WENUS

WENUS

jako druga, biorąc pod 

jako druga, biorąc pod 

uwagę jej odległość od 

uwagę jej odległość od 

Słońca, planeta Układu 

Słońca, planeta Układu 

Słonecznego 

Słonecznego 

 

 

Wenus jest bardzo podobna do Ziemi, o czym świadczy kulisty 

kształt zbliżony do ziemskiego. Ma również bardzo podobny 

rozmiar: średnica wynosi 12100 km, co stanowi 0,95 średnicy 

Ziemi. Jej masa wynosi 0,82 masy Ziemi. Wenus obiega 

Słońce w odległości 108 mln kilometrów po prawie idealnie 

kolistej orbicie. Dokładny obieg trwa 224,7 dnia i jest krótszy 

od jednego obrotu wokół własnej osi trwającego 243 dni. 

Powoduje to, że wenusjańska doba jest dłuższa od 

wenusjańskiego roku. Kolejną ważną rzeczą, na którą należy 

zwrócić uwagę jest obrót planety wokół własnej osi. Wenus 

obraca się w stronę przeciwną niż robią to inne planety w 

Układzie Słonecznym. Obrót taki powoduje zjawisko wschodu 

Słońca na zachodzie, a zachodu Słońca na wschodzie. 

 

 

Wenus pokryta jest setkami tysięcy wulkanów. Kilka 

jest bardzo dużych: 3 km wysokości i 500 km 

średnicy. Większoć jednak ma średnicę 2-3 km i 

wysokość 100 m. Strugi lawy na Wenus są dłuższe od 

spotykanych na Ziemi. Na Wenus jest bowiem za 

gorąco, by mogły tam występować deszcze, śniegi czy 

burze - pogoda nie zmienia się. Oznacza to, że 

wulkany i kratery mało zmieniły się przez miliony lat, 
od czasu powstania. Obrazy Wenus przekazane przez 

sondę Magellan pokazują krajobraz starszy od 

wszystkiego, co możemy zobaczyć na Ziemi, choć 

młodszy od krajobrazu na wielu innych planetach i 

księżycach. 

Na zewnątrz widać tylko skalistą "skórkę" Wenus, ale 

pod nią ciągle płyną gorące prądy lawy napinające i 

rozciągające tę cienką skorupę. Przez szczeliny i 

dziurki w powierzchni stale wycieka lawa. Wulkany 

razem z lawą wyrzucają krople kwasu siarkowego. W 

niektórych rejonach gruba i lepiąca się lawa rozlewa 

się w rodzaj kałuż o średnicy do 25 km. W innych 

miejscach duże bąble lawy utworzyły najpierw bańkę, 

kopułę, a potem zapadły się. 

 

 

Czasami zdarza się, że Wenus 

znajduje się dokładnie między Ziemią 

i Słońcem. Te tzw. przejścia przed 

tarczą Słońca używane były w XVIII 

wieku do wyznaczania rozmiarów 

Układu Słonecznego. Mierząc w 

różnych obserwatoriach czas między 

początkiem i końcem przejścia, 

astronomowie szacowali odległoć od 

Ziemi do Wenus. Takie obserwacje 

były prowadzone na przykład podczas 

trzeciej odkrywczej wyprawy (1776-

1779) kapitana Cooka. Najbliższe 

przejście Wenus przed tarczą Słońca 

będzie miało miejsce w 2004 roku. 

 

 

 

 

Na nocnym niebie Wenus zawsze 

świeci jaśniej od najjaśniejszych 

gwiazd. Jej obserwowana wielkość 

gwiazdowa zmienia się od −3,8

m

 do 

−4,6

m

. Jest wystarczająco jasna, by 

obserwować ją nawet w środku dnia i 

może być łatwo zauważona, gdy Słońce 

jest nisko nad horyzontem. Jest 

planetą dolną i nigdy nie oddala się od 

Słońca na więcej niż około 47° .