Podstawowy wzmacniacz roznicowy zbudowany jest z 
tranzystorow bipolarnych o bezposrednio polaczonych 
emiterach. W efekcie uzyskamy przemnożone tangensy 
hiperboliczne (a chcieliśmy napiecia…). Jednak dla 
dostatecznie malych sygnałów U

x

 i U

y

 uzyskamy taki efekt: 

𝑖

𝑟

=

  𝐼 ∗

𝑢

𝑥

2𝑈

𝑇

∗

𝑢

𝑦

2𝑈

𝑇

 

Prad roznicowy jest produktem mnożenia w przypadku 
dostatecznie malych sygnałów wejściowych.  

 

Troche bardziej rozbudowany układ podany przez B.Gilberta: 

Po dokonaniu odpowiednich przekształceo i obliczen 
otrzymujemy wzor na prad Roznicowy w tym układzie: 

 

 

Prad roznicowy jest wartością wirtualna i nie plynie w 
zadnej galezi układu. Natomiast dodanie do tego 
układu wzmacniacza operacyjnego pozwala uzyskac na 
wyjsciu napiecie u

0

, które jest wprost proporcjonalne 

do roznicy pradow kolektorow i

a

 oraz i

b

. 

 

 

 

 

 

Przy zalozeniu idealnego wzmacniacza operacyjnego otrzymamy: 𝒖

𝟎

= 𝑹 ∗ 𝒊

𝒓

, gdzie i

r

 = i

a

 - i

b 

 

a) Detektor wartości skutecznej. 

Do uzyskania wartości skutecznej potrzebny jest jeszcze 
układ pierwiastkujacy, jednak znaczny zakres dynamiczny 
detektora uzyskuje się w układzie mnożąco-dzielacym. 
Uklad dzielacy powstaje przykładowo w wyniku zlozenia 
układu mnożącego ze wzmacniaczem operacyjnym. 

 

Multiplier Divider: 

 

 

 

 

 

 

b) Detektor wartości quasi skutecznej. 

 

 

c) Detektor synchroniczny. 

Synchronizm to taki szczególny stan, w którym dla dwu sinusoidalnych przebiegow spełniony jest warunek: 

 

(pochodne z faz obu sinusoid sa sobie rowne – wtedy sinusoidy sa synchroniczne) 

Po wymnożeniu sygnalu i przebiegu 
odniesienia otrzymamy napiecie ux(t). 
Zakladamy, ze filtr dolnoprzepustowy nie 
przenosi składowej zmiennej  (całkowicie 
ja tłumi). Na wyjsciu otrzymamy wiec 
napiecie stale:  

u

0

(t) = k

d

 * U

i 

(gdzie k

d

  to stala detektora). 

często stosuje sygnal zmodulowany -> 

 

 

 

 

 

 

d) modulator kwadraturowy 

e) Mieszacz czyli układ zmiany częstotliwości sygnalu 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(można zauważyd, ze układ tranzystorowy bardzo niewiele rozni się od podstawowego układu mnożącego) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W początkowym stanie techniki generacji było możliwe uzyskiwanie jedynie przebiegow sinusoidalnych o 
zanikającej w czasie amplitudzie. Wprowadzenie techniki sprzężenia zwrotnego szeroko otworzylo 
możliwości wprowadzenia do obwodow LC ujemnej rezystancji (konduktancji) w celu kompensacji 
elementow reprezentujących straty. 

Ujemna rezystancja nominalnie pozwala niwelowac do zera straty energii w obwodach. Podstawa do 
rozważao stal się generator bazujący na strukturze Van der Pola: 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dla dostatecznie duzej dobroci obwodu wiadomo z gory, ze prad obwodu LC jest prawie sinusoidalny. 

 

I(t) = I*cosω

0

t 

 

Parametry obwodu rezonansowego wyrażają się wzorami: 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uklad ze sprzężeniem zwrotnym jest duzo 
łatwiejszy do zrealizowania niż układ z ujemna 
rezystancja. Uklad zlozony jest ze wzmacniacza 
napięciowego A i czwornika L. Jako taki może byd 
opisany za pomaca wyrazen opartych na 
koncepcji transmitancji.  U

0

(t) = A*u

r

(t) 

 

 

 

 

 

 

Właściwości ukladu bada się za pomoca tzw. Otwartej petli sprzężenia zwrotnego: 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dokładnie wiadomo,  w jakim przypadku odpowiedz impulsowa układu o transmitancji H(s) ma postac 
sinusoidy o stalej amplitudzie: układ musi byd drugiego rzedu. Otrzymuje się dwa jednoczesne warunki na 
obecnośd biegunow na osi urojonej: 

 

 

 

Spelnienie podwojnego warunku oznacza jednoczesnie ze pobudzony impulsowo układ ze sprzężeniem 
zwrotnym generuje sinusoide o stalej amplitudzie i częstotliwości ω

0

. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Jest to cienka plytka wycieta z (najczęściej) sztucznie wyhodowanego krysztalu kwarcu uchwycona w 
sprezynujace blaszki dociskowe. Taka plytka na pierwszy rzut oka w zadnej mierze nie przypomina cewki 
indukcyjnej. Jednak wiadomo, ze wystepuje sprzężenie pomiedzy drganiami mechanicznymi plytki oraz 
przebiegiem napięciowym pomiedzy uchwytami dociskowymi.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaleca się przynajmniej raz przeglądnąd slajdy wykładowe w celu uzupełnienia wiedzy. Opracowanie zawiera wersje skrocona tego co 
jest w slajdach, nie ma zadnych wyprowadzen.  Warto się ich nauczyc, bo często pojawiaja się na egzaminie. Za pismo bez polskich 
znakow z gory przepraszam, ale chciałem jak najszybciej skonczyc opracowanie. 

 

Życzę milej nauki!