Ograny ustawodawcze i wykonawcze gminy we Francji

Wprowadzenie

Francja to znaczne mocarstwo, stały członek Rady Bezpieczeństwa,

ONZ,   członek   Unii   Europejskiej,   a   także   Paktu   Północnoatlantyckiego

(NATO).   Od   wielu   wieków   Francja   odgrywa   zasadniczą   rolę   w   Europie.

Umożliwia jej to duże uprzemysłowienie, a także wysoki poziom rolnictwa.

Jest liczącym się producentem żywności, eksportującym swoje nadwyżki.

Ludność tego kraju liczy ponad 58 milionów co stawia ją w ścisłej czołówce

państw europejskich.

Ustrój republikański we Francji ma wieloletnie tradycje, jest przy tym

rzeczą charakterystyczną, że zmian form ustrojowych w ramach Republiki

odnotowuje się i zaznacza za pomocą kolejnych liczb rzymskich. Pierwsza

Republika   istniała   w   latach   1792-1799,   a   więc   w   okresie   rewolucji,   i

zastąpiona   została   rządami   Bonapartego   z   początku   jako   konsula,   a

następnie cesarza. Druga Republika, tzw. prezydencka, istniała w latach

1848-1852, ustępując miejsca II Cesarstwu. Najdłużej trwała III Republika,

powstała

 

w

 

1871

 

r.

 

Jej podstawy prawne określała Konstytucja z 1875  r. Okres ten zamyka

klęska Francji w 1940 r. Po wyzwoleniu w 1944 r. powstała IV Republika,

której  ustrój regulowała  Konstytucja  z  1946  r. W 1958  r. po burzliwych

wydarzeniach

 

w metropolii i w Algierii, powstała V Republika, trwająca do dziś, opierająca

swój ustrój polityczny na konstytucji z 1958 r., z późniejszymi zmianami.

Gmina we Francji

Gminą   we   Francji   rewolucja   oraz   tradycja   nadały   następujących

cech:

•

rozdrobnienie,

•

zróżnicowanie demograficzne,

•

zróżnicowanie gospodarcze,

1

•

jednolity status prawny.

Gminy   Francuskie   w   porównaniu   z   innymi   krajami   europejskimi  

są bardzo liczne, a aż 80% gmin ma poniżej 1000 mieszkańców.

Gminy różnią się od siebie zarówno skalą zaludnienia jak  i obszarem

a   zwłaszcza   potencjałem   gospodarczym.   Wspólną   zaś   cechą   gmin

francuskich   jest   lokalny   patriotyzm   ich   mieszkańców,   przywiązanie   do

miejscowej   tradycji,   zwyczajów,   krajobrazu,   architektury.   Założenia

obecnego   statusu   gminy   znalazły   się   w   ustawie   z   25-04-1884   r.

przywracającej

 

wybieralność

 

rad

 

gmin

 

i   utrzymującej   uniformizm   prawny.   Założenia   te,   po   licznych   zmianach

łącznie

 

z ustawami uzupełniającymi, ujęto w kodeksie gminy (1977 r.).

Kodeks   gmin   jest   podstawowym   źródłem   prawa   komunalnego.   W

świetle tej regulacji gmina jest:

1. okręgiem lokalnej samorządności,

2. okręgiem   wyborczym,   w   którym   społeczność   lokalna   wybiera   swych

reprezentantów do rad gmin,

3. jednostką   podziału   administracyjnego   państwa   (od   19821   r.   całe

terytorium państwa podzielone zostało między gminy),

4. okręgiem   administracji   państwa   realizującego   przez   swych

przedstawicieli część zadań w wymiarze lokalnym.

Organem stanowiącym (uchwałodawczym) w każdej gminie jest

rada.  Rada   gminy  wybierana   jest   w   wyborach   powszechnych   i

bezpośrednich

 

na sześć lat. Liczebność rady jest zależna od liczby ludności danej gminy, 

i wynosi:

•

w gminach liczących do 100 mieszkańców wybiera się 9 radnych,  

•

w gminach od 10000 do 40000 mieszkańców liczba radnych wynosi  od

33 do 43

•

w gminach największych liczących ponad 300000 i więcej mieszkańców

liczba radnych wynosi 69 osób. 

2

Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim od lat 18, mającym

czynne prawo wyborcze, związanym z gminą więzią prawną, którą może

być   zamieszkanie   bądź   też   płacenie   w   gminie   podatków.   Stałe

zamieszkanie

 

w gminie musi posiadać ¾  radnych.

Prawo   francuskie   rozróżnia   zakaz   wybieralności   i   ograniczenie

kumulowania mandatów. Zakaz wybieralności bezwzględny jest w każdej

gminie   i   dotyczy   on   osób   pozbawionych   praw   wyborczych,   zaś   zakaz

względny dotyczy niektórych osób z racji pełnionych funkcji, np. prefekci,

sekretarze   generalni,   sędziowie   sądów   powszechnych   –   nie   mogą   oni

kandydować

 

na obszarze swojego działania.

Procedura   wyborcza   (z   wyłączeniem   Paryża,   Lyonu   i   Marsylii)   jest

dwojaka:

1. W   gminach   poniżej   3500   mieszkańców   odbywa   się   głosowanie

większościowe na listę, w dwóch turach. Każda lista musi zawierać tylu

kandydatów,   ile   jest   miejsc   do   obsadzenia   –   a   więc   każdy   wyborca

wybiera   wszystkich   radnych.   Wyjątek   stanowią   gminy   poniżej   2500

mieszkańców, gdzie dopuszcza się do głosowania listy niepełne i gdzie

można zgłaszać kandydatów indywidualnych.

2. W   gminach   liczących   ponad   3500   mieszkańców   również   odbywa   się

głosowanie na listę z liczbą kandydatów równą liczbie miejsc jedna bez

możliwości modyfikacji. Jeżeli lista uzyskała w pierwszej turze większość

absolutną złożonych głosów – uzyskuje połowę miejsc w radzie, miejsca

pozostałe są podzielone według reprezentacji proporcjonalnej. Jednak  

w   przypadku   kiedy   żadna   z   list   nie   utrzymała   większości   absolutnej,

następuje  druga  tura   prowadzona  według tej samej procedury,  z  tą

różnicą, że połowę miejsc zdobywa lista, która uzyskała największą liczę

głosów. Listy mogą być modyfikowane między turami, ale te, które nie

uzyskały 10% głosów, nie są dopuszczane do drugiej tury. System ten

łączy w sobie dwie zasoby proporcjonalności i większościową.

Zarzuty   kwestionujące   prawidłowość   wyborów   są   wnoszone   do

trybunału administracyjnego z możliwością odwołania do Rady Stanu.

3

http://notatek.pl/ograny-ustawodawcze-i-wykonawcze-gminy-we-francji?notatka