Początki torakochirurgi
W starożytności schorzenia i rany klatki piersiowej, brzucha, głowy i pęcherza moczowego uważano za śmiertelne (Hipokrates z Kos ur. 460-377 p.n.e)
Jeszcze w połowie XIX wieku rak płuca był diagnozowany głównie w czasie autopsji, natomiast niezmiernie rzadko podczas życia chorego. Wynikało to z faktu, iż ówcześni lekarze nie znali metod i nie mieli narzędzi służących do badania schorzeń narządów klatki piersiowej.
+ Rene Laennec w 1815 roku pierwszy napisał kurs szkoleniowy o klinice i patologii raka płuca a Andral w 1821 opisał metodę badania plwociny pod kątem komórek nowotworowych.
+ Wykrycie przez Roentgena w 1895 r. promieniowania X,
+ Zastosowanie przez Killiana w 1897 r. bronchoskopii znacznie zwiększyło możliwości diagnostyczne tej praktycznie nieznanej choroby.
O ile jednak lekarze zaczęli zdawać sobie sprawę z istnienia raka płuca a nawet pojawiły się pierwsze przypadki przyżyciowej diagnozy tej choroby, o tyle leczenie chirurgiczne pozostawało nadal w fazie eksperymentu i najczęściej kończyło się zgonem chorego ze względu na zapadanie się płuca podczas operacji przy otwartej klatce piersiowej i objawy ostrej niewydolności oddechowej. Należy jednak pamiętać, że liczne doświadczenia przeprowadzane w końcu XIX-go i na początku XX-go wieku na zwierzętach, które poddawano operacjom wycięcia płata lub całego płuca, legły u podstaw późniejszych sukcesów w leczeniu operacyjnym raka płuca u ludzi.
Pierwsze operacje na płucu były podejmowane przez chirurgów z powodu chorób zapalnych swoistych i nieswoistych, jak wycięcie szczytu płuca przez Tuffiera w 1881 roku. Dopiero w 1910 r. Kummel pierwszy wyciął płuco z powodu raka, podwiązując wnękę w całości - niestety bez powodzenia. W dwa lata później Davies w Londynie dokonał wycięcia płata płuca z powodu raka, stosując zbliżoną do obecnej technikę rozdzielnego zaopatrywania elementów wnęki płuca.
Przełom w poglądach na możliwość operacji płuc dokonał się w Klinice Jana Mikulicza we Wrocławiu w roku 1904 podczas doświadczeń podjętych przez jego asystenta Ferdynanda Sauerbrucha, który odkrył, że operowanie chorego w szczelnej masce lub w komorze niskich ciśnień zapobiega zapadaniu się płuca podczas zabiegu. Jednak zasadnicze rozwiązanie problemu odmy opłucnowej podczas operacji torakochirurgicznych miało nadejść ze strony nowoczesnej anestezjologii.
W 1929 roku w Stanach Zjednoczonych Harold Brunn po wykonaniu lobektomii pierwszy zastosował drenaż jamy opłucnej, w 1933 roku Graham z powodzeniem przeprowadził jednoetapową pulmonektomię z powodu raka płuca, rekomendując leczenie operacyjne jako standard w tej chorobie.
Gwałtowny wzrost zachorowań na raka płuca w latach trzydziestych stał się czynnikiem stymulującym chirurgów do wzmożenia poszukiwań nowych metod diagnostyczno-leczniczych. Odkąd w pierwszej połowie lat 40-tych wynaleziono penicylinę i streptomycynę, co znacznie ograniczyło konieczność chirurgicznego leczenia gruźlicy płuc i rozstrzeni oskrzeli - rak płuca pozostał głównym wyzwaniem dla rodzącej się współczesnej chirurgii klatki piersiowej.
Po roku 1940 pulmonektomia i lobektomia w USA a później w Europie stały się operacjami regularnie wykonywanymi z powodu raka płuca w oddziałach torakochirurgicznych, Allison już w 1946 r. przedstawił dokładny opis pulmonektomii, obecnie nazywanej rozszerzoną, skupiając się na resekcjach guzów zlokalizowanych między wnęką płuca, naczyniami płucnymi i osierdziem. Opisał on technikę osobnego zamykania naczyń płucnych po otwarciu worka osierdziowego podczas tego typu zabiegów. Zasugerował także znaczenie usunięcia w jednym bloku wraz z usuwanym płucem zmienionych nowotworowo węzłów chłonnych.
W raku płuca dopiero chirurdzy z Memorial Hospital w Nowym Jorku dokonali w 1949 r. pierwszych resekcji miąższu płucnego wraz z okolicznymi węzłami chłonnymi techniką „en block”, a później zaobserwowali u niektórych z tych chorych znaczne wydłużenie okresu przeżycia.
Jednak największym problemem w tych pierwszych latach torakochirurgii onkologicznej było nie istnienie systemu klasyfikacji zaawansowania raka płuca, opartego o mapę węzłów chłonnych, który wprowadziłby rozdział między węzłami wnęki płuca i śródpiersia oraz pozwolił identyfikować grupy określonych stacji węzłowych w śródpiersiu.
Znaczenie dróg chłonnych śródpiersia w rozprzestrzenianiu się komórek raka płuca zostało opisane po raz pierwszy w 1951 r. przez Oschner`a i DeBakey`a . Od tej chwili coraz częściej zaczęto wykonywać limfadenektomię śródpiersiową w trakcie leczniczego zabiegu operacyjnego.
Współczesna torakochirurgia
Diagnostyka inwazyjna chorób układowych, ściany klatki piersiowej, opłucnej, płuc i śródpiersia.
Leczenie operacyjne chorób wrodzonych lub nabytych ściany klatki piersiowej, opłucnej, płuc i śródpiersia.