świadectwa dla sv

wiadectwa opusdei.pl, 26.02.2008

Spis treści:

GRAM LEPIEJ NI

POTRAFI

"WASZA MOCNA WIARA JEST DLA NAS ZACH

KATECHEZY W KAZACHSTANIE

NA GŁ

BOKIEJ WODZIE: OD ZOROASTRYZMU DO KATOLICYZMU

W MOIM NAWRÓCENIU EUCHARYSTIA ODEGRAŁA DECYDUJ

ROL

DZYNARODOWA BURSA W AMSTERDAMIE

POSTANOWIŁEM ZOBACZY

NA WŁASNE OCZY

Gram lepiej niż potrafię

Juan Carlos “Chango” Pueblas był gitarzystą Los Gatos Salvajes (Dzikich Kotów),

Juan Carlos “Chango” Pueblas był gitarzystą Los Gatos Salvajes (Dzikich Kotów),
grupy uznawanej w Argentynie jako założycielki hiszpańskiego rocka. Św. Josemaría

grupy uznawanej w Argentynie jako założycielki hiszpańskiego rocka. Św. Josemaría

grupy uznawanej w Argentynie jako założycielki hiszpańskiego rocka. Św. Josemaría
pozwolił mu zrozumieć, że Bóg

pozwolił mu zrozumieć, że Bóg

pozwolił mu zrozumieć, że Bóg i muzyka wcale się nie wykluczają.

i muzyka wcale się nie wykluczają.

11 grudnia 2007

Kiedy poznałeś Opus Dei?

W roku 1980. Miałem cięŜki okres i wpadł mi w ręce Biuletyn
Informacyjny. śona kazała mi go przeczytać mówiąc, Ŝe mi
pomoŜe.

Zwróciły

moją

uwagę

cuda,

dokonane

wstawiennictwem wówczas Sługi BoŜego Josemaríi, widziałem,
Ŝ

e to święty naszych czasów. Wcześniej myślałem, Ŝe święci Ŝyli

tylko w średniowieczu. W 2002 r. uczestniczyłem z wielką
radością w jego kanonizacji.

Co sądzisz o nauczaniu Św. Josemaríi?

To coś bardzo tajemniczego, Ŝe czyniąc rzeczy tak proste, zwykłe, moŜemy dostać się do
Nieba! Myślałem, Ŝe naleŜy dokonywać rzeczy wielkich, niezwykłych, aby na to zasłuŜyć.

Ale naleŜy po prostu wykonywać rzeczy jak naleŜy. Jezus widzi wszystko. Kiedy wykonuję
moją pracę w porządku, mam taką samą zasługę, jak gdybym pomagał chorym czy starszym.

Czy starasz się tak Ŝyć, będąc gitarzystą?

Tak. Teraz kiedy gram i otrzymuję brawa, ofiarowuję je Bogu, bo nie są dla mnie. Jeśli gram,
to dlatego, Ŝe Bóg tego chce. Nigdy nie myślałem, Ŝe będę znany. Bóg widzi wszystko.

Czy to cię zaskakuje?

Zaskakuje  mnie,  Ŝe  coś,  czego  dokonałem  w  młodości,  ma
taki wpływ na dzisiejszą muzykę.  Teraz gdy  widzę kolegów
po fachu, mówią mi, Ŝe chodzili na moje koncerty, stawali w
pierwszych rzędach i pamiętają nawet, jak byłem ubrany.

Tak  dzieje  się  ze  wszystkim.  Dobry  przykład,  który  dajesz,
lub  który  przestajesz  dawać,  ma  wpływ  na  inne  osoby.  Dla
tych  chłopaków  byłem  kimś  waŜnym.  Nie  mówię,  Ŝe
wzorem, ale czymś na pewno. Dlatego mieliśmy wpływ jako Los Gatos Salvajes.

Teraz Bóg dobrze cię traktuje.

Za dobrze. Czasem go pytam: dlaczego tyle mi dajesz? Na
pewno na to nie zasługuję. Przeszedłem okresy trudne. Czuję
się jak Hiob, który przetrwał złe czasy i potem Ŝył spokojnie.

Jaki jest twój stosunek do Boga i gitary?

Staram  się  być  w  obecności  BoŜej,  kiedy  gram.  Proszę  teŜ  o  pomoc  Anioła  StróŜa,  aby
wszystko szło dobrze, aby instrument dobrze grał, nie było hałasu. Nie proszę o to dla mnie,
ale  dla  innych.  Bez  tej  pomocy  byłoby  cięŜko,  czuję,  Ŝe  on  mi  pomaga.  Czasem  czuję,  Ŝe
gram nawet lepiej niŜ potrafię.

Starano  się  wywrzeć  na  was  duŜy  wpływ,  abyście  grali
inną muzykę.

Ale my mieliśmy silne przekonania. Ulegnięcie oznaczałoby
odniesienie

większego

sukcesu

komercyjnego,

ale

argentyński  rock  nie  byłby  tym,  czym  jest  teraz.  Twarda
postawa pozwoliła nam śpiewać w ojczystym języku. Trudno
jest  iść  pod  prąd.  W  tamtych  czasach  wyzywali  nas  od
„tłuściochów”  i  „prostaków”.  Wszystkie  pozostałe  grupy
ś

piewały po angielsku.

Jak Ŝyjesz wiarą w twoim środowisku?

Są ludzie, którzy mają inne przekonania, jak buddyzm, reinkarnacja. Niektórzy mówią, Ŝe
byli ministrantami i potem odeszli od Kościoła... W moim przypadku było odwrotnie, byłem
daleko, poznałem Dzieło i zbliŜyłem się. To była łaska od Boga. Proszę go, aby pozwolił im

przejrzeć, jak mi. Św. Josemaría mówił, Ŝe naleŜy kochać wszystkich, chociaŜ nie myślą tak
samo. Sądzę, Ŝe na tym polega bycie chrześcijaninem.

"Wasza mocna wiara jest dla nas zachętą"

W wywiadzie udzielonym opusdei.pl Lester z Kuby o

W wywiadzie udzielonym opusdei.pl Lester z Kuby opowiada o życiu religijnym w

powiada o życiu religijnym w

jego kraju 10 lat po wizycie Jana Pawła II.

07 grudnia 2007

Lester w klinice, w której pracuje.
Lester  ma  30  lat.  Jest  lekarzem,  podobnie  jak  jego  Ŝona.  Obecnie
robi specjalizację z neurologii.

Jak to się stało, Ŝe zostałeś katolikiem?

Moi przodkowie pochodzili z Hiszpanii i w latach 30-tych ubiegłego
wieku  wyemigrowali  na  Kubę.  Mnie  wiarę  przekazała  babcia.
Religia  katolicka  jest  w  naszej  rodzinie  pilnie  strzeŜonym  skarbem,
który  staramy się przekazywać innym.

Jak poznałeś Opus Dei, skoro w twoim kraju nie ma jeszcze Ŝadnego ośrodka Dzieła?

W  1992  roku  byłem  w  liceum  i  wtedy   jeden  z  moich  przyjaciół  podarował  mi  obrazek  ks.
Josemaríi,  który  wówczas  nie  został  jeszcze  beatyfikowany.  Przyjąłem  ten  podarunek  z
czystej  ciekawości.  Dziesięć  lat  później  znów  spotkałem  tego  przyjaciela.  Tym  razem
podarował mi “Drogę”. Ta ksiąŜka bardzo mi pomogła. Wiedziałem teŜ, Ŝe mój znajomy był
gorliwym katolikiem i Ŝe załoŜył szczęśliwą rodzinę.

Wcześniej moja wiedza na temat Opus Dei ograniczała się  jedynie do tego, co znalazłem w
ksiąŜce  Dana  Browna  “Kod  Da  Vinci”.  Dzięki  mojemu  przyjacielowi  i  jego  prezentowi
znalazłem  duchowość,  która  pozwala  mi  łączyć  moją  wiarę  z  pracą  lekarza.  Niestety,  na
naszej wyspie Dzieło wciąŜ nie zaczęło pracy apostolskiej.

Jak wygląda sytuacja Kościoła na Kubie?

Mówiąc najkrócej: Kościół na Kubie jest ubogi w środki, ale
bogaty i silny duchem.

W  wielu  miejscowościach  nie  ma  kościołów.  W  innych
miejscach  świątynie  są  tak  zniszczone,  Ŝe  nie  odprawia  się
tam  Mszy  i  to  jest  jeszcze  smutniejsze.  Bywa,  Ŝe  Msze
odprawia  się  pod  jakimś  drzewem,  bo  na  miejscu  dawnego

kościoła mieszkają ludzie.

Na Kubie istnieje poboŜność ludowa. To bardzo głęboka wiara, wyraŜana na róŜne sposoby.
Jednak niewiele osób uczestniczy  we Mszach. Natomiast po całym kraju  jest rozproszonych
wiele małych wspólnot. Zbierają się w domach katolickich rodzin. Tam moŜna dotknąć wiary,
która jest – uŜywając słów naszego Biskupa – wiarą odporną na bomby.

U nas Kościół nie posiada rozgłośni radiowych, telewizji, szkół, uniwersytetów, choć niegdyś
te  instytucje  istniały.  Przez  wiele  lat  samo  mówienie  o  Bogu  było  czymś  bardzo  rzadkim.
Nazywam te lata okresem Golgoty. Potem nastała epoka góry Tabor.

Wreszcie  w  1998  r.,  po  latach  modlitwy  i  nadziei,  ów  wielki  sen  o  wizycie  PapieŜa  Jana
Pawła  II  stał  się  rzeczywistością.  Do  dziś  wzruszam  się  wspominając  widok  jego  twarzy
kiedy 24 stycznia 1998 wylądował na lotnisku w Hawanie. Ludzie witali go entuzjastycznie.
Jeden z dziennikarzy nazwał ich niezmierzoną rzeką dusz pozdrawiających Ojca Świętego.

Było to niczym Zesłanie Ducha Świętego na mojej pięknej wyspie. Jego Msze, jego spotkania
z  ludźmi,  są  Ŝywe  do  dziś  w  pamięci  milionów  ludzi,  którzy  oglądali  go  na  ulicach  i  w
telewizji.  Pamiętajmy,  Ŝe  przedtem  przez  30  lat  nigdy  nie  transmitowano  w  telewizji  Ŝadnej
Mszy.

Oczywiście znaczenie tej pielgrzymki było znacznie głębsze. Dziś wydaje mi się, Ŝe Kościół
zdał sobie sprawę, Ŝe wciąŜ czekała go wielka praca, praca nad kaŜdą duszą pozdrawiającą w
te dni niezapomnianego Wojtyłę.

W styczniu 2008 upłynie 10 lat od tej chwili. Jan Paweł II to duchowy gigant, który  nauczył
nas być nieugiętymi w nadziei.

Dlaczego tak bardzo lubisz Polskę?

Proszę  pamiętać,  Ŝe  Polska  jako  kraj  satelicki  Związku  Radzieckiego  miała  silne  związki  z
Kubą.  Przybywały  do  nas  Fiaty  126  p,  które  do  dziś  jeŜdŜą  po  naszych  ulicach.  Pamiętam
takŜe kawę Inkę i bajkę „Bolek i Lolek”, które stanowiły część mojego dzieciństwa.

Kiedy  przeczytałem  ksiąŜkę  “Przekroczyć  próg  nadziei”  Jana  Pawła  II,  pokochałem  polski
naród. Bez wątpienia jest on bohaterem niepowtarzalnej historii, o której wiecie duŜo więcej
niŜ ja. Wzruszałem się oglądając zdjęcia z kaŜdej wizyty PapieŜa w Polsce.

Potem  dojrzałem  w  wierze  i  otrzymałem  bierzmowanie.
Zacząłem pomagać księŜom salezjanom pracując w wioskach
jako  katecheta.  Okazało  się,  Ŝe  jeden  z  nich  (przyjechał  do
nas  3  lata  temu)  jest  Polakiem.  Choć  nie  znał  za  dobrze
hiszpańskiego, mogliśmy  uczyć się od niego  autentyczności,
oddania,  pokory  i  przede  wszystkim  słowiańskiej  kultury
pełnej Chrystusa.

José  Marti,  nasz  narodowy  bohater,  powiedział  kiedyś,  Ŝe
Polacy  są  jak  Irlandczycy,  czynią  ojczyznę  ze  swojej  religii.  Postanowiłem  nauczyć  się
polskiego.  To  bardzo  trudny  język,  ale  dzięki  wytrwałości  potrafię  wypowiedzieć
przynajmniej kilka zdań i oczywiście znam po polsku “Zdrowaś Maryjo”.

Czy Św. Josemaría jest znany na Kubie?

Coraz bardziej. Sam wiele razy miałem okazję dawać moim przyjaciołom obrazki z modlitwą
do załoŜyciela Opus Dei. Wielu z nich otwierało się przede mną i wyjaśniało swe wątpliwości
na temat wiary.

W  ubiegłym  roku,  26  czerwca  uczestniczyłem  w  pierwszej  Mszy  z  okazji  liturgicznego
wspomnienia  św.  Josemarii.   Odprawił  ją  Polak,  przełoŜony  salezjanów,  który  przyjechał
odwiedzić mojego proboszcza. Uczestniczyło w niej jedynie dwóch młodych księŜy z Polski i
ja,  była  to  jednak  dla  nas  ogromna  radość.  W  tym  roku  26  czerwca  na  Mszy  ku  czci
ZałoŜyciela Opus Dei zgromadziło się w naszej miejscowości juŜ 10 osób.

Ś

w. Josemaría nigdy nie przestawał mówić o świętych obcowaniu. Ja wciąŜ doświadczam

tego na Kubie. Czasem ludzie z Polski pytają się, co mogą zrobić, by nam pomóc. Mówię im,
Ŝ

e najwaŜniejsza jest ich modlitwa. Wasza mocna wiara jest dla nas zachętą do kroczenia

naprzód, mimo trudności. Liczymy na waszą modlitwę, z nadzieją, Ŝe nasze marzenia szybko
się spełnią.

Kontakt z Lesterem:

lesterqd@yahoo.es

Katechezy w Kazachstanie

Bazargeldy to typowa wieś w Kazachstanie: kilka starych zabudowań, l

Bazargeldy to typowa wieś w Kazachstanie: kilka starych zabudowań, ludzie w

udzie w

podeszłym wieku siedzący na ławkach przy ulicy oraz dzieci biegające naokoło. Na

podeszłym wieku siedzący na ławkach przy ulicy oraz dzieci biegające naokoło. Na
pierwszy rzut oka to wieś jak inne. Ale nie, ponieważ w Bazargeldy jest

pierwszy rzut oka to wieś jak inne. Ale nie, ponieważ w Bazargeldy jest

pierwszy rzut oka to wieś jak inne. Ale nie, ponieważ w Bazargeldy jest
Tabernakulum.

Tabernakulum.

14 listopada 2007

Bazargeldy  leŜy  50  km  od  Ałmaty,  największego  miasta  kraju,  w  którym  mieszkam.  W  tej
wsi  znajduje  się  dość  spory  odsetek  osób  przesiedlonych  tu  z  terenów  Ukrainy,  Rosji  czy
Polski  w  czasach  komunistycznych.  Choć  większość  z  nich  jest  katolikami  albo
prawosławnymi,  w  ostatnich  latach  nie  mogli  odpowiednio  praktykować  swej  wiary,  z
powodu zupełnego braku księŜy.

Kazik z niektórymi uczestnikami katechez.

Od  niedawna  ten  problem  się  rozwiązał:  do  Bazargeldy  jeździ  teraz  pewien  argentyński
ksiądz, któremu pomagamy w formowaniu najmłodszych.

Co  drugą  sobotę  miesiąca  przenoszę  się  do  Bazargeldy  z
kilkoma  chłopakami,  którzy  biorą  udział  w  spotkaniach  w
ośrodku  Opus  Dei  w  Ałmaty.  Między  innymi,  przychodzą:
Aliosza,  Seriosza  i  Andriej.  Po  godzinie  jazdy  samochodem  –
podczas której odmawialiśmy RóŜaniec – przybyliśmy do wsi i
zaczęliśmy lekcje katechizmu.

W  kościele,  gdzie  odbywają  się  katechezy,  wciąŜ  pachnie
ś

wieŜą farbą. Przed 4 miesiącami ogień pochłonął wszystko i

musieliśmy ją odnowić. Po wejściu do środka chłopaki siadają
i otwierają swoje małe katechizmy.

Aby  się  nie  nudzili,  organizujemy  zawody.  Na  przykład  dziś
powiedziałem  im,  Ŝe  temat,  o  którym  mówimy,  składa  się  z  8
liter,  a  oni  musieli  je  odgadnąć:  po  kaŜdej  złej  literze  rysuję
fragment  szubienicy:  najpierw  rękę,  potem  nogę...  Ale  zanim
skończyłem rysunek, oni odgadli słowo: chodziło o „Spowiedź”.

Najlepszy  "zawodnik"  ma  13  lat.  Ma  na  imię  Siergiej  i  zawsze
przychodzi z dwoma braćmi.

Aliosza  i  Seriosza  pomagają  mi  w  rozmowie  z  chłopakami.  JuŜ
mamy  kilka  owoców:  na  ostatni  Wielki  Tydzień  jeden  chłopiec
przyjął  chrzest  i  Pierwszą  Komunię.  A  inni  uczestniczyli  w
rekolekcjach.

Po  katechezach  mamy  inne  zajęcia:  np.  wystawiamy  sztukę
teatralną, rzucamy się śnieŜkami albo gramy w piłkę.

Po  pełnej  wraŜeń  sobocie  Ŝegnamy  się  z  chłopakami  i  ich

rodzinami i wracamy do Ałmaty. Dziękujemy Bogu, Ŝe wiara na nowo odŜywa w tej małej
kazaskiej wiosce.

Na głębokiej wodzie: Od zoroastryzmu do katolicyzmu

Shahrookh Khambatta Damania opowiada

Shahrookh Khambatta Damania opowiada historię swojego nawrócenia. W jej trakcie

historię swojego nawrócenia. W jej trakcie

przekroczył wiele mórz, także wody życia wewnętrznego.

11 października 2007

Urodziłem się 27 kwietnia 1965 r. w Mumbai (Bombaj,
Indie), w małej enklawie 26 budynków zamieszkałych przez
Persów.

Są

oni

wyznawcami

zoroastryzmu

(zaratusztrianizmu). Miejsce to było niczym wyspa w środku
wielkiego 14-milionowego miasta.

Wyznawcy  zoroastryzmu  uczą  się  mówienia  dobrych  słów,
posiadania  dobrych  myśli  i  wykonywania  dobrych  czynów.
Wywodzą  się  z  Persji,  a  ich  historia  sięga  czasów  króla
Dariusza  I  (to  imię  nosi  zresztą  mój  syn).  Wieki  później
zostali  wygnani  przez  Muzułmanów.  Jest  ich  mniej  niŜ  100
tys.  na  całym  świecie.  Nie  dopuszczają  nawrócenia  pogan,
którzy równieŜ nie mają prawa wstępu do ich świątyń ognia,
gdzie  kapłani  palą  drewno  akacjowe  ku  czci  Bogu,
symbolizowanego przez płomienie.

W  przeciwieństwie  do  religii  hinduskiej,  zaratusztrianie  nie  mają  kast.  Wychowałem  się,
grając  w  okolicy  w  krykieta.  Podziwiałem  Sunila  Gavastera,  kapitana  reprezentacji  Indii,
który  grał  tak  dobrze.  Lubiłem  równieŜ  muzykę  pop,  chociaŜ  nie  podobał  mi  się  styl  Johna
Lennona.  To  Bon  Jovi  zawdzięczam  sympatię  do  tego  gatunku.  I  jak  kaŜdemu  młodemu,
czasem zdarzyło mi się zbić jedną czy drugą szybę sąsiadom, za pomocą piłki do krykieta.

Moje  Ŝycie  od  tej  pory  całkiem  się  zmieniło.  Porzuciłem  te  14  milionów  ludzi  na  rzecz  50
milionów  drzewek  oliwkowych  w  hiszpańskim  mieście  Jaén.  W  jaki  sposób  zawędrowałem
tak daleko? To długa historia.

Mimo moich perskich korzeni, uczęszczałem do katolickiej
szkoły  średniej  im  Św.  Franciszka  Ksawerego  w  Bombaju.
Potem  studiowałem  inŜynierię  morską,  ale  po  oblaniu
kilkukrotnie  rysunku  technicznego  byłem  o  włos  od
rezygnacji.  Moja  matka  podtrzymała  mnie  na  duchu,  mimo
iŜ wolałaby mnie na stałym lądzie niŜ na morzu.

Potem  nadszedł  dla  mnie  czas  zawarcia  małŜeństwa.
Zdecydowałem, Ŝe nie będę szedł za starą hinduską tradycją

ustawianych małŜeństw, chciałem sam znaleźć Ŝonę. Więc zanim mogliby mi kogoś znaleźć
do ślubu, odpłynąłem na statku handlowym. Pływałem od portu do portu, aŜ pewnego dnia
zostałem zrzucony z konia, a raczej, ze statku.

Było to w 1992 r. Zacumowaliśmy w jedynym porcie na Jordanie – na Morzu Czerwonym, w
zatoce  Akaba.  Po  cięŜkiej  pracy  w  skwarze  zauwaŜyłem  młode  tańczące  dziewczyny  z
Sevilli.  Było  to  jak  strzała.  Jak  mówią  tu  w  Jaén,  „me  quedé  prendao”,  zostałem  wzięty  w
niewolę przez młodą mieszkankę Jaén.

Widzieliśmy  się  jedynie  przez  3  dni,  a  potem  rozmawialiśmy  przez  telefon  miesiącami,
wydając  całe  pensje  na  rachunki.  Wreszcie  ona  zdecydowała  się  na  przyjazd  do  Indii,  Ŝeby
poznać  moją  rodzinę.  Została  tu  przez  miesiąc.  Jak  tylko  przyjechała,  poprosiła  o  oliwę  z
oliwek,  aby  mogła  przygotować  sałatkę  i  paellę  dla  mojej  rodziny.  A  więc  po  przebyciu
połowy świata w poszukiwaniu Ŝony, musiałem przebyć połowę Indii w poszukiwaniu butelki
oliwy.

Podjąłem  decyzję  o  przeprowadzce  do  Jaén  i  o
przekroczeniu  kolejnego  morza.  Niedługo  potem,  w
styczniu 1993, wzięliśmy ślub kościelny.

W  tych  latach  odkryłem  BoŜą  Opatrzność  nawet  zanim
odkryłem Jego. Była wszędzie, poczynając od mojej Ŝony i
błogosławieństwa od Nieba, w postaci trójki dzieci. Dzieci
dorastały,  podczas  gdy  sam  przechodziłem  zmiany
zawodowe  i  zmiany  wewnętrzne:  myślałem  o  Tym,  na
którego mówi się „Bóg”.

Spotkanie Opus Dei

Zdecydowaliśmy  się  na  posłanie  naszych  dzieci  do  Guadalimar,  szkoły,  w  której  opieka
duchowa  powierzona  była  Opus  Dei  (o  którym  nic  wówczas  nie  wiedziałem).  Spotkało  nas
serdeczne, szczere i ciepłe przyjęcie, nie pytali nas o Ŝadne przekonania religijne.

Trochę  później  dowiedziałem  się,  Ŝe  Szkoła  Średnia  Altocastillo  szukała  nauczyciela
angielskiego.  Zgłosiłem  się  i  zostałem  przyjęty.  Ludzie  byli  tam  bardzo  przyjaźnie
nastawieni. Był tam jeden człowiek szczególnie sympatyczny, kapelan, ks. Luis, i zostaliśmy
przyjaciółmi.

W  tym  czasie,  jak  powiedziałem,  doświadczałem  działania
Opatrzności  -  Kogoś,  kto  popychał  łódkę  mojego  Ŝycia  z
miejsca  na  miejsce,  bez  pozbawiania  mnie  jednak  zbroi
mojej  wolności.  I  coraz  bardziej  interesowałem  się
katolicyzmem.  Odbyłem  rekolekcje  w  Rubín  de  Baeza,
skądinąd bardzo miłym domu.

Podczas  rekolekcji  słuchałem,  zachowywałem  ciszę,
myślałem...  Jak  poeta,  kontemplowałem  ciszę  na  tym
nowym oceanie, który odkrywał się właśnie przede mną. Ale
przede  wszystkim  patrzyłem  w  głąb.  Tam  odkryłem  łaskę
BoŜą, której obecność poczułem w kaplicy. Zacząłem czytać
Drogę,  gdzie  odkryłem  nieznane  morza  wewnętrzne.
Przedtem nie miałem Ŝadnej ksiąŜki religijnej oprócz Pisma
Ś

więtego.

Wigilia Paschalna, 1999

Wpadła  mi  w  ręce  biografia  Św.  Josemaríi.  Jego  Ŝycie  wywarło  na  mnie  wraŜenie,  a
szczególnie ból, jakiego doświadczył w młodości, kiedy zmarły jego trzy siostry. Na początku
nie  mogłem  zrozumieć  tego  cierpienia,  jego  wiary...  Nie  mogłem  ogarnąć  rozumem
przebaczenia,  a  juŜ  wcale  miłości  Boga,  który  przebacza.  Ale  kontynuowałem  swój  rejs,
pozwalając,  aby  łaska  BoŜa  poruszała  mną,  a  On  udzielił  mi  daru  wiary.  Podczas  Wigilii
Paschalnej  w  1999  r.  Biskup  Jaén  ochrzcił  mnie  w  Katedrze.  Moja  Ŝona,  bardzo  dobra
chrześcijanka,  zawsze  pozostawiała  mnie  wolnym  podczas  całej  tej  duchowej  wędrówki.
Natalia, jedna z moich córek, była ochrzczona razem ze mną.

Potem  zdecydowałem  się  zostać  współpracownikiem  Opus  Dei,  a  4  lata  później,  podczas
pielgrzymki  do  Matki  BoŜej,  zrozumiałem,  Ŝe  powinienem  oddać  się  całkowicie  Bogu.
Powiedziałem  „Tak”,  w  pełni  Mu  ufając,  bo  jest  Dobrym  Ojcem,  który  nigdy  mnie  nie
zostawi.

Wszystkie  te  dni  napełniły  moje  Ŝycie  radością,  nawet  mimo  przeciwności.  I  kaŜdego  dnia
kiedy przyjmuję Komunię, mówię Panu: To prawda, o BoŜe, Ty nigdy mnie nie zostawiasz.

W moim nawróceniu Eucharystia odegrała decydującą rolę

Podczas uroczystej Mszy Świętej w Katedrze Św. Katarzyny w Utrechcie (Holandia)

Podczas uroczystej Mszy Świętej w Katedrze Św. Katarzyny w Utrechcie (Holandia)
Rianne Spoon, 22 letnia studentka medycyny z Danii, została przyjęta do Kościoła

Rianne Spoon, 22 letnia studentka medycyny z Danii, została przyjęta do Kościoła

Rianne Spoon, 22 letnia studentka medycyny z Danii, została przyjęta do Kościoła
katolickiego. Ot

katolickiego. Ot

katolickiego. Oto jej historia:

o jej historia:

01 listopada 2005

„Pojechałam  do  Utrechtu  aby  rozpocząć  studia  na  wydziale
medycyny.  Poszukując  zakwaterowania,  zdecydowałam  się  na
rezydencję Hogeland, znaną z jej katolickiej orientacji. Wyniosłam z
domu  przekonanie,  Ŝe  doktryna  katolicka  jest  błędna  i  dziwiłam  się
sama  sobie,  dlaczego  chciałam  tam  zamieszkać.  Nieodstraszona
uprzedzeniami  z  przeszłości  postanowiłam  poddać  je  jednak  w
wątpliwość i szybko się okazało, Ŝe sprawy nie wyglądały tak, jak je
sobie wyobraŜałam.

Rok  wcześniej  nawróciła  się  koleŜanka  z  mojej  grupy.  To  mnie  głęboko  dotknęło.  Zdałam
sobie  sprawę,  Ŝe  obie  wierzymy  przecieŜ  w  tego  samego  Boga.  Ale  mimo,  Ŝe  czułam  się
mocno zjednoczona z wiarą katolicką, na drodze do pełnej przynaleŜności stały dwie powaŜne
przeszkody:  Msza  Święta  i  Maryja  jako  Matka  BoŜa.  Po  przeznaczeniu  pewnego  czasu  na
dokładniejsze  zbadanie  tych  tematów  zdecydowałam  się  w  pełni  przyjąć  wyznanie  wiary
wspólnoty  protestanckiej,  do  której  naleŜała  moja  rodzina.  Uczyniłam  tak  nawet  kosztem
moŜliwych  wątpliwości  co  do  niektórych  z  jej  aspektów,  a  szczególnie  jej  opinii  na  temat
Kościoła katolickiego.

Decyzja co do zaprzestania poszukiwań i do pozostawienia wszystkiego w boŜych rękach nie
przywróciła mi jednak spokoju. Wątpliwości pozostały w mojej głowie, czułam się
niespokojna.

W  Hogeland  jest  kaplica,  gdzie  wiele  studentek  przychodzi,  aby  się
chwilę  pomodlić,  albo  uczestniczy  we  Mszy  Świętej  odprawianej
przez księdza z Opus Dei. Pamiętam, Ŝe nie potrafiłam przejść obok
kaplicy, Ŝeby coś nie nakazywało mi wejść do środka. Te uczucia są
trudne  do  opisania.  W  sytuacji,  w  jakiej  się  znalazłam,  byłam
przekonana, Ŝe jeśli bym weszła i uklęknęła przed Tabernakulum, nie
mogłabym  dłuŜej  uwaŜać  się  za  protestanta.  Wówczas  nie  miałam
ochoty,  Ŝeby  podejmować  takie  zobowiązanie.  Nie  miałam  ani
takiego  pragnienia  ani  nie  byłam  zbyt  pewna  siebie.  Nie  chciałam
występować  przeciwko  mojej  wspólnocie  chrześcijańskiej  ani
przeciw mojej rodzinie,  więc zdecydowałam się  po prostu czekać  w
nadziei, Ŝe wszystkie moje problemy znikną.

Bóg nie przestaje czekać

Nadeszły  Święta  BoŜego  Narodzenia.  Spodziewałam  się,  Ŝe  wraz  z  tym  okresem  radości  i
pokoju  wszystko  stanie  się  dla  mnie  jaśniejsze.  Ale  dalej  byłam  zagubiona.  Jednak  moja
nadzieja  stała  się  Ŝywsza  po  przeczytanie  fragmentu  ksiąŜki  Henri  Nouweena  „Powrót  syna
marnotrawnego”. Było dla mnie wielką pociechą dowiedzieć się o nieskończonej cierpliwości
Boga. On przecieŜ nie chce, Ŝebyśmy kochali Go z poczucia obowiązku, ale zupełnie wolni.
On wie, jak trzeba czekać. I nigdy nie przestaje czekać.

I  tak  Msza  Święta  odegrała  decydującą  rolę  w  moim  nawróceniu.  Byłam  zazdrosna  o  tych,
którzy  uczestniczyli  codziennie  w  Eucharystii.  Nie  wyobraŜałam  sobie,  by  moŜna  było  być
katolikiem  bez  codziennej  Mszy.  Bez  wątpienia  waŜne  było  teŜ,  Ŝe  widziałam  jak  dobrym
Ojcem  jest  PapieŜ.  Dostrzegałam  teŜ  oblicze  Chrystusa  w  katolickich  księŜach  i  świeckich,
których znałam.

Kiedy  wracam  do  tego  myślami,  zdaję  sobie  sprawę,  Ŝe  to,  co  Bóg  robi  dla  mnie,  nigdy  nie
przestaje  wprawiać  mnie  w  zdumienie.  Z  jednej  strony,  nauczyłam  się  podstaw  katolickiej
wiary  pijąc  gorącą  czekoladę  z  moją  przyjaciółką  Agnes.  Z  drugiej  strony,  patrząc  na  to
głębiej, czułam na własnym ciele, Ŝe Chrystus Ŝyje. I jeśli to piszę, to tylko po to, aby wyrazić
moją wdzięczność. Ksiądz, który mi pomógł na mojej drodze do pełni wiary, tak to wyraził:
„Nie tylko musisz być wdzięczna za to, co otrzymałaś, ale równieŜ za to, co ty moŜesz zrobić
teraz dla innych, jeśli zachowasz wiarę.”

Hogeland to rezydencja studencka w Utrechcie, gdzie działalność formacyjna powierzona jest
Prałaturze Opus Dei.

Międzynarodowa bursa w Amsterdamie

Ludzie dochodzą do Opus Dei rozmaitymi drogami, ale nawet na tle tej rozmaitości

Ludzie dochodzą do Opus Dei rozmaitymi drogami, ale nawet na tle tej rozmaitości
droga holenderskiej supernumerarii Louisy Shins jest godna uwagi.

droga holenderskiej supernumerarii Louisy Shins jest godna uwagi.

05 lutego 2007

lutego 2007

Louisa urodziła się na południu Holandii, chodziła do szkoły
dla  dziewcząt  zamierzających  zajmować  się  gospodarstwem
domowym.  Poznała  męŜa  kiedy  była  jeszcze  w  szkole,
pobrali się w 1961 roku i przenieśli się do Włoch, gdzie mąŜ
Louisy  pracował  w  swoim  zawodzie,  czyli  jako  inŜynier
nuklearny.  Zamieszkali  około  czterdziestu  mil  na  północ  od
Mediolanu,  w  Lago  Maggiore.  Mieli  troje  dzieci,  dwóch
chłopców  i  dziewczynkę;  cała  trójka  uczęszczała  do
międzynarodowych  szkół,  a  dorastając,  mówiła  juŜ  płynnie  po  holendersku,  włosku  i
francusku.

Kiedy najstarszy syn państwa Shins skończył osiemnaście lat, postanowił wyjechać na studia
do  Amsterdamu.  Mniej  więcej  po  roku  zadzwonił  do  domu  i  powiedział,  Ŝe  znalazł
międzynarodową  bursę,  w  której  bardzo  mu  się  spodobało.  Mieszkał  w  niej  z  młodymi
Hiszpanami,  Francuzami,  Włochami,  a  takŜe  Holendrami.  Okazało  się,  Ŝe  bursę  prowadziło
Opus Dei.

Potem  do  Amsterdamu  wyjechał  drugi  syn  i  historia  się  powtórzyła.  Zatelefonował  do
rodziców, zawiadamiając ich, Ŝe on teŜ chciałby przenieść się do bursy Opus Dei. Pani Shins
mówiła  mi,  Ŝe  tamtym  czasie  nie  wiedziała  nic  o  Opus  Dei,  więc  zwróciła  się  do
holenderskiego benedyktyna, który wyraŜał się o nim jak najlepiej.

Po  jakimś  czasie  zauwaŜyła,  Ŝe  chłopcy  zmieniają  się  na
lepsze. Przestali się kłócić, byli bardziej skupieni, wydawali
się  doroślejsi  i  bardziej  odpowiedzialni.  Na  koniec  do
Holandii  wyjechała  córka  i  nie  marnując  czasu  od  razu
wprowadziła  się  do  Ŝeńskiej  bursy  Opus  Dei  przy
uniwersytecie.

Niedługo  potem  rodzina  Shins  wybrała  się  na  wspólne
wakacje  do  Hiszpanii.  Louisa  zauwaŜyła,  Ŝe  coś  się
zmieniło,  gdy  jeden  z  synów  zaproponował  jej  wyjście  na
mszę  świętą  w  dzień  powszedni,  a  następnego  dnia  drugi
zaprosił ją do wspólnego róŜańca.

RównieŜ  i  w  córce  zauwaŜyła  zmiany.  Częściej  się  śmiała,
wyglądała  na  zadowoloną  i  zawsze  chętnie  pomagała  w
domu.  “Jakie  to  było  piękne”,  -  wspomina  Louise.  Mniej

więcej w tym czasie sama teŜ zaczęła bywać na rekolekcjach i get-togethers w Mediolanie,
choć nieraz trzeba było jechać czterdzieści mil niebezpiecznymi drogami i we mgle.

Któregoś  dnia  dowiedziała  się  od  dzieci,  Ŝe  postanowiły  zostać  numerariuszami.  Trochę
popłakała, ale nic nie powiedziała męŜowi. Nie chciała, Ŝeby tak od razu dotarło do niego, Ŝe
cała trójka opuści dom. Sama nie bardzo wiedziała, co myśleć o Dziele, mąŜ natomiast chyba
niezbyt się tym przejmował.

I  właśnie  wtedy,  w  1987  r.,  całkiem  nagle  i  bez  zapowiedzi  zadzwoniło  jedno  z  dzieci
proponując  spotkanie  całej  rodziny  w  najbliŜszy  weekend  w  Rzymie.  Louisa  zwolniła  się  z
pracy (była nauczycielką); mąŜ, juŜ na emeryturze, gotów był do drogi w kaŜdej chwili.

Kiedy spotkali się w Rzymie, ruszyli z córką i synem na zwiedzanie miasta; drugi syn musiał
zostać przy telefonie i co godzinę do kogoś dzwonić. Pani Shins wydało się to trochę dziwne,
ale  nie  zawracała  sobie  tym  głowy.  Gdy  wrócili,  syn  zawiadomił  ich:  “Jutro  pójdziemy  na
mszę  świętą  z  papieŜem”.  Louisa  tej  nocy  nie  mogła  zasnąć  z  podniecenia,  ale  znalazła
wyjście - powiedziała szefowi hotelu, Ŝe jeśli nie obudzi jej o czwartej rano, nie zapłaci mu za
nocleg.

Cała  rodzina  uczestniczyła  w  prywatnej  mszy,  a  potem  wszyscy  ustawili  się  w  rzędzie,  aby
przedstawić  się  Janowi  Pawłowi  II.  Asystujący  papieŜowi  duchowny  powiedział,  Ŝe  będą
mogli  zamienić  parę  zdań  z  papieŜem,  więc  mąŜ  Louisy  zdecydował  się  zapytać  o  sprawę,
która  miała  związek  z  jego  zawodem:  “Ojcze  Święty,  -  zapytał,  -  co  Jego  Świątobliwość
myśli o energii jądrowej?” Nie było to pytanie z gatunku tych, jakie zadaje się po mszy, ale
Jan  Paweł  II  wcale  nie  wydawał  się  zaskoczony.  “Badania  naukowe  są  zawsze  poŜyteczne.
Musimy  jeszcze  wiele  zbadać.  Jeśli  jednak  coś  jest  czyste  i  opłacalne,  to  rzecz  jest  dobra.”
Louisa  mówi,  Ŝe  mąŜ  wydawał  się  zadowolony  z  tej
odpowiedzi.

Gdy  przyszła  jej  kolej.  Louisa  odwaŜyła  się  wychylić:
“Ojcze Święty, mamy troje dzieci w Opus Dei, ale niewiele
o  nim  wiemy.  Słuchaliśmy  juŜ  róŜnych  opinii  –  jedne  były
pozytywne,  inne  negatywne.  Bardzo  proszę  o  zdanie  Ojca
Ś

więtego, bo to jedyna opinia, która dla mnie naprawdę coś

znaczy.”  PapieŜ  popatrzył  na  nią  i  powiedział:  “To  są  te
dzieci?”  Louisa  przytaknęła,  a  papieŜ  odwrócił  się  i  zaczął
rozmawiać  z  młodymi  Shinsami.  Gawędzili  parę  chwil;
młodzi  zapewne  zrobili  dobre  wraŜenie,  bo  gdy  potem
Ojciec Święty wrócił do Louisy i jej męŜa, patrząc im prosto
w oczy uśmiechnął się i zapytał: “A wy jeszcze nie jesteście
członkami?”

Potem wszystko juŜ potoczyło się samo.

Warto jeszcze dodać, Ŝe następnego dnia państwo Shins z dziećmi byli na audiencji u biskupa
Álvaro  del  Portillo,  prałata  Opus  Dei.  I  znów  powiedziano  im,  Ŝe  mogą  zadawać  pytania,
ojciec zdecydował się więc na ostateczny test. Zwracając się do Del Portilla, spytał: “Ojcze,
co ojciec myśli o energii nuklearnej?” Del Portillo powiedział w gruncie rzeczy dokładnie to
samo co papieŜ, i Shins doszedł do wniosku, Ŝe Opus Dei mu się podoba. Krótko potem i on i
Louisa zostali supernumerariuszami.

Z ksiąŜki J. Allen "Opus Dei", 2006, s 305-306.

Postanowiłem zobaczyć na własne oczy

Michał i Joasia Magnerowie od siedmiu l

Michał i Joasia Magnerowie od siedmiu lat mieszkają w Kanadzie. "Drogi Michale,

at mieszkają w Kanadzie. "Drogi Michale,

napisz emaila o twoich kontaktach z Opus Dei, aby umieścić na naszej stronie". Oto

napisz emaila o twoich kontaktach z Opus Dei, aby umieścić na naszej stronie". Oto
fragmenty otrzymanego emaila...

fragmenty otrzymanego emaila...

19 marca 2006

Wszystko zaczęło się od Gazety Wyborczej. Miałem
wtedy 17 lat i generalnie interesowałem się róŜnymi
ruchami  religijnymi  (Odnowa  w  Duchu  Świętym,
Zielonoświątkowcy, Baptyści). I wtedy przeczytałem
artykuł  o  Opus  Dei:  same  powiedzmy  sobie
«clichés». Wiec postanowiłem zobaczyć to Opus Dei
na własne oczy. Nie wszystkim się to spodobało. Do
dziś  pamiętam  jak  pewna  siostra  nieznająca  widać
Dzieła  dała  mi  do  zrozumienia,  Ŝe  albo  bogacze  z
Opus  Dei  albo  spotkania  we  Wspólnocie,  którą  ona
prowadziła.  Przez  jakiś  czas  bywałem  i  tu  i  tam,  a
potem zostali tylko "bogacze". Nie znaczy to bynajmniej, Ŝeby przyciągnęły mnie pieniądze,
powodem  była  wyłącznie  formacja  duchowa  i  intelektualna.  Zacząłem  uczestniczyć  w
medytacjach  (dzisiaj  przechrzczonych  na  rozwaŜania)  oraz  w  kręgach.  Przez  rok,  juŜ  na
studiach,  mieszkałem  w  Ośrodku  na  Filtrowej,  który  funkcjonował  jako  mały  akademik.
Podzielę się tu jednym wspomnieniem. Spaliśmy na piętrowych łóŜkach. Ja spałem na górze,
a  na  dole  Wojtuś,  obecnie  pracującym  przy  ul.  Wiejskiej.  Jestem  Ślązakiem,  separatystą,  i
zawsze  Ŝartowałem,  Ŝe  to  piętrowe  łóŜko  to  ilustracja  dzielących  nas  róŜnic  kulturowych.
Wojtuś  oczywiście  nie  pozostawał  mi  dłuŜny  i  dzięki  temu  tak  wyćwiczył  się  w  retoryce
politycznej, Ŝe potrafi do dzisiaj z tego się utrzymać.

Studiowałem  na  Międzywydziałowych  Studiach  Humanistycznych  na  Uniwersytecie
Warszawskim.  Przez  pewien  czas  byłem  teŜ  członkiem  „Collegium  Invisibile”.  Po  trzech
latach  studiów  obroniłem  magisterium  i  rozpocząłem  doktorat.  Najpierw  przez  rok
studiowałem  w  Bukareszcie  a  później  wyjechałem  kontynuować  studia  do  francuskiej
Kanady.  Tuz  przed  samym  wyjazdem  na  Université  Laval  oŜeniłem  się.  Joasia,  moja  śona,
została magistrem anglistyki w trzy lata zamiast pięciu, między innymi dlatego, ze jej rodzice,
słusznie  zresztą,  chcieli  Ŝeby  skończyła  studia  przez  zamąŜpójciem.  W  kaŜdym  razie  nasze
drugie studia rozpoczęliśmy juŜ jako młode małŜeństwo.

Chcę  podkreślić,  Ŝe  nigdy  nie  zostałem  członkiem  Dzieła.  Nie  zawsze  byłem  teŜ  specjalnie
systematyczny jeśli chodzi o uczestniczenie w formacji. Tym niemniej, w tej lub innej formie,
brałem  udział  w  dniach  skupienia,  czy  teŜ  w  rekolekcjach.  Sporo  moich  znajomych  i
członków rodziny równieŜ weszło w kontakt z Dziełem.

W  Québecu  moja  znajomość  z  Opus  Dei  wkroczyła  w  nowa  fazę.  Ośrodek  niby  podobny,
tylko  ludzie  duŜo,  duŜo  starsi.  Młodsi  to  imigranci,  tak  jak  ja,  w  większości  mówiący  po
hiszpańsku. A Quebekańczykow w moim wieku nie było wcale. I przyznam, ze był to wielki

szok. Ośrodek w Warszawie to była oczywiście formacja, ale równieŜ znajomi. Tutaj
pozostała tylko formacja.

Przez  okres  moich  studiów  doktoranckich  bywałem
dosyć regularnie na comiesięcznych dniach skupienia,
korzystałem  teŜ  z  kierownictwa  duchowego,  z
comiesięcznej  spowiedzi.  Zaproponowano  mi,  Ŝebym
został współpracownikiem. Sporo się wahałem, byłem
na  kilku  kręgach  i  zrezygnowałem.  Wróciłem  do
starych  zwyczajów,  to  znaczy  do  mniej  więcej
comiesięcznych kontaktów.

W  międzyczasie  pojawiły  się  dzieci:  najpierw
Wilhelm, a dwa lata później Arthur. Potem obroniłem

doktorat i starałem się odciąŜyć moja Ŝonę, Ŝeby ona takŜe mogła sfinalizować swoje studia.
Wszystko dobrze się udało i obroniła swój doktorat będąc trzeci raz w ciąŜy. Félix urodził się
tydzień po tym jak dostałem moją pierwszą stałą pracę. Wcześniej naszym głównym źródłem
utrzymania były stypendia doktoranckie i, w moim przypadku, dwa granty postdoktoranckie.
Praca  oznaczała  równieŜ  przeprowadzkę  do  małego  miasteczka,  co  było  i  nadal  jest  bardzo
ciekawym doświadczeniem. Mieszkamy w Drummondville zaledwie półtora roku a juŜ mamy
wraŜenie,  Ŝe  wszyscy  o  nas  wszystko  wiedzą.  Tak  więc  pracujemy  oboje:  Joasia  wykłada
francuski  w  tutejszym  college'u  (skończyła  doktorat  z  literatury  quebeckiej),  a  ja  pracuję  na
stanowisku  specjalisty  w  administracji  rządowej  prowincji  Québec.  W  sierpniu  czekamy  na
czwarte maleństwo, na razie jeszcze nie wiemy czy to chłopczyk, czy dziewczynka.

Mimo, Ŝe od niemal półtora roku mój kontakt z Dziełem ogranicza się do mniej lub bardziej
regularnej  spowiedzi  i  kierownictwa  duchowego  -  150  kilometrów  to  daleko,  zwłaszcza  w
kanadyjskiej  zimie  -  jestem  niezwykle  wdzięczny  Dziełu  za  to,  co  otrzymałem.  Formacja,
zarówno duchowa jak i intelektualna, są dla mnie nadal niezwykle waŜne. Ile to razy, mówiąc
do  moich  dzieci  o  sprawach  duchowych,  łapię  się  na  tym,  Ŝe  powtarzam  rzeczy  niegdyś
słyszane  w  Ośrodku.  Ostatnio  pamiętam  nawet  dokładnie  jak  tłumaczyłem  moim  synkom,
którzy  mają  4  i  6  lat,  co  to  jest  umartwienie.  I  mówiłem,  oczywiście  tak  jak  w  Dziele,  Ŝe
umartwiamy  się  w  małych  rzeczach,  a  przede  wszystkim  Ŝe  umartwiając  się  nie  naleŜy
umartwiać  innych.  Ale  nie  tylko  to.  W  pracy  mam  maleńki  krzyŜyk  na  klawiaturze  (który
zresztą  nota  bene  przywiozłem  z  UNIV'u  w  1993  roku)  i  zaczynam  często  dzień  od
ofiarowania  pracy,  myślę  o  Aniele  StróŜu  przekraczając  próg  domu,  w  chwilach  waŜnych
decyzji odmawiam nowennę do Św. Josemarii albo modlę się o wstawiennictwo Sł. B. Alvaro
del Portillo.

Oczywiście to tylko kilka przykładów spośród tego, co nauczyło mnie Dzieło, bo na codzień
zdaję  sobie  wielekroć  sprawę,  jak  bardzo  otrzymana  formacja  mi  pomaga  w  stawaniu  się
lepszym katolikiem. Modlę się często za Dzieło i uwaŜam, Ŝe jest to wielki dar od Boga nie
tylko  dla  mnie  ale  i  dla  wielu  innych  ludzi,  którzy  choć  nie  mają  powołania,  Ŝeby  zostać
członkami  Opus  Dei,  mogą  korzystać  z  formacji  i  udzielanych  sakramentów  w  ich
codziennym chrześcijańskim Ŝyciu.