EAIiE	Paweł Ścipień Mariusz Święs		ROK I		GRUPA V		ZESPÓŁ 2
Pracownia fizyczna	Temat: Charakterystyki prądowo-napięciowe przewodników						Nr ćwiczenia: 33
Data wykonania: 27.04.99	Data oddania:	Zwrot do popr.		Data oddania:		Data zaliczenia:	OCENA:

Analiza procesów zachodzących w obwodzie elektrycznym polega na znalezieniu wielkości natężenia oraz napięcia prądu na wyjściu obwodu (lub poszczególnych częściach. Przy analizie skomplikowanych obwodów stosuje się przybliżenia polegające na idealizacji pewnych elementów i zaniedbywaniu innych. Rzeczywiste obwody traktuje się jako połączenia oporów, cewek indukcyjnych oraz kondensatorów o idealnych parametrach.

Zależność prądu od napięcia podanego na badany element nazywamy charakterystyką, a jej kształt stanowi kryterium podziału elementów obwodu na liniowe i nieliniowe.

I(U) jest prostą dla oporników, cewek indukcyjnych i kondensatorów, ponieważ zachodzą związki:

Parametry R, L, C nazywamy odpowiednio oporem czynnym, indukcyjnością i pojemnością. Jeśli któryś z tych parametrów jest jawną funkcją przyłożonego napięcia, charakterystyki stają się nieliniowe, a wyrażenia na R, L, C tracą sens. Ma to miejsce w przypadku lamp elektronowych, tranzystorów itp. Definiuje się wtedy parametry dynamiczne, np.

Źródłem nieliniowości mogą być również zmiany temperatury przewodnika. Przy ogrzewaniu lub oziębianiu obserwuje się odpowiednio dodatnie lub ujemne przyrosty oporu
tym większe, im większy jest przyrost temperatury
. Dla każdego przewodnika charakterystyczny jest współczynnik temperaturowy oporu

- opór w 0^o C

>0 dla metali

<0 dla półprzewodników

0 dla niektórych stopów metali

W prostych przypadkach wpływ temperatury na opór dobrze tłumaczy elektronowa teoria pasma ciała stałego.

---