LECZENIE UZDROWISKOWE
Istotę leczenia uzdrowiskowego stanowi
kilkutygodniowe kompleksowe
postępowanie lecznicze, rehabilitacyjne
lub profilaktyczne ze szczególnym
wykorzystaniem właściwości leczniczych
naturalnych tworzyw uzdrowiskowych,
tj. wody lecznicze, gazy lecznicze,
peloidy oraz szczególnych właściwości
klimatu i krajobrazu miejscowości
uznawanych za uzdrowisko.
Całość przyrodniczego postępowania
leczniczo – rehabilitacyjno -
profilaktycznego w uzdrowisku
dopełniają inne metody fizykoterapii, jak
również dieta, psychoterapia,
pedagogika i farmakoterapia.
Medycyna uzdrowiskowa – obejmuje całość
zagadnień związanych z lecznictwem
uzdrowiskowym, tj. balneoterapię,
klimatoterapię, geologię, balneotechnikę.
Balneologia wykorzystuje do celów leczniczych:
Naturalne tworzywa lecznicze, np. wody
mineralne, gazy i peloidy;
Naturalne czynniki przyrodnicze, jak klimat,
krajobraz, szata roślinna;
Różne formy pracy mięśniowej;
Czynniki fizyczne, m.in. światło, dźwięk, pole
elektromagnetyczne.
Rehabilitacja uzdrowiskowa
polega głównie na:
1.
Przywracaniu bądź poprawianiu ogólnej
sprawności fizycznej i sprawności
uszkodzonego organu.
2.
Eliminowaniu stresu psychologicznego
wywołanego chorobą lub warunkami
środowiskowymi.
3.
Zmniejszaniu lęku przed podjęciem
aktywności życiowej po przebytych
chorobach, urazach lub zabiegach
operacyjnych.
4.
Przygotowaniu do zmiany lub modyfikacji
stylu życia i pełnionych ról społecznych.
Specyficzną cechą leczenia
uzdrowiskowego jest wykorzystanie
naturalnych czynników zdrojowych
i klimatycznych oraz atmosfery
uzdrowiska w sposób zorganizowany,
czynny i odpowiednio dobrany, w celu
pobudzenia sił porządkujących funkcje
życiowe organizmu.
Kompleksowo prowadzone działania uzdrowiskowe :
- zmniejszenie negatywnych skutków chorób i
urazów;
- szybsze odzyskiwanie zdolności do samodzielnego
funkcjonowania;
- zwiększenie ogólnej wydolności organizmu
- zwiększenie odporności na działanie czynników
szkodliwych.
Osiągnięcie tak złożonych celów wymaga
zorganizowanego działania wszystkich członków zespołu
terapeutycznego, właściwego rozpoznania
indywidualnych potrzeb pacjentów, zaplanowania
działania i indywidualnego doboru środków, pozyskania
zaufania i aktywności samych pacjentów, wreszcie
stałego monitorowania i oceny przebiegu i wyników
działań zapobiegawczych, leczniczych i rehabilitacyjnych.
Współczesne pielęgniarstwo uzdrowiskowe
powołane jest do realizacji głównych celów i
funkcji lecznictwa uzdrowiskowego,
realizuje je jednak w specyficzny dla
podsystemu pielęgniarstwa sposób, zgodnie
z przyjętymi standardami pielęgnowania.
Leczenie uzdrowiskowe to metoda
działania regulacyjnego i
czynnościowego zmierzająca do:
Ogólnego odciążenia czynności w zakresie jakiegoś
narządu np.: zmniejszenie oporów w krążeniu
narządowym, zmniejszenie ciśnienia krwi, itp.,
Uzupełnienia czynności, np.: przez dostarczenie
organizmowi ciepła za pomocą odpowiednich
zabiegów fizjoterapeutycznych,
Wyrównania czynności, np.: przez pobudzenie
pracy jakiegoś narządu o osłabionej czynności lub
zahamowanie nadmiernej,
Przywrócenie jakieś czynności do poziomu
wyjściowego,
Utrzymanie zmniejszonej czynności, jeżeli nie
jest możliwe pełne jej przywrócenie,
Ćwiczenia czynności, również ćwiczenia
współdziałających czynności, w celu poprawy
zdolności reagowania na bodźce i adaptacji do
nich;
Ćwiczenia wydolności ogólnej (trening) w celu
zwiększenia zdolności do wysiłku.
Istota i zadania medycyny
uzdrowiskowej
Składowe
medycyny
uzdrowiskowej
Zadania szczegółowe Zadania
ogólne
Fizykoterapia
Balneoterapia
Hydroterapia
Kinezyterapia
Masaż
Klimatoterapia
Leczenie wziewaniami
Światłolecznictwo
Ciepłolecznictwo
Elektroterapia
Ultrasonoterapia
Ekologia
Dietetyka
Psychologia
Pedagogika
Wszystkie specjalności
klinicznej medycyny
Trening czynnościowy
wszystkich narządów w celu
zwiększenia sprawności,
wydolności, ekonomizacji i
synchronizacji funkcji.
Wzmocnienie somatycznych i
psychicznych zdolności
przystosowawczych
organizmu do środowiska
przyrodniczego i społecznego.
Wzmocnienie naturalnych
mechanizmów
samozdrowienia samoobrony
organizmu. Czasowe
wyłączenie chorego z
chorobotwórczego środowiska
życia i pracy, zmiana
niewłaściwego stylu życia i
nawyków, usunięcie napięcia
emocjonalnego, Wdrożenie
higienicznych nawyków i
czynnego dbania o własne
zdrowie.
Rehabilitacj
a
Leczenie
Profilaktyka
Leczenie uzdrowiskowe jest dopełnieniem i
równocześnie wzmocnieniem leczenia
prowadzonego innymi metodami, pobudza ono
potencjalne rezerwy wydolności i zwiększa siły
obronne oraz przyśpiesza proces zdrowienia
poprzez:
trening mechanizmów regulacyjnych w jeszcze zdrowej
części organizmu;
uporządkowanie i harmonizację regulacji automatycznej;
regulacja zasadniczych czynności: oddychanie, krążenia,
ruchu, gospodarki cieplnej, snu, trawienia, rytmów
biologicznych, ukrwienia narządów, przemiany materii;
poprawy lub odzyskania psychofizycznej sprawności
czynnościowej.
Leczenie uzdrowiskowe ma duże
znaczenie dla leczenia, rehabilitacji i
profilaktyki chorób, przede wszystkim
przez:
ćwiczenia bierne i czynne czynności
poszczególnych narządów w celu poprawy
zdolności reagowania na bodźce i adaptację do
nich oraz wzmocnienie somatycznych i
psychicznych zdolności przystosowawczych całego
organizmu do zmian środowiska;
ćwiczenia ogólnej wydolności w celu zwiększenia
zdolności organizmu do wysiłku fizycznego;
czasowe wyłączenie chorego spod szkodliwych
wpływów środowiska i niehigienicznego trybu
życia;
wychowanie zdrowotne, prowadzące do
higienicznych nawyków i czynnego dbania o
własne zdrowie oraz do wzbudzenia motywacji
do walki z czynnikami szkodliwymi
zagrażającymi zdrowiu lub do walki z chorobą.
Ogólne wskazania do stosowania
kuracji uzdrowiskowej
Rehabilitacja po ciężkich chorobach lub
operacjach, której celem jest szybkie
włączenie chorego do życia w
społeczeństwie i pracy zawodowej;
Ograniczenie czynników ryzyka i
usunięcie zaburzeń w mechanizmach
regulacyjnych, które występują w
okresie poprzedzającym powstanie
zmian organicznych, jest to
zapobieganie pierwotne chorobom;
Zapobieganie powstaniu powikłań lub
nawrotów przy utrzymującej się chorobie
przewlekłej - zapobieganie wtórne;
Leczenie chorób przewlekłych, przy czym
celem jest uruchomienie istniejących
jeszcze rezerw czynnościowych i trening
własnych mechanizmów obronnych
organizmu.
Okresy kuracji uzdrowiskowej
Jordan podzielił przebieg leczenia uzdrowiskowego na
6 faz:
1.
Wstępną, występującą jeszcze w miejscu
zamieszkania chorego, zachodzi w niej proces
psychofizycznego przygotowana się chorego do
odbycia kuracji uzdrowiskowej.
2.
Przestawienia się chorego z dotychczasowego
trybu życia na tryb życia w uzdrowisku, tzn. zgodny
z regulaminem uzdrowiska. Koniec tego okresu
przypada na 3-4 dzień pobytu w uzdrowisku.
3.
Aklimatyzacja, w której to następuje dostosowanie
się organizmu chorego do nowego środowiska i do
bodźców dostarczanych zabiegami. W tej fazie na
ogół pomiędzy 8 i 12 dniem kuracji uzdrowiskowej,
przypada krytyczny szczyt reaktywności
organizmu.
4. Fazę, w której występuje odczyn
uzdrowiskowy, ze szczytem pomiędzy 8 i 22
dniem kuracji.
5. Końcową, w której pojawia się dopiero
właściwy wynik kuracji.
6. Ostatnią, która występuje w miejscu
zamieszkania chorego, już po powrocie z
uzdrowiska.
Z chwilą gdy kuracjusz przestaje poddawać się
zabiegom, pojawia się faza reklimatyzacji,
polegająca na dezakceptacji do bodźców,
które działały na organizm chorego w trakcie
leczenia uzdrowiskowego.
W okresie między 8 i 12 oraz 18 i 23 dniem kuracji
uzdrowiskowej należy szczególnie staranie
kontrolować stan zdrowia pacjentów. Dotyczy to
zwłaszcza ludzi starszych, u których sama reakcja
wstępna jest znacznie większa niż u młodszych,
zmiana środowiska stanowi bowiem dla niej większe
obciążenie.
Odczyn uzdrowiskowy
W przebiegu leczenia uzdrowiskowego obserwuje się
występowanie okresów przejściowego pogorszenia
stanu zdrowia pacjentów. Odczyn kąpielowy pojawia
się po 3-6 kąpieli leczniczej, najczęściej w
solance, wodzie siarczkowo -
siarkowodorowej czy borowinie. Odczyn kąpielowy
spowodowany jest nadmierną reakcją organizmu na
bodźce związane z kuracją uzdrowiskową. Stwierdza się
wtedy występowanie chwiejności regulacji ze strony
AUN ze zmniejszeniem sprawności regulacji i
wzrostu odchyleń, przy czym ze strony układu krążenia
występują objawy zwiększonej reaktywności układu
współczulnego na bodźce.
Dopóki siły kompensacyjne organizmu są
wystarczające do przezwyciężania odczynu
uzdrowiskowego, dopóty można uważać za
zjawisko pożądane. Należy jednak przerwać
zabiegi lub zmniejszyć ich siłę. Jeżeli to nie
pomoże należy zastosować leczenie objawowe,
a nawet podać leki wpływające na układ
przysadkowo - nadnerczowy, jak np.: ACTH,
kortyzon i witaminę C.
Najbardziej typowe błędy lekarza
prowadzącego leczenie w uzdrowisku
zlecanie choremu w czasie pierwszego
badania zabiegów na cały okres kuracji
uzdrowiskowej;
zaczynanie wykonywania tzw. dużych
zabiegów od pierwszego czy drugiego
dnia po przyjeździe chorego od
uzdrowiska;
równoczesne stosowanie w czasie
kuracji kilku różnych zabiegów o silnym
działaniu bodźcowym;
nieuwzględnianie wystarczająco długich
przerw pomiędzy poszczególnym
zabiegami;
stosowanie zabiegów w krótkiej serii;
równoczesne stosowanie kilku różnych
zabiegów w krótkich seriach;
stosowanie pojedynczych różnych
zabiegów, a nie serii jednolitych
zabiegów;
przy wykonywaniu kilku różnych
zabiegów nieprzestrzeganie właściwej
kolejności (dotyczy to również
kinezyterapii);
niepodawanie osobom wykonującym
zabiegi, szczegółowych parametrów
wykonywanych zabiegów;
brak kontroli personelu zabiegowego
pod kątem poprawności wykonywania
zabiegów;
brak prowadzenia codziennych obserwacji
i badania chorego, u którego stosuje się
zabiegi fizykalne podczas całego okresu
jego pobytu w uzdrowisku i nie wprowadzanie
modyfikacji w programie leczenia;
nieuwzględnianie w karcie zabiegowej
obowiązku uczestniczenia kuracjusza
w wykładach i zajęciach praktycznych
z zakresu wychowania zdrowotnego,
które należy do podstawowych zadań
lecznictwa uzdrowiskowego.
Ogólne zasady kwalifikowania chorych do
leczenia uzdrowiskowego
Chory zakwalifikowany do leczenia
uzdrowiskowego musi spełniać trzy warunki:
jego organizm musi mieć wydolność pozwalającą
na obciążenie bodźcami, których źródłem
są stosowane zabiegi, klimat i czynny tryb
życia; musi być w pełni zdolny do samoobsługi;
chory narząd lub układ narządów musi mieć
jeszcze zdolność reagowania na bodźce fizykalne;
chory musi wyrazić chęć współdziałania z lekarzem
w procesie leczenia jego choroby i chęć bycia
leczonym w uzdrowisku.
Przy kierowaniu na leczenie uzdrowiskowe
obowiązuje reguła „ właściwy chory, we
właściwym czasie, do właściwego uzdrowiska”
Dlatego należy brać pod uwagę:
Chorobę podstawową i choroby współistniejące,
okres choroby, stan wydolności ogólnej
i poszczególnych narządów;
Wiek kalendarzowy i wiek biologiczny;
Fazę lub stadium choroby (zaostrzenie, remisja
czy nawrót choroby), tendencje wykazuje
przebieg procesu chorobowego (np.proces
chorobowy postępuje);
Kierunki lecznicze uzdrowiska, oddalenie od
miejsca zamieszkania, warunki klimatyczne,
rodzaj zakładu lecznictwa uzdrowiskowego.
Do wniosku o skierowanie chorego na
leczenie uzdrowiskowe należy załączyć wyniki
wszystkich badań. Oprócz tego we wniosku
należy podać, zależnie od choroby, ocenę
stopnia stopnia wydolności fizycznej,
sprawność układu oddechowego, stadium
zaburzeń krążenia obwodowego oraz w RZS –
ocenę okresu choroby.
Przeciwwskazania do leczenia
uzdrowiskowego
Bezwzględne- obejmują stany chorobowe
wymagające leczenia zachowawczego
lub operacyjnego na oddziałach
specjalistycznych szpitali lub w innych zakładach
lecznictwa zamkniętego ( w tym choroby
psychiczne i niektóre postacie nerwic). Obejmują
również ciężki stan ogólny i znaczny stopień
upośledzenia sprawności organizmu
(zniedołężnienie, całkowite unieruchomienie,
niezdolność do samoobsługi). A także
choroba nowotworowa w okresie do 5 lat
po leczeniu operacyjnym, sztuczny odbyt,
nie gojące się rany, przetoki.
Bezwzględne przeciwwskazania
ogólne stanowią:
Choroby o ostrym przebiegu (ostre stany zapalne,
świeży zawał mięśnia sercowego);
Choroby ze wskazaniami do leczenia
chirurgicznego (np. kamica nerkowa, kamica
pęcherzyka żółciowego);
Żółtaczka niezależnie od przyczyny;
Ogniska zakaźne;
Tętniak serca lub tętnic;
Pełnoobjawowe postacie nadczynności
i niedoczynności tarczycy, niewydolność kory
nadnerczy, wymagające systematycznej
farmakoterapii w warunkach szpitalnych
lub kwalifikujące się do zabiegu operacyjnego;
Cukrzyca w okresie kwasicy lub z daleko
posuniętymi zmianami naczyniowymi;
Nowotwory złośliwe i łagodne;
Stany przednowotworowe;
Skazy krwotoczne ciężkiego stopnia;
Przepuklina ze skłonnościami do uwięźnięcia;
Pęcherzyce;
Choroby psychiczne, psychonerwice, zmiany
charakterologiczne, niedorozwój umysłowy,
otępienie umysłowe;
Padaczka z napadami;
Alkoholizm i narkomania;
Ciąża i okres karmienia;
Wyniszczające choroby układowe;
Przerost gruczołu krokowego z koniecznością
cewnikowania pęcherza moczowego;
Chorzy zniedołężnieli, całkowicie unieruchomieni,
niezdolni do samoobsługi;
Nietrzymanie moczu, kału,owrzodzenie podudzi, przetoki;
Chorzy w ciężki stanie ogólnym, niezdolni do transportu,
wymagający leczenia szpitalnego;
Przeciwwskazania kardiologiczne;
Groźne zaburzenia rytmu, w tym napadowe migotanie
przedsionków w ciągu ostatnich 6 miesięcy;
Nadciśnienie tętnicze 3 stopnia z dwoma lub więcej
czynnikami ryzyka.
Podstawowe założenia uzdrowiskowej
opieki pielęgniarskiej:
1.
Opieka pielęgniarska w zakładach lecznictwa
uzdrowiskowego oparta jest na sprawdzonych
podstawach teoretycznych i doświadczeniach
pielęgniarstwa krajowego i światowego.
2.
Pielęgniarstwo uzdrowiskowe jako integralna
część lecznictwa uzdrowiskowego powołane jest
do realizacji celów i zadań tej części systemu
ochrony zdrowia.
3.
Specyficznym
celem
pielęgnowania
w
uzdrowiskach jest pomaganie kuracjuszom jak
najszybciej zrealizować program profilaktyczno-
rehabilitacyjny i uzyskać jak najkorzystniejsze,
trwałe zmiany w stanie zdrowia i zachowaniach
prozdrowotnych.
4.
Dla realizacji tego celu pielęgniarki zatrudnione
w zakładach uzdrowiskowych, zgodnie z Ustawą
z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki
i położnej (Dz. U. Nr 91, poz. 410) realizują
zadania
pielęgnacyjne,
zapobiegawcze,
diagnostyczne, lecznicze, rehabilitacyjne oraz z
zakresu promocji zdrowia, odpowiednio do potrzeb
pacjentów i kwalifikacji zawodowych
poszczególnych pielęgniarek.
Zadania te, w odniesieniu do pacjentów
w poszczególnych typach zakładów
uzdrowiskowych, są realizowane przez odpowiednio
dobrany zestaw czynności i są rozumiane jako:
zadania diagnostyczne pielęgniarki
to zespół czynności wykonywanych w
celu rozpoznania stanu i problemów
psychofizycznych pacjenta, mających
wpływ
na
przebieg
kuracji
uzdrowiskowej, powrót do zdrowia lub
utrzymanie
pożądanego
poziomu
zdrowia:
wyniki
tych
działań
są
wykorzystywane
do
sformułowania
rozpoznania
pielęgniarskiego
i
planowania opieki jak też do uściślenia i
aktualizowania diagnozy lekarskiej,
zadania
pielęgnacyjne
(opiekuńcze)
w
pielęgniarstwie uzdrowiskowym to zespół czynności
realizowanych w celu: ułatwienia przebiegu procesu
adaptacji do warunków uzdrowiskowych, pomoc
osobom mniej sprawnym w zaspakajaniu potrzeb
egzystencjalnych,
w
realizacji
programu
rehabilitacji, szeroko rozumiane udzielanie wsparcia
psychicznego
w
trudnych
sytuacjach
spowodowanych
chorobą,
leczeniem
czy
czynnikami środowiskowymi, nadzór nad jakością
warunków otoczenia organizowania środowiska
społecznego,
zadania zapobiegawcze, których celem
jest motywowanie pacjentów do przyjęcia
aktywnej postawy w procesie leczenia i
rehabilitacji
uzdrowiskowej
oraz
kształtowanie
racjonalnych
zachowań,
umożliwiających unikanie lub zmniejszenie
czynników
ryzyka
chorób
oraz
zabezpieczenie
przed
rozwojem
i
negatywnymi skutkami chorób,
zadania promujące zdrowie, związane z
upowszechnianiem zdrowego stylu życia,
zachęcaniem i ułatwianiem wykorzystywania
naturalnych
walorów
uzdrowiska
,
kształtowaniem środowiska społecznego,
zadania lecznicze i rehabilitacyjne związane
zwykle z ustalonym przez lekarza programem
leczenia i rehabilitacji uzdrowiskowej, obejmują
także
samodzielne
działania
terapeutyczne
związane z łagodzeniem dolegliwości w przebiegu
kuracji
lub
związanych
z
chorobami
współistniejącymi czy ogólnym stanem pacjenta,
pomoc
pacjentom
o
znacznym
stopniu
niesprawności w realizacji programu rehabilitacji;
pielęgniarki w zakładach uzdrowiskowych są także
przygotowane do podjęcia samodzielnych działań
leczniczych w przypadku nagłego pogorszenia się
stanu zdrowia pacjenta zagrażającego życiu,
zadania organizacyjne zapewniające sprawną i
odpowiedniej jakości realizacje przedstawionych
powyżej zadań, wiążą się także z utrzymaniem
współdziałania z innymi grupami zawodowymi,
sprawnym obiegiem informacji, nabywaniem i
uzupełnianiem kwalifikacji zawodowych, właściwym
wyposażeniem stanowisk pracy itp.
W procesie pielęgnowania pielęgniarka stosuje
holistyczną koncepcję człowieka: traktuje pacjenta
jako
zintegrowaną
jednostkę
ludzką
o
ukształtowanych cechach fizycznych i psychicznych
- dobiera sposoby postępowania skuteczne nie
tylko dla poprawienia stanu fizycznego, ale także
jakości życia duchowego i społecznego jednostki.
Przedmiotem zainteresowania
pielęgniarek uzdrowiskowych jest także
środowisko, w którym pacjent mieszka,
odpoczywa, spożywa posiłki, korzysta z
zabiegów
leczniczych
i
rehabilitacyjnych. Pielęgniarki wpływają
na
kształtowanie
bezpiecznego
otoczenia, w którym pacjent mógłby
osiągnąć najwyższej jakości opiekę i
uzyskać poprawę swojego zdrowia i
jakości życia.
Pielęgniarka interesuje się także środowiskiem
życia i pracy pacjenta, uwzględniając jego
uwarunkowania
w
programie
wychowania
zdrowotnego w formułowaniu zaleceń na okres po
powrocie z uzdrowiska.
Pielęgniarki sprawują opiekę nad
pacjentami/grupą
pacjentów
w
sposób
zorganizowany: systematycznie gromadzą dane
niezbędne
do
prawidłowego
rozpoznania
problemów zdrowotnych (głównie zdolności
pacjentów do samoobsługi) planują opiekę i
realizują ją zgodnie z planem, dokonują analizy i
oceny uzyskanych wyników opieki.
Przebieg i wyniki opieki pielęgniarskiej są
dokumentowane.
Pielęgniarka ponosi indywidualną
odpowiedzialność
za
planowanie,
realizację i wyniki sprawowanej przez
siebie opieki, za działania zlecone innym
osobom oraz przyjęte do realizacji od
innych uprawnionych osób.
Szpitale uzdrowiskowe są to zakłady
lecznictwa uzdrowiskowego przystosowane do
leczenia i rehabilitacji osób kierowanych po
leczeniu
w
oddziałach
specjalistycznych
szpitali i klinik, leczeniu w poradniach
specjalistycznych.
Celem leczenia w szpitalach uzdrowiskowych
jest skrócenie okresu rekonwalescencji i
przygotowanie chorych do czynnego życia w
środowisku
sprzed
choroby.
Polega
na
stopniowym przestawianiu chorego z biernego,
oszczędzającego
reżimu
szpitalnego
na
aktywny trenujący tok postępowania leczniczo-
rehabilitacyjnego, przygotowujący do pełnego,
aktywnego
życia.
Zapewnia
pacjentom
całodobową opiekę lekarską i pielęgniarską.
Sanatoria uzdrowiskowe są to zakłady lecznictwa
uzdrowiskowego, w których prowadzi się leczenie i
rehabilitację osób z przewlekłymi chorobami bez
zaawansowanych zmian narządowych, w okresach
wolnych od zaostrzeń. Pacjenci kierowani do sanatoriów
są na ogół zdolni do samoobsługi, jednakże w tej grupie
mogą
znaleźć
się
osoby
z
trudnościami
w
funkcjonowaniu w nowym środowisku.
Celem postępowania usprawniającego jest nie tylko
poprawa sprawności fizycznej, ale przede wszystkim
nauczenie pacjenta zachowań umożliwiających pełne,
aktywne funkcjonowanie społeczne pomimo istniejącej
choroby przewlekłej.
Opieka pielęgniarska w szpitalu uzdrowiskowym
jest ukierunkowana na pomoc pacjentom w
zrealizowaniu programu leczenia i rehabilitacji,
odzyskaniu utraconych funkcji, osiągnięciu jak
najlepszej jakości życia.
Polega na realizowaniu wszystkich podstawowych
funkcji
pielęgnowania
poprzez:
rozpoznanie
sytuacji zdrowotnej i potrzeb pielęgnacyjnych
pacjentów, zaplanowanie i realizację działań
związanych
z
adaptacją
do
specyficznych
warunków uzdrowiska, zapobieganiem pogorszeniu
się stanu, występowaniu powikłań związanych ze
stosowaniem bodźców uzdrowiskowych, działań
terapeutycznych, rehabilitacyjnych, opiekuńczych i
edukacyjnych
oraz
ocenę
ich
wyników
i
doskonalenie jakości opieki.
W organizacji opieki w zakładach
uzdrowiskowych mogą być zastosowane
te same ogólne standardy opieki przy
uwzględnieniu strategii danego zakładu,
jego
profilu,
a
przede
wszystkim
specyficznych
potrzeb
i
problemów
pielęgnacyjnych leczonych tam pacjentów.
Każdy zakład uzdrowiskowy, opierając się
na przyjętych standardach ogólnych,
powinien opracować własne zakładowe
standardy opieki pielęgniarskiej.