zwierzchność papieża i przeszła na katolicyzm. Obrządek greckokatolicki różni się od rzymskokatolickiego m. in. długością nabożeństw (są dłuższe), liturgia opiera się na tekstach patrystycznych. Układ nabożeństwa jest zbliżony, choć liturgia jest bardziej rozbudowana.
Grekokatolicy używają kalendarza juliańskiego, wystrój kościoła pozostał taki, jak przed Unią (nowością są ławki dla wiernych).
Duchowni, podobnie jak prawosławni, mogą być żonaci.
Przed II wojną światową we Lwowie znajdowały się siedziby metropolity greckokatolickiego i ormiańskiego. Po wojnie obrządek ten nie uległ likwidacji wymuszonej przez władze komunistyczne (tak, jak na Ukrainie - synod lwowski w 1946 roku), a jedynie zawieszeniu. Pierwsze nabożeństwa formalne można było odprawiać od 1956 roku.
W roku 1989 papież mianował Jana Martynika biskupem pomocniczym prymasa Polski, który pełnił funkcję ordynariusza dla wiernych obrządków wschodnich w Polsce. W 1991 roku reaktywowano diecezję przemyską. W 1996 roku utworzono metropolię przemysko - warszawską i wrocławsko - gdańską.
b) Ormiański - wywodzi się z unii zawartej w XVII wieku. Wierni mają parafię personalną w Gliwicach obejmującą całą Polskę. Msze święte odprawiane są także w Gdańsku i Krakowie.
Katolickie kościoły wschodnie powstały w wyniku dążenia Rzymu do przywrócenia zerwanej więzi z Kościołami prawosławnymi oraz orientalnymi Kościołami narodowymi. Kościoły unickie zachowały swój język kościelny, życie kulturowe, ustrój kościelny, duchowość o specyfikę kościelno-prawną. Jednocześnie uznały papieża za zwierzchnika Kościoła powszechnego oraz odrzuciły to wszystko, co nie da się pogodzić z zasadami wiary katolickiej. Zwierzchnicy kościołów unickich (przeważnie w randze patriarchów, a