antologia - Stało się jutro 16

Przybysz

I. WIZJA LOKALNA

Komandora Milady'ego poznałem w czasie mojej pi

cioletniej słu

by wojskowej w Royal

Cosmos Force. Był wtedy komandorem podporucznikiem. Dowodził 19 Eskadr

słyn

Siłach z karno

ci i wyszkolenia. Zaj

cia z nowicjuszami rozpoczynał od słów: „Nazywam si

Milady. Milady z akcentem na igrek, panowie aspiranci". Wykłady prowadził wydeptuj

cie

dzy ekranem rzutnika a katedr

i wyró

niaj

c wa

niejsze kwestie trzepni

ciami trzciny po

swych szerokich i sztywnych spodniach. Niekiedy j go masywna sylwetka nieruchomiała; Milady
precyzyjnie skierowywał trzcin

w rozgadanego kadeta i rzucał:

„Powtórz!" Na odpowied

czekał zawsze pi

ęć

sekund, po czym o

wiadczał: ..Ju

ja ci

przewioz

, ptaszyno". i odwróciwszy si

plecami do audytorium dodawał:

„Akrofobia tego choler

!" Nale

ało to do rytuału i Milady nigdy nas nie zawiódł. Niektórzy

utrzymywali,

e Milady wtedy si

miecha; je

eli tak — był to u

miech bezlitosny:

kto si

naraził, po lekcji latania, której mu udzielił komandor Milady, ze „Stardasha" wychodził

zielony. A przecie

go lubili

my. Lubili

my jego sto

kowat

czaszk

i tubalny głos. Ka

dy z nas,

siadaj

c za sterami, ufnie oddawał si

pod jego rozkazy. Na Ziemi straszyli

my si

wzajemnie

przeró

nymi okropno

ciami rzekomo czyhaj

cymi na nas w kosmosie, i niejeden szykuj

c si

samotnego lotu miał rzadk

min

: poza Ziemi

, gdy eskadr

prowadził Milady. czuli

my si

jak w

hali szkoleniowej przed dioram

trena

era.

tna

cie lat temu paskudny wypadek wyeliminował mnie z szeregów kadry Royal Cosmos

Force. Wkrótce te

zlikwidowano 60 procent etatów w Siłach, pozostał

ęść

RCF

zreorganizowano. Straciłem kontakt z komandorem Milady. Przed trzema tygodniami, po tej
długiej przerwie, otrzymałem od niego wiadomo

ść

. Posłaniec wcisn

ł si

za mn

do mieszkania i

zamarł przy drzwiach.
— Pan czeka na odpowied

? zapytałem tego chmurnego młodziana, ani chybi kadeta. Nie

wiem. czy b

dzie...

— Na pewno b

dzie — odparł z flegm

. .;

Niecodzienna forma korespondencji podra

niła moj

ciekawo

ść

. ,,Je

eli to prawda — pisał

Milady —

e z Ciebie taki awanturnik i łowca przygód, jak o Tobie powiadaj

, niew

tpliwie zaraz

po przeczytaniu niniejszego zechcesz si

ze mn

spotka

— Milady jest w Decksance? — rzuciłem znad kartki.
— Komandor aa pana czeka — odpowiedział posłaniec wymijaj

co. •

Zapomniałem nawet zaproponowa

mu co

do picia czy przek

szenia; zapakowałem swój

reporterski magnetofon, wzi

łem zapas kaset i o

wiadczyłem,

e jestem gotów. Zeszli

my do

zaparkowanych przed domem dwuosobowych „taczek". Kadet usiadł za kierownic

, ja obok. Po

dwudziestu minutach byli

my poza miastem, po nast

pnych dotarli

my na zapomniane lotnisko.

Z daleka zobaczyłem stoj

cy na płycie samotny

migłowiec, bełtaj

cy duszne i gor

ce powietrze.

Wnikn

my w otwarty luk jak torpeda.

migłowiec natychmiast wystartował. Przypominało to

kiepskie porwanie. Milady kocha si

w efektach, w akcjach „zapi

tych na ostatni guzik". Jest

troch

niedzisiejszy z tym swoim umiłowaniem postaw, znamiennych dla minionej epoki, i staroci.

Skupuje drewniane meble, gromadzi obrazy i ksi

ąŜ

ki, ma w domu autentyczny patefon i lamp

naftow

artowano,

e gdyby mógł, uzbroiłby Siły w balony i machiny miotaj

ce.

Wyl

dowali

my po godzinie lotu na sp

kanym pasie nieczynnego — jak pod Decksance —

lotniska. Kadet uruchomił silnik „taczek"; zjechali

my na pas i wzbijaj

c bure tumany rozgrzanego

piaehu pomkn

my w stron

niszczej

cej wie

y. W zmurszałych wrotach hangaru, oparty o

błotnik Rolispeeda. stał Milady. U

miechni

ty podszedł do hamuj

cych z piskiem „taczek".

— Nie zawiodłe

mnie, Lutz — stwierdził z zadowoleniem. To był ten sam Milady co przed

tnastu laty, zwalisty i niezgrabny, z siwym je

ykiem, który jeszcze bardziej wydłu

ał mu głow

jowialny w pozasłu

bowych kontaktach. Miał na sobie ubranie cywilne. Wyci

ł nied

wiedzi

łap

i przygl

dał mi si

jak nowej konstrukcji.

— Na razie nie zadawaj

adnych pyta

, Lutz. Chc

eby

wprzód to obejrzał.

Zaprosił mnie na tylne siedzenie Rolispeeda. Podryguj

cy za kierownic

, przystojny jak anioł,

czarnoskóry chłopak wyszarpn

ł słuchawk

z ucha i obrzucił Milady'ego pytaj

cym spojrzeniem.

Milady skin

ł głow

. Ruszyli

my w kierunku Quondamon drugorz

szos

, z przepisow

szybko

. Milady rozpytywał o moich kolegów z Akademii RCF. przerywał mi, by co

doda

myl

c przy tym fakty, nazwiska i roczniki, wreszcie o

wiadczył,

e wi

zał ze mn

wielkie nadzieje

e gdyby nie ten pechowy wypadek, byłbym dzi

pewnie jego zast

. Powiedział tak

oczywi

cie dlatego,

e go do niczego to nie zobowi

zywało. Potem

kieszeni w drzwiczkach samochodu wygrzebał dwa klipsy ze znaczkiem spec-słu

by;

zatrzasn

ł jeden na klapie bluzy i kazał mi z drugim zrobi

to samo. Pi^

-sze

ść

kilometrów przed

Quondamon wjechali

my na autostrad

, która zawiodła nas a

pod magazyny sprz

elektronicznego. Tu, na utwardzonym dziedzi

cu, zatrzymali

my si

. Trzy brudnoszare budynki

stały jeden przy drugim i tworzyły liter

C. Miały po dwadzie

cia siedem kondygnacji naziemnych

i po osiem piwnicznych. Okna magazynów wygl

dały jak otwory strzelnicze dawnych fortyfikacji.

Sceneria chyba miła takiemu antykomanowi, jak Milady. W bramie

rodkowego budynku sterczał

porz

dkowy z nonszalancko zatkni

tym za pas traumatem. Zerkn

ł na nasze klapy i słu

bowo

usun

ł si

z drogi. Milady mrugn

ł do mnie.

— Spójrz — rzekł.
Skrzydło bramy magazynu, wyrwane z zawiasów i wtłoczone w gł

b korytarza, opierało si

cian

. Listwa zamkowa, normalnie osłaniaj

ca futryn

, była rozszczepiona; jej drzazgi za

ciełały

przedpro

e. Ze stropu zwisały strz

py metalowej siatki wzmacniaj

cej tynk, rozdartej o

cie

nic

wgniecion

na kilkana

cie centymetrów do wewn

trz. Podobne szkody wyrz

dziłby samochód

dostawczy usiłuj

cy wjecha

tutaj przez zamkni

bram

. Weszli

my do

rodka. Zaczerpn

łem

do płuc chłodnego powietrza. Pachniało

wie

Ŝą

farb

i pokostem. Milady bezceremonialnie

wył

czył magnetofon, który przygotowałem do nagrywania. Oznajmił,

e na górze nie mamy

czego szuka

, natomiast w podziemiach poka

e mi co

rewelacyjnego. Zjechali

my na ni

kondygnacj

. Od szybu windy gwia

dzi

cie rozchodziły si

hale, pod sufit zastawione

nacechowanymi i starannie uło

onymi pakami. Komandor podszedł do najbli

szego stosu skrzy

i przeci

ł po górnej palcem. Została jasna smuga.

— Zalegaj

tu od lat — mrukn

ł. Dobiegł nas szybki trucht. Z hali po przeciwnej stronie szybu

wypadł, powiewaj

c połami rozpi

tego fartucha, drobny m

ęŜ

czyzna o wygl

dzie kreta w

okularach. Spojrzał na nas z irytacj

— Czy to si

nigdy nie sko

czy?! — pisn

ł oburzony. — Wy sobie my

licie,

e co? Wczoraj

czwarty raz zacz

łem inwentaryzacj

— Niczego nie b

dziemy rusza

— obiecał Milady. •—

I zaraz wychodzimy.
Skr

cili

my w hal

III. M

ęŜ

czyzna dreptał za nami

i złorzeczył policji, która w jego magazynach narobiła w sumie wi

cej bałaganu ni

włamywacze.

Zaskoczony ' popatrzyłem na Milady'ego. Włamania czy kradzie

e zdarzaj

wyj

tkowo

rzadko, ale to nie powód,

eby w

ledztwo anga

owa

Royal Cosmos Force. Milady nakazał mi

milczenie. Wyprzedził mnie i stan

ł naprzeciwko kupy roztrzaskanych skrzy

. W mocnym

jarzeniowym

wietle, na szarej posadzce, wida

było rozlan

szeroko plam

, zrudział

i szklist

plam

po czym

, co wyciekło ze stłuczonego pojemnika.

— Kalafonia — powiedział Milady. — W tych butlach jest spirytusowy roztwór kalafonii. Pl

druj

tutaj, sprawca rozbił jedn

z butli, a pó

niej wdepn

ł w kału

Ŝę

i... — komandor odchylił le

Ŝą

par

kroków dalej plastykow

płyt

przykrywaj

niewyra

ny odcisk na ziemi — ... zostawił

lad.

Zbli

yłem si

. Był to odcisk czteropalczastej stopy wielkiej na pół metra.

—

arty — parskn

ł m

ęŜ

czyzna w fartuchu. — Kto

zwyczajnie z was zakpił. Niebawem b

pielgrzymki.
Milady opu

cił płyt

i wyprostował si

— Zgadzam si

z panem — rzekł. — Dłu

ej nie b

dziemy

naprzykrza

. »

W Rolispeedzie zapytałem Milady'ego, jakie skradziono
przedmioty.
— Pewne przestarzałe typy układów scalonych — odparł. — Trzymano je dla cyberamatorów czy
mo

e po prostu

al było je wyrzuci

, bo kiedy

przecie

sporo zainwestowano w ich produkcj

Ale na razie nie wysnuwaj ^

adnych wniosków.

Lokalizacji drugiego miejsca, dok

d zawiózł mnie Milady, ze wzgl

dów wojskowych poda

nie

mog

: była nim Przechowalnia Paliw J

drowych. Przybyli

my tam tego samego dnia. Komandor

wprowadził mnie do zautomatyzowanego przej

cia dla personelu. Uwi

ęź

my w nim na pół

godziny: Milady wsun

ł palce do weryfikatora daktyloskopijnego i natychmiast w bloku za

ogrodzeniem rozj

czał si

alarm, a przed i za nami zatrzasn

ły si

grodzie i do tak powstałej

komory wtrysn

ł gaz obezwładniaj

cy. Usłyszałem tylko: „Bodajby akrofobia..." Ockn

my si

na powietrzu, wewn

trz ogrodzenia. Otaczali nas ludzie w kombinezonach. W

ród nich był lekarz

i sumituj

cy si

niepotrzebnie stra

nik. Nikt tu nie zawinił; Milady do weryfikatora wetkn

zraniony palec, co c2ytnik papilarny uznał za prób

oszustwa. Nadgorliwy lekarz cackał si

nami bez ko

ca, jak gdyby okazja udzielenia pomocy komandorowi była dla

nie lada gratk

To, co Milady mi pokazał, rzeczywi

cie warte było obejrzenia. Zaprowadził mnie do głównej

składnicy, budowli ogromnej i ci

ęŜ

kiej jak schron. Pozwolił mi nasyci

wzrok t

elbetowo-

ołowian

konstrukcj

, która mimo swej masy o dziwo nie zapadła si

w grunt (jakie

tam musz

fundamenty!), po czym wskazał mi wej

cie. Stalowe, opatulone płatami ołowiu wierzeje były

rozdarte i wygi

te na boki.

— Do

rodka nie ma po co wchodzi

— powiedział Milady. — Znikn

ł cały zapas paliwa. Jakby

spełniaj

c jego skryte

yczenie, spojrzałem pod nogi. Stałem po

rodku wgł

bienia, które w

miałkim piasku pozostawiła półmetrowa stopa. Takich

ladów było wi

cej. Biegły od rozprutych

wierzei dziesi

ęć

metrów w gł

b dziedzi

ca i z powrotem. Urywały si

przy koleinach, które

przecinały dziedziniec i gin

ły za bram

— To bynajmniej nie s

arty, Lutz — stwierdził gorzko Milady, gdy

my wrócili do Rolispeeda. —

Stra

nicy z nocy, kiedy dokonano rabunku, jeszcze

, chocia

min

ły ju

dwie doby. I nie

emy znale

źć

adnych

wiadków. Na szcz

ęś

cie koleiny wy

łobione tym niesamowitym

pojazdem zawiodły nas do miejsca do

ść

jasno okre

laj

cego obecn

kryjówk

rabusiów.

— Na co wi

c czekacie? — spytałem. Milady sprawdził godzin

— Zd

ąŜ

ymy przed zmierzchem — o

wiadczył. Przez krótkofalówk

, jak gdyby znudziła mu si

zabawa w „dopracowan

akcj

", wezwał

migłowiec. Przesiedli

my si

do niego na zamkni

tym

dla ruchu odcinku autostrady.
— Emit-Second — powiedział Milady do pilota i obejrzał si

na mnie,

eby zobaczy

moj

min

Emit-Second to nazwa zast

pczego kosmodromu poło

onego na południe od Quondamon. W

latach o

ywionej eksploracji Układu kosmodromów pobudowano sporo; ka

dy miał rezerwowe

dowisko i obsługa ka

dego rezerwowego l

dowiska psioczyła na nadmiar pracy. Ale Emit-

Second nawet w okresie najwi

kszego ruchu nie przyj

ł ani jednego statku. Był kosmodromem

od pocz

tku pechowym. Zaraz po budowie płyty musiano podło

e futrowa

zastrzykami betonu,

bo jego g

sto

ść

nie była równomierna i w płycie

powstały niebezpieczne napr

ęŜ

enia. Kiedy wzniesiono

kopuł

wie

y kontrolnej, nagłe t

pni

cie zrównało j

z ziemi

. Mno

yły si

awarie urz

dze

. Przepełniony Emit-

—First zamiast do le

Ŝą

cego tu

Emit-Second odsyłał przeto statki do odległego o ponad sto

czterdzie

ci mil Spirt-First. Nim uporano si

z trudno

ciami technicznymi, zainteresowanie

kosmosem znacznie zmalało i zast

pczy kosmodrom Emit-Second przestał by

potrzebny.

Dzisiaj zarasta zielskiem i mało kto, patrz

c na ten betonowy plac. domy

li si

jego szczytnego w

zamiarze przeznaczenia.

migłowiec nasz wyl

dował na skraju płyty, opodal rz

du drzemi

cych

transporterów, spowitych zapachem rozgrzanego smaru. W przedzie szumiała polowa siłownia.
Przeszli

my obok spoczywaj

cej na trawie grupki m

ęŜ

czyzn w niekompletnych mundurach RCF.

Palili papierosy i oboj

tnie patrzyli, jak idziemy do transportera dowódcy. W niczym nie

przypominali dawnych kadetów z osławionej „szkółki Milady'ego" pr

ęŜą

cych si

na widok ka

dej

belki na r

kawie. Milady przybył tu incognito i nie mógł mie

pretensji do tych chłopców, mimo to,

gdy weszli

my do transportera, warkn

ł pod adresem podrywaj

cego si

blondasa:

— Burdel, nie dyscyplina, kapitanie! Min

ł go zdetonowanego, podszedł do stolika i odwrócił do

siebie le

Ŝą

ce tam plany. Kapitan zapi

ł bluz

. Był niewiele starszy od swych podwładnych.

Nie

miało zbli

ył si

do komandora i stan

ł za jego plecami.

— Ska

enie zmalało tysi

ckrotnie — wyrecytował. — Obiekt w zasi

gu. Ci

gle na parkingowej.

Milady poprosił go,

eby zostawił nas samych. Kapitana jakby kto zdmuchn

ł. Po chwili

usłyszeli

my jego stłumione wrzaski. Perswazj

skłaniał swoich kadetów do wi

kszej

subordynacji i dbało

ci o wygl

d zewn

trzny.

n. ANALIZA SYTUACJI

Milady sprawdził, czy drzwiczki transportera s

dokładnie zamkni

te, i usiadł na wprost mnie, za

stolikiem. W pancernej budzie było duszno i gor

co.

—

lady tego pojazdu urywaj

tu, na płycie, przy radioaktywnej plamie. Tutaj wyl

dował i st

wystartował kosmiczny statek, Lutz. Teraz jest poza Ziemi

, ale nie schodzi z parkingowej.

Przesta

grzeba

przy tym magnetofonie i posłuchaj: • Nie wiadomo, sk

d przybył i od jak

dawna wisi nam nad
głow

. Stacje wypatrzyły go dopiero wczoraj mi

dzy ró

nymi orbituj

cymi rupieciami. Nie wiemy,

jak długo przebywał na Ziemi i jakie s

zamiary tych, co w nim siedz

. Wiemy natomiast,

e Obcy

odwiedzili magazyny. Buchn

li, lekko licz

c, 500 funtów elektronicznego szmelcu i

dziewi

tna

cie ton paliwa j

drowego. Wszystko to działo si

dwa dni temu, pod naszymi nosami.

Popisali si

znakomit

orientacj

w terenie: ten wybór kosmodromu, zapomnianego i le

Ŝą

cego na

odludziu, a jednocze

nie tak blisko

ródeł potrzebnych im materiałów...

— Tego nie rozumiem — wtr

ciłem. — Mamy niechybnie do czynienia z groteskow

mistyfikacj

grupy rozwydrzonych młokosów, amatorów przygód, gro

niejszego gatunku blind kosmicznych, a

pan, jak jaki dysydent z Sekty Wyznawców Odwiedzin, wmawia mi...
— Spokojnie; Lutz. Niczego ci nie wmawiam. Takie s

fakty.

— Pozaukładowy statek o nap

dzie j

drowym?

— „Starfiashe" maj

nap

d te

drowy, a przecie

ich zasi

g wynosi ponad 100 miliparseków,

cho

to maszyny do zada

ledwie przyorbitalnych i wi

cej d

wigaj

uzbrojenia ni

paliwa.

Teoretycznie, po przeróbce pokładowych arsenałów na zbiorniki, mogłyby pokona

odległo

ść

dziesi

ciu parseków.

— W jakim czasie? Milady

achn

ł si

— Cywilizacja, której spieszno w kosmos, nie dba o czas.
— Dogmaty zm.
— Nazywaj to, jak chcesz. Jedno jest pewne: obiekt w niczym nie przypomina statków
budowanych dot

d, a stocznie nie realizuj

zamówie

prywatnych. O tropach na dziedzi

Przechowalni i na posadzce magazynu Milady nie wspomniał. Mo

e uznał,

e s

to dowody zbyt

enuj

ce, aby si

na nie powoływa

. Odnosiłem wra

enie,

e wci

ąŜ

ymy wokół sedna.

Przecie

nie przywlekałby mnie tu dla jakich

tanich sensacyjek, włócz

c si

ze mn

wprzód po

całym hrabstwie, a na koniec nie pozwalaj

c mi przygotowa

kowej relacji, bodaj

parominutowej. Chyba

e była to z jego strony kokieteria. Milady zabiegaj

cy o rozgłos?

Niew

tpliwie chorował na szlify kontradmirała, niew

tpliwie zasłu

ył na nie, ale nawet gdyby

chroniczna krótkowzroczno

ść

Admiralicji Royal Cosmos Force udaremniała mu awans, Milady

nie uciekłby si

do reklamiarstwa. Nie umie sprzedawa

swoich osi

gni

ęć

, i tyle. Przypatrywałem

mu si

; patrzyłem na jego

zaczerwienione i opuchni

te powieki, na jego pociemniałe od jednodobowego zarostu policzki i

na jego dłonie, du

e, spocone i dr

Ŝą

ce. Był zm

czony. Był zm

czony jak po zaoraniu

wiata.

Pewnie od tych dwu dób nie zmru

ył oka.

— Imali

my si

ró

nych chwytów, Lutz. Obiekt nie reaguje na nasze sygnały. Ale od procesów

biologicznych w nim a

kipi. Pelengatory biofizyków

ledz

go nieustannie, szkopuł w tym,

e nie

potrafi

ustali

, czy rejestrowane przebiegi czynno

ci fizjologicznych zachodz

w istotach

rozumnych i w jakim stopniu rozumnych. Znakomita orientacja tych istot w terenie jeszcze
sprawy nie przes

dza;

mogły si

kierowa

tropizmem....

— Ich statek kosmiczny to tak

e wynik tropizmu? Milady z westchnieniem oparł łokie

o blat

stolika i na otwartej dłoni uło

ył sw

kwadratow

uchw

. Przygl

dał mi si

ze znu

eniem. Na

dworze ucichły łajania dowódcy, daleko szumiała siłownia. Wzrok Milady'ego to m

tniał, to

nabierał ostro

ci, jakby Milady walczył z ogarniaj

go senno

. Pytanie pozostawało bez

odpowiedzi, pauza przeci

gała si

. Na co komandor czekał? Skoro liczono si

z realnym

niebezpiecze

stwem, trzeba było niezwłocznie co

przedsi

wzi

ąć

. „Imali

my si

ró

nych

chwytów", „nie potrafi

ustali

", „w jakim stopniu" — a wi

c Admiralicja nie miała pełnego

rozeznania. Oczywi

cie zaczn

od wysłania grupy rozpoznawczej... Wlepiłem w Milady'ego

zdumione spojrzenie. Wci

ąŜ

czekał. I ju

wiedział,

e domy

liłem si

e chocia

wygl

dałem na

przestraszonego, w gruncie rzeczy wyraziłem zgod

. Było za pó

no, by zwyczajnie wsta

podzi

kowa

za miłe popołudnie i oddali

, unosz

c swój honor, rzekom

nie

wiadomo

ochroniony przed zszarganiem. Obaj zdawali

my sobie spraw

e Milady nie mo

e mi nic kaza

ani proponowa

, nawet nie wypada mu prosi

mnie. Decyzja nale

ała wył

cznie do mnie i

powinienem j

powzi

ąć

spontanicznie. Milady prawdopodobnie równie dobrze jak ja wiedział,

wła

nie taki układ nie pozwala mi, bez uszczerbku na honorze, odmówi

, w istocie bowiem

werbalnie nie było czego odmawia

Ale dlaczego ja? Odpowied

nasuwała si

sama. Zreorganizowana i ograniczona do roli sekcji

szkoleniowej Akademia Royal Cosmos Force od pi

tnastu lat produkowała zniewie

ciałych,

psychicznie rozmamłanych pilotów, co to zapisali si

do RCF ze snobizmu albo

eby imponowa

dziewczynom, albo te

dlatego,

e nie chciała ich

adna inna uczelnia. Admiralicja potrzebowała

faceta,

który mało

e opu

cił Akademi

RCF w ^starych, dobrych czasach", ale lizn

ł co nieco z

dziedziny biologii, był urodzonym hazardzist

, a przy tym miał niewiele do stracenia.

— Nie musiano pyta

komputera, Lutz. Twoj

kandydatur

zgłoszono i przyj

to jednogło

nie.

Naturalnie poza moimi plecami; wtedy gdy ja, pogr

ąŜ

ony

w błogiej niewiedzy, poprawiałem czyj

ąś

tam dysertacj

lub

gdy le

ałem u boku Elie i wsłuchiwałem si

w jej oddech,

po raz pierwszy po tej kilkudniowej nerwówie gł

boki

i równomierny. Marzyłem wówczas o jednym: aby nikomu
nie przyszła ochota telefonowa

do mnie teraz — wideofon

stał poza zasi

giem r

ki i nie mogłem go wył

czy

nie

budz

c Elie, gdy

jej głowa spoczywała na moim ramieniu.

Wideofon wszak

e zadzwonił,

ona spała godzin

i czterdzie

ci osiem minut. Telefonowano z kliniki. Twarz

doktora Zenda z ekraniku promieniowała szcz

ęś

ciem.

— Nie było powodów do obaw — oznajmił. — hnplantat
przyj

ł si

jak sadzonka w cieplarni.

Elie stała obok i zaciskała palce na moim barku.
— Hej, Elie — powiedział Zend z u

miechem. — Pani syn b

dzie sprawniejszy ni

przedtem.

Memu synowi wszczepiono atomowe serce. Takie, jakie ma jego ojciec.
Atomowe serce to jest co

, co ludzie mog

wybaczy

. Ka

dy inny, oboj

tnie jaki, sztuczny organ

zamienia człowieka w cyba, czyli w istot

; tak przynajmniej uwa

a wi

kszo

ść

. Słowo „cyb"

wymawia si

z ironiczn

pogard

, a w pewnych kr

gach traktuje si

je jako wyzwisko. Ale dla

niektórych cybiofikacja to jedyna szansa prze

ycia. Człowiek przestał by

kowalem swego losu.

Niewielu siadaj

c za sterami „Starfiasha" przewidzi,

e maszyna zaraz po starcie roztrzaska si

bo mechanik-elektryk nie znał si

na elektronice, a zmianowy inspektor podbił kart

przegl

nie wy

ciubiaj

c nosa ze słu

bówki. Niewielu te

po runi

ciu wraz z maszyn

typu „Starfiash" z

wysoko

ci kilometra na skały b

dzie zdolnych do samodzielnego decydowania o swym losie.

Chirurdzy ratuj

c ludzkie

ycie nie ogl

daj

na takie czy owakie wzgl

dy i bywa,

e pacjent

opuszcza szpital maj

c z własnych narz

dów wewn

trznych jedynie w

trob

ledzion

i cz

stk

przewodu pokarmowego, a korpus i ko

czyny, z wyj

tkiem głowy, cybiofikowane w 80

procentach. Ma zatem rzeczywi

cie du

o mniej do stracenia ni

plakatowy, wychuchany kadet.

Wymiana protez to jak zmiana obuwia.
— Przygotujemy ci „Starfiasha", na jakich si

szkoliłe

— podj

ł Milady. Jego głowa

podskakiwała na wspieraj

cej j^ dłoni. — Ryzyko jest znikome.

— Lubi

ryzyko. Ale pan raczej chciał powiedzie

w razie czego gwarantujecie mi najwy

szej jako

ci cz

ęś

zamienne.
Milady opu

cił r

na stolik, przygarbił si

. Sennym

wzrokiem zlustrował mnie całego.
— Twój organizm — rzekł — nie potrzebuje tyle po

ywienia i tlenu, co organizm zwykłego

miertelnika, zawieraj

cy wszystkie te o

lizłe i nietrwałe narz

dy jednorazowego w ko

cu u

ytku.

— (No, prosz

— pomy

lałem — apoteoza cyba). — Zapotrzebowanie twego organizmu na

glowodany, białka, tlen, itede jest czterokrotnie mniejsze. Ufam,

e wiesz, jakie ma to

znaczenie poza Ziemi

— Patrz

c pod tym k

tem, panie komandorze, przyszłych kadetów natychmiast po rekrutacji

poddawa

by nale

ało kompletnemu ucyborgowieniu.

— Zgadzam si

e system przysposobienia do słu

by w RCF ma pewne wady.

„Jak odró

cyba od idioty? Daj im do rozwi

zania proste zadanie matematyczne. Idiota nie

brz

czy."

— B

dziemy nad tob

czuwa

. Eskadra „Starfiashy"...

— ...i cybo-serwis. — Roze

miałem si

. — Przepraszam, komandorze. To odezwały si

we mnie

uczucia rozbitego samochodu na widok pomocy drogowej.

m. WST

PNE ROZPOZNANIE

Przenocowałem w transporterze dowódcy. Rankiem komandora odwołano do Admiralicji.
Poleciał

migłowcem. Do mojej dyspozycji zostawił swego Rolispeeda wraz z sympatycznym

czarnoskórym kierowc

. Chłopak był niewyspany, bo z autostrady, gdzie

my go wczoraj

zostawili,

ł pó

noc

. Wojskowy kubek smolistej kawy

i wetkni

ta do ucha słuchawka

tni

ca giantlike-shakiem przywróciły mu rze

ść

. Kazałem wie

źć

prosto do domu, ale na

rogatkach Decksance postanowiłem zboczy

do szpitala. Zastałem tam

. Stała na korytarzu,

przed pokoikiem syna, i rozmawiała z doktorem Zendem. Doktor Zend, mały pulchny szatyn
zawsze promienny jak sło

ce, kiedy mnie spostrzegł, jeszcze bardziej si

rozpromienił. Roztaczał

wokół cierpk

septofobu. On i Elie wygl

dali jak rodze

stwo.

—

pi — powiedziała na mój widok

ona.

Przez uchylone drzwi zajrzałem do pokoiku syna. W obszernym, białym ło

u wydawał si

bardziej w

tły

i mniejszy.
— Za trzy dni pozwolimy mu na pierwszy krótki spacer — o

wiadczył Zend. — A za dwa tygodnie

przybiegnie do pana i zarzuci panu r

ce na szyj

. Cofn

łem si

, ostro

nie zamkn

łem drzwi.

— I co dziesi

ęć

lat — dodałem — b

dzie tutaj wraca

po nowy wkład energetyczny.

Zend nadal był promienny. Ale patrzył na mnie ju

inaczej — badawczo.

egnałem si

z nim i otoczyłem Elie ramieniem. Zeszli

my do Rolispeeda. Kierowca drzemał z

głow

odrzucon

do tyłu. Pełen emfazy, bzycz

cy głos wykrzykiwał mu co

wprost do ucha.

Pojechali

my do „Elaborate" na obiad, na który Elie zaprosiła kierowc

. Piłem du

o. nie

ałowałem sobie, jak gdybym chciał si

upi

. co zreszt

udało mi si

i co poprawiło mi

samopoczucie — nie z powodu euforyzuj

cego działania alkoholu, ale poniewa

stwierdziłem,

alkohol wpływa na mnie dokładnie tak samo. jak wtedy, gdy nie wiedziałem jeszcze,

„Starfiashe" nie s

niezawdone. Nie pami

tam, co powiedziałem wówczas

onie; czy

e mam

robi

reporta

z pracy Luny VIII, czy

e wybieram si

do redakcji „Chubu Nippon Shimbun" w

jakich

tam zawodowych sprawach. Kiedy wieczorem otrze

wiałem, Elie pakowała moje

nesesery. Cho

cywilna odzie

nie była mi potrzebna, nie protestowałem,

eby zachowa

pozory.

Obudziłem kierowc

drzemi

cego w s

siednim pokoju i w trójk

zjedli

my kolacj

. Elie uprzedziła

mnie,

e je

li moja nieobecno

ść

przeci

gnie, jak tylko stan Alberta b

dzie na to pozwalał,

zabierze go z kliniki i wyjedzie z nim gdzie

nad morze. Wyruszyłem nazajutrz, skoro

wit.

Poprosiłem kierowc

, by nastawił radio gło

no, i przez cał

drog

sycili

my uszy muzyk

, jak

jacy

zwariowani melomani. Za wiaduktem Kennedy'ego był zator. Mijali

my go nieprzepisowo,

pasem wydzielonym dla obsługi autostrady, i zatrzymał nas funkcjonariusz Oddziału Drogowego.
Na szcz

ęś

cie miałem w klapie znaczek spec-słu

by, ten od komandora Milady'ego, i

funkcjonariusz, robi

c konspiracyjne miny, pozwolił nam odjecha

. Przed wjazdem na teren

rodka Szkoleniowego RCF usun

łem znaczek z klapy,

eby nie wzbudza

niech

ci panów

oficerów Royal Cosmos Force, bo — jak wiadomo — przedstawiciele ró

nych formacji

tradycyjnie si

nawzajem nie cierpi

Jak troskliwie przy obu bramach O

rodka zajmowano si

moj

osob

, skrupulatnie sprawdzaj

com za jeden, tak gdy wreszcie przest

piłem ogrodzenie, zupełnie mnie ignorowano. Nikt nic nie

wiedział, zwłaszcza gdzie kogo mo

na zasta

. Czarnoskóry kierowca zostawił mnie z walizami

na rozpalonym

wirowanym placu, mi

dzy dwoma szeregami popielatych pi

trowych budynków

koszarowych. Po namy

le skierowałem si

do budynku oznaczonego liter

„E": tam kiedy

mie

cił si

sztab O

rodka. Dy

urny nieufnie spojrzał na moje walizy i na mój cywilny strój, po

czym poprawiwszy na ramieniu daj

mu władz

opask

, odparł,

e komandor Milady „chyba

gdzie

tu jest". „Tu" oznaczało 426 hektarów zabudowa

mieszkalnych, gospodarczych oraz

parku maszynowego wraz z pasami skróconego startu. Zdałem dy

urnemu opiek

nad baga

i udałem si

do hangarów. Poszedłem na przełaj przez na zmian

betonowe to trawiaste pasy.

Powietrze było zaci

gni

te sin

mgiełk

i pachniało litergolem. W oddali, pod wiatami o

podniesionych teraz dachach, na lekkim wzniesieniu zwanym przez kadetów . „górk

rozrz

dow

" srebrzyły si

w sło

cu trójk

ty „Starflashy", gotowych do kołowania na pasy

startowe. St

d górka rozrz

dowa, albo po prostu „górka", wygl

dała jak pokryty łuskami, wzd

bok ryby. Ju

z daleka usłyszałem tubalny głos Milady'ego. Raczył mechaników akrofobi

i sadził

cholerami. Pod jedn

z maszyn czaiły si

skurczone sylwetki chłopaków z obsługi, którzy woleli

nie pcha

Milady'emu na oczy. Milady od czasów, kiedy słu

yłem w RCF, awansował z

dowódcy 19 Eskadry na zast

dowódcy O

rodka d/s technicznych, cho

według mnie był

lepszym dowódc

liniowym i niejednego stratega z Admiralicji wywiódłby w pole. Stał przy

wymontowanym z kadłuba „Starflasha" rozbabranym agregacie chłodniczym, w lepkiej kału

przed wyci

gni

tym na baczno

ść

, pobladłym gołow

sem;

pokazywał mu swe pochlapane nogawki i ur

gał. Przera

ony chłopczyna

ciskał w dłoniach

pust

misk

olejow

. Ongi

byłem kilkakrotnie w jego sytuacji. Milady nosił wtedy trzcin

— Jestem — oznajmiłem si

z cywiln

swobod

i komandor przerwał peror

— Wy

mienicie — powiedział. Spiorunował chłopaka

spojrzeniem i jak bocian wydostał si

z kału

y. — Cholerna

niezdara.
Podałem mu chusteczk

— Nie, dzi

kuj

, Lutz. I tak zaraz portki zmieni

. Nakrywał nas trójk

tny cie

maszyny wspartej

urowym podwoziem o beton; blisko

wier

hektara cienia. Ni

ej startowe pasy rozpełzały si

wbrew perspektywie. Czas ' osi

gni

cia pełnej gotowo

ci bojowej tego O

rodka RCF wynosi

kwadrans. W ci

gu kwadransa od ogłoszenia alarmu wszystkie maszyny powinny wej

ść

na orbit

okołosłoneczn

. Milady mawiał: „Rozumie si

e gdyby chodziło o bab

, co tchu by

cie si

kopn

li do »Starflashy«,

eby przed innymi dopa

ść

ciepłych betów, ale zaprawd

powiadam wam

(był okres, gdy komandor „zaprawdał" bez umiaru),

e z

adn

bab

i w

adnych betach nie

pohulacie tak, jak na

wiczeniach, i wprawdzie nie zawsze lepszy ten, kto na orbicie pierwszy,

radz

wam si

tam

pieszy

, bo inaczej ja z wami pohulam, ptaszyny".

— Zakwaterowano ci

? Zaprzeczyłem.

— W „A" czeka na ciebie pokój. Dziewi

tka. Aha, i z Admiralicji przyszła twoja nominacja. Na

czas akcji otrzymasz stopie

komandora podporucznika.

eby

nie musiał dryga

przed byle

oficerkiem. Od ciebie zale

y, czy ci ten stopie

zostawi

— Nie n

ci mnie kariera wojskowa. Milady pu

cił t

uwag

mimo uszu.

— Kasyno jest w bloku „B", jak dawniej. Po obiedzie, je

eli zechcesz, zajrzyj do hangarów i

pogadaj z mechanikami. A jutro zobaczymy, co

wart.

W drodze do budynku „A" odebrałem od dy

urnego walizy. Przydzielona mi kwatera

przypominała pokój w hotelu klasy standard. Wypakowałem przybory do mycia i golenia oraz
zmian

bielizny, reszt

rzeczy, nie wyjmuj

c z waliz, wepchn

łem do szafy. W

ciennej wn

wisiał bezwymiarowy ubiór kompensacyjny. Granatowo-oliwkowy, o r

kawach ozdobionych

dwoma złotymi szlaczkami — szerokim i cienkim z gwiazdk

. Marzenie ka

dego kadeta.

Praktycznie — granica awansu w słu

bie liniowej. W łazience spłukałem z ciała podró

ny kurz, a

potem wdziałem ten mój nowy ubiór. Czułem si

w nim jak w cudzej skórze. Nazajutrz odbyłem

próbny lot. Jedyny, bo Milady uznał,

e jestem w takiej formie, jakbym trenował codziennie, i w

zwi

zku z tym nie ma sensu zwleka

z rozpocz

ciem akcji. Jako

mi to nie pasowało do

miladiowskiej celebracji „dopracowywania szczegółów" i dzisiaj skłonny jestem twierdzi

e ów

piech był wynikiem nacisków ze strony Admiralicji.

„Starfiash", który dla mnie wyszykowano, nie ró

nił si

nadto od tych sprzed pi

tnastu lat. Na

takich jak ten latano obecnie. Były maszynami generacji ósmej, ale wygl

dem zewn

trznym nie

odbiegały od swego prototypu. Zmiany konstrukcyjne dotyczyły głównie osłony biologicznej,
układów nad

ąŜ

nych i serworegulatorów. Do kabiny wsiadałem wi

c jak do swego samochodu,

którym zrobiłem ju

tyle kilometrów,

e starczyłoby ich na trzykrotne objechanie naszego globu. Z

lewej, pod prostok

tnym, panoramicznym iluminatorem, połyskiwał wska

nikami pulpit kontrolny,

z prawej — indykatory zespołu VIS. Fotel otulił mnie sob

; spocz

łem w pozycji półle

Ŝą

cej.

Zwisaj

cy za oparciem, jak kaptur peleryny, kask opadł mi na głow

. Ten wi

cej spodziewany ni

rzeczywisty ból trwał ułamek sekundy. Elektrody przyssały si

do mej czaszki i przestałem by

tylko człowiekiem. Stałem si

tak

e maszyn

. Czułem j

cał

; jej bloki nap

dowe, mechanizmy

sterownicze i wyrzutnie — wszystko rw

ce si

do działania, pełne ognia, jak rumak pod

cem. Niecierpliwie czekałem na sygnał startu.

Milady akcj

odwołał. Przez radio wezwał mnie do sztabu. Nie jestem za „ miladiowsk

organizacj

", ale jak dot

d te przygotowania do powa

nej było nie było akcji za bardzo tr

ciły

indolencj

. U Milady'ego zastałem tykowatego cywila z długim, zaczerwienionym nosem, na

którym jak przewrócona ósmeka tkwiły słabe szkła w drucianej oprawie. Facet, ulizany, schludny
i sztywny, wyci

ł ko

cist

, a gdy podałem mu swoj

, skłonił si

tak nisko, jak gdyby

chciał cmokn

ąć

mnie w dło

— To jest komandor podporucznik Lutz — powiedział Milady — a to pan Karvitsch. Człowiek z
Communication with Extra-Terrestrial Intelligence. Słowo „pan" Milady wymówił tak, jakby
przedstawiał kogo

zupełnie niedorosłego, ale komu pragnie sprawi

przyjemno

ść

. Obaj dopiero

co wrócili z odprawy u dowódcy O

rodka. Człowiek z CETI miał obra

min

i chyba nie

spodziewał si

po mnie wyrafinowanej galante

i w obej

ciu.

— Miło mi — zełgałem.
„Nasz system obronny — powiadał Milady —jest bezbł

dny

i je

eli jaka

cholerna kometa albo bolid trafi jednak

w Ziemi

, b

dzie to zasług

wył

cznie tych uczonych z CETI,

co to nim pozwol

nam zniszczy

jakikolwiek meteor, musz

najpierw upewni

, czy przypadkiem nie załatwiła na nim

potrzeb naturalnych jaka

pozaziemska istota."

— Odwołali

my akcj

, Lutz, bo dotarła do nas wiadomo

ść

e od Obiektu odł

czył si

drugi,

mniejszy obiekt. Kr

ąŜ

y teraz po ciasnej orbicie. Przypuszczalnie tym wła

nie wehikułem

dostarczono na pokład Obiektu zw

dzone paliwo i elektrocjonalia. Spodziewamy si

e b

dzie

dował. A ten pan jest tu po to,

eby nie spuszcza

nas z oczu. K-arvitsch

ł usta.

— Za pozwoleniem — b

ł.

— Oczywi

cie nie nas, lecz naszych go

ci — sprostował błaze

sko Milady.

I zostawił nas samych. Było cicho. Karvitsch podszedł do okna. Wyjrzał na

wirowany, pustawy

plac i wysi

kał nos w biał

chusteczk

— A wi

c to pan jest owym katem — powiedział z wyrzutem.

— Nie rozumiem — odparłem chłodno. Zanosiło si

na niemił

dla mnie rozmow

— Rzekomym obro

rzekomo zagro

onej ludzko

ci —

dodał.
Dobrze znam facetów w rodzaju Kandtscha, facetów, na
których widok dostaj

mdło

ci. Hipochondrycy obnosz

z katarem, chrypk

czy udawanym kaszelkiem albo

uskar

cy na zmy

lon

nadkwasot

, bideusze, co na

dym kroku podkre

laj

słabo

ść

konstytucji swego ciała,

którego jednak nie wspomog

najniewinniejsz

cho

protez

, gdy

równałoby si

to profanacji organizmu —

tego ołtarza natury. Si

kanie, chrypienie, rz

ęŜ

enie i czkanie

to s

ich niby nobilituj

ce atrybuty.

„Co robi cyb, gdy jest chory? Dzwoni po mechanika. A gdy
jest umieraj

cy? Dzwoni do składnicy złomu."

W drzwiach stan

ł Milady.

— Wyl

dował! — oznajmił. — Znowu na Emit-Second. Lutz, zaprowad

pana do parku i

wsi

cie do

migłowca. Ja zaraz tam b

IV. PIERWSZE KONSTATACJE

Milady był w

ciekły. Odk

d na kosmodromie Emit-Second wsiedli

my w trojk

do tego

migłowca, nie otworzył ust, nawet

eby zakl

ąć

. Lecieli

my od godziny w kierunku Livingstone,

komandor obok pilota, ja z tyłu, obok przedmuchuj

cego nos człowieka z CETI. Człowiek z CETI

był w

ciekły; naturalnie za ten stan rzeczy win

obarczał Milady'ego. Silnik warkotał basowo,

a pod nami przesuwały si

miniatury osiedli.

Kiedy wyl

dowali

my na Emit-Second, było ju

po wszystkim. Po

rodku płyty sterczała mała

rakietka z otwartym włazem, od dołu osmolona, jak te z Museum of Space Ships w Sherridon.
Podwładni jasnowłosego kapitana, biwakuj

cy wokół transporterów, po

piesznie doprowadzali do

porz

dku swój wygl

d zewn

trzny. Milady dotkn

ł ziemi przed

migłowcem. „Przeczuwał co

pocz

tku". Pobiegłem za nim do id

cego nam naprzeciw kapitana.

— Przyjechali tu z Admiralicji — zameldował kapitan — i zabrali tego... tego...
— Kogo?
— Tego si

nie da wyrazi

słowami, panie komandorze — odparł dowódca. Spojrzał na mnie, na

mój nowy ubiór i oczy zrobiły mu si

jeszcze bardziej okr

głe.

— Ja bym to nazwa

potrafił! — wybuchn

ł Milady, nie bacz

e słysz

go kadeci. To

post

powanie Admiralicji! Człowiekowi ka

Ŝą

uzgadnia

z nimi najdrobniejsze głupstwo, a sami, ci

nad

ci panowie admirałowie, nie licz

z nikim i z niczym i wywołuj

taki rozpieprz... Za nami

rozległo si

kanie.

— O

mielam si

zauwa

— wtr

cił Karvitsch —

e pozwala pan sobie...

— Stul pan pysk! — hukn

ł Milady. Z powrotem zwrócił pochylon

głow

w stron

kapitana.

Spytał spokojniej: — Co to było? Kapitan wetkn

ł palec za kołnierzyk i potarł szyj

— Terminologia wojskowa jest zbyt uboga...
— Gdzie to teraz jest?
— Ci z Admiralicji wywie

li to poduszkowcem do Livingstone, do Centrum Biofizycznego. Tam

was oczekuj

. Wszystkich trzech.

— A pan, jakie otrzymał dyspozycje, kapitanie?
—

adnych, panie komandorze.

— Zatem niech pan tu tkwi nadal i pilnuje tego truchła. — Milady sapn

ł. — Do

migłowca, Lutz!

Karvitsch ruszył za nami.
Wystartowali

my w milczeniu i w milczeniu upłyn

ło nam dziewi

ęć

dziesi

t minut lotu. Nadci

gał

zmierzch, a wraz z nim czarne, ci

ęŜ

kie chmury. Było parno i duszno. Pilot wł

czył o

wietlenie

przyrz

dów. Strzałka tachometru wskazywała 250. Karvitsch przestał poci

nosem, ale

chusteczki nie schował. Co rusz ocierał ni

spocony kark i czoło. R

e gotował si

w tej

swojej schludnej, granatowej kurteczce.
— To nie to, co pi

tna

cie lat temu — odezwał si

raptem Milady. W jego głosie nie było ju

zło

ci. — Prawda, Lutz? Brak koordynacji, współpracy, przestrzegania regulaminu... Kto do

sztabu przyjdzie pierwszy, ten rz

dzi. Słyszałe

eby głowa wydawała ciału rozmaite i sprzeczne

polecenia równocze

nie, przy czym nie kontroluj

c, czy i jak zostaj

one spełnione, sama si

nich wywi

zywała?

— Owszem. Na przykład w epilepsji. Z tyłu nie widziałem, ale Milady u

miechn

ł si

chyba.

Przelatywali

my nad południowym przedmie

ciem Livingstone. Paliły si

latarnie uliczne i

kolorowe

wiatełka sygnalizacyjne na szczytach wie

owców.

— Ten chaos to syndrom współczesno

ci — kontynuował Milady. — W naszym

zinstytucjonalizowanym społecze

stwie warto

ść

ma praca tylko w urz

dach najwy

szego

szczebla. Obowi

zki rzadko kiedy s

przekazywane w dół, do jednostek podległych, bo

obowi

zki to dzisiaj perspektywy, a perspektywy to luksus. Wysoko sobie cenimy pełni

ycia,

dlatego d

ąŜ

ymy do o

ywienia , , własnej psychiki, dlatego powstaje tyle sekt mistycznych, ^

dlatego ludzie coraz rzadziej nadstawiaj

karku g, w najbardziej nieprawdopodobnych

przedsi

wzi

ciach —

eby prze

naprawd

intensywnie. Dawniej lansowano tez

perspektyw

stanowi

osi

gni

cia materialne. Po ekspansji ekonomiczno-technologicznej, kiedy

wszelkie mo

liwe do zdobycia dobra znalazły si

w r

kach wszystkich ludzi, osi

gni

cia

materialne utraciły charakter perspektywy. , Po doj

ciu do sukcesu ludzi ogarn

ło zw

tpienie.

Ze społecze

stwem stało si

to samo, co z tym zblazowanym erotomanem, który na staro

ść

oszalał dla jednej spódniczki, uganiał si

za ni

przez lata, składaj

c dowody m

stwa i

wytrzymało

ci, pokonuj

c pi

trz

ce si

przeszkody, aby wreszcie, gdy dopi

ł celu, tu

przed

sfinalizowaniem sprawy, kompletnie opa

ść

z sił i stwierdzi

z gorycz

e drałował za tym, co

dostałby od ka

dej innej, w ka

dym miejscu i o ka

dej godzinie. Ty byłe

za młody, ale ja

pami

tam te rozruchy, kiedy palono archiwa, niszczono komputery i dewastowano urz

dzenia,

eby „zacz

ąć

wszystko od nowa". To była robota rozhisteryzowanych malkontentów i nie zdała

na nic, ale u

wiadomiła społecze

stwu,

e w naszym ustabilizowanym dobrobycie co

załamało. Ci, którzy dotychczas od rana do wieczora gnu

nieli przed telewizorami, bez

umiarkowania opychali si

frykasami, a w chwilach wzmo

onej aktywno

ci wybierali si

przeja

wind

po bloku, wyrwali si

nagle z domowych

pieleszy, rozp

dzili roboty porz

dkowo-usługowe i wzi

li si

do najdziwniejszych zaj

ęć

. A to

bezinteresownie plewili ziele

ce na skwerach, a to wspaniałomy

lnie udra

niali miejskie kanały

lub myli szyby wystawowe. Szczycili si

tym.

e znajomi i nieznajomi mówili o nich: „To ten. co

dzie

w dzie

rano zamiata chodnik na skrzy

owaniu 38 ze 127. Byli znani nie tyle z nazwiska,

ile z funkcji, któr

z całym samozaparciem i społecznie sprawowali. Jeszcze dzisiaj spotkasz

takich. Za wszelk

cen

pragn

wyró

. zwróci

na siebie uwag

, wybi

ponad

przeci

tno

ść

. Szwendaj

po ulicach niedomyci i obszarpani albo ubrani tak.

e człowiek nie

wie, dok

d ucieka

, ale bezsprzecznie s

bardziej o

ywieni psychicznie od tych nierozkr

conych.

tak zwanych normalnych i solidnych obywateli, którzy nie mog

pozby

uczucia,

e co

trac

Nakładaj

na siebie. chocia

nie słu

bowe, przecie

obowi

zki, a obowi

zki to perspektywy

lepszego, pełniejszego

ycia psychicznego. I maj

perspektywy szersze ni

pracownik urz

szego szczebla, pracownik, któremu pazerna jednostka nadrz

dna sprz

ta sprzed nosa cał

robot

i ka

e bezczynnie gni

za biurkiem.

Karvitsch przywarł do bocznej szyby, podkre

laj

c sw

poz

e wywody komandora ma gdzie

e w ogóle nie chce lego słucha

. Pilot kr

cił si

, jak gdyby chciał dorzuci

swoje trzy grosze,

("mnie

wierzbił j

zyk. Milady zapomniał o sytuacji takich jak ja, którym własna odmienno

ść

bardzo dopiekła,

eby si

cieszy

i chlubi

, i którym ta odmienno

ść

stwarzała takie

perspektywy,

e nic, tylko wskoczy

do „Starfiasha", wej

ść

na orbit

, wył

czy

blok

bezpiecze

stwa i z pr

dko

kosmiczn

przez atmosfer

Wyl

dowali

my po zachodzie sło

ca, na zaj

tym przez dwa zmiennopłaty placyku, przed

gmachem Centrum Biofizycznego. Rozpi

ta wysoko siatka luminescencyjna o

wietlała równym

wiatłem przyległy teren ł

cznie z zaparkowan

opodal gmachu kolumn

poduszkowców. Odgłos

naszych kroków, kiedy weszli

my do jasnego holu, przywołał stra

nika; ten zaprowadził nas do

sali głównej. Były tam dwie osoby — kobieta i m

ęŜ

czyzna. Stali przed obszernym jak pół

amfiteatru pulpitem wysadzanym wszystkim tym, co humanist

e doprowadzi

do obł

du.

Mieli na sobie kitle. Kobieta nie zrobiła na mnie dobrego wra

enia, i nie dlatego,

e nie lubi

postawnych blondynek, zwłaszcza tych. które spaceruj

c po ulicach albo wysiadaj

c z

samochodu lub wbiegaj

c przed tob

po eskalatorze

potrz

saj

i kr

swymi atutami, i jakby mogły, wlazłyby ci tymi wszystkimi obfito

ciami na kark,

ani te

dlatego,

e . naukowiec w spódnicy to nawet brzmi podejrzanie, lecz dlatego,

e nie

znosz

egzaltowanych sawantek. Jestem zdecydowanie za rozdzieleniem seksu od erudycji;

seks i erudycja to tak unikalny, jak i nieudany maria

. M

ęŜ

czyzna za

przedstawiał si

ciekawie:

o półtorej głowy ni

szy od kobiety, za

ywny, z rozczochran

, przetłuszczon

i ciemn

fryzur

kostropaty. Obrzucił nas przenikliwym spojrzeniem malutkich czarnych oczu. Nos miał szeroki i
kaczy i był niestarannie ogolony.
— Jeste

cie — powiedział falsetem, nieomal jodłuj

c. Nosił nazwisko stosowne do wygl

du:

Gnom

. Gdy mówił, patrzył na wszystko, tylko nie na swego rozmówc

. — Tamci odjechali.

.•• Porozumiałem si

z Miladym wzrokiem,,;'

— Cholera — mrukn

ł Milady. i;;

— Za pozwoleniem — wtr

cił Karvitsch. — Owe poduszkowce przed wej

ciem...

— A, tak — pisn

ł Gnom

. — Go

cia zostawili. Jest w wiwarium.

Obrócił si

do pulpitu, trzasn

ł przeł

cznikiem i na głównym ekranie pojawił si

obraz. Długo

wpatrywałem si

w poszczególne elementy, nim zdołałem je powi

i skleci

z nich cał

sylwetk

. Ta niby-ludzka, niby-owadzia forma posiadała głow

i tułów oraz dwie pary ko

czyn.

Stwór miał symetryczn

budow

i ludzki korpus, ale jego ramiona i nogi, niepomiernie

wydłu

one, podobne były raczej do odnó

y jakiego

stawonoga. Wysoko sklepion

czaszk

porastała skołtuniona, szarobr

zowa sier

ść

, a pod pergaminow

skór

małego tułowia ostro

rysowały si

eber i ko

ci miednicy. Stwór był nagi i był, według mej oceny,

stuprocentowym samcem. Dłonie i stopy miał nienaturalnie wielkie, uzbrojone w rogowate,
połamane pazury. Sfuszerowany cyb — przemkn

ło mi przez my

l. Gnom

wykonał zbli

enie i

ujrzeli

my fizys stworu:

człowiecz

i zastygł

, jak kamienna maska. Tylko

w jarz

cych si

w gł

bi oczodołów

lepiach przebijał si

jaki

wyraz, mo

e strachu.

— Człowiek-paj

k — szepn

ł Milady ze wstr

tem.. Kobieta, faluj

c tym wszystkim pod kitlem,

odwróciła si

do nas. Dot

d bez skr

powania przypatrywała si

gołemu stworowi.

— Wysoko

ść

: dwa dwadzie

cia siedem — oznajmiła swobodnie. — Rozpi

ść

ramion: dwa

dziewi

ęć

dziesi

sze

ść

. Waga: siedemdziesi

t siedem kilogramów — przest

piła z nogi na nog

kołysz

zach

caj

co tyłem w stron

stworu na ekranie.

— Organy wewn

trzne jak u człowieka — zajodłował

Gnom

. — Wprost wierzy

nie chce!

Kobieta mu przerwała.
Przez kilka minut popisywała si

znajomo

anatomii.

na koniec rzekła z uniesieniem:
— Kiedy go tu u

pionego przywie

li, był brudny i upaprany odchodami. I wprost cuchn

ł!

— Jest wspaniały — powiedział Karvitsch. Wysmarkał si

ostentacyjnie, błysn

ł okularami i

stan

ł przy kobiecie, pod ekranem. Wraz ze stworem tworzyli dobran

trójk

. Ciekn

cy nos.

obfito

ci pod kitlem i wypró

niaj

cy si

niefrasobliwie stwór — wszystko to było przecie

tak

cudownie ludzkie,

e niepodzielne. — Kto by si

spodziewał! Pod wpływem strachu zareagował

jak człowiek!
— Nic tu po nas, Lutz — mrukn

ł Milady. — Pan, jak si

domy

lam, tutaj zostaje?

Człowiek z CETI spojrzał czule na ekran i na kobiet

, po czym przytakn

ł.

V. PRÓBA ZROZUMIENIA

Nast

pne cztery doby sp

dziłem w O

rodku Szkoleniowym RCF. Troch

latałem swoim

..Starfiashem" — raczej dla zabicia czasu ni

dla „podnoszenia kwalifikacji". Pogoda zepsuła si

wystarczyło popatrze

na zaci

gni

te chmurami niebo, aby bez pomocy synoptyków stwierdzi

e taka utrzyma si

co najmniej tydzie

. Cz

sto przesiadywałem na „górce rozrz

dowej". Ód

mechaników i kadetów dowiedziałem si

o wadach i zaletach „Starfiashy" wi

cej, ni

bym si

dowiedział od tych wypatruj

cych awansu instruktorów. Odwiedzałem tak

e biura projektowe:

konstruktorzy ch

tnie pokazywali mi plany, na których jak na dłoni wida

było zawił

ewolucj

maszyn. Z generacji na generacj

stawały si

sprawniejsze, czulsze, zarazem bardziej

skomplikowane, a jednocze

nie .trwalsze i mniej zawodne. Ich ey-olucja. cho

przebiegała pod

kontrol

ludzi i dzi

ki ludziom, była konsekwencj

ła

cucha przyczyn i skutków, na które ludzie

mieli wpływ cz

stokro

minimalny. ..Starfiash". gdy przyjmuje do siebie człowieka, przeistacza si

w samodzielny organizm i wtedy ka

da naprawa b

wymiana podzespołu jest jakby operacj

ywym ciele. A przecie

w warunkach bojowych dokonuje si

napraw

tylko takich; pilot najlepiej wie, bo „czuje", co dolega jego maszynie. Stale wracałem do tych
planów, albowiem domy

lałem si

e zawieraj

dla mnie prawd

. Z Centrum

Biofizycznego docierały do nas sk

pe wie

ci. Próby porozumienia si

z Przybyszem spełzły na

niczym. Od stra

ników Przechowalni Paliw J

drowych, którzy tymczasem odzyskali przytomno

ść

równie

nie usłyszano niczego; tyle

e zgodnie z regulaminem pełnili słu

, a

naraz ockn

li si

w szpitalu. Milady przebywał poza O

rodkiem. O najdziwniejszych porach telefonował do mnie i

powtarzał,

e mam by

gotów do startu. W przypływach dobrego humoru dzielił si

ze mn

nowinami. Ju

na drugi dzie

, gdy

my wrócili z Centrum Biofizycznego, oznajmił mi poufnie,

biofizycy postanowili skonstruowa

stworopodobnego cyborga. Ustalono,

e zamiast Przybysza

on wsi

dzie do stercz

cej na Emit-Second rakietki, wejdzie na orbit

, a nast

pnie dostanie si

trza Obiektu. Nie obiecywano sobie po tej ekspedycji wiele, bo spec-cyborg nie był zdolny do

samodzielnego działania, i ci z Admiralicji spodziewali si

e Przybysze szybko mistyfikacj

odkryj

, łudzono si

jednak,

e przedtem spec-cyborg zd

ąŜ

y przekaza

do punktu dowodzenia

nieco informacji, bodaj ogólnych. Ta mechaniczna kukła miała by

sterowana z Ziemi; z

piekielnym po

piechem wła

nie j

montowano. Ale po kiego czorta trzymano w odwodzie mnie?

Czwartego dnia pobytu w O

rodku RCF zdecydowałem si

skontaktowa

z Elie. Brakowało mi jej

i czyniłem sobie wyrzuty z powodu moich kr

tackich wyja

nie

w „Elaborate", gdzie z ni

czarnoskórym kierowc

jadłem ostatni cywilny obiad. Rozmawiałem ze swego pokoju, przez

radiowifon. Kiedy kupili

my komplet tych aparacików, umówili

my si

z Elie,

e nigdy si

z nimi

nie rozstaniemy

—

eby ka

de z nas w ka

dej chwili mogło si

z drugim bez kłopotu poł

czy

. Dawno nie

ogl

dałem

ony tak wypocz

tej i

wie

ej. Fryzur

miała uło

w rudawe loki, a jej szafirowe

oczy błyszczały niczym kamienie pierwszej wody. Na tym male

kim ekraniku jej bu

ka wygl

dała

jak twarz z malowidła, które widziałem u Milady'ego, w jego mieszkaniu-lamusie (Milady wyjawił
mi,

e to oryginalny Rubens).

— Jeste

my u Alberta — powiedziała. — Albert chodzi na spacery i jutro lub pojutrze zabior

do domu. Elie bardzo prze

yła wypadek syna. Od dnia, w którym Albert wraz z kolegami urz

dził

te biegi przełajowe, do jego operacji była fenomenologicznie jak martwa; szcz

ęś

ciem

doktor Zend, stary praktyk, go

cił akurat w Decksance i podj

ł si

implantacji. Zobaczyłem

Alberta.
— Cze

ść

, tatusiu! Kiedy przyjedziesz?

— Niebawem — odparłem. Chłopiec był jeszcze blady i miał podkr

ąŜ

one oczy. — To potrwa

dosłownie kilka dni.
— Na drugi tydzie

lecimy z mam

nad Atlantyk. Do Maceio albo Joao Pessoa.

— Przylec

do was.

— No to cze

ść

, bo pan doktor chce z tob

mówi

Ujrzałem promienn

twarz Zenda. U

miechał si

jak

triumfator.
Doktor Zend jest mistrzem chirurgii implantacyjnej i nigdy
nie zawiódł.
Naprawił to, co ja sknociłem.
„Cybka, kład

c dło

na zaokr

glonym brzuchu, do cyba:

— Nasz mały jest z czego

niezadowolony.

— Kopie?
— Nie, terkocze."
Elie musiała by

mu wdzi

czna. Bardzo, bardzo wdzi

czna.

— Có

pan tak nabzdyczył, Lutz?

— Dzi

kuj

panu, doktorze.

Zend patrzył na mnie badawczo. Nie przestawał si

miecha

— Je

eli pan b

dzie w Decksance — powiedział — niech pan wpadnie do kliniki.

Przyrzekłem go odwiedzi

i przerwałem poł

czenie. Potem zrobiłem porz

dek w rzeczach

osobistych. Brałem ciepły prysznic, gdy przybiegł dy

urny kadet, zdyszany i przej

ty.

Naramienna opaska zrolowała mu si

i przekrzywiła;

w gar

ciskał szary, płaski pakiet.

— Alarm, panie komandorze! — wrzasn

ł.

Owin

łem biodra r

cznikiem. Woda

ciekała mi z włosów na

tors i plecy.
— A co mnie to obchodzi, u licha? — spytałem. — Ja nie mam

adnych zada

bojowych.

— Ma pan — odparł kadet wr

czaj

c mi szary pakiet. Była to koperta alarmowa. — Mog

odej

ść

? — Chłopak dreptał w miejscu, jak gdyby

pieszyło mu si

do toalety.

W budynku zawodziła syrena, na zewn

trz narastał zgiełk.

— Zmykaj.
Mokrymi palcami rozerwałem kopert

. Wyszarpn

łem z niej

zło

we dwoje kartk

W oddali zagrzmiało raz i drugi.
Komandor podporucznik Lutz Seymour. Zadanie:
— start w trybie alarmowym z JB 406 maszyn

typu „Starfiash", numer XHH 164;

— lot bojowy w kierunku Emit-Second;
— l

dowanie na Emit-Second;

— zło

enie meldunku dowódcy Akcji „Przybysz".

Dowódca Akcji „Przybysz" Komandor Franklin Milady

Pokrzykiwania na dworze ton

ły w warkocie

migłowców l

duj

cych wła

nie na

wirowanym

placu: warkot

migłowców ton

ł we wzmagaj

cym si

dalekim grzmocie. No tak, te koperty

alarmowe, zadania bojowe, gor

czkowa bieganina i ci trac

cy głow

urni — to była robota i

ywioł Milady'ego. Ale nie podrywa si

całej jednostki Royal Cosmos Force bez powodu. Na

wilgotne ciało nawlokłem ubiór kompensacyjny i wybiegłem na dwór. ..Górka rozrz

dowa" trz

sła

w posadach; otaczały j

kł

by dymu i pyłu. Spod niej waliły z rykiem w niebo krótkie

błyskawice startuj

cych maszyn. Bli

ej, na placu, wrzało. Likwidacyjne grupy kadetów wynosiły

ze sztabu opancerzone skrzynie i taszczyły je do ta

cych tu

nad ziemi

migłowców. To

ogólne podniecenie udzieliło si

i mnie. Poczułem szarpni

cie za biodrowy pas. Siedz

cy za

kierownic

„taczek" kadet zrywał sobie gardło,

eby mi co

zakomunikowa

, i wskazywał miejsce

obok siebie. Zaj

łem je bez namysłu. Pognali

my mi

dzy szeregami popielatych budynków

koszarowych, przez pasy startowe wy

cielone gryz

płuca warstw

spalin, do ju

samotnie

stoj

cej na zamilkłej raptem „górce" maszyny XHH 164. Milady byłby zbudowany moj

gotowo

bojow

. Po chwili siedziałem za sterami „Starfiasha". w obj

ciach fotela. Kask opadł

mi na głow

; poczułem jeszcze chłodn

stru

wody

ciekaj

cej wzdłu

gosłupa... Bloki

nap

dowe — w normie. Układy sterownicze — w normie. Aparatura kontrolna — w normie.

Zespół VIS — w normie. Blok bezpiecze

stwa — w normie. Zapłon!

Z piekielnym wizgiem pokołowałem na pas startowy. Wystrzeliłem prawie z miejsca z takim
przy

pieszeniem,

interweniował blok bezpiecze

stwa. Ten blok jest po to, aby udaremnia

wszelkie karkołomne

ewolucje ró

nym ekwilibrystom, jacy niekiedy zdarzaj

ród pilotów, a w razie potrzeby, aby

przej

ąć

sterowanie maszyn

. Nieuzasadnione zerwanie plomb bloku bezpiecze

stwa jest

przest

pstwem równie ci

ęŜ

kim, jak spowodowanie

mierci człowieka. Otworzyłem oczy. Warstwy

stratusów i stratocumulusów smagały dziobowy iluminator. Przebiłem si

przez chmury i wzi

łem

kurs na Emit-Second. Leciałem pełnym ci

giem zimnego nap

du; nade mn

wisiała jaskrawa

kula sło

ca, pode mn

rozci

gał si

siny kobierzec. Tam pod chmurami, na samym dole, w tych

rozrzuconych byle jak miasteczkach i osiedlach

yli spokojni, cisi ludzie i teraz, kiedy

przelatywałem nad nimi, wydawało si

im,

e oto na ich głowy z hukiem spada niebo. Za ten

efekt d

kowy, jaki wywołuje lec

cy pełnym ci

giem „Starfiash", niechaj podzi

kuj

komandorowi Milady'emu. L

dowałem po kozacku,

eby co

udowodni

. Co? Mo

e jestem

równie dobry albo i lepszy od tych wymuskanych bubków z kategori

zdrowia „I". Zanurkowałem i

lotem kosz

cym przemkn

łem nad płyt

. Tam musiało wszystko a

zadygota

cznie z

transporterami (było ich znacznie wi

cej ni

kilka dni temu) i t

osmalon

, smukł

rakietk

, co

sterczała jak ostrze gwo

dzia wystaj

ce z deski. Zawróciłem i z przera

liwym piskiem hamulców

usiadłem — bliski kapotowania. Zaraz zamrowilo si

przy transporterach. Na płyt

weszło par

osób; z daleka rozpoznałem masywn

sylwetk

Milady'ego. Wyskoczyłem z nagrzanej kabiny i

ruszyłem im naprzeciw. Spotkali

my si

w pobli

u rakietki. Płyta była wilgotna: m

yło.

Komandorowi towarzyszyli dwaj kontradmirałowie, czy raczej to on towarzyszył im, oraz znajomy
kapitan i człowiek z CETI. Karvitsch podał mi r

pow

gliwie i grzecznie i tak jak za

pierwszym razem zamierzył si

na moj

dło

zaczerwienionym nochalem.

— Oszcz

dzaj nasze nerwy, Lutz — powiedział Milady.

— Zastanawiamy si

— wtr

cił z u

miechem jeden

z kontradmirałów — czy nie zmieni

kryteriów przyjmowania

kandydatów na pilotów do Sił.
— Chyba pan sam w to nie wierzy — odparłem. Mimo munduru nie czułem si

skr

powany

szar

Ŝą

tych z Admiralicji. Za bardzo byłem przesi

kni

ty cywilem. Milady udał zainteresowanie

konstrukcj

rakietki. Karvitsch smarkn

ł w chusteczk

, krytycznym wzrokiem obrzucił niebo.

— Si

pi. Mo

e si

gdzie

skryjemy?

— O, tak — zareagował stoj

cy na boku kapitan. —

Łaskawie prosz

do mego wozu.

Chłopcy kapitana tkwili mi

dzy transporterami, ustawieni —

nie wiadomo po co — w kolumn

marszow

. Tulili głowy

w ramiona. Szedłem obok Milady'ego, za kapitanem
i obydwoma kontradmirałami. Karvitsch człapał z tyłu.
— Cały O

rodek wci

ąŜ

w górze? — spytałem półgłosem.

— To ci — sykn

ł Milady. — Ogłosili

wiczebny alarm. Ale

dla ciebie nie b

wiczenia.

W pi

(kapitan został przy swych kadetach) weszli

my do

transportera.

VI. TAKTYKA POST

POWANIA

„Starfiash" przywarł do kadłuba Obiektu. Obiekt był sze

ciokrotnie wi

kszy od mojej maszyny i

stoj

c na jego rufie z trudem dostrzegało si

dziób. Nie skłami

, je

li przyznam,

e dopiero teraz

mogłem spokojnie i bez po

piechu rozwa

sytuacj

. W transporterze, podczas tej krótkiej

odprawy, nie dano mi zebra

li. Kontradmirał, ten z blizn

— ci

ła si

od skroni a

górn

warg

— powiedział z punktu:

— Ma pan dwadzie

cia do startu. — Spojrzał na Milady'ego, potem znów na mnie. — Wiem,

niektórzy oficerowie Royal Cosmos Force s

zdania,

e ka

akcj

trzeba wprzód szczegółowo

zaplanowa

, cho

by akcja miała trwa

ęć

minut, a jej planowanie rok, lecz Siły to organizm

wojskowy, a wojska nie sta

na marnotrawienie czasu i strz

pienie j

zyków, wojsku musz

wystarczy

ogólne i dora

ne zało

enia strategiczne, taktyk

post

powania za

ołnierz

powinien obra

sam, po bezpo

rednim i osobistym zapoznaniu si

z warunkami i mo

liwo

ciami

zarówno swoimi, jak i przeciwnika. Milady z uwag

ogl

dał swe wielkie dłonie.

— Jak pan wie, Obiekt nie odpowiada na nasze sygnały. — Drugi kontradmirał mówił cicho i
bezbarwnie. — Nie dały te

rezultatu próby porozumienia si

z Przybyszem. Mo

emy si

jedynie

domy

, i

wyl

dował on na Emit-Second powtórnie z tych samych powodów, dla których

wyl

dował tu po raz pierwszy. Sytuacja nie jest gro

na, niemniej nie wolno niczego lekcewa

a wtargni

cie Obiektu do naszego Układu nale

y traktowa

jako naruszenie bezpiecze

stwa.

Powagi tego wykroczenia wcale nie pomniejsza fakt,

e Obcy, przebywaj

c na Ziemi, konkretnie

— na terenie
naszego kraju, w zasadzie nie zagrozili

yciu naszych obywateli. Obecnie obiekt kr

ąŜ

y po

stacjonarnej orbicie okołoziemskiej i oczywi

cie czeka na powrót swego wysłannika. Rakietka

niebawem wystartuje, ale za jej sterami nie b

dzie siedział Przybysz, lecz przybyszopodobny

cyborg. Najprawdopodobniej ci z Obiektu rozprawi

z nim, jak tylko wpadnie im w łapy, mamy

jednak nadziej

do tego czasu zdoby

najpotrzebniejsze informacje. Pan, panie komandorze

podporuczniku, wystartuje razem z rakietk

i lotem aborda

owym dostanie si

w pobli

e Obiektu.

Chodzi o to,

eby pokładowe urz

dzenia Obcych nie wykryły pa

skiego „Starfiasha". Nast

pnie

odł

czy si

pan od rakietki, rakietka podejdzie do

luzy, a pan posadzi swoj

maszyn

Obiekcie. To wszystko.
— Wszystko?
Ten z blizn

poruszył si

— Taktyk

post

powania — rzekł — post

powania dalszego, obierze pan tak

, jak

pan uzna za

stosown

— Zale

nie od okoliczno

ci — odpowiedziałem sobie sam. Kontradmirał łypn

ł na mnie,

niepewny, czy pokpiwam. Dorzucił co

o konieczno

ci dotarcia do wn

trza Obiektu, naturalnie

nie przez

luz

, bo przecie

Obcy dobrowolnie . mnie nie wpuszcz

, i wtedy poj

łem, w czym

rzecz. Człowiek z CETI. Gdyby tego faceta tu nie było, panowie kontradmirałowie powiedzieliby
mi wprost,

eby Obiekt rozpru

i wyłuska

Obcych,

ywych czy umarłych, albo wr

cz —

zaj

ąć

pozycj

horyzontaln

i wygarn

ąć

do Obiektu z wyrzutni zespołu VIS.

— Czy który

z panów chce zabra

głos? — spytał ten

z blizn

Karvitsch rozsi

kał si

— Tak — wyparskał w chusteczk

. — Je

eli panowie pozwol

... — otarł nos i usta i zwrócił si

do mnie: — Ufam,

e w trakcie wykonywania zada

dzie pan powodowa

przede

wszystkim uczuciem przyja

ni do naszych go

ci oraz zasadami najszerzej rozumianego

humanitaryzmu.
— Pan, panie Karvitsch — mrukn

ł z przek

sem Milady — mo

e by

spokojny o los naszych

ci. Lutz to człowiek o przysłowiowo goł

bim sercu i gdyby trafił na zabł

kanego Przybysza, na

pewno by go przygarn

ł i adoptował. Rakietka znikn

ła wi

c w czelu

ci luku, a ja stałem na rufie i

patrzyłem w stron

dziobu, odcinaj

cego si

od tła jasnej, gigantycznej kuli zawieszonej poni

ej.

Nad ni

wisiała druga, mniejsza kula, od góry okryta cieniem: Ksi

ęŜ

yc.

No i ten woal kosmosu — usiany g

sto cekinami. Pod wpływem sztucznej grawitacji Obiektu

krew napłyn

ła mi do skroni, jakbym zwisał głow

w dół, przytwierdzony do sufitu magnetycznym

obuwiem.
Kiedy odszedłem ze słu

by w RCF, wyrzekłem si

wypraw poza Ziemi

; nawet turystycznych.

Kosmos, powiedziałem sobie, to nie jest miejsce dla ludzi. Aby wytrwa

w postanowieniu,

wspominałem to przygn

biaj

ce i upokarzaj

ce—tak, tak, upokarzaj

ce!—uczucie zagubienia,

którego chyba ka

dy doznaje, staj

c u wrót Wszech

wiata (doznaje, mimo

e ludzki umysł nie

jest w stanie ogarn

ąć

Jego rozmiarów, i tak naprawd

— do dzi

nie wie nic o Jego

yciu. Ta

swoista ludzka t

pota to t

pota ochronna. Zabezpiecza nas przed obł

dem, w jaki bez w

tpienia

my wpadli, gdyby w naszych nie ograniczonych ni

umysłach zbudziła si

wiadomo

ść

własnej wobec Wszech

wiata warto

ci). Z czasem jednak wspomnienia osłabły. Poleciałem robi

reporta

z rozbiórki słynnej ORB-66, pó

niej na Ksi

ęŜ

yc... — Tnij! — rozkazałem „Bumerowi".

Miałem na sobie ubiór kompensacyjny i hełm, który wło

yłem przed opuszczeniem kabiny

„Starflasha". O łopatki opierał mi si

pojemnik z suchym tlenem. Zapas dobowy — dla

normalnego człowieka. Mnie na pewno starczy na trzy do czterech dób. Te resztki somy
zu

ywały niewiele tlenu, nawet gdy wykonywałem ci

ęŜ

prac

fizyczn

. Oparłem dło

na kolbie

traumatu. Siła od

rodkowa wiruj

cego Obiektu odrzuciła metrowej

rednicy kr

g wyci

ty w

pancernym poszyciu. Przyjrzałem si

obna

onym przewodom przebiegaj

cym pod płaszczem

tego statku. Mi

dzy splotem ró

nokolorowych kabli a ruroci

giem, którego wida

było ledwie bok,

znajdowała si

ponad półmetrowa przestrze

wolna od instalacji. Tam, w wewn

trznym poszyciu

Obiektu, kazałem „Bumerowi" wyci

ąć

nast

pny otwór. J

zyk plazmy szybko wtopił si

w stalow

powierzchni

. Automat zwi

kszył moc i po chwili z wypalonej dziury wytrysn

ł pióropusz

zestalaj

cego si

błyskawicznie powietrza. Pod stopami czułem drgni

cia <j korpusu: w gł

Obiektu zapadały gazoszczelne grodzie.^, To był jednak prymitywny statek. „Bumer" sko

czył

ąć

, nim z wn

trza uciekły Ostatki powietrza. Wypchni

ty ci

nieniem plaster poszycia wzleciał

przed szyb

mego hełmu i poszybował w kosmos. Pochyliłem si

nad otworem. W

wietle

reflektora ujrzałem spi

te klamrami i przymocowane do

cian jakie

paki, nic ponadto.

Słusznie zdecydowałem si

wyci

ąć

otwór w cz

ęś

ci rufowej, gdzie na mój rozum winny by

ładownie, wi

c gwałtowna dekompresja nie mogła bezpo

rednio zagrozi

yciu załogi.

Odesłałem „Burnera" do baga

nika „Starflasha", po czym wsun

łem głow

i tułów w gł

b otworu i

wolno wpełzłem do

rodka. Wokół panowała ciemno

ść

. Reflektor wypłukiwał z niej kontury

pomieszczenia niedu

ego i chyba rzadko odwiedzanego. Jedyne drzwi, wgniecione do wewn

trz,

zwisały pod k

tem do podłogi, zahaczone zamkiem o nadwer

ęŜ

cie

nic

; gdy je

potr

ciłem, obsun

ły si

bezszelestnie na posadzk

, wzbijaj

c chmur

kurzu. Za nimi był

korytarz. Po jego przeciwnej stronie znajdowały si

równie

komory magazynowe. Drzwi do nich,

wyssane pró

, le

ały zwichrowane lub strzaskane. Pod podeszwami kruszyły si

odłamki

plastyku pochodz

ce z rozerwanych dekompresj

opraw o

wietleniowych. Instalacja elektryczna,

radiofoniczna i pomiarowo-kontrolna wylazła ze

cian i zwisała jak porwana serpentyna; po

osprz

cie pozostały jedynie dziury w boazeriach. Korytarz z obu stron za

lepiały gazoszczelne

grodzie. Byłem w wi

zieniu, z którego mogłem si

wydosta

, dopóki w poszyciu statku istniał

wyci

ty przez „Bumera" otwór. Lecz wkrótce kto

z załogi otwór ten zacementuje, a grodzi nie

wolno mi forsowa

, zreszt

nie miałem czym... Tkni

ty przeczuciem wróciłem do „Starflasha" po

miotacz plazmowy. Traumatem mo

na razi

skutecznie sił

, ale nie — no có

, i to

wypadało wzi

ąć

pod uwag

— sprz

t bojowy. Wcisn

łem si

w k

t, mi

dzy paki, i zgasiłem

reflektor. W zupełnej ciszy i ciemno

ci zacz

łem czeka

. Z dołu, przez czarn

przer

bel,

spogl

dały na mnie jasne i kłuj

ce jak ostrza szpilek punkciki gwiazd... Załoga prawdopodobnie

najpierw zasklepi otwór w płaszczu. Potem, kiedy zza podniesionych grodzi napłynie tutaj
powietrze, zajmie si

napraw

poszycia wewn

trznego i zrujnowanych wn

trz... ...Zapasowych

drzwi mogliby poszuka

na Ziemi... ...Wyl

duj

przed magazynami wyposa

enia

mieszkaniowego...
...Z burty statku wyłania si

trap i zje

a po nim p

katy wehikuł...

...„Lutz — mówi komandor Milady — jeste

my przygotowani na wszystko. Plany obronne s

gotowe od pi

tnastu lat"...

... A tu z wehikułu wynurza si

monstrualny paj

k. Snuje za sob

i oplata ni

komandora

Milady'ego i mnie, i magazyny. Ci z Admiralicji wrzeszcz

...

... Karvitsch podskakuje i krzyczy: „Dobrze wam tak, dobrze wam tak! Zyg-zyg-zyg!" Kl

przed kobiet

w podkasanym kitlu... ...Paj

cza ni

oplata nas bardziej... ...„Milady, co z pa

skimi

planami?!"... ...„Lutz!!"...

Spałem sto czterdzie

ci minut. Zasn

ąć

w takich okoliczno

ciach! (Pó

niej doktor Zend

wytłumaczył mi,

e w szczególnie trudnych warunkach psychofizycznych u człowieka mog

wyst

objawy zwolnienia funkcji fizjologicznych ł

cznie z okresow

utrat

przytomno

ci).

wigaj

c si

na nogi usłyszałem szmery swych porusze

. A wi

c w komorach nie było ju

pró

ni. Tak, nawet czuło si

ten delikatny opór powietrza. Spu

ciłem wzrok i zapaliłem reflektor.

Niedawny otwór wypełniała pancerna plomba. W

wietle reflektora zobaczyłem te

inne łaty.

Pokrywały cał

niemal posadzk

tego pomieszczenia i cz

ęś

ciowo korytarza. Ponownie

przyjrzałem si

boazeriom. Dziury, które, jak zrazu s

dziłem, powstały po zniszczonym

dekompresj

instalacyjnym osprz

cie, były wynikiem działania tych samych czynników, co

zamieniły w rzeszoto posadzk

. Statek przeszedł przez rój, i to przeszedł do

ść

dawno,

zwa

ywszy warstw

kurzu powlekaj

cego roztrzaskane skrzydła drzwiowe, które — jak z tego

wynikało — nie ja zniszczyłem. Załoga ograniczyła si

do załatania pancerza, nie dbaj

c o

usuni

cie szkód wewn

trznych. I to było niezwykłe. Tusz

e i tym razem nikt tu nie zajrzy,

wyszedłem na korytarz. W tej ciszy kroki rozbrzmiewały jak uderzenia młota, cho

ąŜ

enie nie

przekraczało tutaj 0,8 grawitacji ziemskiej i starałem si

kko. Za gazoszczeln

cie

nic

uniesionej grodzi trafiłem na drzwi. Zwolniłem rygiel i ostro

nie je pchn

łem. Przez

szpar

wdarło si

wiatło i słaby hałas. Na tym odcinku korytarz był tak

e pusty, ale nie

opuszczony. W

lizn

łem si

tam. Stan

łem przed pierwszym z długiego szeregu wej

ść

. W

odrzwia, na wysoko

ci mych oczu, wtopiona była tabliczka. Wygrawerowane na niej łaci

skie

litery układały si

w napis:

Zamra

alnia — F.

Przeczytałem go kilkakrotnie.
Bezwiednie wyci

łem r

i wtedy drzwi samoczynnie si

otworzyły. Fotokomórka albo sensor. Za tymi drzwiami
znajdowały si

drugie — ocieplane, zamkni

te na

magnetyczny zatrzask. Nacisn

łem je ramieniem. W

rodku

zabłysło

wiatło. Przed sob

miałem wypełniaj

cy cał

zamra

alni

stela

, oszroniony, d

wigaj

cy przezroczyste skrzynie. Nie potrzebowałem si

nich zbli

: st

d widziałem,

e spoczywały w nich istoty; istoty, które naprawd

i najsłuszniej

na nazwa

lud

mi. To byli ludzie. Martwi.

Wycofałem si

ze zdławionym gardłem. Min

łem zamra

alni

E, D, C, B i A. Za nimi, we wn

ce,

zobaczyłem kr

te schodki prowadz

ce na górne pokłady i odnog

równoległe korytarze.

Poszedłem prosto, konsekwentnie zmierzaj

c w stron

dziobu. Gazoszczelne

luzy dzieliły ten

najni

szy pokład na odcinki długo

ci kolejowego wagonu. Zatrzymałem si

w trzecim licz

c od

komór magazynowych. Tu mie

ciły si

, je

li wierzy

napisom na tabliczkach, kabiny osobowe.

Do dzisiaj nie wiem, czy tamte drzwi otworzyły si

same, czy te

ja je otworzyłem. Ujrzałem

wpatrzonego we mnie Obcego, który zdawał si

wiedzie

e nadchodz

, i od dawna czeka

, a

przest

próg. Stał przede mn

nagi, na rozkraczonych, paj

czastych nogach. Za nim

spacerował drugi Obcy. Poruszał si

jak mechanizm: po ka

dym kroku zamierał na ułamek

sekundy. Ten przede mn

wydał z siebie ostrzegawczy skrzekot i tamten zwrócił si

ku mnie. To

była samica. Stali

my naprzeciw siebie milcz

cy i nieruchomi. Patrzyłem tak,

eby widzie

ich

oboje;
widziałem równie

skł

bione bety na kojach, wytart

wykładzin

podłogow

, poplamione

ciany i

brudne drzwiczki szaf. Słyszałem

wiszcz

ce oddechy Obcych i to dalekie człapanie. Cholernie

ałuj

, Milady,

e nie zapoznałem si

z aneksem „o wariantach porozumienia" do pa

skiego z

pewno

rzetelnie opracowanego dossier Akcji „Przybysz".

Człapanie było coraz bli

sze. Odsun

łem si

od drzwi, przytuliłem plecy do boazerii i zacisn

łem

palce na kolbie traumatu. Na progu zatrzymał si

robot. Nie mogłem si

myli

: identycznego

ogl

dałem u komandora. Milady trzyma tego gruchota dla zabawy; jego robot tkwi na korytarzu,

wita i

egna go

ci, i pełni funkcje od

wiernego oraz szatniarza. Liczy sobie ponad sto

ęć

dziesi

t lat, podobno brał udział w jednej z pierwszych mi

dzygwiezdnych wypraw, po czym

został mu na piersi emblemat opatrzony nazw

statku: Deltus. Ten w drzwiach te

nosił taki

emblemat, z t

ró

nic

e wytłoczone w nim litery tworzyły nazw

Audax.
Samiec, nie otwieraj

c ust, zaskrzekotał przeci

gle.

W cz

ęś

ci czołowej robota zapłon

ła kontrolka. To była

kontrolka wewn

trznego toru. Robot wi

c drog

radiow

z kim

porozumiewał, a o ile znam

na zasadach organizacji ł

czno

ci, tym torem mógł si

porozumiewa

wył

cznie z innym

robotem lub centralnym komputerem statku. Obcy nadal stali nieporuszeni, robot zagradzał mi
drog

do wyj

cia. Było cicho, tylko gdzie

w gł

bi rozległ si

szybki t

tent. Kto

biegł, ci

ęŜ

ko,

jakby d

wigał zbroj

. Wetkn

łem traumat za biodrowy pas i powoli zdj

łem z ramienia miotacz.

Oparłem kolb

o biodro, lew

dłoni

łem r

koje

ść

, praw

poło

yłem na spu

cie. Wiesz co,

Karvitsch, wypchaj si

ty z tym swoim szeroko rozumianym humanitaryzmem. Wymierzyłem luf

wiatło drzwi. T

tent dobiegał ju

zza

ciany. Robot odst

pił od wej

cia i w tej

e chwili do

kabiny wpadł automat bojowy. Zapomniałem o robocie i tych stoj

cych opodal stworach, które

mogły mnie przecie

zaatakowa

; widziałem jedynie błyszcz

cy profil automatu i jego ruch, kiedy

omiataj

c spojrzeniem kabin

okr

cał si

wokół swej osi, z ka

setn

sekundy bli

szy zaj

cia

w stosunku do mnie pozycji frontalnej. Wykonał cz

ęść

ruchu potrzebnego, by-zwróci

do mnie

frontem, gdy w jego pancerzu rozwarła si

szczelina, w której zal

nił wylot lasera. Wtedy

nacisn

łem spust. Nie, wtedy postanowiłem nacisn

ąć

spust. Impulsy nerwami cybiofikowanymi

rozchodz

dzej ni

nerwami somatycznymi, mimo to od wydania przez mózg dyspozycji

do jej realizacji upłyn

ło około siedemdziesi

ciu pi

ciu tysi

cznych sekundy. Przez ten czas

automat zdołał obróci

o dalsze 40 stopni i otworzy

ogie

. Promie

lasera, zmierzaj

c ku

rodkowi mej klatki piersiowej, j

ł ci

ąć

moje rami

w tym samym momencie, w którym

uruchomiłem spust miotacza. Tam gdzie stał automat i robot, zaja

niała jaskrawa łuna. Ogie

smagn

ł nagie ciała Obcych, podmuch cisn

ł ich na br

zowiej

aru po

ciel. Znikn

ły oba

androidy, znikn

ło skrzydło drzwi i fragment

ciany. Kabin

wypełniły smoliste kł

by dymu.

Komórki cybiofikowane s

równie wra

liwe na ból, co komórki somatyczne, ale ja nie czułem

bólu, nie czułem go nawet potem, kiedy schylaj

c si

po upuszczony miotacz, ujrzałem le

Ŝą

mych stóp r

, któr

automat zd

ąŜ

ył mi odstrzeli

. Pu

ciłem si

dem przez korytarz. „Chcesz

przekona

, czy twój znajomy nie jest aby cybem? Napomknij mu,

e do pobliskiego

magazynu dostarczono wła

nie nowe dyferencjały. Je

li nie przypomni sobie nagle,

e za

kwadrans ma pilne spotkanie, mo

esz by

o niego spokojny."

Zaczynał mi dr

twie

bark. W biegu nało

yłem na kikut ramienia łat

kompensacyjn

. Przed

uchylonymi drzwiami do pogr

ąŜ

onych w ciemno

ci komór magazynowych zapaliłem reflektor.

lizgaj

c si

po okruchach plastyku dotarłem do mojej komory. Wycelowałem miotacz w

posadzk

. W o

lepiaj

cym rozbłysku otwarła si

pode mn

czarna, gwia

dzista otchła

. Po

wiec

cych wi

niowo brzegach wyrwy przemkn

ły z suchym trzaskiem iskry strzelaj

ce z

rozerwanej instalacji; z przewodów buchn

ły białosine obłoki. P

d powietrza pchn

ł mnie ku

czelu

ci, za mn

załomotały spadaj

ce grodzie. Wypu

ciłem miotacz i uczepiłem si

kkiej

jeszcze ko

cówki rury, co prostuj

c pod wpływem udaru termicznego jakie

swoje wygi

cie,

wysun

ła si

spod wewn

trznego poszycia i sterczała w wypalonym otworze. Podci

łem

kolana i trafiłem stopami na płaszcz statku. Podeszwy solidnie przywarły do pancerza. Pu

ciłem

koniec rury i wyprostowałem grzbiet. Do głowy napływała mi krew, a uci

te rami

szarpał

pulsuj

cy ból. Z dziury w pancerzu wychyn

ł mój miotacz i poszybował w kosmos. Spojrzałem w

kierunku „Starfiasha". Jego panoramiczny iluminator błyszczał w sło

cu jak lustro. Krok po kroku,

w zupełnej ciszy, pokonałem dziel

mnie od niego przestrze

. Z wysiłkiem wczołgałem si

kabiny. W

tpi

, wy „naprawd

ludzcy ludzie", czy ktokolwiek z was, maj

c tylko jedn

potrafiłby poradzi

sobie z ujemn

grawitacj

. Szczerze mówi

c, nie wiem; jak udało si

to mnie.

Spocz

łem w swojskich obj

ciach fotela. Przewentylowałem kabin

i zdj

łem pró

niowy hełm.

Poczułem na głowie ucisk elektrod kasku. Zapłon! Grawitacja zanikła.
— Jestem ranny — oznajmiłem gło

no.

— Przejmujemy sterowanie — odparł przez radio tubalny głos Milady'ego.

Vn. ODKRYCIE PRAWDY

ałem w ciszy (ziemskiej ciszy — ta cisza nie ma nic wspólnego z cisz

kosmosu) i w bieli.

Prosto z Emit-
—Second konwert

sanitarn

przetransportowano mnie tu, do kliniki w Decksance. bo tu był

doktor Zend, jeden z najlepszych współczesnych implantatologów. Wdychałem szpitalny zapach i

wiczyłem sw

now

, odzyskan

, która dłu

ej nie u

ywana, lubiła cierpn

ąć

Zend zapewnił mnie,

e cierpni

cie ust

pi, kiedy zregeneruj

poł

czenia. Przebywałem tu od

tygodnia i w tym czasie Wy

z południa rozgonił chmury. Niebo było pogodne, Milady —

przeciwnie: na skraju kozetki przycupn

ł zachmurzony i pos

pny. Odło

yłem ci

ąŜ

ki i spu

ciłem

nogi na podłog

— Analizowali

cie seans? — zapytałem.

Milady pokazał mi sw

bezradn

min

. Jego szeroka,

ogorzała twarz wyra

ała wi

cej ani

eli słowa.

— Gdybym powiedział wam to sam, bez tego hipnotycznego seansu — dodałem — chyba by

cie

mi nie uwierzyli.
— Szkopuł w tym,

e my i tak nie bardzo w to wszystko wierzymy. Pod

wiadomo

ść

nie kłamie,

lecz pochodz

ce od niej informacje mog

fałszywe.

— Pan mnie intryguje.
— Dzieje si

tak wtedy, gdy produkty zbyt bujnej wyobra

ni hipnotyzowanego oddziaływaj

pod

wiadomo

ść

albo gdy do pod

wiadomo

ci zostaj

wyparte tre

ci zdarze

wprawdzie

autentycznych, ale zinterpretowanych bł

dnie.

— Przypu

ść

my,

e jestem znowu na tamtym statku. Czuj

e zagra

a mi niebezpiecze

stwo. Do

kabiny wpada automat z laserem gotowym do pracy. Jestem przekonany,

e zaraz wymierzy go

we mnie, wi

c strzelam. W rzeczywisto

ci jednak automat ten. znaj

c lepiej ni

ja sytuacj

statku i wiedz

c, jaki jest stosunek Obcych do ludzi, zapłon

wszy raptem małpi

miło

mnie, przybył mi z odsiecz

. Niestety, to, co było ratunkiem, wzi

łem za napa

ść

i nawet moja

pod

wiadomo

ść

dzie si

upiera

przy napa

ci. Czy o to panu idzie?

— Poniek

d. Chocia

akurat w tym przypadku wspomniany automat miał wobec ciebie zamiary

wrogie, o czym najdobitniej

wiadczy twoja r

ka.

— Dlaczego wi

c nie wierzycie w pozostałe fakty? Milady sapn

ł. Oparł dłonie o uda i wstał z

kozetki, oci

ęŜ

ale, jak wyła

Ŝą

cy z błotnej k

pieli hipopotam. Wyprostował ko

ci, po czym usiadł z

powrotem na tym samym miejscu.
— Powiem ci, co my

my widzieli — o

wiadczył. Od pocz

tku jego wizyty czekałem na te słowa.

Komandor za

zrazu z nowinami zwlekał, jak gdyby w duchu rozwa

ał, czy nie s

one obj

tajemnic

— Mieli

my z cyborgiem nieprzerwany kontakt — powiedział teraz. — Zgodnie z naszymi

przewidywaniami rakietka, po oderwaniu si

od twego „Starflasha", została wessana przez

luz

wiatła było tam sk

po, ale kiedy po usuni

ciu dekompresji do

luzy weszli Obcy, bez trudu

mogli

my rozró

poszczególne sylwetki. Te stwory poruszały si

jak... Wiesz, co mi to

przypominało? Pokaz musztry na zwolnionym filmie.
— Albo jakby na

ladowały ruchy prymitywnych robotów, prawda ? — podsun

łem, uderzony

nagle tym podobie

stwem. Milady przytakn

ł i bez zastanowienia kontynuował:

— Lewa noga do przodu, a prawa r

ka do tyłu i przerwa;

potem na odwyrtk

i znów przerwa. Ka

dy zwrot ciała zaakcentowany przerw

. Słyszeli

tak

e głosy tych istot. Chyba wymieniały mi

dzy sob

jakie

uwagi.

— Z tego, co pan mówi, wnosz

e odst

pił pan od swej teorii kosmicznego tropizmu?

— Ach — Milady

achn

ł si

. — Wtedy chciałem ci

sprowokowa

. To jasne,

e mamy do

czynienia z istotami rozumnymi; nie umiemy tylko okre

ich mentalno

ci. Przyzna

jednak

nale

e do naszego cyborga wzi

li si

w taki sposób, w jaki my by

my si

wzi

li do cyborga

cudzego. Kiedy zawiodły ich próby porozumienia si

ze spec-cybem, nabrali podejrze

i zawlekli

go do laboratorium. Tam podł

czyli go do jakiej

cudacznej aparatury, chyba diagnostycznej, a

pó

niej, po godzinnym skrzekotaniu, potraktowali go lancetem. No i podst

p wykryli. Wiwisekcji

dokonały ich roboty; sprawnie, jakby były do tego specjalnie przyuczone. — Milady klepn

ł si

udzie. — Na podłodze! Stół operacyjny był za mały... — zamilkł. Podj

ł ze wzburzeniem: — Tam

wszystko jest za małe! Ich przeci

tna wzrostu to dwa metry pi

tna

cie, a koje, które widziałe

stół operacyjny, sprz

ty, pomieszczenia Obiektu — wszystko to rozmiarami pasuje raczej do ich

robotów. We

my cho

by t

rakietk

eby zmie

w jej kabinie, spec-cyborg musiał si

skr

jak joga. Nie s

, aby to była ich ulubiona pozycja, zwłaszcza

e prawie uniemo

liwia

sterowanie.
— Przyjrzeli

cie si

tym robotom? — wtr

ciłem.

Milady, któremu moje pytanie zm

ciło tok wywodu, zastygł

z otwartymi ustami.

— Ja si

przyjrzałem im dobrze. Stałem z nimi oko w oko. Kształtem do złudzenia przypominaj

nas. Jakby ich budowniczowie zapatrzyli si

w ludzi.

— Obserwowali

my pewnego osobnika, jak si

posilał — powiedział komandor zaprz

tni

własnymi my

lami. —^ Kiedy naszego cyborga wprowadzono do tego laboratorium, był tam

golas, który wy

erał co

z miski. Jedzenie brał w gar

cie i wtykał do g

by, jak moja wnuczka, gdy

dorwie do puszki z „Ambrozj

"...

— Zaraz, wi

c co si

wam wła

ciwie nie zgadza? ',' Milady westchn

ł. Z zakłopotaniem potarł

kwadratow

szcz

. Wreszcie si

zdecydował.

— Dwie sprawy nas dr

, Lutz. Sprawa pierwsza, to te tabliczki z łaci

skimi napisami:

„zamra

alnia", „komory magazynowe", „kabiny załogi" i tak dalej. Sprawa druga, to ci zamro

eni

ludzie. Ludzie...
— Ale

ja...

— W porz

dku, Lutz. Przy

lemy ci tutaj psychoanalityka. Podczas hipnotycznego snu

utrzymywałe

e korytarz, którym szedłe

, był podobny do korytarza w wagonie kolejowym, a

drzwi do kolejnych pomieszcze

były rozmieszczone jak drzwi do przedziałów.

— Owszem, ale...
— Otó

faceci z Admiralicji przypuszczaj

e w dzieci

stwie byłe

wiadkiem albo i uległe

wypadkowi. Jechałe

poci

giem, gdy wydarzyło si

strasznego: nagłe hamowanie, p

kni

cie

toru... Zderzenie raczej nie, bo przy dwustu plus drugie dwie

cie z przeciwka wyzwoliłoby si

tyle

energii,

e... No wi

c jechałe

poci

giem. Pasa

erowie jak to pasa

erowie zlekcewa

yli przepisy

i nie zapi

li pasów; ty jeden w przedziale miałe

je zapi

te. Kiedy si

to stało, wybiegłe

korytarz, krzyczałe

, przera

ony zagl

dałe

do przedziałów, gdzie le

ały skotłowane ciała...

— Do licha, to bym pami

tał!

— Niekoniecznie. Pami

ęć

tamtego wypadku szok mógł wyprze

do pod

wiadomo

ci. Dopiero

gdy znalazłe

w równie stresogennej sytuacji, powróciły rzekomo zapomniane obrazy.

Uzupełniła je troch

wyobra

nia... Do pokoju wkroczył doktor Zend. U

miechni

ty i radosny.

— Przepraszam — powiedział. — Nie zamierzałem panom przeszkadza

— I nie przeszkodził pan — odparł Milady zeskakuj

c z kozetki. U

cisn

ł mi rami

. — Do

zobaczenia, Lutz. Do widzenia panu, doktorze. Zend odprowadził go wzrokiem.
— Jak r

ka, samopoczucie? — zagadn

ł mnie, gdy drzwi za Miladym si

zamkn

ły. Uniosłem

ąŜ

ki ponad głow

— R

ka sprawuje si

znakomicie, z samopoczuciem jest gorzej — odparłem. — Nie tylko jestem

cybem, ale do tego cierpi

cym na zaburzenia umysłowe. Doktor Zend pozostał promienny, lecz

patrzył na mnie
badawczo —jak wtedy w holu, przed pokoikiem Alberta. Wyj

ł mi z dłoni ci

ąŜ

ki. Jego kitel

roztaczał znajom

septofobu.

— Chyba nadszedł czas,

eby

my ze sob

szczerze pogadali — o

wiadczył.

— Co

z Albertem? — zaniepokoiłem si

— Ach nie, sk

e! Albert czuje si

wybornie. Wczoraj telefonowała z Maceio pa

ska mał

onka.

Albert jest bardzo

ywy i pani Elie pytała, czy nadmiar ruchu mu nie zaszkodzi.

— A jak si

czuje

ona?

— Przypuszczam,

e dobrze. — Zend usiadł tam, gdzie siedział Milady. Jego stopy nie dotykały

podłogi. Elie, gdyby tu usiadła, te

by mogła swobodnie majta

nogami. Elie i Zend wygl

daj

niczym rodze

stwo.

— Czy chce pan ze mn

rozmawia

o Elie? Doktor Zend zamrugał powiekami. U

miechał si

dobrotliwie.
— Nie mam nic przeciwko temu tematowi, wszelako wolałbym porozmawia

o panu. A raczej o

nas... O nas wszystkich. — Odwrócił głow

. Równie

z profilu przypominał mi Elie. — To

delikatna materia i trudno o niej mówi

, tym bardziej

e poruszaj

c j

, post

puj

niezgodnie z

przepisami. Niemniej ufam,

e zostanie mi to darowane, bo przecie

na pełny sukces

terapeutyczny mog

liczy

tylko wówczas, gdy wprowadz

pana w te zagadnienia.

— Zamierza pan podda

mnie dalszej kuracji?

— Zamierzam panu pomóc.
— No, o ile...
Zend chwycił mnie za nadgarstek. Gestykulacj

, bo zabrakło mi konceptu, starałem si

przedstawi

mu swój punkt widzenia i wtedy przytrzymał moj

dło

— Co pan wie o cybiofikacji? — zagadn

ł łagodnie.

— Pytanie!
— Tak s

dziłem: ocenia pan j

subiektywnie. Ale ja my

o cybiofikacji w ogóle — doktor nie

puszczał mojej dłoni. Zni

ył głos: — Seymour, czy pan wie... czy wiesz,

e nasi przodkowie kładli

do grobu z własnym uz

bieniem? Czy wiesz,

e dopiero od stu lat ludzie u

ywaj

rodków na

porost włosów i

e ongi

włosy im rosły same? A czy wiesz,

e powonienie naszych przodków

było dziesi

ciokrotnie czulsze od naszego i

e ich paznokcie z łatwo

rozdrapywały skór

? To

jest ewolucja i w

adnym wypadku nie ma dla nas powrotu. Zawsze do przodu, Seymour. By

e stracimy w

ch całkowicie,

e znikn

nam paznokcie i st

pieje słuch, ale niewykluczone,

e w zamian rozwin

nas inne zdolno

ci:

telepatyczne, telekinetyczne i teleplastyczne. Póki co jednak musimy ratowa

protezami.

Dawniej ochron

przed zimnem była sier

ść

, która okrywała człowieka od pi

t po czubek czaszki,

pó

niej człowiek przyodziewał si

w futra, wprzód w naturalne, nast

pnie w sztuczne, ciało

dzisiejszego cyborga jest odporne i mało wra

liwe na temperatur

i w zasadzie mo

e on

paradowa

nago zarówno w strefie tropikalnej, jak i podbiegunowej. Dawniej człowiek miał

pazury i kły. pó

niej łamliwe paznokcie i ko

lawe. próchniej

ce pie

ki, dzisiaj ma na ko

cach

palców słab

rybi

łusk

i w wieku szesnastu-siedemnastu lat gołe dzi

sła Przez wieki człowiek

zmieniał warunki swego

rodowiska i wraz z nim zmieniał si

sam. Przyroda jest idealnym

przykładem stanu równowagi chwiejnej; usuni

cie czy wprowadzenie bodaj jednego czynnika

ekologicznego nieuchronnie wywołuje lawin

skutków trwaj

do momentu, w którym nie

zostanie na nowo osi

gni

ty stan równowagi. Człowiek zakłócał t

równowag

, odk

d zdobył

narz

dzia, a narz

dziami posługiwał si

po to,

eby warunki

ycia uczyni

zno

niejszymi.

Polepszaj

c swój byt, truł powietrze, ziemi

i wod

, nitrował si

chemikaliami, a

narobił takiego

bałaganu w swoich genach,

e trzeba mu było pomy

nie tylko o dalszym przekształceniu

otoczenia, lecz tak

e własnego ustroju. I musiał my

szybko, poniewa

ta metamorfoza

genetyczna stała si

najbardziej bezlitosnym czynnikiem selekcyjnym.

mier

zebrała wtedy

obfite

niwo, pojawili si

mutanci, i gdyby nie zdobycze nauki, mieliby

my dzi

tak

dyferencjacj

w ludzkich genotypach,

e człowiek od człowieka byłby si

ró

nił jak szympans od diugonia.

Szcz

ęś

ciem zmiany w chromosomach przebiegały wolno i łagodnie, a kontrolowany i racjonalny

dobór i rozmaite ogólnospołeczne zabiegi medyczne zapobiegły ró

nicowaniu si

naszego

gatunku. Całym

wiatem rz

dzi mi

dzy innymi prawidło: ..Co

za co

". Za przekształcenie

rodowiska człowiek zaphicif stosunkowo nisk

cen

. je

li za

zbada

spraw

dogł

bniej, nie

zapłacił nic; przeciwnie - zyskał. Bo twoje ciało, Seymour, jest teraz o niebo doskonalsze, ani

eli

było przed cybiofikacj

. I to powiniene

sobie wreszcie u

wiadomi

. Zreszt

nie tylko ty. to

powinni sobie u

wiadomi

wszyscy ludzie, gdy

ich wszystkich to dotyczy. Tak, nie przesłyszałe

. wszystkich albo przynajmniej przytłaczaj

kszo

ść

. Ludzie nie zagl

daj

do statystyk.

ich lektur

głównie programy telewizyjne i

urnale. ale

gdyby do nich zajrzeli, przekonaliby si

e sze

ść

dziesi

t kilka procent obywateli naszego kraju to

cyby! Pozostałych, t

najmłodsz

ęść

społecze

stwa, tych twoich kadetów i tych jeszcze

młodszych, pr

dzej czy pó

niej równie

czeka cybiofikacj

. Wstydzimy si

przed bli

nimi swych

implantatów, tak jak nasi przodkowie wstydzili si

swych chorób; demonstracyjnie szydzimy z

cybów. dr

Ŝą

c jednocze

nie, aby kto

nie dowiedział si

o nas prawdy. Udajemy,

e szpitale takie

jak ten to wyj

tki, a w pozostałych leczy si

normalne przezi

bienia lub zaburzenia w konkokcji,

gdy tymczasem z podziemnych, automatycznych, obsługiwanych przez dyskretne roboty ta

produkcyjnych schodz

dziennie tysi

ce sztucznych nerek,

oł

dków, płuc i serc. Wierz mi, dzi

bym nie zliczył operacji, które przeprowadziłem, ale w całej mojej praktyce nie było pacjenta,
który by nie zapytał, czy obowi

zuje mnie tajemnica zawodowa. Ty wyjawiłe

Elie, kim jeste

Elie powiedziała ci o sobie, ale

adne z was nie odwa

yłoby si

wyzna

tego w gronie

znajomych, cho

sze

cioro z ka

dej dziesi

tki osób mo

e wam poda

. Tak

jak ta! Doktor

Zend pu

cił mój nadgarstek i podsun

ł mi pod nos sw

delikatn

dło

— Tak, Seymour, jestem cybem, jestem wi

kszym cybem ni

ty. Mam nawet cybiofikowan

Popatrzyłem mu w twarz. Była łagodna i promienna.
— To nie efekt plastyczny, Seymour. Ja taki naprawd

jestem.

— Wiem o tym, stary.

Vm. TEORIA EWOLUCJI

Mimo protestów Zenda, mimo jego gró

e zerwie ze mn

stosunki towarzyskie i nawet je

w przyszło

ci potrzebował pomocy („

ycz

ci,

eby ten twój »Starflash« po starcie zgubił

silnik"), ryzykuj

c sw

karier

, nie udzieli mi jej — mimo wszelkich tych prób sympatycznego

szanta

u, nazajutrz rankiem zamieniłem szpitaln

na granatowo-oliwkowy ubiór

kompensacyjny, w którym przywiozła mnie tutaj konwerta sanitarna. Moje cywilne ciuchy zostały
w kwaterze numer dziewi

ęć

budynku „A" O

rodka Szkoleniowego RCF. Aby je odzyska

telefonicznie skomunikowałem si

z Miladym i spytałem go, czy nie mógłby mi załatwi

wst

na teren O

rodka. Milady odparł,

e dopóki nosz

mundur, ,,nawet taki, co ma jeden r

kaw

krótszy", O

rodek jest do mojej dyspozycji

o ka

dej porze dnia i nocy, ponadto wyraził zadowolenie

z faktu,

e tak rychło przyszedłem do siebie.

O psychoanalityku, który miał ze mnie zrobi

ofiar

katastrofy kolejowej, ani nie wspomniał. Był „piekielnie
zaj

ty", a przy tym poirytowany.

Ze szpitala wymkn

łem si

bocznym wyj

ciem, aby czasem

nie wpa

ść

na Zenda. Doktorze, kiedy tylko ureguluj

swoje

sprawy, niezawodnie ci

odwiedz

, co wi

cej — b

adorował. Przedtem jednak rad bym wytchn

ąć

przy Elie

i Albercie, chocia

przez miesi

c, na który wszak

zapracowałem.
W O

rodku spakowałem cywilne manatki, odwiesiłem do

szafy ubiór kompensacyjny i porozumiałem si

z dy

urnym.

czy nie ma dla mnie jakich

dyspozycji. Nie miał.

Wdzi

czno

ść

wojskowa, psiakrew.

Kiedy wychodziłem z budynku, podkusiło mnie.

eby zaj

ść

do biur projektowych. Przed startem grzebałem tam
w dokumentacji i odt

d nie mogłem pozby

li,

w tych papierach kryje si

naprawd

nego. Główny

konstruktor wpu

cił mnie do archiwum. S

siadowało ono

z pracowni

projektow

i przez uchylone drzwi słyszałem

rozmow

. Otworzyłem teczk

z planami zespołu VIS

generacji czwartej. Dlaczego akurat czwartej? Bo le

ała

na wierzchu.
— ...i wyl

dowała.

— Gdzie?
— Gdzie! Na Emit-Second, oczywi

cie. Nasi wpierw odczekali, a potem weszli do

rodka.

— No?
— Była pusta.
— I to było wczoraj?
— Mhm. Powiadaj

e Paj

ki wysłały j

po swojego. Licz

e go uwolnimy.

— Ostatecznie my by

my zrobili tak samo.

— Ale przedtem by

my rzucili piguł

eby pokaza

, jacy

my mocni...

Nie, to nie to. Odnalazłem plany zmodyfikowanych układów sterowniczych. Przekartkowałem je
pobie

nie.

— ...stary był po cywilnemu, ten kapitan nie poznał go i powiedział,

eby mu si

nie wtr

cał do

dyscypliny. Stary zło

ył na niego raport.

— Stary ma racj

. Z tego kapitana to taki oiicer, jak ze mnie kawalerzysta. a tym jego chłopakom

to si

'.wdaje,

e s

na wczasach.

— A wiecie,

e nasi nagrali te skrzekoty Paj

ków, co je

przekazywał spec-cyborg? Pu

cili je temu Paj

kowi z Centrum Biofizycznego.

— No?
— Nic. Tylko wybałuszał

lepia. Potem si

uspokoił.

— Ciekawe, czym go karmi

— Jaki

profesor, Gnom

albo podobnie, powiedział,*

e za kilkaset lat, jak si

wcze

niej

wszyscy nie pozamieniamy w cyby, b

dziemy wygl

dali jak te Paj

ki. To jest niby jedna z

alternatyw ewolucji.

Poczułem si

tak, jakbym si

otarł o wyja

nienie tego, co mnie trapiło. Odło

yłem na półk

plany

i wszedłem do pracowni. Ale ci młodzi ludzie mówili ju

o czym

innym. Kto

opowiadał dowcip o

cybach. „Za czym najbardziej przepada cyb?..." Po

egnałem ich pr

dko. Przed bram

, obok

Rolispeeda, czekał znajomy czarnoskóry kierowca. Zadzierał twarz do sło

ca i obcasem wybijał

rytm. Z radia w samochodzie waliła muzyka.
— Znowu mnie potrzebuj

? — zapytałem.

— Mam pana odwie

źć

do domu, panie komandorze.

— Nie jestem ju

komandorem. Kierowca błysn

ł z

bami.

— Przeciwnie. Dopiero teraz rzeczywi

cie nim pan jest. Wczoraj odczytano stosowny rozkaz

wiceadmirała Hope'a. Pa

skie walizy wło

yłem do baga

nika.

— Do licha z tym stopniem!
— Niech pan pomy

li o rencie, panie komandorze. Radio zostawi

— Tak.
Trzasn

ły drzwiczki. Ruszyli

my, a

wir wystrzelił spod opon. Ten chłopak umiał prowadzi

. I

miał jedn

wspaniał

zalet

: podczas jazdy nie gadał i nie m

czył człowieka pytaniami.

Odpowiadał zapytany, grzecznie, ale lakonicznie. Przewa

nie chłon

ł muzyk

. Muzyka to był

jego

wiat, tak jak moim

wiatem od tej pory zaczynała na powrót stawa

Elie. Elie, Albert i

Maceio ze swymi gor

cymi pla

ami. Ciało cyba nie jest w stanie reagowa

na sło

ce, wiatr i

morsk

wod

tak subtelnie, jak ciało somatyczne, sztuczne receptory nie potrafi

przekaza

mózgu tej gamy bod

ców, a przecie

, bez wzgl

du na to, kim jeste

my, przemo

nie ci

gnie nas

tam, sk

d wzi

my swój pocz

tek. W Decksance zaprosiłem kierowc

do „Elaborate". Chłopak

przyj

ł zaproszenie skwapliwie: był tak samo głodny jak ja, a ja od wczoraj nie miałem nic w

ustach. Zjedli

my spó

niony obiad — czy raczej wczesn

kolacj

— przy tym .stoliku, przy

którym tak si

zalałem czterna

cie dni temu.

Dziobi

c wymy

piecze

nadaremnie próbowałem porachowa

, ile razy, w tej erze znakomicie

rozwini

tej ł

czno

ci, bez istotnej potrzeby przemierzyłem tras

Decksance — O

rodek

Szkolenia Royal Cosmos Force i z powrotem. Powiedziałem o tym kierowcy. Miał na imi

Peter,

nosił trudne do zapami

tania, egzotyczne nazwisko. Pochodził z Estremadura i chełpił si

czyst

murzy

krwi

. Zbyt długo pracował w wojsku,

eby si

dziwi

marnotrawieniu

ludzkiego czasu i energii. Po obiedzie wybrałem si

na zakupy. Znam dobrze gust Elie, tote

wybór upominku dla niej nie sprawił mi kłopotu. W souvenirshopie kupiłem srebrn

statuetk

Panny (Elie urodziła si

8 wrze

nia) z wyrze

bionymi na cokoliku pozostałymi jedenastoma

znakami Zodiaku. Albert jest za mały,

eby cieszyły go takie prezenty, i za du

eby go

zadowoli

byle czym, pojechałem przeto do dzielnicy handlowej „Child". Po drodze

zarezerwowałem na jutro bilet lotniczy do Maceio. Zatrzymali

my si

przed głównym salonem

zabawkarskim. Od kraw

ęŜ

nika do wej

cia sun

ł ruchomy chodnik tak sprytnie szeroki,

e ka

dy,

kto przechodził tamt

dy, musiał na niego nast

i w efekcie l

dował w poduszkach

powietrznych przedsionka sklepowego. Nim zd

ąŜ

yłem si

otrz

ąć

, delikatne, lecz stanowcze

pchni

cie skierowało mnie do wn

trza salonu. Na gł

bokich, wij

cych si

standach le

ały

przedpotopowe gady, mechaniczne zwierz

ta, pojazdy dwu-, trój-, cztero-, sze

ciokołowe, tak

lataj

ce i pływaj

ce, instrumenty muzyczne, animowani bohaterowie bajek, czasomierze,

krótkofalówki, cybernetyczne komplety, projektory, kamery, imitacje starej broni, zestawy
budowlane, miniosiedla z bie

Ŝą

wod

i elektryczno

, domowe sadzawki i terraria, sprz

radarowy i sygnalizacyjny, „Mali..." jacy

tam specjali

ci, testery, trena

ery i układanki, automaty

czno

ciowe, magnetowidy. Wszystko to zgodnie ze sob

siadowało. Klienci

niezdecydowanie przebierali w tej mechaniczno-sier

ciastej masie. Nie było tu tylko dzieci; ani

jednego dziecka. Pami

tam,

e mój syn w zeszłym roku przez cały dzie

bawił si

znalezionym

na skwerku kawałkiem uschni

tego korzenia, gdy tymczasem w bawialni rosła warstwa kurzu na

zautomatyzowanym lotnisku, miniandroidach, kolei podziemnej, dziesi

tkach zwierzaków,

kolumnach wozów, nie otwartym nawet „Małym psychometrze" i czort wie, na czym jeszcze. Ci,
którzy maj

dzieci, sami najlepiej wiedz

, w jaki

ambaras wprawia nas wybór nowej zabawki dla

dziecka.
W

ród kupuj

cych wypatrzyłem ekspedientk

postawn

szatynk

o zielonkawych oczach.

— Ile latek ma pa

ski syn? — spytała, gdy si

jej

zwierzyłem ze swego zmartwienia.
Stali

my obok androidalnego robota, który kr

cił głow

błyskał

wiatełkami i co pewien czas powtarzał: „We

mnie,

prosz

— Jedena

cie. Interesuje si

sportem i przyrod

. Tak, przyrod

. Lubi filmy przyrodnicze i ma

bujn

wyobra

. Ekspedientka zło

yła r

ce w małdrzyk, deformuj

c swój wysoki, kształtny

biust, i zastanowiła si

— Wobec tego mo

e wła

nie film? Mamy na składzie dwudziestopi

cioodcinkowy serial pod

tytułem „Tarzan".
— We

mnie, prosz

— odezwał si

robot.

— O czym to jest? — zapytałem.
— O człowieku wychowanym przez małpy. Sfilmowana powie

ść

jakiego

staro

ytnego czy

redniowiecznego pisarza. Tarzan jako niemowl

dostaje si

w łapy małp i odt

d zaczyna...

— We

mnie. prosz

— zaskrzekotał nachalnie robot. Jego głos wydobywał si

nie wiadomo

d, a w cz

ęś

ci czołowej robota płon

ła kontrolka. Jak wówczas u tego na obcym statku, na

statku, który wci

ąŜ

ył. Ekspedientka mówiła o człowieku wychowanym przez małpy i o tym,

e człowiek ten... Człowiek? Homo sapiens? Stałem skamieniały. Byłem bliski, bardzo bliski

czego

najwa

niejszego.

— We

mnie, prosz

Homo ferus...
Ludzie wychowani przez zwierz

ta... Tarzan, Mowgli, Lokis...

Lokis! Reakcje Lokisa!
O tym uczono mnie na studiach. A

ałem. Ale uczepiłem

tej my

li. Nie mogłem pozwoli

jej umkn

ąć

, jak tamtej,

która kołatała mi si

po głowie, kiedy wertowałem plany

w biurach projektowych. Jakie plany, czego dotyczyły?
Osłona biologiczna „Slarfiashy" generacji pierwszej, drugiej,
trzeciej, czwartej, pi

tej i szóstej, jak równie

wszelkich

innych, budowanych do niedawna statków kosmicznych.
przepuszczała pewien typ promieniowania korpuskularnego,
odkryty zreszt

dopiero przed kilkudziesi

ciu laty... Tak! Po

stokro

TAK!!

Nagle zrozumiałem wszystko.
Promieniowanie korpuskularne, osmalona rakietka
z Museum of Space Ships w Sherridon. człowiek wychowany.
przez zwierz

ta, robot posługuj

cy si

mow

bez udziału ust.

reakcje Lokisa. teoria ewolucji biofizyka Gnome'a — te elementy utworzyły w mym umy

le logiczn

konstrukcj

— ...prosz

. Rzuciłem si

do drzwi.

— Pa

skie kasety?!

Pomyliłem wej

cie z wyj

ciem i przez chwil

biegłem w miejscu, po ruchomym chodniku. Kierowca bez

słowa zapu

cił silnik.

— Przed siebie!
Odwołałem rezerwacj

biletu lotniczego do Maceio

i poł

czyłem si

ze Stołecznym Centrum Informacyjnym.

Ŝą

dałem podania wszystkich danych o ha

le „Audax".

Zgodnie z mymi podejrzeniami były to dane wyj

tkowo

pe. Nie były to

adne dane.

— Poda

nazwy dziesi

ciu pierwszych statków

pozaukładowych.
Komputer z CI na ekranie samochodowego monitora
wy

wietlił: Informacje niekompletne. W trakcie

uzupełniania.
— Poda

Nazwy .,Audax" nie było. Nie było jej tak

e w nast

pnej dziesi

tce. Nie było jej w ogóle. Ogarn

ła mnie

rozpacz. Poleciłem kierowcy wydosta

z miasta i jecha

w kierunku na Quondamon. Wybrałem numer

rodka Szkoleniowego RCF. Na szcz

ęś

cie Milady jeszcze tam był. Pogratulował mi awansu i przeprosił,

e zapomniał zrobi

to rano.

— Panie komandorze — przerwałem mu. Z trudem panowałem nad sob

. — Prosz

mi powiedzie

, czy w

swych zbiorach ma pan gazety sprzed stu... nie, dwustu lat? Milady poruszył kanciast

brod

— Owszem... Interesuj

starocie? Umówmy si

c na jaki

dzie

— Chciałbym je obejrze

natychmiast. Komandor wlepił we mnie wzrok.

— Ty co

...

— Tak.
My

lał, cholera, jak on długo my

lał! I patrzył tak, jak

gdyby miał nadziej

e tym. co wiem, zaraz si

z nim

podziel

— No có

... W takim razie jed

do mnie, wiesz, gdzie mieszkam. S

siedzi dadz

ci zapasowe

klucze, uprzedz

ich. W bibliotece, w regale trzecim od lewej, na dole znajdziesz roczniki ..Daily

Express". Przypominam,

e te zbiory maj

warto

ść

muzealn

. Po rozruchach, po tej całej

pseudorewolucji informacyjnej, s

to, kto wie, czy nie jedyne

egzemplarze... Aha. a kiedy sko

czysz, rozgo

ść

i poczekaj na mnie. B

jutro przed

południem. Milady mieszka 36 mil przed Quondamon, w Beville. Przybyli

my tam po północy.

Kazałem kierowcy zaparzy

kaw

. a sam udałem si

wprost do biblioteki. Nawet nie szukałem

długo, cho

tych roczników była poka

na sterta. Wyci

łem kilka wygl

daj

cych szczególnie

dziwie i od razu trafiłem. Mo

e dlatego,

e spraw

wyprawy ..Audaxa" wałkowano w prasie

okr

gły rok, a i pó

niej do niej cz

sto wracano.

„Audax" był trzecim mi

dzygwiezdnym statkiem wystrzelonym z orbity okołoziemskiej. 175 lat

temu wzi

ł kurs na Centaura. Na pokładzie znajdowało si

dwudziestu o

miu członków załogi i

osobliwa aparatura z nie mniej osobliw

zawarto

. Kontakt z ..Audaxem" Ziemia utraciła w

niespełna trzy lata po jego starcie. ..Audax" przebył przez ten czas 0,0469 drogi. Trwaj

kilkana

cie lat akcja poszukiwawcza zako

czyła si

fiaskiem. Po dalszych pi

ęć

dziesi

ciu latach

..Audax" został skre

lony z rejestru kosmicznych statków.

..Audaxa" wiódł elektroencelalos redundancyjny komputer o sporych, jak na tamte czasy,
umiej

tno

ciach. Zadania załogi ograniczały si

do skrupulatnego prowadzenia dziennika

pokładowego, pełnienia dy

urów i czuwania nad t

aparatur

, któr

ówczesna prasa niezbyt

le okre

lała mianem genezatora. Genezulor był zmodyfikowan

sztuczn

macic

i zawierał

skie oraz m

skie komórki rozrodcze, które pobrano od AISD (..artifical inseminalion special

donor"). Po przebyciu dwóch trzecich drogi, co ..Audaxowi" nie powinno było zaj

ąć

cej ani

eli

41 lat. elektroencefalos. pod kontrol

ludzi, miał dokona

w genezatorze stu czterdziestu aktów

zapłodnienia. a nast

pnie dba

o prawidłowy rozwój zarodków. Po roku opiek

nad

niemowl

tami mieli przej

ąć

ludzie. Mielj im pomóc sta

pełnowarto

ciowymi lud

mi.

Człowieka trzeba uczy

wszystkiego; pocz

wszy od prawidłowego trzymania ły

ki po my

lenie

abstrakcjami. Człowiek musi mie

za przewodnika człowieka. w przeciwnym wypadku zostanie

psychiczn

hybryd

. Pami

tam te szokuj

ce wykłady docenta Furlotta. kiedy mówił o dzieciach

porwanych i wychowanych przez małpy. wilki, nied

wiedzie, rysie czy kozice; pami

tam

dokumentalne filmy o daremnych próbach przystosowania tych zdziczałych nastolatków do

ycia

ród ludzi i równie daremne próby nauczenia ich bodaj paru słów lub gestów albo poruszania

w pozycji pionowej i wykonywania najprostszych czynno

ci; pami

tam nastolatki, które nie

umiały inaczej chodzi

, jak na czworakach, nie umiały inaczej je

ść

. jak bez pomocy r

k, prosto z

podłogi,

wietnie natomiast na

ladowały głosy zwierz

t, wdrapywały si

na laboratoryjne szafy

lub po nich skakały. Pami

tam te

ich zniekształcone członki, skór

na kolanach i dłoniach grub

niczym podeszwa, ciała całe w bliznach i ranach, str

kowate, spadaj

ce a

na łopatki włosy i t

w wieku mego syna dziewczynk

, która, wspi

wszy si

na obudow

komputera. wyła zdartym

sopranem i szczerzyła z

by na eksperymentatora, i jej oczy przera

one i pałaj

ce... Lokisi...

Reakcje Lokisa nad nimi to wła

nie z lubo

rozwodził si

docent Furlott. Ubolewał,

obecnie nie zdarzaj

porwania dzieci przez zwierz

ta, chyba

e sporadycznie, kiedy jaka

łakn

ca przyrody rodzinka, pomimo zakazu, zap

dzi si

na teren rezerwatu; ale wtedy

zawieruszonego dzieciaka patrole ekologiczne migiem odnajduj

. Brakowało mu materiału do

wiadcze

...

,.Audax" niósł na pokładzie sto czterdzie

ci potencjalnych zarodków. Zamro

one komórki nie

potrzebuj

pokarmu i nie zu

ywaj

tlenu. Czterech dodatkowych ,.Audaxów" trzeba by było.

eby

w pobli

e Tolimana przenie

ść

tyle ludzi. Jakie

to koszta! Dlatego zdecydowano si

dwudziestoo

mioosobow

załog

zło

ze specjalistów-pedagogów oraz na genezator. Dla

przyszłych 140 eksplorerów (niewykluczone te

e i kolonizatorów) przygotowano sale

audiowizualne, aparaty przyspieszonej edukacji, filmo- i ta

moteki, aule repetycyjne. symultanki.

Tam. pod okiem dwudziestu o

miu pedagogów, mieli zdoby

wiedz

. Teoretyczn

. Dodatkow

zalet

wychowanków ,.Audaxa" byłoby to,

e ich umysłów nie obarczałaby wiedza

yciowa,

potrzebna na Ziemi, lecz zbyteczna na statku. gdzie mogliby wypracowa

własne i najwła

ciwsze

normy bytu. a równie

i to,

e do Tolimana dotarliby młodzi. Takie były plany. Wszelako po

dwóch latach i dwustu osiemdziesi

ciu dziewi

ciu dniach podró

y ..Audax" dostał si

w stref

morderczego promieniowania korpuskularnego. Osłona biologiczna statku była równie marna, co
osłona ..Starfiashy" pierwszych generacji, i kiedy statek wyszedł ze strefy,
dwudziestoo

mioosobow

załoga ju

nie

yła, w magazynach pami

ci elektroencefalosu zaszły

nieodwracalne zmiany, a w komórkach rozrodczych umieszczonych w genezatorze nast

piły

genetyczne
deformacje. „Audax" mkn

ł dalej, ale wiódł go komputer ,;„ dotkni

ty amnezj

, niepomny zada

celów. Ocalałe resztki pami

ci kazały mu umie

ludzkie zwłoki w zamra

alni, a gdy nadszedł

czas — wysła

stosowny impuls do genezatora. Poł

czone komórki zacz

ły si

mno

rozwija

. Min

ły trzy kwartały i oto z inkubatorów wyl

gły si

paj

kowate stworki: defektywni

potomkowie naszych AISD — donorów starannie wyselekcjonowanych pod wzgl

dem

genetycznym, psychicznym i twórczym. W zdziesi

tkowanych magazynach pami

ci zachowały

informacje dotycz

ce opieki nad noworodkami. Ludzie zgin

li, w tej sytuacji elektroencefalos

zrobił jedyne, co mógł
— opiek

poruczył robotom. Konsekwencji nie potrafił przewidzie

. Wiedział,

ycie drzemi

w genezatorze ma priorytet ochrony i on je ochronił; skutki nie były dla

adnym wypadku

istotne: programi

ci ani przez chwil

nie pomy

leli,

e oka

Ŝą

inne ni

z góry zakładane. Kto

kto widział dziecko wychowane przez wilczyc

, wyimaginuje sobie takie, które wychował robot.

Jakich

e odruchów i reakcji mały człowiek mo

e si

nauczy

od mechanicznej nia

ki, która

wydaje z siebie skrzekotliwe d

ki, porusza si

jak

ołnierz na mustrze, a to, co malec

identyfikuje ze sw

twarz

, ma pozbawione mimiki ? Aparatura przyspieszonej edukacji, aule

repetycyjne czy symultanki nie naucz

nikogo zachowa

wła

ciwych gatunkowi ludzkiemu, cho

o tych

e zachowaniach mog

powiedzie

cej ani

eli pułk psychologów. Elektroencefalos

prowadził wi

c statek, aczkolwiek nie wiedział, po co i dok

d. Naczelnym jego zadaniem stała si

troska o stworzenia zamieszkuj

ce pokłady ,,Audaxa", stworzenia, dla których „Audax" był ich

wiatem. Dlaczego ,,Audax" wrócił? I czy istotnie wrócił? Mo

e elektroencefalos nadal był

wiadom tego,

e szukaj

planet podobnych do Ziemi, i kiedy po dotarciu do Centaura

skonstatował,

e orbity wokół Tolimana i Proximy s

puste

— pod

ąŜ

ył dalej, a

podczas swej dewiacji trafił z powrotem do Układu Słonecznego, który

potraktował jako kolejny układ planetarny godny przebadania? Wypraw

„Audaxa" przygotowano

w zasadzie z my

o planetach nie zamieszkanych, niemniej liczono si

z ewentualno

napotkania obcej cywilizacji i na t

ewentualno

ść

przygotowano specjaln

procedur

post

powania. Ale elektroencefalos nie znał tej procedury, a nowa załoga o jej istnieniu

prawdopodobnie nie wiedziała. Trudno si

c dziwi

e nie usiłowano nawi

z nami

kontaktu. Bo przecie

dowania rakietki na Emit-Second nie mo

na uzna

za kontakt, tak samo

jak nie mo

na uzna

za prób

kontaktu formy powitania, które mi zgotowano na statku. „Audax"

miał poza sob

175 lat lotu i jego zapasy były na wyczerpaniu. Musiał je uzupełni

. Podobnie

rozpaczliwie wygl

dała sytuacja w składzie z cz

ęś

ciami elektronicznymi, bez których nie do

pomy

lenia jest sprawne funkcjonowanie urz

dze

. ..Audax" dogorywał, a zawarto

ść

ziemskich

magazynów sprz

tu elektronicznego a^ i Przechowalni Paliw J

drowych była dla

jedyn

li nitf

' ostatni

szans

. '

^ Odsun

łem rocznik ..Daily E\press" na skraj

biurka i oparłem nogi na blacie. Za oknami

witało. Kawa wystygła. a z przyległego pokoju

dobiegała

ciszona muzyka i dono

ne pochrapywanie czarnoskórego kierowcy. Spa

nie miałem

ochoty. Czekałem na Milady'ego.

..I na tym ko

czymy publikowanie wspomnie

komandora podporucznika Royal Cosmos Force -

Seymoura Lutza. głównego bohatera Akcji «Przybysz»". Przed trzema dniami z Instytutu
J

zykoznawstwa w Atlancie otrzymali

my depesz

, w której kierownik Sekcji Kryptologicznej

informuje nas.

e badania nad j

zykiem istot ze statku kosmicznego ..Audax" zostały pomy

lnie

zako

czone. J

zyk ten jest kompilacj

zyka literackiego o nieco archaicznej składni z gwar

wykształcon

na bazie je

yka dydaktyczno-nonnatywnego i naukowego. zawieraj

cego du

Ŝą

ilo

ść

homonimicznych neologizmów. Wadliwa artykulacja oraz brak wymowy ko

cówek. w

poł

czeniu z fataln

dykcj

, uczyniły ze

zyk całkowicie dla nas niezrozumiały.

Równocze

nie do naszej redakcji nadszedł telefonogram od ekspertów radiotechnicznych. Na

podstawie historycznej literatury fachowej zrekonstruowali oni urz

dzenie nadawczo--odbiorcze.

jakiego przed dwoma wiekami u

ywano w ł

czno

ci kosmicznej. Za pomoc

owego urz

dzenia

stwierdzono, i

..Audax" wci

ąŜ

utrzymuje kontakt z Ziemi

! Jest to naturalnie kontakt

jednostronny: ..Audax" emituje w kosmos fale elektromagnetyczne bez nadziei na odpowied

Emisja tych fal dzi

nie słu

y nikomu i niczemu i jak przypuszcza

nale

y, stała si

zwykłym

rytuałem. Jednakowo

emitowane fale nios

informacje konkretne i bie

Ŝą

ce. Elektroencefalos

meldunki do enigmatycznego w jego poj

ciu adresata, o którym nie wie

nawet, czy ów istnieje. Jeden z ostatnich meldunków brzmiał:
,.W napotkanym Układzie tylko Trzecia posiada zno

ne warunki ekologiczne. Zamieszkuje j

cywilizacja

rednio rozwini

ta, dysponuj

ca atoli energi

drow

(...) Po uzupełnieniu zapasów

opuszczamy Układ zgodnie z programem."
Trzymany w Centrum Biofizycznym ..Obcy" powrócił na swój statek. ..Audax" mknie teraz ku

rodkowi Galaktyki. Pozwolili

my mu odlecie

, ale w ka

dej chwili mo

emy go zawróci

. Czy

rzeczywi

cie mo

emy? Czy mamy do tego prawo?

Zetkn

my si

z potomkami naszych przodków. Nie była to dla nas konfrontacja przyjemna.

Spotkały si

dwa ró

wiaty.

Przybysze nie widz

liwo

ci porozumienia si

z nami i nie chc

tego. My tak

liwo

ść

widzimy, ale czy naprawd

chcemy? / drugiej strony ci

ąŜ

y na nas odpowiedzialno

ść

za los tych

istot b

co b

naszych bardzo bliskich krewnych. Poddajemy ten dylemat pod publiczn

dyskusj

. Niechaj wypowie si

dy, kto czuje potrzeb

. Nim jednak w powy

s/ej sprawie

opublikujemy pierwszy glos. raz jeszcze udzielimy go Seymourowi Lutzowi. który przed paroma
dniami napisał do nas z Maceio. Przytaczamy urywek jego listu:
...l kiedy

my tak z Flie i Albertem stali wpatrzeni w ten łagodny ocean,

ona powiedziała:

Kilka milionów lat temu podobny do ..Audaxa" statek mógł wyl

dowa

na Ziemi. Mo

e w nim

były obci

ąŜ

one dziedzicznie istoty, zabł

kane i nie znaj

ce swej przeszło

ci. Zacz

ły j

tworzy

dopiero tutaj, na naszej planecie, wpierw trac

c wszystko,

eby

my pó

niej my mogli

tym wi

cej zyska

. A je

li lak. to czy

nie ma czego

wspaniałego w tej czekaj

cej spełnienia

misji „Audaxa"?

Wyznanie

— Pan si

dziwi, redaktorze,

e ci

gle jeszcze nosz

na piersi emblemat Słu

by Kosmicznej?

Przywykłem do niego jak do czubka swego nosa: nie musz

patrze

, aby wiedzi

znajduje si

na swoim miejscu. Gdybym go zdj

ł, czułbym si

za bardzo... incognito. Byłbym

jednym z wielu, zgin

łbym w tłumie cywilów, czego si

boj

, podobnie jak schodz

cy ze sceny

aktor. Pró

ść

? Raczej poczucie przynale

ci, potrzebne mi zwłaszcza dzisiaj, kiedy jestem

tu, w tym szpitalu...
Oczywi

cie zdaj

sobie spraw

e nie przyszedł pan tutaj, by słucha

mych biadole

; zreszt

nie

rozwodz

ali. bo je

li wierzy

lekarzom, za kwartał b

w lepszej kondycji ni

przed

wypadkiem.
Nic pan nie mówi. redaktorze, i wiem dlaczego: pozwala pan mi si

wygada

, suponuj

słusznie,

e w ko

cu podejm

temat, który pana interesuje. Nie pojmuj

tylko. czemu pan

zakłada,

e powiem w tej sprawie co

nowego:

scy poprzednicy wyci

li ze mnie wszystko, dosłownie wszystko, a ja doprawdy nie mam

nic do ukrycia i niczego przed nimi nie zataiłem. Jest mi te

najzupełniej oboj

tne, co o mnie

pisz

i jak oceniaj

moje post

powanie; nie przejmuj

nawet tym,

e pewne grupy, zbli

one

do kół rz

dowych, usiłuj

obarczy

mnie win

za wzniecenie niesnasek mi

dzy pa

stwem

naszym a s

siednim. Poszło, jak

i pan wie. o satelit

siadów, którego, rzekomo zło

liwie.

j zniszczyłem. Gdyby

to była prawda! My. pracownicy Słu

by Kosmicznej, jeste

kosmonautami z odsiewu. Zdaniem Komisji Kwalifikacyjnej nie nadajemy si

ani na pilotów

dalekich wypraw, ani do słu

by w szeregach Royal Cosmos Force. Powody s

ró

ne:

Harrison, na przykład, podczas treningów stracił pi

ęć

procent

zdrowia. Lukas ma wrodzon

idiosynkrazj

do wind,

Bovely'ego w młodo

ci wychowywała macocha psychicznie

dominuj

ca w rodzinie, co utrudniło mu proces identyfikacji

z rol

. York cierpi na zaburzenia snu, ja za

mam

konfliktowy charakter. Ci. którzy lec

do gwiazd, musz

doskonali, nam. z usterkami, pozostaje w najlepszym
wypadku praca na stacjach orbitalnych. Je

eli chodzi

o mnie. zaraz po szkoleniu otrzymałem przydział do Sekcji
Porz

dkowej. Takie kosmiczne przedsi

biorstwo

oczyszczania.
Do moich obowi

zków nale

ało zdejmowanie wraków

z naszej za

mieconej orbity. Od dnia wystrzelenia pierwszego

sputnika uzbierała si

tam zastraszaj

ca ilo

ść

wszelkiego

rodzaju astronautycznych odpadów. Te

wiadectwa

ywej

i radosnej działalno

ci naszych przodków spowodowały ju

kilka niebezpiecznych kolizji, a

katastrofa „Speedy Junior" na długo pozostanie w ludzkiej pami

ci. Sekcja Porz

dkowa zatrudnia

rednio dziesi

ciu pilotów; pracuj

siedem na trzydzie

ci, czyli tydzie

poza Ziemi

i miesi

odpoczynku. Zawsze na orbicie kr

ąŜą

nie wi

cej ni

dwa odkurzacze,

eby nie robi

zbytniego

tłoku. Załogi odkurzaczy s

jednoosobowe. Ka

da radiostacja ma inne wydzielone i zastrze

one

pasma, bo piloci w kosmosie zdradzaj

skłonno

ść

do nadmiernego gadulstwa, a to rozprasza

uwag

i zmniejsza wydajno

ść

. Pilot w trakcie lotu jest wi

c skazany na samotno

ść

, utrzymuje

czno

ść

jedynie z wie

Ŝą

Słu

by Kosmicznej, nieskorej do pogwarek. Sypia zazwyczaj mało i

kiepsko. Reszt

czasu sp

dza przy urz

dzeniach penetracyjnych i namiarowych. Praca nie jest

akordowa. niemniej za odłowione sztuki przysługuj

specjalne premie. Wła

nie dlatego ..Paper

Central Garamount" nazwał mnie ..kosmicznym harpagonem" —

mieszne, gdy

ja akurat jestem

filantropem.
Pokładowe komputery odkurzaczy wyposa

one s

w przystawk

ze skatalogowanymi satelitami,

wszystkimi. jakie ludzie kiedykolwiek wyekspediowali. Jest ona przydatna do identyfikacji
napotkanych w kosmosie obiektów oraz ich weryfikacji, koniecznej, niektóre pa

stwa bowiem

zawarowuj

sobie prawo decydowania o losie własnych satelitów — dotyczy to szczególnie tych

nadal sprawnych. Do bazy wróciłem na trzy dni przed startem. Podczas pobytu na Ziemi
uczestniczyłem w rozmaitych sekciarskich obrz

dach, wiecach i manifestacjach, bez których

nasze władze czułyby si

jak w składzie manekinów. Moje prywatne sprawy układały si

irytuj

dobrze — irytuj

co. bo kiedy idzie mi jak po ma

le, popadam w nerwowo

ść

;

musz

ustawicznie działa

, zabiega

o co

. bodaj kłóci

z przyjaciółmi, inaczej wydaje mi si

e lada moment odwołaj

mnie — jako bezu

ytecznego — z tego

wiata. Społecze

stwo — po

ostatnich demonstracjach przeciwko budowie supersonicznej kolei i po odst

pieniu przez rz

d od

owego projektu, co srodze rozczarowało wszystkich demonstruj

cych — ogarn

ł bezwład.

Nudziłem si

. ale

nudziłem!

We wtorek... nie. w

rod

, wczesnym rankiem, gdy zawiodły

rodki nasenne, po trzech

godzinach gimnastyki w skł

bionej po

cieli, wyszedłem na spacer. Szwendałem si

panych w

wietle ulicach pulsuj

cych neonami, zagl

dałem do witryn i szyb wystawowych,

szukałem kogo

, kto razem ze

popsioczyłby na całe to warte swej inercji społecze

stwo. Nie znalazłem takiego. Napotkani

o tej porze dziel

na dwie kategorie: trwoni

cych wolne godziny w lokalach i zaj

tych

przygotowaniem sieci handlowo-usługowej miasta do rozpoczynaj

cego si

wkrótce dnia. Jedni

ponuraków nie lubi

, drudzy nie maj

dla nich czasu. W nocy tylko martwe rzeczy potrafi

wdzi

cznymi i cierpliwymi słuchaczami. Zatrzymałem si

przed kokietuj

cym przechodniów trafi

k-automatem i zacz

łem mu wyłuszcza

swój pogl

d na

ycie. Porz

dkowy, który si

wła

nie

napatoczył, uniósł dło

. aby poło/y

mi j

na ramieniu i — zapewne — przerwa

mój liryc/ny

monolog: spostrzegł jednak emblemat Słu

by Kosmicznej na mojej bluzie i machn

ł r

szczerz

c z

by w szerokim u

miechu. Mo

e i wzbudzamy w ludziach estym

. jeste

my dla nich

„twardymi chłopcami stamt

d". ale powszechnie uwa

a si

nas za dziwaków — nie bez racji, bo

praca w kosmosie sprzyja dewiacjom umysłowym. Porz

dkowy, wci

ąŜ

wyszczerzony, okr

cił si

na pi

cie i rzucił mi na odchodnym u

ywane w naszym hermetycznym gronie zawołanie:

..Ci

gu!", co zabrzmiało równie komicznie. jak ..darzbór!" w wydaniu szaraka. Zły na siebie, na

porz

dkowego, na wszystkich tych ludzi rozbawionych b

zapracowanych, jeszcze tego dnia

wsiadłem w samolot. Do bazy przyleciałem podminowany. Szef w mig zmiarkował, co si

ze mn

dzieje, i nie bacz

e jestem na urlopie. bezceremonialnie zagonił mnie do roboty w hangarach.

Byłem mu za to wdzi

czny.

Wystartowałem ze Spirt-First w niedziel

, minut

po północy. Kwadrans przede mn

z s

siedniej

płyty wystartował Eliot. ten. który w dzieci

stwie przyjmował sztuczny pokarm, jakie

syntetyczne, witaminizowane papki, i w jego chromosomach brakowało genów warunkuj

cych

odporno

ść

organizmu na pewne choroby młodego wieku, a poniewa

ich nie przebył

— co mogłoby spowodowa

nabycie po

Ŝą

danych odporno

— ów brak wykluczył go ze słu

by w Royal Cosmos Force. Zmieniali

my Harrisona i Yorka,

którzy wyl

dowali tu

przed naszym startem; York słaniał si

na nogach, bo przespał w sumie

dwadzie

cia godzin. Ruszyłem trop w trop za Eliotem. aby nie dziurawi

dodatkowo ozono- i

jonosfery, po czym zaj

łem miejsce na wyznaczonej orbicie. Zacz

ła si

pierwsza z siedmiu

samotnych dób. Ilekro

wisz

nad Ziemi

, odnosz

wra

enie,

e dzieli mnie od niej ledwie

kilkaset metrów i wystarczy wyskoczy

z kabiny, by po krótkim locie osi

ąść

na powierzchni tej

gargantuicznej piłki. Raz— pami

tam—wiedziony

cym pragnieniem runi

cia w t

przepa

ść

, swobodnego szybowania w przestrzeni,

zwolniłem ju

zatrzaski pasów i d

wign

łem si

z siedzenia, dopiero opór klapy włazu przywrócił

mi przytomno

ść

Kabina odkurzacza jest tak skonstruowana,

e daje si

otworzy

jedynie z zewn

trz. Człowiek

siedzi w niej niczym w batyskafie. Kabina stanowi odr

, autonomiczn

cało

ść

;

w razie potrzeby mo

e zosta

odpalona od ładunkowej cz

ęś

ci odkurzacza i sprowadzona na

Ziemi

, tak

e zdalnie — na wypadek gdyby pilot nie był w stanie sam tego zrobi

. Drugiego dnia

orbitowania natkn

łem si

na satelit

tak starego,

e aby ustali

jego personalia i stwierdzi

, czy

chroni go ekscept wła

ciciela, nie potrzebowałem radzi

przystawki. Był ciemny i omszały,

eglował jak wielki nietoperz, z rozpostartymi skrzydłami zrujnowanych baterii słonecznych.

Lancetem laserowym po

wiartowałem go. gdy

nie zmie

ciłby si

w furcie burtowej. Przez

kolejne trzy dni trafiały mi si

same drobiazgi; szóstego — licz

c od dnia startu — wyrwał mnie

ze snu impuls budz

cy. Po takim impulsie człowiek, cho

by najbardziej rozespany, natychmiast

odzyskuje pełn

wiadomo

ść

, jak kot. Obrzuciłem wzrokiem przyrz

dy. Na ekranie radaru "drzyła

ciomilimetrowa kreska.

Odległo

ść

była znaczna, wi

c i obiekt był spory. Wycelowałem we

kamery; na par

sekund

wł

czyłem silniki głównego ci

gu — wtłoczyło mnie w fotel — potem korekcyjne. Odkurzacz i ten

obiekt dryfowały teraz obok siebie. Uruchomiłem przystawk

i przekazałem jej dane o obiekcie.

Odpowied

nadeszła z nie zdarzaj

dot

d zwłok

. Brzmiała: sztuczny satelita typu takiego

a takiego, numer ten a ten. ubiegły wiek. Procedura w stosunku do wszystkich satelitów
wystrzelonych w ubiegłym wieku jest identyczna i prosta: w odkurzacz, na Ziemi

i do

indukcyjnego pieca.

adne z pa

stw nie ma prawa stanowi

o losie tak przestarzałych sputników.

Wygl

dał osobliwie. Ogołocony z anten, tych charakterystycznych dla staro

wieckich modeli,

przesadnie długich i stercz

cych urz

dze

nadawczo-odbiorczych, przypominał

zminiaturyzowany element jakiej

archaicznej ziemskiej fabryki. Trzy przylegaj

ce do siebie,

nieznacznie spłaszczone kule ł

czyła g

sta kratownica. Zmatowiała, pokryta pyłem powierzchnia

nadawała mu pi

tno czasu. Miałem go z boku, na wprost furty burtowej. Furty w odkurzaczach

zamocowane s

na prowadnicach

i otwieraj

jak migawka szczelinowa. W ładunkowej cz

ęś

ci panuje stałe pole magnetyczne

unieruchamiaj

ce zebrany z orbity szmelc,

eby si

nie przewalał w trakcie manewrowania

statkiem. W momencie rozchylenia furty pole gwałtownie wzrasta i wsysa do ładowni ka

elastwo, jakie si

znajdzie w jego zasi

gu. Ale obiekt ani drgn

ł. Spokojnie dryfował naprzeciw

otwartego luku. Zwi

kszyłem pole do maksimum. Bez rezultatu. Rozwa

ałem, czy nie poł

czy

z wie

Ŝą

Spirt-First, w ko

cu uznałem,

e nie ma sensu. Znam na pami

ęć

te od

ywki

urnych: .,A od czego ty tam jeste

?" Skontrolowałem tylko wskazania przyrz

dów. Były

wła

ciwe. I tak ci

wezm

, truposzu — postanowiłem. Obiekt towarzyszył mi wiernie, nawet o cal

nie przesuwaj

c si

w kierunku czelu

ci stoj

cej otworem furty. Dałem słaby ci

g boczny.

Spodziewałem si

e przy aborda

u wraczysko samo mi wpadnie do ładowni. Na ekranie

widziałem burt

swego statku i zbli

cy si

do niej obiekt. Płyn

ły minuty. odległo

ść

malała.

Gdzie

w gł

bi odkurzacza j

ło poszycie i zachrobotało: kadłub obiektu otarł si

o o

cie

nic

luku. Wł

czyłem na krótko silniki korekcyjne. Centymetr po centymetrze wrak nikn

ł w otworze

ładowni. Poczekałem, a

zniknie na dobre, po czym zwolniłem furt

. I wtedy w zamykanym luku

ukazał si

wierzchołek kuli oplecionej kratownic

. Schwytany satelita wycofywał si

. jak gdyby

zniech

cony mało go

cinnym wn

trzem komory ładunkowej. Nie zd

ąŜ

yłem zatrzyma

zatrzaskuj

cej si

furty. Rozp

dzona osiemnastotonowa płyta niemal przeci

ła obiekt. Ekrany

rozpalił błysk eksplozji, piekielny grzmot przetoczył si

ródokr

ciu i ucichł, jak uci

ty no

em,

jednocze

nie mia

Ŝą

ca siła wprasowała mnie w fotel, a

zatrzeszczały mi

ebra dobiwszy do

jego stalowej konstrukcji... Ciemno

ść

zalała mi mózg. straciłem przytomno

ść

. Do

ść

szybko

gni

to mnie na Ziemi

. Mój pokładowy znamiennik ułatwił zadanie ekipie poszukiwawczej. W

szpitalu powiedziano mi.

e katapultowałem. Wybuch nadał kabinie dodatkowe przy

pieszenie,

które zdemolowało moje narz

dy wewn

trzne. Miałem podobno cholerne szcz

ęś

cie: gdy mnie

znaleziono, ko

czył si

zapas tlenu, bo kabina straciła szczelno

ść

. Po cz

ęś

ci ładunkowej

odkurzacza nie zostało

ladu. Po tamtym obiekcie równie

. Trudno wi

c dzisiaj udowodni

naszym zagranicznym s

siadom,

e to nie był ich satelita. Nie wierz

w jego diamagnetyzm ani

w eksplozj

: utrzymuj

e zniszczyłem go z premedytacj

. poniewa

mam przewrotn

konfliktow

natur

. Zreszt

eksperci z Admiralicji te

mi nie wierz

. Orzekli,

e nikt nie

umieszczał na orbicie diamagnetycznych satelitów i

e te. które kr

ąŜą

wokół Ziemi, s

tak samo

zdolne do wybuchu jak bulwy ziemniaczane. Nawet koledzy przygl

daj

mi si

podejrzliwie, a za

moimi plecami szepc

pomi

dzy sob

i stukaj

znacz

co w czoło. Oby racja była po ich

stronie!
Pana dziwi moje

yczenie, redaktorze? Zatem prosz

zwa

: je

li nie potrafimy konstruowa

satelitów z materiału o ujemnej podatno

ci magnetycznej, je

aden z dotychczas

wystrzelonych nie został wyposa

ony w

ródło energii — i to pot

ęŜ

ne, o czym przekonałem si

na własnej skórze, je

li ani jeden z nich nie zdoła samodzielnie wykona

najprostszego manewru

— tamten, jak pan pami

ta, zmienił kierunek lotu — je

li wi

c s

bezwolnymi i potulnymi

maszynami, có

oznacza?
Przystawka katalogowa wprawdzie jednoznacznie — cho

nie bez trudu — sklasyfikowała obiekt,

ale ona bierze poprawki na pometeoroidowe odkształcenia i deformacje satelitów;
niewykluczone,

e ów statek podobny był do jakiego

naszego satelity i to wystarczyło, aby

przystawka wzi

ła go za naszego satelit

wła

nie, przyj

wszy.

e rój oberwał mu baterie, anteny

czy co tam jeszcze, albo te

wszystko naraz. Nie. nie przesłyszał si

pan. istotnie, powiedziałem

..statek", bo to był statek, statek Obcych... Nie powitali

my ich jak przyjaciół... Teraz pan chyba

wie, czego si

obawiam. Lepiej mie

do rozwi

zania problem załagodzenia konfliktu

dzypa

stwowego ni

dzycywilizacyjnego. A taki problem

ycie niew

tpliwie przed nami

postawi. Bodajbym si

mylił!

Potestas

Ŝą

przede mn

trzy kasety. Zawieraj

my z utrwalonym obrazem i d

kiem. Dwie z nich

nagrane zostały tu, na Ziemi, trzecia pochodzi z „czarnej skrzynki" zainstalowanej w sterowni
statku „Potestas". Tak, tego. który Herp Finger odnalazł w rejonie Alabastrowego Płaskowy

u na

planecie Oval w Układzie Giantfour. Wła

ciwie jest to kopia, oryginalna ta

ma znajduje si

archiwum Admiralicji Roya! Cosmos Force. Kopi

oraz kaset

z relacj

Herpa Fingera

otrzymałem przed miesi

cem. Po obejrzeniu i wysłuchaniu zapisów z obu ta

m wysłałem je

memu przyjacielowi — Williamowi Macaulayowi, którego spo

ród współczesnych astrobiologów

ceni

najwy

ej. W imieniu naszej redakcji poprosiłem go o wypowied

na temat przyczyn

tragicznej

mierci załogi „Potestasa". Wczoraj zwrócił mi obie ta

my, zał

czaj

c do nich jeszcze

jedn

, z własnym komentarzem. Komentarz ów, b

szczery, nieco mnie rozczarował,

aczkolwiek zawarta w nim hipoteza jest godna zastanowienia, a co wi

cej, w porównaniu z

tajemniczym i budz

cym nieufno

ść

milczeniem specjalistów Royal Cosmos Force —

przynajmniej jest sensown

prób

wyja

nienia całej zagadki. Bo jedyne, na co wspomnianych

specjalistów było sta

. to sugestie pod adresem Admiralicji, aby kolejnymi sukcesami odwróciła

uwag

opinii publicznej od tragicznego niepowodzenia ,,Potestasa". Wkładam do ampexu

pierwsz

kaset

. Na tej ta

mie zarejestrowana jest praca załogi w sterowni w ci

gu ostatnich

dwudziestu czterech godzin. Ludzie odzyskali ju

normalny wygl

d i nie zna

po nich skutków

wieloletniej anabiozy. S

niespokojni i podenerwowani. Wcze

niej na ich twarzach malowało si

zaskoczenie, niepewno

ść

i rado

ść

. Przedstawiam ko

cowy fragment zapisu:

(Rozmowa toczy si

w napr

ęŜ

onej atmosferze. Zebrani

w sterowni patrz

na kapitana z wyczekiwaniem).

Radiooficer: Ziemia nadal nie odpowiada.
Kapitan: Niech pan wywołuje.
Radiooficer: Robi

to od doby!

Kapitan (uruchamia interkom): Rubie!
Pilot (z ekranu interkomu): Zgłaszam si

Kapitan: Chwileczk

. (Do radiooficera:) Wi

c co z Ziemi

Radiooficer: Panie kapitanie, jak pan widzi, wywołuj

Ziemi

bez przerwy, i autorytatywnie stwierdzam,

Ziemia milczy. Nie działaj

nawet radiolatamie; Ziemia

wydaje si

radiowo martwa.

Kapitan: Ta pa

ska aparatura... Rubie! Przygotuj

„Starflasha-Recon"!
Pilot: Jest gotowy, kapitanie.
Kapitan: Poszukasz jakiego

dowiska i podasz nam sygnał znamiennika. B

dziesz nasz

radiolatami

. Pilot: Z

by zjadłem na tym, kapitanie. Kapitan: Zezwalam na start.

(Wył

cza interkom. Twarze załogi rozpogadzaj

. Radiooficer ci

gle

czy nad urz

dzeniem

nadawczo--odbiorczym).
Biolog: Jaka procedura? Kapitan: Procedura? Jeste

my na Ziemi. Nawigator: Jeste

my na Ziemi.

Tyle

e Ziemia zdaje si

tego nie dostrzega

Radiooficer: Rubie wystartował. Kapitan: Niech melduje. Pilot: Schodz

Fizyk: Zastanawiam si

, jak wytłumaczymy swój powrót. Nawigator: Nie wiadomo nawet, czy w

ogóle opu

cili

my Układ Słoneczny.

Biolog: Nie tkwili

my tu chyba przez tyle lat... Co za przypuszczenia!

Nawigator: Komputery temu nie zaprzeczaj

. Cybernetyk: Po tych przebiciach w mnemolicie

komputery ju

niczemu nie zaprzecz

ani niczego nie potwierdz

. Pilot: Jestem na dwustu.

Widoczno

ść

słaba. Schodz

ej. Kapitan (staje przed ekranem, obok radiooficera): Obraz,

pilocie!
Fizyk (patrz

c kapitanowi przez rami

): Wata. Kapitan: Daj nam podgl

d na tach

yro, Rubie. W

porz

dku. (Do radiooficera:) Ma pan współrz

dne? Niech pan go naprowadza... Dok

d najbli

ej?

Radiooficer: Emit-First. Kapitan: Dobrze, Emit-First.
Biolog: To ja jestem prawie jak w domu. Po wyl

dowaniu nikt mnie w tym pudle nie zatrzyma.

Kapitan: Nie zamierzam nikogo tu zatrzymywa

. L

dujemy na Ziemi, do licha! Pilot: Jestem na

ęć

dziesi

ciu.

Kapitan: Wystarczy. Rubie. Teraz uwa

aj — wchodzimy ci na zdalne. (Do radiooficera:) Niech go

pan prowadzi a

zero.

Fizyk: To co, chyba mo

na zacz

ąć

przygotowywa

Kapitan: Zostaje radiooficer i nawigator. Reszta do
kabin.
(Załoga rozchodzi si

Pilot: Hej, kapitanie, czy to nie Spirt-First?
Kapitan: To Emit-First, Rubie. Zara

cie posadzimy. Podaj

sygnał znamiennika.
Pilot: Podaj

Radiooficer: Potwierdzam.

Pilot: To

to nasze stare Emit-First! Kapitan: Oczywi

cie, Rubie, to nasze stare Emit-First.

Pokołuj na rubie

. Wkrótce do ciebie dokooptujemy. Nawigatorze — samostery na radiopeleng!

W dalszej cz

ęś

ci ta

my zarejestrowane zostały wszystkie fazy przeprowadzonego przez

automaty l

dowania. Zaraz po tym, jak „Potestas" dotkn

ł Alabastrowego Płaskowy

u na

planecie Oval, cała załoga opu

ciła statek. Tyle ta

ma pierwsza. Zakładam do ampexu ta

drug

. Na ekraniku pojawiła si

twarz Herpa Fingera. Herp Finger, m

ęŜ

czyzna około

ęć

dziesi

cioletni, ma lekko sko

ne oczy i kształtn

, l

czaszk

. W kamer

patrzy nieufnie i

wrogo. W jego wzroku jest co

niemal zwierz

cego. Mówi:

— Na pewno chce pan wiedzie

wszystko? Tak jak było? Po co? Ten obraz, który sobie wy,

ziemskie krety, stworzyli

cie, diabelnie odbiega od prawdy. Wam si

wydaje,

e go

cie z erceefu

to szlachetni i nieustraszeni rycerze;

e ka

dy, kto pracuje w kosmosie, musiał wpierw stawa

przed dziesi

tkami komisji i pokazywa

rozmaitym typasom, jaki jest uzdolniony,

predysponowany i wyszkolony, i

e czego jak czego, ale postawy

yciowej mo

e by

przykładem. No wi

c niekoniecznie. W

tpi

, czy kto

mnie zechciałby stawia

za wzór.

W czwartym roku mojej słu

by w erceefie powiedziałem jednemu kontradmirałowi, słusznie

zreszt

e jest głupim gnojkiem. Obni

ono mi stopie

i karnie przeniesiono do grupy

remontowej, chocia

nie miałem wymaganych kwalifikacji. Po kwartale który

z konserwowanych

przeze mnie „Starfiashy" rozwalił si

w czasie manewrów. Mimo

e za stan techniczny ka

dej

maszyny odpowiada pi

ęć

osób, w tym trzy kontroluj

ce, o niedbalstwo oskar

ono wył

cznie

mnie. Na procesie prokurator wywlókł t

histori

z kontradmirałem i to,

e chodz

na seanse zen-

buddyzmu,
•co w erceefie nie jest mile widziane. S

d wojskowy ma inne taryfy ni

d cywilny; skazano mnie

na pi

ęć

lat robót na „Irydowej Mary

ce". Ta planetoida kr

ąŜ

y wokół Sło

ca, a wi

c w kosmosie, i

trzeba nielichej odporno

ci psychofizycznej,

eby wytrwa

tam bodaj rok, a przecie

na tej

planetoidzie pracuj

nie herosi, lecz ci, którzy s

rzekomo gorsi nawet od was, ziemskich kretów.

Ale ja nie uwa

ałem

za co

gorszego i nie miałem zamiaru przez pi

ęć

lat ładowa

w kontenery irydowych

okruchów. Czułem si

niewinny, a przynajmniej nie na tyle winny,

eby oddycha

tym samym,

gle nie

wie

ym powietrzem bazy, co reszta z „Irydowej Mary

ki". W drugim roku, kiedy przy

planetoidzie przycumował kolejny kontenerowiec, uprowadziłem go i wyruszyłem... dok

d? W

podró

po Układzie. Tropiono mnie przez miesi

c. Dałem si

schwyta

tylko dlatego,

e zabrakło

mi paliwa. A potem wyl

dowałem w Izolatce... Wie pan, co to jest Izolatka? To takie

pomieszczenie, sze

cian dwa na dwa metry. Nie docieraj

tam

adne d

ki, nie ma okien,

drzwi ani sprz

tów; gołe, gładkie

ciany, strop i posadzka. Z sufitu pada

wiatło jednakowe przez

okr

gł

dob

. Ukryte czujniki bez przerwy kontroluj

stan fizjologiczny twego organizmu. Gdy

chcesz spa

, ze

ciany wysuwa si

prycza, gdy chcesz je

ść

— kaloryczne i witaminizowane

posiłki, gdy wydala

— stosowne urz

dzenie. Do przepływaj

cego przez Izolatk

powietrza w

miar

potrzeb dodawane s

odpowiednie

rodki lecznicze,

eby

aby nie zaniemógł, gdy

musiano by ci

przenie

ść

do szpitala, a to jest wszak niepo

Ŝą

dana przerwa w odbywaniu kary.

Bo kara polega na całkowitej izolacji od

wiata... Kr

ąŜ

ysz mi

dzy gołymi

cianami i z wolna

tracisz rachub

dni, a wreszcie i

wiadomo

ść

upływu czasu. Zegary dla ciebie stan

ły, gubisz

gdzie

rytm snu i czuwania, rozkojarzasz si

coraz bardziej, masz ochot

, kiedy

ciana

usłu

nie rozkłada przed tob

prycz

, w ko

cu stwierdzasz,

e nie potrafisz ju

mówi

; recytujesz

gło

no jaki

wiersz czy tekst piosenki, lecz ta cisza zagłusza twoje słowa i słyszysz tylko

mlaskanie warg. Izolatka przeobra

a si

w kolapsuj

cy wszech

wiat i nic poza ni

nie istnieje;

ludzie wraz ze

wiatem scze

li, pozostało jedynie to zautomatyzowane pomieszczenie, które

dzie sztucznie utrzymywa

przy

yciu, dopóki nie zmusisz swego serca, by przestało bi

inaczej bowiem tam, w tej Izolatce, nie zdołasz si

unicestwi

...

Wła

ciwie byłem bliski stania si

obiektem eksperymentalnym dla adeptów psychiatrii, obiektem,

któremu nie mo

e pomóc ani zaszkodzi

adna terapia. Po półrocznej kuracji pod kontrol

wiadczonych psychoterapeutów wykaraskałem si

jednak. Odwiedził mnie wówczas

przedstawiciel erceefu i zaproponował mi nast

puj

cy układ: Ja polec

na Oval, w

lad za

„Potestasem", z którym urwała si

czno

ść

, Admiralicja natomiast przywróci mi stopie

i wyma

z pami

personalnego komputera pewne fakty dotycz

ce mej przeszło

ci. Spytałem wtedy tego go

cia,

czy Admiralicja bardzo b

dzie rozczarowana, je

li odmówi

; na to on zapytał mnie. czy wiem.

odsiedziałem w Izolatce zaledwie okres próbny. Tak wi

c do

ść

szybko osi

porozumienie
Poleciałem ..Rapidem". stateczkiem małym, ale chy

ym jak

wiatło. Podró

upłyn

ła mi bez

zakłóce

, jak to w anabiozie. Przed wej

ciem ..Rapida" do Układu Giantfour automaty mnie

zbudziły. Kiedy wstałem, cały Układ był ju

z grubsza przebadany, bo ..Rapid" to prawdziwe

automatyczne cacko. Poprosiłem o materiał dotycz

cy planety Oval. W

ród tej masy informacji,

co si

sypn

ła z drukarki, wyłowiłem kilka interesuj

cych danych. mianowicie,

e planeta posiada

magnetosfer

. w dodatku identyczn

z magnetosfer

ziemsk

e temperatura powierzchniowa w

pasie równikowym tej planety wynosi 324 stopnie Kelvina i

e otaczaj

ca planet

powłoka

gazowa zawiera cyjanowodór nie pami

tam w jakim — ale w znacznym st

ęŜ

eniu. Automaty

odkryły te

i zlokalizowały jedyne na Oval

ródło fal radiowych, zainstalowane — jak si

pó

niej

okazało w kabinie ..StarfIasha-Recon". Był to pracuj

cy znamiennik tej maszyny. Wyl

dowałem

tam. na tym płaskowy

u, obok „Potestasa". Grunt miał barw

ci słoniowej i ci

ł si

równo

po horyzont. Na jasnym tle granatowe skafandry wida

było wyra

nie; wszyscy członkowie

załogi mieli je na sobie, ale

aden nie zabrał hełmu. I tego nie mog

zrozumie

. Przecie

znali

skład atmosfery, a gdyby nawet nawaliły im analizatory, to. do cholery, nikt na nie zbadanej
jeszcze planecie nie zachowuje si

jak na Ziemi! Le

eli w ró

nych miejscach, wi

kszo

ść

podnó

a „Potestasa". Najbardziej od statku oddalił si

kapitan, prawie o pół kilometra. Jednego

znalazłem we wn

trzu „Starfiasha". innego znów ponad trzysta metrów na zachód od rakiety. To

był biolog. Jego skafander był otarty, jakby

mier

zaskoczyła tego człowieka, kiedy biegł. Wielu

nie mogłem rozpozna

, cho

wygl

d ka

dego, nim wystartowałem z Ziemi, na trwałe zapisano mi

w pami

ci. Zwłoki były wyschni

te i pomniejszone, przypominały ludzkie szkielety obci

gni

czarnobrunatnym pergaminem. Spoczywały na tym gigantycznym jasnobe

owym katafalku w

całkowitej ciszy, pod

ółtym jak oliwa niebem. Opodal wznosił si

statek, nieco dalej stał

„StarfIash-Recon". a poza tym nic. zupełnie nic. Sporz

dziłem dokumentacj

fotogrametryczn

wymontowałem „czarn

skrzynk

" ze

sterowni ..Potestasa" i... to wszystko. To wszystko, co mam do powiedzenia. No i co.
usatysfakcjonowałem pana? Zna pan teraz drug

prawd

o „zdobywcach kosmosu". Człowiek,

li nawet uwierzy,

e jest herosem, gdy go pozostawi

na dłu

ej w trudniejszych warunkach

psychofizycznych, pr

dzej czy pó

niej straci t

wiar

i przeobrazi si

w zwykłego ziemskiego

kreta... Obraz ciemnieje. Wkładam do ampexu trzeci

, ostatni

w tej sprawie, kaset

. T

. któr

przysłał mi William Macaulay. Przyjaciel u

miecha si

do mnie z ekranu bezradnie i pociera swój

podbródek. — Ta tragedia mn

wstrz

ła — stwierdza poruszony. — Relacja Herpa Fingera

stawia Admiralicj

w niedwuznacznej sytuacji, a post

powanie załogi „Potestasa". ludzi, jak mi

podpowiada logika, z całych Sił najbardziej podówczas do tej wyprawy predysponowanych i
przygotowanych, było, ogl

dnie mówi

c, dziwne. Przyczyna ich

mierci jest oczywista:

cyjanowodór. Przy tym st

ęŜ

eniu zabił ich w ci

gu czterech-pi

ciu minut. Zwłoki pozostawione

przez kilkana

cie lat w suchym, przewiewnym i ciepłym otoczeniu. czyli takim, które hamuje

rozwój bakterii gnilnych i działanie enzymów własnych ustroju, bardzo pr

dko utraciły wod

. a w

cu uległy mumifikacji. Nie trzeba by

ekspertem,

eby to ustali

. Inaczej przedstawia si

problem ustalenia faktów zaistniałych przed tym tragicznym wypadkiem, zwłaszcza tu

przed

wyl

dowaniem „Potestasa" na Oval. Nieustannie dr

czy mnie pytanie, co sprawiło,

e załoga

tego statku uznała Oval za Ziemi

... Zapoznałem si

z danymi zebranymi przez automaty

„Rapida". Oval jest istotnie uderzaj

co podobna do Ziemi. Obie planety posiadaj

identyczn

dko

ść

orbitaln

rednic

równikow

, mimo

ród. mas

redni

sto

ść

, grawitacj

, albedo.

Co wi

cej, ich ksi

ęŜ

yce równie

do siebie podobne. Wszelako z fotografii wykonanych przez

„Rapida" wynika,

e widziana z orbity planeta Oval do tego stopnia odbiega wygl

dem od naszej

planety, i

nawet dziecko spostrzegłoby ró

nice. A jednak nikt z załogi „Potestasa" ró

nic tych nie

spostrzegł. Ich przekonanie,

e maj

przed sob

Ziemi

, było tak mocne,

e zlekcewa

yli

alarmuj

cy wszak brak jakiegokolwiek radio

ródła. Mało tego, zdania nie zmienili do ostatnich

chwil. Nało

yłem wykonan

przez Fingera mapk

na plan kosmodromu Emit-First. Na mapce

oznaczone s

punkty, w których Finger znalazł ciała członków załogi, oraz poło

enie ..Potestasa"

i „StarfIasha-Recon". Porównuj

oba dokumenty kartometryczne, stwierdziłem,

e ciało kapitana le

ało w tym miejscu, w którym

znajduje si

wej

cie do wie

y kontrolnej na Emit-First, ciało biologa za

— na linii ł

cej

podstaw

rakiety z jego domem, usytuowanym, jak wiemy, w pobli

u kosmodromu. Je

eli chodzi

o „StarfIasha-Recon", stał on na rubie

y l

dowiska, zgodnie z poleceniem kapitana.

Zbiorow

halucynacj

wykluczam. Zakładam,

e ci ludzie, patrz

c na Oval i przebywaj

c na niej,

rzeczywi

cie widzieli Ziemi

oraz kosmodrom Emit-First, a

lej — widzieli fatamorgan

fatamorgan

o niebywałym zasi

gu, bo rozci

gaj

na cał

planet

. Zało

enie powy

sze

wyda

e niedorzeczne, albowiem o tego typu zjawiskach współczesnej nauce nie jest nic

wiadomo. Zjawisko kosmicznej fatamorgany mogło powsta

— jak s

— dzi

ki podobie

stwu

Oval do Ziemi. Jest ono przecie

znaczne, obejmuje nie tylko rozmiary, kształt, mas

et cetera,

lecz równie

magnetosfer

i aurosfer

. Na tej ostatniej wła

nie pragn

łbym si

zatrzyma

Wiemy,

e ka

da sko

czona forma ma swoj

aur

, dotyczy to tak

e Ziemi i planet w Układzie

Giantfour. W normalnych warunkach aura, podobnie jak fale radiowe, nie jest postrzegalna
ludzkimi zmysłami, w pewnych okoliczno

ciach jednakowo

— i tu znowu analogia do fal

radiowych, zwłaszcza stosowanych w telewizji — staje si

widzialna. Okoliczno

ci takie

zachodz

pod wpływem promieniowania ektoplazmatycznego. Przypominam sobie nast

puj

wiadczenie:

w przyciemnionej pracowni eksperymentalnej, pomi

dzy generatorem promieni

ektoplazmatycznych a goł

cian

, umieszczono pelargoni

. Po wł

czeniu generatora kilka

milimetrów przed

cian

pojawił si

dokładny i przestrzenny wizerunek tego kwiatu, jego kopia.

Gdyby taki eksperyment, tyle

e na miar

kosmiczn

, przeprowadzi

nie z pelargoni

, ale z

Ziemi

, zmodulowany ziemsk

aur

strumie

ektoplazmy, po natrafieniu na odpowiedni

posiadaj

własn

aur

„

cian

", niew

tpliwie naniósłby na ni

szczegółowy obraz naszego

globu. Spenetrowałem archiwa Obserwatorium Satelitarnego i znalazłem tam ciekaw

informacj

. Otó

Ziemia, kilkadziesi

t lat temu, przebywała przez dziewi

ęć

dni w strefie

promieniowania ektoplazmatycznego. Obliczyłem,

e promieniowanie to dotarło do Układu

Giantfour w tym samym czasie, w którym dotarł tam „Potestas". Tyle ci mog

powiedzie

—

William Macaulay u

miecha si

z ekranu. — Jestem naukowcem i nie chc

narazi

na kpiny, wyci

gaj

c zbyt daleko id

wnioski. U

miecham si

i ja. Wyjmuj

z ampexu ta

nagran

przez przyjaciela i kład

obok

dwu poprzednich. Na poparte badaniami potwierdzenie hipotezy Macaulaya trzeba jeszcze
poczeka

. Naukowcy na razie milcz

, tak samo jak milcz

specjali

ci Royal Cosmos Force. I

znowu wypada ust

pola fantastom.