca​pul​co,no​vio.
Może na do​bre wy​ma​że mi to pa​mięć i po​-

zwo​li za​po​mnieć o strze​la​ni​nach, by​łych

dziew​czy​nachiza​kła​dachoto,żeprze​śpięsię
z su​per​la​ską, któ​ra uwa​ża mnie za naj​więk​-
sze​godra​nianaświe​cie.

Bio​ręjo​in​taiza​cią​gamsię.
Dło​niemo​jejsy​re​nygła​dząmniepopier​si.
— Mogę cię uszczę​śli​wić, Alex — szep​cze z

takbli​ska,żeczu​jęwjejod​de​chuza​pachal​ko​-
ho​lu i moty. A może to mój od​dech, sam już
niewiem.—Dajmijesz​czejed​nąszan​sę.

Po​łą​cze​niema​ri​hu​anyial​ko​ho​lumącimiw

gło​wie.Akie​dyprzy​po​mi​namso​bie,jakBrit​ta​-
ny i Co​lin obej​mo​wa​li się wczo​raj w szko​le,
przy​cią​gamCar​mendosie​bie.

Nie po​trzeb​na mi ta​kiej dziew​czy​ny jak

Brit​ta​ny.

Po​trzeb​na mi na​pa​lo​na i ostra Car​men,

mojaza​kła​ma​namałasy​ren​ka.

19.Brittany

Na​mó​wi​łamSier​rę,Do​uga,Co​li​na,Sha​ne’ai

Dar​le​ne,że​by​śmywy​bra​lisiędziśdoMy​sti​que
— klu​bu, o któ​rym mó​wi​ła mi Me​gan. Jest na
Hi​gh​land Gro​ve nad je​zio​rem. Co​lin nie lubi
tań​czyć,więctań​czy​łamzresz​tąpacz​ki,ana​-
wet z jed​nym chło​pa​kiem, któ​ry na​zy​wał się
Troyire​we​la​cyj​nietań​czył.Chy​bana​wetpod​-
ła​pa​łam kil​ka kro​ków, któ​re mo​że​my wy​ko​-
rzy​staćwna​szymukła​dzie.

Te​raz je​ste​śmy u Sier​ry i idzie​my na pry​-

wat​nąpla​żęzajejdo​mem.Mamawie,żedziś
uniejno​cu​ję,więcniemu​szęsięmel​do​waćw
domu.Roz​kła​da​myzeSier​rąkocenapia​sku,a
Dar​le​newle​czesięzanamizchło​pa​ka​mi,któ​-
rzy wy​pa​ko​wu​ją z sa​mo​cho​du Co​li​na za​pa​sy
piwaibu​tel​kiwina.

— W ze​szły week​end spa​łam z Do​ugiem —

wy​pa​laSier​ra.

—Se​rio?
—Tak.Wiem,żechcia​łamza​cze​kać,ażpój​-

dzie​mynastu​dia,alesamotakja​kośwy​szło.

Jegoro​dzi​cewy​je​cha​li,po​je​cha​li​śmydonie​-

go,noipopro​stutozro​bi​li​śmy.

—Okur​czę.Ijakbyło?

—Niewiem.Szcze​rzemó​wiąctro​chędziw​-

nie. Ale Doug był póź​niej strasz​nie ko​cha​ny i
cią​gle się do​py​ty​wał, czy wszyst​ko w po​rząd​-
ku. A w nocy przy​szedł do mnie do domu i
przy​niósł mi trzy tu​zi​ny czer​wo​nych róż. Mu​-
sia​łam skła​mać ro​dzi​com i po​wie​dzieć, że to
nana​sząrocz​ni​cę.

Niemo​głamprze​cieżpo​wie​dzieć,żetopre​-

zentzoka​zjiutra​tydzie​wic​twa.AtyiCo​lin?

—Co​linchceupra​wiaćseks.
— Wszy​scy chło​pa​cy po​wy​żej czter​na​ste​go

rokuży​ciachcąupra​wiaćseks—mówiSier​ra.
—Takaichrola.

—Aleja...niechcę.Przy​naj​mniejnara​zie.
— W ta​kim ra​zie two​ją rolą jest od​ma​wiać

—stwier​dza,jak​bytobyłota​kiepro​ste.Sier​ra
nie jest już dzie​wi​cą, po​wie​dzia​ła tak. Cze​mu
jateżniemogępo​wie​dziećtak?

—Skądbędęwie​dzia​ła,żejużczas?
—Napew​noniebę​dzieszwte​dymniepy​tać

ozda​nie.Wy​da​jemisię,żejakbę​dziesznasto
pro​centgo​to​wa,bę​dzieszchcia​łatozro​bić,bez
wa​ha​nia i bez wąt​pli​wo​ści. Wie​my, że oni
chcą upra​wiać seks. Od cie​bie za​le​ży, czy do
tego doj​dzie. Albo nie doj​dzie. Słu​chaj, pierw​-
szy raz nie był ani przy​jem​ny, ani ła​twy. Był
nie​po​rad​ny i przez więk​szość cza​su głu​pio się
czu​łam. Seks jest pięk​ny i wy​jąt​ko​wy, bo po​-

zwa​lasz so​bie na błę​dy i od​sła​niasz się przed
oso​bą,któ​rąko​chasz.

Czydla​te​goniechcętegozro​bićzCo​li​nem?

Może wca​le go nie ko​cham aż tak bar​dzo, jak
my​śla​łam. Czy w ogó​le po​tra​fię ko​chać ko​goś
tak, żeby cał​kiem się przed nim od​sło​nić? Na​-
praw​dęniewiem.

— Ty​ler ze​rwał dziś z Dar​le​ne — zdra​dza

mi szep​tem Sier​ra. — Za​czął cho​dzić z dziew​-
czy​nązaka​de​mi​ka.

Wcze​śniejniebyłomiżalDar​le​ne,alete​raz

jest. Zwłasz​cza że ona tak bar​dzo po​trze​bu​je
mę​skie​go za​in​te​re​so​wa​nia. Do​da​je jej to pew​-
no​ścisie​bie.Nicdziw​ne​go,żecaływie​czórklei
siędoSha​ne’a.

Pa​trzę, jak ra​zem z Dar​le​ne po​ja​wia się

resz​ta to​wa​rzy​stwa, i roz​kła​dam koce. Dar​le​-
ne ła​pie Sha​ne’a za ko​szu​lę i od​cią​ga go na
bok.

—Chodź​mysiętro​chępo​przy​tu​lać—mówi

mu.Sha​ne’owi,ztymijegobrą​zo​wy​milocz​ka​-
mi,nietrze​bategodwarazypo​wta​rzać.

Od​cią​gam ją od nie​go, na​chy​lam się i szep​-

czętakci​cho,żebyniktinnynieusły​szał.

—Zo​stawSha​ne’awspo​ko​ju.
—Cze​mu?
—Bocisięniepo​do​ba.Niewy​ko​rzy​stujgo.

Iniepo​zwól,żebyonwy​ko​rzy​stałcie​bie.

Dar​le​neod​py​chamnie.
— Ty na​praw​dę masz ja​kiś za​bu​rzo​ny ob​-

raz rze​czy​wi​sto​ści, Brit. A może chcesz tyl​ko
wy​ty​kać in​nym nie​do​sko​na​ło​ści, że​byś sama
mo​głazo​staćKró​lo​wąDo​sko​na​ło​ści.

Toniefair.Wca​leniechcęwy​ty​kaćjejwad,

ale je​śli jako jej przy​ja​ciół​ka wi​dzę, że sama
so​bie szko​dzi, to czy nie po​win​nam jej po​-
wstrzy​mać?

Może nie. Przy​jaź​ni​my się, ale nie bar​dzo

bli​sko.Je​dy​nawmia​rębli​skamioso​batoSier​-
ra. Jak mogę po​uczać Dar​le​ne, sko​ro ona nie
możeod​pła​cićsięmitymsa​mym?

Sia​da​my ze Sier​rą, Do​ugiem i Co​li​nem na

ko​cach i przy ogni​sku, któ​re roz​pa​la​my przy
uży​ciu pa​ty​ków i ka​wał​ków drew​na, roz​ma​-
wia​myoostat​nimme​czufut​bo​lo​wym.

Śmie​je​mysię,przy​po​mi​na​jącso​biestra​co​ne

pił​ki,ina​śla​du​je​mytre​ne​ra,któ​rykrzy​czałna
za​wod​ni​ków z li​nii bocz​nej. Gdy krzy​czy, robi
sięcałyczer​wo​nynatwa​rzy,agdyna​praw​dę
sięzde​ner​wu​je,za​czy​nabry​zgaćśli​ną.Za​wod​-
ni​cyod​su​wa​jąsię,żebyichnieopluł.Dougbo​-
skogona​śla​du​je.

Do​brzemitaksie​dziećzprzy​ja​ciół​miiCo​li​-

neminachwi​lęza​po​mi​namomoimpart​ne​rze
zche​mii,któ​rywostat​nimcza​siedośćmoc​no
za​przą​tałmojemy​śli.

Po ja​kimś cza​sie Sier​ra i Doug idą się

przejść, a ja opie​ram się o Co​li​na przed ogni​-
skiem, któ​re rzu​ca wo​kół nas na pia​sku ja​sną
po​świa​tę. Mimo mo​ich rad Dar​le​ne i Sha​ne
znik​nę​liijesz​czeniewró​ci​li.

Bio​rę ku​pio​ną przez chło​pa​ków bu​tel​kę

char​don​nay. Fa​ce​ci pili piwo, a dziew​czy​ny
wino, bo Sier​ra nie cier​pi sma​ku piwa. Przy​-
sta​wiam bu​tel​kę do ust i do​pi​jam do koń​ca.
Szu​mi mi w gło​wie, ale mu​sia​ła​bym pew​nie
wy​pićsamacałąbu​tel​kę,żebysięcał​kiemwy​-
lu​zo​wać.

— Tę​sk​ni​łeś za mną pod​czas wa​ka​cji? —

py​tam, przy​tu​la​jąc się do Co​li​na, któ​ry gła​dzi
mniepowło​sach.Pew​nieje​stemstrasz​nieroz​-
czo​chra​na. Szko​da, że nie je​stem na tyle pi​ja​-
na,żebysiętymnieprzej​mo​wać.

Co​lin bie​rze moją rękę i kła​dzie ją so​bie w

kro​czu. Wy​pusz​cza po​wo​li po​wie​trze i ję​czy
ci​cho.

—Tak—szep​czemiwkark.—Bar​dzo.
Za​bie​ram rękę, a on obej​mu​je mnie od

przo​du. Ści​ska mi pier​si, jak​by to były ba​lo​ny
z wodą. Do​tyk Co​li​na ni​g​dy wcze​śniej mi nie
prze​szka​dzał, ale te​raz jego wę​dru​ją​ce po
moimcie​leręcede​ner​wu​jąmnieitro​chęprze​-
ra​ża​ją.Wy​plą​tu​jęsięzjegoob​jęć.

—Cojest,Brit?

—Niewiem.—Na​praw​dęniewiem.Odpo​-

cząt​ku roku szkol​ne​go mię​dzy mną i Co​li​nem
wszyst​ko wy​da​je się wy​mu​szo​ne. Poza tym
niemogęprze​staćmy​ślećoAlek​sie,costrasz​-
niemniede​ner​wu​je.Wy​cią​gamrękęibio​ręso​-
bie piwo. — Mam wra​że​nie, że to ja​kieś ta​kie
nasiłę—otwie​rampusz​kęiupi​jamłyk.—Nie
mo​że​mypopro​stupo​sie​dziećbezob​ści​ski​wa​-
niasię?

Co​lin wy​pusz​cza po​wie​trze z płuc w dłu​gi,

dra​ma​tycz​nyspo​sób.

—Brit,alejachcętozro​bić.
Pró​bu​ję wy​pić dusz​kiem całe piwo, ale w

koń​cukrztu​szęsięiczęśćwy​plu​wam.

—Te​raz?—Wmiej​scu,gdziemogąnaszo​-

ba​czyć nasi przy​ja​cie​le, je​śli tyl​ko się od​wró​-
cą?

—Acze​munie?Zwle​ka​li​śmywy​star​cza​ją​co

dłu​go.

—Noniewiem,Co​lin—mó​więprze​ra​żo​na

tąroz​mo​wą,choćwie​dzia​łam,żejestnie​unik​-
nio​na. — Chy​ba... chy​ba my​śla​łam, że to sta​-
niesiębar​dziejna​tu​ral​nie.

—Aczymoż​natozro​bićbar​dziejna​tu​ral​nie

niżnapo​wie​trzu,napla​ży?

—Acozpre​zer​wa​ty​wą?
—Wyj​dęwcze​śniej.
To nie jest ani tro​chę ro​man​tycz​ne. Przez

całyczasbędęsiębałacią​ży.Niedokoń​catak
wy​obra​żamso​bieswójpierw​szyraz.

—Mi​łośćfi​zycz​natodlamniecośpo​waż​ne​-

go.

— Dla mnie też. Dla​te​go zrób​my to wresz​-

cie.

— Mam wra​że​nie, że zmie​ni​łeś się pod​czas

wa​ka​cji.

— Może tak — mówi obron​nym to​nem Co​-

lin. — Może uświa​do​mi​łem so​bie, że nasz
zwią​zekmusipójśćda​lej.Jezu,Brit,ktosły​szał
o czwar​to​kla​si​st​ce, któ​ra jest cią​gle cho​ler​ną
dzie​wi​cą?Wszy​scymy​ślą,żejużtoro​bi​li​śmy,
więc po pro​stu to zrób​my. Cho​le​ra, na​wet ca​-
łe​mu temu Fu​en​te​so​wi po​zwa​lasz my​śleć, że
możecięprze​le​cieć.

Ser​ceza​czy​namiwa​lić.
— My​ślisz, że wo​la​ła​bym się prze​spać z

Alek​sem niż z tobą? — py​tam ze łza​mi w
oczach.Niewiem,czytoprzezal​ko​holre​agu​ję
takemo​cjo​nal​nie,czymożetra​fiłwsed​no.Bo
niemogęprze​staćmy​ślećomoimpart​ne​rzez
che​mii. Nie​na​wi​dzę sie​bie za to i nie​na​wi​dzę
Co​li​na za to, że to za​uwa​żył. — A co z Dar​le​-
ne? — od​gry​zam się. Roz​glą​dam się, żeby się
upew​nić,żeniemajejwpo​bli​żu.—Nache​mii
gru​cha​ciejakdwago​łąb​ki.

— Od​czep się, Brit. Nie​któ​re dziew​czy​ny

zwra​ca​jąnamnienache​miiuwa​gę.Naj​wy​raź​-
niejtynie,boje​steśzbytza​ję​takłót​nia​mizFu​-
en​te​sem. Wszy​scy wie​dzą, że to taka gra
wstęp​na.

—Je​steśnie​spra​wie​dli​wy,Co​lin.
— Co jest? — pyta Sier​ra, wy​cho​dząc z Do​-

ugiemzzadu​że​goka​mie​nia.

—Nic.—Wsta​jęzsan​da​ła​miwdło​ni.—Idę

dodomu.

Sier​rabie​rzeto​reb​kę.
—Idęztobą.
— Nie. — W koń​cu krę​ci mi się w gło​wie.

Czu​jęsiętak,jak​bymwy​szłazwła​sne​gocia​łai
chcętegodo​świad​czyćwsa​mot​no​ści.—Ni​ko​-
go nie chcę i ni​ko​go nie po​trze​bu​ję. Sama się
przej​dę.

— Jest pi​ja​na — stwier​dza Doug, zer​ka​jąc

napu​stąbu​tel​kęipusz​kępopi​wie.

— Nie je​stem. — Bio​rę so​bie jesz​cze jed​no

piwoiotwie​ramje,za​czy​na​jąciśćwzdłużpla​-
ży.Sama.Wpo​je​dyn​kę.Takjakpo​win​nobyć.

—Niechcę,że​byśszłasama—mówiSier​ra.
—Alejachcęzo​staćte​razsama.Mu​szęso​-

biepo​ukła​daćwgło​wie.

— Brit, wra​caj! — woła Co​lin, ale się nie

pod​no​si.

Ole​wamgo.
—Tyl​koniewy​chodźzaczwar​typo​most—

ostrze​gaSier​ra.—Tamniejestbez​piecz​nie.

Bez​piecz​nie srecz​nie. Na​wet je​śli mi się coś

sta​nie, to co? Co​lin ma to gdzieś. Moi ro​dzi​ce,
swo​jądro​gą,też.

Za​my​kamoczyiczu​jępia​sekmię​dzypal​ca​-

mi. Wcią​gam za​pach świe​żej, chłod​nej bry​zy
wie​ją​cejodje​zio​raiwy​pi​jamwię​cejpiwa.Za​-
po​mi​namowszyst​kimpozapia​skiemipi​wem
i idę da​lej, za​trzy​mu​jąc się tyl​ko po to, by
spoj​rzeć na ciem​ną ta​flę wody, w któ​rej księ​-
życod​bi​jasiętak,jak​byprze​ci​nałjąnapół.

Mi​jam dwa po​mo​sty. A może trzy. W każ​-

dym ra​zie do domu nie mam da​le​ko. Nie​ca​łe
pół​to​ra ki​lo​me​tra. Jak doj​dę do na​stęp​ne​go
wyj​ścianapla​żę,wyj​dęnauli​cęipój​dępro​sto
dodomu.Nierazjużtędyszłam.

Aletakdo​brzemisięidziepopia​sku,jakpo

mięk​kich po​dusz​kach wy​peł​nio​nych ku​lecz​ka​-
mi, w któ​re czło​wiek tak faj​nie się za​pa​da.
Poza tym sły​szę przed sobą mu​zy​kę. Uwiel​-
biammu​zy​kę.Za​my​kamoczyiza​czy​nampo​-
ru​szaćsięwrytmnie​zna​nejpio​sen​ki.

Nie zda​wa​łam so​bie spra​wy z tego, jak da​-

le​ko za​szłam, ale za​mie​ram na dźwięk śmie​-
chów i roz​mów po hisz​pań​sku. To​wa​rzy​stwo
wczer​wo​no-czar​nychban​da​nachmówimi,że
mi​nę​łamczwar​typo​most.

—Pro​szę,pro​szę,Brit​ta​nyEl​lis.Naj​sek​sow​-

niej​szapom​po​nia​razli​ceumFa​ir​field—krzy​-
czy ja​kiś chło​pak. — Chodź do nas, ma​ma​ci​ta.
Za​tańczzemną.

Wpa​tru​jęsięroz​pacz​li​wiewtłum,szu​ka​jąc

ja​kiejś zna​jo​mej albo przy​ja​znej twa​rzy. Alex.
Jest tu. Na jego ko​la​nach, przo​dem do nie​go,
sie​dziCar​menSan​chez.

Otrzeź​wia​ją​cywi​dok.
Chło​pak, któ​ry chciał ze mną tań​czyć, idzie

wmojąstro​nę.

— Nie wiesz, że ta część pla​ży na​le​ży tyl​ko

do Me​xi​ca​nos? — pyta, pod​cho​dząc co​raz bli​-
żej. — A może na​szła cię ocho​ta na ciem​ne
mię​sko? Wiesz, co mó​wią, ko​tuś: ciem​ne mię​-
sojestnaj​bar​dziejso​czy​ste.

—Dajmispo​kój.—Tro​chębeł​ko​czę.
—Uwa​żasz,żeje​steśdlamniezado​bra?—

Idziewmojąstro​nęipa​trzynamniezwście​-
kło​ścią.Mu​zy​kacich​nie.

Za​ta​czamsiędotyłu.Nieje​stemnatylepi​-

ja​na,żebyniezda​waćso​biespra​wy,żezro​bi​ło
sięnie​bez​piecz​nie.

— Zo​staw ją, Ja​vier. — Głos Alek​sa jest ni​-

ski,toroz​kaz.

Alex pie​ści ra​mię Car​men, mu​ska​jąc je nie​-

malusta​mi.

Za​ta​czamsię.Toja​kiśkosz​marimu​szęsię

znie​gowy​do​stać,itoszyb​ko.

Za​czy​namucie​kać,awuszachdźwię​czymi

śmiech człon​ków gan​gu. Nie je​stem w sta​nie
biec wy​star​cza​ją​co szyb​ko i czu​ję się jak we
śnie,wktó​rymsto​pysiępo​ru​sza​ją,alewogó​-
leniepo​su​wamsięna​przód.

— Brit​ta​ny, cze​kaj! — woła za mną czyjś

głos.

Od​wra​cam się i sta​ję twa​rzą w twarz z

chło​pa​kiem,któ​rymnieprze​śla​du​je...naja​wie
iweśnie.

Alex.
Chło​pak,któ​re​gonie​na​wi​dzę.
Chło​pak,októ​rymniepo​tra​fięprze​staćmy​-

ślećbezwzglę​dunato,jakbar​dzoje​stempi​ja​-
na.

— Nie przej​muj się Ja​vie​rem — uspo​ka​ja

Alex.—Cza​semgopo​no​si,bozabar​dzosta​ra
się być dup​kiem. — Alex za​ska​ku​je mnie, bo
pod​cho​dzi bli​żej i ocie​ra mi łzę z po​licz​ka. —
Nie płacz. Nie po​zwo​lił​bym mu zro​bić ci
krzyw​dy.

Mammupo​wie​dzieć,żeniebojęsię,żektoś

zro​bimikrzyw​dę?Bojęsięutra​tykon​tro​li.

Choć nie od​bie​głam da​le​ko, to wy​star​cza​ją​-

co da​le​ko od zna​jo​mych Alek​sa. Nie wi​dzą
mnieaniniesły​szą.

— Cze​mu po​do​ba ci się Car​men? — py​tam,

aświatna​gleprze​chy​lasięitra​cęrów​no​wa​gę.

—Jestwred​na.
Alex wy​cią​ga ręce, żeby mnie pod​trzy​mać,

alejeod​trą​cam,więccho​wajedokie​sze​ni.

— Cze​mu cię to w ogó​le ob​cho​dzi? Wy​sta​-

wi​łaśmnie,docho​le​ry.

—Mia​łamspra​wydoza​ła​twie​nia.
—Ta​kiejakmy​ciewło​sówima​ni​kiur?
Amożera​czejgarśćwło​sów,któ​rąwy​rwa​ła

mi sio​stra, i opieprz od mat​ki? Dźgam go pal​-
cemwpierś.

—Je​steśdup​kiem.
—Atyzdzi​rą—od​po​wia​da.—Zdzi​rązpo​-

wa​la​ją​cym uśmie​chem i ocza​mi, któ​re mogą
na​ro​bić fa​ce​to​wi nie​zły baj​zel w gło​wie. —
Krzy​wisię,jak​bytesło​wawy​rwa​łymusięnie​-
chcą​cyichciał​byjete​razcof​nąć.

Spo​dzie​wa​łam się usły​szeć od nie​go wie​le

rze​czy, ale nie coś ta​kie​go. Zwłasz​cza nie coś
ta​kie​go.Za​uwa​żam,żemaprze​krwio​neoczy.

—Je​steśnahaju,Alex.
— No cóż, ty też nie wy​glą​dasz zbyt trzeź​-

wo. Może te​raz jest od​po​wied​nia pora, że​byś
mniepo​ca​ło​wa​łaispła​ci​łaswójdług.

—Niemamowy.
—Porqueno?Bo​iszsię,żespodo​bacisiętak

bar​dzo,żeza​po​mniszoswo​imchło​pa​ku?

Po​ca​ło​wać Alek​sa? Ni​g​dy. Cho​ciaż my​śla​-

łam o tym. Dużo. Wię​cej niż po​win​nam. Jego

usta są peł​ne i po​nęt​ne. A niech to, ma ra​cję.
Je​stem pi​ja​na. I zde​cy​do​wa​nie nie czu​ję się
naj​le​piej. Nie je​stem już za​mro​czo​na, ra​czej
mam ma​ja​ki, bo my​ślę o rze​czach, o któ​rych
zde​cy​do​wa​nieniepo​win​nammy​śleć.Naprzy​-
kładte​razza​sta​na​wiamsię,jakbysma​ko​wa​ły
jegousta.

—Do​bra.Po​ca​łujmnie,Alex—de​cy​du​jęsię

i pod​cho​dzę bli​żej, na​chy​la​jąc się w jego stro​-
nę.—Bę​dzie​mykwi​ta.

Alex kła​dzie mi dło​nie na ra​mio​nach. No i

już. Po​ca​łu​ję go i do​wiem się, jak to jest. Jest
nie​bez​piecz​ny i na​bi​ja się ze mnie. Ale jest
sek​sow​ny,mrocz​nyiprzy​stoj​ny.Czu​jącgotak
bli​sko sie​bie, drżę z pod​nie​ce​nia, a w gło​wie
za​czy​namiwi​ro​wać.Za​ha​czampal​cemojego
pa​sek, żeby utrzy​mać rów​no​wa​gę. Czu​ję się
tak,jak​by​śmysta​linaka​ru​ze​li.

—Za​razzwy​mio​tu​jesz—ostrze​gaAlex.
—Nie.Jatyl​ko...faj​niejestnaka​ru​ze​li.
—Nieje​ste​śmynaka​ru​ze​li.
— Aha — mó​wię zdez​o​rien​to​wa​na. Pusz​-

czam jego pa​sek i wbi​jam wzrok we wła​sne
sto​py. Wy​glą​da​ją tak, jak​by uno​si​ły się nad
zie​mią i pły​nę​ły po​nad pia​skiem. — Krę​ci mi
siętyl​kowgło​wie.Wszyst​kowpo​rząd​ku.

—Jakcho​le​ra.
— Gdy​byś prze​stał się ru​szać, po​czu​ła​bym

siędużole​piej.

— Nie ru​szam się. I przy​kro mi to mó​wić,

ma​ma​ci​ta,

aleza​razsiępo​rzy​gasz.

Ma ra​cję. Żo​łą​dek pod​jeż​dża mi do gar​dła.

Alex przy​trzy​mu​je mnie jed​ną ręką, a dru​gą
od​gar​niamiwło​syztwa​rzy,jana​to​miastzgi​-
namsięwpółiwy​mio​tu​ję.

W żo​łąd​ku wszyst​ko mi się ko​tłu​je. Znów

wy​mio​tu​ję. Krztu​szę się i bul​go​czę obrzy​dli​-
wie,aleje​stemzbytpi​ja​na,żebysiętymprzej​-
mo​wać.

— Patrz — za​uwa​żam po​mię​dzy ko​lej​ny​mi

na​pa​da​mi mdło​ści. — Masz na bu​tach moją
ko​la​cję.

20.Alex

Pa​trzęnabre​jęnabu​tach.
—Przy​da​rza​łymisięjużgor​szerze​czy.
Brit​ta​ny pro​stu​je się, więc pusz​czam jej

wło​sy. Po pro​stu nie mo​głem po​zwo​lić im
opaść jej na twarz, gdy wy​mio​to​wa​ła. Sta​ram
się nie my​śleć o tym, że prze​su​wa​ły się mi
mię​dzypal​ca​mijakje​dwab​neni​tecz​ki.

Przy​cho​dzimidogło​wy,żeje​stempi​ra​temi

po​ry​wamjąnaswójsta​tek.Alenieje​stempi​-
ra​tem, a ona nie jest uwię​zio​ną księż​nicz​ką.
Je​ste​śmydwój​kąnie​na​wi​dzą​cychsięna​sto​lat​-
ków.Nodo​bra,wca​lejejnienie​na​wi​dzę.

Zdej​mu​jęzgło​wyban​da​nęipo​da​jęjej.
—Masz,wy​trzyjso​biebu​zię.
Bie​rzeodemniechu​s​tęiprzy​kła​dajądoką​-

ci​kówust,jak​bytobyłaser​wet​kawdro​giejre​-
stau​ra​cji, ja na​to​miast idę umyć buty w zim​-
nejwo​dzieje​zio​raMi​chi​gan.

Niewiem,comó​wićiro​bić.Je​stemsam...z

bar​dzo pi​ja​ną Brit​ta​ny El​lis. Nie przy​wy​kłem
do by​cia sam na sam z na​wa​lo​ny​mi bia​ły​mi
la​ska​mi, zwłasz​cza ta​ki​mi, któ​re mi się po​do​-
ba​ją. Albo mogę ją wy​ko​rzy​stać i wy​grać za​-
kład, co w jej sta​nie miał​bym jak w ban​ku,

albo.

— Po​pro​szę ko​goś, żeby od​wiózł cię do

domu — stwier​dzam, za​nim mój po​pie​przo​ny
mózg wy​my​śli mi​lion spo​so​bów, na ja​kie
mógł​bym ją dziś wy​ko​rzy​stać. Je​stem na​rą​ba​-
ny i upa​lo​ny. Pod​czas sek​su z tą dziew​czy​ną
chcębyćwpeł​niwładzumy​sło​wych.

Brit​ta​nywy​dy​maustajakdziec​ko.
—Nie.Niechcęje​chaćdodomu.Wszę​dzie,

byleniedodomu.

Orany.
Tomampro​blem.Ten​gounpro​ble​magran​de.
Brit​ta​ny pod​no​si gło​wę i pa​trzy na mnie, a

jejoczywświe​tleksię​ży​calśniąjakdro​go​cen​-
neklej​no​ty.

— Co​lin uwa​ża, że na cie​bie lecę, wiesz?

Mówi,żena​szekłót​nietotakagrawstęp​na.

—Atakjest?—py​tamiwstrzy​mu​jęod​dech

w ocze​ki​wa​niu na od​po​wiedź. Pro​szę, pro​szę,
że​bymtyl​koranojąpa​mię​tał.

Brit​ta​nyuno​sipa​lecwgóręimówi:
—Mo​men​cik.
Po​temklę​kanazie​miiznówwstrzą​sa​jąnią

tor​sje.Kie​dyjestjużpowszyst​kim,jestzasła​-
ba, żeby iść. Przy​po​mi​na szma​cia​ną lal​kę z
wy​prze​da​ży ga​ra​żo​wej. Nio​sę ją do wiel​kie​go
ogni​ska, któ​re roz​pa​li​li zna​jo​mi, bo nie wiem,
coin​ne​gozro​bić.

Brit​ta​ny obej​mu​je mnie rę​ka​mi wo​kół szyi,

a ja do​my​ślam się, że po​trze​bu​je w ży​ciu bo​-
ha​te​ra.Co​linnapew​nonimniejest.Jateżnie.
Po​dob​no w pierw​szej kla​sie, przed Co​li​nem,
cho​dzi​ła z trze​cio​kla​si​stą. Dziew​czy​na musi
byćdo​świad​czo​na.

Ja​kim więc cu​dem wy​glą​da te​raz tak nie​-

win​nie?Sek​sow​niejakcho​le​ra,alenie​win​nie.

Wszy​scy ga​pią się na mnie, gdy pod​cho​dzę

do ogni​ska. Wi​dzą w mo​ich ra​mio​nach bez​-
wład​ną, bo​ga​tą bia​łą dziew​czy​nę i od razu
my​ślą o naj​gor​szym. Nie wspo​mi​na​łem, że
pod​czas na​szej prze​chadz​ki moja ko​le​żan​ka z
ław​kipo​sta​no​wi​łaza​snąćminarę​kach.

—Cojejzro​bi​łeś?—pytaPaco.
Luc​kywsta​je,mak​sy​mal​niewku​rzo​ny.
—Cho​le​ra,Alex.Prze​gra​łemmojeRX-7?
— Nie, de​bi​lu. Nie po​su​wam nie​przy​tom​-

nychla​sek.

Ką​tem oka wi​dzę wście​kłą Car​men. Cho​le​-

ra.Pu​ści​łemjądziśkan​tempokró​lew​skuiza​-
słu​gu​jęnajejgniew.

Ki​wamnaIsa​bel,żebypo​de​szła.
—Isa,po​trzeb​namitwo​japo​moc.
Isazer​kanaBrit​ta​ny.
—Comamzniąnibyzro​bić?
—Po​móżmijąstądza​brać.Je​stemto​tal​nie

na​wa​lo​nyiniemogępro​wa​dzić.

Isakrę​cigło​wą.
—Maszświa​do​mość,żeonamachło​pa​ka?I

że jest bo​ga​ta. I bia​ła. I że nosi mar​ko​we ciu​-
chy,naktó​recie​bieni​g​dyniebę​dziestać.

Tak,wiemto.Imamjużser​decz​niedość,że

wszy​scymicią​gleotymprzy​po​mi​na​ją.

— Masz mi po​móc, Isa. A nie pra​wić ka​za​-

nia.Odpie​prze​niabzdurmamjużPaco.

Isauno​siobieręce.
—Jatyl​kostwier​dzamfak​ty.Nieje​steśgłu​-

pi,Alex.Do​dajdwadodwóch.Bezwzglę​duna
to,jakbar​dzoonacisiępo​do​ba,niepa​su​jedo
two​je​goży​cia.Trój​kątniewpa​su​jesięwkwa​-
drat.Te​razjużmogęsięza​mknąć.

—Gra​cias.—Niemó​więjej,żeje​ślikwa​drat

jestwy​star​cza​ją​coduży,małytrój​kątbezpro​-
ble​mu się w nim zmie​ści. Trze​ba tyl​ko do​ko​-
nać kil​ku mo​dy​fi​ka​cji. Je​stem jed​nak te​raz
zbytpi​ja​nyiupa​lo​ny,żebyjejtowy​ja​śniać.

—Sto​jępodru​giejstro​nieuli​cy—in​for​mu​je

Isa. Wzdy​cha prze​cią​gle, po​iry​to​wa​na. —
Chodź.

Idę za nią do sa​mo​cho​du, li​cząc, że bę​dzie​-

myszliwmil​cze​niu.Aku​rat.

—Wze​szłymrokuteżzniąmia​łamza​ję​cia

—mówiIsa.

—Aha.
Wzru​szara​mio​na​mi.

— Faj​na dziew​czy​na. Ale za moc​no się ma​-

lu​je.

—Więk​szośćla​sekjejnie​na​wi​dzi.
— Więk​szość la​sek chcia​ła​by wy​glą​dać tak

jakona.Ichcia​ły​bymiećjejpie​nią​dzeichło​pa​-
ka.

Przy​sta​ję i przy​glą​dam się jej z obrzy​dze​-

niemnatwa​rzy.

—Ośle​goŁba?
— Daj spo​kój, Alex. Co​lin Adams to przy​-

stoj​niak,adotegoka​pi​tandru​ży​nyfut​bo​lo​wej
ibo​ha​terFa​ir​field.Tyje​steśjakDan​nyZukoz
Gre​ase

. Pa​lisz, na​le​żysz do gan​gu i uma​wiasz

się

z

naj​sek​sow​niej​szy​mi

nie​grzecz​ny​mi

dziew​czyn​ka​mi w oko​li​cy. Brit​ta​ny jest jak
San​dy... jak San​dy, któ​ra ni​g​dy nie po​ja​wi się
w szko​le w czar​nej skó​rze z pe​tem w ustach.
Dajso​biespo​kójzta​ki​mifan​ta​zja​mi.

Ukła​dammojąfan​ta​zjęnatyl​nymsie​dze​niu

sa​mo​cho​du Isy i sia​dam obok niej. Przy​su​wa
się do mnie i wy​ko​rzy​stu​je za​miast po​dusz​ki.
Jej ja​sne loki roz​sy​pu​ją się mi w oko​li​cy kro​-
cza.

Za​my​kam na chwi​lę oczy, usi​łu​jąc od​su​nąć

odsie​bietęwi​zję.Niewiem,cozro​bićzrę​ka​-
mi. Pra​wą kła​dę na opar​ciu przy drzwiach.
Lewąza​wie​szamnadBrit​ta​ny.

Wa​hamsięchwi​lę.Kogojaoszu​ku​ję?Nieje​-

stem nie​wi​niąt​kiem. Mam osiem​na​ście lat i
po​ra​dzę so​bie z po​nęt​ną, nie​przy​tom​ną
dziew​czy​ną le​żą​cą mi na ko​la​nach. Cze​mu
bojęsiępo​ło​żyćrękętam,gdziebę​dzieminaj​-
wy​god​niej,do​kład​nienajejta​lii?

Wstrzy​mu​ję od​dech i opie​ram rękę. Brit​ta​-

ny wtu​la się moc​niej, a ja czu​ję się dziw​nie i
krę​cimisięwgło​wie.Albotoskut​kiupa​le​nia,
albo...niechcęmy​ślećotymdru​gim„albo”.Jej
dłu​gie wło​sy opa​da​ją mi na uda. Od​ru​cho​wo
wsu​wam dło​nie w jej wło​sy i pa​trzę, jak je​-
dwa​bi​ste ko​smy​ki prze​su​wa​ją się mi po​wo​li
mię​dzypal​ca​mi.Na​glenie​ru​cho​mie​ję.Brit​ta​ny
ma z tyłu gło​wy duży, za​czer​wie​nio​ny łysy
pla​cek. Jak​by mia​ła ba​da​nie na obec​ność nar​-
ko​ty​ków,czycośta​kie​go,imu​sie​lijejwy​rwać
dużągarśćwło​sównaprób​kę.

Isa cofa sa​mo​chód, ale w tym sa​mym mo​-

men​cie za​trzy​mu​je ją Paco i wska​ku​je na sie​-
dze​nieobok.Szyb​koza​sła​niamłysypla​cekna
gło​wieBrit​ta​ny,żebyniktniezo​ba​czyłjejnie​-
do​sko​na​ło​ści. Nie chcę na​wet ana​li​zo​wać
przy​czyn ta​kie​go za​cho​wa​nia, bo zmu​si​ło​by
mnie to do zbyt in​ten​syw​ne​go my​śle​nia. In​-
ten​syw​ne my​śle​nie w moim sta​nie by​ło​by na​-
praw​dębo​le​sne.

— Hej​ka. Stwier​dzi​łem, że prze​ja​dę się z

wami—mówiPaco.

Od​wra​ca się i wi​dzi moją rękę obej​mu​ją​cą

Brit​ta​ny.Cmo​kaikrę​cigło​wą.

—Za​mknijsię—ostrze​gam.
—Nicniemó​wi​łem.
Dzwo​ni ko​mór​ka. Czu​ję jej wi​bra​cje w kie​-

sze​niBrit​ta​ny.

—Tojej.
—Od​bierz—po​le​caIsa.
Już się czu​ję jak po​ry​wacz. A te​raz mam

jesz​cze od​bie​rać jej te​le​fon? Cho​le​ra. Okrę​cam
jątro​chęiszu​kamwy​brzu​sze​niawtyl​nejkie​-
sze​nijejspodni.

—Con​te​sta—sy​czyIsa,gdyusi​łu​jęwy​do​być

te​le​fon.

— Ja od​bio​rę — pro​po​nu​je Paco i wy​chy​la

się,się​ga​jącwstro​nętył​kaBrit​ta​ny.

Od​trą​camjegorękę.
—Za​bie​rajodniejłapy.
—Wy​lu​zuj,sta​ry.Chcia​łemtyl​kopo​móc.
Nic nie mó​wię, tyl​ko pa​trzę na nie​go z

wście​kło​ścią.

Wsu​wam pal​ce do tyl​nej kie​sze​ni jej dżin​-

sów i sta​ram się nie my​śleć o tym, jak​by to
było, gdy​by nie mia​ła na so​bie spodni. Wy​su​-
wampo​wo​lite​le​fon,któ​rynieprze​sta​jewi​bro​-
wać.Gdyuda​jemisięjużgowy​do​być,spraw​-
dzam,ktodzwo​ni.

—Tojejprzy​ja​ciół​ka,Sier​ra.

—Od​bierz—mówiPaco.
—Es​tasloco,giiey?Zwa​rio​wa​łeś?Niebędęz

nimiga​dał.

—Topocowy​cią​ga​łeśte​le​fon?
Do​brepy​ta​nie.Py​ta​nie,naktó​renieumiem

od​po​wie​dzieć.

Isakrę​cigło​wą.
— Ta​kie są wła​śnie skut​ki za​da​wa​nia się z

kwa​dra​tem.

— Mu​si​my ją od​wieźć do domu — stwier​-

dzaPaco.—Niemo​żeszjejso​bieza​trzy​mać.

Wiemotym.Alenieje​stemjesz​czego​to​wy

sięzniąroz​stać.

—Za​wieźjądosie​bie,Isa.

21.Brittany

Mam okrop​ny sen, że ty​sią​ce ma​lut​kich

gno​mów sie​dzi w mo​jej gło​wie i stu​ka mi w
czasz​kę młot​ka​mi. Otwie​ram oczy i krzy​wię
się, bo razi mnie świa​tło. Gno​my nie zni​ka​ją,
mimożesięobu​dzi​łam.

—Maszkaca—rzu​caja​kaśdziew​czy​na.
Mru​żęoczyiwi​dzęnadsobąIsa​bel.Znaj​du​-

je​my się w ja​kimś ma​łym po​ko​ju z pa​ste​lo​wo
żół​ty​mi ścia​na​mi. Do​pa​so​wa​ne ko​lo​ry​stycz​nie
żół​te za​sło​ny po​wie​wa​ją na wie​trze wpa​da​ją​-
cymprzezotwar​teokno.Toniemożebyćmój
dom, bo my ni​g​dy nie otwie​ra​my okien. Za​-
wszecho​dzikli​ma​ty​za​cjaalboogrze​wa​nie.

Pa​trzęnaniąspodprzy​mru​żo​nychpo​wiek.
—Gdzieje​stem?
— U mnie. Na two​im miej​scu le​ża​ła​bym

spo​koj​nie. Mo​żesz znów zwy​mio​to​wać, a moi
ro​dzi​ce się wściek​ną, je​śli za​sy​fisz dy​wan —
ostrze​ga.—Nacałeszczę​ściewy​je​cha​liiwró​-
cądo​pie​rowie​czo​rem.

— Skąd się tu wzię​łam? — Ostat​nie, co pa​-

mię​tam,tożeza​czę​łamwra​caćnapie​cho​tędo
domu...

—Urwałcisięfilmnapla​ży.Przy​wieź​li​śmy

ciętuzAlek​sem.

Na wspo​mnie​nie o Alek​sie otwie​ram sze​ro​-

ko oczy. Przy​po​mi​nam so​bie jak przez mgłę,
że naj​pierw pi​łam, po​tem szłam po pia​sku i
zo​ba​czy​łam Alek​sa i Car​men. A po​tem Alex i
ja...

Po​ca​ło​wa​łam go? Wiem, że się na​chy​li​łam,

alepo​tem...

Zwy​mio​to​wa​łam. To aku​rat pa​mię​tam do​-

kład​nie.Nie​wie​lematowspól​ne​gozide​al​nym
wi​ze​run​kiem, któ​ry sta​ram się po​ka​zy​wać
świa​tu.Pod​no​szęsiępo​wo​lidopo​zy​cjisie​dzą​-
cej, ma​jąc na​dzie​ję, że nie​dłu​go prze​sta​nie mi
siętakkrę​cićwgło​wie.

—Zro​bi​łamcośgłu​pie​go?—py​tam.
Isawzru​szara​mio​na​mi.
— Nie je​stem pew​na. Alex nie po​zwa​lał ni​-

ko​mu się do cie​bie zbli​żać. Je​śli uznasz, że
utra​taprzy​tom​no​ściwjegora​mio​nachtogłu​-
po​ta,tochy​bacisięuda​ło.

Cho​wamtwarzwrę​kach.
—Onie,Isa​bel.Pro​szę,tyl​koniemówni​ko​-

muwdru​ży​nie.

Isa​beluśmie​chasię.
— Nie bój się. Nie po​wiem ni​ko​mu, że Brit​-

ta​nyEl​listeżjestczło​wie​kiem.

— Cze​mu je​steś dla mnie taka miła? No bo

kie​dyCar​menchcia​łamiroz​kwa​sićnos,sta​nę​-

łaś w mo​jej obro​nie. A te​raz po​zwo​li​łaś mi u
sie​bie prze​no​co​wać, mimo że wy​raź​nie da​łaś
midozro​zu​mie​nia,żenieje​ste​śmyprzy​ja​ciół​-
ka​mi.

— Bo nie je​ste​śmy. A z Car​men od daw​na

się nie lu​bi​my. Zro​bi​ła​bym wszyst​ko, żeby ją
tyl​kowku​rzyć.Niepo​tra​fisiępo​go​dzićztym,
żeniejestjużzAlek​sem.

—Cze​muze​rwa​li?
— Sama go spy​taj. Śpi na ka​na​pie w sa​lo​-

nie. Od​le​ciał za​raz po tym, jak za​niósł cię do
mo​je​go łóż​ka. — O nie. Alex tu jest? W domu
Isa​bel?—Lubicię,wiesz?—mówiIsa​bel,oglą​-
da​jąc so​bie pa​znok​cie, żeby nie pa​trzeć na
mnie.

Czu​jęmo​ty​lewbrzu​chu.
— Nie​praw​da — sprze​ci​wiam się, choć tak

na​praw​dęmia​ła​bymocho​tębar​dziejjąpod​py​-
tać.

Isa​belprze​wra​caocza​mi.
— Daj spo​kój. Do​sko​na​le zda​jesz so​bie z

tegospra​wę,na​wetje​śliniechceszsiędotego
przy​znać.

— Jak na ko​goś, kto twier​dzi, że ni​g​dy się

nie za​przy​jaź​ni​my, mó​wisz mi zde​cy​do​wa​nie
dużo.

— Mu​szę przy​znać, że na​wet bym się ucie​-

szy​ła,gdy​byśoka​za​łasięzdzi​rą,jakązda​niem

conie​któ​rychje​steś.

—Cze​mu?
— Bo ła​two jest nie​na​wi​dzić ko​goś, kto ma

wszyst​ko.

Par​skam krót​kim, cy​nicz​nym śmie​chem.

Nie po​wiem jej praw​dy: że moje ży​cie kru​szy
siępodmo​imisto​pa​mido​kład​nietaksamojak
wczo​rajpia​sek.

— Mu​szę wra​cać do domu. Gdzie mój te​le​-

fon?—py​tam,kle​piącsiępotyl​nejkie​sze​ni.—
Ito​reb​ka?

—Chy​baAlexjema.
Awięcniewy​mknęsięzdomunie​zau​wa​żo​-

na. Usi​łu​ję prze​gnać gno​my z mo​jej gło​wy i
wy​cho​dzę nie​pew​nym kro​kiem z sy​pial​ni,
żebypo​szu​kaćAlek​sa.

Niejesttotrud​ne,bodomjestmniej​szyniż

do​mek przy ba​se​nie Sier​ry. Alex leży w dżin​-
sach na sta​rej ka​na​pie. Tyl​ko w dżin​sach.
Oczy ma otwar​te, ale prze​krwio​ne i za​łza​wio​-
neznie​wy​spa​nia.

—Cześć—rzu​cacie​płoiprze​cią​gasię.
O Boże. No to mam pro​blem. Bo się ga​pię.

Nie je​stem w sta​nie prze​stać po​że​rać wzro​-
kiem jego wy​raź​nie za​ry​so​wa​nych tri​cep​sów,
bi​cep​sów i wszel​kich in​nych „ep​sów”, któ​re
ma. Mo​ty​le w moim brzu​chu mno​żą się bez
opa​mię​ta​nia, gdy moje oczy na​po​ty​ka​ją jego

wzrok.

—Cześć.—Prze​ły​kamgło​śnośli​nę.—Chy​-

ba, eee, chy​ba po​win​nam ci po​dzię​ko​wać, że
mnie tu przy​wio​złeś, za​miast zo​sta​wić nie​-
przy​tom​nąnapla​ży.

Alexwpa​tru​jesięwemniein​ten​syw​nie.
— Wczo​raj wie​czo​rem zda​łem so​bie z cze​-

gośspra​wę.Wca​letakbar​dzosięodsie​bienie
róż​ni​my. Grasz tak samo jak ja. Wy​ko​rzy​stu​-
jeszswo​jąuro​dę,cia​łoiin​te​li​gen​cję,żebymieć
wszyst​kopodkon​tro​lą.

— Alex, mam kaca. Nie je​stem w sta​nie lo​-

gicz​nie my​śleć, a ty za​czy​nasz psy​cho​lo​gi​zo​-
wać.

—Wi​dzisziznówgrasz.Prze​stańprzymnie

uda​wać,ma​ma​ci​ta.

Towy​zwa​nie.
Kpi so​bie ze mnie? Mam nie uda​wać? Nie

mogę. Bo za​cznę pła​kać i cał​kiem się roz​kle​ję,
awte​dywy​rzu​cębyćmożezsie​biecałąpraw​-
dę: że bu​du​ję ide​al​ny wi​ze​ru​nek, bo mogę się
zanimscho​wać.

—Le​piejjużpój​dędodomu.
— Naj​pierw po​win​naś chy​ba pójść do ła​-

zien​ki.

Za​nim py​tam cze​mu, zer​kam na swo​je od​-

bi​ciewwi​szą​cymnaścia​nielu​strze.

—Ocho​le​ra!—krzy​czę.Podocza​miza​sechł

mi czar​ny tusz, któ​ry nie​rów​ny​mi smu​ga​mi
spły​nąłmiteżpopo​licz​kach.

Wy​glą​damjaktrup.Wy​bie​gamnako​ry​tarz

doła​zien​kiiga​pięsięnasie​biewlu​strze.Wło​-
sy mam jak strą​ki. Je​śli ohyd​na ma​ska​ra na
po​licz​kach to mało, cała resz​ta mo​jej twa​rzy
jestbla​dajaktwarzciot​kiDo​lo​resbezma​ki​ja​-
żu.Mamtakza​puch​nię​teoczy,jak​bymchcia​ła
zgro​ma​dzićza​pa​sywodynaokressu​szy.

Ła​god​nie mó​wiąc, nie wy​glą​dam naj​le​piej.

Wmyśldo​wol​nychstan​dar​dów.

Mo​czę ka​wa​łek pa​pie​ru to​a​le​to​we​go i szo​-

ru​ję nim so​bie skó​rę pod ocza​mi i na po​licz​-
kach,pókiniezni​ka​jączar​nesmu​gi.Nodo​bra,
będęmu​sia​łaużyćpły​nudode​ma​ki​ja​żu,żeby
w peł​ni je do​myć. A mama ostrze​ga​ła, żeby
nietrzećskó​rypodocza​mi,bojąso​bieroz​cią​-
gnę i zro​bią mi się przed​wcze​sne zmarszcz​ki.
Ale roz​pacz​li​we oko​licz​no​ści wy​ma​ga​ją roz​-
pacz​li​wych dzia​łań. Gdy smu​gi tu​szu są już
pra​wie nie​wi​docz​ne, ochla​pu​ję so​bie zim​ną
wodąwor​kipodocza​mi.

Mam świa​do​mość, że to tyl​ko ro​dzaj kon​-

tro​liob​ra​żeń.Mogętyl​kooban​da​żo​waćnie​do​-
sko​na​ło​ściimiećna​dzie​ję,żeniktmnieniezo​-
ba​czy w tym sta​nie. Prze​cze​su​ję wło​sy pal​ca​-
mi,zmar​nymskut​kiemzresz​tą.Po​temna​pu​-
szam so​bie tro​chę wło​sy z na​dzie​ją, że będą

dzię​ki temu wy​glą​dać tro​chę le​piej niż w for​-
mieprzy​kle​pa​nychstrą​ków.

Płu​czę usta wodą i wcie​ram w zęby tro​chę

pa​sty, chcąc przed do​tar​ciem do domu choć
tro​chęza​ła​go​dzićskut​kinocypeł​nejrzy​ga​niai
pi​cia.

Przy​dał​bysiębłysz​czyk...
Alenie​ste​tygoniemam.Pro​stu​jęsięiuno​-

szę wy​so​ko gło​wę, po czym wy​cho​dzę z ła​-
zien​ki i wra​cam do po​ko​ju. Isa​bel idzie wła​-
śniedoswo​je​gopo​ko​ju,aAlexpod​no​sisięna
mójwi​dok.

— Gdzie mój te​le​fon? — py​tam. — I włóż,

pro​szę,ja​kąśko​szu​lę.

Schy​lasięipod​no​sizzie​mimojąko​mór​kę.
—Aco?
— Te​le​fo​nu po​trze​bu​ję, żeby za​dzwo​nić po

tak​sów​kę—mó​więiwyj​mu​jęmugozrąk.—
Ako​szu​lęmaszwło​żyć,bo,eee...

—Boni​g​dyniewi​dzia​łaśfa​ce​tabezko​szu​li?
— Ha, ha. Bar​dzo śmiesz​ne. Uwierz, nie

masznic,cze​gojużbymniewi​dzia​ła.

— O za​kład? — pyta i roz​pi​na gu​zik przy

dżin​sach.

W tym sa​mym mo​men​cie do po​ko​ju wcho​-

dziIsa​bel.

— Przy​ha​muj, Alex. Nie zdej​muj spodni, z

ła​skiswo​jej.

Isa​bel pa​trzy na mnie, a ja uno​szę w górę

ręce.

—Niepatrztaknamnie.Chcia​łamdzwo​nić

potak​sów​kę,kie​dyon...

Alex za​pi​na spodnie, a Isa​bel krę​ci gło​wą,

znaj​du​jeswo​jąto​reb​kęiwyj​mu​jezniejklucz​-
ki.

—Dajspo​kójztak​sów​ką.Od​wio​zęcię.
—Jająod​wio​zę—wci​nasięAlex.
Isa​bel ma wy​raź​nie do​syć uże​ra​nia się z

nami i wy​glą​da tro​chę jak pani Pe​ter​son na
che​mii.

—Ktomacięza​wieźć:jaczyAlex?—pyta.
Mamchło​pa​ka.Nodo​bra,przy​zna​ję,żerobi

mi się go​rą​co za każ​dym ra​zem, gdy Alex na
mnie pa​trzy. Ale to nor​mal​ne. Je​ste​śmy dwój​-
kąna​sto​lat​ków,mię​dzyktó​ry​miwy​raź​niecoś
iskrzy.Alepókiniepój​dązatymżad​nedal​sze
kro​ki,wszyst​kobę​dzieokej.

Boje​ślipój​dą,kon​se​kwen​cjebędąopła​ka​ne.

Stra​cęCo​li​na.Stra​cęprzy​ja​ciół.Stra​cękon​tro​-
lęnadca​łymmoimży​ciem.

A przede wszyst​kim stra​cę tę reszt​kę mi​ło​-

ścimamy,któ​rąjesz​czedomnieczu​je.

Je​śli nie będę ro​bić wra​że​nia ide​ału, wczo​-

raj​szywy​buchmamyoka​żesięzper​spek​ty​wy
cza​suzwy​kłąpest​ką.Po​ka​zy​wa​nieświa​tuide​-
al​nej twa​rzy prze​kła​da się bez​po​śred​nio na

sto​su​nek mo​jej mamy do mnie. Je​śli kto​kol​-
wiek z jej zna​jo​mych z klu​bu zo​ba​czy mnie z
Alek​sem,mamasta​niesięwy​rzut​kiem.Aje​śli
ona stra​ci zna​jo​mych, ja stra​cę ją. Nie mogę
so​biepo​zwo​lićnata​kiery​zy​ko.Jestnatylepo​-
waż​ne, że nie mogę po​więk​szać go jesz​cze
bar​dziej.

— Ty mnie za​wieź, Isa​bel — de​cy​du​ję i pa​-

trzęnaAlek​sa.

Krę​ci tyl​ko lek​ko gło​wą, ła​pie za ko​szu​lę i

klu​czy​ki,poczymwy​bie​gazdomubezsło​wa.
Wska​ku​jenamo​toriod​jeż​dżazpi​skiemopon.

Idęwmil​cze​niuzaIsa​beldojejsa​mo​cho​du.
— Alex nie jest dla cie​bie tyl​ko zwy​kłym

kum​plem,praw​da?—py​tam.

—Jestbar​dziejjakbrat.Zna​mysięoddziec​-

ka.

Po​da​jęjejmójad​res.Mówipraw​dę?
—Nieuwa​żasz,żejestprzy​stoj​ny?
—Znamgoodcza​sów,gdyjakoczte​ro​la​tek

po​tra​fił za​pła​kać się na śmierć, bo upadł mu
nazie​mięlód.By​łamprzynim,gdy...ustal​my
popro​stu,żewie​lera​zemprze​szli​śmy.

—Wie​leprze​szli​ście?Apo​wieszmicoświę​-

cej?

—Nie.
Czu​jęnie​mal,jakwy​ra​stamię​dzynaminie​-

wi​dzial​nymur.

— Czy​li na​sza przy​jaźń w tym miej​scu się

koń​czy?

Isa​belpa​trzynamnieką​temoka.
— Na​sza przy​jaźń do​pie​ro się za​czę​ła, Brit​-

ta​ny.Niena​ci​skaj.

Do​jeż​dża​mydomo​je​godomu.
—Trze​cipopra​wej—in​for​mu​ję.
— Wiem. — Za​trzy​mu​je sa​mo​chód na uli​cy

przeddo​mem,niewjeż​dża​jącnapod​jazd.Pa​-
trzę na nią, a ona na mnie. Chcia​ła​by, że​bym
za​pro​si​łajądośrod​ka?Niero​biętegona​wetw
sto​sun​kudobli​skichprzy​ja​ciół.

— Dzię​ki za pod​wie​zie​nie. I że po​zwo​li​łaś

misięusie​biekim​nąć.

Isa​beluśmie​chasiędomnielek​ko.
—Ża​denpro​blem.
Na​ci​skamklam​kę.
— Mię​dzy mną i Alek​sem do ni​cze​go nie

doj​dzie. Nie do​pusz​czę do tego. Okej? — Na​-
wet je​śli na ja​kimś głę​bo​kim po​zio​mie już do
cze​gośdo​szło.

— To do​brze. Bo je​śli doj​dzie, obo​je do​sta​-

nie​ciepotył​ku.

Gno​my znów za​czy​na​ją wa​lić mi w gło​wę

młot​ka​mi,więcnieje​stemwsta​niepo​dejśćdo
jejostrze​że​niazbytpo​waż​nie.

Mama z tatą sie​dzą przy ku​chen​nym sto​le.

W domu jest ci​cho. Zbyt ci​cho. Przed sobą

mająja​kieśpa​pie​ry.Fol​de​ryczycośwtymro​-
dza​ju. Na mój wi​dok szyb​ko się pro​stu​ją, jak
małedzie​ciprzy​ła​pa​nenapso​cie.

— My​śla​łam... my​śla​łam, że je-je​steś jesz​-

cze... u Sier​ry — mówi mama. Mo​men​tal​nie
ro​bięsięczuj​na.Mamani​g​dysięniejąka.Poza
tymnieochrza​ni​łamniezato,jakwy​glą​dam.
Cośjestnietak.

—By​łam,alepo​twor​nieroz​bo​la​łamniegło​-

wa—wy​ja​śniam,pod​cho​dzącbli​żejiwpa​tru​-
jącsięwpo​dej​rza​nefol​de​ry,któ​remoiro​dzi​ce
zta​kimza​in​te​re​so​wa​niemprze​glą​da​ją.

Dom dla Osób Spe​cjal​nej Tro​ski Sło​necz​na

Do​li​na.

—Coro​bi​cie?
— Oma​wia​my róż​ne opcje — od​po​wia​da

tata.

— Opcje? Nie usta​li​li​śmy przy​pad​kiem, że

Shel​ley nie po​win​na tra​fić do żad​ne​go ośrod​-
ka?

Mamaod​wra​casiędomnie.
— Nie. Ty usta​li​łaś. My cały czas roz​wa​ża​-

mytakąmoż​li​wość.

— Za rok idę na Nor​th​we​stern, że​bym mo​-

głada​lejmiesz​kaćwdomuisięniązaj​mo​wać.

— Za rok bę​dziesz mu​sia​ła sku​pić się na

stu​diach,anienasio​strze.Brit​ta​ny,po​słu​chaj
—od​zy​wasiętataiwsta​je.—Mu​si​myroz​wa​-

żyćtakąopcję.Pojejwczo​raj​szymwy​bry​ku...

— Nie będę tego słu​chać — nie daję mu

skoń​czyć. — Wy​klu​czo​ne. Nie po​zwo​lę wam
ni​g​dzieod​daćmo​jejsio​stry.—Za​bie​ramfol​de​-
ry ze sto​łu. Shel​ley po​win​na być z ro​dzi​ną, a
niewja​kimśośrod​ku,wśródob​cych.Prze​dzie​-
ramfol​de​rynapół,wy​rzu​camjedośmiet​ni​ka
ibie​gnędoswo​je​gopo​ko​ju.

— Otwórz drzwi, Brit — mówi chwi​lę póź​-

niejmamaiszar​piezaklam​kę.

Sie​dzęnabrze​gułóż​kaikrę​cimisięwgło​-

wienamyśl,żeShel​leymożezo​staćgdzieśod​-
da​na.Niedo​pusz​czędotego.Nasamąmyślo
tymrobimisięnie​do​brze.

— Na​wet nie przy​uczy​łaś Ba​gh​dy. Chy​ba

całyczaschcia​łaśod​daćShel​ley.

— Nie ga​daj bzdur — do​cho​dzi mnie zza

drzwi przy​tłu​mio​ny głos mamy. — W Ko​lo​ra​-
dobu​du​jąnowyośro​dek.Otwórzdrzwi,topo​-
roz​ma​wia​myotymjakdo​ro​ślilu​dzie.

Nie po​zwo​lę na to. Zro​bię wszyst​ko, żeby

mojasio​strazo​sta​ławdomu.

—Niechcęotymroz​ma​wiać„jakdo​ro​ślilu​-

dzie”.Moiro​dzi​cechcąbezmo​jejwie​dzyode​-
słać moją sio​strę do ja​kie​goś ośrod​ka i z bólu
za​razmipęk​niegło​wa.Dajmispo​kój,do​brze?

Cośmiwy​sta​jezkie​sze​ni.Ban​da​naAlek​sa.

Isa​bel nie jest moją przy​ja​ciół​ką, a mimo to

po​mo​gła mi. Alex, chło​pak, któ​ry za​trosz​czył
sięomniewczo​rajbar​dziejniżmójwła​snyfa​-
cet, za​cho​wał się w sto​sun​ku do mnie jak bo​-
ha​ter i ka​zał mi prze​stać uda​wać. Czy ja w
ogó​lewiem,jaktozro​bić?

Przy​ci​skamjegoban​da​nędopier​si.
Ipo​zwa​lamso​bienałzy.

22.Alex

Dzwo​ni​ładomnie.Gdy​bynieka​wa​łekkart​-

ki,naktó​rejLuisna​ba​zgrałjejimięinu​merte​-
le​fo​nu,ni​g​dybymnieuwie​rzył,żeBrit​ta​nyna​-
praw​dę wy​krę​ci​ła mój nu​mer. Na nie​wie​le się
zda​ło ma​glo​wa​nie Lu​isa, bo dzie​ciak ma pa​-
mięć pchły i le​d​wie pa​mię​tał, że w ogó​le od​-
bie​rał ja​kiś te​le​fon. Je​dy​ne, cze​go uda​ło mi się
do​wie​dzieć,tożepro​si​ła,że​bymod​dzwo​nił.

Aletobyłowczo​rajpopo​łu​dniu,za​nimpu​-

ści​ła mi pa​wia na buty i za​nim stra​ci​ła przy​-
tom​nośćwmo​ichra​mio​nach.

Kie​dypo​wie​dzia​łemjej,żebyprze​sta​łauda​-

wać, do​brze wi​dzia​łem prze​ra​że​nie w jej
oczach. Za​sta​na​wiam się, cze​go tak się boi.
Prze​bi​ciesięprzezsko​ru​pętego„ide​ału”tood
dziśmójcel.Wiem,żezatymija​sny​mipu​kla​-
miibo​skimcia​łemkry​jesięcoświę​cej.Ta​jem​-
ni​ce, któ​re prę​dzej by za​bra​ła ze sobą do gro​-
bu,niżjewy​ja​wi​ła,choćwi​dać,żebar​dzotego
chce. O rany. Brit​ta​ny jest jak za​gad​ka, a ja
po​tra​fięte​razmy​ślećtyl​kootym,żebyjąroz​-
wi​kłać.

Nieściem​nia​łem,gdymó​wi​łemjej,żeje​ste​-

śmy do sie​bie po​dob​ni. Więź, któ​ra nas łą​czy,

niezni​ka,awręczsta​jesięco​razsil​niej​sza.Bo
imwię​cejcza​suzniąspę​dzam,tymbli​żejniej
chcębyć.

Mam strasz​ną ocho​tę za​dzwo​nić do Brit​ta​-

ny,byletyl​kousły​szećjejgłos,na​wetje​ślibę​-
dzieplu​łaja​dem.Sie​dzęnaka​na​piewsa​lo​nie,
wy​cią​gamte​le​foniwkle​pu​jęso​biejejnu​mer.

— Do kogo dzwo​nisz? — pyta Paco, wła​żąc

bezpu​ka​niadomo​je​godomu.Zanimwcho​dzi
Isa.

Za​my​kamklap​kęte​le​fo​nu.
—Nad​ie.—Doni​ko​go.
—Wta​kimra​ziezbie​rajsięichoćpo​graćw

nogę.

Grawpił​kętozde​cy​do​wa​nielep​szeroz​wią​-

za​nie niż sie​dze​nie i roz​my​śla​nie o Brit​ta​ny i
jej ta​jem​ni​cach, mimo że wciąż czu​ję skut​ki
wczo​raj​szej im​pre​zy. Idzie​my do par​ku, gdzie
jużsięroz​grze​wagrup​kachło​pa​ków.

Ma​rio, kum​pel z kla​sy, któ​re​go brat zo​stał

wze​szłymrokuza​bi​tywpo​ści​gusa​mo​cho​do​-
wym,kle​piemniepople​cach.

—Chceszbyćbram​ka​rzem,Alex?
—Nie.—Mamtakzwa​nąoso​bo​wośćofen​-

syw​ną.Iwspo​rcie,iwży​ciu.

—Aty,Paco?
Paco zga​dza się i zaj​mu​je swo​je miej​sce,

czy​li sia​da przed li​nią bram​ko​wą. Mój le​ni​wy

przy​ja​cieljakzwy​kleniewsta​je,pókipił​kanie
znaj​dziesiępojegostro​niebo​iska.

Więk​szośćza​wod​ni​kówmiesz​kawpo​bli​żu.

Ra​zem do​ra​sta​li​śmy... gry​wa​my na tym bo​-
isku od dziec​ka i na​wet w tym sa​mym cza​sie
wstą​pi​li​śmy do La​ty​no​skiej Krwi. Pa​mię​tam,
że za​nim zo​sta​łem człon​kiem gan​gu, Paco
opo​wia​dał nam, że dzię​ki temu zy​sku​je się
nie​maldru​gąro​dzi​nę...ro​dzi​nę,naktó​rąmoż​-
na li​czyć, na​wet wte​dy gdy za​wo​dzi wła​sna.
Mó​wił, że gang to bez​pie​czeń​stwo i ochro​na.
Dla dziec​ka, któ​re stra​ci​ło ojca, wszyst​ko to
brzmia​łojakbaj​ka.

Z bie​giem lat na​uczy​łem się nie wi​dzieć

tego, co złe. Prze​mo​cy, han​dlu nar​ko​ty​ka​mi,
strze​la​nin.Pozatymźlitonietyl​kocipodru​-
giej stro​nie. Sły​sza​łem o lu​dziach, któ​rzy
chcie​li odejść z gan​gu, a po​tem znaj​do​wa​no
ich mar​twych lub tak zma​sa​kro​wa​nych przez
wła​snygang,żepew​nieśmierćby​ła​bylep​sza.

Szcze​rze mó​wiąc, nie chcę tego wi​dzieć, bo

śmier​tel​niemnietoprze​ra​ża.Po​wi​nie​nembyć
twar​dyinieprzej​mo​waćsiętym,alejestina​-
czej.

Roz​sta​wia​mysięnabo​isku.Wy​obra​żamso​-

bie,żepił​kajestjaklosnalo​te​rii.Je​śliniepo​-
zwo​lę ni​ko​mu jej prze​jąć i zdo​bę​dę gola, za​-
mie​nięsięwcza​ro​dziej​skispo​sóbwbo​ga​te​go,

wpły​wo​we​go czło​wie​ka, któ​ry może wy​rwać
swo​jąro​dzi​nę(iPaco)ztegopie​kła.

Każ​da dru​ży​na ma moc​nych za​wod​ni​ków.

Prze​ciw​ni​cymająprze​wa​gę,bona​szymbram​-
ka​rzem jest Paco, któ​ry dra​pie się wła​śnie po
ja​jachpodru​giejstro​niebo​iska.

— Ej, Paco. Prze​stań się ze sobą za​ba​wiać!

—wrzesz​czyMa​rio.

Paco w od​po​wie​dzi uda​je, że bie​rze swo​je

ją​dra w ręce i za​czy​na nimi żon​glo​wać. Chris
strze​laiwbi​japił​kędobram​kitużpodno​sem
Paco.

Ma​rio wyj​mu​je pił​kę z bram​ki i rzu​ca ją

Paco.

—Gdy​byśin​te​re​so​wałsięme​czemtaksamo

jakswo​imihu​evos,niestrze​li​li​bygola.

—Nicniepo​ra​dzę,sta​ry,alestrasz​niemnie

swę​dzi. Mu​sia​łem wczo​raj zła​pać od two​jej
dziew​czy​nywszyło​no​we.

Ma​riowy​bu​chaśmie​chem,aniprzezchwi​lę

niewie​rzącoczy​wi​ściewto,żejegodziew​czy​-
nagozdra​dza.Pacopo​da​jepił​kęMa​rio,któ​ry
prze​ka​zu​je ją Luc​ky’emu. Luc​ky kła​dzie pił​kę
na mu​ra​wie i po​da​je do mnie. Mam swo​ją
szan​sę. Dry​blu​ję po za​im​pro​wi​zo​wa​nym bo​-
isku, przy​sta​jąc tyl​ko na chwi​lę, żeby oce​nić,
jak da​le​ko mu​szę się prze​bić, żeby strze​lić
gola.

Ro​bięzwódwlewoipo​da​jędoMa​rio,któ​ry

od​ko​pu​jemipiłę.Jed​noszyb​kiekop​nię​cieipił​-
kaleciwpra​woiwpa​dadobram​ki.

—Go​ool!—drzesięna​szadru​ży​na,aMa​rio

przy​bi​jamipiąt​kę.

Na​sza ra​dość nie trwa jed​nak dłu​go. Uli​cą

su​nie po​dej​rza​nie wol​no nie​bie​ski ca​dil​lac
esca​la​de.

—Po​zna​jesz?—pytaMa​rioicałysięspi​na.
Chło​pa​ki prze​sta​ją grać, gdy do​cie​ra do

nich,żecośjestnietak.

—Możetood​wet—mó​wię.
Nieod​ry​wamwzro​kuodokiensa​mo​cho​du.

Gdy wóz sta​je, wszy​scy cze​ka​my w na​pię​ciu,
aż coś lub ktoś z nie​go wyj​dzie. Bę​dzie​my go​-
to​wi.

Ale oka​zu​je się, że wca​le nie je​stem. Z sa​-

mo​cho​du wy​sia​da mój brat Car​los z go​ściem
zwa​nym Wil. Mama Wila zaj​mu​je się w Krwi
re​kru​ta​cją no​wych człon​ków. Le​piej, żeby mój
bratniebyłjed​nymznich.Cho​ler​niesięsta​ra​-
łemwbićmudogło​wy,żeniemusina​le​żećdo
Krwi,sko​rojana​le​żę.Je​ślijed​naoso​bazro​dzi​-
ny na​le​ży do gan​gu, resz​ta znaj​du​je się pod
ochro​ną. Ja na​le​żę. Car​los i Luis nie i zro​bię
wszyst​ko,żebytakpo​zo​sta​ło.

Pod​cho​dzę pew​nym kro​kiem do Wila, a

mecz prze​sta​je mieć na​gle ja​kie​kol​wiek zna​-

cze​nie.

— Nowa bry​ka? — py​tam, przy​glą​da​jąc się

ko​łom.

—Mo​jejmamy.
— Nie​zła. — Od​wra​cam się do bra​ta. — Co

po​ra​bia​li​ście?

Car​los opie​ra się o sa​mo​chód, jak​by to, że

włó​czysięzWi​lem,niemia​łożad​ne​gozna​cze​-
nia. Wil prze​szedł nie​daw​no ini​cja​cję i ma się
naj​wy​raź​niejzaniewia​do​mokogo.

— W ga​le​rii otwo​rzy​li nowy sklep z gi​ta​ra​-

mi.Spo​tka​li​śmysiętamzHec​to​remi...

Czyjado​brzesły​szę?
—ZHec​to​rem?—Tegomijesz​czebra​ko​wa​-

ło,żebymójbratmiałcośwspól​ne​gozHec​to​-
rem.

Wil — z po​ła​mi ob​szer​nej ko​szu​li wy​pusz​-

czo​ny​mi na spodnie — wali Car​lo​sa w ra​mię,
żebysięprzy​mknął.Mójbratza​my​kaustatak,
jak​by się bał, że za​raz wle​ci mu tam mu​cha.
Przy​się​gam,żedammuta​kie​gokopa,żepo​le​-
cistądpro​stodoMek​sy​ku,je​ślichoć​bypo​my​-
śliowstą​pie​niudoKrwi.

—Fu​en​tes,graszczynie?!—krzy​czyktośz

bo​iska.

Nie da​jąc po so​bie po​znać wście​kło​ści, od​-

wra​cam się do bra​ta i jego kum​pla, któ​re​mu
uda​je się naj​wy​raź​niej prze​cią​gnąć go na złą

stro​nęmocy.

—Za​gra​cie?
—Nie.Po​sie​dzi​myumnie—mówiWil.
Wzru​szam lek​ce​wa​żą​co ra​mio​na​mi, choć

wca​le nie mam ocho​ty lek​ce​wa​żyć spra​wy.
Quemeim​por​ta!

Comnietoob​cho​dzi!

Wra​cam na bo​isko, mimo że naj​chęt​niej

zła​pał​bym Car​lo​sa za ucho i za​cią​gnął go do
domu. Nie mogę jed​nak ro​bić scen, bo mo​gło​-
by to do​trzeć do Hec​to​ra, któ​ry za​czął​by po​-
wąt​pie​waćwmojąlo​jal​ność.

Cza​sem mam wra​że​nie, że moje ży​cie to

jed​nawiel​kabla​ga.

Car​los od​jeż​dża z Wi​lem. To, plus fakt, że

niepo​tra​fięprze​staćmy​ślećoBrit​ta​ny,do​pro​-
wa​dza mnie do sza​łu. Po wzno​wie​niu gry je​-
stem strasz​nie ner​wo​wy. Na​gle za​wod​ni​cy z
prze​ciw​nejdru​ży​nyniesąjużmo​imikum​pla​-
mi, ale wro​ga​mi, któ​rzy unie​moż​li​wia​ją mi
zdo​by​ciewszyst​kie​go,cze​gopra​gnę.Na​cie​ram
napił​kę.

— Faul! — wrzesz​czy ku​zyn jed​ne​go z mo​-

ich kum​pli, gdy wpa​dam na nie​go w peł​nym
pę​dzie.

Uno​szęręce.
—Niebyłofau​lu.
—Po​pchną​łeśmnie.
— Ale z cie​bie pa​no​cha — rzu​cam, wie​dząc,

żeprze​sa​dzamitobar​dzo.

Chcęsięwdaćwbój​kę.Samsięotopro​szę.

Ionotymdo​sko​na​lewie.Chło​pakjesttejsa​-
mejpo​stu​rycoja.Czu​jębu​zu​ją​cąwemniead​-
re​na​li​nę.

—Chceszobe​rwać,pen​de​jo?—pytairoz​kła​-

dasze​ro​koręce,jakptakwlo​cie.

Alenamniegroź​byniedzia​ła​ją.
—Spró​bujtyl​kopo​dejść.
Pacowbie​gamię​dzynas.
—Alex,uspo​kójsię.
— Albo się bi​je​cie, albo gra​my! — krzy​czy

ktoś.

—Ontwier​dzi,żefau​lo​wa​łem—mó​więna​-

bu​zo​wa​nydoPaco.

Pacowzru​szami​mo​wol​niera​mio​na​mi.
—Bofau​lo​wa​łeś.
No do​bra, sko​ro na​wet mój naj​lep​szy kum​-

peljestprze​ciw​komnie,wiem,żeprze​gra​łem.

Roz​glą​damsięwo​ko​ło.Wszy​scysącie​ka​wi,

co da​lej zro​bię. Je​stem mak​sy​mal​nie na​krę​co​-
ny, co tyl​ko wzma​ga ich wy​cze​ki​wa​nie. Chcę
się bić? Tak, choć​by po to, żeby dać upust
wście​kło​ści. I żeby za​po​mnieć choć na chwi​lę,
że w pa​mię​ci mo​je​go te​le​fo​nu jest za​pi​sa​ny
nu​mer dziew​czy​ny, z któ​rą ro​bię pro​jekt z
che​mii.Iżemójbratzo​sta​niebyćmożezwer​-
bo​wa​nydoKrwi.

Mój naj​lep​szy kum​pel od​cią​ga mnie od ko​-

le​sia, któ​ry chce mi urwać łeb, i pro​wa​dzi na
bokbo​iska.Woła,żebyktośnasza​stą​pił.

—Cotywy​czy​niasz?—py​tam.
— Ra​tu​ję ci ty​łek. Alex, od​bi​ło ci. Kom​plet​-

nie.

—Damso​bieradęztymgo​ściem.
Pacopa​trzymipro​stowoczyimówi:
—Totysięza​cho​wu​jeszjakpa​no​cha.
Od​trą​camjegoręceiod​cho​dzęwście​kły,nie

wie​dząc, ja​kim cu​dem w cią​gu za​le​d​wie kil​ku
ty​go​dnimojeży​cietakstrasz​niesiępo​pie​przy​-
ło. Mu​szę coś z tym zro​bić. Car​lo​sem zaj​mę
się, jak wró​ci wie​czo​rem do domu. Po​wiem
mukil​kasłówpraw​dy.ABrit​ta​ny...

Dziś u Isy nie chcia​ła, że​bym to ja od​wiózł

ją do domu, bo nie chcia​ła, żeby ktoś nas wi​-
dział ra​zem. Pie​przyć to. Nie tyl​ko Car​los za​-
słu​żyłnaparęsłówpraw​dy.

Wy​cią​gamko​mór​kęiwy​bie​ramnu​merBrit​-

ta​ny.

—Halo?
—TuAlex—mó​wię,choćwy​świe​tliłsięjej

mójnu​merido​sko​na​lewie,żetoja.—Spo​tkaj
sięzemnąpodbi​blio​te​ką.Te​raz.

—Niemogę.
Toniejestjużprzed​sta​wie​nieBrit​ta​nyEl​lis.

Te​raztoprzed​sta​wie​nieAlek​saFu​en​te​sa.

— Słu​chaj, ma​ma​ci​ta — rzu​cam, do​cho​dząc

do domu i wsia​da​jąc na mo​tor. — Albo za
pięt​na​ście mi​nut bę​dziesz pod bi​blio​te​ką, albo
przy​ja​dę z pię​cio​ma kum​pla​mi do two​je​go
domu i urzą​dzi​my so​bie pik​nik na two​im
traw​ni​ku.

— Jak śmiesz... — za​czy​na, ale roz​łą​czam

się,za​nimzdą​żyskoń​czyćzda​nie.

Pod​krę​cam ob​ro​ty, żeby za​głu​szyć wspo​-

mnie​nie wczo​raj​szej nocy, kie​dy le​ża​ła mi na
ko​la​nach, i uświa​da​miam so​bie, że nie mam
żad​ne​gopla​nu.

Za​sta​na​wiam się, czy przed​sta​wie​nie Alek​-

sa Fu​en​te​sa oka​że się ko​me​dią, czy może ra​-
czej tra​ge​dią. Tak czy ina​czej, to praw​dzi​we
re​ali​tyshow,któ​re​goniemoż​naprze​ga​pić.

23.Brittany

Wszyst​ko się we mnie go​tu​je z wście​kło​ści,

gdy za​jeż​dżam przed bi​blio​te​kę i za​trzy​mu​ję
się przy la​sku, na sa​mym koń​cu par​kin​gu.
Pro​jektzche​miitoostat​nie,oczymte​razmy​-
ślę.

Alexcze​kanamnieopar​tyoswójmo​to​cykl.

Wyj​mu​ję klu​czy​ki ze sta​cyj​ki i pod​bie​gam do
nie​go.

—Jakśmieszmiroz​ka​zy​wać!—wrzesz​czę.

Wmoimży​ciuażroisięodlu​dzi,któ​rzyusi​łu​-
ją mnie kon​tro​lo​wać. Moja mama... Co​lin. A
te​raz jesz​cze Alex. Mam tego dość. — Je​śli ci
sięwy​da​je,żemo​żeszzmu​sićmniegroź​bą...

Alex bez sło​wa wy​ry​wa mi klu​czy​ki i sia​da

zakie​row​ni​cąmo​jejbe​em​ki.

—Alex,cotywy​pra​wiasz?
—Wsia​daj.
Uru​cha​mia sil​nik. Za​raz od​je​dzie i zo​sta​wi

mnienapar​kin​guprzedbi​blio​te​ką.

Za​ci​skam pię​ści i wsia​dam od stro​ny pa​sa​-

że​ra.Gdyje​stemjużwśrod​ku,Alexga​zu​jesil​-
ni​kiem.

— Gdzie zdję​cie Co​li​na? — py​tam, pa​trząc

na ta​bli​cę roz​dziel​czą. Jesz​cze przed chwi​lą

byłotamprzy​kle​jo​ne.

—Niemartwsię,do​sta​nieszjezpo​wro​tem.

Aleniemamocho​tynanie​gopa​trzeć,gdypro​-
wa​dzę.

— Wiesz cho​ciaż, jak zmie​niać bie​gi? —

war​czę.

Bez jed​ne​go mru​gnię​cia, nie pa​trząc na​wet

na dźwi​gnię, Alex wrzu​ca je​dyn​kę i wy​jeż​dża
z pi​skiem opon z par​kin​gu. Kie​ru​je moją be​-
em​kątak,jak​bybylijed​nymor​ga​ni​zmem.

— Wiesz, że to kra​dzież sa​mo​cho​du? — Ci​-

sza.—Ipo​rwa​nie.—Do​da​ję.

Sta​je​mynaświa​tłach.Pa​trzęnasa​mo​cho​dy

oboknasicie​szęsię,żenieopu​ści​łamda​chui
żeniktniemożenaszo​ba​czyć.

— Mira, słu​chaj, wsia​dłaś z wła​snej woli —

mówi.

—Tomójsa​mo​chód.Aco,je​śliktośnaszo​-

ba​czy?

Moje sło​wa wku​rza​ją go nie na żar​ty, bo

gdyświa​tłozmie​niasięnazie​lo​ne,roz​le​gasię
wście​kłypiskopon.Ce​lo​woroz​wa​lamisa​mo​-
chód.

— Prze​stań! — krzy​czę. — Od​wieź mnie z

po​wro​temdobi​blio​te​ki.

Nie słu​cha mnie. Je​dzie w mil​cze​niu przez

nie​zna​ne mi mia​stecz​ka i wy​lud​nio​ne dro​gi,
jak na fil​mach, gdy bo​ha​te​ro​wie jadą na spo​-

tka​nie z nie​bez​piecz​ny​mi han​dla​rza​mi nar​ko​-
ty​ków.

Cu​dow​nie.Jadęnaswo​jąpierw​sząnie​le​gal​-

nątrans​ak​cję.Czyjakmniearesz​tu​ją,ro​dzi​ce
wpła​cą za mnie kau​cję? Za​sta​na​wiam się, jak
mamawy​tłu​ma​czysięztegozna​jo​mym.Może
za​mkną mnie w po​praw​cza​ku. Za​ło​żę się, że
zro​bi​li​by to z dużą chę​cią... Shel​ley do ośrod​-
ka,ajadopo​praw​cza​ka.

Moje ży​cie bę​dzie jesz​cze bar​dziej bez​na​-

dziej​ne.

Nie będę uczest​ni​czy​ła w ni​czym nie​le​gal​-

nym.Tojade​cy​du​jęoswo​imży​ciu,anieAlex.
Ła​pięzaklam​kę.

—Wy​puśćmnie,boprzy​się​gam,żewy​sko​-

czę.

—Maszza​pię​tepasy.—Prze​wra​caocza​mi.

— Zre​lak​suj się. Za dwie mi​nu​ty je​ste​śmy. —
Re​du​ku​jebieg,zwal​niaiwjeż​dżanasta​re,nie​-
czyn​ne lot​ni​sko. — Okej, je​ste​śmy — mówi i
za​cią​garęcz​nyha​mu​lec.

— Do​bra, ale gdzie je​ste​śmy? Nie chcę cię

mar​twić,aleostat​nieza​bu​do​wa​niami​nę​li​śmy
ja​kieś pięć ki​lo​me​trów wcze​śniej. Nie wy​sią​dę
zsa​mo​cho​du,Alex.Mo​żeszhan​dlo​waćnar​ko​-
ty​ka​mibezemnie.

— Je​śli mia​łem ja​kie​kol​wiek wąt​pli​wo​ści,

czy je​steś praw​dzi​wą blon​dyn​ką, to ni​niej​-

szym je roz​wia​łaś — mówi. — Bo oczy​wi​ście
za​brał​bymcięzesobą,żebyhan​dlo​waćnar​ko​-
ty​ka​mi.Wy​sia​daj.

— Po​daj mi je​den sen​sow​ny po​wód, cze​mu

mamtozro​bić?

— Bo je​śli nie, to sam cię wy​wlo​kę. Uwierz

minasło​wo,mu​jer.

Wkła​da so​bie klu​czy​ki do tyl​nej kie​sze​ni i

wy​sia​da.Niezo​sta​wiamiwyj​ściaimu​szęzro​-
bićtosamo.

— Słu​chaj, je​śli chcia​łeś omó​wić pro​jekt

ogrze​wa​czy, to mo​gli​śmy to zro​bić przez te​le​-
fon.

Okrą​żasa​mo​chódipod​cho​dzidomnie.Sto​-

imy na​prze​ciw​ko sie​bie na to​tal​nym pust​ko​-
wiu.

Cały dzień coś mnie mę​czy. Sko​ro już tu z

nimje​stem,rów​niedo​brzemogęspy​tać:

—Ca​ło​wa​li​śmysięwczo​raj?
—Tak.
—Wta​kimra​zieniebyłotonicspe​cjal​ne​go,

bowogó​letegoniepa​mię​tam.

Wy​bu​chaśmie​chem.
— Żar​to​wa​łem. Nie ca​ło​wa​li​śmy się. — Na​-

chy​la się. — Gdy już się po​ca​łu​je​my, to za​pa​-
mię​tasz.Naza​wsze.

O Boże. Na​praw​dę bym chcia​ła, żeby na te

sło​wa ko​la​na nie ro​bi​ły mi się mięk​kie jak z

waty. Wiem, że po​win​nam się bać: je​stem
sama z człon​kiem gan​gu gdzieś na od​lu​dziu i
roz​ma​wiam o ca​ło​wa​niu. Ale się nie boję. W
głę​bidu​szywiem,żeświa​do​mieni​g​dybymnie
nieskrzyw​dziłidoni​cze​goniezmu​sił.

—Cze​mumniepo​rwa​łeś?—py​tam.
Bie​rzemniezarękęipro​wa​dzidodrzwiod

stro​nykie​row​cy.

—Wsia​daj.
—Poco?
— Bo na​uczę cię jeź​dzić, jak na​le​ży, za​nim

za​trzeszsil​nikodta​kiejjaz​dy.

— My​śla​łam, że je​steś na mnie zły. Cze​mu

mipo​ma​gasz?

—Bochcę.
Och. Tego się w ogó​le nie spo​dzie​wa​łam.

Robi mi się cie​pło na ser​cu, bo już tak daw​no
niktniezro​biłni​cze​gotyl​kopoto,żebymipo​-
móc.Cho​ciaż...

—Aleniero​bisztegodla​te​go,żechcesz,że​-

bymcisięod​wdzię​czy​ławna​tu​rze,praw​da?

Krę​ciprze​czą​cogło​wą.
—Sło​wo?
—Sło​wo.
—Inieje​steśnamniezłyzacoś,copo​wie​-

dzia​łamalbozro​bi​łam?

— Je​stem sfru​stro​wa​ny, Brit​ta​ny. Przez cie​-

bie.Przezmo​je​gobra​ta.Zwie​lupo​wo​dów.

—Topocomnietuprzy​wio​złeś?
—Nieza​da​wajpy​tań,je​ślinieje​steśgo​to​wa

usły​szećod​po​wie​dzi.Okej?

— Okej. — Wsia​dam za kie​row​ni​cę i cze​-

kam,ażsią​dzieobok.

— Go​to​wa? — pyta po za​ję​ciu miej​sca i za​-

pię​ciupa​sów.

—Tak.
Na​chy​la się i wkła​da klu​czyk do sta​cyj​ki.

Spusz​czam ręcz​ny ha​mu​lec i prze​krę​cam klu​-
czyk,alesa​mo​chódga​śnie.

— Nie wrzu​ci​łaś na luz. Je​śli nie bę​dziesz

trzy​maćnoginasprzę​gle,abę​dziesznabie​gu,
autocizga​śnie.

— Wie​dzia​łam o tym — mó​wię, czu​jąc się

jakkom​plet​naidiot​ka.—Popro​stumniestre​-
su​jesz.

Wrzu​cazamnienaluz.
— Wci​śnij lewą nogą sprzę​gło, pra​wą trzy​-

majnaha​mul​cuiwrzućje​dyn​kę—in​stru​uje.

Wci​skamgazipusz​czamsprzę​gło,asa​mo​-

chódska​czegwał​tow​niedoprzo​du.

Alex przy​trzy​mu​je się rę​ka​mi de​ski roz​-

dziel​czej.

—Stań.
Za​trzy​mu​jęsa​mo​chódiwrzu​camnaluz.
—Mu​siszzna​leźćczu​łemiej​sce.
Pa​trzęnanie​go.

—Czu​łemiej​sce?
— Tak. Ro​zu​miesz, tam gdzie sprzę​gło za​-

sko​czy.—Pod​czasmó​wie​niage​sty​ku​lu​je,imi​-
tu​jącdłoń​miru​chype​da​łów.—Zaszyb​kopo​-
pusz​czasz.Znajdźwła​ści​wąpo​zy​cję,zo​stańw
niejchwi​lę...po​czujją.Spró​bujjesz​czeraz.

Wrzu​cam znów je​dyn​kę i po​pusz​czam po​-

wo​lisprzę​gło,do​da​jącjed​no​cze​śniegazu.

— Przy​trzy​maj... Po​czuj czu​łe miej​sce. Zo​-

stańwnimchwi​lę.

Po​pusz​czam sprzę​gło i na​ci​skam pe​dał

gazu,aleniedokoń​ca.

—Chy​baza​ła​pa​łam.
—Spuśćsprzę​gło,aleniega​zujzabar​dzo.
Pró​bu​ję,alesa​mo​chódszar​pie,poczymga​-

śnie.

— Pu​ści​łaś sprzę​gło. Nie zwal​niaj go za

szyb​ko.Spró​bujjesz​czeraz—mówizab​so​lut​-
nymspo​ko​jem.Niejestzde​ner​wo​wa​ny,po​iry​-
to​wa​nyaniznie​chę​co​ny.—Trze​babyłodo​dać
wię​cej gazu. Nie do de​chy, ale wy​star​cza​ją​co
dużo,żebyru​szyć.

Po​wta​rzamjesz​czerazpo​szcze​gól​nekro​kii

tym ra​zem sa​mo​chód ru​sza bez szarp​nię​cia.
Je​dzie​mypa​semstar​to​wym,przy​spie​sza​jącdo
dwu​dzie​stuki​lo​me​trównago​dzi​nę.

—Wci​śnijsprzę​gło—po​le​ca,poczymprzy​-

trzy​mu​je mi rękę na sprzę​gle i po​ma​ga wrzu​-

cić dwój​kę. Sta​ram się nie zwra​cać uwa​gi na
de​li​kat​nydo​tykjegocie​płejdło​ni,takróż​nyod
jegooso​bo​wo​ści,ipró​bu​jęsku​pićsięnana​uce.

Alex bar​dzo cier​pli​wie i bar​dzo do​kład​nie

tłu​ma​czy mi, jak re​du​ko​wać bie​gi, aż do​jeż​-
dża​my do koń​ca pasa star​to​we​go. Jego pal​ce
całyczasza​ci​ska​jąsięnamo​ich.

—Ko​nieclek​cji?—py​tam.
Chrzą​ka.
—Hm,tak.—Zdej​mu​jerękęzmo​jejdło​nii

prze​cze​su​je pal​ca​mi swo​ją czar​ną grzy​wę.
Luź​neko​smy​kiopa​da​jąmunaczo​ło.

—Dzię​ki.
—Nowiesz,niemo​głemsłu​chać,jakma​sa​-

kru​jesz sil​nik na szkol​nym par​kin​gu. Nie zro​-
bi​łemtegozdo​bro​ciser​ca.

Prze​chy​lamnabokgło​węista​ramsięzmu​-

sićgo,żebynamniespoj​rzał.Niepa​trzy.

— Cze​mu tak ci za​le​ży, żeby wszy​scy uwa​-

ża​li cię za nie​grzecz​ne​go chłop​ca, co? No po​-
wiedz.

24.Alex

Po raz pierw​szy roz​ma​wia​my ze sobą jak

lu​dzie. Te​raz mu​szę wy​my​ślić coś, żeby prze​-
bićsięprzeztejejumoc​nie​niaobron​ne.

Orany.Mu​szęzdra​dzićjejja​kiśswójwraż​-

li​wy punkt. Je​śli zo​ba​czy we mnie wraż​li​wą
oso​bę, a nie tyl​ko dup​ka, to może uda mi się
po​su​nąć tro​chę spra​wy do przo​du. A ja​koś
wiem,żepo​znasięnaściem​nia​niu.

Nie je​stem pew​ny, czy ro​bię to ze wzglę​du

naza​kład,zewzglę​dunapro​jektzche​miiczy
ze wzglę​du na sa​me​go sie​bie. Wła​ści​wie do​-
brze mi z tym, że nie ana​li​zu​ję tego, co się
dzie​je.

—Gdymia​łemsześćlat,mójtatozo​stałza​-

mor​do​wa​ny—wy​zna​ję.

Roz​sze​rzazezdu​mie​niaoczy.
—Na​praw​dę?
Ki​wam gło​wą. Nie lu​bię o tym mó​wić, nie

je​stem na​wet pew​ny, czy po​tra​fię, na​wet je​śli
chcę.

Za​kry​waustawy​pie​lę​gno​wa​nądło​nią.
— Nie wie​dzia​łam. O Boże, strasz​nie mi

przy​kro.Tomu​sia​łobyćstrasz​ne.

— Było. — Do​brze jest to z sie​bie wy​rzu​cić,

po​wie​dzieć o tym na głos. O ner​wo​wym
uśmie​chutaty,któ​ryza​mie​niłsięwwy​raznie​-
do​wie​rza​nia na chwi​lę przed tym, za​nim roz​-
ległsięstrzał.

Rany, nie wie​rzę, że przy​po​mnia​łem so​bie

jegominę.Cze​muuśmiechza​mie​niłsięwwy​-
raz nie​do​wie​rza​nia? Ten szcze​gół wcze​śniej
zu​peł​niewy​le​ciałmizgło​wy.Wciążzdu​mio​ny
tymfak​tem,od​wra​camsiędoBrit​ta​ny.

— Je​śli stra​cę coś, na czym bę​dzie mi bar​-

dzo za​le​żeć, znów będę się czuć jak wte​dy,
gdy zgi​nął mój tato. A po​nie​waż ni​g​dy wię​cej
nie chcę się tak czuć, stwier​dzi​łem po pro​stu,
żenani​czymniebę​dziemiza​le​żeć.

Jejtwarzwy​ra​żażal,smu​tekiwspół​czu​cie.

Wiem,żetymra​zemniegra.

Nieprze​sta​jącmarsz​czyćbrwi,mówi:
— Dzię​ki, za, no wiesz, za to, że mi po​wie​-

dzia​łeś. Ale nie wie​rzę, że mo​żesz ot tak po​-
sta​no​wić, że na ni​czym ci nie bę​dzie za​le​ża​ło.
Niemoż​nasiętakza​pro​gra​mo​wać.

— A za​ło​żysz się? — Na​gle bar​dzo chcę

zmie​nićte​mat.—Two​jako​lejnawy​zna​nia.

Od​wra​ca gło​wę. Nie na​ci​skam, bo boję się,

żezmie​nizda​nieibę​dziechcia​ławra​cać.

Prze​cież to nie​moż​li​we, żeby było jej trud​-

niej niż mnie po​dzie​lić się choć wy​cin​kiem
swo​je​go świa​ta? Moje ży​cie jest tak bez​na​-

dziej​ne, że na​praw​dę cięż​ko uwie​rzyć, że jej
może być gor​sze. Wi​dzę, że po po​licz​ku spły​-
wajejpo​je​dyn​czałza,któ​rąszyb​koocie​radło​-
nią.

—Mojasio​stra...—za​czy​na.—Mojasio​stra

ma po​ra​że​nie mó​zgo​we. Jest opóź​nio​na umy​-
sło​wo. Upo​śle​dzo​na, jak to na​zy​wa więk​szość
lu​dzi. Nie cho​dzi, nie mówi i za​miast słów
uży​wa przy​bli​żeń wy​ra​zo​wych i róż​nych ko​-
mu​ni​ka​tów nie​wer​bal​nych... — Gdy to mówi,
spły​wa jej ko​lej​na łza. Tym ra​zem na​wet jej
nie ocie​ra. Mam ocho​tę zro​bić to za nią, ale
wy​czu​wam, że nie po​wi​nie​nem jej te​raz ru​-
szać.Bie​rzegłę​bo​kiwdech.—Wostat​nimcza​-
sie coś ją zło​ści, ale nie wiem co. Za​czę​ła cią​-
gnąć za wło​sy, a wczo​raj po​cią​gnę​ła mnie tak
moc​no,żewy​rwa​łamidużągarść.Ranakrwa​-
wi​ła,amamasięnamniewście​kła.

A więc stąd ten ta​jem​ni​czy łysy pla​cek. To

nieża​dentestan​ty​do​pin​go​wy.

Po raz pierw​szy robi mi się jej na​praw​dę

żal.Wy​da​wa​łomisię,żejejży​ciejestjakbaj​-
ka,żenaj​gor​sze,comożejejsięprzy​da​rzyć,to
ziarn​ko gro​chu pod ma​te​ra​cem, któ​re nie da
jejwnocyspać.

Wy​cho​dzinato,żeniedokoń​camia​łemra​-

cję.

Coś się sta​ło. Wy​czu​wam zmia​nę... jak​by

obo​pól​ne zro​zu​mie​nie. Nie pa​mię​tam, kie​dy
ostat​niraztaksięczu​łem.Chrzą​kamimó​wię:

—Two​jamamapew​niewy​ży​wasięgłów​nie

nato​bie,bowie,żeja​kośtoznie​siesz.

— Pew​nie tak. Le​piej na mnie niż na mo​jej

sio​strze.

—Toitakżad​nawy​mów​ka.—Ni​cze​gote​-

raz nie uda​ję i mam na​dzie​ję, że ona też nie.
—Słu​chaj,niechcę,że​byśmia​łamniezadup​-
ka. — To by było tyle, je​śli cho​dzi o przed​sta​-
wie​nieAlek​saFu​en​te​sa.

— Wiem. To twój wi​ze​ru​nek, pro​dukt pod

ty​tu​łem Alex Fu​en​tes. To two​ja mar​ka, two​je
logo... nie​bez​piecz​ny, śmier​tel​nie groź​ny, za​-
bój​czoprzy​stoj​ny,sek​sow​nyMek​sy​ka​nin.Mo​-
gła​bymna​pi​saćksiąż​kęotwo​rze​niuwła​sne​go
wi​ze​run​ku. Choć ja aku​rat nie ce​lo​wa​łam w
wi​ze​ru​nek słod​kiej blond idiot​ki. Ra​czej ide​al​-
nejinie​do​stęp​nej.

Cof​nij. Brit​ta​ny na​zwa​ła mnie za​bój​czo

przy​stoj​nym i sek​sow​nym? Zu​peł​nie się tego
nie spo​dzie​wa​łem. Może jed​nak mam szan​sę
wy​graćtengłu​piza​kład.

— Masz oczy​wi​ście świa​do​mość, że po​wie​-

dzia​łaś,żeje​stemza​bój​czoprzy​stoj​ny.

—Jak​byśsamotymniewie​dział.
Nie wie​dzia​łem, że Brit​ta​ny El​lis uwa​ża, że

je​stemza​bój​czoprzy​stoj​ny.

—Takmię​dzynami,tojauwa​ża​łemcięza

nie​do​stęp​ną. Ale sko​ro już wiem, że uwa​żasz
mnie za za​bój​czo przy​stoj​ne​go, sek​sow​ne​go,
mek​sy​kań​skie​gopół​bo​ga.

—Nieuży​łamsło​wa„pół​bóg”.
Kła​dęso​biepa​lecnaustach.
— Ćśś, daj mi się przez chwi​lę na​cie​szyć tą

fan​ta​zją.—Za​my​kamoczy.Brit​ta​nywy​bu​cha
śmie​chem, któ​ry dźwię​czy mi słod​ko w
uszach.

— W ja​kiś po​kręt​ny spo​sób chy​ba cię ro​zu​-

miem,Alex.Choćitakje​stemnacie​biewście​-
kła za to, że za​cho​wy​wa​łeś się jak tro​glo​dy​ta.
—Otwie​ramoczyiwi​dzę,żesięmiprzy​pa​tru​-
je.—Niemówni​ko​muomo​jejsio​strze—pro​-
si. — Nie chcę, żeby kto​kol​wiek coś o mnie
wie​dział.

—Je​ste​śmyak​to​ra​mi.Uda​je​my,żeje​ste​śmy

ludź​mi,zaktó​rychchce​mybyćbra​ni.

—Awięcro​zu​miesz,cze​musięprze​stra​szy​-

łam,żemoiro​dzi​cemo​gli​bysiędo​wie​dzieć,że
je​ste​śmy...przy​ja​ciół​mi.

— Mia​ła​byś kło​po​ty? Cho​le​ra, masz osiem​-

na​ście lat. Nie uwa​żasz, że mo​żesz się przy​-
jaź​nić, z kim chcesz? Pę​po​wi​na jest już od​cię​-
ta,wiesz?

—Nicniero​zu​miesz.
—Prze​ko​naj​mysię.

—Cze​muchcesztakdużoomniewie​dzieć?
—Czywspól​nypro​jektnache​miiniezo​bo​-

wią​zu​jedotego,żebysiędo​brzepo​znać?

Par​skakrót​kimśmie​chem.
—Mamna​dzie​ję,żenie.
Praw​dajesttaka,żetadziew​czy​najestzu​-

peł​nie inna, niż my​śla​łem. Mam wra​że​nie, że
od​kąd po​wie​dzia​łem jej o ta​cie, całe jej cia​ło
ode​tchnę​ło z ulgą. Jak​by cu​dze nie​szczę​ście w
ja​kiś spo​sób ją po​cie​sza​ło, spra​wia​ło, że nie
czu​jesięjużtakasa​mot​na.Aleda​lejniero​zu​-
miem,cze​mutakbar​dzosięprzej​mu​je,cze​mu
musi po​ka​zy​wać świa​tu ma​skę „dziew​czy​ny
bezska​zy”.

Wciąż wisi nade mną wid​mo za​kła​du. Mu​-

szę ja​koś uwieść tę dziew​czy​nę. I choć moje
cia​łomówi:Da​waj,sta​ry,całaresz​tamy​śli:Je​-
steśto​tal​nymdra​niem,boonajestbez​bron​na.

— Chcę od ży​cia do​kład​nie tego sa​me​go co

ty — mó​wię. — Tyl​ko po pro​stu dążę do tego
nainnespo​so​by.Tydo​pa​so​wu​jeszsiędoswo​-
je​gośro​do​wi​ska,ajadoswo​je​go.—Znówna​-
kry​wam dło​nią jej rękę. — Daj mi udo​wod​nić,
żeje​steminny.Oye,umó​wi​ła​byśsięzchło​pa​-
kiem, któ​ry jest za bied​ny, żeby za​pro​sić cię
do dro​giej re​stau​ra​cji i ob​sy​pać zło​tem i dia​-
men​ta​mi?

— Oczy​wi​ście. — Wy​su​wa rękę spod mo​jej

dło​ni.—Alemamchło​pa​ka.

— A gdy​byś nie mia​ła, czy sie​dzą​cy obok

cie​bieMe​xi​ca​nomiał​byucie​bieja​kąśszan​sę?

Jej twarz robi się in​ten​syw​nie ró​żo​wa. Za​-

sta​na​wiamsię,czyCo​linjestwsta​niespra​wić,
żebysiętakza​ru​mie​ni​ła.

—Nieod​po​wiemnatopy​ta​nie.
—Cze​munie?Tobar​dzopro​stepy​ta​nie.
— Prze​stań, Alex. Nic, co ma z tobą zwią​-

zek, nie jest pro​ste. Na​wet nie za​czy​naj​my
tego te​ma​tu. — Wrzu​ca je​dyn​kę. — Mo​że​my
jużwra​cać?

—Si,je​ślichcesz.Mię​dzynamiokej?
—Takmy​ślę.
Wy​cią​gamrękę.Pa​trzynata​tu​ażenamo​ich

pal​cach i po​da​je mi swo​ją dłoń z wy​raź​ną ra​-
do​ścią.

— Za ogrze​wa​cze do rąk — mówi z uśmie​-

chemnaustach.

—Zaogrze​wa​cze—po​wta​rzam.Iseks,do​-

po​wia​damwmy​ślach.

— Po​pro​wa​dzisz z po​wro​tem? Nie znam

dro​gi.

Słoń​ce po​wo​li za​cho​dzi, a ja od​wo​żę ją w

mil​cze​niu,któ​rewogó​lenieprze​szka​dza.Na​-
sze po​jed​na​nie przy​bli​ża mnie do mo​ich ce​-
lów: ukoń​cze​nia szko​ły, wy​gra​nia za​kła​du... i
cze​goś jesz​cze, cze​go nie je​stem jesz​cze go​to​-

wyna​zwać.

Za​jeż​dżam jej re​we​la​cyj​nym au​tem na

ciem​nypar​kingimó​wię:

—Dzię​ki,że,nowiesz,da​łaśsiępo​rwać.No

todozo​ba​cze​nia.—Wy​cią​gamzkie​sze​niklu​-
czy​ki i za​sta​na​wiam się, czy kie​dy​kol​wiek bę​-
dzie mnie stać na inny sa​mo​chód niż za​rdze​-
wia​ły sta​ry gru​chot z dru​giej ręki. Wy​sia​dam,
wyj​mu​ję z tyl​nej kie​sze​ni zdję​cie Co​li​na i rzu​-
camjenasie​dze​nie,któ​rewła​śniezwol​ni​łem.

— Cze​kaj! — woła Brit​ta​ny, gdy za​czy​nam

sięod​da​lać.

Od​wra​camsię,aonastoitużprzedemną.
—Co?
Uśmie​cha się uwo​dzi​ciel​sko, jak​by chcia​ła

cze​goś wię​cej niż po​jed​na​nia. Cze​goś dużo
wię​cej.Cho​le​ra,po​ca​łu​jemnie?Zu​peł​niemnie
za​sko​czy​ła, co zwy​kle się nie zda​rza. Za​gry​za
dol​ną war​gę, jak​by roz​wa​ża​ła swój na​stęp​ny
ruch. Je​śli chce się ca​ło​wać, to ja w to wcho​-
dzę.

Przed ocza​mi po​ja​wia mi się mi​lion moż​li​-

wychsce​na​riu​szy,aBrit​ta​nytym​cza​sempod​-
cho​dzijesz​czebli​żej.

Iwy​ry​wamiklu​czy​kizręki.
—Cotywy​pra​wiasz?—py​tam.
— Od​pła​cam się za po​rwa​nie. — Robi krok

wtyłirzu​cazca​łychsiłklu​czy​kiwlas.

—Po​wiedzmi,żetegoniezro​bi​łaś.
Cofasiędosa​mo​cho​du,całyczaszwró​co​na

twa​rządomnie.

— Nie gnie​waj się. Ze​msta jest słod​ka, co,

Alex? — mówi, usi​łu​jąc za​cho​wać po​wa​gę na
twa​rzy.

Pa​trzę zszo​ko​wa​ny, jak moja part​ner​ka z

che​mii wsia​da do swo​jej be​em​ki. Sa​mo​chód
wy​jeż​dża z par​kin​gu gład​ko i bez szarp​nię​cia.
Ru​szy​łabez​błęd​nie.

Je​stemwście​kły,boalbobędęmu​siałpeł​zać

pociem​nymle​siewpo​szu​ki​wa​niuklu​czy​ków,
albo po​pro​sić En​ri​que, żeby po mnie przy​je​-
chał.

Jed​no​cze​śniechcemisięśmiać.Brit​ta​nyEl​-

lispo​ko​na​łamniewmo​jejwła​snejgrze.

— Ow​szem — od​po​wia​dam jej, mimo że

jest już pew​nie z ki​lo​metr stąd i nie może
mnie sły​szeć. — Ze​msta jest słod​ka. — Ca​ra​jo!
—

Aniechto!

25.Brittany

Cięż​ki od​dech mo​jej sio​stry tuż obok mnie

to pierw​sze, co sły​szę, gdy wcze​sne po​ran​ne
słoń​ce wle​wa się do jej po​ko​ju. Wczo​raj po​-
szłam do Shel​ley i le​ża​łam przy niej kil​ka go​-
dzin, ob​ser​wu​jąc przed za​śnię​ciem jej spo​koj​-
nysen.

Gdy by​łam mała, w cza​sie bu​rzy za​wsze

bie​głam do sio​stry. Nie żeby się nie bała, ale
że​bym ja się nie bała. Trzy​ma​łam ją za rękę i
strachja​kośmi​jał.

Pa​trzę na swo​ją głę​bo​ko uśpio​ną star​szą

sio​stręiniemogęuwie​rzyć,żero​dzi​cechcąją
od​dać.Shel​leysta​no​widużączęśćmnie.Myśl,
żemia​ła​bymmiesz​kaćbezniej,wy​da​jesiępo
pro​stu zła. Cza​sem mam wra​że​nie, że łą​czy
nas z Shel​ley więź, któ​rej więk​szość lu​dzi po
pro​stu by nie zro​zu​mia​ła. Na​wet gdy ro​dzi​ce
niewie​dzą,coShel​leysta​rasiępo​wie​dziećlub
cze​musięde​ner​wu​je—jazwy​klewiem.

Dla​te​go wła​śnie tak mną wstrzą​snę​ło, że

cią​gnę​łamniezawło​sy.By​łamprze​ko​na​na,że
komu jak komu, ale mnie na pew​no tego nie
zro​bi.

Alezro​bi​ła.

—Niepo​zwo​lęimcięod​dać—mó​więci​cho

do mo​jej po​grą​żo​nej we śnie sio​stry. — Za​-
wszebędęcięchro​nić.

Zsu​wamsięzłóż​kaShel​ley.Sio​straza​wsze

wy​czu​wa,kie​dysięczymśmar​twię,więcubie​-
ramsięiwy​cho​dzęzdomu,za​nimsięobu​dzi.

Za​ufa​łam wczo​raj Alek​so​wi i świat się nie

za​wa​lił. Wła​ści​wie to mi ulży​ło, gdy opo​wie​-
dzia​łammuoShel​ley.Sko​romogępo​wie​dzieć
Alek​so​wi, to na pew​no mogę też spró​bo​wać
tegosa​me​gozeSier​rąiDar​le​ne.

Sie​dzę w au​cie przed do​mem Sier​ry, a w

gło​wie znów za​czy​na​ją mi się ko​tło​wać róż​ne
my​śli.

Nic nie idzie tak, jak po​win​no. Po​dob​no

czwar​takla​sajestsu​per—ła​twaiprzy​jem​na.
Jak do​tąd moż​na o niej po​wie​dzieć wszyst​ko,
tyl​ko nie to. Co​lin na mnie na​ci​ska, chło​pak z
gan​gujestdlamniekimświę​cejniżko​le​gąod
pro​jek​tu z che​mii, a moi ro​dzi​ce pla​nu​ją ode​-
słać sio​strę da​le​ko od Chi​ca​go. Co jesz​cze
możepójśćnietak?

PrzyoknieSier​rynadru​gimpię​trzeza​uwa​-

żamja​kieśpo​ru​sze​nie.Naj​pierwpo​ja​wia​jąsię
nogi, po​tem ty​łek. O rany, to Doug Thomp​son
usi​łu​jeprze​sko​czyćnatre​liaż.

Dougmu​siałmnieza​uwa​żyć,bozoknawy​-

su​wasięgło​waSier​ry.Ma​chadomnieipo​ka​-

zu​je,że​bymza​cze​ka​ła.

NogaDo​ugacią​gleniemożetra​fićwtre​liaż.

Sier​raprzy​trzy​mu​jegodlarów​no​wa​gizarękę.
Doug osta​tecz​nie sta​je, gdzie trze​ba, ale za
bar​dzouwa​żanakwia​tyiwkoń​cuspa​da,wy​-
ma​chu​jąc roz​pacz​li​wie wszyst​ki​mi koń​czy​na​-
mi.Nicmujed​nakniejest,bopo​ka​zu​jeSie​rze,
żewszyst​kookejiod​bie​ga.

Za​sta​na​wiamsię,czyCo​linwspiął​bysiędla

mniepotre​lia​żu.

Trzy mi​nu​ty póź​niej otwie​ra​ją się drzwi

fron​to​we i Sier​ra wy​cho​dzi na dwór w majt​-
kachiko​szul​cenara​miącz​kach.

— Brit, co ty tu ro​bisz? Jest siód​ma. Rano.

Wieszchy​ba,żena​uczy​cie​lemajądziśszko​le​-
nieiniemalek​cji.

— Wiem, ale ży​cie wy​my​ka mi się spod

kon​tro​li.

— Chodź, po​ga​da​my — mówi i otwie​ra

drzwi od sa​mo​cho​du. — Za​raz so​bie od​mro​żę
ty​łek.Cze​mulatowChi​ca​gonietrwadłu​żej?

W domu zdej​mu​ję buty, żeby nie obu​dzić

ro​dzi​cówSier​ry.

— Nie przej​muj się, go​dzi​nę temu po​je​cha​li

nasi​łow​nię.

—Tocze​muDougwy​cho​dziłprzezokno?
Sier​rapusz​czadomnieoko.
—Nowiesz,żebybyłobar​dziejeks​cy​tu​ją​co.

Fa​ce​ciuwiel​bia​jąprzy​go​dy.

Idę za Sier​rą do jej wiel​kie​go po​ko​ju. Wy​-

strójutrzy​ma​nyjestwko​lo​rzefuk​sjiizie​lo​ne​-
goja​błusz​ka—takza​de​cy​do​wa​łade​ko​ra​tor​ka
wnętrz za​trud​nio​na przez jej mat​kę. Sia​dam
na do​dat​ko​wym łóż​ku, a Sier​ra dzwo​ni tym​-
cza​semdoDar​le​ne.

—Dar,przy​jeż​dżaj.Britmakry​zys.
Kil​ka mi​nut póź​niej zja​wia się Dar​le​ne, w

pi​ża​mie i kap​ciach — miesz​ka za​le​d​wie dwa
domyda​lej.

— Do​bra, da​waj — do​ma​ga się Sier​ra, gdy

je​ste​śmyjużwetrzy.

Na​gle, czu​jąc, że cała uwa​ga sku​pia się na

mnie,nieje​stemjużtakapew​na,czytezwie​-
rze​niatodo​breroz​wią​za​nie.

—Wła​ści​wietonicta​kie​go.
Dar​le​nesiępro​stu​je.
— Słu​chaj, Brit. Wy​rwa​łaś mnie z łóż​ka o

siód​mejrano.Mów.

— Do​kład​nie — zga​dza się Sier​ra. — Przy​-

jaź​ni​mysię.Je​śliniemo​żeszzwie​rzyćsięprzy​-
ja​ciół​kom,tokomu?

Alek​so​wiFu​en​te​so​wi.Aletegoaku​ratimnie

po​wiem.

— To może po​oglą​da​my ja​kieś sta​ro​cie —

pro​po​nu​je Sier​ra. — Je​śli Au​drey Hep​burn nie
skło​niciędozwie​rzeń,tojużsamaniewiem.

Dar​le​neję​czy.
— Nie wie​rzę, że ze​rwa​ły​ście mnie z łóż​ka,

żeby ga​dać o ni​czym i oglą​dać sta​re fil​my.
Dziew​czy​ny, mó​wię se​rio, znajdź​cie so​bie ja​-
kieśza​ję​cie.Możecho​ciażma​cieja​kieśplot​ki?
Któ​raścośsły​sza​ła?

Sier​rapro​wa​dzinasdosa​lo​nuisia​da​myna

mięk​kiejso​fiejejro​dzi​ców.

— Po​dob​no Sa​man​tha Ja​co​by ca​ło​wa​ła się

wewto​rekwskła​dzi​ku.

— Łu​huu — iro​ni​zu​je Dar​le​ne, na któ​rej nie

robitożad​ne​gowra​że​nia.

— Ale czy wspo​mnia​łam już, że ca​ło​wa​ła

sięzChuc​kiem,jed​nymzdo​zor​ców?

—Noitojestcoś,Sier​ra.
Czy tak to wła​śnie bę​dzie, je​śli coś im po​-

wiem?Mojenie​szczę​ścieza​mie​nisięwplot​kę,
zktó​rejwszy​scybędąsięśmiać?

Po czte​rech go​dzi​nach w sa​lo​nie Sier​ry,

dwóchfil​machiopa​ko​wa​niulo​dówBen&Jer​-
ry Con​fec​tion Con​nec​tion, tro​chę mi le​piej.
MożetoAu​dreyHep​burnjakoSa​bri​na,alena​-
gle wy​da​je mi się, że wszyst​ko jest moż​li​we.
Przezcoznówmy​ślęo...

— Co my​śli​cie o Alek​sie Fu​en​te​sie? — py​-

tam.

Sier​rawrzu​caso​biedobuzipo​pcorn.
—Coro​zu​mieszprzez:„coonimmy​śli​my”?

— Nie wiem — przy​zna​ję, nie mo​gąc prze​-

staćmy​ślećotym,żeprzykaż​dymspo​tka​niu
nie​za​prze​czal​niemię​dzynamiiskrzy.—Ro​bię
znimpro​jektnache​mii.

—I...?—do​py​tu​jesięSier​ra,ma​cha​jącprzy

tym ręką, jak​by chcia​ła po​wie​dzieć: Do cze​go
wła​ści​wiezmie​rzasz?

Bio​rępi​lotiza​trzy​mu​jęfilm.
—Jestprzy​stoj​ny.Mu​si​cieprzy​znać.
— Fuj, Brit — mówi Dar​le​ne i uda​je, że

wkła​daso​biepa​lecdogar​dłaisiękrztu​si.

Sier​ramówi:
— Okej, przy​zna​ję, że jest nie​zły. Ale ni​g​dy

bym się z kimś ta​kim nie umó​wi​ła. Na​le​ży do
gan​gu.

— Zwy​kle przy​cho​dzi do szko​ły upa​lo​ny —

wtrą​caDar​le​ne.

—Sie​dzęznimwław​ce,Dar​le​ne,ija​kośni​-

g​dy nie za​uwa​ży​łam, żeby był w szko​le na
haju.

— Żar​tu​jesz so​bie, Brit? Alex ćpa przed

szko​łą i w mę​skiej to​a​le​cie, jak zry​wa się z
czy​tel​ni.Iniemó​więtyl​kootraw​ce.Bie​rzeteż
cięż​sze rze​czy — stwier​dza Dar​le​ne z peł​nym
prze​ko​na​niem.

—Wi​dzia​łaśkie​dyś,jakbie​rze?—py​tam.
— Słu​chaj, Brit. Nie mu​szę znaj​do​wać się z

nim w jed​nym po​miesz​cze​niu, żeby wie​dzieć,

żewcią​gaalbodajeso​biewżyłę.Alexjestnie​-
bez​piecz​ny.Pozatymta​kiedziew​czy​nyjakmy
nieza​da​jąsięzLa​ty​no​skąKrwią.

Opie​ram się wy​god​niej o plu​szo​we po​dusz​-

ki.

—Nowiem.
—Co​lincięko​cha—zmie​niate​matSier​ra.
Mamwra​że​nie,żeto,coCo​linczułdomnie

na pla​ży, z mi​ło​ścią aku​rat nie​wie​le mia​ło
wspól​ne​go,aleniemamocho​tysięwtoza​głę​-
biać.

Mama trzy razy pró​bu​je się do mnie do​-

dzwo​nić.Naj​pierwnako​mór​kę,alegdyjąwy​-
łą​czam, wca​le jej to nie znie​chę​ca i dzwo​ni
dwarazydoSier​ry.

— Je​śli nie po​roz​ma​wiasz ze swo​ją mamą,

to tu przy​je​dzie — mówi Sier​ra ze słu​chaw​ką
wdło​ni.

—Je​ślionaprzy​je​dzie,jawy​cho​dzę.
Sier​rapo​da​jemite​le​fon.
— Wyj​dzie​my z Dar​le​ne, że​byś mo​gła po​-

roz​ma​wiać w spo​ko​ju. Nie wiem, o co cho​dzi,
alepo​ga​dajznią.

Przy​kła​damte​le​fondoucha.
—Cześć,mamo.
— Brit​ta​ny, wiem, że je​steś zła. Wczo​raj

wie​czo​rem pod​ję​li​śmy osta​tecz​ną de​cy​zję w
spra​wieShel​ley.Wiem,żejestcicięż​ko,alew

ostat​nimcza​siejestzniąco​razgo​rzej.

— Mamo, ona ma dwa​dzie​ścia lat i de​ner​-

wu​jesię,żelu​dziejejniero​zu​mie​ją.Niewy​da​-
jecisię,żenicwtymdziw​ne​go?

—Wprzy​szłymrokuwy​jeż​dżasznastu​dia.

Toniefairtrzy​maćjącałyczaswdomu.Prze​-
stańbyćtakąego​ist​ką.

Je​śli Shel​ley zo​sta​nie ode​sła​na, bo ja idę na

stu​dia,tozna​czy,żetomojawina.

— Zro​bi​cie to nie​za​leż​nie od tego, co ja o

tymmy​ślę,praw​da?—py​tam.

—Tak.De​cy​zjajużza​pa​dła.

26.Alex

Gdy Brit​ta​ny wcho​dzi na za​ję​cia pani P. w

pią​tek,wciążsięza​sta​na​wiam,jakbysięjejtu
od​pła​cićzato,żewze​szływeek​endwy​rzu​ci​ła
moje klu​czy​ki do lasu. Szu​ka​łem ich przez
cho​ler​ne czter​dzie​ści pięć mi​nut, nie prze​sta​-
jąc prze​kli​nać Brit​ta​ny. No do​bra, mia​ła po​-
wód.Pozatymna​le​żąjejsiępo​dzię​ko​wa​niaza
to, że na​kło​ni​ła mnie do roz​mo​wy o dniu
śmier​ci taty. Dzię​ki temu za​dzwo​ni​łem do
star​szych PG z Krwi i spy​ta​łem, czy wie​dzą
może,czyoj​ciecmiałzkimśnapień​ku.

Brit​ta​ny przez cały ty​dzień mia​ła się na

bacz​no​ści.Cze​ka,ażzczymśwy​sko​czę,ażsię
na niej ode​gram za te klu​czy​ki w le​sie. Po
szko​le, gdy sto​ję przy szaf​ce i wy​bie​ram pod​-
ręcz​ni​ki, któ​rych będę po​trze​bo​wać w domu,
pod​bie​ga do mnie w swo​im po​nęt​nym stro​ju
che​er​le​ader​ki.

— Masz na​tych​miast przyjść do sali do za​-

pa​sów—roz​ka​zu​je.

Mam dwie moż​li​wo​ści: albo iść tam, gdzie

mika​za​ła,albowyjśćzeszko​ły.Bio​ręksiąż​kii
idę do ma​łej sali gim​na​stycz​nej. Brit​ta​ny stoi
tam i wy​ma​chu​je bre​locz​kiem, przy któ​rym

niemaklu​czy​ków.

—Mojeklu​czewma​gicz​nyspo​sóbznik​nę​ły.

Gdziesą?—pyta.—Spóź​nięsięnamecz,je​śli
mi nie po​wiesz. A wte​dy pani Small wy​wa​li
mniezdru​ży​ny.

— Gdzieś je wy​rzu​ci​łem. Zde​cy​do​wa​nie po​-

win​naśso​biespra​wićto​reb​kęnaza​mek.Ni​g​dy
nie wia​do​mo, kie​dy ktoś ci coś z niej wy​cią​-
gnie.

—Do​brzewie​dzieć,żeje​steśklep​to​ma​nem.

Może mi z ła​ski swo​jej pod​po​wiesz, gdzie je
scho​wa​łeś?

Opie​ram się o ścia​nę i za​sta​na​wiam, co by

ktoś so​bie po​my​ślał, gdy​by przy​ła​pał nas tu
ra​zem.

—Sągdzieś,gdziejestmo​kro.Bar​dzo,bar​-

dzomo​kro—pod​po​wia​dam.

—Wba​se​nie?
Ki​wamgło​wą.
—Po​my​sło​wo,nie?
Pró​bu​jewgnieśćmniewścia​nę.
— Nor​mal​nie cię za​bi​ję. Le​piej mi je przy​-

nieś.

Gdy​bym jej nie znał, po​my​ślał​bym, że ze

mnąflir​tu​je.

Chy​bapo​do​ba​jąjejsięna​szegier​ki.
—Ma​ma​ci​ta,prze​cieżmnieznasz.Mu​siszli​-

czyć sama na sie​bie, tak samo jak ja, gdy zo​-

sta​wi​łaśmnienapar​kin​gu.

Prze​krzy​wia gło​wę, pa​trzy na mnie bła​gal​-

nie i robi smut​ną min​kę. Nie po​wi​nie​nem się
wpa​try​waćwjejna​dą​sa​neusta,botonie​bez​-
piecz​ne.Alenieje​stemwsta​niesiępo​wstrzy​-
mać.

—Po​każmi,gdzieonesą,Alex.Bła​gam.
Każę jej się jesz​cze chwi​lę de​ner​wo​wać, po

czym ustę​pu​ję. Więk​szość szko​ły jest pu​sta.
Po​ło​wa uczniów jest wła​śnie w dro​dze na
meczfut​bo​lo​wy,adru​gacie​szysię,żeniejest
wdro​dzenameczfut​bo​lo​wy.

Idzie​my na ba​sen. Świa​tła są zga​szo​ne, ale

przezoknawpa​daświa​tłosło​necz​ne.Klu​czy​ki
Brit​ta​ny są do​kład​nie tam, gdzie je wrzu​ci​łem
—wnaj​głęb​szymmiej​scu.Wska​zu​jęnabłysz​-
czą​cesrebr​neprzed​mio​typodwodą.

— Pro​szę, są tam. Mo​żesz je so​bie wy​cią​-

gnąć.

Brit​ta​nystoi,ob​cią​ga​jąckrót​kąspód​nicz​kęi

za​sta​na​wia​jącsię,jakmajewy​ło​wić.

Pod​cho​dzipew​nymkro​kiemdodłu​giejtycz​-

kiza​wie​szo​nejnaścia​nie,słu​żą​cejdopo​mo​cy,
gdyktośsiętopi.

—Ła​twi​zna—stwier​dza.
Alegdywkła​datycz​kędowody,prze​ko​nu​je

się, że to wca​le nie ta​kie pro​ste. Sto​ję na kra​-
wę​dziba​se​nuipo​wstrzy​mu​jęśmiech,przy​glą​-

da​jącsię,jakpró​bu​jedo​ko​naćnie​moż​li​we​go.

— Za​wsze mo​żesz się ro​ze​brać do naga i

wsko​czyć.Będępil​no​wać,czyniktnieidzie.

Pod​cho​dzidomnie,ści​ska​jącmoc​notycz​kę.
—Chciał​byś,co?
— Zde​cy​do​wa​nie — stwier​dzam oczy​wi​sty

fakt.—Mu​szęcięjed​nakostrzec.Je​ślimaszna
so​biesta​rebar​cha​ny,znisz​czyszcałemojewy​-
obra​że​nieoto​bie.

— Dla two​jej wia​do​mo​ści, moje majt​ki są

ró​żo​we i z sa​ty​ny. A sko​ro już wy​mie​nia​my
się oso​bi​sty​mi in​for​ma​cja​mi: no​sisz bok​ser​ki
czysli​py?

—Anito,anito.Mójpta​szekniemagniazd​-

ka,je​śliwiesz,comamnamy​śli.—Nodo​bra,
to nie​praw​da. Ale sama bę​dzie mu​sia​ła to
spraw​dzić.

—Ohy​da,Alex.
— Nie oce​niaj zbyt po​chop​nie — rzu​cam i

idędodrzwi.

—Idzieszso​bie?
—No...tak.
—Niepo​mo​żeszmizklu​czy​ka​mi?
—No...nie.—Je​ślizo​sta​nę,bę​dziemnieku​-

si​ło,żebyspy​tać,czyniechcia​ła​byolaćme​czu
i spę​dzić cza​su ze mną. Zde​cy​do​wa​nie nie je​-
stem go​to​wy usły​szeć od​po​wie​dzi na to py​ta​-
nie.Gdysięzniądro​czę,ja​kośso​biera​dzę.Ale

gdypo​ka​zu​jęswo​jepraw​dzi​weob​li​cze,takjak
tozro​bi​łemostat​nio,tra​cęczuj​ność.Niemogę
so​bienatowię​cejpo​zwo​lić.Otwie​ramdrzwii
rzu​cam Brit​ta​ny ostat​nie spoj​rze​nie, za​sta​na​-
wia​jącsię,czyzo​sta​wia​jącjąwtejchwi​li,oka​-
zu​ję się idio​tą, pa​lan​tem, tchó​rzem, czy może
wszyst​ki​mitrze​mana​raz.

Wdomu,zdalaodBrit​ta​nyijejklu​czy​ków,

szu​kambra​ta.Obie​ca​łemso​bie,żepo​ga​damz
Car​lo​sem w tym ty​go​dniu i już wy​star​cza​ją​co
dłu​goztymzwle​ka​łem.Za​nimzdą​żęsiępo​ła​-
pać, bę​dzie już miał za sobą ini​cja​cję do La​ty​-
no​skiejKrwi,naktó​rąskła​dasięry​tu​al​nelań​-
sko.

Znaj​du​ję Car​lo​sa w na​szym po​ko​ju, gdy

aku​ratwsu​wacośpodswo​jełóż​ko.

—Cotamcho​wasz?—py​tam.
Sie​dzinałóż​kuzza​ło​żo​ny​mirę​ka​mi.
—Nada.Nic.
—Prze​stańściem​niać,Car​los.—Od​py​cham

go i się​gam pod jego łóż​ko. No pro​szę, pa​trzy
na mnie lśnią​ca be​ret​ta 25, jak​by so​bie ze
mnie kpi​ła. Wy​cią​gam pi​sto​let i trzy​ma​jąc go
wdło​ni,py​tam:—Skądtomasz?

—Nietwójin​te​res.
Pierw​szyrazwży​ciuna​praw​dęmamocho​-

tę sprać Car​lo​sa tak, żeby po​pa​mię​tał. Kor​ci
mnie,żebywci​snąćmutęsplu​węmię​dzyoczy

ipo​ka​zać,ja​kietouczu​ciebyćczłon​kiemgan​-
gu:żyćwcią​głymstra​chuinie​pew​no​ści,któ​ry
dzieńoka​żesiętymostat​nim.

— Je​stem two​im star​szym bra​tem, Car​los.

Senosfuemipapa,

tatanieżyje,więctojamu​-

szęprze​mó​wićcidoroz​sąd​ku.—Pa​trzęnapi​-
sto​let. Są​dząc po cię​ża​rze, jest na​ła​do​wa​ny.
Jezu, gdy​by przy​pad​ko​wo wy​strze​lił, Car​los
mógł​byzgi​nąć.Aje​ślija​kimścu​demzna​la​zł​by
goLuis...cho​le​ra,niejestdo​brze.

Car​los pró​bu​je wstać, ale po​py​cham go z

po​wro​temnałóż​ko.

— Ty cho​dzisz ze splu​wą — skar​ży się. —

Cze​mujaniemogę?

—Wieszcze​mu.Bojana​le​żędogan​gu.Aty

nie.Tybę​dzieszsięuczyć,pój​dziesznastu​dia
ibę​dzieszżyłnor​mal​nie.

— Wy​da​je ci się, że mo​żesz za​pla​no​wać

nam przy​szłość? — war​czy Car​los. — Ja mam
wła​snepla​ny.

—Le​piej,żebyniewią​za​łysięzgan​giem.
Car​losnieod​po​wia​da.
Mam wra​że​nie, że już za póź​no i czu​ję, że

cia​łomamtwar​dezna​pię​ciajaksta​lo​wypręt.

Mogęniedo​pu​ścićdoini​cja​cji,aletyl​kopod

wa​run​kiemżeCar​loszgo​dzisięnamojąin​ter​-
wen​cję.

Zer​kam na zdję​cie De​sti​ny nad jego łóż​-

kiem. Po​znał ją pod​czas wa​ka​cji w Chi​ca​go,
gdy oglą​da​li​śmy na molo Navy Pier sztucz​ne
ognie z oka​zji Dnia Nie​pod​le​gło​ści. Jej ro​dzi​na
miesz​kawGur​nee,aCar​lo​so​wito​tal​nieod​bi​ło
najejpunk​cie.Co​dzien​nieroz​ma​wia​jązesobą
przezte​le​fon.Jestmą​draijestMek​sy​kan​ką,a
gdy Car​los nas so​bie przed​sta​wiał i zo​ba​czy​ła
mnie i moje ta​tu​aże, tak się wy​stra​szy​ła, że
za​czę​łasięroz​glą​daćwo​kółsie​bieztakąpa​ni​-
kąwoczach,jak​byktośjąmiałza​strze​lićtyl​ko
dla​te​go,żestoidwame​tryodemnie.

— My​ślisz, że De​sti​ny bę​dzie chcia​ła z tobą

być,je​ślizo​sta​nieszuzbro​jo​nymgang​ste​rem?

—py​tam.
Brak od​po​wie​dzi. To do​brze. Da​łem mu do

my​śle​nia.

— Nie zdą​żysz na​wet po​wie​dzieć: ka​li​ber

dwa​dzie​ściapięć,aonajużcięrzu​ci.

WzrokCar​lo​sawę​dru​jenawi​szą​cenaścia​-

niezdję​cie.

— Car​los, spy​taj ją, gdzie chce stu​dio​wać.

Za​ło​żęsię,żejużwie.Je​ślichcesztegosa​me​go
coona,możesięwamudać.

Mój brat pod​no​si na mnie wzrok. Od​by​wa

we​wnętrz​ną wal​kę, wy​bie​ra mię​dzy tym, co
ła​twe—ży​ciemwgan​gu—atym,cowy​ma​ga
więk​sze​gowy​sił​ku,naprzy​kładDe​sti​ny.

—Prze​stańkum​plo​waćsięzWi​lem.Znajdź

so​bie no​wych ko​le​gów, za​pisz się do dru​ży​ny
pił​kar​skiej,co​kol​wiek.Za​cznijsięza​cho​wy​wać
jakzwy​kłydzie​ciak,aresz​tęzo​stawmnie.

Wsa​dzamso​biebe​ret​tęzapa​sek,wy​cho​dzę

zdomuijadędoma​ga​zy​nu.

27.Brittany

Spóź​ni​łam się na mecz. Po wyj​ściu Alek​sa

ro​ze​bra​łam się do bie​li​zny i wsko​czy​łam do
ba​se​nu po klu​cze. Dzię​ki Alek​so​wi zo​sta​łam
zde​gra​do​wa​na. Dar​le​ne, moja za​stęp​czy​ni w
dru​ży​nie che​er​le​ade​rek, zo​sta​ła ofi​cjal​nie ka​-
pi​ta​nem. Pół go​dzi​ny za​ję​ło mi su​sze​nie wło​-
sów i po​pra​wia​nie ma​ki​ja​żu w dam​skiej szat​-
ni. Pani Small była wście​kła, że spóź​ni​łam się
na mecz. Stwier​dzi​ła, że i tak mam szczę​ście,
że stra​ci​łam tyl​ko sta​no​wi​sko ka​pi​ta​na, a nie
zo​sta​łamwy​rzu​co​nazdru​ży​ny.

Po me​czu leżę z sio​strą na ka​na​pie w sa​lo​-

nie.Wło​sycią​glemiśmier​dząchlo​rem,alenie
mamsiłysiętymprzej​mo​wać.Poko​la​cjioglą​-
damja​kieśre​ali​tyshowiza​czy​na​jąmisiękle​-
ićoczy.

— Obudź się, Brit. Przy​szedł Co​lin — mówi

mama,po​trzą​sa​jącmniezara​mię.

Pod​no​szę gło​wę i wi​dzę nad sobą Co​li​na.

Uno​siręcedogóry.

—Go​to​wa?
Orany.Za​po​mnia​łamoim​pre​zieuSha​ne’a,

za​pla​no​wa​nej kil​ka mie​się​cy temu. W ogó​le
nieje​stemwna​stro​ju.

—Olej​mytoizo​stań​mywdomu.
—Chy​bażar​tu​jesz?Wszy​scynanascze​ka​-

ją. Wy​klu​czo​ne, żeby omi​nę​ła nas naj​więk​sza
biba w roku. — Zer​ka na moje spodnie dre​so​-
we i ko​szul​kę z na​pi​sem „Zba​daj się”, co też
zro​bi​łamwze​szłymroku,gdybra​łamudziałw
mar​szu na rzecz wal​ki z ra​kiem pier​si. — Idź
się prze​brać, a ja za​cze​kam. Tyl​ko się po​-
spiesz.Możewło​żysztęczar​nąmini,wktó​rej
takmisiępo​do​basz?

Wlo​kę się do swo​je​go po​ko​ju. W ką​cie sza​-

fy,obokmo​jejko​szul​kinara​miącz​kachDKNY,
leży ban​da​na Alek​sa. Wy​pra​łam ją wczo​raj
wie​czo​rem,aleza​my​kamoczyipod​su​wamją
so​bie pod nos. Chcę spraw​dzić, czy po​zo​stał
naniejjegoza​pach.Zroz​cza​ro​wa​niemstwier​-
dzam, że czuć tyl​ko pro​szek do pra​nia. Nie
mam te​raz ocho​ty ana​li​zo​wać swo​ich uczuć,
zwłasz​czażenadolecze​kaCo​lin.

Prze​bra​niesięwczar​nąmi​ni​su​kien​kę,ukła​-

da​nie fry​zu​ry i ma​ki​jaż zaj​mu​je mi dłuż​szą
chwi​lę.Mamna​dzie​ję,żeCo​linsięniewku​rza,
żetakdłu​gototrwa.Mu​szędo​brzewy​glą​dać.
Mamanapew​nosko​men​tu​jemójwy​gląd.

Scho​dzę na dół i wi​dzę, że Co​lin sie​dzi na

brze​gu ka​na​py, zu​peł​nie igno​ru​jąc Shel​ley.
Chy​basięprzyniejstre​su​je.

Mama prze​pro​wa​dza „in​spek​cję” i maca

mojewło​sy.

—Na​ło​ży​łaśod​żyw​kę?
Przed czy po nur​ko​wa​niu w ba​se​nie, żeby

od​zy​skaćklu​cze?Od​py​chamjejrękę.

—Mamo,pro​szę.
—Wy​glą​daszprze​ślicz​nie—kom​ple​men​tu​-

jemnieCo​linista​jeobok.

Na szczę​ście mama daje mi spo​kój, naj​wy​-

raź​niejza​do​wo​lo​naiuspo​ko​jo​naapro​ba​tąCo​-
li​na,mimożemojewło​syniewy​glą​da​jąide​al​-
nie.

W dro​dze do Sha​ne’a przy​glą​dam się chło​-

pa​ko​wi,zktó​rymje​stemoddwóchlat.Pierw​-
szyrazca​ło​wa​li​śmysięteżuSha​ne’a,wdru​-
giejkla​siepod​czasgrywbu​tel​kę.Ca​ło​wa​li​śmy
się na oczach wszyst​kich przez rów​nie pięć
mi​nut. Ow​szem, zmie​rzy​li nam czas. Od tego
cza​suje​ste​śmyparą.

—Cze​mutaknamniepa​trzysz?—pytaCo​-

lin,zer​ka​jącnamnie.

— Przy​po​mi​na​łam so​bie nasz pierw​szy po​-

ca​łu​nek.

—USha​ne’a.Nie​złyda​li​śmypo​pis,co?Na​-

wetczwar​to​kla​si​ścibylipodwra​że​niem.

—Ate​razmyje​ste​śmywczwar​tejkla​sie.
— I wciąż je​ste​śmy zło​tą parą, kot​ku —

stwier​dza Co​lin, za​jeż​dża​jąc pod dom Sha​-
ne’a. — No to czas za​czy​nać, zło​ta para przy​-

je​cha​ła! — wrzesz​czy Co​lin, gdy wcho​dzi​my
dośrod​ka.

Co​linidziedochło​pa​ków,ajaszu​kamSier​-

ry.Jestwsa​lo​nie.Obej​mu​jemnienaprzy​wi​ta​-
nieiwska​zu​jemiej​sceoboksie​bienaka​na​pie.
Sie​dzi tam już Dar​le​ne i kil​ka in​nych che​er​le​-
ade​rek.

—Sko​roBritjużjest—mówiSier​ra—mo​-

że​mygrać.

—Kogoby​ściewo​la​łypo​ca​ło​wać?—za​czy​-

naMa​di​son.

Sier​raukła​dasięwy​god​niej.
— Na po​czą​tek coś ła​twe​go. Mops czy pu​-

del?

Wy​bu​chamśmie​chem.
—Wsen​siepies?
—Notak.
—Do​bra—mó​wię.Pu​dlesąsłod​kieimi​lut​-

kie,alemop​sysąbar​dziejmę​skieimająta​kie
groź​ne pyszcz​ki, jak​by chcia​ły po​wie​dzieć: Le​-
piejzemnąnieza​dzie​raj.Ichoćlu​bięsłod​kiei
mi​lu​sie,pu​deltonieto.—Mop​sa.

Mor​gansiękrzy​wi.
—Fuu!Janapew​nopu​dla.Mop​symająta​-

kie za​pad​nię​te mord​ki i tak cięż​ko dy​szą.
Śred​niaza​chę​tadoca​ło​wa​nia.

—Prze​cieżniebę​dzie​mytakna​praw​dępró​-

bo​wać,wa​riat​ko—śmie​jesięSier​ra.

— Mam! — wo​łam. — Tre​ner Gar​ri​son czy

panHar​risodma​te​ma​ty​ki?

Wszyst​kiestwier​dza​jąjed​no​gło​śnie:
—Gar​ri​son!
—Aleznie​gocia​cho—mówiMe​gan.
Sier​rachi​cho​cze.
— Przy​kro mi to mó​wić, ale po​dob​no jest

ge​jem.

— Co ty ga​dasz — stwier​dza Me​gan. — Je​-

steśpew​na?Alena​wetje​śli,toitakwciem​no
bio​ręjego,anieHar​ri​sa.

— Te​raz ja — wtrą​ca się Dar​le​ne. — Co​lin

AdamsczyAlexFu​en​tes?

Wszyst​kie spoj​rze​nia kie​ru​ją się na mnie.

Na​gle Sier​ra sztur​cha mnie, da​jąc znać, że
mamy to​wa​rzy​stwo — Co​lin. Cze​mu Dar​le​ne
takmniewy​sta​wi​ła?

Wszyst​kie dziew​czy​ny pa​trzą na sto​ją​ce​go

zamnąCo​li​na.

— Uups. Sor​ki — rzu​ca Dar​le​ne, uda​jąc, że

jejsięwy​msknę​ło.

—Prze​cieżwia​do​mo,żeBrit​ta​nybywy​bra​-

ła Co​li​na — stwier​dza Sier​ra i wrzu​ca so​bie
pre​cel​kadoust.

Me​ganpa​trzyzezło​ścią.
—Dar​le​ne,cociod​bi​ło?
—Noco?Prze​cieżtotyl​koza​ba​wa,Me​gan.
— Tak, ale chy​ba ba​wi​my się w co in​ne​go

niżty.

—Comichceszprzeztopo​wie​dzieć?Tyl​ko

dla​te​go,żeniemaszchło​pa​ka...

Co​linmianasiwy​cho​dzinapa​tio.Rzu​cam

Dar​le​newście​kłespoj​rze​nieiwci​cho​ścidu​cha
li​czę,żeMe​ganjejna​ga​da,poczymwy​cho​dzę
zaCo​li​nemnadwór.

Sie​dzinale​ża​kuprzyba​se​nie.
— Mu​sia​łaś się, do cho​le​ry, za​wa​hać, gdy

Dar​le​ne za​da​ła to py​ta​nie? — rzu​ca. — Zro​bi​-
łaśzemnieidio​tę.

—Mnieteżwku​rzy​ła.
Co​linpar​skaśmie​chem.
— Nie ro​zu​miesz? To nie Dar​le​ne jest tu

win​na.

— Czy​li uwa​żasz, że ja? Jak​bym sama się

pro​si​ła,żebybyćwpa​rzezAlek​sem.

Co​linwsta​je.
—Zabar​dzosięniesprze​ci​wia​łaś.
—Chceszsiękłó​cić,Co​lin?
— Może i tak. Na​wet nie sta​rasz się za​cho​-

wy​waćjakmojadziew​czy​na.

—Jakmo​żesztakmó​wić?Aktocięza​wiózł

doszpi​ta​la,gdyzwich​ną​łeśnad​gar​stek?Akto
wy​biegł na bo​isko i po​ca​ło​wał cię po two​im
pierw​szymprzy​ło​że​niu?Aktowze​szłymroku
przy​jeż​dżał do cie​bie co​dzien​nie, jak mia​łeś
ospę?

Od​by​łamlek​cjęjaz​dy,choćsięotoniepro​-

si​łam.Pi​ja​nastra​ci​łamprzy​tom​nośćwra​mio​-
nachAlek​sa,aleniedzia​ła​łamprze​cieżwte​dy
świa​do​mie.Doni​cze​gozAlek​semniedo​szło.

Je​stemnie​win​na,na​wetje​ślimojemy​ślinie

za​wszetopo​świad​cza​ją.

— To było w ze​szłym roku. — Co​lin bie​rze

mnie za rękę i pro​wa​dzi do domu. — Mu​sisz
miudo​wod​nić,żemnieko​chasz.Te​raz.

Wcho​dzi​my do po​ko​ju Sha​ne’a, a Co​lin po​-

cią​gamniezasobąnałóż​ko.

Od​py​chamgo,kie​dyza​czy​napie​ścićmiszy​-

ję.

—Prze​stańsięza​cho​wy​waćtak,jak​bymcię

do cze​goś zmu​szał, Brit — mam​ro​cze Co​lin.
Łóż​ko skrzy​pi pod jego cię​ża​rem. — Od po​-
cząt​ku roku szkol​ne​go za​cho​wu​jesz się jak ja​-
kaścho​ler​nacnot​ka.

Sia​dampro​sto.
— Nie chcę, żeby nasz zwią​zek opie​rał się

na sek​sie. Pra​wie w ogó​le ze sobą nie roz​ma​-
wia​my.

—Notomów—stwier​dzaCo​lin,ajegoręce

wę​dru​jąnamojepier​si.

—Typierw​szy.Naj​pierwtycośpo​wiedz,a

po​temja.

—Tonaj​więk​szabzdu​ra,jakąkie​dy​kol​wiek

sły​sza​łem. Nie mam nic do po​wie​dze​nia, Brit.

Je​ślitypo​trze​bu​jeszpo​ga​dać,tomów.

Od​dy​cham głę​bo​ko, zła, że czu​ję się swo​-

bod​niejzAlek​semniżtuzCo​li​nem.Niemo​że​-
my się roz​stać. Moja mama by za​czę​ła świ​ro​-
wać, moi przy​ja​cie​le by za​czę​li świ​ro​wać...
układsło​necz​nybysięroz​padł...

Co​linkła​dziemnieoboksie​bienałóż​ku.Nie

mogę z nim ze​rwać tyl​ko dla​te​go, że boję się
sek​su.Wkoń​cuonteżjesz​czetegoniero​bił.I
cze​ka na mnie, że​by​śmy mo​gli ra​zem prze​żyć
nasz pierw​szy raz. Więk​szość na​szych zna​jo​-
mychjużtoro​bi​ła.Możegłu​piosięza​cho​wu​ję.
Może cała moja fa​scy​na​cja Alek​sem to tyl​ko
wy​mów​ka,żebyniemu​siećtegozro​bićzCo​li​-
nem.

Ra​mięCo​li​naobej​mu​jemniewpa​sie.Je​ste​-

śmy ra​zem od dwóch lat. Po co nisz​czyć to
wszyst​ko z po​wo​du głu​pie​go za​uro​cze​nia
kimś,zkimniepo​win​namna​wetroz​ma​wiać?

GdyustaCo​li​naznaj​du​jąsiękil​kacen​ty​me​-

trówodmo​ich,mójwzrokna​gletę​że​je.Nako​-
mo​dzie stoi zdję​cie. Sha​ne i Co​lin na pla​ży
pod​czas ostat​nich wa​ka​cji. Są z nimi dwie
dziew​czy​ny, a Co​lin obej​mu​je moc​no jed​ną z
nich — ład​ną bru​net​kę z krót​ką roz​wi​chrzo​ną
fry​zur​ką. Uśmie​cha​ją się ra​do​śnie, jak​by łą​-
czy​łaichja​kaśwspól​nata​jem​ni​ca,któ​rejni​ko​-
muniezdra​dzą.

Po​ka​zu​jęnazdję​cie.
—Ktoto?—py​tam,sta​ra​jącsięmó​wićlek​-

ko.

— A ta​kie dwie dziew​czy​ny, któ​re po​zna​li​-

śmynapla​ży—mówiiod​chy​lasię,żebyzer​k​-
nąćnazdję​cie.

—Jakmanaimięta,któ​rąobej​mu​jesz?
—Niewiem.Chy​baMiaczyja​kośtak.
—Wy​glą​da​ciejakpara—mó​wię.
— Prze​stań ga​dać bzdu​ry. Chodź tu — na​-

ka​zu​je, pod​cią​ga​jąc się do góry i za​sła​nia​jąc
mi zdję​cie swo​im cia​łem. — Te​raz chcę tyl​ko
cie​bie,Brit.

Co to zna​czy „te​raz”? Czy​li że la​tem chciał

Mię, a te​raz chce mnie? A może za dużo się
do​szu​ku​jęwjegosło​wach?

Za​nimuda​jemisiępójśćda​lejtymtro​pem,

Co​linpod​cią​gamisu​kien​kęista​nikpodbro​dę.
Sta​ramsiędo​pa​so​waćdosy​tu​acjiiprze​ko​nać
samą sie​bie, że moje wa​ha​nie wy​pły​wa wy​-
łącz​niezestra​chu.

—Za​mkną​łeśdrzwinaklucz?—py​tam,od​-

su​wa​jąc mój nie​po​kój w naj​dal​sze za​ka​mar​ki
umy​słu.

— Tak — od​po​wia​da Co​lin, sku​pio​ny wy​-

łącz​nienamo​ichpier​siach.

Wie​dząc,żepo​win​nambyćbar​dziejak​tyw​-

na, choć cięż​ko mi się do tego zmu​sić, do​ty​-

kamwy​brzu​sze​nianaspodniachCo​li​na.

Co​linpod​no​sisię,od​py​chamojąrękęisam

roz​pi​naroz​po​rek.Opusz​czaspodniedoko​lani
mówi:

—Chodź,Brit.Spró​bu​je​mycze​gośno​we​go.
Cośtujestnietak,wszyst​kowy​da​jesięwy​-

re​ży​se​ro​wa​ne.Przy​su​wamsiębli​żej,choćmy​-
śla​mije​stemda​le​ko.

Drzwiuchy​la​jąsięipo​ja​wiasięwnichgło​-

wa Sha​ne’a. Jego usta roz​cią​ga​ją się w sze​ro​-
kimuśmie​chu.

—Ja​snadupa!Gdzieko​mór​ka,gdyczło​wiek

po​trze​bu​jezro​bićzdję​cie?

—Mó​wi​łeś,żeza​mkną​łeśdrzwinaklucz!—

rzu​cam z wście​kło​ścią do Co​li​na i szyb​ko na​-
cią​gam na sie​bie sta​nik i su​kien​kę. — Kła​ma​-
łeś.

Co​linza​sła​niasięko​cem.
—Doja​snejcho​le​ry,Sha​ne,dajnamodro​bi​-

nę pry​wat​no​ści, co? A ty, Brit, prze​stań się
drzećjakwa​riat​ka.

— Je​śli przy​pad​kiem nie za​uwa​ży​łeś, je​ste​-

ściewmoimpo​ko​ju—mówiSha​ne.Opie​rasię
o drzwi i pa​trzy na mnie zna​czą​co. — Brit,
przy​znajsię.Sąpraw​dzi​we?

—Alezcie​bieświ​nia,Sha​ne—mó​więiod​-

su​wamsięodCo​li​na.

Ze​ska​ku​ję z łóż​ka, a Co​lin sta​ra się zła​pać

mniezarękę.

— Wra​caj, Brit. Prze​pra​szam, że nie za​-

mkną​łemdrzwi.Da​łemsiępo​nieśćchwi​li.

Pro​blem w tym, że nie​za​mknię​te drzwi to

tyl​ko je​den z po​wo​dów mo​jej wście​kło​ści. Bez
za​sta​no​wie​nia na​zwał mnie wa​riat​ką. I nie
bro​niłmnieprzedSha​ne’em.Od​wra​camsiędo
mo​je​gochło​pa​ka.

— Tak?! A ja daję się te​raz po​nieść moim

no​gomiwy​cho​dzę—krzy​czę.

O pierw​szej trzy​dzie​ści w nocy pa​trzę w

swo​impo​ko​junako​mór​kę.Co​lindzwo​niłtrzy​-
dzie​ści sześć razy. I zo​sta​wił dzie​sięć wia​do​-
mo​ści. Od​kąd Sier​ra od​wio​zła mnie do domu,
cał​ko​wi​cie go igno​ro​wa​łam. Głów​nie dla​te​go,
że mu​sia​łam naj​pierw tro​chę się uspo​ko​ić.
Strasz​niemiwstyd,żeSha​newi​działmniena
wpół nagą. Za​nim zna​la​złam Sier​rę i po​pro​si​-
łam ją, żeby od​wio​zła mnie do domu, co naj​-
mniejpięćosóbpod​śmie​wa​łosięjużzmo​je​go
strip​ti​zu w po​ko​ju Sha​ne’a. Nie chcę wy​bu​-
chaćtakjakmojamama,auSha​ne’anie​wie​le
mibra​ko​wa​ło.

Przy trzy​dzie​stym dzie​wią​tym te​le​fo​nie od

Co​li​na puls osią​gnął już chy​ba dol​ną gra​ni​cę
swo​ichmoż​li​wo​ścinatenwie​czór.

Wkoń​cuod​bie​ram.
—Prze​stańdomniewy​dzwa​niać—żą​dam.

— Prze​sta​nę, je​śli wy​słu​chasz, co mam do

po​wie​dze​nia — stwier​dza Co​lin po dru​giej
stro​niesłu​chaw​ki,wy​raź​niezde​ner​wo​wa​ny.

—Notomów.Słu​cham.
Sły​szę,jakbie​rzegłę​bo​kiwdech.
— Prze​pra​szam, Brit. Prze​pra​szam, że nie

za​mkną​łem drzwi na klucz. Prze​pra​szam, że
chcia​łem upra​wiać seks. Prze​pra​szam, że jed​-
ne​muzmo​ichnaj​lep​szychkum​pliwy​da​jesię,
że jest za​baw​ny, cho​ciaż nie jest. Prze​pra​-
szam, że nie je​stem w sta​nie znieść wi​do​ku
cie​bie i Fu​en​te​sa na che​mii. Prze​pra​szam, że
sięzmie​ni​łempod​czaswa​ka​cji.

Nie wiem, co mam po​wie​dzieć. Fak​tycz​nie

się zmie​nił. A ja? Czy je​stem tą samą oso​bą,
któ​ra że​gna​ła się z nim przed wy​jaz​dem na
wa​ka​cje? Nie wiem. Jed​ną rzecz wiem jed​nak
napew​no.

—Co​lin,niechcęsięjużwię​cejkłó​cić.
—Jateżnie.Czymo​żeszpopro​stuwy​ka​so​-

waćdzi​siej​szywie​czórzpa​mię​ci?Obie​cu​ję,że
citowy​na​gro​dzę.Pa​mię​taszna​sząrocz​ni​cęw
ze​szłymroku,gdywu​jekza​brałnasces​snąna
je​dendzieńdoMi​chi​gan?

Po​le​cie​li​śmy do ja​kie​goś ku​ror​tu. Wie​czo​-

rem po​szli​śmy na ko​la​cję do re​stau​ra​cji, a na
sto​li​ku stał ogrom​ny bu​kiet czer​wo​nych róż i
tur​ku​so​wepu​de​łecz​ko.Wśrod​kubyłabran​so​-

let​kaodTif​fa​ny’egozbia​łe​gozło​ta.

—Pa​mię​tam.
— Do​ku​pię ci kol​czy​ki do tej bran​so​let​ki,

Brit.

Niemamser​camumó​wić,żetonienakol​-

czy​kach mi za​le​ży. Bran​so​let​ka strasz​nie mi
siępo​do​baicałyczasjąno​szę.Aleto,comnie
wte​dyroz​czu​li​ło,toniesampre​zent,aleświa​-
do​mość,żeCo​linsta​nąłnagło​wie,żebyzor​ga​-
ni​zo​wać dla nas coś ab​so​lut​nie wy​jąt​ko​we​go.
O tym pa​mię​tam, pa​trząc na tę bran​so​let​kę.
Nie o pre​zen​cie, ale o in​ten​cji. Od​kąd za​czę​ła
się szko​ła, wi​dzę tyl​ko nie​wy​raź​ne prze​bły​ski
tegodaw​ne​goCo​li​na.

Dro​gie kol​czy​ki będą dla mnie sym​bo​lem

prze​pro​sin Co​li​na i będą mi cią​gle przy​po​mi​-
naćodzi​siej​szymwie​czo​rze.Mogąteżobu​dzić
we mnie po​czu​cie winy, zmu​sza​jąc do tego,
że​bym też mu coś dała... na przy​kład swo​je
dzie​wic​two. Być może Co​lin nie robi tego w
tymcelu,alejużsamfakt,żetakamyślpo​ja​-
wi​łamisięwgło​wie,cośzna​czy.Nie​po​trzeb​na
mitakapre​sja.

—Niechcękol​czy​ków,Co​lin.
—Acobyśwta​kimra​ziechcia​ła?Po​wiedz.
Po​trze​bu​ję chwi​li cza​su na za​sta​no​wie​nie.

Pół roku temu mo​gła​bym na​pi​sać książ​kę o
tym,cze​gobymchcia​ła.Aleodpo​cząt​kuroku

szkol​ne​gowszyst​kosięzmie​ni​ło.

—Nara​zieniewiem,cze​gochcę.—Przy​kro

mi,żetomó​wię,aletakajestpraw​da.

—Ajakjużsiędo​wiesz,daszmiznać?
Tak,oilesiędo​wiem.

28.Alex

W po​nie​dzia​łek nie mogę się do​cze​kać che​-

mii, ale sta​ram się nie wy​cią​gać w związ​ku z
tym zbyt da​le​ko po​su​nię​tych wnio​sków. Na
pew​no jed​nak to nie pa​nią P. chcę zo​ba​czyć,
tyl​koBrit​ta​ny.

Wcho​dzidokla​sytużprzeddzwon​kiem.
—Cześć—wi​tamsię.
— Cześć — mru​czy w od​po​wie​dzi. Nie

uśmie​cha się, wzrok ma przy​ga​szo​ny. Coś ją
zde​cy​do​wa​niegnę​bi.

— No do​brze — mówi pani P. — Przy​go​tuj​-

cie coś do pi​sa​nia. Zo​ba​czy​my, jak wam idzie
na​uka.

W głę​bi du​cha je​stem wście​kły na pa​nią P.,

że nie za​pla​no​wa​ła na dziś za​jęć la​bo​ra​to​ryj​-
nych, że​bym mógł po​roz​ma​wiać z Brit​ta​ny.
Zer​kamnaswo​jąparę.Chy​bawogó​leniejest
przy​go​to​wa​na. Bu​dzi się we mnie in​stynkt
opie​kuń​czy, choć nie mam do nie​go żad​nych
praw,ipod​no​szęrękę.

—Bojęsięspy​tać,ococho​dzi,Alex—mówi

paniP.,spo​glą​da​jącnamnie.

—Jed​nomałepy​tan​ko.
—Słu​cham.Tyl​koszyb​ko.

— Mo​że​my ko​rzy​stać z po​mo​cy na​uko​-

wych,praw​da?

Na​uczy​ciel​ka pio​ru​nu​je mnie wzro​kiem

znadoku​la​rów.

—Nie,Alex,niemo​że​cieko​rzy​staćzpo​mo​-

cyna​uko​wych.Aje​ślisięnieprzy​go​to​wa​łeś,to
do​sta​nieszdużą,tłu​stąje​dyn​kę.Zro​zu​mia​no?

W od​po​wie​dzi zrzu​cam z gło​śnym hu​kiem

napod​ło​gęksiąż​ki.

PaniP.roz​da​jenamte​styiczy​tampierw​sze

py​ta​nie. „Gę​stość Al (alu​mi​nium) wy​no​si 2,7
gra​ma na mi​li​metr. Po​daj ob​ję​tość 10,5 gra​ma
Al(alu​mi​nium)”.

Ro​bięob​li​cza​nia,poczymzer​kamnaBrit​ta​-

ny.Wpa​tru​jesiępu​stymwzro​kiemwkart​kę.

Za​uwa​żamojespoj​rze​nieiwar​czytyl​ko:
—Co?
—Nic.Nada.
—Toprze​stańsięnamniega​pić.
Pani P. pa​trzy na nas. Bio​rę głę​bo​ki wdech,

żebysięuspo​ko​ićiwra​camdote​stu.CzyBrit​-
ta​ny na​praw​dę musi to ro​bić? Musi tak się
zmie​niaćbezostrze​że​nia?Cojąugry​zło?

Ką​tem oka wi​dzę, że moja para zdej​mu​je z

ha​czy​kaprzydrzwiachprze​pust​kęumoż​li​wia​-
ją​cąwyj​ściedoto​a​le​ty.Pro​blemwtym,żenie
po​mo​żejejtouciecprzedży​ciem.Powyj​ściuz
to​a​le​ty ży​cie wciąż bę​dzie to​czyć się da​lej.

Prze​ko​na​łemsięotymnawła​snejskó​rze.Nie
dasięscho​waćwki​bluprzedpro​ble​ma​mi.

Popo​wro​ciedokla​syBrit​ta​nykła​dziegło​wę

na sto​le i roz​wią​zu​je test. Je​den rzut oka na
niąwy​star​czy,że​bymwie​dział,żewogó​lesię
nie sku​pia i robi to na od​wal. Pani P. zbie​ra
spraw​dzia​ny, a moja part​ner​ka wpa​tru​je się
pu​stymwzro​kiemprzedsie​bie.

—Je​śliciętopo​cie​szy—mó​więci​cho,żeby

tyl​ko ona mnie sły​sza​ła — w ósmej kla​sie ob​-
la​łem za​ję​cia z pierw​szej po​mo​cy, bo wsa​dzi​-
łemma​ne​ki​no​widoustza​pa​lo​ne​gopa​pie​ro​sa.

Brit​ta​ny na​wet nie pod​no​si gło​wy, tyl​ko

mówi:

—Su​per.
Z gło​śni​ków za​czy​na le​cieć mu​zy​ka, sy​gna​-

li​zu​jąc ko​niec lek​cji. Wi​dzę, że zło​ci​ste wło​sy
Brit​ta​ny nie pod​ska​ku​ją ze zwy​kłą ener​gią,
gdy wy​cho​dzi po​wo​li z kla​sy, o dzi​wo bez
swo​je​gochło​pa​ka.Za​sta​na​wiamsię,czyuwa​-
ża, że wszyst​ko jej się samo od ży​cia na​le​ży,
na​wetdo​brestop​nie.

Jamu​szęnawszyst​kocięż​kopra​co​wać.Nic

niespa​damiznie​ba.

— Hej​ka, Alex. — Obok mo​jej szaf​ki stoi

Car​men.Nodo​bra,nie​któ​rerze​czyspa​da​jąmi
znie​ba.

—Quepasa?Cotam?

Moja była dziew​czy​na na​chy​la się. Ma na

so​biebluz​kęzwy​jąt​ko​wodu​żymde​kol​tem.

—Idzie​mywkil​kaosóbpolek​cjachnapla​-

żę.Chcesziść?

—Mu​szępra​co​wać—mó​wię.—Możepóź​-

niejdowasdo​łą​czę.

My​ślęoweek​en​dziedwaty​go​dnietemu.Po

tym, jak po​je​cha​łem do Brit​ta​ny, a jej mat​ka
po​trak​to​wa​ła mnie z taką wyż​szo​ścią, po​nio​-
słomnie.

Za​pi​ja​nie ura​żo​nej dumy to głu​pi po​mysł.

Chcia​łem spę​dzić czas z Brit​ta​ny, po​być z nią
nie tyl​ko ze wzglę​du na wspól​ną na​ukę, ale
żeby do​wie​dzieć się też, co się kry​je za tymi
ja​sny​mi pu​kla​mi. Moja ko​le​żan​ka z ław​ki
mnie wy​sta​wi​ła. W prze​ci​wień​stwie do Car​-
men. Nie pa​mię​tam tego do​kład​nie, ale przy​-
po​mi​namso​biejakprzezmgłę,żeCar​mensta​-
ła ze mną w je​zio​rze i przy​tu​la​ła się do mnie.
A po​tem sie​dzia​ła mi na ko​la​nach przy ogni​-
sku, gdy pa​li​li​śmy coś znacz​nie moc​niej​sze​go
niż marl​bo​ro. W ta​kim sta​nie, gdy by​łem na​-
bz​dryn​go​lo​ny, upa​lo​ny i ura​żo​ny do ży​we​go,
każ​dadziew​czy​nabymipa​so​wa​ła.

Car​men była pod ręką, zwar​ta i go​to​wa, i

je​stemjejwin​nyprze​pro​si​ny,bona​wetje​ślito
ona za​rzu​ca​ła przy​nę​tę, nie po​wi​nie​nem się
na nią ła​pać. Będę się z nią mu​siał spo​tkać i

prze​pro​sić,żeza​cho​wa​łemsięjakpa​lant.

Po lek​cjach wo​kół mo​je​go mo​to​cy​kla gro​-

ma​dzisiętłu​mek.Cho​le​ra,je​ślicośsięsta​łoz
Ju​lio, przy​rze​kam, że sko​pię ko​muś ty​łek. Nie
mu​szęsięprze​ci​skać,bogdysiępo​ja​wiam,lu​-
dziesamiro​biąmiprzej​ście.

Czu​ję, że wszy​scy się na mnie ga​pią, gdy

oce​niam akt wan​da​li​zmu wy​mie​rzo​ny prze​-
ciw​ko mo​je​mu mo​to​ro​wi. My​ślą, że się
wściek​nę.Noboktobysięod​wa​żyłprzy​mo​co​-
waćdokie​row​ni​cyró​żo​wątrąb​kęzdzie​cin​ne​-
go ro​wer​ka i przy​kle​ić do uchwy​tów lśnią​ce
ser​pen​ty​ny? Coś ta​kie​go ni​ko​mu nie uszło​by
nasu​cho.

Ni​ko​mupozaBrit​ta​ny.
Roz​glą​damsię,aleniemajejni​g​dziewpo​-

bli​żu.

—Tonieja—mówiszyb​koLuc​ky.
Całaresz​tateżsięwy​krę​ca.
Pa​da​jąsu​ge​stie,ktomógłbyćspraw​cą.„Co​-

lin Adams, Greg Han​son...” Nie słu​cham, bo
wiem aż za do​brze, kto za tym stoi. To moja
part​ner​kazche​mii,tasama,któ​raigno​ro​wa​ła
mniedziścałydzień.

Jed​nym ru​chem zry​wam ser​pen​ty​ny i od​-

krę​cam ró​żo​wy, gu​mo​wy klak​son. Ró​żo​wy.
Za​sta​na​wiam się, czy kie​dyś mia​ła go przy
swo​imro​wer​ku.

— Zejdź​cie mi z dro​gi — mó​wię do ze​bra​-

nych wo​kół mnie lu​dzi. Dość szyb​ko się roz​-
cho​dzą,prze​ko​na​ni,żeje​stemwście​kłyiżew
związ​kuztymle​piejniewcho​dzićmiwdro​gę.
Cza​semzgry​wa​nietwar​dzie​lamapew​neza​le​-
ty. A jaka jest praw​da? Wy​ko​rzy​stam ró​żo​wą
trąb​kę i ser​pen​ty​ny jako wy​mów​kę, żeby
znówpo​roz​ma​wiaćzBrit​ta​ny.

Gdy zo​sta​ję sam, idę na bo​isko fut​bo​lo​we.

Dru​ży​nache​er​le​ade​rekmajakzwy​kletre​ning.

—Szu​kaszko​goś?
Od​wra​camsięiwi​dzęDar​le​neBo​ehm,ko​le​-

żan​kęBrit​ta​ny.

—JesttugdzieśBrit​ta​ny?—py​tam.
—Nie.
—Awiesz,gdziejest?
Alex Fu​en​tes do​py​tu​je się o Brit​ta​ny El​lis?

Spo​dzie​wamsię,żekażemispły​wać.Albood​-
cze​pićsięodBrit​ta​ny.

Za​miasttegoDar​le​nemówi:
—Po​je​cha​ładodomu.
Dzię​ku​ję pod no​sem, od​wra​cam się i wra​-

cam na par​king, po dro​dze wy​bie​ra​jąc nu​mer
mo​je​goku​zy​na.

—Warsz​tatSa​mo​cho​do​wyEn​ri​que.
—TuAlex.Spóź​nięsiędziśdopra​cy.
—Znówmu​siszzo​staćzakarępolek​cjach?
—Nie,nicztychrze​czy.

— Do​pil​nuj tyl​ko, żeby skoń​czyć le​xu​sa dla

Chuya.Po​wie​dzia​łemmu,żemożegoode​brać
dziś o siód​mej, a wiesz, jaki jest, gdy nie wy​-
wią​żeszsięzobiet​ni​cy.

—Otosięniemartw—uspo​ka​jam,my​śląc

o po​zy​cji Chuya w Krwi. To gość, z któ​rym
niktniechceza​dzie​rać,gość,któ​ryuro​dziłsię
chy​bazja​kimśde​fek​temmó​zguinieznapo​ję​-
cia em​pa​tii. Je​śli ktoś oka​zu​je się nie​lo​jal​ny,
Chuy ma albo na​uczyć go lo​jal​no​ści na nowo,
albodo​pil​no​wać,żebyjużni​g​dyniebyłwsta​-
nie do​no​sić. Sto​su​jąc w tym celu wszel​kie
moż​li​we środ​ki, łącz​nie z groź​bą po​zba​wie​nia
ży​cia.—Zdą​żę.

Dzie​sięćmi​nutpóź​niejpu​kamdodrzwiEl​li​-

sówzró​żo​wątrąb​kąiwstąż​ka​miwdło​ni,sta​-
ra​jąc się wy​glą​dać tak, jak​bym miał wszyst​ko
wgłę​bo​kimpo​wa​ża​niu.

Kie​dy jed​nak Brit​ta​ny otwie​ra drzwi w po​-

wy​cią​ga​nym T-shir​cie i krót​kich spoden​kach,
od​bie​ramimowę.

Jej ja​sno​nie​bie​skie oczy otwie​ra​ją się sze​ro​-

ko.

—Cotyturo​bisz,Alex?
Po​da​jęjejtrąb​kęiwstąż​ki.
Wy​ry​wamijezręki.
— Nie wie​rzę, że przy​je​cha​łeś tu z po​wo​du

głu​pie​godow​ci​pu.

— Mu​si​my po​ga​dać o paru spra​wach. Nie

tyl​koogłu​pichdow​ci​pach.

Prze​ły​kaner​wo​wośli​nę.
—Nieje​stemwnaj​lep​szejfor​mie,okej?Po​-

roz​ma​wia​my w szko​le. — Pró​bu​je za​mknąć
drzwi.

Cho​le​ra,niewie​rzę,żeza​cho​wamsięza​raz

jakja​kiśprze​śla​dow​cazfil​mów.Przy​trzy​mu​ję
drzwi, żeby nie mo​gła ich za​mknąć. Que mier​-
da!

—Alex,pro​szę.
—Wpuśćmnie.Nachwi​lę.Pro​szę.
Krę​cigło​wą,ajejaniel​skielocz​kiopa​da​jąto

najed​ną,tonadru​gąstro​nętwa​rzy.

— Moi ro​dzi​ce nie lu​bią, gdy ktoś do mnie

przy​cho​dzi.

—Asąwdomu?
—Nie.—Wzdy​cha,poczymotwie​razwa​-

ha​niemdrzwi.

Wcho​dzę do środ​ka. Dom jest więk​szy, niż

wy​glą​da z ze​wnątrz. Ścia​ny lśnią bie​lą, przez
co wnę​trze ko​ja​rzy mi się ze szpi​ta​lem. Przy​-
się​gam,żekurzniemiał​bychy​baod​wa​giosa​-
dzać się na pod​ło​gach i me​blach. W dwu​pię​-
tro​wym holu wzno​szą się ogrom​ne scho​dy i
mo​gły​by spo​koj​nie kon​ku​ro​wać z tymi z
Dźwię​ków mu​zy​ki,

 któ​re ka​za​li nam oglą​dać w

gim​na​zjum.Pod​ło​galśnijakta​flawody.

Brit​ta​ny mia​ła ra​cję. Nie pa​su​ję tu. Ale nie

ma to więk​sze​go zna​cze​nia, bo na​wet je​śli, to
onatujest,ajachcębyćtam,gdzieona.

—Oczymchcia​łeśpo​roz​ma​wiać?—pyta.
Na​praw​dęwo​lał​bym,żebyszor​tynieod​sła​-

nia​ły jej dłu​gich szczu​płych nóg. Nie mogę się
przez nie sku​pić. Od​wra​cam gło​wę, bo mu​szę
zawszel​kącenęza​cho​waćzdol​nośćlo​gicz​ne​go
my​śle​nia.Tocoztego,żemapo​nęt​nenogi.To
co,żejejoczysąprzej​rzy​stejakszkla​nekul​ki.
Toco,żepo​tra​fizgod​no​ściązno​sićpła​ta​nejej
psi​ku​sy,apo​temsięze​mścić.

Kogojachcęoszu​kać?Je​stemtutyl​kozjed​-

ne​go, oczy​wi​ste​go po​wo​du: chcę być bli​sko
niej.Mamgdzieśza​kład.

Chcę się do​wie​dzieć, jak roz​śmie​szyć tę

dziew​czy​nę. Chcę wie​dzieć, cze​mu pła​cze.
Chcę po​znać to uczu​cie, gdy pa​trzy na mnie
jaknary​ce​rzawlśnią​cejzbroi.

—Błii!—prze​ry​waci​szęgłosdo​cho​dzą​cyz

głę​bidomu.

—Za​cze​kajtu—mówiBrit​ta​nyibie​gnieko​-

ry​ta​rzemwpra​wo.—Za​razwra​cam.

Nie będę ster​czeć w holu jak ja​kiś pa​lant.

Idęzanią,wie​dząc,żeza​razzaj​rzędojejpry​-
wat​ne​goświa​ta.

29.Brittany

Nie wsty​dzę się nie​peł​no​spraw​nej sio​stry.

Ale nie chcę, żeby Alex ją oce​niał. Nie znio​sę,
je​śli za​cznie się z niej śmiać. Okrę​cam się na
pię​cie.

—Niebar​dzoumieszsto​so​waćsiędopo​le​-

ceń,co?

Uśmie​chasię,jak​bymó​wił:Acze​gosięspo​-

dzie​wa​łaś,na​le​żędogan​gu?

—Mu​szęspraw​dzić,cozsio​strą.Mogę?
— Oczy​wi​ście. Będę miał oka​zję ją po​znać.

Spo​koj​nie.

Po​win​nam wy​wa​lić go z domu ra​zem z

tymi wszyst​ki​mi ta​tu​aża​mi. Po​win​nam, ale
tegoniero​bię.

Bez sło​wa pro​wa​dzę go do bi​blio​te​ki wy​ło​-

żo​nej ciem​ną, ma​ho​nio​wą bo​aze​rią. Shel​ley
sie​dzi na swo​im wóz​ku i z dzi​wacz​nie prze​-
krzy​wio​nągło​wąoglą​date​le​wi​zję.

Gdy orien​tu​je się, że ma to​wa​rzy​stwo, od​-

wra​ca wzrok od te​le​wi​zo​ra i pa​trzy naj​pierw
namnie,apo​temnaAlek​sa.

— To jest Alex — przed​sta​wiam go i wy​łą​-

czamte​le​wi​zor.—Ko​le​gazeszko​ły.

Shel​leyuśmie​chasiędoAlek​sakrzy​woina​-

ci​skakłyk​cia​minaspe​cjal​nąkla​wia​tu​rę.

—Cześć—mówiko​bie​cygłoszkom​pu​te​ra.

Shel​ley na​ci​ska jesz​cze je​den kla​wisz. — Je​-
stemShel​ley—ar​ty​ku​łu​jekom​pu​ter.

Alexprzy​klę​ka,żebyzna​leźćsięnawy​so​ko​-

ści Shel​ley. Ten pro​sty gest sza​cun​ku chwy​ta
mnie za coś po​dej​rza​nie zbli​żo​ne​go do ser​ca.
Co​linza​wszeigno​ru​jemojąsio​stręitrak​tu​jeją
tak, jak​by była nie tyl​ko fi​zycz​nie i umy​sło​wo
upo​śle​dzo​na,aleteżśle​paigłu​cha.

— Jak się masz? — pyta Alex, po czym bie​-

rze sztyw​ną dłoń Shel​ley i po​trzą​sa nią na
przy​wi​ta​nie.—Faj​nykom​pu​ter.

— To tak zwa​ne urzą​dze​nie wspo​ma​ga​ją​ce

ko​mu​ni​ka​cję—wy​ja​śniam.—Po​ma​gajejsięz
namipo​ro​zu​mie​wać.

—Gra—mówikom​pu​ter.
Alex przy​su​wa się do Shel​ley. Wstrzy​mu​ję

od​dech i pil​nu​ję, żeby jej ręce nie zna​la​zły się
wpo​bli​żujegogę​stychwło​sów.

—Masztugry?—pyta.
— Tak — od​po​wia​dam za nią. — Ostat​nio

mafio​łanapunk​ciewar​ca​bów.Shel​ley,po​każ
mu,jaktodzia​ła.

Shel​ley stu​ka po​wo​li kłyk​cia​mi w ekran, a

Alexprzy​glą​dasię,wy​raź​nieza​fa​scy​no​wa​ny.

Na ekra​nie po​ja​wia się plan​sza do war​ca​-

bów,aShel​leysztur​charękęAlek​sa.