TURYSTYKA OSÓB 

NIEPEŁNOSPRAWYNCH W POLSCE

Jakub 

Perzyna

Plan prezentacji:

1.

Defnicje oraz statystyki dotyczące osób 

niepełnosprawnych w Polsce.

2.

Cele, bariery, zasady uprawiania turystyki przez 
osoby niepełnosprawne.

3.

Formy działalności turystycznej osób 
niepełnosprawnych.

4.

Turystyka osób z dysfunkcją ruchu i niewidomych.

5.

Prezentacja kilku miejsc turystycznych opisanych 
przez osoby niepełnosprawne. 

Definicja niepełnosprawności:

  

 Jest to długotrwały stan, w którym występują 

pewne ograniczenia w prawidłowym 

funkcjonowaniu człowieka. Ograniczenia te 

spowodowane są na skutek obniżenia sprawności 

funkcji fizycznych lub psychicznych. Jest to także 

uszkodzenie, czyli utrata lub wada psychiczna, 

fizyczna, lub anatomiczna struktury organizmu. 

Utrata ta może być całkowita, częściowa, trwała 

lub okresowa, wrodzona lub nabyta, 

ustabilizowana lub progresywna.

STATYSTYKI*:

* źróldło gus.pl

Tabela wiekowa osób 

niepełnosprawnych:

Cele uprawiania turystyki przez 

osoby niepełnosprawne:

1. Leczniczy. Rehabilitacja.
2. Anatomiczno-fizjologiczny.
3. Wychowawczo-psychologiczny.
4. Hedonistyczny.
5. Społeczny. 

Korzyśći płynące z uprawiania 

turystyki przez 

niepełnosprawnych:

1. Ruch przyspiesza procesy odnowy i regeneracji. 

Zjawisko hipokinezji.

2. Turystyka jako środek terapeutyczno-

wychowawczy.

3. Turystyka pozwala zwalczać stres i depresje 

związane z kalectwem, oraz wzmacnia poczucie 
własnej wartości osób niepełnosprawnych.

4.Turystyka umożliwia nawiązanie kontaktu między 

niepełnosprawnymi i normalnymi ludźmi. 

BARIERY:

Bariery utrudniające uprawianie 

turystyki przez niepełnosprawnych:

1. Urbanistyczna.
2. Architektoniczna.
3. Komunikacyjna.
4. Społeczna.
5. Brak odpowiedniego sprzętu.
6. Finansowa.
7. Brak informacji.

Zasady organizacji turystki z 

udziałem niepełnosprawnych:

1. 

Odpowiedni dobór działalności turystycznej.

2. Brak zagrożenia dla zdrowia podczas uprawiania 

turystyki.

3.Środowisko na miejscu wyjadu musi być 

przyjazne dla turysty.

4.Odpowiednie dawkowanie wysiłków fizycznych.

Trudności stawiane przed kadrą:

1. Charakterystyka osób niepełnosprawnych.
2. Poznanie podstawowych pojęć z zakresu 

niepełnosprawności.

3. Poznanie wskazań i przeciw wskazań do 

uprawiania turystyki przez 
niepełnosprawnych.

4. Wiedza na temat specjalistycznego sprzętu.

Czynniki zachęcające 

niepełnosprawynych do uprawiania 

turystyki:

1.

 

Zapewnienie wykwalifikowanej kadry 

instruktorskiej.

2.

 Udostępnienie specjalistycznego sprzętu 
koniecznego do uprawiania turystyki przez 
niepełnosprawnych.

3.

 Udostępnienie bazy turystycznej sprzyjającej 
inwalidą.

4.

 Wcześniejsze przygotowanie kondycyjne i 
psychiczne uczestników.

Podstawowe formy działalnośći 

turystycznej niepełnosprawnych:

   

Praktycznie wszystkie formy działalności 

turystycznej mogą być uprawiane przez 

niepełnosprawnych. Mogą to być:



Wycieczki.



Obozy wędrowne.



Turystyka pobytowa.

   Najpowszechniejszą dyscypliną jest turystyka 

piesza, a także rowerowa, kajakowa i  narciarska, 

które korzystnie wpływaja na proces rewalidacji.

   

Turystyka osób z dysfunkcją 

narządu ruchu:

1. Wycieczki autokarowe, na wózkach.
2. Dla osób dotkniętych skrzywieniem 

kręgosłupa niemożliwa jest turystyka 
piesza i rowerowa.

3. Dużym utrudnieniem są bariery 

urbanistyczne i architektoniczne, a 
także naturalne ukształtowanie terenu.

Ośrodek dla dzieci kalekich w 

Policach:

Zajmuje się organizacją:



Wycieczek krajoznawczo-przedmiotowych, 
które obejmują poznanie zabytków Polic.



Wycieczek krajoznawczych jedno lub 
wielodniowych w czasie wolnym.



Wyjazdów wielodniowych.



Wyjazdów zagranicznych dla najlepszych 
uczniów.

Turystyka osób niewidomych i 

głuchych:

1.Turystyka powinna być po-
łączona z nauką alfabetu i po-
ruszania się.
2.Trudność z opracowaniem planu wyjazdu i 

prowadzeniem zajęć.

3.Doskonale sprawdza się turystyka 

kwalifikowana (rowerowa-tandemowa, 
kajakowa). 

Miejsca odwiedzane przez 

niepełnosprawnych i ich ocena:

1. Zakopane.
2. Bieszczady.
3. Szczecin.
4. Bory Tucholskie.

Historia Janka Meli:



Najmłodszy zdobywca obydwu 

biegunów, a także jedyny 

niepełnosprawny, który tego dokonał.



Utracił lewe podudzie oraz prawe 
przedramię w skutek porażenia 
prądem. 

BIBLIOGRAFIA:

1. „Turystyka osób niepełnosprawnych”; 

pod red. Tadeusza Łobożewicza; WSE 

2000r.

2. „Niepełnosprawny turysta”; Marian 

Gawinek; Szczecin 2003.

3. Portal internetowy: 

www.niepelnosprawni.pl