plik

LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 8/97

ołła

a k

ró

ów

Tematem dzisiejszego zadania jest:

elle

kttrro

niik

a w

w rro

errzze

Temat jest bardzo szeroki. Oczywiście nie

wyobrażam  sobie,  by  udało  się  wykorzystać
elektronikę  (oraz  jakieś  elementy  wykonaw−
cze)  do  automatycznego  przełączania  „bie−
gów”, czyli sterowania pracą przerzutki. Chyba
nie  ma  też  sensu  samodzielne  wykonywanie
„komputera  rowerowego”,  bo  taki  przyrząd
można kupić w każdym rowerowym sklepie za
kilkadziesiąt złotych.

Jestem jednak przekonany, że oprócz tych

dwóch, zbyt złożonych tematów, można zreali−
zować inne, które okażą się użyteczne w rowe−
rze, a także możliwe do wykonania w warun−
kach amatorskich.

Sam swego czasu (gdy byłem piękny, młody

i wysoki) miałem przyzwoity rower z przerzut−
kami, wyposażony w kierunkowskazy, światła
stop i rezerwowe akumulatorowe oświetlenie.

Przy opracowywaniu tego tematu zwróćcie uwag

na kilka bardzo ważnych kwestii praktycznych:

Wszystkie urządzenia elektroniczne muszą

być skutecznie zabezpieczone przed deszczem.

Mocowanie wszelkich „dodatków” musi

być bardzo solidne, a jednocześnie elastyczne,
bo w rowerze w czasie jazdy w terenie wystę−
pują silne drgania.

Jeśli rozwiązanie będzie obejmować rów−

nież oświetlenie roweru, należy wybrać odpo−
wiednie źródło zasilania. W grę wchodzi tu nie−
wielki akumulator albo zestaw baterii jednora−
zowych. Chodzi tu o dostępność, cenę i kosz−
ty użytkowania źródła zasilania.

Nagrody w postaci atrakcyjnych podzespo−

łów ufundowała firma STANDBY z Wąbrzeźna,
która ma pawilon sprzedaży (także detalicznej)
na warszawskim Wolumenie.

Na rozwiązania czekam jak zwykle pełny

miesiąc od pojawienia się tego numeru
(w kioskach i u prenumeratorów).

Rozwiązanie zadania nr 15

Tematem zadania z majowego numeru EdW

było wykorzystanie elektroniki w gospodars−
twie rolniczym.

Na początku muszę się przyznać, że spo−

dziewałem się niewielkiego odzewu na taki te−
mat zadania. Znów mnie zaskoczyliście.

Otrzymałem kilkadziesiąt rozwiązań, spo−

śród których około dwudziestu jest naprawdę
godnych odnotowania.

Poziom prac był różny. Ciekawsze pomysły

omówię za chwilę, ale najpierw kilka refleksji
ogólnych.

Pomimo, że temat zadania pozostawiał du−

żą  dowolność,  większość  uczestników
uwzględniła  specyfikę  Szkoły  Konstrukto−
rów.  Zaproponowali  wiele  ciekawych  urzą−
dzeń,  które  mogą  się  okazać  przydatne
w gospodarstwie. Ale niestety, nie wszyscy
prawidłowo  podeszli  do  tematu.  Kilkanaście
listów  zawierało  jedynie  ogólne,  nawet  nie
propozycje, tylko zgrubne idee całych syste−
mów  automatyzacji  gospodarstwa  rolnicze−
go.  Niektórzy  uczestnicy  nawet  dość  szcze−
gółowo  rysowali  skomplikowane  rozwiąza−
nia mechaniczne.

W zadaniu chodziło jednak o to „co elektro−

nicy  mogą  zaproponować  rolnikom”.  Jacy
elektronicy?  Oczywiście  nie  specjaliści  z biur
konstrukcyjnych,  tylko  wy  –  czytelnicy  EdW.
A ilu z was jest w stanie solidnie wykonać zło−
żone  układy  mechaniczne?  Niewątpliwie  bar−
dzo niewielu.

W tym miejscu chciałbym zacytować koń−

cowy  fragment  listu  Sławomira  Osoby
z Imielina:  (...)  oczywiście  pole  działania  dla
elektroniki  w gospodarstwie  jest  znacznie
szersze, jednak występuje tu problem wspól−
ny  dla  całej  automatyzacji  –  musi  ją  poprze−
dzić mechanizacja. Dopiero tam, gdzie praca
jest  wykonywana  przez  silnik  czy  siłownik,
można  (i  trzeba)  ją  udoskonalać  za  pomocą
elektroniki.

Szkoła Konstruktorów ma podsuwać po−

mysły  możliwe  do  zrealizowania  w praktyce
w warunkach domowych. Ma uczyć życiowe−
go  podejścia  do  elektroniki.  Tym  razem
„wpadki”  mieli  niektórzy  Czytelnicy,  których
prace nadsyłane na wcześniejsze edycje kon−
kursu  oceniałem  bardzo  wysoko.  Stwierdzi−
łem,  że  część  uczestników  puściła  wodze
fantazji. Nadesłali oni opisy układów, których

na pewno nie uda się zrealizować w praktyce,
nawet  przez  zaawansowanego  elektronika−
amatora.  Pomijam  tu  kilka  propozycji,  które
świadczą, że ich autorzy nigdy w życiu nie by−
li  na  wsi,  a całą  wiedzę  o rolnictwie  czerpią
z telewizji.

Dlatego przy omawianiu rozwiązań pominę

„kompleksowe”  propozycje  automatyzacji
gospodarstwa  rolnego.  Kilku  kolegów  propo−
nuje  budowę  automatycznego  urządzenia  do
podawania paszy, oraz elektronicznego dozow−
nika wody do picia dla zwierząt. Zwłaszcza po−
mysły  budowy  elektronicznego  urządzenia
utrzymującego stały poziom wody w poidle są
chybione. Po co budować skomplikowany sys−
tem składający się z czujników poziomu wody,
układu  przetwarzającego  i elektrozaworu,  gdy
to samo można wykonać w sposób niezmier−
nie prosty, stosując zaworek z pływakiem i ig−
licą (podobnie jak zawór w gaźniku, albo w każ−
dej spłuczce klozetowej)?

Byłby to klasyczny przypadek przerostu for−

my nad treścią! Trochę realizmu, kochani! Nie
dajmy się zwariować!

A teraz o ciekawszych propozycjach.

Elektroniczny pastuch

Kilku uczestników proponuje budowę elekt−

ronicznego pastucha. Zatwardziałym miesz−
czuchom trzeba wyjaśnić, że chodzi tu o gene−
rator niegroźnych dla zdrowia impulsów wyso−
kiego napięcia współpracujący z gołym drutem
okalającym pastwisko.

O własnych doświadczeniach z przeróbką

elektronicznego pastucha napisał M

arrc

ciin

n B

Biie

err−

att z Rozalina.

arriia

n J

arre

k z Ołpin proponuje wykorzysta−

nie dowolnego transformatora wysokiego na−
pięcia ze starego odbiornika telewizyjnego. Je−
go układ pokazany jest na rry

u 1

1. Oczywiś−

cie przy eksperymentach z wszelkimi układami
wysokiego napięcia trzeba zachować jak najda−
lej idącą ostrożność, ponieważ przy zbyt dużej
mocy impulsy takie mogą się okazać groźne
dla życia a nawet zdrowia.

Wydawałoby się, że urządzenia tego typu są

od lat znane i popularne, a więc nie ma tu cze−
go poprawiać.

Rozwiązanie zadania powinno zawie−

rać schemat elektryczny i zwięzły opis

działania. Model i schematy montażo−

we nie są wymagane. Przysłanie dzia−

łającego modelu lub jego fotografii

zwiększa szansę na nagrodę.

Czas nadsyłania prac wynosi 30 dni

od ukazania się numeru (w przypad−

ku prenumeratorów – od otrzymania

pisma pocztą).

Zadanie 18

Elektronika

w rowerze

Elektronika

w rowerze

ołła

a k

ró

ów

LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 8/97

Słła

miirr O

a pisze jednak: Przyrządy ta−

kie  dostępne  w handlu  posiadają  jednak  kilka
wad,  które  można  wyeliminować  metodami
„elektronicznymi”.  Fabryczny  generator  jest
zasilany  z akumulatora  motocyklowego  12V
5Ah. Ponieważ układ pracuje przez kilkanaście
godzin  na  dobę,  konieczne  jest  niemal  co−
dzienne  doładowywanie  akumulatora.  W su−
mie  akumulator  codziennie  trzeba  nosić  na
pastwisko.

Łatwo jednak zauważyć, że układ nie musi

pracować  ciągle,  lecz  może  włączać  się  do−
piero  wtedy,  gdy  zwierzę  dotknie  drutu.
Zmiana  oporności  na  drodze  drut  –  ziemia
będzie wykrywana przez komparator i dopie−
ro  wtedy  spowoduje  wysłanie  impulsu  wy−
sokiego napięcia. Cykl pracy akumulatora po−
winien się znacznie wydłużyć, co najmniej do
kilkunastu dni.

Drugim istotnym mankamentem urządze−

nia jest jego ograniczona przydatność w sto−
sunku do niektórych byków, które potrafią
„wziąć drut na rogi” i zerwać go.

W takiej sytuacji bardzo przydatna byłaby

opcja monitorowania ciągłości drutu. Proble−
mem jest jednak zorganizowanie przesyłania
informacji o alarmie do właściciela (...)

Sławek nie podał propozycji schematu, jed−

nak  jego  uwagi  są  bardzo  interesujące.  Oczy−
wiście problem nie jest wcale łatwy, bo pomiar
rezystancji  między  przewodem  a ziemią  oraz
monitorowanie  ciągłości  przewodu  też  wyma−
gają przepływu prądu. Trzeba uwzględnić prądy
upływu (na przykład po deszczu) oraz wykonać
układy  monitorowania  w ten  sposób,  by  nie
uległy  uszkodzeniu  wskutek  impulsów  wyso−
kiego napięcia. Sławek proponuje wykorzystać
do przesyłania informacji o alarmie prosty sys−
tem  radiowy  wzorowany  na  opisach  jednego
z wcześniejszych zadań Szkoły, albo też laser.

Układy pomiaru temperatury

arriia

n J

arre

k zaproponował budowę układu

do pomiaru i regulacji temperatury „sztucznej
kwoki”, czyli zestawu lamp nagrzewających ja−
ja. Dla dokładnego utrzymania pożądanej tem−
peratury +37,8 C, trzeba będzie wykorzystać re−
gulator proporcjonalny, a nie, jak proponuje Ma−
rian, prosty regulator dwustanowy z histerezą.

arro

słła

w B

arra

n z miejscowości Rów zapro−

ponował prosty układ ostrzegacza przed przy−
mrozkami o schemacie według rry

u 2

2. Re−

zystory R2, R4 i R6 mają być tak dobrane, by
ustawić progi przełączania na +5° C, 0° C i −5° C.

Nie  radzę  jednak  ni−
komu budować ukła−
du  według  projektu
Jarka, bowiem układ
aż  roi  się  od  błędów
(np.  duża  histereza
bramek  uniemożliwi
wyłączenie  alarmu,
błędnie  rozwiąznie
generatora  z bramką
B4,

bezsensowne

włączenie membran−
ki piezo).

Urządzenie

ost−

rzegające

przed

przymrozkami było−

by na pewno przydatne. Gospodarz obudzony
w nocy mógłby nakryć przynajmniej najcen−
niejsze rośliny.

Układ można wykonać przy użyciu jakiegokol−

wiek wzmacniacza operacyjnego, pracującego
jako komparator z niewielką histerezą. Kalibra−
cję przy 0° C łatwo przeprowadzić wykorzystu−
jąc mieszaninę wody z lodem z zamrażalnika.

Inne zastosowanie miernika temperatury wi−

dzi Sławomir Osoba. Podwyższona temperatu−
ra u zwierząt gospodarskich zwykle jest oznaką
choroby. Sławek widzi możliwość wyposażenia
każdego  większego  zwierzęcia  gospodarskie−
go (krów, konia) w obrożę z czujnikiem tempe−
ratury  i rejestratorem.  Idea  interesująca,  ale
chyba układ pomiarowy w pełnej wersji z mik−
roprocesorem  kosztowałby  niewiele  mniej  niż
wynosi cena zwierzęcia na skupie.

Bardzo ciekawy pomysł podsunął O

alld

Siik

orrs

kii z Oświęcimia. Proponuje on wykona−

nie tzw „laski agronoma”, czyli układu termo−
metru  (i  ewentualnie  czujnika  wilgotności)
włąśnie w postaci laski zakończonej szpicem.
Czujnik(i) zamontowany w szpicu laski pozwa−
lałby  w prosty  sposób  mierzyć  temperaturę
(ew.  wilgotność)  produktów  przechowywa−
nych w kopcach lub silosach oraz gleby na róż−
nych głębokościach.

Wykonanie takiej laski z termometrem jest

jak najbardziej realne, nawet w warunkach
amatorskich.

Czujniki wilgotności:
Systemy podlewania

Znaczna część uczestników zaproponowała

wykonanie bądź czujnika wilgotności, bądź na−
wet systemu podlewania roślin. Niestety, tyl−
ko nieliczni zdają sobie sprawę z trudności, ja−
kie tu występują.

W wielu listach znalazłem propozycje czuj−

ników wilgotności (oraz poziomu cieczy),
gdzie przez czujnik przepływa prąd stały. (Nie−
dobrym) przykładem jest układ z rry

u 3

autorstwa M

arrc

ciin

a J

Ję

ęd

drra

a z Lubina. Od po−

czątku  Szkoły  Konstruktorów  przypominam,
że ze względy na zjawisko elektrolizy, tego ty−
pu  czujniki  powinny  pracować  przy  napięciu
zmiennym, a nie stałym. . Po dłuższym czasie
da  o sobie  znać  elektroliza  i jedna  z elektrod
zostanie  stopniowo  zniszczona.  Niewiele
zmienia  sprawę  fakt,  że  urządzenie  działa  –
Marcin  wykonał  zresztą  model  pokazany  na
ffo

otto

grra

affiiii 1

1. Nawet jeśli przy małym prądzie

proces byłby bardzo powolny, nie jest to roz−
wiązanie godne polecenia – w naszej Szkole
trzeba nabywać zdrowych przyzwyczajeń.

Znacznie lepszym i bardzo ciekawym roz−

wiązaniem jest wykorzystanie generatora
z bramką Schmitta. R

k 4

4 pokazuje ideę

takiego  miernika.  Rzeczywiście  w takim  ukła−
dzie  na  elektrodach  nie  będzie  występować
napięcie  stałe.  Rysunek  4 zawiera  tylko  frag−

Rys. 1.

Elektroniczny pastuch Mariana Jarka

Rys. 2.

Układ Jarosława Barana

Rys. 3.

Czujnik wody

ment propozycji Jarka – pozostała część ukła−
du  jest  błędna.  Podobnie  wniosek,  że  „ucho
jest bardzo czułe na różnice wysokości dźwię−
ku”  jest  częściowo  prawdziwy  –  w zasadzie
tak  jest,  ale  gdy  częstotliwość  generatora
zmienia się płynnie i to w niewielkim stopniu,
bardzo  powoli,  nie  ma  z czym  tego  dźwięku
porównać.  Pomimo  tych  ewidentnych  niedo−
róbek, idea wykorzystania do pomiaru wilgot−
ności  przestrajanego  generatora  jest  rzeczy−
wiście interesująca!

otto

grra

affiia

a 2

2 pokazuje model układu automa−

tycznego dozownika wody do poidła o sche−
macie z rry

u 5

5. Oczywiście również w tym

przypadku  uważam,  iż  łatwiej  jest  załatwić
problem  napełniania  poidła  na  drodze  mecha−
nicznej, jednak rozwiązanie jest poprawne pod
względem  elektronicznym,  zawiera  bowiem
dwa  kontaktrony  uruchamiane  magnesem
umocowanym na pływaku. Zwięzły i staranny
list został zredagowany w takiej formie, jak ar−
tykuły  w cyklu  Elektronika−2000.  Dlatego  po−
mimo  zastrzeżeń  co  do  celowości  układu16−
letni  D

miia

n T

erra

a z Radostowic jest jed−

nym z nagrodzonych.

Zabezpieczenia

W kilku listach pojawiły się propozycje ukła−

dów zabezpieczenia przed kradzieżą. Na przy−
kład M

Miic

ałł K

biie

errzzy

kii z Grójca proponuje

prosty układ według rry

u 6

6. Skrajne drzew−

ka sadu zostały opasane pętlą z cienkiego, izo−
lowanego  drutu  miedzianego  (z  jakiejś  cewki
lub  transformatora).  Przerwanie  tego  drutu,
umieszczonego  20...30cm  nad  ziemią,  nawet
nie zostanie przez złodzieja zauważone. Michał
pisze, że taki prosty układ stosował do ochro−

ny sadu wiśniowego. W przed−
stawionym  rozwiązaniu  zwra−
ca  uwagę  znaczny  pobór  prą−
du – jest to bez znaczenia, gdy
chronione  pole  znajduje  się
blisko  budynków  gospodars−
twa i gdy wykorzystuje się za−
silacz  sieciowy.  W przypadku
zasilania z akumulatora należa−
łoby pomyśleć o zmniejszeniu
poboru prądu.

Miik

ołła

ajj S

Szzc

czzy

yttk

kii z Ru−

dy Śląskiej pomyślał o skrzyd−
latych złodziejach wiśni. Prze−
ciwko nim zamierza wykorzys−
tać sygnalizator akustyczny za−
wierający dwa układy 555,
tranzystor i głośnik.

azziim

miie

errzz Z

ojje

k z Rudy

Śląskiej  proponuje  budowę
centralki  przeciwpożarowej.
Jest  to  zadanie  bardzo  ambit−
ne,  ale  raczej  zbyt  trudne,
zwłaszcza jeśli chodzi o ochro−
nę materiałów łatwopalnych, choćby siana czy
słomy. Zamiast budować centralkę p.poż. lepiej
skoncentrować  uwagę  na  instalacji  elektrycz−

nej, której awarie i przeciążenia najczęściej by−
wają  przyczyną  pożarów,  w szczególności  na
bezpiecznikach,  które  zwykle  są  „watowane”
grubym  drutem,  a tym  samym  przestają  być
bezpiecznikami.

Inne pomysły

Marian Jarek zaproponował budowę ukła−

du sterowania kierunkiem obrotów silnika

trójfazowego  za  pomo−
cą...  głosu.  Zestaw  filt−
rów  z układami  567  sta−
nowiłby dekoder, sterują−
cy pracą styczników. Idea
niewątpliwie ciekawa, ale
nikogo  nie  zachęcam  do
takich

prób.

Przede

wszystkim wcale nie jest
łatwo  zbudować  układ,
który  niezawodnie  roz−
poznawałby  poszczegól−
ne słowa (np. start, góra,
dół,  stop).  A z silnikami
elektrycznymi  z różnych
maszynach  nie  ma  żar−
tów  –  co  się  stanie,  jeśli
układ  źle  zinterpretuje

dźwięki, albo też włączy
lub wyłączy się w najbar−

dziej nieodpowiedniej chwili? W skrajnym
przypadku może się to skończyć wypadkiem,
a nawet czyjąś śmiercią.

Sławek Osoba zaproponował, by w po−

mieszczeniu, gdzie wylęgają się kurczęta, od−
twarzać głos kwoki. Nie mam zielonego poję−
cia, czy to ma jakiś sens.

Łu

szz S

Sttrró

óżży

yń

ńs

kii z Choszczna nadesłał

ogólny opis spawarki – rzeczywiście spawarka
przyda się w gospodarstwie, jednak niewiele
ma to wspólnego z ideą naszego dzisiejszego
konkursu.

szz G

oń

ń z Tarnowa zaproponował bu−

dowę układu czasowego, który regularnie
podlewałby rośliny włączając pompę lub elek−
trozawór.

Arrk

diiu

szz K

alliic

kii z Popław przysłał schemat

automatycznego  włącznika  parnika.  Starsze
parniki  elektryczne  mają  tylko  układ  czasowy
wyłączający  grzałki  po  określonym  czasie,

ołła

a k

ró

ów

LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 8/97

Rys. 4.

Miernik wilgotności

Rys. 5.

Schemat dozownika wody

Fot. 1. Czujnik wody Marcina Jędrasa

Rys. 6.

Zabezpieczenie sadu

Fot. 2. Sterownik dozownika wody Damiana Tendera

a więc rolnik chcący mieć rano świeżo uparo−
wane ziemniaki, musi wstawać gdzieś w środ−
ku  nocy,  by  włączyć  parnik.  Arek  wykorzystał
elektroniczny  zegarek  z budzikem,  który  włą−
cza parnik. Choć układ zawiera pewne drobne
niedoróbki,  Arkadiusz  za  to  rozwiązanie
i zwięzły opis otrzymuje nagrodę.

Ciekawy pomysł podsunął M

arriiu

szz C

Ciie

eś

ślla

arr

z Górek  Wielkich:  Ponieważ  zwierzętami  naj−
wcześniej wstającymi w gospodarstwie są ku−
ry,  proponuję  nieco  przebudować  okienka,
przez które wychodzą. Z pomocą przyszło roz−
wiązanie,  coraz  częścoej  stosowane  w wielu
domach  –  elektrycznie  otwierana  brama.  Ot−
wieranie i zamykanie okienka można uzależnić
od oświetlenia stosując fototranzystor. (...)

Schemat układu Mariusza pokazany jest na

rry

u 7

Styki S1 i S2 umożliwiają ręczne sterowa−

nie, natomiast S3 i S4 są wyłącznikami krań−
cowymi. Przekaźniki sterują kierunkiem obro−
tów silnika prądu stałego.

Wspomniany już O

alld

d S

Siik

orrs

kii pisze: Dla

pszczelarzy  proponowałbym  kontroler  uli  –
urządzenie  niedopuszczające  do  rojenia  się.
Normalnie brzęczenie pszczół jest w granicach
100...600Hz.  Natomiast  w okresie  roju  200−
280Hz a intensywność spada o 10dB. Po wło−
żeniu do ula małego mikrofonu i układu anali−
zującego z alarmem można uniknąć wyrojenia
się pszczół.

Jeśli tak jest w istocie, to rzeczywiście na−

wet  średnio  zaawansowany  elektronik  powi−
nien sobie poradzić z postawionym zadaniem.
Należałoby  tylko  zainstalować  mikrofony  we
wszystkich  ulach,  a układ  analizy  i alarmu
mógłby  być  wspólny,  wystarczyłby  automa−
tyczny przełącznik mikrofonów.

Na koniec zostawiłem pracę, której autorem

jest A

Arrk

diiu

szz F

Frro

oń

ń z Sosnowca. Autor opisał

„elektronicznego ogrodniczka”. Opis i sche−
maty zajmują... 45 stron formatu B5 (format
zeszytu szkolnego).

Arkadiusz trochę przesadził ze szczegółami

opisu, ponadto jestem przekonany, że koszt
wykonania opisanego systemu byłby wielo−
krotnie wyższy od wszelkich korzyści wynika−
jących z jego zastosowania.

Jednak układy zaproponowane przez Arka

są poprawne i już od pierwszej, pobieżnej ana−
lizy nadesłanych rozwiązań nie miałem wątpli−

wości, iż nie obejdzie się tu bez nagrody za
staranność i wkład pracy.

Przy okazji apeluję o możliwie krótkie prace

i zwięzłe opisy – jeśli wszyscy uczestnicy pisa−
liby tak długie prace jak Arek, opracowanie wy−
ników konkursu zajęłoby mi cały miesiąc.

Uwagi końcowe

Tym razem zwycięzcami są koledzy: A

Arrk

a−

diiu

szz F

Frro

oń

ń, D

miia

n T

erra

a i A

Arrk

diiu

szz K

alliic

kii

– oni podzielą między siebie pulę nagród.

Na koniec muszę też wspomnieć o kilku pla−

giatach.  Znów  pojawiają  się  schematy
„żywcem zerżnięte” z literatury. Nie chodzi mi
o to, że ktoś wykonał urządzenie na podstawie
schematu  z literatury  –  jeśli  urządzenie  po−
wstało  i działa,  to  bardzo  dobrze  –  w ramach
Szkoły  można  podzielić  się  taką  informacją.
Chodzi mi o listy, których autorzy przerysowu−
ją po prostu jakiś beznadziejny schemat ze sta−
rej książki czy czasopisma i jeszcze śmią twier−
dzić, że to działa. Często już na pierwszy rzut
oka widać, że taki układ nigdy nie działał i nie
będzie  działał  –  amatorska  literatura  obfituje
w takie „denne” schematy. Bezmyślnego ko−
piowania  nie  usprawiedliwia  nawet  bardzo
młody  wiek  ich  autorów.  Jeszcze  raz  przypo−
minam  że  nie  jest  to  Szkoła  Przepisywaczy

i Przerysowywaczy  Schematów  ze  Starych
Książek,  tylko  Szkoła  Konstruktorów.  Jeśli  już
coś  adaptujecie  z literatury  (a  macie  do  tego
prawo) to podawajcie źródło. Jeśli nie podacie
źródła, traktuję projekt jako plagiat.

Na niechlubną listę trafiają dziś J

b M

użża

z Gdyni, który przerysował skądś schemat pry−
mitywnego termometru i czujnika wilgotności.
Drugim takim „konstruktorem” jest G

Grrzze

orrzz

Pllu

utta

a z Wodzisławia Śląskiego, który z książki

„Elektroniczne zabawki” (wyd. 6 str. 441) prze−
rysował beznadziejny schemat układu, rzeko−
mo mierzącego zawartość tłuszczu w mleku.

Jeszcze raz stanowczo przypominam, że bę−

dę stanowczo tępił przykłady nieuczciwego
wykorzystywania literatury.

Jednocześnie chciałbym podkreślić, że bar−

dzo wysoko cenię wszelkie przejawy samo−
dzielnego myślenia, a takie znajduję u zdecy−
dowanej większości rozwiązań.

Jak zawsze zachęcam do praktycznych prób.

Naprawdę nie można zostać elektronikiem „na
sucho”, bez splamienia sobie rąk wykonywa−
niem układów. Bardzo cenne są natomiast wszel−
kie, nawet niezbyt udane próby praktyczne.

Zachęcam więc do eksperymentów.

szz iin

sttrru

ktto

orr

Piio

ottrr G

Gó

órre

ołła

a k

ró

ów

LEKTRONIKA DLA WSZYSTKICH 8/97

Rys. 7.

Układ sterujący wejściem do kurnika

Errare Humanum Est

W szóstym numerze EdW nie mieliśmy poważniejszych „wpadek”. Wszystkie drobne pomyłki czy braki można było skorygować na pod−
stawie całokształtu materiału. A oto szczegóły:

• str. 10 tabela Zamienione miejscami oznaczenia R12 i R14 (schemat i wykaz elementów są poprawne)
• str.13 Urządzenie będzie pracować zarówno z potencjometrem P1o wartości 1M

Ω

, jak i 100k

Ω

– inne będą jedynie zakresy regulacji pręd−

kości.

• str. 23 podpis rys. 3 powinno być: ...dwuprzewodowej zamiast ...bezprzewodowej
• str. 28 rysunek 1a powinna być „przesyłany bajt: 100110010”, a nie ...10000010
• str. 38 rys 21b Zgodnie z treścią artykułu, kostki MAX139 i 140 współpracują z wyświetlaczem LED
• str. 39 wykaz elementów Dwukrotnie wystąpił R4. Wartości w spisie powinny być zgodne z rysunkiem 1.
• str. 58 rys 1 brakuje wartości C1, która zgodnie z wykazem wynosi 100µF/16V
• str. 95 zamienione zdjęcia zegara DCF i prostego wykrywacza metali.
Mamy się jednak za co wstydzić, bo chochlik (a któż inny?) „zamieszał”, o zgrozo... w erracie!
na stronie 91 w punkcie 14 chodzi oczywiście o wartość rezystora R4, którego zabrakło w wykazie elementów w EdW 4/97.

Nagrodę otrzymuje M

Miirro

słła

w K

Kllu

uzz z Przeworska.