TEMPLARIUSZE- TAJEMNI STRA¯NICY

TEMPLARIUSZE- TAJEMNI STRAśNICYTOśSAMOŚCI CHRYSTUSA

Związki Madonn z pogańską tradycją nie wyjaśniają jeszcze, dlaczego ich figurki są czarne, choć zdaniem
chrześcijańskich apologetów wszelkie tego typu relacje muszą być "ciemne", przynajmniej
w symbolicznym sensie. Faktem jest jednak, Ŝe Diana czy Kybele, czczone przez długi okres
przedchrześcijańskie boginie, miały "czarną skórę". Podobnie przedstawiano czasem Izis, której kult istniał w
obszarze Morza Śródziemnego jeszcze w czasach chrześcijańskich. Była ona siostrą Neftydy, boginią o wielu
obliczach, znającą między innymi tajniki magii i uzdrawiania, związaną blisko z morzem i KsięŜycem. Jej
małŜonek Ozyrys, który jako bóg świata zmarłych i śmierci miał takŜe czarną skórę został haniebnie zdradzony i
uśmiercony przez złego boga Seta, ale lzis wskrzesiła go w magiczny sposób, aby móc począć syna, Horusa.
Pierwsi chrześcijanie wykorzystywali w odniesieniu do Najświętszej Panny Maryi wiele elementów kultu Izis.
Nadawali jej, na przykład, przydomki pogańskiej bogini, takie jak Gwiazda Morza (Stella Maris) czy Królowa
Niebios. Postać Izis, podobnie jak teraz Maryi Dziewicy, przedstawiano zwykle na sierpie księŜyca, z
gwiazdami we włosach lub wokół głowy. Najbardziej uderzające jest jednak podobieństwo między pogańskim i
chrześcijańskim wizerunkiem matki i dziecka. Chrześcijanie sądzą, Ŝe motyw Madonny z Dzieciątkiem naleŜy
wyłącznie do tradycji ich religii, w istocie jednak był on juŜ obecny w kulcie bogini Izis .
lzis czczono takŜe jako świętą dziewicę. Mimo Ŝe była równocześnie matką Horusa, nie stanowiło to problemu
dla milionów jej wyznawców.
O ile bowiem współcześni chrześcijanie muszą traktować poczęcie Jezusa w łonie Matki-Dziewicy jako kanon
wiary i historyczne wydarzenie, czciciele Izis i inni poganie nie mieli takiego intelektualnego dylematu.
Nie było dla nich istotne, czy Zeus, Wenus lub Ma'at chodzili kiedykolwiek po ziemi. Liczyło się to, co uosabiali.
KaŜde bóstwo rządziło jakąś sferą Ŝycia ludzkiego. Na przykład egipska bogini Ma'at wymierzała sprawiedliwość,
zarówno w świecie materialnym, jak i w zaświatach, gdzie waŜono na szali dusze zmarłych.
Bogowie byli Ŝywymi archetypami, a nie postaciami historycznymi. Czciciele Izis nie tracili czas poszukiwanie
płótna, w które mogło być owinięte ciało Ozyrysa, ani nie starali się znaleźć drzazg ze skrzyni, do której go
włoŜono. Ich religia nie była wcale prymitywna i ograniczona. Opierała się na dogłębnej znajomości ludzkiej
psychiki.
Izis czczono jako dziewicę- i matkę, ale nie jako dziewicę- matkę.
Wyznawcy bogini uznaliby ideę poczęcia dziecka w łonie dziewicy za absurdalną. Bogowie mogą czynić cuda,
ale nie Ŝądają od swoich czcicieli wiary w coś takiego. W przypadku większości bogiń podkreślano trzy
aspekty ich kobiecości, odpowiadające cyklom Ŝycia prawdziwej kobiety. Były najpierw dziewicami, potem
matkami, a następnie matronami. Stosowano teŜ symbolikę nowiu, pełni i zaćmienia KsięŜyca.
KaŜda bogini, takŜe Izis, doświadczała tego, co inne kobiety, nie wyłączając zmysłowej miłości, dlatego mogły
one zwracać się do niej ze wszystkimi kłopotami, podczas gdy czystość Maryi Dziewicy stanowi nieprzeniknioną
barierę dla niewiast, które chciałyby zwierzyć się jej ze swoich seksualnych problemów.
Izis, symbolizującą pełny cykl Ŝycia kobiety, przedstawiano jako czarnoskórą boginię. Jej kult był o wiele bardziej
rozpowszechniony niŜ moŜna by sądzić. Świątynię Izis znaleziono, na przykład, w ParyŜu.  Istnieją powody, by
przypuszczać, Ŝe nie był to odosobniony przypadek. Izis -piękna dziewczyna, do której wszystkie kobiety mogły
modlić się w kaŜdej sprawie -znajdowała wyznawczynie w róŜnych kulturach. Patriarchalny Kościół próbował
pierwotnie wyplenić kult pogańskiej bogini, ale miała ona w dalszym ciągu wielu czcicieli, stanowiąc zagroŜenie
dla Ojców Kościoła. Pozwolono więc na składanie hołdu Marii Dziewicy, będącej swego rodzaju uproszczoną
wersją Izis, całkowicie nie obeznanej z biologicznymi, emocjonalnymi i duchowymi problemami kobiet,
stworzonej przez mizoginów dla mizoginów. Było jednak mało prawdopodobne, by aseksualna Maryja zastąpiła
Izis, nie napotykając oporu ze strony jej wyznawców. Jak pełna dobroci, ale pozbawiona wyrazu matka Jezusa
mogła zająć miejsce wszechstronnej Izis, będącej nie tylko dziewicą, matką i matroną, lecz takŜe kobietą
dokonującą seksualnej inicjacji i kierującą losami męŜczyzn? Czy kult Marii Magdaleny, podobnie jak
pogardzanej przez Kościół Czarnej Madonny, nie kryje w sobie o wiele starszej i pełniejszej idei  kobiecości?
Wiadomo juŜ, Ŝe postacie Czarnej Madonny wiąŜą się z miejscami pogańskiego kultu, ale jest jeszcze inna,
mniej znana prawidłowość. Tym tajemniczym, czczonym od wieków figurom towarzyszy obecność Marii
Magdaleny. Na przykład, słynny czarny posąŜek świętej Sary Egipcjanki znajduje się w Saintes-Maries-de-la-Mer,
czyli w miejscu, gdzie Magdalena zeszła podobno na brzeg po podróŜy z Palestyny. W Marsylii są aŜ trzy
Czarne Madonny: jedna w krypcie bazyliki Świętego Wiktora, tuŜ obok podziemnej kaplicy poświęconej Marii
Magdalenie, druga w ,jej" kościele w Aix-en-Provence (w pobliŜu miejsca, gdzie rzekomo została pochowana)
i trzecia w tym samym mieście w kościele St Saveur.
Istnieje niezaprzeczalny związek między kultem Marii Magdaleny i Czarnej Madonny. Ban Begg zauwaŜa, Ŝe w
co najmniej pięćdziesięciu miejscach poświęconych Magdalenie są równieŜ kaplice ku czci Czarnej Dziewicy.
Mapa Francji z zaznaczonymi ośrodkami kultu Czarnej Madonny wskazuje, Ŝe największe ich skupiska

występują na obszarze Lyon-Vichy-Clermont-Ferrand, a zwłaszcza w paśmie wzgórz zwanych Monts de la
Madeleine. Znajdziemy je takŜe w Prowansji i we wschodnich Pirenejach, które to rejony są ściśle związane z
legendą o Magdalenie. Obie postacie coś więc łączy, choć trudno określić co.
(...)
W Langwedocji przetrwało wiele śladów pogańskich wierzeń i moŜna je napotkać w najbardziej zaskakujących
miejscach. Na przykład rzeźba Zielonego Człowieka - boga wegetacji, czczonego w większości rolniczych
regionów Europy - znajdują się w licznych chrześcijańskich kościołach, chociaŜby w katedrze w Norwich,
ale nie jest on zwykle przedstawiany jako potomek bogini ze Starego Testamentu, Jak piszą A, T. Mann i
Jane Lyle:
Lilith trafiła do kościoła: w katedrze St-Bertrand-de-Comminges w Pirenejach znajduje się rzeźba
przedstawiająca uskrzydloną kobietę z nogami ptaka, która wydaje na świat dionizyjską postać,
Zielonego Człowieka.
(...)
W Alchemii istniało wiele stopni wtajemniczenia. NajniŜszy, czyli pierwszy, dotyczył eksperymentów z
metalami, a kolejne, coraz do osiągnięcia, prowadziły do dokonania Wielkiego Dzieła. Zadaniem kariery
alchemika było zdobycie umiejętności zamieniania szlachetnego metalu w złoto. Znawcy wiedzy tajemnej
uwaŜają, Ŝe na tym etapie doznawał on równieŜ duchowego oświecenia regeneracji poprzez związany z seksem
magiczny rytuał. Wydaje się, Ŝe Wielkie Dzieło stanowiło akt najwyŜszego wtajemniczenia.
Być moŜe wspomniany obrzęd miał zapewniać długowieczność. Nicolas Flamel, domniemany wielki mistrz
Konwentu Syjonu, uczestniczył w rytuale Wielkiego Dzieła w towarzystwie swojej Ŝony Perenelle 17 stycznia
1382 r., Ŝył ponoć potem przez długie lata.
W alchemii symbolem osiągnięcia doskonałości jest hermafrodyta: złączeni w jedną postać bóg Hermes i bogini
Afrodyta. Zjawisko hermafrodytyzmu fascynowało tak bardzo Leonarda, Ŝe rysunki na ten temat -często
pornograficzne -zapełniały wiele stron jego szkicownika. Ostatnie badania najsłynniejszego portretu świata –
uśmiechającej się tajemniczo Mony Lizy - dowiodły w przekonujący sposób, Ŝe przedstawia on samego artystę.
Doktor Digby Quested ze szpitala Maudsleya w Londynie i Lilian Schwartz z laboratorium Bella w Stanach
Zjednoczonych wykorzystując najnowsze techniki komputerowe, porównali niezaleŜnie od siebie twarz malarza z
twarzą na portrecie i stwierdzili, Ŝe są identyczne. Być moŜe Leonardo zaŜartował sobie tylko z potomnych,
ale jest równieŜ prawdopodobne, Ŝe jako alchemik chciał zakodować w ten sposób informację, Ŝe równieŜ
dokonał obrzędu Wielkiego Dzieła.
Zdaniem niektórych badaczy mogło to prowadzić do tak głębokiej fizycznej transformacji, Ŝe alchemik zmieniał
nawet płeć. MoŜe Mona Liza jest tego świadectwem. Ale hermafrodytyzm symbolizuje równieŜ orgazm, gdy
uczestniczący w obrzędzie męŜczyzna i kobieta doznają zjednoczenia, jakby zanurzając się w mistyczną otchłań
wszechświata.
(...)
ROSSLYN
Przed powstaniem Wielkiej LoŜy wolnomularze szerzyli w istocie tę samą wiedzę na temat geometrii sakralnej,
alchemii i hermetyzmu co templariusze. Na przykład wczesnych masonów interesowała bardzo alchemia. W
traktacie z połowy XV w. nazwano ich alchemikami, a jednym z pierwszych wolnomularzy był Elias Ashmole
(wtajemniczony w 1646 r.), załoŜyciel noszącego jego imię muzeum w Oxfordzie,  alchemik, hermetyk i
róŜokrzyŜowiec. (Nikt przed nim nie pisał teŜ pozytywnie o templariuszach od czasu likwidacji zakonu ).
Perłą w koronie masonerii jest znajdująca się parę kilometrów od Edynburga dziwna i ciekawa budowla
-kaplica z Rosslyn.
Z zewnątrz wygląda na kompletnie zrujnowaną, ale jej wnętrze zachowało się w zdumiewająco dobrym stanie.
Nic dziwnego, gdyŜ jest to główny ośrodek dzisiejszych masonów i wielu organizacji templariuszy.
Budowla ta, którą wzniósł w latach 1450-1480 sir William St Clair, dziedzic Rosslyn, miała być pierwotnie
kaplicą ku czci Matki Boskiej w duŜo większym kościele, wzorowanym na świątyni Salomona, tak się jednak
złoŜyło, Ŝe stała samotnie przez wiele stuleci. St Clarowie(nazywani później Sinclairami) mieli być od XV w.
dziedzicznymi protektorami masonerii w Szkocji. Z pewnością nie przypadkowo pełnili wczesnej tę samą
funkcję w stosunku do templariuszy.
Zakon od początku swego istnienia miał powiązania z Sinclairami i Rosslyn. Jego załoŜyciel, wielki mistrz Hugon
de Payens, poślubił Katarzynę St Clair. Wywodzący się od Normanów St Clairowie/ Sinclairowie są jednym z
najbardziej intrygujących i niezwykłych rodów w historii. Zasłynęli w Szkocji i Francji juŜ od XI w.
(Co ciekawe, ich rodowe nazwisko pochodzi od imienia szkockiego męczennika, świętego Klarusa, który został
ś

cięty). Hugon i Katarzyna, odwiedziwszy posiadłości St Clairów w pobliŜu Rosslyn, załoŜyli tam pierwszą w

Szkocji komandorię Templariuszy, która stała się później ich główną kwaterą.
(...)
Po oficjalnej likwidacji zakonu Szkocja stała się bez wątpienia jednym z głównych obszarów działalności

templariuszy - moŜe dlatego, Ŝe władający tymi ziemiami Robert Bruce teŜ został ekskomunikowany, chwilowo
więc nie sięgała tam władza papieŜa. Baigent i Leigh przekonująco dowodzą, Ŝe zaginiona flota templariuszy
przybiła do wybrzeŜy Szkocji. Jednym z najwaŜniejszych wydarzeń w historii Wysp Brytyjskich
była niewątpliwie bitwa pod Bannockbum, którą stoczono 24 czerwca (święto Jana Chrzciciela) 1314 r. Robert
Bruce pokonał wówczas Anglików. Fakty świadczą jednak o tym, Ŝe otrzymał on znaczącą pomoc ze strony
templariuszy, którzy rozstrzygnęli losy batalii w jedenastej godzinie walki. Tak przynajmniej twierdzą ich dzisiejsi
potomkowie, obchodząc w kaplicy w Rosslyn rocznicę bitwy pod Bannockbum, podczas której „templariusze
wyszli z ukrycia". Jednym z rycerzy walczących wtedy u boku Roberta Bruce'a był William St Clair, zmarły w
1330 r. i pochowany w Rosslyn w charakterystycznym dla templariuszy grobowcu.
W ornamentyce kaplicy w Rosslyn dostrzec moŜna pewne zadziwiające elementy. Całe jej wnętrze pokrywają
symboliczne płaskorzeźby, a sam budynek zaprojektowano zgodnie z kanonami geometrii sakralnej. Ma on
niewątpliwie masoński charakter. Znajduje się tam słynna "kolumna ucznia:, stanowiąca wyraźne nawiązanie do
masońskiego mitu o Hiramie Abiffie , a widoczna na nim postać to "syn wdowy", mający dla
wolnomularzy ogromne znaczenie. Obok kolumny widnieje napis:
Wino jest mocne, król jeszcze mocniejszy, kobiety najmocniejsze, ale PRAWDA zwycięŜa wszystko.
Symbolika kaplicy ma jednak nie tylko masoński charakter. Widać  tam równieŜ wyraźne wpływy templariuszy.
Kaplicę zbudowano na planie zakonnego krzyŜa, a rzeźby przedstawiają znany z pieczęci wizerunek dwóch
męŜczyzn na koniu.
TakŜe rosnący w pobliŜu posadzono na planie krzyŜa templariuszy.
Wszystko to jest bardzo dziwne, gdyŜ według historyków powstała nie wcześniej niŜ pod koniec XVI w., a
templariusze odgrywać znaczącą rolę w 1312 r. Ornamentyka kaplicy, pochodząca z lat sześćdziesiątych XV
stulecia, naleŜałaby więc do okresu, gdy masonów jeszcze nie było, a zakon juŜ dawno nie istniał.
W Rosslyn znajdziemy jednak takŜe wiele symboli nie wywodzących się z tradycji wolnomularzy ani
templariuszy, lecz z dziedzictwa pogan, a nawet wyznawców islamu. Na zewnątrz kaplicy jest rzeźba Hermesa-
wyraźna alegoria hermetyzmu -a wnętrze budowli zdobi ponad sto wizerunków Zielonego Człowieka, celtyckiego
boga wegetacji. Wallace-Murphy w oficjalnej historii Rosslyn wiąŜe jego postać z babilońskim bogiem
Tamrnuzem, który umierał i zmartwychwstawał. Wszystkim tym bogom przypisywano podobne cechy i zwykle
mieli oni na obrazach zielone twarze. Najczęściej przedstawiano w ten sposób Ozyrys małŜonka Izis.
Odwiedziwszy Nivena Sinclaira, członka słynnego rodu, znale niezliczone wprost dowody na to, Ŝe Sinclairowie
byli nie tylko templariuszami, lecz równieŜ poganami. Niven, pasjonujący się historią Rosslyn i swojego rodu,
przekazał nam bardzo interesujące informacje na temat zaginionej wiedzy templariuszy. Twierdził, Ŝe została ona
zakodowana w murach kaplicy w Rosslyn, aby mogła stać się dziedzictwem przyszłych pokoleń. Jak powiedział:
"Lord William St Clair zbudował tę kaplicę w czasie, gdy ksiąŜki palono lub zakazywano ich czytania. Pragnął
przekazać swą wiedzę potomności". Niven opowiadał nam z zapałem, jakim geniuszem wykazał się jego przodek,
sir William, tworząc ową  kamienną księgę. Jak zauwaŜył:
Katedrę Świętego Pawła moŜna poznać dokładnie w ciągu jednej wizyty. Z naszą kaplicą jest inaczej. Byłem tam
setki razy i zawsze odkrywałem coś nowego. Na tym polega urok tego miejsca".
Kaplica w Rosslyn nie jest bynajmniej typową chrześcijańską budowlą, Niven stwierdził nawet: "Podobno lord
William zbudował ją dla większej chwały Boga. Jeśli to prawda, zawiera ona zadziwiająco mało chrześcijańskich
symboli".
W średniowieczu Sinclairowie czynnie propagowali pogańskie obrzędy i opiekowali się Cyganami (którzy byli
ponoć "ostatnimi w Europie wyznawcami pogańskich bogiń"). Co ciekawe, zdaniem wielu autorytetów w krypcie
kaplicy w Rosslyn była kiedyś figurka Czarnej Madonny.
Z pewnym zaskoczeniem zaczęliśmy zdawać sobie sprawę, Ŝe templariusze nie byli wcale poboŜnymi
chrześcijańskimi rycerzami, za których się ich uwaŜa. Potrafili się dobrze maskować, ale pragnęli przekazać
informacje na temat swych rzeczywistych zainteresowań "tym, potrafią patrzeć". Ornamentyka kaplicy w
Rosslyn jest tego świadectwem.
Dzięki zamiłowaniu templariuszy do zdobywania wiedzy znajdujemy w kaplicy równieŜ "Rękopis z
Rosslyn-Hay", będący najstarszym znanym przykładem szkockiej prozy. Jest to tłumaczenie dzieła Rene
Andegaweńskiego o rycerstwie i rządach, a na oprawie widnieją słowa: JHESUS  -MARIA -JOHANNES
(Jezus -Maria -Jan). Jak stwierdza Andrew Sinclair w ksiąŜce The Sword and the Grail, Miecz i Święty Graal
(1992): To niezwykłe, Ŝe imię świętego Jana pojawia się obok imion Jezusa i Marii, faktem jest jednak, Ŝe był
on czczony przez gnostyków i templariuszy [...]. Na oprawie stępuje jeszcze inny ciekawy symbol: Agnus Dei,
czyli Baranek BoŜy [...]. W Rosslyn jest takŜe rzeźba przedstawiająca pieczęć templariuszy z wizerunkiem
baranka. Zarówno lord William, jak i Rene Andegaweński naleŜeli do Zakonu Złotego Runa, którego członkowie
stawiali sobie za cel przywrócenie wyznawanych przez dawnych templariuszy ideałów rycerskości i braterstwa.
Nie ma wątpliwości, Ŝe templariusze przetrwali w Szkocji i działali tam jawnie, nie tylko w Rosslyn, ale i w
kilku innych miejscach. W 1329 r. zawisło jednak nad nimi niebezpieczeństwo, gdy papieŜ odwołał nałoŜoną na