michael

PALMER
z przyczyn naturalnych

Przełożył PIOTR ROMAN
Tytuł oryginału: NATURAL CAUSES

Prolog
Przez pierwsze dwie godziny jazdy skurcze Connie Hidalgo były jak drobne 

ukłucia, kiedy jednak minęli zjazd z 1-95 na New London, napięcie w jej wnętrzu 
zaczęło rosnąć.

—  Billy, chyba coś się dzieje.
—  Daj mi spokój. Powtarzasz to od cholernego miesiąca, a jeszcze jeden przed 

nami.
—  Powinnam była zostać w domu.

—  Powinna.ś była zrobić dokładnie to, co robisz, czyli jechać do Nowego Jorku 
pomóc mi sfinalizować transakcję.

—  Mogłeś wziąć mercedesa. To siedzenie mnie dobija. Connie wiedziała, że 
wzięcie ślicznego 500SL nie wchodziło

w rachubę. Ostatnią rzeczą, na jakiej zależało Billy'emu Molinarze, było 
zwracanie na siebie uwagi oraz zainteresowanie złodziei samochodów. Nigdy nie 

zmieniał nawyków — zwłaszcza gdy sprawy dobrze się miały. Zawsze jeździli na 
Manhattan poobijanym fordem kombi i dzięki temu szczęśliwie stamtąd wyjeżdżali. 

Mowy nie było, by tego wieczoru zgodził się na inne rozwiązanie. Nie powiedział, 
ile pieniędzy jest w dwóch torbach, które wepchnął w zapasową oponę, zdawała 

sobie jednak sprawę, że dużo. Więcej niż kiedykolwiek przedtem.
Zaczęła się niespokojnie wiercić — zbliżał się kolejny skurcz. Wyglądała przez 

okno, próbując zagubić się w uciekających do tyłu światłach i mignięciach znaków 
drogowych. Była drobna — Billy mawiał, że składa się z samego brzucha — miała 

szeroko rozstawione, ciemne oczy i delikatne, jakby sztucznie wygładzone rysy, a 
twarz taką, że większość mężczyzn miała na nią ochotę. W wieku czternastu lat 

urodziła dziewczynkę, którą oddała, praktycznie ani razu się jej nie 
przyglądając, a teraz, dziesięć lat później. Bóg dał jej drugą szansę. Tym razem 

nic złego się nie stanie. Nic.
—  kocham cię, Billy — powiedziała łagodnie.

—  W takim razie przypal mi.
Wyciągnął spod fotela grubego skręta z marihuany, fachowo go polizał i pochylił 

się ku Connie.
—  Nie, Billy. To niedobre dla dziecka.

—  Crack jest niedobry dla dziecka. Dlatego nie pozwoliłem ci brać od chwili, 
gdy dowiedzieliśmy się, że jesteś w ciąży. Nikt nigdy nie stwierdził, że jest 

coś złego w trawie. Zaufaj mi.
—  No dobrze, ale otwórz okno.

Connie zapaliła skręta i wbrew rozsądkowi, kiedy Billy wydmuchiwał dym, głęboko 
go wdychała. Jak zwykle Billy miał rację. W czasie pierwszej ciąży paliła co 

dzień — papierosy i marihuanę — a dziecko urodziło się tłuste i doskonałe.
—  Posłuchaj mnie teraz — powiedział Billy. — Manny Diaz to śmieć, ale po 

wszystkich handlach, jakie wspólnie robiliśmy, dość mu ufam, zwłaszcza mając 
ciebie za tłumacza, jeśli nie będzie chciał gadać po angielsku. Ten deal jest 

większy od wszystkiego, co robiliśmy, i musimy przedsięwziąć szczególne środki. 
Chcę, żebyś siedziała w samochodzie przed bramą, z zapalonym silnikiem. Trzymaj 

drzwi zamknięte, aż wyjdę i powiem, że wszystko w porządku. Gdyby cokolwiek 
wyglądało nie tak — cokolwiek — wiej, gdzie pieprz rośnie, i zawiadom kuzyna 

Richiego z Newarku. Jasne?
—  Jasne. Wszystko jasne.

Przeszył ją ból kolejnego skurczu. Connie zagryzła zęby i przycisnęła szczupłe 
palce do brzucha. W ostatnich dwóch tygodniach dwukrotnie wydawało się jej, że 

już zaczyna się poród. Miała nadzieję, że i tym razem to fałszywy alarm. 
Popatrzyła na zegarek Billy'ego. Jeżeli .skurcze w dalszym ciągu będą 

nieprzyjemne, zacznie mierzyć czas między nimi.
Jeszcze się przekonywała, że to nic, czym należałoby się martwić, kiedy poczuła 

nowy ból, tym razem w czubkach palców. Z początku trudno było to nazwać bólem. 
Raczej drętwiała skóra, dość nieprzyjemnie ginęło czucie. Przy Stamford 

odrętwienie zrobiło się jednak stałe — przypominało przepływ prądu i pogarszało 
się, gdy uciskała opuszki palców, i nie znikało, gdy unosiła je w powietrzu. 

Kuląc się w ciemności, sprawdziła palce po kolei. Bolał każdy.

To tylko nerwy, na pewno tylko nerwy, pomyślała. Billy ponownie przypalił 

skręta. Jeden mach na pewno jej nie zaszkodzi, a prawdopodobnie bardzo pomoże. 
Connie przyciągnęła do siebie rękę Billy'ego, przycisnęła usta do wilgotnego 

papieru i wciągnęła dym w płuca. Minęło niemal pół roku od dnia, w którym po raz 
ostatni była trochę napalona. Jeden mach na pewno nie zaszkodzi dziecku. Biorąc 

pod uwagę, co ich czeka, malec prawdopodobnie potrzebował dyma bardziej od niej.
Przy New Rochelle skończyła skręta — sama. Ból w opuszkach palców nie osłabł, a 

skurcze pojawiały się mniej więcej co pięć minut, ale przestało ją to aż tak 
przejmować.

—  Billy, czuję się lepiej.
:— Wiedziałem, że tak będzie, skarbie.

Po kilku kilometrach poczuła świdrujący ból w palcach stóp. Przerażona, zapaliła 
kolejnego skręta.

—  Hej, zostaw to!
—  Myślę, że dziecko zaczyna się rodzić.

—  Mam nadzieję, że jest na tyle mądre, by zaczekać, aż załatwimy handel. 
Potrzebuję cię za kółkiem. Jeżeli spieprzymy sprawę, lepiej dla dzieciaka, żeby 

wcale nie wychodził.
—  Billy, mówię poważnie.

—  A ty myślisz, że ja co, udaję króla dowcipu? — Popatrzył nerwowo na zegarek. 
— Dokładnie według planu. Robimy ten interes, mała, i wchodzimy do pierwszej 

ligi. Uwierz mi. To test, z którym Dominie czekał, żeby mi go dać. Nic, kurwa, 
tego nie może spieprzyć.

Connie wyraźnie usłyszała dobitny ton w głosie kochanka i zacisnęła zęby, by 
pokonać drętwienie dłoni i stóp. Gra szła nie tylko o pieniądze, ale o ich 

przyszłość. Kiedy była młodsza, gruba i nieatrakcyjna, mężczyźni chcieli od niej 
wyłącznie seksu. Kiedy się zmieniła i stała piękna, mężczyźni, którzy ją 

podrywali, mieli więcej wyczucia — zabierali ją w ładniejsze miejsca, lecz w 
dalszym ciągu chcieli tego samego. Dopiero Billy okazał się inny. Zrobił z niej 

swoją dziewczynę i od samego początku traktował z szacunkiem. Teraz mieli mieć 
dziecko i obiecał, że kiedy tylko deal zostanie zamknięty, wezmą ślub.

Bez względu na to, co będzie musiała dziś wieczór zrobić, by pomóc Billy'emu, 
zrobi to. Gdyby tylko ból zelżał... choć odrobinę.

Było tak źle, że omal wybuchła łzami. Sięgnęła do sufitu i zapaliła światło w 
kabinie.

—  Hej, co robisz? — krzyknął Billy.
—  Chcę... chcę poszukać jakiejś kasety.

Popatrzyła na swoje dłonie, po czym szybko zgasiła światło i schowała ręce tak, 
by nie mógł ich zobaczyć. Wszystkie palce — od pierwszych kostek po czubki — 

były niemal czarne. Środki dłoni nabrały matowoszarej barwy.
—  No i?

—  Co no i?
—  Jaką taśmę wzięłaś?

—  O... myślę, że lepiej sobie trochę odpocznę.
Proszę Cię, Boże, myślała, pozwól mi wytrzymać jeszcze godzinę. Jeszcze tylko 

jedną godzinę.
Północ minęła, gdy byli na Harlem River Drive. Skręcili w Stoszesnastą Ulicę. 

Connie martwiły nie tyle gwałtowne skurcze w brzuchu, ile fakt, że kiedy dotrą 
na miejsce, nie utrzyma kierownicy, nie wspominając o prowadzeniu samochodu. 

Lewa dłoń — unieruchomiona w szponiastej pozycji — była praktycznie 
bezużyteczna. Choć mogła poruszać palcami prawej, już najlżejszy ruch powodował, 

że całe ramię przeszywał silny ból.
Boże, proszę...

—  No, to jesteśmy, mała — stwierdził Billy i zatrzymał się obok latarni 
stojącej przy bramie rozpadającej się kamienicy. — Ci goście srają w gacie na 

myśl o Dominicu, nie spodziewam się więc kłopotów. Nigdy jednak nie zaszkodzi 
dmuchać na zimne, zwłaszcza przy tak dużym interesie. Czekaj więc i miej 

zamknięte drzwi i zapalony silnik. Wejdę na górę i .sprawdzę towar. Jeżeli 
wszystko będzie dobrze, zrobimy wymianę tu, na ulicy. Okej? Connie, spytałem, 

czy wszystko okej.
Connie Hidalgo, której dłonie i stopy drżały jak w febrze, zagryzła wewnętrzną 

stronę wargi i czekała, aż minie boleśnie przeszywający, szczególnie silny 
skurcz. Kiedy napięcie osłabło, poczuła zbierającą się między udami wilgoć. 

Odchodziły wody.

—  Pppośpiesz się — wyjąkała. — Dziecko zaraz zacznie wychodzić. Chyba... musimy 

jejechać do szpitala.
Billy chwycił zestaw do badania jakości towaru i poprawił kaburę pod lewą pachą.

—  Trzymaj się w jednym kawałku, aż skończymy — warknął. — Jasne? — Zauważył 
malujący się na jej twarzy ból i mina mu zrzedła. — Connie, skarbie, wszystko 

będzie dobrze. Obiecuję. Załatwię interes z Diazem, najszybciej jak się da. A 
potem, jak zechcesz, dostaniesz najlepszego lekarza w Nowym Jorku.

—  Ale...
—  Teraz skup się: miej drzwi zamknięte i trzymaj się z dala od kłopotów. Kocham 

cię.
—  Ja też cię kocham — powiedziała Connie, lecz Billy'ego już nie było.

Z wielkim trudem wślizgnęła się za kierownicę i zamknęła drzwi od strony 
kierowcy. Przekonywała się rozpaczliwie, że odejście wód to nie powód do 

niepokoju. Pielęgniarka ze szkoły rodzenia stale to powtarzała. Minęło pięć 
minut. Potem następne pięć. Skurcze stały się bolesne jak cholera.

Chcąc odwrócić uwagę i ponownie sprawdzić palce, Connie zapaliła światło w 
kabinie. Szare, zimne dłonie z poczerniałymi czubkami palców wyglądały jak 

element stroju na Halloween. Spojrzała na siebie we wstecznym lusterku. Coś było 
nie tak z twarzą. Umysł potrzebował kilku sekund, aby zarejestrować ciemne 

strużki krwi, które zaczęły wyciekać z nosa i wijąc się, spływały w dół i wzdłuż 
górnego brzegu warg ściekały ku kącikom ust.

—  Proszę, Billy... pośpiesz się...
Nieporadnie przeszukiwała torebkę, by znaleźć chustkę do nosa, gdy zauważyła 

ciemnoczerwoną plamę rozlewającą się w kroku i po nogawkach jasnobeżowych 
ciążowych spodni. Nie był to przezroczysty ani lekko zabarwiony płyn, o którym 

mówiła pielęgniarka. To była krew! Connie kręciło się w głowie, była 
zdezorientowana. Spróbowała zetrzeć to, co wyciekało z nosa, wpływało do ust i 

rozpryskiwało się na bluzce. Lewe ramię było jak z ołowiu.
—  Proszę... niech ktoś mi pomoże... — Po chwili dotarło do niej, że słowa 

kołaczą się jedynie we wnętrzu jej głowy i nie jest w stanie ich wyartykułować. 
Obraz przed oczami zamazywał się, lewa część ciała odrętwiała. Ogarnęło ją 

przerażenie, jakiego do tej pory nie znała.
Nagle przednia szyba forda eksplodowała do środka i obsypał ją deszcz okruchów 

szkła. W ułamku sekundy z jej czoła trysnęła krew, zalewając oczy. Zaczęła je 
trzeć grzbietem prawej dłoni i na chwilę odzyskała widzenie. Ciało Billy'ego 

było rozciągnięte na masce, roztrzaskana głowa i jedno nieruchome ramię dyndało 
martwo nad fotelem pasażera. Connie zaczęła bezgłośnie wyć.

Przez strzaskaną przednią szybę dostrzegła kilku mężczyzn zbliżających się do 
samochodu. Odruchowo położyła dłoń na

dźwigni zmiany biegów i pchnęła ją, przerzucając z pozycji „parkowanie" na 
„jazda". Ford skoczył do przodu, potrącił jednego z mężczyzn, odbił się od 

parkujących samochodów i pomknął przed siebie. Kiedy wjechał na Trzecią Aleję, 
ciało Billy'ego spadło z maski. Connie, bardziej martwa niż żywa, spojrzała 

odruchowo w lewo i ujrzała na wysokości oczu światła reflektorów i maskę 
autobusu.

Przez krótką chwilę słyszała straszliwy zgrzyt, któremu towarzyszył ból, jakiego 
jeszcze w życiu nie czuła. Potem, tak samo nagle, nastąpiła ciemność i... 

ogarnął ją spokój.

Rozdział 1
1 lipca, Dzień Przemiany

Z mieszkania Sarah Baldwin w North End do Bostońskiego Centrum Medycznego było 
niemal jedenaście kilometrów. Ulice były suche, wilgotność powietrza niska, a o 

szóstej rano ruch na ulicach praktycznie jeszcze się nie rozpoczął.
Sarah zmrużyła oczy i popatrzyła w poranną jaskrawość, by wyczuć „ducha" dnia.

— Dziewiętnaście minut czterdzieści pięć sekund — przewidziała.
Usiadła na siodełku dwunastobiegowego roweru, poprawiła kask i wyzerowała 

stoper. Dopuszczała margines jedynie piętnastu sekund, a jednak częściej 
„wygrywała", niż „przegrywała". Przez dwa lata, od kiedy jeździła do pracy na 

rowerze, znacznie poprawiła dokładność, wkałkulowując w czas jazdy wszystkie 
najdziwniejsze zmienne, jakie była w stanie skojarzyć z konkretnym dniem.

Wtorek czy czwartek? Dodaj trzydzieści sekund. Zwykła kawa na śniadanie czy 
bezkofeinowa? Odejmij czterdzieści pięć. Dwie noce pod rząd bez dyżuru przy 

telefonie? Odejmij minutę albo i więcej. Dziś tak skalkulowała czas, że będzie 

musiała pedałować na tyle mocno, że poczuje, iż uczciwie ćwiczyła, ale nie na 

tyle, żeby się mocno spocić.
Popatrzyła na szereg ciekawych architektonicznie domów, ciągnących się wzdłuż 

wąskiej uliczki, przy której mieszkała, wcisnęła guziczek stopera i odepchnęła 
się od krawężnika. Kiedyś niemal fanatycznie ćwiczyła różne metody fitness, w 

którymś jednak momencie zrezygnowała z chodzenia na salę. Wolała zmuszać się do 
maksymalnego wysiłku na rowerze, potem brała w szpitalu prysznic, przebierała 

się w kitel i szła na obchód. Dziś nie był
jednak zwykły dzień. W Bostońskim Centrum Medycznym —jak w większości 

kształcących lekarzy szpitali w kraju — 1 lipca był Dniem Przemiany.
Dla każdego lekarza — niezależnie od specjalności — to, co się dzieje się 

podczas Dnia Przemiany, stanowi jeden z najważniejszych rytuałów zawodowych. 
Tego dnia świeżo upieczeni absolwenci uczelni wkraczają w mury szpitali jako 

pierwszoroczni rezydenci, a dotychczasowi pierwszoroczni stają się w ciągu 
minuty rezydentami drugorocznymi. Dla Sarah „przemiana" miała oznaczać 

zakończenie drugiego roku rezydentury na oddziale ginekologii i położnictwa i 
uzyskanie prawa do określania się rezydentem trzeciorocznym. Wiąże się to z 

gwałtownym wzrostem odpowiedzialności. Z dnia na dzień osoba taka zyskuje prawo 
do pracy pod znacznie mniejszym nadzorem, traci jednak sporo okazji do 

zasięgania fachowych porad u kierownika szkolenia — zwłaszcza na sali 
operacyjnej. Świadomość tego pozwalała Sarah z nieco innej perspektywy traktować 

odczuwane napięcie i inaczej radzić sobie z lękiem, z którym musiała się uporać 
w Dniu Przemiany rok czy dwa lata temu, a który był jeszcze gorszy.

Jeżeli wszystko przebiegnie właściwie, za rok, po następnym Dniu Przemiany, 
Sarah zostanie naczelnym lekarzem rezydentem swojego oddziału. Od tego dnia w 

większości wypadków podstawowe znaczenie będą miały jej decyzje, jej ocena 
kliniczna. Myśl ta była krzepiąca. Choć stanowisko naczelnego rezydenta w tak 

skromnym ośrodku jak BCM nie dało się porównać do pracy w White Memoriał czy 
innym olbrzymim ośrodku uniwersyteckim, to jednak robiło wrażenie — zwłaszcza że 

niecałe siedem lat wcześniej nawet przez myśl jej nie przeszło, że zostanie 
lekarzem.

Wrzuciła trzeci bieg, by wspiąć się na Beacon Hill, po chwili wjechała w Back 
Bay. Kilka przecznic dalej, na samym rogu, stał olbrzymi budynek z czerwonawego 

piaskowca; mieścił się w nim kiedyś Instytut Leczenia Holistycznego Ettingera. 
Jak zwykle, kiedy przejeżdżała niedaleko, myślała o Peterze Ettingerze i o tym, 

dlaczego nigdy nie oddzwonił ani nie odpisał na żaden z jej listów. Ożenił się? 
Był szczęśliwy? Co się działo z Annalee, dziewczynką z Afryki Zachodniej, którą 

adoptował, kiedy była dzieckiem? Gdy Sarah odeszła, Annalee miała piętnaście lat 
i były ze sobą bardzo blisko. Jeszcze ciągle napawało ją smutkiem, że ich 

związek nie przetrwał.
Przed trzema laty, kiedy wróciła z Włoch z dyplomem lekarskim, zatrzymała się 

przy instytucie. Miejsce, które kiedyś było dla niej domem i punktem, wokół 
którego skupiało się jej życie, zostało

podzielone na sześć luksusowych apartamentów. Wśród mieszkańców nie znalazła 
nazwiska Petera. Kilka miesięcy później dowiedziała się o Xanadu, holistycznej 

komunie Petera, mieszczącej się na wzgórzach na zachód od miasta. Postanowiła, 
że kiedyś tam pojedzie. Uznała, że jeśli spotkają się twarzą w twarz, może uda 

im się wyprostować kilka spraw.
Nigdy do niego nie pojechała.

Zdekoncentrowana, przejechała przecznicę na żółtym świetle, prowokując wulgarny 
gest ze strony taksówkarza, który zamierzał wykorzystać ostatnią sekundę 

zielonego światła.
Uważaj! — skarciła się w myśli. Bądź ostrożna! Ostatnim miejscem, w którym 

lekarz mógłby się znaleźć w Dniu Przemiany, była izba przyjęć na chirurgii 
urazowej.

Kiedy skręciła z Veteran's Highway w drogę dojazdową do BCM, .spojrzała na 
zegarek. Od wyjazdu z domu minęło ponad dwadzieścia minut. Zsiadła z roweru, by 

przejść ostatnie kilkaset metrów na piechotę. Nigdy nie stwierdziła, że wynik 
prowadzonych ze sobą wyścigów rowerowych ma wartość przepowiadającą, mimo to 

zanotowała w myśli, że Dzień Przemiany rozpoczęła od przegranej.
Tuż przed budynkiem szpitala drogę dojazdową pikietowali demonstranci, gwiżdżąc 

na przychodzący do pracy personel i od czasu do czasu wybuchając chaotycznie 
skandowanymi okrzykami. DCM przeżyło ostatni tydzień bez demonstracji — był to 

najdłuższy spokojny okres, jaki Sarah sobie przypominała — teraz jednak kolejna 

grupa weszła na ścieżkę wojenną. Sarah próbowała się domyślić, kto protestuje 

tym razem. Pielęgniarki (ze związków RN i LPN), dział techniczny, transport, 
ochrona, żywienie, administracja, fizykoterapia, sanitariusze, nawet lekarze — 

każda grupa prowadziła w którymś momencie swoją akcję płacową, oblegając 
szpital. Dziś przyszła kolej na dział techniczny.

PRECZ Z GLENNEM PARISEM! BCM = BARDZO CIĘŻKIE
MIEJSCE. LEPIEJ KIEROWAĆ, NIŻ WIĘCEJ OBIECYWAĆ!

BCM — NIE! UBEZPIECZENIA ZDROWOTNE — TAK!
Plakaty były w większości zrobione profesjonalnie. Hasła na nich sięgały od 

ironicznych po jednoznacznie agresywne.
CZY PARIS PŁONIE? CZEMU NIE? PŁAĆCIE ALBO RÓBCIE

WSZYSTKO SAMI! UFASZ TEMU MIEJSCU NA TYLE,
BY ODDAĆ TU POD OPIEKĘ SWOJE ŻYCIE?!!!

Sarah przeszło przez myśl, że niezależnie od natury sporu działu technicznego z 
dyrekcją za akcją muszą stać spore pieniądze.

—  Ładny dzień na demonstrację, prawda?
Tuż obok niej pojawił się Andrew Truscott, naczelny rezydent z oddziału 

chirurgii naczyniowej. Pochodził z Australii i byl zgryźliwym dowcipasem. Jego 
dowcip stawał się dosłownie morderczy wskutek specyficznego akcentu, który 

potrafił dozować słuchaczom od niemal niezauważalnego po dominujący. Liczył 
sobie trzydzieści sześć lat i był jedynym rezydentem w wieku Sarah. Trudno się 

było z nim zaprzyjaźnić — miał sztywne, tradycyjne poglądy, był zadufany w sobie 
i zbyt często frywołny, ale był także znakomitym chirurgiem. Poznali się w dniu, 

w którym Sarah przybyła do BCM, i szybko się porozumieli. Z początku Sarah miała 
nadzieję, że to, co ich łączy, a co określała mianem „braterstwa broni", sprawi, 

iż ich kontakt przemieni się w rzeczywistą przyjaźń, okazało się jednak, że 
„braterstwo broni" to najbliższy stopień kontaktu, jaki Andrew dopuszcza w 

stosunku do osób z BCM.
Sarah mimo to lubiła z nim rozmawiać i nieraz korzystała z jego wiedzy fachowej. 

Po jakimś czasie przyznała się też wobec samej siebie, że gdyby Andrew Truscott 
nie byl żonaty, z przyjemnością odkurzyłaby swój zbiór kobiecych sztuczek i 

spróbowała przełamać jego rezerwę. Na razie nie znalazła rozwiązania palącego 
problemu, jak stać się kompetentnym chirurgiem bez całkowitego zduszenia w sobie 

potrzeby miłości, towarzystwa, seksu i innych spraw wiążących się z życiem poza 
murami szpitala.

—  Czym byłby Dzień Przemiany w BCM bez kilku pikiet? — spytała swego 
towarzysza.

—  No tak... Dzień przemiany w Bostońskim Centrum Medycznym... W skrzydle 
wschodnim mamy szereg profesjonalnych pigularzy, ogłupiających nowych rezydentów 

książkowymi opowiastkami o przesuwaniu się kamienia nerkowego albo wypadaniu 
dysku, a w zachodnim rozczarowanych pracowników działu technicznego, chcących 

wydusić z tego szpitala kilka kolejnych dolców. Czyż medycyna nie jest 
wspaniała?

—  BCM nie, ubezpieczenia zdrowotne tak... — powiedziała Sarah. — Od kiedy 
służby techniczne zajmują się polityką szpitalną?

—  Prawdopodobnie od czasu, kiedy ktoś im powiedział, że może wyduszą trochę 
dolców, jeżeli Evenvell przejmie to miejsce.

—  To nigdy nie nastąpi.
Truscott uśmiechnął się.

—  Powiedz to im.
Przez kilka lat ambitny (niektórzy powiedzieliby skąpy) Zakład Prywatnej Opieki 

Zdrowotnej Everwell czekał przyczajony niczym polujący kot i obserwował, jak BCM 
drży pod ciężarem problemów podatkowych, niepokojów pracowniczych oraz 

kontrowersji wynikających z oficjalnego podkreślania chęci łączenia 
niekonwencjonalnych metod leczenia z medycyną i chirurgią akademicką. Statut 

zakładał, że w wypadku odpowiedniego głosowania członków zarządu szpitala 
(jeżeli wyrazi na to zgodę stanowa Komisja Zdrowia Publicznego) można 

przetworzyć tę jednostkę w instytucję komercyjną, więc każda akcja strajkowa i 
każde wydarzenie, które stawiało BCM w negatywnym świetle, zbliżało ten 

wyjątkowy ośrodek do upadku.
—  Nic takiego się nie stanie, Andrew — stwierdziła Sarah. — Odkąd Paris przejął 

stanowisko, z roku na rok sytuacja się poprawia. Wiesz o tym tak samo dobrze jak 
i ja. Dzięki naszym metodom przyjeżdżają do nas ludzie z całego świata. Nie 

możemy pozwolić, by Everwell czy ktokolwiek inny to zrujnował.

—  Posłuchaj, koleżanko — powiedział Truscott, a jego akcent stał się 

wyraźniejszy. — Jeżeli chcesz się czymkolwiek pasjonować, powinnaś oddać swoją 
odznakę chirurga. Takie są zasady.

—  Też pasjonujesz się różnymi rzeczami — odparła Sarah. — Jesteś tylko za 
bardzo macho, aby to okazywać. — Popatrzyła na stojący za szeregiem 

demonstrantów stojak na rowery. Stały w nim jedynie dwa zardzewiałe 
trzybiegowce, którym chyba pocięto opony. — Wydaje mi się, że sanitariusze byli 

w trakcie swojego strajku nieco mniej bezpośredni. Wygląda na to, że będę 
musiała przypiąć rower łańcuchem do łóżka w centrali przyjmowania zgłoszeń 

telefonicznych. Andrew, nie masz wrażenia, że tę rozróbę pomógł zorganizować 
ktoś spoza obsługi technicznej?

—  Masz na myśli Everwell? Sarah wzruszyła ramionami.
—  Możliwe, ale to nie jedyny kandydat. Dzięki Axelowi Devlinowi jest więcej 

ludzi, którzy mają błędny pogląd na temat tego, co robimy,
Devlin, felietonista z „Heralda" o bezlitośnie konseirwatywnym skrzywieniu, 

ochrzcił BCM mianem „Szpitala Chrupiącego Batona". Uczynił go częstym celem 
ataku „Topora Axela" w popularnej kolumnie, zatytułowanej Hity i kity. Sarah, 

która przeszła wyższego stopnia szkolenie w zakresie akupunktury i 
ziołolecznictwa, została

tam dwa razy wymieniona z nazwiska — raczej niepochlebnie. Nigdy nie odkryła, 
skąd Devlin się o niej dowiedział.

—  Kto wie? — odparł Andrew bez większego zainteresowania. Kiwnął głową w 
kierunku pikietujących. — Trzeba przyznać, że to dość sękata grupka. Nie ma 

wśród nich nikogo bez tatuażu na mięśniu naramiennym. — Zatrzymał się przy 
drzwiach z napisem TYLKO DLA PERSONELU. — No cóż, doktor Baldwin... jest pani 

gotowa do skoku na wyższy poziom?
Sarah z namysłem pogładziła się po brodzie, po czym ujęła Truscotta pod ramię.

—  Inne wybory, jakie mi pozostają, są albo nie do przyjęcia, albo nielegalne, 
doktorze Truscott. Do roboty.

Piętnaście metrów nad nieskażonym działałnością człowieka górskim jeziorem Lisa 
Summer stała na shraju pionowej skałnej ściany. Poza girlandami białych lilii, 

owiniętymi wokół .szyi i głowy, była naga. Słońce odbijało się od jej smukłego, 
doskonałego ciała i migotało w złotoblond włosach. Wszędzie wokół kłębiły się 

dzikie kwiaty, pokrywające gęstą kołdrą skały i spływające z klifu obok 
skrzącego się wodospadu. Wysoko w górze samotny jastrząb płynął bez wysiłku po 

bezchmurnym, lazurowym niebie.
Lisa pochyliła głowę na bok i pozwoliła słońcu grzać twarz. Zamknęła oczy i 

zaczęła się wsłuchiwać w odgłosy kipiącej w dole wody. Potem rozpostarła 
ramiona, napięła wystające za krawędź skały palce stóp, wzięła ostatni głęboki 

wdech i odbiła się. Kiedy leciała w dół, ściany, wiatr i wodna mgiełka pieściły 
jej twarz. Ciało skręcało się i powoli koziołkowało w kryształowym powietrzu i 

spadała... spadała... spadała...
— Trzymaj się. Lisa. Doskonale. Przyj! Skurcz prawie się skończył. Minuta 

dziesięć... minuta dwadzieścia. Tak jest... bardzo dobrze. Świetnie sobie 
radzisz. Doskonale to zrobiłaś.

Lisa powoli otworzyła oczy. Leżała na futonie, znajdującym się w jej zagraconym 
pokoju, oświetlona promieniami wczesnoporannego słońca. Obok niej siedziała 

Heidi Glassman, współmieszkanka, przyjaciółka i pomocnik porodowy, i głaskała ją 
po dłoni. Obok stały dziecięce łóżeczko i stół do przewijania, rzeczy, które 

znalazła w magazynie instytucji dobroczynnej i starannie odrestaurowała.
Tygodnie treningu na kursie i w domu przynosiły owoce. Lisa

była w trzeciej godzinie porodu, ale dzięki wywoływanym obrazom bez trudu 
udawało jej się uciekać świadomością od bólu wywołanego każdym następnym 

skurczem.
Doktor Baldwin nazywała ten proces wizualizacją wewnętrzną i zewnętrzną. 

Powiedziała Lisie, że to najłagodniejsza forma autohipnozy — technika, która, 
gdy się pilnie ćwiczyło, pozwala przejść nawet najtrudniejszy poród bez 

jakichkolwiek środków znieczulających i innych leków. Przy niektórych skurczach 
Lisa używała wizualizacji zewnętrznej — „skakała" z klifu albo „podróżowała" w 

morskich głębinach na grzbiecie delfina. Przy innych stosowała wizualizację 
wewnętrzną — „oglądała" mięśnie we wnętrzu własnego brzucha i tkwiącego w nim 

chłopca, by mentalnie okryć siebie i jego grubą warstwą miękkiej, bawełnianej 
maty.

—  Jak się czujesz? — spytała Heidi.

—  Dobrze. Po prostu dobrze... — sennie odparła Lisa.

—  Wyglądasz bardzo spokojnie.
—  Czuję się wspaniale.

Nie zdając sobie z tego sprawy. Lisa powoli prostowała palce dłoni, po czym 
zaciskała je w pięść.

—  Co pięć minut przez blisko godzinę. Chyba czas zawołać lekarza.
—  Jeszcze się nie śpieszy — odparła Lisa. Zamknęła na chwilę oczy. — Chyba 

jeszcze nawet nie zaczęło się rozwarcie.
Okiem wyobraźni widziała szyjkę macicy. Dopiero zaczynała się rozszerzać.

—  Chcesz, żebym sprawdziła? — spytała Heidi.
Heidi była pielęgniarką, która pracowała kilka lat na oddziale położniczym, a 

teraz asystowała doktor Baldwin przy porodach w domu.
—  Nie sądzę, by to było konieczne — uznała Lisa, masując palce dłoni.

—  Coś się dzieje?
—  Nic. Mam tylko trochę sztywne dłonie, to wszystko.

—  Może to na skutek zatrzymania wody. Sprawdzę ci ciśnienie. Heidi owinęła 
mankiet ciśnieniomierza wokół ramienia Lisy

i przyłożyła stetoskop do skóry nad jej tętnicą ramienną. Ciśnienie — 90/65 — 
było nieco niższe, niż powinno, ale w granicach normy dla pierwszej fazy porodu. 

Heidi zastanowiła się chwilę, po czym uznała, że nie ma się czym denerwować. 
Zapisała ciśnienie w notesie i zapamiętała, żeby ponownie je skontrolować za 

dziesięć albo piętnaście minut.
—  Kto wygra pulę? — spytała Lisa.

—  Chodzi o zakład, że dziś urodzisz?
—  Urodzę dzisiaj. Możesz na to liczyć.

Kevin Dow, malarz, był kolejnym mieszkańcem Knowlton Street 313. W sumie w domu 
mieszkało dziesięć osób. Większość z nich była artystami albo pisarzami i nikt 

nie zarabiał dużo pieniędzy. Swój sposób życia w tym domu określali jako komunę, 
co oznaczało, że dzielili się niemal wszystkim. Lisa, która sprzedawała ceramikę 

własnego wyrobu i czasami odnawiała meble, mieszkała w potężnym budynku z 
dwuspadowym dachem od prawie trzech lat. Choć dwa razy spała z jednym z mężczyzn 

z komuny, była pewna, że dziecko nie jest jego, i dała mu to do zrozumienia już 
na samym początku ciąży — ku jego wielkiej uldze.

Tak naprawdę, wcale się dla niej nie liczyło, kto był ojcem. Dziecko wychowa 
sama. Jej syn będzie rósł w atmosferze prostoty, miłości, cierpliwości i 

wyrozumiałości oraz bez nacisku stawianych z góry oczekiwań.
Wstała z pomocą Heidi i podeszła do okna. Jej prawe ramię było ciężkie i 

zmęczone.
—  Chcesz czegoś? — spytała Heidi.

Patrząc przez okno na wiewiórkę, skaczącą z gałęzi na gałąź, z których wszystkie 
wyglądały na zbyt cienkie, by utrzymać jej ciężar. Lisa zaczęła odruchowo 

pocierać bark.
—  Może trochę kakao?

—  Już się robi... Liso, dobrze się czujesz?
—  Tak... oczywiście. Chyba zaraz zacznie się następny skurcz. Ile trwał tamten?

—  Pięć minut i trzy sekundy.
—  Przy tym chyba postoję.

Lisa pochyliła tułów do przodu i oparła się o parapet. Zaczęła głęboko oddychać, 
zamknęła oczy i spróbowała posłać strumień uwagi do swego wnętrza. Nic się 

jednak nie wydarzyło — nie pojawiły się żadne obrazy, nie nadszedł spokój. Ból 
trwał. Chyba za bardzo się starała. Powinna być skoncentrowana — tego uczyła 

doktor Baldwin — .skoncentrowana i przygotowana na każdy skurcz. Po raz pierwszy 
poczuła ziarno strachu. Może dotychczas nie zdawała sobie sprawy z tego, jak źle 

może być? Może nie była odpowiednio przygotowana.
Zazgrzytała zębami i wyprostowała nogi oraz ramiona.

—  Jak długo? — spytała.
—  Czterdzieści sekund... pięćdziesiąt... minuta... minuta dziesięć...

Skurcz zaczął słabnąć.
—  Minuta dwadzieścia. Wszystko w porządku?

—  Teraz tak. — Lisa odsunęła się od okna i usiadła na futonie. Czoło pokrywały 
jej kropelki potu. — Ten był mocny. Nie byłam przygotowana.

Przełknęła i poczuła w ustach smak krwi. Poruszyła językiem i znalazła rankę, 
którą przypadkowo sobie zrobiła, zagryzając skórę wewnątrz policzka. Ból 

wywołany skurczem całkiem zniknął, ale dziwaczny dyskomfort w ramieniu i barku 

trwał.

Heidi wyszła z pokoju; wróciła w chwili, gdy rozpoczynał się kolejny skurcz. 
Lisa stwierdziła, że dzięki pomocy Heidi i własnemu lepszemu przygotowaniu 

duchowemu udało jej się znacznie lepiej go znieść. Heidi znów nałożyła jej 
mankiet i sprawdziła ciśnienie. 88/50, tętno było słabiej słyszalne.

—  Uważam, że powimnyśmy zadzwonić — powiedziała.
—  Coś nie tak?

—  Wszystko w porządku, ciśnienie masz dobre, myślę tylko, że już czas.
—  Chcę, aby odbyło się to idealnie.

—  Tak będzie, Liso. Tak będzie.
Heidi pogładziła Lisę po czole i poszła do telefonu w korytarzu. Spadek 

ciśnienia był minimalny, jeśli jednak oznaczał początek porodu, chciała mieć u 
boku doktor Baldwin.

Po drugiej stronie ulicy, przed domem na Knowlton 316, Richard Pulasky kucał za 
samochodem i odkręcał z aparatu potężny teleobiektyw. Był pewien, że ma 

przynajmniej dwa dobre ujęcia dziewczyny en face. Może więcej. Wyjął z kieszeni 
postrzępione zdjęcie Lisy Grayson. Postać na zdjęciu nie do końca wyglądała jak 

kobieta w oknie, ale podobieństwo było wystarczające. To na pewno była ona i 
jedynie to się liczyło. Pół roku pracy właśnie zwróciło się z nawiązką. Połowa 

prywatnych węszycieli w mieście starała się odszukać dziewczynę, ale sukces 
odniósł Rickie Pulasky.

Uśmiechając się pod nosem, wślizgnął się do samochodu przez drzwi pasażera. Przy 
odrobinie szczęścia w ciągu tygodnia będzie miał w kieszeni honorarium — 

piętnaście kawałków.

Rozdział 2
Sarah przypięła rower do ramy metalowego łóżka, stojącego pod ścianą w pokoju, w 

którym na oddziale położniczym przyjmowano zgłoszenia telefoniczne. Przez 
pierwsze dwa lata rezydentury spędziła w ciasnym sześcianie mniej więcej tyle 

samo nocy, co we własnym mieszkaniu — i w ciągu ani jednej nie spała.
Po przebraniu się z kolarskich spodenek w obowiązujący na oddziale bordowy kitel 

zatrzymała się przed stojącym na komodzie poszczerbionym lustrem. Rzadko 
nakładała makijaż, ale na cześć Dnia Przemiany pomalowała usta jasnoróżową 

szminką. Potem — jak często przed rozpoczęciem dnia pracy — przez kilka chwil 
obserwowała się w milczeniu. Regularne stosowanie podczas dziesięciu lat pobytu 

w Tajlandii kremu przeciwsłonecznego było naprawdę warte zachodu. Skóra twarzy 
ciągle miała dobry tonus, widać było jedynie kilka piegów — na szczytach 

policzków. W kącikach oczu potworzyły się drobne zmarszczki, ale nie stanowiły 
powodu do zmartwienia. Ciemne włosy — przez większość życia sięgające do polowy 

pleców — miała teraz krótko przycięte i jakby przyprószone drobnymi śladami 
siwizny. Stwierdziła, że w sumie — biorąc pod uwagę dwa lata źle płatnej pracy, 

harówy po sto godzin w tygodniu, bez wsparcia finansowego z zewnątrz — kobieta w 
lustrze trzymała się znakomicie.

Jak w poprzednich latach. Dzień przemiany w BCM zaczynał się od kontynentalnego 
śniadania, po czym następowały prezentacje dla personelu i rezydentów w 

wykonaniu prezesa zarządu Glenna Parisa, kilku ordynatorów i jednego lub dwóch 
przedstawicieli rady nadzorczej. Obecny początek różnił się od poprzednich tym,

że przy każdym wejściu do auli ochroniarze sprawdzali identyfikatory. Sarah 
dogoniła Andrew Truscotta, gdy go kontrolowano.

-— Zamierzasz obserwować przedstawienie z ostatniego rzędu?
Truscott od lat zajmował tam miejsce podczas większości konferencji.

—  Od czterech lat pod rząd oglądam slajdy starego z tej perspektywy i 
pomyślałem, że mógłbym spróbować siąść bliżej.

—  Zgoda — powiedziała i ruszyli stromymi schodami w dół amfiteatralnie 
ustawionych krzeseł, w kierunku drugiego rzędu. — W naszym wieku powinniśmy 

zacząć się uczyć, jak radzić sobie ze starczowzrocznością i otosklerozą. Wiesz 
może przypadkiem, dlaczego są tu ochroniarze i sprawdzają identyfikatory.

Truscott chwilę się zastanawiał.
—  Założę się, że szukają wariatów — odparł.

—  Wariatów?
—  Ludzi, którzy zechcieliby przyjść z nieprzymuszonej woli.

—  Bardzo śmieszne.
—  Dziękuję. Nie mam najmniejszej wątpliwości, że nasz nieustraszony przywódca 

wyjaśni powód nasilonych działań zapewniających bezpieczeństwo... albo przed, 

albo tuż po dorocznej rekapitulacji historii naszej dostojnej instytucji. — 

Wysunął dolną szczękę w karykaturze Glenna Parisa. — W tysiąc dziewięćset 
pięćdziesiątym pierwszym roku, w pięćdziesiątym roku istnienia, Bostońskie 

Centrum Medyczne przeniosło się z centrum miasta na obrzeża w celu zajęcia 
dziewięciu budynków, które kiedyś mieściły Szpital Stanowy Suffolk, znany lepiej 

pod nazwą Domu dla Świrów. Choć przeprowadzka ta odbyła się przed wieloma 
dziesięcioleciami, w dalszym ciągu krążą plotki, że późną nocą duch Freddy'ego 

Kruegera myje ręce, nakłada rękawice chirurgiczne i krąży po naszych salach 
operacyjnych...

—  Andrew, co się z tobą dzieje? Chodzi o stanowisko naczelnego rezydenta? 
Obawiasz się, że go nie dostaniesz?

—  Nie sądzę. — Sardoniczny śmiech Truscotta był niezbyt przekonujący. — Jestem 
jedynie zły, że moje zbyt skromne czeki wypłat podpisuje gość, który losuje 

możliwość poddania się zabiegowi chirurgii plastycznej, każe rezydentom chodzić 
na roztrąbiane wizyty domowe i zamontował na porodówkach telewizję przemysłową.

—  Dzięki losowaniu i wprowadzeniu rywalizacji zebrał tysiące dolarów dotacji... 
prawdopodobnie setki tysięcy, a większość rodzin

jestzachwycona możliwością uczestniczenia w porodzie. Staliśmy się drugim co do 
popularności oddziałem położniczym w mieście.

Zanim Truscott odpowiedział, Glenn Paris wystąpił i postukał w mikrofon. Stu 
dwudziestu etatowych lekarzy, rezydentów, pielęgniarek i członków zarządu 

zamilkło.
Doktor medycyny Glenn Paris, prezes zarządu Bostońskiego Centrum Medycznego, 

tryskał pewnością siebie i emanował tym czymś, czym emanują ludzie sukcesu. Miał 
tylko metr siedemdziesiąt trzy wzrostu, ale wielu ludzi uznawało go za 

wysokiego. Szczękę miał tak kanciastą, jak należało się spodziewać u członka 
wyższych sfer, a siłę spojrzenia uderzającą. Pewien jego zwolennik oświadczył, 

że jest mieszanką — w równych częściach — Vince'a Lombardiego, Alberta 
Schweitzera i I. T. Barnuma, z dorzuconą do tego odrobiną Donalda Trumpa. Axel 

Devlin stwierdził kiedyś, że jest najbardziej przykrą i niebezpieczną 
przypadłością, która trafiła się Bostonowi od czasu panoszenia się Brytyjczyków.

Przed sześcioma laty zdesperowana rada nadzorcza ściągnęła Parisa z wielkiego 
szpitala w San Diego, szpitala, który udało mu się postawić na nogi w 

zadziwiająco krótkim czasie. W zawartej umowie zastrzegł sobie pozostawienie mu 
wolnej ręki przy zbieraniu funduszy i we wszystkich sprawach dotyczących 

szpitala. Zagwarantowano mu hojne wynagrodzenie oraz premie związane z zyskami 
szpitala i możliwość darmowego korzystania z luksusowego penthouse'u w Back Bay, 

darowanego kilka lat wcześniej szpitalowi przez wdzięcznego pacjenta. Paris od 
początku rozpoczął żwawą kampanię, mającą zapewnić szpitalowi pozytywny, łatwy 

do określenia wizerunek oraz doprowadzić do zamiany za wszelką cenę deficytu na 
zysk.

W pewien sposób odniósł sukces. Zawrotne długi szpitala przestały rosnąć, a 
nawet zaczęły spadać. W tym samym czasie coraz silniejsze podkreślanie 

stosowania medycyny holistycznej i leczenia spersonifikowanego doprowadziło do 
poprawy reputacji ośrodka; szpital zyskiwał opinię miejsca, w którym dba się o 

każdego pacjenta.
w wielu zakresach nie udało się jednak zmienić wątpliwej reputacji BCM — zarówno 

w kręgach akademickich, jak i w obiegowej opinii — a niektórzy członkowie 
zarządu uważali, że niedługo w szpitalu muszą zostać wprowadzone nowe kierunki 

działania.
—  Witam, żołnierze — zaczął Paris. — Chciałbym powitać wszystkich na oficjalnym 

rozpoczęciu dziewięćdziesiątego roku istnienia szpitala. Celem naszego 
corocznego spotkania jest przedstawienie nowego personelu i udzielenie pomocy 

młodym kolegom i koleżankom, aby poczuli się u nas jak w domu. — Dał znak, by 
nowi rezydenci wstali, i zaczął klaskać. — Powinniście wiedzieć — powiedział do 

nich — że wasza grupa jest najbardziej dopasowaną ze wszystkich grup rezydentów, 
którzy trafili do BCM od czasu wprowadzenia ogólnokrajowego programu 

dostosowawczego.
Rozległ się kolejny aplauz. Kilku rezydentów niespokojnie przestępowało z nogi 

na nogę, najwyraźniej czekając, kiedy pozwoli im się usiąść. Paris, 
rozpromieniony tak, jakby prezentował własne dzieci, nie pozwalał jednak na to. 

Informacja o dużej zgodności zainteresowań szpitala i młodego narybku — polega 
to na tym, że każdy szpital robi listę oczekiwań, listy oczekiwań robią 

kandydaci na rezydentów, po czym komputer je porównuje — została dobrze 

rozpowszechniona, ale Paris nie należał do tych, którzy pozwoliliby wyrwać sobie 

z rąk okazję wyduszenia maksimum efektu z tak pożądanego faktu.
Truscott pochylił się do Sarah.

—  Zauważ, jak starannie nasz nieustraszony przywódca unika przyznania się do 
tego, że choć dopasowanie jest najlepsze w historii BCM, jest gorsze od 

współczynnika dostosowania każdego z bostońskich szpitali akademickich.
—  Naprawdę?

—  Blankenship sypnął się w zeszłym tygodniu przy lunchu. Doktor Eli 
Blankenship, jeden z dyrektorów, był w BCM szefem

programu szkolenia rezydentów. To jego rozległa wiedza z zakresu leczenia 
alternatywnego i przychylny stosunek do pragnienia Sarah, by stosować techniki, 

które opanowała, przekonały ją do umieszczenia BCM na pierwszym miejscu 
ośrodków, w których chciałaby pracować. W tamtym czasie zainteresowanie jej 

osobą wyraziło kilka bardziej prestiżowych szpitali — głównie z powodu 
wyjątkowego życiorysu oraz wysokich wyników w testach wiedzy lekarskiej.

—  Proszę siadać — rzucił w końcu Paris.
—  W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym pierwszym roku, w pięćdziesiątym roku 

istnienia... — mruknął Truscott.
—  Zanim przejdę dalej — ciągnął Paris — chciałbym powiedzieć kilka słów o 

wzmocnionej ochronie, z którą dziś rano wszyscy się zetknęli. W zeszłym roku 
zbyt wiele informacji o działaniach szpitala trafiło do pewnych dziennikarzy 

oraz innych grup, które nie szczędziły wysiłków, by stworzyć niekorzystny i 
szkodzący nam obraz Bostońskiego Centrum Medycznego. Niektóre przecieki 

dotyczyły drobnych, codziennych pomyłek... nie, większość z nich była zbyt 
trywialna, by określać je mianem pomyłek... powinienem był powiedzieć problemów 

wyłaniających się w trakcie opieki nad pacjentami; zdarzają się w każdym 
szpitalu i nigdy nie mówi się o nich publicznie. Inne dotyczyły wymiany zdań 

podczas spotkań personelu i na konferencjach.
Zaczął piszczeć pager Sarah, na ekraniku pojawiła się informacja, że ma telefon 

z zewnątrz. Klnąc pod nosem, że nie może się dyskretnie wymknąć i musi wstawać 
tuż przed Parisem, ruszyła do najbliższego telefonu.

—  Wszystkie szpitale konkurują ze sobą, aby utrzymać liczbę łóżek i zapewnić 
rozsądny procent ich obłożenia — mówił dalej Paris. — Jak wiecie, walka o to 

jest czasami ostra. Szpitale o wielkości i prestiżu White Memoriał reklamują się 
w branżowej książce telefonicznej. Docieranie do opinii publicznej negatywnych 

informacji o BCM... zwłaszcza nieuzasadnionych... rani każdego z nas. Od dziś na 
spotkania dotyczące spraw fachowych oraz posiedzenia personelu nie mają wstępu 

osoby nieupoważnione, a wszyscy ci... poza naszym rzecznikiem prasowym... którzy 
będą rozmawiać o sprawach szpitala z prasą, zostaną poproszeni o rozwiązanie 

umowy o pracę...
Sarah przez kilkadziesiąt sekund słuchała osoby, która do niej dzwoniła, wydała 

kilka poleceń, po czym wróciła na miejsce.
—  Jedna z moich domowych pacjentek zaczęła rodzić — szepnęła. — Ma jeszcze 

sporo czasu, ale trochę za bardzo spadło jej ciśnienie. Mam nadzieję, że ten 
cyrk zbytnio się nie przedłuży.

—  Odbierasz samodzielnie porody w domu? — Truscott popatrzył na nią ze 
zdziwieniem.

—  Nie, Andrew. Tylko wyglądam na idiotkę. Pojedzie ze mną doktor Snyder. To 
będzie nasz drugi.

Randall Snyder, ordynator oddziału ginekologii i położnictwa, siedział na 
podium, tuż za Glennem Parisem. Kiedy Sarah kiwnęła

w jego kierunku głową, zorientowała się, że Paris przerwał i uważnie się jej 
przygląda.

—  Przepraszam... — szepnęła i spąsowiała.
—  Dziękuję... — odpowiedział Paris, bezgłośnie poruszając ustami.

Odchrząknął i wypił łyk wody. Cisza na sali była dramatyczna.
—  Uwierzcie mi... — powiedział w końcu — ta dywersja od wewnątrz to poważna, 

bardzo poważna sprawa. Jak wiecie, pewne „czynniki zewnętrzne" i kilka 
mocniejszych finansowo instytucji tylko czekają, byśmy poszli na dno. Nasz 

ośrodek jest bardzo atrakcyjny i ma cudowną lokalizację. Przyjaciele, ci ludzie 
będą się musieli otrząsnąć z marzeń, a ich przebudzenie będzie nieprzyjemne. Od 

pewnego czasu negocjuję z bardzo dobrze sytuowaną grupą filantropów, których 
głównym celem działania jest poprawa opieki zdrowotnej. Jesteśmy tuż przed 

złożeniem podania o dużą dotację. Jeżeli zostanie przyznana... a w obecnej 

chwili wszystko zdaje się na najlepszej drodze... BCM uzyska stabilizację 

finansową i zdobędzie olbrzymi potencjał. Taki byl cel, jaki wyznaczyłem sobie 
razem z wami sześć lat temu, a dziś z przyjemnością stwierdzam, że jego 

osiągnięcie jest możliwe.
Buchnął aplauz, który zaczął się rozchodzić po auli, aż ogarnął wszystkich 

obecnych — z Andrew włącznie.
—  Oto duch walki — szepnęła do niego Sarah.

—  Zaczynały mi marznąć ręce — odparł Truscott. Glenn Paris znów się 
rozpromienił.

—  Nie przestawajcie ze względu na mnie — powiedział, kiedy oklaski umilkły.
—  Przebiegły typ — szepnął Truscott tak cicho, by nie przebić się przez śmiech, 

który rozległ się po uwadze Parisa. — To trzeba mu przyznać.
—  Ale czyni cuda.

—  Głównie robi szum wokół siebie.
—  Zanim przedstawię siedzące za mną osoby, ze względu na to, że omawiamy 

kwestię zewnętrznej ingerencji w sprawy naszego szpitala, chciałbym powiedzieć 
kilka słów o grupce demonstrantów, przez którą część z was była zmuszona przebić 

się dziś rano. Niektórzy pracownicy działu technicznego prowadzą w tej właśnie 
chwili nielegalny strajk. Mamy uzasadnione powody do tego, by przypuszczać, że 

został wszczęty i jest wspierany przez którąś z instytucji zainteresowanych 
naszym upadkiem. Dobrze mnie zrozumcie... nie powinniśmy pozwolić im na 

uczestnictwo w procesie opieki nad pacjentem ani na prowadzenie jakiejkolwiek: 
działalności w murach tego szpitala. — Z emfazą walnął pięścią I w mównicę. — 

Możecie być pewni, że im na to nie pozwolimy!
Słowo „pozwolimy" jeszcze wibrowało w powietrzu, kiedy w jakimś przewodzie 

doszło do przebicia, co spowodowało, że | główny generator stanął. Natychmiast 
włączył się system awaryjny, dostarczający prąd do sal operacyjnych, OjOMu i 

części izby przyjęć, ale pozbawiony okien amfiteatr natychmiast pogrążył się w 
kompletnej ciemności.

Inauguracyjny program Dnia Przemiany został zakończony.

Rozdział 3
Jeżeli Sarah miałaby wymienić kogoś, kto był dla niej wzorem w trakcie 

zdobywania specjalizacji ginekologiczno położniczej, bez wahania wymieniłaby 
doktora Randalla Snydera. Od łagodnego sposobu mówienia po szare volvo — 

wszystko w tym człowieku było ojcowskie i dodawało otuchy. Był gdzieś w połowie 
między pięćdziesiątką a sześćdziesiątką, ale prowadził praktykę prywatną z 

entuzjazmem i poświęceniem. Kiedy w jego dziedzinie pojawiała się nowa technika 
leczenia albo metoda terapii, był jednym z pierwszych, który się z nią 

zapoznawał. Jeżeli nieubezpieczona pacjentka miała problemy z ciążą, przyjmował 
ją prywatnie, nie wspominając

o płatnościach.
Dziś wyrwał się z oków terminarza zajęć i wiózł Sarah do dzielnicy Jamajka 

llains. Miał jej tam asystować przy odbieraniu porodu dwudziesto trzy letniej, 
nieubezpieczonej samotnej matki z przesadnym lękiem przed lekarzami i 

szpitalami.
—  Jak ty to robisz? — spytała Sarah.

—  Co? — Snyder ściszył kantatę Bacha, która rozbrzmiewała z kasety.
—  Praktykujesz medycynę tak, jak praktykujesz, a nie pozwalasz na to, aby praca 

pożarła ci życie.
Snyder stłumił uśmiech.

—  Możesz zdefiniować słowo „praca"?
—  No, wiesz... stały nacisk kolegów i prawników, ingerencje towarzystw 

ubezpieczeniowych i rządu, wpływające na to, ile Wolno żądać za pracę, góry 
papierzysk, które trzeba wypełniać,

1 stały strach, że mściwy albo niezrównoważony pacjent poskarży się na ciebie 
lub poda cię do sądu...

—  Ach, o to chodzi... Sarah, nie na tym polega największy stres w naszej pracy. 
Mnie najbardziej dręczą skomplikowane przypadki, ludzie z nieuleczalnymi 

chorobami, pacjenci, którzy umierają mimo naszych wysiłków.
—  Ale medycyna taka jest. Reszta to...

—  To też medycyna. To część zestawu. Uwierz mi... nie jestem spokojną maszyną, 
za jaką bierze mnie wielu ludzi, nie idę jednak do domu, żeby bić żonę, bo nie 

wygrałem na loterii albo nie udało mi się napisać bestsellera, który pozwoli 

uciec od zawodu. Radzę sobie ze sprawami, o których mówisz, ponieważ, z grubsza 

mówiąc, ciągle kocham to, co robię, i czuję się cholernie szczęśliwy, że 
dostałem szansę na robienie tego. Skąd jednak takie pytanie? Masz jakieś 

kłopoty?
—  Nie można tego w zasadzie nazwać kłopotami... skręć za następnym rogiem.

—  Jasne. Mówiłaś, że to na Knowłton Street, tak?
—  Tak jest.

—  Znam drogę. Kontynuuj.
—  Wiesz o tym, że zanim poszłam na akademię, pracowałam w ośrodku medycyny 

holistycznej?
—  Oczywiście. Byłem na kilku twoich prezentacjach. Ciekawe rzeczy. Bardzo 

ciekawe.
—  Uczyłam się ziołolecznictwa i akupunktury, lecz wydarzyło się to i owo, w 

wyniku czego uznałam, że chciałabym poszerzyć swoją wiedzę.
Wydarzyło się to i owo. Dobre złagodzenie. Sarah zastanawiała się, czy nie 

przedstawić ze szczegółami ostatniej kłótni z Peterem Ettingerem, szybko dotarło 
jednak do niej, że nie był to czas ani miejsce na odkopywanie tego trupa.

—  Techniki, które stosowaliśmy w tym ośrodku, miały ograniczenia — 
kontynuowała. — Nie kwestionuję tego, ale w naszych dążeniach oraz sposobie 

działania... przynajmniej większości z nas... było coś niewinnego. 
Koncentrowaliśmy się niemal wyłącznie na tym, co możemy zrobić dla naszych 

pacjentów.
—  I?

—  No cóż... medycyna, którą zajmuję się obecnie, krąży tak samo często wokół 
dobra pacjenta, wokół pieniędzy i wokół odpowiedzialności karmej. Wydajemy 

miliony dolarów na mało ważne albo wręcz niepotrzebne badania tylko po to, by 
mieć zabezpieczone tyłki na wypadek, gdybyśmy trafili do sądu. Agencje rządowe, 

uważając, że służy to oszczędności, mówią nam, jak
długo wolno trzymać w szpitalu pacjenta, w zależności od choroby. Nikogo nie 

obchodzi, że jedna czy druga starsza kobieta po wycięciu macicy pójdzie 
przedwcześnie do domu, potknie się i złamie sobie szyjkę kości udowej. 

Rozmawiamy językiem statystyk... tabel ubezpieczeniowych i procentów, nie mówimy 
o żywym człowieku.

—  Sarah, jesteś zbyt młoda, by być aż tak znudzona.
—  Doktorze, chciałabym, by istniało cokolwiek, na co jestem zbyt młoda... 

cokolwiek... i dobrze wiesz, że nie jestem znudzona. Uważam, że podjęłam dobrą 
decyzję, zostając lekarzem, czasem tylko chciałabym, by ten zawód krył w sobie 

coś więcej, był,.. czystszy.
Randali Snyder zachichotał.

—  Każdy zna reklamę mydła Ivory, głoszącą, że jest ono czyste w 
dziewięćdziesięciu dziewięciu i czterech dziesiątych procenta — powiedział i 

skręcił w Knowlton. — Nic, co dotyczy człowieka, nie zbliża się do tego 
poziomu... zwłaszcza w naszym zawodzie. Rozumiem jednak, co cię dręczy, i 

obiecuję, że wkrótce pociągniemy tę dyskusję, najchętniej przy kolacji u nas w 
domu. Jak na razie, chcialbym, żebyś wiedziała, że stajesz się cholernie dobrym 

lekarzem... dokładnie takim, jakiego chciałbym mieć za partnera w praktyce 
prywatnej.

—  Rany, dzięki... — Sarah nie umiała ukryć zaskoczenia, a może zadowolenia. Po 
raz pierwszy usłyszała, że Randall Snyder rozważał możliwość wzięcia wspólnika, 

nie wspominając o tym, że padło jej nazwisko.
—  Odłóż to na razie ad acta, jeśli jednak zechcesz, za parę miesięcy usiądziemy 

i pogadamy o interesach — mówił dalej Snyder. — Nie ma nic złego w krytycznym 
przyjrzeniu się mniej atrakcyjnym stronom naszego zawodu, dopóki nie sparaliżuje 

nas to, co ujrzymy. I, na Boga, nie stawiaj nikogo na piedestale, szczególnie 
mnie. — Zatrzymał się przy Ikrawężniku domu pod numerem 313. — A teraz, zanim 

wejdziemy, opisz mi w skrócie stan pacjentki, do której idziemy.
W czasie studiów Sarah chyba największą wagę wśród wszelkich działań lekarza 

przywiązywano do zdobycia umiejętności zwięzłego, odpowiednio styl izowanego 
przedstawiania przypadku chorobowego. Kiedy była studentką, często leżała w 

wannie, zapominając o stygnięciu wody, i ze stoperem w ręku kilkanaście razy 
powtarzała przygotowywane na następny dzień omówienie postaci choroby, by 

Wypadło idealnie. Teraz technika ta stała się częścią jej natury.
—  Lisa Summer, niezamężna artystka, lat dwadzieścia trzy, ciąże dwie, zero 

porodów, spontaniczna aborcja trzy lata temu. OM dziesięć dwa.

Druga ciąża, pacjentka dotychczas nie rodziła, raz poroniła, ostatni okres 

dziewięć miesięcy temu. Randall Snyder kiwnął głową, by Sarah kontynuowała.
—  Ciąża w każdym zakresie bez anomalii. Pacjentka przybrała na wadze trzynaście 

i sześć dziesiątych kilograma przy wadze wyjściowej czterdzieści osiem 
kilogramów. W czasie badania sprzed tygodnia płód znajdował się w pozycji 

szczytowej, głowa zablokowana, prawdopodobnie przednią częścią potylicy. 
Pomijając choroby wieku dziecięcego. Lisa nie ma historii lekarskiej. Nie pali, 

pije okazjonalnie. Poza naturalnym preparatem prenatalnym żadnych leków.
—  Ach tak... tajemnicza mieszanka doktor Baldwin. Kiedy opowiadałaś o niej w 

zeszłym roku, byłem na konferencji wydziałowej. Chętnie dowiem się więcej. 
Kontynuuj.

—  Anamneza rodzinna skąpa. Obecnie nie utrzymuje kontaktu z rodzicami, brak 
kontaktu z ojcem dziecka.

—  Ojej.
—  Prowadzi ją wykwalifikowana pielęgniarka. Wygląda na to, że w dzieciństwie 

Lisa miała złe doświadczenia ze szpitalami i boi się ich.
—  Stąd poród w domu.

—  To jeden z powodów. Lisa jest... nie wiem, jak to dokładnie nazwać... bardzo 
tajemnicza, jeśli chodzi o sprawy jej dotyczące, i nie ufa ludziom.

—  Nawet tobie?
—  Nie tak bardzo jak na początku, ale tak... nawet mnie.

—  No cóż, wejdźmy więc i spróbujmy to zmienić.
Sarah wzięła torbę z narzędziami i sprzętem potrzebnym do przyjęcia porodu.

—  Jeszcze jedno — powiedziała. — Heidi, jej pomocnica porodowa, przekazała mi, 
że ciśnienie Lisy lekko spadło i tętno jest w prawym ramieniu słabiej słyszalne 

niż w lewym. Ostatnie skurczowe wynosiło osiemdziesiąt pięć... w chwili gdy 
Glenn zaczynał mowę. Najwyższe... kilka godzin temu... sto dziesięć.

—  Jakie wnioski?
—  Powiedziałabym, że to dolny przedział normy jak na tę fazę porodu. Kiedy 

Heidi telefonowała, stwierdziła, że Lisa dobrze wygląda, prawdopodobnie więc nic 
się nie dzieje.

Sarah zauważyła w oczach Snydera troskę i nagle dotarło do niej, że nie 
potraktowała omówienia przypadku dostatecznie poważnie.

—  Może i jest to dolna granica normy — stwierdził — lecz z mojego doświadczenia 
wynika, że w tej fazie niewiele pacjentek ma tego typu spadki ciśnienia.

—  Chyba... powinnam była wcześniej o tym powiedzieć.
—  Nonsens. Jestem panikarzem z natury. Podejrzewam, że masz rację, niskie 

ciśnienie prawdopodobnie okaże się skutkiem lekkiego odwodnienia. Weź narzędzia 
ginekologiczne, ja wezmę resztę.

Kiedy wysiadali z samochodu, usłyszeli syrenę — przecznicę obok przejeżdżał 
jakiś wóz na sygnale. Po chwili zza rogu wypadł radiowóz na sygnale, skręcił z 

piskiem opon i gwałtownie hamując, zatrzymał się za vołvo. Wyskoczył z niego 
mundurowy policjant i nie zwracając na nich uwagi, popędził do drzwi 

wejściowych.
—  Przepraszam! — zawołał za nim Snyder. — Jestem doktor Randall Snyder z 

Bostońskiego Centrum Medycznego. Co się dzieje?
—  Nie mam pojęcia, doktorze — odparł zdyszany policjant — ale świetnie się 

składa, że pan tu jest. Telefonowano pod dziewięćset jedenaście, że jest tu 
kobieta, która ma poważne kłopoty i potrzebna jest karetka. Zaraz ktoś powinien 

przyjechać.
—  Jak ta kobieta się nazywa? — spytała Sarah, czując, że w klatce piersiowej 

nagle robi jej się supeł.
Policjant kilka razy nacisnął dzwonek do drzwi, po czym zaczął stukać w szybę.

—  Summer — odpowiedział. — Lisa Summer.
...największy stres w naszej pracy... skomplikowane przypadki, ludzie z 

nieuleczalnymi chorobami, pacjenci, którzy umierają mimo wszelkich naszych 
wysiłków...

Kiedy szła szerokimi schodami za policjantem  w jej głowie dudniły słowa 
Snydera. Z góry dochodziły krzyki bólu i parskający kaszel Lisy. Zanim weszli do 

pokoju, poczuła zapach krwi.
Lisa leżała z rozłożonymi nogami na futonie i krwawiła z nosa oraz ust. Przód 

szlafroka plamiła jej zarówno świeża, jak i zasychająca krew, która opryskała 
także łóżko, podłogę i ściany. Znacznie bardziej niepokojący był jednak szklisty 

lęk w oczach dziewczyny. W karierze lekarskiej Sarah dopiero kilka razy widziała 

taki wyraz oczu — ostatnio u pięćdziesięcioletniej kobiety po operacji, która 

zaraz potem miała potężny zawał z nieodwracalnym zatrzymaniem akcji serca.
—  To się zaczęło zaraz po tym, jak do pani dzwoniłam — wyjaśniła Heidi, kiedy 

Sarah i Randall Snyder nakładali rękawiczki, po czym uklękli obok Lisy, by ją 
zbadać. — Zadzwoniłabym jeszcze raz, byłam jednak pewna, że już pani jedzie. 

Wszystko szło dobrze... poza ciśnieniem, o którym powiedziałam, i nagle Lisa 
zaczęła się skarżyć na silny ból w prawym ramieniu i dłoni. W czasie jednego ze 

skurczów przygryzła sobie policzek. Początkowo krew tylko sączyła się z ranki, 
potem nagle pojawiło się jej dużo. Tuż przed pani przyjazdem zwymiotowała 

jasnoczerwoną krwią. Krwiste wymiociny mogły pochodzić z nosa i gardła... co 
pani o tym sądzi?

—  Ciśnienie się utrzymuje? — spytała Sarah, wzięła Lisę za lewą rękę i nałożyła 
jej mankiet ciśnieniomierza, by dokonać kolejnego pomiaru.

—  Jeszcze trochę spadło. Skurczowe wynosi mniej więcej osiemdziesiąt. W prawym 
ramieniu nie słyszę tętna.

Sarah popatrzyła na prawą rękę Lisy i natychmiast zrozumiała, dlaczego tak było. 
Snyder, który szukał pulsu przy nadgarstku, w tętnicy promieniowej, w zgięciu 

łokcia, w tętnicy ramiennej, też widział, co się dzieje. Ramię — od łokcia po 
dłoń — było ciemne i plamiste, palce ciemnoszare, opuszki palców niemal czarne. 

Z jakiegoś powodu tętnice i tętniczki dostarczające krew do kończyny zostały 
zablokowane. Dopływ krwi do lewej ręki i nóg Lisy też wydawał się zmniejszony, 

choć nie aż w takim stopniu.
—  Ciągle osiemdziesiąt — powiedziała Sarah. — Liso, wiem, że się boisz, 

postaraj się jednak zachować spokój, my będziemy stawiać diagnozę. To jest 
doktor, o którym opowiadałam, doktor Snyder. Jest moim szefem.

Z daleka doleciało do nich wycie syreny nadjeżdżającego ambulansu.
—  Cccco się ze mną dzieje? — spytała Lisa, zarówno przestraszona, jak i 

zdziwiona.
Sarah i jej przełożony wymienili spojrzenia. Choć diagnoza wymagała 

potwierdzenia laboratoryjnego, wiedziała, że podejrzewa — tak jak ona — iż są 
świadkami szybkiego rozwijania się DIC — rozsianego wykrzepiania 

wewnątrznaczyniowego — najdramatyczniej przebiegającego i najbardziej 
przerażającego ze wszystkich nagłych przypadków zakrzepicy.

Sarah poprosiła o szmatkę i podała ją Lisie.
—  Weź to, Liso, i wydmuchaj nos tak mocno, jak tylko możesz. Kiedy usuniemy 

duże zakrzepy, uciskanie nosa skuteczniej zatrzyma krwawienie.
Lisa, która cały czas pluła krwią do wiaderka, zrobiła, co jej kazano. Środek 

chustki natychmiast nasączył się krwią, nie było w nich jednak zakrzepów. 
Najmniejszych, .Jeszcze bardziej uprawdopodabniało to diagnozę: DIC. Z jakiegoś 

powodu w krwiobiegu Lisy zaczęły się tworzyć liczne maleńkie skrzepy. Krążące 
mikroskrzepy zlepiały się w większe i zatykały tętnice doprowadzające krew do 

rąk i nóg, zagrażając życiu tkanek.
Jeszcze bardziej zatrważająca od blokady krążenia jest prędkość, z jaką 

anormalne skrzepy zużywają czynniki niezbędne do normalnego krzepnięcia krwi. 
Przy ich niedoborze jakiekolwiek krwawienie stanowi zagrożenie życia. 

Przerażającą możliwością jest udar spowodowany wylewem krwi do mózgu.
—  Liso, za chwilę ci powiem, co naszym zdaniem się dzieje — stwierdziła Sarah. 

— Wody odeszły?
Lisa pokręciła głową.

—  Bardzo... się... boję... — powiedziała z trudem. — Ręka mnie dobija...
—  Rozumiem. Daj nam jeszcze chwilę. Sarah popatrzyła na szefa.

—  Potrzebujemy karetki, wlewu dożylnego i niech w BCM czeka hematolog albo 
internista... najlepiej obaj —orzekł Snyder.

W jego głosie był zwykły spokój, minę miał jednak ponurą. Był to drugi przypadek 
w ciągu niecałych trzech miesięcy, kiedy u rodzącej pacjentki BCM doszło do DIC. 

Poprzednia — nie prowadzona ani przez Snydera, ani przez Sarah — zmarła na stole 
operacyjnym podczas rozpaczliwej próby ratowania dziecka za pomocą cesarskiego 

cięcia. Z powodu krwawienia do łożyska dziecko, do chwili gdy dało się je wyjąć, 
doznało poważnego uszkodzenia mózgu i zmarło w pierwszym tygodniu życia. Nie 

ustalono przyczyny DIC.
—  Liso, posłuchaj mnie, spróbuj się nie bać — powiedział Snyder. — Uważamy, że 

z jakiegoś powodu twój układ krzepnięcia krwi nie działa jak należy. Musimy jak 
najszybciej zawieźć cię do BCM.

—  Z jakiego? Co spowodowało, że krwawię? Dziecku nic się nie stanie?

—  Będziemy wiedzieć więcej o dziecku, kiedy podłączymy

urządzenie monitorujące. Teraz wyraźnie słyszę jego tętno — powiedział Snyder.
—  Briana — chrapliwie powiedziała Lisa.

—  Słucham?
—  Briana. Doktor Baldwin posłała mnie na usg. Będzie miał na imię Brian.

Syrena zbliżającego się ambulansu zamilkła, co oznaczało, że prawdopodobnie 
zatrzymał się przy krawężniku.

—  Liso, wiem, że to niełatwe, ale im bardziej się rozluźnisz, tym wolniej 
będzie płynąć krew i tym większą będziemy mieli szansę na zatamowanie krwawienia 

— powiedział Snyder. — Chcesz, żebyśmy do kogoś zadzwonili? Do rodziców? Brata 
albo siostry?

Lisa chwilę się zastanowiła, po czym pokręciła głową.
—  Moją rodziną jest Heidi.

—  Dobrze. Sarah, mogłabyś zadzwonić do BCM...? Sarah? Sarah miała zamknięte 
oczy;  opuszki  trzeciego,  czwartego

i piątego palca przykładała do lewej tętnicy promieniowej Lisy, próbując 
zlokalizować sześć rodzajów tętna, wykorzystywanych jedynie przez 

akupunkturzystów i praktyków tradycyjnej medycyny chińskiej. Lewe tętna 
odzwierciedlają stan serca, wątroby, nerek, jelita cienkiego, pęcherzyka 

żółciowego i pęcherza moczowego. Wielokrotnie, zwłaszcza u pacjentów z bliżej 
nieokreślonymi, niespecyficznymi dolegliwościami, ostrożna palpacja trzech tętn 

powierzchniowych i trzech głębokich na każdym nadgarstku dawała wskazówki co do 
źródła objawu i pomagała określić miejsca, w których należy wkłuwać igły 

akupunkturowe.
—  Przepraszam —powiedziała. Z powodu silnego pobudzenia Lisy oraz znaczącego 

zaburzenia przepływu krwi badanie nic nie ujawniło. Na skutek braku krążenia w 
prawym ramieniu analiza tętna po tej stronie nie miała sensu. — Zadzwonię do 

doktora Blankenshipa i poproszę, by czekał na nas z kimś z hematologii.
—  Dziękuję.

Do pokoju wpadli sanitariusze. Po krótkiej informacji Randalla Snydera położyli 
Lisę na noszach i zaczęli zakładać wlew dożylny do jej lewego ramienia. Sarah 

wyszła na korytarz, do telefonu.
—  Doktor Baldwin, proszę mnie nie zostawiać... — powiedziała błagalnie Lisa.

—  Zaraz wrócę.
—  Niech pani powie, czy ja umrę?

Sarah żywiła nadzieję, że w jej głosie jest więcej przekonania, niż faktycznie 
miała.

—  Liso, nie czas teraz na negatywne myślenie. Bardzo ważne, byś była 
skoncentrowana i skupiona. Musisz stosować wewnętrzną wizualizację, nad którą 

pracowałyśmy. Uda ci się?
—  Robiłam ją, zanim... zanim to się zaczęło. Raz zobaczyłam szyjkę macicy. 

Naprawdę.
—  Wierzę ci. To wspaniale. Musisz znów zacząć wizualizować. Skoncentruj się na 

obserwacji krwiobiegu i naczyń krwionośnych w rękach. To bardzo ważne. Pomogę 
ci, kiedy dojedziemy do BCM. Doktor Blankenship, internista, który się tobą 

zajmie, to wspaniały lekarz. Idę zadzwonić do niego. Będzie na nas czekał razem 
z hematologiem. Wspólnie poradzimy sobie z tym problemem.

—  Obiecuje pani?
Sarah odsunęła z wilgotnego czoła Lisy kosmyk włosów.

—  Obiecuję.
—  Wlew dożylny założony — oznajmił jeden z sanitariuszy. — Mleczan Ringera 

dwieście pięćdziesiąt mililitrów, Chce pan, by ją posadzić, doktorze?
Snyder skinął głową.

—  Sarah, może ja zadzwonię, a ty pojedź z Lisą w karetce. Przywiozę Heidi.
Kiedy wychodziła z domu z sanitariuszami, robiąc, co było wjej mocy, by 

powstrzymać krwawienie z ust i nosa Lisy Summer, Sarah próbowała przypomnieć 
sobie wszystkie szczegóły dotyczące poprzedniej pacjentki, u której stwierdzono 

DIC. Normalny przebieg ciąży, normalny przebieg porodu aż do ostatniej fazy, 
potem nagła katastrofalna zmiana w układzie krzepnięcia krwi. Tak samo działo 

się dziś.
Gdy pomagała wsuwać Lisę do karetki, jej głowę opanowała jedna myśl — identyczna 

z tą, która drążyła lekarzy tamtej kobiety: DLACZEGO?

Rozdział 4

Do dnia dzisiejszego używano sześciu z dziewięciu budynków Szpitala Stanowego 

Suffolk, zakupionych przez Bostońskie Centrum Medyczne. Dwa z pozostałych 
zburzono i zrobiono na ich miejscu parkingi. Trzeci — rozpadający się, 

pięciopiętrowy gmach z wykutym w umieszczonej nad wejściem betonowej płycie 
napisem CHILTON — opróżniono i zabito deskami mniej więcej w czasie, gdy Sarah 

rozpoczęła rezydenturę. Pozostawał ciągle w tym stanie — niemy świadek 
utrzymujących się finansowych trudności szpitala.

Budynek Chiltona i garaże były oddzielone od reszty szpitala szerokim, owalnym 
podjazdem. Wewnątrz pętli mieścił się duży trawiasty dziedziniec, na którym 

rosło kilkanaście krzewów i ustawiono może z pół tuzina podpleśnialych 
plastikowych ogrodowych stołów. Na „kampus", jak Glenn Paris nazwał ten teren, 

mogły wjeżdżać jedynie samochody pracowników administracji i ordynatorzy, którzy 
mieli własne miejsca parkingowe, oraz pojazdy zmierzające do izby nagłych 

wypadków.
Jazda z Knowlton Street do BCM, ułatwiana przez wycie syren radiowozu i 

ambulansu, trwała piętnaście minut. Sarah, która siedziała obok Lisy Summer z 
tyłu podskakującego pojazdu, słyszała, jak kierowca zapowiada przez radio, że 

jest w drodze z pacjentką o priorytecie jeden. Wyobraziła sobie strażnika, 
który, nagle napuszony poczuciem wagi tego, co robi, biegnie do bramy i 

zatrzymuje pozostały ruch.
Skurcze Lisy, które pojawiały się teraz mniej więcej co cztery minuty, były 

nasilone i przedłużone. Delikatne badanie, jakie przeprowadziła Sarah, wykazało, 
że szyjka macicy jest rozszerzona

jedynie na cztery centymetry, co oznaczało, że jeszcze daleko do rodzenia. 
Krwawienie z nosa i ust się nasiliło. Lewa ręka i obie stopy były jeszcze 

ciepłe, utrzymywał się w nich przepływ kapilarny, ale prawa ręka była od łokcia 
w dół blada i pozbawiona życia.

— Wytrzymaj jeszcze trochę, Liso — powiedziała Sarah. — Jesteśmy prawie na 
miejscu.

Kiedy skręcili w drogę dojazdową do BCM, Sarah zrekapitułowała swoją wiedzę na 
temat DIC. Ponieważ podczas studiów nie zetknęła się z tą chorobą, jej 

wiadomości pochodziły z jednego czy dwóch wykładów wysłuchanych w akademii 
medycznej, kilku artykułów, które przeczytała na ten temat, oraz przypadkowego 

uczestnictwa w konferencji. DIC jest nie tyle osobną, specyficzną chorobą, co 
rzadką komplikacją różnych urazów i patologii. Zabiegi chirurgiczne, wstrząs, 

rozlegle zakażenie, silny uraz, przedawkowanie leków, działanie toksyn, 
gwałtowne oderwanie łożyska — wszystko to mogło spowodować DIC. Stan 

predysponujący sprawia, że w pełni rozwinięta ta choroba jest w ponad połowie 
przypadków śmiertelna.

Lisa Summer jednak nie doznała urazu ani nie była chora. Była zdrową, młodą 
kobietą, u której kończyła się pozbawiona jakichkolwiek komplikacji ciąża. Może 

to wcale nie było DIC?
Kiedy zbliżali się do szpitala, syrena zamilkła. Sarah szybko sprawdziła Lisie 

ciśnienie i zaczęła w myśli przygotowywać przedstawienie przypadku doktorowi 
Blankenshipowi. Jej zadaniem było ukazanie faktów w sposób niezamącony przez 

własne poglądy i staranne unikanie własnych odczuć diagnostycznych i innych 
sugestywnych stwierdzeń. Do momentu potwierdzenia diagnozy zakładanie 

czegokolwiek i wykluczanie innych możliwości jest głupie i może być bardzo 
niebezpieczne. Jeden z profesorów podkreślił tę zasadę w bardzo dobitny sposób: 

„zakładanie to sranie po ścianie".
Eli Blankenship, być może najbystrzejszy umysł medyczny w całym szpitalu, 

połączy informacje Sarah ze swoimi obserwacjami, po czym postawi wstępną 
diagnozę i zaproponuje leczenie. Jeżeli nie da się odwlec rozpoczęcia terapii do 

chwili postawienia ostatecznego rozpoznania, będą musieli zacząć się modlić i 
robić to, co wyda im się najprawdopodobniejszą pomocną taktyką.

W tym wypadku — na włosku wisiały dwa ludzkie życia — mało realne wydawało się 
to, by mogli czekać na wyniki badań laboratoryjnych. Na dodatek leczenie DIC 

może mieć bardzo poważne działania uboczne. Sarah doskonale zdawała sobie 
sprawę,

że dla Lisy Summer i lekarzy, pielęgniarek i techników, którzy będą walczyć o 
uratowanie życia zarówno jej samej, jak i jej dziecka, dzień będzie piekłem.

Cały czas nad polem walki będzie się unosiło nieustępliwe, targające duszę 
pytanie: DLACZEGO?

Kiedy ambulans podjeżdżał tyłem do rampy izby nagłych wypadków, Sarah dostrzegła 

czekającego przy drzwiach Elego Blankenshipa. Jak zwykle zaskoczył ją jego 

wygląd. Gdyby go nie znała, a została zmuszona do określenia jego zawodu, 
typowałaby na bramkarza w knajpie, dokera albo operatora ciężkich maszyn. 

Dyrektor do spraw medycznych BCM był zbudowany jak byk i choć nie miał nawet 
metra osiemdziesięciu wzrostu, jego klatka piersiowa i głowa były potężne, 

przedzielone jedynie symbolicznie szyją. Pomijając cienki wianuszek włosów wokół 
głowy, był łysy, brwi pod szerokim czołem wyglądały natomiast jak zarośla, a 

ramiona miał umięśnione niczym biblijny Ezaw. Choć rano gładko się golił, jego 
policzki były stale przyciemnione tak, jak u przeciętnego mężczyzny wieczorem.

Spośród cech fizycznych jedynie oczy — bladoniebieskie, świdrujące — zdradzały 
geniusz. Miał specjalizację z chorób zakaźnych, intensywnej opieki medycznej 

oraz interny, był jednak szanowany także jako liumanista, znawca szachów i 
brydża sportowego oraz znał się świetnie na sztuce. Spośród wykładowców BCM nikt 

nie był bardziej otwarty na poglądy i metody działania studentów i rezydentów i 
nikt nie uczył ich skuteczniej.

Blankenship, już w kitlu operacyjnym i rękawiczkach, podszedł do noszy, jeszcze 
zanim sanitariusze wysunęli je z samochodu, natychmiast ujął Lisę za dłoń i 

przedstawił się. Sarah, która cały czas uciskała nos chorej, zorientowała się od 
razu, że od pierwszego dotknięcia dyrektor rozpoczął badanie i ocenę sytuacji.

Kiedy dotarli do sali A — jednej z głównych sal urazowych, Sarah niemal 
skończyła opis przypadku chorobowego. Blankenship wezwał z laboratorium 

specjalistkę od pobierania krwi oraz pielęgniarkę położną z urządzeniem 
monitorującym płód. Skinieniem głowy nakazał im przystąpienie do pracy. W tym 

momencie przez opaskę z gazy, mocującą wlew dożylny w ramieniu Lisy, zaczęła się 
przesączać krew, Blankenship zauważył, co się dzieje, twarz jednak nawet mu nie 

drgnęła.
— Liso, chciałbym cię poprosić o cierpliwość — zaczął — i wybaczenie nam, że nie 

informujemy cię na bieżąco o tym, co robimy. W tej chwili dzieją się w twoim 
organizmie różne rzeczy

naraz i obejmują różne twoje układy. Za kilka sekund nie doliczysz się 
pracujących przy tobie lekarzy. Najważniejszymi poza mną będą doktor Helen 

Stoddard, hematolog, i chirurg, doktor Andrew Truscott. Zadaniem hematologa 
będzie zatrzymanie krwawienia, a chirurg będzie odpowiedzialny za wlew dożylny i 

doglądanie twojej ręki, która nie otrzymuje wystarczającej ilości krwi. Będą nam 
oczywiście także pomagać doktor Baldwin i doktor Snyder, którzy, jak tylko 

ustabilizujemy twój stan, odbiorą dziecko.
—  Czy dziecku nic się nie stało? — spytała Lisa. Blankenship popatrzył na 

pielęgniarkę położną, która kiwnęła
głową w kierunku urządzenia monitorującego. Czynność serca płodu była 

przyśpieszona, co często jest wczesnym sygnałem zbliżania się kłopotów.
—  Dziecko jest w sporym stresie — oznajmiła. — Obserwujemy je bardzo uważnie.

W tym momencie na salę weszła pani doktor hematolog. Helen Stoddard, także 
profesor, była ordynatorem w innym szpitalu i czasami pracowała jako konsultant 

dla BCM. Jak lubiła mówić, była zdecydowaną reprezentantką „starej szkoły" i 
otwarcie krytykowała „kumanie się" BCM z „ludźmi z obrzeża", jak określała 

terapeutów stosujących medycynę alternatywną. W trakcie jednego ze 
sponsorowanych przez szpital kursów była uczestniczką panelu, na którym 

wypowiadano się przeciwko stosowaniu jakichkolwiek technik niesprawdzonych 
metodami naukowymi. Blankenship i Sarah byli w stosunku do niej w opozycji, 

opowiadając się za stosowaniem określonych, empirycznie sprawdzonych metod — 
takich jak akupunktura czy lekarstwo — oraz za starannym naukowym badaniem 

zarówno tych, jak i innych.
—  Na czym stoimy, hm? — spytała Stoddard, rzucając Sarah jedynie zdawkowe 

spojrzenie.
—  Badania w trakcie, zamówiliśmy dziesięć jednostek.

—  płytki i osocze też?
—  Tyle, ile się dało.

Helen Stoddard skończyła szybkie badanie skóry, ust i nasad paznokci Lisy. Gaza, 
otaczająca rurkę kroplówki, była przesiąknięta krwią; krew skapywała z niej na 

prześcieradło noszy, a stamtąd na podłogę. Sączyła się także z miejsca nakłucia 
żyły, skąd pobrano krew do analizy.

—  Bez problemów z krzepliwością krwi w anamnezie? — spytała Blankenshipa.
—  Nie było żadnych.

Stoddard chwilę się zastanowiła.

—  Nie możemy czekać na laboratorium. Myślę, że podamy jej tyle krwi, płytek i 

osocza, ile się da, i do tego heparynę.
Na salę weszli Randałl Snyder i Heidi Glassman — oboje nieco zdyszani. Chwilę 

później zjawił się Andrew Truscott. Heidi zajęła miejsce Sarah przy łóżku, 
podczas gdy Truscott, Sarah i Snyder odsunęli się pod drzwi.

—  Ma poważne kłopoty — stwierdziła Sarah. Snyder spojrzał na urządzenie 
monitorujące płód.

—  Dziecko też — stwierdził. — Zaczęłaś podawać pytocynę?
—  W karetce. Rozwarcie ma tylko pięć centymetrów.

—  Jezu...
Truscott szybko zbadał ramiona, dłonie i stopy Lisy. Potem, z robiącą wrażenie 

sprawnością, z prędkością, z boku szyi wstrzyknął jej podskórnie środek 
znieczulający, wymacał palcami dwa kościste występy i przez znieczulone miejsce 

wsunął wielkiej średnicy igłę prosto do żyły szyjnej. Następnie wprowadził przez 
igłę cewnik i unieruchomił go. Uzyskano w ten sposób drugi, konieczny w tej 

sytuacji dostęp dożylny.
—  Tak czy inaczej, moim zdaniem będziemy musieli wziąć ją na salę operacyjną z 

powodu ręki — powiedział, wróciwszy pod drzwi. — Ciągle jeszcze nie umiem się 
wypowiedzieć na temat lewej ręki i stóp. Będziecie mogli zrobić cesarskie?

Snyder podszedł do Helen Stoddard, zamienił z nią po cichu kilka słów, po czym 
wrócił na miejsce, kręcąc głową.

—  Być może już jesteśmy w sytuacji wyboru między dzieckiem a matką — szepnął. — 
Helen i inni postanowili, że nie mogą dłużej czekać na laboratoryjne 

potwierdzenie DIC. Podali heparynę. W obecnym stanie ich zdaniem dziewczyna nie 
ma szans na przeżycie cesarki.

Heparyna na DIC. Dla Sarah, której praktyka chirurgiczna opierała się na 
zasadzie: „opanować krwawienie", metoda ta była przerażającym paradoksem: 

polegała na dożylnym podaniu silnego środka przeciwkrzepliwego osobie, której 
groziło wykrwawienie się na śmierć. Sens podania leku polegał na tym, by 

rozpuścić patologiczne zakrzepy i przywrócić dopływ krwi do odkrwionych kończyn 
i narządów wewnętrznych. Równocześnie ciągła transfuzja uzupełniałaby utratę 

krwi i czynniki krzepnięcia. Było to balansowanie na krawędzi o wymiarach 
cyrkowych — aż nazbyt często skazane na niepowodzenie.

Sarah patrzyła na kobietę, którą opiekowała się przez ostatnie
siedem miesięcy. Była ledwie widoczna zza kłębowiska pielęgniarek, lekarzy i 

techników. W ciągu kilku minut Andrew wniósł znaczący wkład we wspólne wysiłki, 
ona sama nie zrobiła jednak jeszcze niczego. To prawda, że zarówno on, jak i 

wszyscy inni aktorzy tego dramatu byli od niej starsi stażem. Lisa Summer Jednak 
wciąż była jeszcze jej pacjentką. Pracowały we dwie nad metodami, które można by 

wypróbować i które mogłyby pomóc — pod warunkiem że Helen Stoddard i Eli 
Blankenship dadzą im szansę.

Przeprosiła i pobiegła do sutereny, gdzie słabo oświetlone tunele łączyły 
wszystkie budynki BCM. Jej szafka znajdowała się na trzecim piętrze Budynku 

Thayera, w którym na pierwszych trzech kondygnacjach mieściły się biura 
administracji, a na dwóch najwyższych pokoje do spania dla personelu. Sarah 

wjechała na górę windą i po kilku minutach pędziła schodami w dół, po czym 
pognała tunelem z powrotem w kierunku sali nagłych wypadków. W rękach ściskała 

mahoniowe pudełko z igłami do akupunktury, które otrzymała w prezencie od 
doktora Louisa Hana. Tego urodzonego w Chinach chrześcijańskiego misjonarza 

poznała, gdy pracowała dla Korpusu Pokoju w wioskach Meo, na północ od 
tajlandzkiego miasta Chiang Mai. Do jego śmierci, która nastąpiła trzy lata 

później, był jej nauczycielem azjatyckich metod leczenia. Napis na pudełku, 
elegancko wyrzeźbiony po chińsku przez samego Hana, brzmiał: LECZĄCA SIŁA BOGA 

TKWI W NAS WSZYSTKICH.
Kiedy Sarah weszła na salę A, poczuła, że sytuacja się pogorszyła. Z rurki 

wprowadzonej Lisie przez nos do żołądka spływał do umieszczonej na ścianie 
butelki ssaka nieprzerwany strumyczek krwi. Cewnik w pęcherzu moczowym też był 

czerwony. Randall Snyder, z twarzą szarą jak popiół, stał przed urządzeniem 
monitorującym. Tętno nieurodzonego dziecka Lisy spadło poniżej poziomu 

niezbędnego do utrzymania życia.
—  Co się dzieje? — spytała Sarah, stając za nim.

—  Chyba je straciliśmy — szepnął Snyder. — Moglibyśmy natychmiast zrobić cięcie 
i może zdążylibyśmy z dzieckiem, ale Lisa by nie przeżyła.

—  Wyjdzie z tego?

—  Nie wiem. Nie wygląda to dobrze.

Sarah chwilkę się wahała, po czym podeszła do Helen Stoddard i Elego 
Blankenshipa.

—  Mogłabym z państwem porozmawiać?
Przez chwilę zdawało jej się, że doktor Stoddard ją odprawi, potem jednak — być 

może przypominając sobie, że Sarah jest jedną z rezydentek, specjalnie wybranych 
przez Blankenshipa — hematolog przeszła pod ścianę. Blankenship poszedł za nią.

—  Chciałabym spróbować zatrzymać krwawienie Lisy — powiedziała Sarah.
—  A co, pani zdaniem, właśnie próbujemy zrobić?

Sarah poczuła, jak napinają jej się mięśnie szczęki. Jeszcze nigdy nie narzucała 
się nieproszona żadnemu rezydentowi ani specjaliście ze swoimi umiejętnościami i 

technikami. Lisa była jednak jej pacjentką, a konwencjonalna terapia 
najwyraźniej nic nie dawała.

—  Doktor Stoddard, wiem, że nie ma pani wielkiego szacunku dla metod 
alternatywnych — zaczęła, starając się panować nad głosem — ale chcę tego samego 

co i pani. Chcę, by Lisa z tego wyszła. Przez ostatnie pięć albo nawet sześć 
miesięcy, kiedy przygotowywalyśmy się z nią do porodu w domu, pracowałyśmy, 

stosując autohipnozę i wizualizację wewnętrzną. Uważam, że w obu zakresach 
zrobiła duże postępy.

—  I? — Mina Stoddard była lodowata.
—  W połączeniu z akupunkturą może uda nam się wykorzystać własne możliwości 

Lisy, by spowolnić krwawienie. Oczywiście pod warunkiem, że poda jej pani dość 
protaminy do neutralizacji heparyny.

—  Słucham?
—  Jeżeli uda nam się na tyle spowolnić krwawienie, by zrobić cesarskie cięcie, 

będzie pani mogła znów zacząć podawać heparynę w celu rozpuszczenia zakrzepów.
—  To absurdalne.

Sarah wciągnęła powietrze, żeby się uspokoić. Przez cztery lata studiów oraz dwa 
specjalizacji nigdy nie miała tego typu sporu z profesorem. Teraz jednak nie 

mogła się wycofać.
—  Doktor Stoddard, ciśnienie Lisy spada, krwawienie się nasila i być może już 

jest za późno dla dziecka.
—  Dlaczego, ty arogancka, ignorancka...

—  Sekundę, Helen — wtrącił się Blankenship. — Powiesz wszystko, co zechcesz, 
kiedy akcja ratunkowa się skończy, teraz jednak mamy w swoich rękach dziewczynę, 

której życie jest zagrożone, i tylko na niej powinniśmy się skoncentrować. 
Doktor Baldwin ma rację. Heparyna nie pomoże, jedynie przyśpieszy krwawienie 

tak, że przestaniemy nadążać z przetaczaniem krwi.
_ Jeśli to zrobicie, rezygnuję z uczestnictwa w ratowaniu

chorej — stwierdziła stanowczo Stoddard.
_- Helen, jesteś jednym z najlepszych znanych mi hematologów i jednym z 

najbardziej oddanych pacjentom lekarzy. Nie mogę sobie wyobrazić, byś mogła 
przeciwstawić się temu, co może się okazać najlepsze dla pacjenta.

—  Ale...
—  I w głębi serca doskonale wiesz, że te kilka minut, w których Sarah spróbuje 

zastosować to, co umie, nie ma wielkiego znaczenia dla wyniku naszych działań.
—  Ale... cholera jasna, w porządku. Kiedy jednak to się zakończy, to, 

niezależnie od wyniku, albo ten szpital ustali jednoznaczną politykę wobec 
szarlatanerii medycznej, albo ja odejdę.

—  Zrobimy to, Helen. Obiecuję. Zrobimy to. Sarah, jak możemy ci pomóc?
—  Na początek podajcie Lisie protaminę.

—  Helen?
—  Niech cię cholera, Eli. Dobrze, dobrze... to absurdalne... To kompletny 

idiotyzm... — mruczała pod nosem, zdecydowała się jednak podać antidotum 
heparyny.

—  A teraz — dodała Sarah, czując, że jej tętno zaczyna gnać — zostawcie ze mną 
Heidi, odsuńcie jak najwięcej ludzi od łóżka i starajcie się zachowywać jak 

najciszej.
—  Załatwione. Coś jeszcze?

—  Tak. Proszę zgasić górne światło.
Kiedy nastąpił kolejny skurcz, Lisa krzyknęła. Sarah pogłaskała Ją po czole, po 

czym uklękła przy niej.
—  Liso, zamknij oczy i posłuchaj mnie — powiedziała łagodnie. — Musimy zabrać 

się do pracy. Na tę właśnie chwilę przygotowywałyśmy się przez wszystkie sesje. 

Rozumiesz mnie...? Świetnie. Zacznijmy od prostych rzeczy... od scenek, dobrze? 

Wywołuj je w czasie skurczów. Pomogę ci. Heidi też jest tutaj i też ci pomoże. 
Chcę, żebyś między skurczami koncentrowała się na moim głosie i spróbowała 

wizualizować to, co się dzieje w twoim sercu i krwiobiegu. Wszystko porusza się 
za szybko... dużo za szybko. Możliwe, że tworzą się zakrzepy i blokują twoje 

naczynia krwionośne. Spróbuj się odprężyć i też je zobaczyć. Odpręż się teraz... 
rozluźnij się...

Kiedy Sarah zajrzała do cienkiej, postrzępionej książeczki, Heidi sZeptała Lisie 
do ucha. Upewniwszy się, że dobrze pamięta punkty akupunktury, które chciała 

pobudzić, wbiła pierwszą igłę, tuż pod
lewym obojczykiem. Potem wkłuła w różne miejsca pięć stalowych igieł, jedną po 

drugiej, starając się dostosować wymaganą technikę do faktu, że Lisa miała 
bandaże i leżała na plecach.

W sali zapadła upiorna cisza, przerywana jedynie stłumionym pomrukiem ssaka i 
cichym popiskiwaniem kardiomonitora.

—  Patrz... — usłyszała czyjś szept. — Krwawienie chyba osłabło.
Sarah popatrzyła na butelkę odsysacza. Rzeczywiście strumień był słabszy.

—  Liso, rozluźnij się — powtórzyła Sarah, tonem ciepłym, lecz stanowczym. —
Zwolnij pracę serca... zwolnij przepływ krwi... i rozluźnij się. Masz w sobie 

siłę...
Minęła minuta. Potem następna. Lisa leżała bez ruchu, z zamkniętymi oczami. 

Nastąpił kolejny skurcz, w wyraźnie widoczny sposób splatając mięśnie jej 
brzucha, nie poruszyła się jednak, a jej twarz pozostała spokojna.

—  Sarah, tętno spadło z dziewięćdziesięciu na pięćdziesiąt — powiedział 
Blankenship. — Sączenie z wlewu dożylnego i nakłucia żylnego chyba całkiem się 

zatrzymało. Randałl, możesz się przygotować?
—  Wszystko gotowe — odparł Snyder. — Anestezjolog czeka. Powiedz tylko słowo.

Z sondy żołądkowej kapały jedynie pojedyncze krople, sączenie spod bandaży 
ustało. Sarah ostrożnie wyjęła sześć igieł. Przez dziesięć, piętnaście sekund 

nikt się nie odzywał.
—  Wyjmujcie — powiedziała w końcu Sarah.

Rozdział 5

2 lipca
Sarah kazała podnieść stół operacyjny o pięć centymetrów i wkręciła w 

paraboliczne lampy nad ich głowami sterylne uchwyty. Trochę piekły ją oczy — 
była na nogach i intensywnie pracowała od dwudziestu czterech godzin, 

praktycznie przez ten czas nie drzemiąc dłużej niż kilkanaście minut. Jej 
koncentracja — jak zawsze na sali operacyjnej — była jednak niczym skalpel. Po 

ustawieniu promieni zacisnęła palce na trzymanym w prawej dłoni narzędziu i 
ułożyła je z dokładnością do dziesiątych milimetra, aż poczuła, że stało się jej 

częścią. Lewą dłonią naciągnęła skórę nad górnym brzegiem owłosienia łonowego 
pacjentki, po czym jednym równomiernym pociągnięciem otworzyła powłokę brzuszną 

i zaczęła oddzielać cienką, żółtawą warstwę podskórnego tłuszczu. Następnie 
opanowała kilka drobnych krwawień, zaciskając je kleszczykami hemostatycznymi i 

dotykając stalowego instrumentu urządzeniem do elektrokauteryzacji. Na koniec 
przecięła otrzewną, ukazując wybrzuszoną, ciężarną macicę.

—  Wszystko w porządku? — spytała anestezjologa.
—  Pacjentka stabilna.

—  No to zaczynamy.
Sarah zadrapała macicę skalpelem, po czym zrobiła w niej niewielkie nacięcie. 

Włożyła następnie do środka palce wskazujące ' rozsunęła na boki grubą warstwę 
mięśni. Lekkim dotknięciem ostrza przecięła błonę owodniową.

—  Jesteśmy w środku — powiedziała, gdy płyn owodniowy zaczął wypływać. — 
Poproszę ssak.

Zasadniczym problemem był teraz czas. Silne mięśnie macicy mogły się w każdej 
chwili zacisnąć, sprawiając, że przyjście na

świat znajdującego się w niej dziecka przestanie być prostą sprawą. Na dziesięć 
sekund oddech Sarah — a także, jak się jej wydawało, serce — zatrzymało się. 

Wsunęła dłoń głęboko do miednicy pacjentki, szukając nóżek płodu i starając się 
jednocześnie umiejscowić pępowinę. Jej palce delikatnie objęły patykowate nóżki 

i wyciągnęły je przez przecięcie. Po nogach pojawił się korpus, a potem — 
delikatnie, bardzo delikatnie — wysunęła ramionka i rączki. Na koniec Sarah 

położyła dłoń pod kruchą jak skorupka jajka czaszką i pomogła jej wydostać się 

przez otwór. Urodził się nowy człowiek.

Sarah szybko oczyściła nos i usta noworodka za pomocą końcówki ssaka. Chwilę 
później panująca na sali porodowej pełna oczekiwania cisza została przerwana 

rozdzierającym uszy wrzaskiem. Napięcie w pomieszczeniu natychmiast wyparowało.
— To dziewczynka, Kathy — powiedziała Sarah, trochę zbyt obojętnym tonem. — 

Przepiękna dziewczynka. Gratulacje. Tato, jeśli zechcesz podejść do mnie, 
będziesz mógł przeciąć pępowinę.

Tata, który dopiero co ukończył szkołę średnią, podszedł nerwowo, zrobił, co mu 
kazano, po czym szybko wrócił do wezgłowia łóżka, gdzie jego młodziutka żona na 

zmianę to płakała, to śmiała się ze szczęścia. Czując, że musi przełknąć, nagle 
bowiem jej gardło jakby zaczęło wypełniać coś nieprzyjemnego, Sarah podała 

doskonałego w każdym calu noworodka pediatrze. Miała nadzieję, że nikt na sali 
nie dostrzega, jak bliska jest płaczu — nie byłyby to jednak łzy radości, lecz 

smutku z powodu martwo urodzonego Briana Summera, mniej więcej siedemnaście 
godzin temu.

Dochodziła właśnie szósta rano — poranek po niezwykle stresujących godzinach, 
szaleńczym dniu i zwariowanej nocy. Dwa normalne porody maciczne i teraz trzeci, 

cesarski, z przodowaniem pośladkowym. Tuż po pierwszej po południu minionego 
dnia radosne podniecenie, spowodowane faktem, że odegrała pierwszoplanową rolę w 

spowolnieniu krwawienia Lisy Summer, ustąpiło miejsca niesamowitemu smutkowi, 
wynikłemu z konieczności asystowania przy usunięciu z ciała matki martwego 

płodu, który zakończył życie, zanim zdążyli dotrzeć na salę porodową.
Tak samo jak dziecko poprzedniej pacjentki z DIC, mały Brian Summer zmarł z 

powodu silnego krwawienia w łożysku i przedwczesnego oddzielenia się łożyska od 
ściany macicy. Gdyby przyszedł na świat nawet pół godziny wcześniej, być może by 

przeżył. Okropny wybór związany był z ratowaniem Lisy, która, gdyby nie 
opóźniono porodu, na sto procent wykrwawiłaby się na śmierć.

z nieznanym sobie poczuciem rozkojarzenia i obojętności Sarah obserwowała własne 
ręce, które wyjęły łożysko młodej kobiety, po czym zaczęły zaszywać nacięcie. 

Decyzja, by ratować życie Lisy, była prawidłowa, mimo to pogodzenie się z 
efektem nikomu nie przyszło łatwo. Sarah przygotowywała się do umieszczenia 

klamerek do zaciśnięcia skóry, kiedy podeszła do niej pielęgniarka z chirurgii.
—  Sarah, doktor Truscott chciał, bym ci przekazała, że musieli wziąć Lisę 

Summer z powrotem na salę operacyjną — szepnęła.
O nie... pomyślała.

—  Powiedzieli ci, co się dzieje?
—  Najwyraźniej środki przeciwzakrzepowe i heparyna nie rozbiły zakrzepów w jej 

ramieniu. Nie wiem dokładnie, co planuje doktor Truscott.
—  Dziękuję, Win. Przyjdę najszybciej, jak będę mogła. Kathy, prawie 

skończyliśmy. Pediatra dał mi właśnie znak, że z małą jest wszystko w porządku. 
Ma dziewięć punktów na skali Apgar. Maksymalny wynik to dziesięć, ale dajemy go 

jedynie dzieciom, które zaraz po wyjściu z brzucha umieją grać na skrzypcach. 
Zaraz przyniesie ci maleństwo.

—  Dziękuję, pani doktor. Bardzo pani dziękuję...
Sarah przykleiła umieszczony na ranie bandaż, odeszła od stołu i zaczęła ściągać 

rękawiczki.
—  Wszyscy się z tobą cieszymy.

Poszła na chirurgię. W trakcie krótkiej drogi została dwa razy zatrzymana — raz 
przez pielęgniarkę, potem przez rezydenta. Oboje gratulowali jej z okazji tego, 

co zrobiła z Lisą.
—  Cały szpital o tym mówi — powiedział rezydent. — Wielu osobom otworzyła pani 

oczy na możliwości kryjące się w technikach niekonwencjonalnych. Mam 
specjalizację z okulistyki z Akademii Osteopatii w Philly i nagle, po raz 

pierwszy, inni rezydenci zaczęli mnie pytać, czego się uczyłem, czego dotyczyły 
wykłady, których nie mieli studenci o profilu akademickim. Ludzie, którzy tylko 

pozornie popierają metody niekonwencjonalne, nagle się nimi zainteresowali.
Te słowa powinny ukoić serce Sarah, dziś jednak nie były w stanie uwolnić jej od 

poczucia bezradności. Studia, wyposażenie Wartości setek tysięcy dolarów i 
dziesiątki wysoko wykwalifikowanych ludzi okazały się niewystarczające do 

uratowania życia dziecka Lisy Summer. Nie była to pierwsza sytuacja, w której 
niemal wewnętrznie umierała z powodu straty nienarodzonych

i nowo narodzonych dzieci; fakt, że istoty ludzkie umierają, jest podstawową 
zasadą medycyny; intelektualnie rozumiała tę prawdę, z jakiegoś jednak powodu 

emocjonalnej reakcji na tę akurat stratę nie była w stanie zmienić ani wiedza, 

ani logika.

Przypomniała sobie swój stary gabinet na piętrze Instytutu Ettingera; był 
równocześnie gabinetem zabiegowym. W tamtych dniach wcale nie mniej angażowała 

się w pomaganie ludziom, a jednak ówczesny świat spokojnych, nieskomplikowanych, 
bardzo osobistych kontaktów z pacjentami wydawał jej się oddalony o lata 

świetlne.
Różnica polegała głównie na stopniu, w jakim technika i nauka — niezależnie jak 

je zdefiniować — zdominowały zachodnią medycynę. W szpitalu akademickim czasami 
(a teraz właśnie tak było) czuła się, jakby zamieniła latanie na paralotni na 

pilotowanie odrzutowca.
Opuściła instytut Ettingera z powodu nieelastyczności i, koniec końców, 

pozbawionego tolerancji zachowania Petera Ettingera. Decyzja, by uzyskać dyplom 
lekarski, była jednak spowodowana czymś znacznie głębszym: miała wrażenie, że 

kiedy zostanie lekarzem, zniknie szereg ograniczeń i wynikających z nich 
rozczarowań zawodowych. Niestety, mimo dysponowania najnowocześniejszym sprzętem 

i znajomością najlepszych technik operacyjnych pozostałe ograniczenia tak samo 
frustrowały, frustracje zawodowe zaś tak samo ją ograniczały.

W zespole chirurgicznym pracowały aktualnie cztery kobiety zatrudnione na 
etatach i trzy rezydentki, a w szpitalu było tylko jedno pomieszczenie z 

szafkami dla chirurgów, przeznaczone wyłącznie dla mężczyzn.
Sarah zostawiła bordowy kitel chirurgiczny w szafce w pomieszczeniu dla 

pielęgniarek, włożyła strój w kolorze morskiej wody, zmieniła też osłonki na 
buty, czepek i maskę. Minęło dwanaście godzin od chwili, gdy obserwowała, jak 

Andrew Truscott próbował udrożnić tętnice zaopatrujące prawe ramię Lisy w krew. 
Celem tych działań było usunięcie jak największej liczby zakrzepów, z nadzieją, 

że wprowadzenie do organizmu środków przeciwzakrzepowych dokona reszty. 
Najwyraźniej jednak nie przyniosły one pożądanych skutków — konieczna była 

poważniejsza interwencja.
Sarah weszła na salę operacyjną przez łazienkę. Lisa, która

przebywała na tej sali po raz trzeci w ciągu niecałej doby, była już znieczulona 
i zaintubowana. Niska zasłonka, ustawiona w poprzek jej szyi, oddzielała 

anestezjologa od chirurgów. Po stronie „chirurgicznej" na ramieniu Lisy 
koncentrowali się Andrew i jeszcze jeden chirurg.

Przez chwilę Sarah wydawało się, że drugim chirurgiem jest ten sam naczyniowiec, 
który asystował Andrew poprzednio, kiedy jednak operator przysunął sobie 

stołeczek i stanął na nim, by lepiej widzieć, zorientowała się, że jest to Ken 
Browne, ordynator ortopedii. Dopiero wtedy Sarah dostrzegła leżące na tacy obok 

pielęgniarki obcięte przedramię z zakrzywionymi jak szpony palcami i 
zorientowała się, że Browne i Andrew wcale nie przeprowadzają delikatnego 

zabiegu naczyniowego, lecz agresywnie przycinają pozostałości kości promieniowej 
i łokciowej — czyli kości przedramienia — kończąc amputację poniżej łokcia.

Sarah poczuła, że jej mięśnie wiotczeją. i po raz pierwszy w życiu miała 
wrażenie, że zemdleje. O Boże, nie... najpierw dziecko... a teraz to...

Andrew podniósł głowę i popatrzył na nią.
—  Wszystko w porządku? — spytał.

—  Andrew, ona była artystką. Garncarką. Jej ręce były... przepraszam. Po prostu 
sądziłam, że wróci do zdrowia.

—  Prawdopodobnie teraz... ma... taką szansę — powiedział z niejakim wahaniem 
Andrew. — Mnie też jest przykro, że trzeba było to zrobić, ale gangrena to 

gangrena. Nie było wyboru.
—  Rozumiem.

Mimo tego stwierdzenia Sarah doskonale wiedziała, że tak naprawdę to nie ma 
pojęcia, co stało się z Lisą Summer.

Rozdział 6

Oddział intensywnej opieki medycznej miał dwanaście łóżek i przez całą dobę były 
tu pielęgniarki —jedna na łóżko albo jedna na dwa łóżka. Rzadko się zdarzało, by 

zmiana minęła bez wystąpienia u kogoś stanu zagrożenia życia i choć — pomijając 
chwile, kiedy chorego ratowano — na oddziale panowała atmosfera spokoju, nigdy 

nie było cicho. Przez całą dobę rozlegało się lekkie buczenie, posykiwanie i 
popiskiwanie urządzeń monitorujących, pomp infuzyjnych i respiratorów, co trochę 

przypominało poszum dalekiego oceanu. To tutaj — znacznie bardziej niż na salach 
operacyjnych — rozgrywały się prawdziwe bitwy o życie.

Sarah zdecydowanie wolała salę operacyjną od nieprzerwanej, żmudnej i 

niewdzięcznej opieki nad pacjentami w stanie zagrożenia życia, bardzo jej się 

jednak podobała panująca na oddziale intensywnej opieki koleżeńska atmosfera.
Drugiego lipca o wpół do ósmej rano zajętych było siedem łóżek oddziału. 

Wszystkie, czyli dwanaście, miały być zajęte po zakończeniu porannej zmiany na 
salach operacyjnych. Sarah, która z braku snu czuła się, jakby miała w oczach 

żwirek, siedziała na skraju łóżka w boksie numer osiem i czekała, aż Lisa Summer 
zostanie przywieziona z sali pooperacyjnej. Wieści, jakie stamtąd docierały, 

były — pomijając oczywistą sprawę — znakomite. Lisa przetrzymała zabieg bez 
większego krwawienia, DIC szybko się cofało, a krążenie w nerkach i nogach oraz 

w pozostałej części ramienia zdawało się wracać do normy. Można było 
przypuszczać, że w jakiś dziwny sposób cesarskie cięcie spowodowało ustąpienie 

zaburzeń krzepnięcia.
Życie Lisy zostało uratowane. Narządy brzuszne, zmysły oraz

układ nerwowy funkcjonowały i będzie w stanie chodzić. Z czasem nauczy się 
lepiej używać lewej ręki i posługiwać protezą, która zastąpi jej prawą. Może 

nawet znajdzie jakiś sposób, by móc wyrażać się jako artystka. Jej psychika 
zacznie przepracowywać utratę dziecka i któregoś dnia może znów urodzi. Z czysto 

klinicznego punktu widzenia Sarah wiedziała, że to wszystko jest prawda, mimo to 
nie była w stanie zapomnieć o tym, że Lisa była jej pacjentką i jeszcze niecałe 

dwadzieścia cztery godziny wcześniej z podnieceniem przygotowywała się do 
porodu.

—  Wszystko w porządku?
Sarah przeglądała wydruk zestawiający wyniki bardzo już licznych badań 

laboratoryjnych, które przeprowadzono Lisie, i szukała jakiejś —jakiejkolwiek — 
wskazówki pomocnej w zrozumieniu przyczyn katastrofy. Zaskoczona podniosła głowę 

i ujrzała przed sobą Almę Young, długoletnią pielęgniarkę z OIOMu.
—  Tak, jak najbardziej, dziękuję. Jestem tylko trochę zmęczona.

—  Zrozumiale. Pani dziewczyna będzie tu za kilka minut. Właśnie dzwonili z 
pooperacyjnej. Wygląda na to, że czuje się całkiem nieźle, oczywiście biorąc pod 

uwagę sytuację.
—  To świetnie. Wpatruję się w te cyferki z nadzieją, że nagle dostrzegę coś, 

czego nie zauważyłam, i zrozumiem, co się stało.
—  Może powinna pani raczej zamknąć oczy i kilka minut się przespać.

—  Obawiam się, że jeśli tak zrobię, moje ciało może uznać, że nie musi się czuć 
tak jak teraz, i będę załatwiona do końca dnia.

—  Cały szpital mówi o tym, czego pani wczoraj dokonała. Dziewczyny z urazówki 
uważają, że ta mała na sto procent by umarła, gdyby pani nie wkroczyła i nie 

przeciwstawiła się hematologowi.
—  Więc dlaczego nie czuję się lepiej, niż się czuję, Almo? Starsza kobieta 

usiadła na skraju łóżka.
—  Ponieważ jest pani dobrym lekarzem. Dlatego. Jest pani Wrażliwa. Obchodzi 

panią ludzkie cierpienie i ból... tak naprawdę obchodzi.
—  Dziękuję.

—  Mogę coś powiedzieć? ¦— Oczywiście.
—  Czasami wydaje mi się jednak, że pacjenci trochę za bardzo panią obchodzą. 

Traktuje pani wszystko, co się z nimi dzieje, zbyt osobiście. Na przykład, 
zamiast odpocząć, siedzi pani tutaj i ślęczy

nad tymi wynikami. Przez ten oddział przewinęło się mnóstwo rezydentów i 
pielęgniarek i zauważyłam, że ci najlepsi mieli jedną wspólną cechę... taki mały 

wyłącznik, który umieli naciskać i pozwalał im w razie potrzeby zachować 
stuprocentową obiektywność. Ma pani wszystko, co potrzebne, aby być wśród 

najlepszych, ale czasami wydaje mi się, że za bardzo pozwala się pani dołować.
—  Tak uważasz?

—  Tak. Tak samo uważa kilka innych pielęgniarek. Wie pani przecież, że naszym 
ulubionym sportem jest analiza psychologiczna rezydentów. Wszyscy naprawdę panią 

lubimy, lecz też się o panią martwimy. Jest tak, jakby zawsze pani sądziła, że 
powinna zrobić coś więcej, i nie mogła się pogodzić z tym, że można zrobić tylko 

to, co jest wykonalne.
Opinia pielęgniarki wyzwoliła strumień w większości niemiłych wyobrażeń i 

emocji, związanych z Peterem Ettingerem.
—  Almo, nigdy nie byłam zbyt dobra w godzeniu się z ograniczeniami. Tak 

naprawdę, gdybym zawsze nie sądziła, że mogę zrobić dla pacjenta coś więcej, 
prawdopodobnie nie zostałabym lekarzem.

—  Co ma pani na myśli?

Sarah roześmiała się ze smutnym tonem w głosie.

—  Masz trochę czasu?
W oczach Almy Young pojawiła się troska.

—  Tak naprawdę nie mam do przyjazdu Lisy nic do roboty. Sarah chwilę się 
zastanowiła. Zawsze była osobą lubiącą mieć

duży zakres prywatności, a fragmentaryczne życie, jakie prowadziła — internat 
szkoły średniej na północy stanu i college'u na przedmieściu Bostonu, ośrodek 

Korpusu Pokoju w Tajlandii, związek z Peterem i praca w Instytucie Ettingera, 
następnie studia na akademii medycznej we Włoszech, a teraz szpitalna 

rezydentura — wszystko to sprawiało, że łatwo było jej się izolować od nadmiaru 
cudzej ingerencji. W każdym miejscu z kimś zaczynała się przyjaźnić, ale żaden z 

tych związków — poza związkiem z jej nauczycielem doktorem Louisem Hanem — nie 
był na tyle silny, by przeżyć kolejną przeprowadzkę. Powoli stwierdzała, że 

kiedy proszono ją, by powiedziała coś o sobie — nawet jeśli miała na to ochotę — 
po prostu tego nie robiła. A może nie była w stanie? Ta kobieta, z którą 

pracowała od ponad dwóch lat, wyglądała jednak na rzetelnie zainteresowaną tym, 
kim jest Sarah i jak reaguje na taką sytuację, która się jej przydarzyła. Może 

nadszedł czas, by się nieco otworzyć.
— Kilka lat temu — powiedziała wreszcie — dokładnie mówiąc, dziesięć, mieszkałam 

w górach na północy Tajlandii i pomagałam budować klinikę, w której nauczałam i 
równocześnie uczyłam się akupunktury oraz ziołolecznictwa. Moim nauczycielem i 

przyjacielem był tam pewien starszy mężczyzna. Był kimś w rodzaju ojca, którego 
nigdy nie miałam, niestety dość nagle zmarł. Wkrótce w naszej wiosce pojawił się 

ktoś bardzo do niego podobny, tyle tylko że znacznie młodszy. Był błyskotliwy i 
pełen fantazji, do tego interesowały go te same zagadnienia co mnie. Kiedy się 

poznaliśmy, był sławny na cały świat w wielu zakresach medycyny alternatywnej. 
No cóż, w ciągu miesiąca byłam z powrotem w Stanach, razem z nim i jego córką, i 

pracowałam w jego instytucie... — Sarah zastanawiała się, czy wymienić nazwisko 
Petera, uznała jednak, że nie ma ku temu powodu. — Prawie trzy lata mieszkałam z 

nim i jego nastoletnią córką, którą sprowadził z Afryki, kiedy była dzieckiem, i 
adoptował. Przez te trzy lata byłam dla niej kimś, kto w całym jej życiu 

najbardziej przypominał matkę. Choć... jak powiedziałam... pracowaliśmy z tym 
mężczyzną razem w jego instytucie, z jego punktu widzenia nie pracowaliśmy 

wspólnie, lecz pracowałam dla niego. Tuż zanim wydarzyło się to, o czym zaraz 
opowiem, poprosił mnie o rękę, niestety w naszym życiu coraz bardziej wypływała 

na wierzch jego ciemna strona... ogromne, nienasycone ego i przerażający mnie 
brak elastyczności.

—  Niech pani opowiada dalej.
—  Miał pacjenta, rzeźbiarza, którego dosłownie wyleczył z reumatoidalnego 

zapalenia stawów, zapalenia, które lekarze uznali za nieuleczalne.
—  Jak tego dokonał?

—  Zmienił mu dietę, dał trochę ziół, zastosował kilka podobnych technik, jakich 
wczoraj użyłam z Lisą. Człowiek zamienił się z inwalidy w aktywnie uprawiającego 

sport.
—  Niesamowite.

—  Dla nas nie było w tym nic niezwykłego. Medycyna alternatywna leczy wielu, 
naprawdę bardzo wielu pacjentów, wobec których medycyna klasyczna się poddała. 

My, lekarze medycyny, w dalszym ciągu niewiele wiemy o mechanizmach 
chorobotwórczych. Nasze mikroskopy robią się coraz większe i większe i udaje nam 

się oglądać coraz mniejsze i mniejsze rzeczy; przepisujemy penicylinę, niewiele 
się nad tym zastanawiając, wciąż jednak nie wiemy, dlaczego osoba A ma zakażenia 

gardła, które leczymy, a osoba B — nie. W każdym razie mój narzeczony wyjechał
na miesiąc i pozostawił swoich pacjentów pod moją opieką. Leczył rzeźbiarza z 

powodu bólów głowy... za pomocą ziół, akupunktury i manipulacji 
chiropraktycznych. Widziałam tego pacjenta kilkakrotnie i za każdym coraz 

bardziej napawał mnie niepokojem. Twierdził, że ból głowy słabnie, a 
przynajmniej nie nasila się, ale moim zdaniem jakoś dziwnie chodził. Uwierz albo 

i nie, lecz wydawało mi się także, że krzywo się uśmiecha.
—  Pachnie kłopotami.

—  Tak też sądziłam. Zadzwoniłam do White Memoriał i porozmawiałam z 
neurologiem, który wyznaczył mu wizytę na następny dzień na jedenastą rano. Mój 

przyjaciel miał wrócić wieczorem z Nepalu, uznałam jednak, że pacjent musi 
zostać obejrzany przez neurologa, wszystko więc zaaranżowałam. Może brzmi to 

tak, jakby łatwo mi to przyszło, ale zapewniam cię, Almo, że strasznie ze sobą 

walczyłam. Musiałam przygotować się na wyjaśnienie mojemu przyjacielowi, 

dlaczego wystąpiłam przeciwko wszystkiemu, w co wierzył...
Sarah nie przypominała sobie, by do tej pory podzieliła się z kimkolwiek tym, co 

działo się podczas ostatniego, przerażającego dnia z Peterem, ale Alma była tak 
wspaniałą słuchaczką, że zwierzenie przyszło jej z zadziwiającą łatwością. Choć 

opowiadała dość szybko, wszystko, co opisywała, było jedynie skrawkami tego, co 
pamiętała...

Noc, która zakończyła się tak potworną męczarnią, zaczęła się magicznie. Peter 
spokojnie i uważnie wysłuchał jej relacji na temat rzeźbiarza Lienry'ego 

McAllistera, a jego odpowiedź — której tak bardzo się bała — brzmiała, ogólnie 
mówiąc, następująco: Posłuchaj, pozostawiłem ci odpowiedzialność za instytut, 

ponieważ jesteś osobą odpowiedzialną. Widziałaś, co widziałaś, podjęłaś decyzję 
i chceszją sfinalizować. Co może być w tym złego?

Potem się kochali — intensywnie, namiętnie, tak jak na początku znajomości.
Sarah zdawała sobie sprawę, że Peter się przełamał — dla niej i dla dobra ich 

kruszącego się związku — i że nie było to dla niego łatwe. Naprawdę był 
przekonany o tym, że konwencjonalna zachodnia medycyna tak bardzo zagubiła się w 

nauce, konkurencyjnej farmakologii oraz zdehumanizowanej technologii, że czyniła 
więcej zła niż dobra. Nad biurkiem powiesił sobie nawet plakat z napisem:

EFEKT JATROGENNY: SCHORZENIE ALBO ZRANIENIE SPOWODOWANE SŁOWAMI ALBO DZIAŁANIAMI 
LEKARZA

Miał doskonałą okazję skrytykowania jej osądu, aby narzucić kolejny raz swą 
sławną opinię o lekarzach i ich metodach, a jednak z niej nie skorzystał.

Sarah nie gorzej od Petera rozumiała cudowny potencjał kryjący się w relacji 
między lekarzem a pacjentem. Diagnostyczna i terapeutyczna siła metod 

holistycznych budziła w niej nadzieję, lecz w odróżnieniu od Petera nigdy nie 
traktowała medycyny tradycyjnej jako ostatniej i jedynej instancji. W końcu 

przeżyła pęknięcie wyrostka robaczkowego tylko dlatego, że zawieziono ją 
samolotem do amerykańskiego szpitala wojskowego, gdzie poddano ją 

natychmiastowemu zabiegowi chirurgicznemu.
Peter miał czterdzieści lat — dwanaście lat więcej od niej. Różnica wieku, 

wysoki wzrost — miał metr dziewięćdziesiąt trzy — niezwykły popęd seksualny i 
sukces finansowy, wszystko to sprawiało, że w związku tym każda podejmowana 

przez nią próba postawienia na swoim była ogromnym wyzwaniem, a zajmowanie 
autorytatywnego stanowiska raczej marzeniem ściętej głowy. Przynajmniej jednak 

Peter postanowił słuchać, a nie działać: próbował zrozumieć, że jego metody 
działania nie muszą być jedyne.

W następne przedpołudnie wzięli sobie wolne i dużą część poranka spędzili na 
kochaniu się. Kiedy Sarah zjawiła się w instytucie, gdzie czekało ją całe 

popołudnie spotkań z pacjentami, czuła się znacznie bardziej pozytywnie 
nastawiona do życia, niż bywało ostatnimi czasy.

O trzeciej po południu zaczęła się jednak dziwić, dlaczego neurolog z White 
Memoriał do niej nie dzwoni. O tej porze powinny być gotowe przynajmniej 

niektóre wyniki badań McAllistera. Jeżeli nie myliła się co do tego, że 
rozwijają się u niego zaburzenia motoryki, należało zrobić tomografię i szereg 

innych badań, a lekarz obiecał zatelefonować natychmiast po tym, jak dowie się 
czegoś istotnego.

Minęło wpół do czwartej... czwarta... wpół do piątej.
Przyjmując kolejnych pacjentów, raz za razem spoglądała na zegarek. Wreszcie, 

kiedy ostatni wyszedł, zadzwoniła do White Memoriał.
—  Panno Baldwin, sądziłem, że pani o tym wie... — powiedział neurolog.

—  Co wiem? — Nagle poczuła niemiły ucisk w gardle.
—  Kiedy zjawiłem się dziś rano w pracy, na mojej automatycznej sekretarce była 

wiadomość od pana McAllistera. Zadzwonił
o... o dziesiątej wieczorem i przekazał, że porozumiał się ze swoim doradcą 

medycznym i niestety nie może się ze mną spotkać. Sądziłem, że mianem doradcy 
określał panią.

—  Nie — odparła. — Obawiam się, że miał na myśli kogoś innego. Dziękuję panu, 
doktorze.

—  Cóż, przykro mi, że nie mogłem więcej...
Odłożyła sluchawkę, zanim doktor skończył, i natychmiast ruszyła na sztywnych 

nogach do gabinetu Petera. Siedział rozparty w fotelu, nogi położył na biurku.
—  Peter, dlaczego nie powiedziałeś mi wieczorem, że dzwoniłeś do Henry'ego 

McAllistera?

—  Nie uważałem, że to aż takie ważne.

—  Nie uważałeś, że to... aż takie... ważne? Nie zdziwię się, jeżeli się okaże, 
że dostałam wrzodu w trakcie zastanawiania się, czy przedstawić go neurologowi.

—  No więc nie musisz się więcej zamartwiać. — Opuścił nogi na podłogę.
—  Ale powiedziałeś, że zrobiłam to, co należy.

—  Zgadza się. To, co należy, zrobiłaś dla siebie, lecz niekoniecznie dla 
Henry'ego.

—  Skąd o tym wiesz? Jak mogłeś kazać mu odwołać wizytę, nawet go nie widząc?!
—  Po pierwsze, nie wierzę, by istniało cokolwiek, co może zrobić lekarz 

medycyny, czego tak samo dobrze, a nawet lepiej, nie mogą zrobić nasi ludzie. 
Doskonale o tym wiesz. Po drugie, wcale nie kazałem mu odwoływać wizyty. 

Powiedziałem mu, że ma postąpić według własnej oceny i niezależnie od decyzji, 
jaką podejmie, będę cały dzień do jego dyspozycji. Wystarczy, by zadzwonił i 

określił czas.
—  I zadzwonił? — Sarah czuła, że zaczęło jej pulsować w skroniach. Miała ochotę 

skoczyć przez biurko i zetrzeć mu z twarzy samozadowolenie. — Zadzwonił?!
Twarz Petera stężała.

—  Chyba... przy tym zamieszaniu, które tu dziś panowało, zapomniałem sprawdzić. 
— Spojrzał na kartkę z telefonami i połączył się z recepcjonistką. Kiedy 

odkładał słuchawkę, oznajmił: — Wygląda na to, że nie czuł takiej potrzeby.
—  Peter, kawał z ciebie skurwiela. Wiesz o tym? Obróciła się na pięcie i 

ruszyła szybkim krokiem do swojego
gabinetu.

—  Hej, uspokój się, mała! — zawołał za nią. — Po co te nerwy?
Historia choroby Henry'ego McAllistera leżała na jej biurku. Wybrała jego numer 

i kiedy po kilkunastu dzwonkach nikt nie podniósł sluchawki, zatelefonowała pod 
911. Jeżeli się pomyliła, wyjdzie na głupka, nie było jednak takiej możliwości, 

by nie załatwiła do końca tej sprawy. Po raz pierwszy od trzech lat miała 
wrażenie, że reaguje na bardzo trudną sytuację jak Sarah Baldwin, a nie jak 

marionetka w rękach Petera Ettingera.
Peter wychodził właśnie ze swojego gabinetu, przemknęła jednak obok niego, nawet 

się nie odwracając, zbiegła na dół schodami i wypadła na ulicę. Wołał za nią, 
ale nie zwracała na to uwagi.

McAllister mieszkał na Soutli Endzie, jakieś dziesięć przecznic od instytutu. 
Przez chwilę rozglądała się za taksówką, potem jednak zagryzła zęby, zacisnęła 

pięści i ruszyła biegiem przed siebie...
—  No i? — spytała Alma Young.

—  Przepraszam?
—  Co się stało z rzeźbiarzem? Nie może pani w takim momencie przerwać!

—  Wybacz mi... — powiedziała Sarah, nie do końca pewna, ile ze swoich myśli 
ujawniła. — No cóż, gdybym w tej konkretnej sytuacji uznała, że to, co zrobiłam, 

było wszystkim, co się dało zrobić, mężczyzna ten prawdopodobnie by zmarł. 
Policja wyłamała drzwi do jego mieszkania i znaleźliśmy go nieprzytomnego na 

podłodze. Dwie godziny później leżał na sali operacyjnej w White Memoriał. 
Okazało się, że to guz złośliwy... dokładnie biorąc oponiak... w prawej części 

mózgu. Jak czasami się zdarza, zaczął krwawić i w czaszce rosło ciśnienie.
—  Dzięki Bogu, zdążyła pani dotrzeć do niego na czas... — westchnęła Alma, 

okazując prawdziwą ulgę, że siedem lat temu los okazał się łaskawy dla 
nieznanego jej człowieka.

Sarah uśmiechnęła się, widząc reakcję pielęgniarki.
—  Pozwolono mi wejść na salę i przyglądać się usuwaniu guza. To było 

niesamowite. Wtedy postanowiłam zostać chirurgiem. Ostatecznie wybrałam 
położnictwo i ginekologię.

—  A tamten mężczyzna? Pani... przyjaciel? Sarah wzruszyła ramionami.
¦— Następnego dnia wyprowadziłam się i od tamtej chwili nie rozmawialiśmy ze 

sobą. -— To ci historia...
—  I częściowe wyjaśnienie, dlaczego nigdy nie potrafię uznać, że zrobiłam dla 

pacjenta wszystko, co się dało.
-— Możliwe, dalej jednak twierdzę, że lepiej będzie, jeśli pogodzi się pani z 

tym, że jest tylko człowiekiem. Dzisiejsi lekarze mają ogromne możliwości, 
ciągle jednak nie są Bogiem. Nigdy nim nie byli i nigdy nie będą. Jeżeli nie 

pogodzi się pani z tym, że mimo wszelkich wysiłków niektóre pani pacjentki 
stracą dziecko, rękę albo jedno i drugie, albo jeszcze gorzej, to prędzej czy 

później stres zacznie panią zjadać żywcem.

—  Wiem o tym.

—  Naprawdę?
—  Naprawdę.

Alma Young wyciągnęła ręce i objęła Sarah.
—  W takim razie, doktor Baldwin, nie chcę, by zadręczała się pani z tego 

powodu, że okropna choroba, z której powstaniem nie miała pani nic wspólnego, 
zabrała tej dziewczynie dziecko i rękę. Chciałabym, by chwaliła się pani na cały 

głos tym, co zrobiła pani wczoraj, aby uratować jej życie. To była wielka sprawa 
dla tego szpitala i każdy, komu zależy na BCM, będzie piał nad panią z zachwytu. 

Rozumiemy się?
Sarah zmusiła się do uśmiechu.

—  Wedle rozkazu!
Odsunęły się drzwi i sanitariusz z pielęgniarką wwieźli Lisę na łóżku na 

kółkach. Kilka chwil później zjawił się Andrew Truscott. Na jego twarzy widać 
było ślady nocy spędzonej na sali operacyjnej, mało kto by się jednak domyślił, 

że jest właśnie drugą dobę bez snu. Sarah znała to z własnego doświadczenia i 
miała wrażenie, że z każdym rokiem pracy na chirurgii brak snu miał coraz 

mniejszy wpływ na jej organizm.
—  Jak ona się czuje? — spytała.

—  Te amputacje nie są najelegantszą chirurgią. Przykro mi, że nie mogłem zrobić 
nic innego.

—  Zarówno ty, jak i ja. Założę się jednak, że teraz będzie z nią już tylko 
lepiej.

—  A czego innego się spodziewasz? Wyleczyłaś ją tymi swoimi igiełkami.
—  Nonsens. — Jak często bywało, Sarah nie była pewna, czy sarkazm w tonie 

Andrew jest żartem, czy oznacza dezaprobatę.
—  Drodzy lekarze! — zawołała Alma Young. — Czy któreś z Waszych Świątobliwości 

mogłoby pomóc nam przenieść tę dziewczynę?
—  Już pomagam — powiedziała Sarah.

—  To miłe z twojej strony, droga koleżanko, ponieważ muszę iść do piątki na 
konsultację — powiedział Truscott. — Może

spotkamy się na kawie, powiedzmy za... godzinę? Chciałbym ci zadać kilka pytań 
na temat wczorajszego pokazu magii. Almo, zlecenia dla naszej młodej pacjentki 

są wetknięte pod materac. Pani doktor Mięsień będzie asystować.
Z pomocą Sarah, Lisa została przeniesiona z łóżka transportowego na łóżko w 

boksie numer osiem. Potem Sarah się wycofają — Alma z inną pielęgniarką zaczęły 
podłączać wlewy dożylne, kardiomonitor i cewnik z pęcherza moczowego.

—  Teraz należy do pani — powiedziała w końcu Alma. Kiedy odeszła na tyle, że 
nie mogła być słyszana przez pacjentkę, dodała: — To będzie niezła zabawa... 

zwłaszcza że dziewczyna nie ma ani pieniędzy, ani rodziny do pomocy...
—  Postaram się jak najszybciej załatwić jej pomoc z opieki społecznej.

—  Może warto się też zastanowić nad konsultacją psychiatryczną. Od chwili kiedy 
dowiedziała się o dziecku, nie zamieniła z nikim słowa.

—  Wiem. Dziękuję, Almo. To dobra sugestia.
Sarah podeszła do wezgłowia łóżka. Lisa leżała bez ruchu i wpatrywała się w 

sufit. Jej wargi, ciągle jeszcze poplamione zaschniętą krwią, były spękane i 
opuchnięte. Zabandażowane skrócone ramię wystawało spod wyłachmanionego 

prześcieradła. Sarah zaczęła do niej mówić, jednocześnie oglądając okolicę 
cesarskiego cięcia. Lisa ani razu nie zareagowała.

—  Cześć, Liso, witaj na OjOMie... bardzo cię boli?... Kiedy będzie cię bolało, 
zawiadamiaj o tym pielęgniarki. Nie musisz rozmawiać ze mną ani z nikim innym, 

póki nie nabierzesz na to ochoty... Powiem teraz kilka rzeczy i na razie sobie 
pójdę. Wygląda na to, że problemy z krwawieniem i zakrzepami zniknęły i nie 

potrzebujesz transfuzji... — Sarah spojrzała w oczy chorej, by ocenić, czy 
rozumie, co się do niej mówi, ale nie dostrzegła w nich iskry życia. — Liso, 

musisz wiedzieć, że wszyscy czujemy się okropnie z powodu tego, co się stało 
tobie i... — wciągnęła głęboko powietrze, by się uspokoić — ...i Brianowi. 

Zrobimy wszystko, co możliwe, byś mogła sobie z tym poradzić i dowiedzieć się, 
dlaczego doszło do tego, do czego doszło. Spróbuj być silna...

Sarah odczekała minutę, lecz nie doczekała się żadnej reakcji. Przeciągnęła 
grzbietem dłoni po policzku Lisy.

—  Niedługo wrócę, by sprawdzić, jak ci się wiedzie. Musiało być jakieś 
wyjaśnienie. Dwa tak podobne przypadki

w jednym szpitalu, w tak krótkim odstępie. Odpowiedź musiała

być gdzieś blisko. Sarah obiecała sobie w duchu, że zrobi wszystko, aby ją 

odkryć.
Odchodząc, popatrzyła przez ramię na leżącą w boksie numer osiem młodą artystkę 

i spróbowała sobie wyobrazić, co można czuć, przeżywając taką nagłą, niemożliwą 
do wyjaśnienia tragedię. Wyszła z sali. Do spotkania z Andrew pozostały jej trzy 

kwadranse, a musiała jeszcze zajrzeć do kilkunastu pacjentek.
—  Dokąd wychodzisz?

—  Po prostu wychodzę.
—  „Po prostu wychodzę" nigdy nie było odpowiedzią do przyjęcia na to pytanie i 

nie jest do przyjęcia także dziś.
—  Tato, mam osiemnaście lat. Moi koledzy i koleżanki...

—  Nie jesteś taka jak inni. Nie masz być taka jak inne nastolatki.
—  Ale...

—  Jesteś osiemnastolatką, która gra w polo, jeździ na wakacje do Europy, na 
jesieni zostaniesz studentką Harvardu, a przede wszystkim jesteś beneficjentką 

funduszu powierniczego, z którego dostaniesz dwadzieścia milionów dolarów, kiedy 
skończysz dwadzieścia pięć lat. Z tego powodu nie jesteś i nigdy nie będziesz 

taka jak inne dzieciaki. A więc... z kim zamierzasz dziś się spotkać?
—  Tato, proszę...

—  Z kim!!? Z tym prymitywnym Chuckiem, który, jak uważasz, lubi cię z powodu 
twojej duszy i twojego charakteru? Uznano go za najprzystojniejszego chłopaka w 

klasie, więc planuje robić karierę jako model i nawet nie myśli o pójściu na 
studia. Zastanawiałaś się choć przez chwilę, dlaczego taki chłopak nagle zaczyna 

się interesować dziewczyną ze Stanhope Academy, dziewczyną, która nie tylko nie 
jest do niego w niczym podobna, ale na dodatek ma dwadzieścia kilo nadwagi!?

—  Tato, przestań. Proszę... przestań.
—  Nie przestanę. Z pewnych rzeczy musisz zdawać sobie sprawę. Ciągle o nich 

pamiętać. Twój wspaniały Chuckie to śmieć. Niemal każdy wieczór, kiedy nie uda 
ci się do niego wymknąć, spędza z cziphinderką Marcie Knuckle. Zdjęcia, które 

mój człowiek zrobił szczęśliwej parce, leżą na moim biurku. Masz ochotę rzucić 
na nie okiem?

—  Kazałeś go śledzić?!
—  Oczywiście. Jestem twoim ojcem. Moim zadaniem jest chronić

cię do chwili, aż będziesz miała dość rozsądku i doświadczenia, by chronić się 
sama przed światem.

—  Jak mogłeś?!
—  Posłuchaj, skarbie. Wiesz, że cię kocham. Tego chłopaka interesuje tylko 

jedno: pieniądze. O to idzie gra. Im prędzej się tego dowiesz, tym lepiej. 
Jesteś, kim jesteś, i jedynie wtedy będziesz mogła być pewna, że mężczyzna chce 

ciebie i wyłącznie ciebie, kiedy będzie miał więcej pieniędzy niż ty.
—  Ty draniu!

—  Nie wolno ci tak do mnie mówić!
—  Ty draniu! Ty pieprzony draniu! Wszystko mi zrujnujesz! Wszystko! Nie... 

dotykaj mnie... Dotkniesz mnie, to przysięgam, że nigdy więcej mnie nie 
zobaczysz.

—  Idź do swojego pokoju.
—  A ty idź do diabła!

—  Wracaj! Natychmiast!
—  Idź do diabła! Puść mnie! Powiedziałam, żebyś mnie nie dotykał... cholera 

jasna, puść mnie! Nienawidzę cię! Nienawidzę...
—  Liso, obudź się! Jestem pielęgniarką. Liso, nic złego ci się nie dzieje. 

Przestań krzyczeć. O tak... już lepiej... znacznie lepiej.
Lisa Summer zamrugała i otworzyła oczy. Wszystko było zamazane. Powoli zaczęła 

coraz wyraźniej dostrzegać zatroskaną twarz pielęgniarki.
—  Śniło ci się coś koszmarnego — powiedziała Alma Young. — Narkoza czasami to 

powoduje.
Lisa odwróciła wzrok i wbiła go ponownie w sufit.

—  Potrzebujesz czegoś? Może dam ci lodu do possania? Albo coś przeciwbólowego? 
Jak wolisz. Jestem blisko, możesz wołać, kiedy zechcesz.

Alma Young nieco zasunęła zasłonki po obu stronach łóżka i wróciła do dyżurki. 
Lisa zaczęła cicho płakać.

—  Tato... o tato...

Rozdział 7

Sarah kupiła sobie maślaną bułeczkę i kawę i poszła do zarezerwowanej dla 

lekarzy części wielkiej kawiarni. Przy pokrytym laminatem stole gawędziło dwóch 
specjalistów, pozostałe cztery stoliki były jednak wolne — nic dziwnego, biorąc 

pod uwagę fakt, że była to najgorętsza pora w szpitalu. Andrew spóźniał się już 
pięć minut, Sarah od dawna wiedziała, że chirurdzy — jeśli w ogóle przychodzą na 

umówione spotkania — zawsze się spóźniają.
Udało jej się odwiedzić trzy swoje pacjentki —jedna już słyszała o tym, co jej 

się udało zrobić poprzedniego dnia. Tak jak przewidziała to Alma Young, 
dramatyczne i skuteczne zastosowanie przez Sarah niekonwencjonalnej metody było 

w szpitalu tematem numer jeden. W ciągu kilkuminutowego pobytu na oddziale 
odebrała telefon od dyrektora do spraw szkolenia, z prośbą o zaprezentowanie 

stosowanych przez nią technik na specjalnym pokazie, oraz od sekretarki Glenna 
Parisa, która prosiła, by Sarah po południu wpadła do jego gabinetu. Kiedy szła 

korytarzem, pielęgniarki ściskały jej dłoń albo wyrzucały w górę pięści w geście 
triumfu, a naczelny rezydent na oddziale położnictwa i ginekologii zaprosił ją 

na obiad, by dowiedzieć się z pierwszej ręki o uratowaniu pacjentki.
Sarah właśnie się zastanawiała, czy wypada usiąść z dala od stolika, przy którym 

rozmawiali dwaj lekarze, gdy zebrali swoje rzeczy i wstali. Jeden z nich, 
ogromnej wiedzy endokrynolog, Wittenberg, podszedł i podał jej rękę.

—  George Wittenberg.
—  Wiem. Poznaliśmy się w zeszłym roku na powitaniu Glenna Parisa. Metabolizm 

wapnia i choroby przytarczycy, zgadza się?
—  Ma pani znakomitą pamięć.

—  w aKademii medycznej czytałam kilka pańskich artykułów dotyczących projektu 
badawczego. Były bardzo interesujące.

—  Hm... dziękuję. Przyszedłem pani pogratulować, ale chętnie przyjmę 
komplement. Słyszałem, że dokonała pani wczoraj cudu.

—  Nad Lisą pracowało wiele osób. Moja pomoc była tylko jednym z działań, dzięki 
którym przeżyła.

Sarah musiała się ugryźć w język, aby nie wspomnieć, że „cud" z Lisą miał też 
pewne ujemne skutki.

—  Dobrze powiedziane — stwierdził Wittenberg. — Jeżeli jednak szpitalne tam 
tamy się nie mylą, pani udział miał decydujące znaczenie. Sprawa trafiła zarówno 

na łamy „Heralda", jak i „Globe". Niezależnie od tego, kto przekazuje Axelowi 
Devlinowi negatywne informacje na temat BCM, dziś się nie popisał. Tak się 

składa, że Devlin nasmarował kolejny felieton pod hasłem „zniszczyć BCM", więc w 
porównaniu z artykułem na stronie trzeciej, w którym piszą o spotkaniu Wschodu z 

Zachodem, pozwalającym w Bostońskim Centrum Medycznym ratować ludzi, Devlin 
wychodzi na idiotę, nie raczył tego bowiem nawet zauważyć. Czytała pani gazetę?

—  Nie. Jeszcze nie miałam kiedy.
—  Proszę — powiedział Wittenberg i podał jej swój egzemplarz. — Już 

przeczytałem.
—  Dziękuję.

—  Nie ma sprawy. Wie pani, nie jestem szczególnym zwolennikiem Devlina, ale 
niezbyt lubię być kojarzony z miejscem, w którym urzęduje hinduski spec od 

Ayurwedy, a w klinice ortopedycznej zatrudnia kręgarza. Po tym jednak, co 
zrobiła pani Wczoraj, postanowiłem być nieco mniej krytyczny i dowiedzieć się 

więcej o medycynie alternatywnej.
Uścisnął jej serdecznie dłoń i odszedł. Sarah rozłożyła gazetę na stole i 

przejrzała dość sensacyjnie ujęty, ale oparty na faktach reportaż na stronie 
trzeciej. Artykuł w „Heraldzie", którego autor wypowiada się pozytywnie o BCM... 

może jednak zdarzają się cuda. Potem złożyła gazetę i otworzyła ją na stronie z 
felietonem Devlina.

AKCEPTUJ ALBO PROTESTUJ
Axel Devlin

2 lipca
...I znów pojawia się Topór Axela, którego nie było przez kilka dni, ale czekał 

w gotowości, by przyładować każdemu, kto zechciałby się z nami zabawić.
Dziś stare ostrze znów śmiga w powietrzu i ponownie łupie w wasz i mój ulubiony 

ośrodek leczniczy, Szpital Chrupiącego Batona, znany jako Bostońskie Centrum 
Medyczne. Prezes zarządu szpitala, Glenn Paris, znany jako California Glenn, 

zaprezentował wczoraj podczas zebrania z okazji dorocznej zmiany rezydentów swą 
najnowszą postawę. Osobom niezorientowanym wyjaśniam, że chodzi o dzień, w 

którym nowi rezydenci rozpoczynają specjalizację, a starzy awansując kolejny 

stopień.

Choć szpitalny szogun nie przedstawił żadnych tak spektakularnych (a raczej 
żenujących) innowacji, jak losowanie kolejności wszczepiania implantów piersi 

czy darmowy dostęp do kliniki krystalografii, oznajmił, że nic nie powstrzyma 
powrotu jego szpitala na pierwsze pozycje w rankingach ośrodków akademickich. 

„Możecie być tego pewni!" — wykrzyczał.
W tym jednak momencie — dokładnie w tym momencie — w szpitalu zabrakło prądu i 

zgasły wszystkie światła. Zrozumiałeś, co to znaczy, Glenn? Twoje podejście 
mogło zadziałać w San Diego, ale tu, w Bostonie, lubimy, by lekarze postępowali 

według podręcznika, a nie według układu planet.
—  To nie do wiary...

—  Co jest nie do wiary? — Andrew Truscott postawił na stole talerz z ledwie 
ściętymi jajkami i podejrzanie wyglądającymi kawałkami mięsa i usiadł skosem 

przed Sarah.
—  Ten... ten złośliwy, pozbawiony zasad... śmieć.

—  Rozumiem, że masz przed sobą egzemplarz „Heralda".
—  Dlaczego Devlin tak się na nas uparł?

—  Nie wiesz?
—  Chyba nie.

—  Pięć lat temu... wiem o tym, ponieważ właśnie tu wtedy zaczynałem... jego 
żona musiała poddać się operacji pęcherzyka żółciowego. Deviin chciał, żeby 

stało się to w White Memoriał, ona wolała jednak Billa Gardnera i świeżą, niby 
to wrażliwą atmosferę u nas. Dwa dni po operacji wykonanej ręką Gardnera dostała 

potężnego zatoru płucnego i odjechała w mgnieniu oka.
—  To straszne, ale mogło się przydarzyć każdemu w każdym szpitalu.

—  Prawdopodobnie tak właśnie powiedział Devlinowi adwokat zajmujący się 
sprawami dotyczącymi błędów w sztuce lekarskiej, zaczął się więc rewanżować na 

swój sposób.
—  Smutne.

_ Nie wiem. Dla niektórych ludzi taka czy inna wendeta działa
terapeutycznie. „Nie wariuj — wyrównaj rachunki". Rzucanie się na BCM w taki 

sposób, w jaki to robi, prawdopodobnie pomaga „lU zachować równowagę.
¦— A jak, twoim zdaniem, zdobywa informacje? Ten artykuł jest napisany tak, 

jakby siedział w amfiteatrze w chwili, gdy zgasło światło.
—  Sarah, może to cię szokuje, ale nie każdy jest tak bardzo zakochany w tym 

szpitalu jak ty. Dość jednak o Devlinie. Jestem spragniony wiedzy.
—  O czym?

—  Nie udawaj wstydliwej. Jesteś w tej chwili gwiazdą dnia i chcę dokładnie 
wiedzieć, co wczoraj zrobiłaś.

Sarah uśmiechnęła się.
—  To, co widziałeś. Jedynym sposobem, jaki przyszedł mi do głowy, było 

spowolnienie tętna i krążenia Lisy, z równoczesnym mentalnym działaniem, mającym 
spowodować zamknięcie krwawiących miejsc w jej ciele.

—  Przepraszam, że to mówię, ale nieco trudno prostemu człowiekowi pojąć, że 
Lisa Summer siłą wyobraźni zatrzymała tryskanie krwi ze swoich tętnic.

—  Pomijając to, że byłeś tego naocznym świadkiem, Andrew. Dobry hipnotyzer może 
powiedzieć hipnotyzowanej osobie, że zostanie dotknięta w ramię rozgrzanym 

pogrzebaczem, i kiedy dotknie jej gumką na ołówku, osoba zahipnotyzowana zacznie 
wrzeszczeć i natychmiast zrobi jej się w dotkniętym miejscu pęcherz. Jak to 

wyjaśnisz? Zasadniczym problemem jest to, czego zachodnich lekarzy nauczają 
anatomowie i fizjolodzy o autonomicznym układzie nerwowym. Gdyby nauczali nas 

także jogini albo akupunkturzyści, nasza wiedza na temat tego, nad czym ludzie 
mogą, a nad czym nie mogą panować w swoim organizmie, byłaby całkiem inna.

—  Uwierz w swoje ograniczenia, a takie będą, tak? No, na pewno jestem pod 
wrażeniem. Może uda ci się poprosić pannę Summer, by zajrzała do swojego wnętrza 

i powiedziała nam, co dokładnie się wydarzyło? Przede wszystkim w jaki sposób 
się to Wszystko zaczęło? Wie, że nie jest pierwsza?

—  Chyba nie.
—  A powinna. Może jeśli się dowie, ile miała szczęścia, że przeżyła, poprawi to 

nieco jej nastrój.
—  Mamy bardzo dużo czasu na poprawianie jej nastroju. Właśnie straciła dziecko 

i rękę. Andrew... masz jakiekolwiek podejrzenia na temat tego, co się mogło 
stać? Konsultowałeś kiedyś tamtą drugą dziewczynę?

—  Nie. A ty?

—  Nie mam pojęcia, co się z nią działo, a kiedy ją przywieziono i zmarła, byłam 

na urlopie, widziałam ją jednak kiedyś w klinice.
—   I?

—  Była zdrową, młodą kobietą z nieskomplikowaną ciążą, jak Lisa. Przepisałam 
jej specyfik ziołowy, którego często używam, i życzyłam dużo szczęścia przy 

porodzie. To był jedyny raz, kiedy ją widziałam.
—  Specyfik ziołowy?

—  Tak jest. Niemal każda kobieta w ciąży dostaje od swojego lekarza jakieś 
witaminy. W naszej klinice położniczej jest to standard. W górskich wioskach w 

Tajlandii, gdzie pracowałam, wszystkie ciężarne kobiety wzbogacają dietę, tyle 
że uzupełnienie stanowią zioła: mieszanka pokruszonych korzeni i ziół, 

zaparzanych i wypijanych dwa razy w tygodniu jak herbata. Jedyne badanie, jakie 
przeprowadzono na tych kobietach, wykazało, że ich dzieci po urodzeniu są 

cięższe i mniejszy jest procent zgonów noworodków niż w grupie kobiet, które 
rodziły w szpitalu akademickim w Chiang Mai. Uwierz mi, że ludzie w wioskach Meo 

nie najlepiej się żywią, a warunki higieniczne są straszne. Uczestniczyłam w tym 
badaniu razem z lekarzem z państwowej służby zdrowia oraz specjalistą 

ziołolecznictwa, który nauczył mnie większości tego, co wiem.
—  Ciekawe.

—  W rzeczy samej... ciekawe.
Sarah z zapałem wykorzystywała okazję do opowiedzenia o badaniach w Tajlandii 

oraz swojej pracy z plemionami Meo i Akha. Był to cudownie szczęśliwy i spokojny 
czas w jej życiu. Gdyby nie nagła śmierć Louisa Hana i pojawienie się Petera 

Ettingera, być może pracowałaby tam do dziś.
—  To znaczy, że zamiast podawanych podczas ciąży witamin używasz mieszanki 

ziół?
—  Od chwili gdy udało mi się znaleźć w mieście specjalistę w zakresie 

ziołolecznictwa. Robi mi mieszankę. Każdej kobiecie, z którą rozmawiam w naszej 
klinice położniczej, daję wybór: witaminy lub herbatka. Niektóre biorą jedno, 

inne drugie. Zapisuję wagę przy porodzie oraz dane dotyczące rozwoju dziecka obu 
grup, ale liczby są jeszcze zbyt małe, by dostrzec jakąś różnicę.

—  Fascynujące. O jakich korzeniach i ziołach jest mowa? .— Znasz się na 
ziołolecznictwie?

-— Tylko jeśli za taką znajomość uznasz korzystanie z zestawu aromatyzowanych 
herbat. Dlatego chciałbym zostać oświecony.

—  W takim razie dam ci ulotkę rozdawaną wszystkim kobietom, które widuję w 
klinice. Opisano w niej wszystkie dziewięć składników oraz działanie każdego z 

nich.
—  Arcydzięgieł, dong quai, żywokost... — zaczął wyliczać Andrew. — Brzmi to 

dość egzotycznie.
—  Nie do końca. Gdybyśmy byli w Pekinie, kwas foliowy, beta karoten, tlenek 

miedziowy i wiele innych składników naszych standardowych witamin dla ciężarnych 
uznano by za dziwaczne.

—  Rozumiem. Ten szpital jest jakby dla ciebie stworzony, prawda?
—  Wiem, że masz kilka zastrzeżeń, ale uważam, że oferujemy pacjentom najlepszą 

opiekę ze wszystkich szpitali w mieście.
—  Możliwe. Z pewnością wkrótce staniemy się wiodącą jednostką w leczeniu DIC w 

przebiegu ciąży.
Zapiszczał pager Sarah. Miała zadzwonić pod wewnętrzny 2350.

—  Sala porodowa — powiedziała. — Muszę iść.
—  Nie troszcz się o tacę. Odniosę ją.

—  Dziękuję. Andrew, uważasz, że powinniśmy powołać komisję, która zaczęłaby 
badać oba przypadki?

—  Moim zdaniem to doskonały pomysł. Jeżeli się zastanowić nad tym, czego 
powinno być w tym szpitalu więcej, to od razu narzuca się odpowiedź. Komisji.

—  Mówię poważnie. Co prawda to nie epidemia ani nic w tym stylu, ale dwa tak 
podobne i niezwykłe przypadki to sprawa warta przemyślenia. Wiele osób się 

dziwi. No cóż, muszę odebrać poród. Porozmawiamy później, dobrze?
—  Na pewno.

Patrzył za Sarah, aż wyszła z kawiarni. Potem wyjął z kieszeni kitla kopertę i 
postukał nią z namysłem o dłoń.

—  Nie dwa przypadki, moja droga — mruknął. — Teraz już trzy..

Rozdział 8

Gabinet starszych rezydentów chirurgii mieścił się w pozbawionym okien, 

kwadratowym pomieszczeniu o boku długości dwa i pół metra, które kiedyś służyło 
Szpitalowi Stanowemu Suffolk jako magazyn szczotek. Konieczność korzystania z 

tego pomieszczenia — nie wspominając już o fakcie, że użytkował go razem z dwoma 
innymi osobami — była dla Andrew Truscotta upokorzeniem nie mniejszym niż 

pozostałe, jakie musiał wycierpieć jako pracownik Bostońskiego Centrum 
Medycznego. To powinien być jego rok. Powinien był zostać szefem rezydentów, a 

następnie dostać stały, dożywotni etat. Nie było uzasadnienia wybrania gościa, 
na którego się zdecydowano zamiast niego. W żadnym normalnym szpitalu coś 

takiego nie mogłoby się zdarzyć.
Po roku studiów podyplomowych w zachodniej Australii poznał amerykańską 

turystkę, a następnie ożenił się z nią i postanowił zamieszkać w Stanach. 
Spodziewał się, że będą tam lepsze możliwości pracy i prowadzenia badań — no i 

oczywiście dochody. Bostońskie Centrum Medyczne nie było ośrodkiem, który wybrał 
na pierwszym miejscu na rezydenturę, ale bez niezadowolenia przyjął ofertę pracy 

ze strony Elego Blankenshipa. W sumie —¦ rozumował — był to bostoński szpital 
akademicki.

Trzy miesiące po rozpoczęciu pierwszego roku specjalizacji z chirurgii w BCM 
Truscott zaczął dyskretnie szukać wolnych miejsc w programach rezydenckich 

innych szpitali. Ponieważ były takie jedynie w wątpliwych instytucjach o jeszcze 
mniejszym prestiżu, zdecydował się pozostać.

Nie cierpiał Glenna Parisa i panującej w BCM karnawałowej atmosfery. Nie lubił 
pracy w szpitalu, który tak bardzo bagatelizował badania kliniczne, że wielu 

pracowników uczelnianych uważało to za coś w rodzaju żartu. Przede wszystkim zaś 
miał żal o to, że choć poświęcił centrum pięć lat życia, odmówiono mu awansu, 

ponieważ —jak wyraził to jego ordynator: „był nieelastyczny i za mało 
tolerancyjny". Następnie poinformowano go, że szpital nie ma ani pieniędzy, ani 

pomieszczeń na prowadzenie badań i gabinetów, by go zatrzymać po zakończeniu 
jego rezydentury. Odrzucenie przez Szpital Chrupiącego Batona było hańbą 

ostateczną. Teraz Andrew Truscott siedział w maleńkim gabinecie, popijał ze 
styropianowego kubka sok pomarańczowy i kolejny raz czytał list, przesłany mu 

przez ordynatora chirurgii. Był datowany: 23 czerwca i został napisany w Biurze 
Patologa w Nowym Jorku. Dotyczył prośby ordynatora chirurgii, by Andrew, jako 

przewodniczący Komisji Zachorowalności i Śmiertelności w Przypadkach 
Chirurgicznych, przyjrzał się bliżej sprawie i zalecił, jakie działania — jeśli 

jakiekolwiek — powinien podjąć oddział.
DROGI DOKTORZE

Po pierwsze proszę wybaczyć opóźnienie, z jakim wysyłam panu ten list. Naszą 
agencję dotknęły ograniczenia budżetu, które znacznie spowolniły prowadzenie 

koniecznych do zamknięcia przypadkuw badań laboratoryjnych i cytologicznych oraz 
działań biurokratycznych. Niestety tak się składa, że liczba spraw, z którymi 

mamy do czynienia, stale rośnie.
Przypadek, o którym chcę panu napisać, dotyczy 24 letniej kobiety, Constanzy 

Hidalgo, która zginęła w listopadzie zeszłego roku, prowadząc samochód, 
staranowany przez autobus. Szczegóły sprawy oraz wyniki badań przeprowadzonych 

przez mój wydział są zawarte w załączonych dokumentach, jak pan z pewnością 
zauważy, wszystko wskazuje na to, że w chwili śmierci kobieta właśnie rodziła. 

Nasze badania laboratoryjne i mikroskopowe pozwalają przypuszczać, że doszło u 
niej do ostrego krwawienia — prawdopodobnie rozsianego wykrzepiania 

wewnątrznaczyniowego.
Kilka miesięcy temu mój patolog uczestniczył w krajowym sympozjum, w trakcie 

którego jeden z obecnych tam specjalistów wspomniał o przypadku DIC, które 
powikłało poród z efektem śmiertelnym. Tak się złożyło, że później rozmawiano o 

tym w mojej obecności. Zgon nastąpił w szpitalu, w którym pan pracuje. Na 
podstawie kontaktu z rodziną pani Hidalgo dowiedziałem się, że także pochodziła 

z Bostonu i była prowadzona
przez wasz oddział położniczej opieki domowej. Nie wiem, czy jest to zbieg 

okoliczności, czy jakiś trend.
Proszę wykorzystać materiały w zamkniętej kopercie i w sposób, w jaki pan sobie 

życzy, informować mnie o rozwoju sytuacji. DIC zdarza się w pewnym odsetku ciąż, 
ale nie bez oczywistej przyczyny.

Z poważaniem
Dr med. MARYlN SILYERMAN

Prof. patologii

Andrew otworzył kopertę zawierającą kopię historii choroby Constanzy Hidalgo. 

Dane sięgały wstecz aż do jej dzieciństwa, nie zawierały jednak informacji o 
jakimkolwiek znaczeniu medycznym. Zjawiała się na wszystkie bez wyjątku badania 

ciążowe i nic w zapiskach klinicznych nie sugerowało, że czeka ją i jej dziecko 
katastrofa.

Od chwili otrzymania listu Truscott przeczytał historię choroby wiele razy, 
studiował ją jednak ponownie, bardzo uważnie przesuwając palcem po każdej 

linijce tekstu. Zatrzymał się przy krótkiej notatce z 10 sierpnia.
Pacjentka czuje się dobrze i w dalszym ciągu pracuje napół etatu jako kelnerka. 

Narzeka nieco na zmęczenie, nie stwierdza się jednak obrzęku kostek, bólów 
brzucha, częstszego oddawania moczu, bólów głowy, nieostrego widzenia ani 

niecodziennego krwawienia.
Bad. fiz.: objawy czynności życiowych w normie, badanie kardiologiczne w normie, 

bez obrzęków, płód w 22 tyg. Odgłosy serca płodu dobrze słyszalne, 140/ndn.
Wrażenie ogólne: 22-tyg. ciąża maciczna.

Plan: Pacjentka decyduje się przejść z multiwitaminy ciążowej na specyfik 
ziołowy. Wydano 3-mies. zapas i poinstruowano o przyjmowaniu.

Powrót do kliniki: 4 tyg.
Notatka była podpisana: lek. med. S. Baldwin.

Truscott otworzył aktówkę i wyjął zapiski sporządzone na oddziale opieki domowej 
na temat Lisy Summer i Alethei Worthington — dwudziestodwuletniej kobiety, która 

zaczęła rodzić rankiem 4 kwietnia. Właśnie wtedy wystąpiły u niej objawy DIC
 Dosłownie wykrwawiła się na śmierć na sali porodowej. Podobnie jak Constanza 

Hidalgo, Alethea Worthington była raz badana w klinice położniczej przez Sarah. 
Tak jak Lisa Summer i Constanza Hidalgo, zdecydowała się na przyjmowanie 

zaleconych przez Sarah specyfików ziołowych.
Truscott położył nogi na biurku i zaczął dumać. Bez wątpienia był to zbieg 

okoliczności, że każda z trzech ofiar DIC przyjmowała preparat ziołowy Sarah. 
Podczas dwóch lat pracy w BCM doktor Baldwin zbadała dziesiątki — może setki —

pacjentek i większość z nich przeszła całkiem normalny poród.
Mimo wszystko, póki nie uda się ustalić jednoznacznej, konkretnej przyczyny 

wystąpienia DIC, możliwość wykorzystania tego zbiegu okoliczności do dalszego 
podkopania zaufania publicznego do BCM była bardzo intrygująca — zwłaszcza gdy 

dowie się
o tym Jeremy Mallon. Mało brakowało, by Truscott uznał, że nie warto wspominać o 

zgaśnięciu świateł w trakcie przemowy Glenna Parisa, powiedział mu jednak o tym. 
Za pośrednictwem Mallona informacja ta dotarła do adwokata reprezentującego 

Zakład Prywatnej Opieki Zdrowotnej Everwell, przez niego trafiła do Axela 
Devlina. Dziennikarz o ostrym piórze zrobił resztę.

Truscott otworzył „Heralda". Nie wiedział, ile Mallon zapłaci mu za historyjkę o 
Dniu Przemiany, należało się jednak spodziewać czegoś zbliżonego do połowy 

miesięcznej pensji. Pieniądze były oczywiście miłym dodatkiem, ale dla Truscotta 
znacznie bardziej liczyłby się list z Everwell, gwarantujący mu stały etat, w 

razie gdyby ZPOZ Everwell przejął BCM. Mallon był szczodry, ale z taką obietnicą 
jeszcze nie wystąpił. Być może sprawa z DIC pomoże Andrew wydębić od niego tego 

rodzaju zapewnienie na piśmie.
Truscott wyjął gauloisa ze srebrnej papierośnicy, którą dostał od byłej 

narzeczonej, zapalił i wybrał prywatny numer Mallona.
— Cześć, Mallon, tu Truscott — zaczął. — Cieszę się, że tak szybko wykorzystałeś 

taśmę dotyczącą Dnia Przemiany. Posłuchaj teraz uważnie: mam dla ciebie coś 
jeszcze. Coś naprawdę dobrego... Nie. nie chcę rozmawiać o tym przez telefon... 

Tak, tak będzie doskonale. Bardzo dobrze. Jeszcze tylko jedno... obiecałeś mi 
list... Tak, dokładnie ten list. Będziesz go miał ze sobą, kiedy się 

spotkamy?... To świetnie. Doskonale.
Odłożył słuchawkę, zebrał kserokopie dokumentacji medycznej

i schował papiery do aktówki. Ze wszystkich płatności od Mallona ta zapowiadała 
się na najsłodszą. IMiewiele go ruszało, że ujawnienie faktów, które zamierzał 

przekazać, mogło ściągnąć kłopoty na głowę Sarah Baldwin. Jako chirurg miała 
takie same umiejętności i była tak samo pewna siebie jak każda inna kobieta, z 

którą spotkał się wśród lekarskiej braci, równocześnie jednak reprezentowała 
wszystko, co go mierziło w Bostońskim Centrum Medycznym. Teraz, po sprawie z 

Lisą Summer, nie będzie się dało żyć ani z nią, ani z resztą dziwacznego 
elementu, zatrudnianego przez ten szpital. Należało się spodziewać, że zarówno 

ona, jak i jej podobni będą się wygrzewać w promieniach swojego sukcesu niczym 

stado nażartych baranów na słońcu. Był idealny moment na sprowadzenie kilku 

deszczowych chmur.
Poza tym ego Sarah bez trudu przeżyło inne złośliwości, które zdradził 

Mallonowi, a które dotyczyły właśnie jej, więc i z tą sytuacją sobie poradzi. 
Gra szła o upokorzenie Glenna Parisa i popsucie mu przedstawienia. Był zraniony 

i osłabiony i jego byt wcale nie był taki pewny.
Idąc do pracy, Andrew Truscott nucił pod nosem: Och, BCM ku krawędzi zbliża 

się...

Rozdział 9
5 lipca

Sarah nigdy nie lubiła się ubierać. Jak jej się wydawało, związany z tym 
dyskomfort sięgał niedzielnych poranków w Ryerton — bardziej wsi niż miasteczka 

w stanie Nowy Jork, gdzie się wychowywała. Jej matka — prawdopodobnie chcąc 
zatrzeć stygmat nieślubnej córki, co niedziela spędzała niemal godzinę, szykując 

ją do kościoła. Sukienki Sarah były doskonale wyprasowane, buty nieskazitelnie 
wyczyszczone. Zanim każde pasmo włosów znalazło się na swoim miejscu, Sarah była 

zazwyczaj kilkakrotnie dokładnie szczotkowana. Zawsze — przynajmniej do chwili 
kiedy u matki zaczęły się pojawiać pierwsze objawy choroby Alzheimera —jej strój 

wieńczyła wielka, biała kokarda.
Obecnie Sarah kręciła się i obracała przed lustrem w sypialni, próbując ocenić, 

jak wygląda w czwartym stroju, który przymierzała. Była ósma rano, za kwadrans 
miała przyjechać taksówka, która zawiezie ją do szpitala. Dwa dni temu — bez 

najmniejszej Wątpliwości z inspiracji Glenna Parisa i szpitalnego działu 
kontaktów z prasą — w obu miejscowych gazetach pojawiły się artykuły o tym, jak 

to w Bostońskim Centrum Medycznym połączyły siły medycyna wschodnia i zachodnia, 
ratując życie młodej kobiecie. Pozytywne publicity BCM miało jednak krótki 

żywot.
Następnego dnia w „heraldzie" pojawił się, napisany przez anonimowego autora, 

artykulik. Na podstawie wiadomości z niewymienionego, ale „wiarygodnego" źródła 
donoszono, że niezwykle, katastrofalne krwawienie, stanowiące powikłanie 

przypadku położniczego, było trzecią tego typu komplikacją w BCM w ciągu 
ostatnich ośmiu miesięcy. Według informatora, w odróżnieniu od Lisy Summer, 

pozostałe dwie pacjentki zmarły.
Glenn Paris natychmiast zareagował i ogłosił, że 5 lipca o dziewiątej rano 

zwołuje konferencję prasową. Ponieważ Dzień Niepodległości nie jest zbyt bogaty 
w wiadomości, starannie przygotowane oświadczenie Parisa zostało omówione przez 

wszystkie bostońskie rozgłośnie radiowe i telewizyjne. Oznajmił w nim, że na 
konferencji prasowej wystąpią doktorzy Randall Snyder i Eli Blankenship — 

ordynatorzy położnictwa i interny BCM, oraz doktor Sarah Baldwin, rezydentka, 
która w tak wyjątkowy sposób przyczyniła się do uratowania Lisy Summer.

Za dziesięć dziewiąta, kiedy zadzwonił dzwonek, Sarah miała na sobie mokasyny, 
marszczoną spódnicę, beżową bluzkę, ręcznie haftowany birmański pas i luźny 

turkusowy blezer. Głównym ustępstwem z jej strony, w związku z oficjalnymi 
okolicznościami, było włożenie rajstop, co nigdy nie wydawało jej się wygodne — 

tym bardziej w lipcu.
—  Idę! — krzyknęła do domofonu.

Pośpiesznie chwyciła bogato zdobione, mosiężne kolczyki, które zrobił dla niej 
rzemieślnik z plemienia Akha, i wpięła je w uszy, zbiegając ze schodów. Choć 

podziwiała Glenna Parisa, rola w organizowanym przez niego ekstrawaganckim 
przedstawieniu nie była zbytnio w jej stylu. Doniesienie o trzecim przypadku DIC 

u pacjentki BCM wymagało jednak ze strony szpitala szybkiej, uspokajającej, a 
zarazem bogatej w informacje reakcji. Paris uznał, że Sarah może mu w tym pomóc. 

Sprawa, która w pierwszym przypadku wzbudzała ciekawość, w drugim napawała 
troską, stała się nagle przerażającym priorytetem.

Taksówkarz podwiózł ją do Budynku Thayera. Glenn Paris czekał już w swoim 
gabinecie i serdecznie się z nią przywitał. Jak zwykle był doskonale ubrany. 

Jego garnitur w kolorze mocnej opalenizny, błękitna jak niebo koszula i czerwony 
krawat sprawiały wrażenie dobranych przez dobrego krawca na użytek telewizji. 

Wydawał się nieco spięty, otaczała go jednak aura pewności siebie i energii, 
która rozbrajała i dodawała mu atrakcyjności. Aura ta bardzo przypominała tę, 

która przyciągnęła Sarah do Petera Ettingera.
—  Sarah, domyślasz się może, kto mógł przekazać tę informacje „Heraldowi"?

—  Nie, panie dyrektorze.

—  Nikt, z kim rozmawiałem, się tego nie domyśla. Ordynator chirurgii dostał z 

Biura Patologa Nowego Jorku list w sprawie Hidalgo i przesłał jego kopie na 
patologię, położnictwo, hematologię, internę, do Komisji Zachorowalności i 

Śmiertelności i... — niemal jakby na koniec sobie o tym przypomniał — do mnie. 
Najpierw przeczytałem o tej cholernej sprawie w gazecie, a dopiero potem w 

skierowanym do mnie liście! Co mam na to powiedzieć?! Każda osoba, z którą 
rozmawiałem, dała kserokopie listu jednej albo dwóm dalszym i zrobiło się ich ze 

trzydzieści. Każda z nich mogła udostępnić tę informację. Wszyscy twierdzą, że 
nie zdawali sobie sprawy, jakie to ważne. No cóż. Sarah, znajdę jednak łobuza! 

Niezależnie od tego, kto to jest, tym razem posunął się za daleko. Zapamiętaj 
moje słowa: dostanę go!

—  Na pewno, panie dyrektorze — powiedziała cicho Sarah. Choć rozumiała jego 
złość, trudno jej było ją zaakceptować.

Mało brakowało, a powiedziałaby mu, że, pomijając źródło nowego przecieku i 
negatywne głosy prasowe, działo się coś bardzo poważnego i przerażającego. 

Bostońskie Centrum Medyczne ewidentnie stało się ośrodkiem niemiłych wydarzeń.
Kiedy wyszli z budynku od strony kampusu, dostrzegli dużą grupę ludzi idących w 

kierunku auli. Byli wśród nich pracownicy szpitala i reporterzy, nawet ekipa 
telewizyjna.

—  Wygląda na to, że będziemy mieli sporą frekwencję — stwierdził Paris. — To 
świetnie. Musimy dać opinii publicznej do zrozumienia, że panujemy nad sytuacją. 

Sprawa dotacji dla naszej fundacji wygląda nieźle, ale pieniądze nie są jeszcze 
zaklepane. Negatywna opinia może nam sprawić sporo kłopotów.

—  Rozmawiał pan już z kimś z personelu medycznego? — spytała Sarah w nadziei, 
że sprowadzi go na ziemię.

—  Od pojawienia się tego artykułu niemal bez przerwy siedzę z doktorem 
Blankenshipem. Mam przyjaciela w administracji Ośrodków Zwalczania Chorób 

Zakaźnych w Atlancie i skontaktowałem z nim Elego. Twierdzi, że spróbuje 
przysłać do nas kogoś, aby...

Paris przerwał w pół zdania i podniósł dłoń, aby Sarah się nie odezwała. Dał 
znak, by poszła za nim do pomieszczeń opieki ambulatoryjnej. W niewielkiej 

odległości od nich, tuż przy rogu budynku, dobrze ubrany mężczyzna z aktówką w 
dłoni rozmawiał po cichu z jednym ze szpitalnych konserwatorów. Dwa dni 

wcześniej dziki strajk pracowników działu technicznego załamał się na skutek 
groźby Parisa, że wyrzuci z pracy każdą uczestniczącą w nim osobę. Natychmiast w 

całym szpitalu pojawiły się na ścianach ulotki potępiające jego działanie i choć 
wszyscy wrócili do pracy, ani jedna ulotka nie została zdjęta.

—  Zna pani tego gościa w garniturze?
Sarah pokręciła głową. Mężczyzna miał czterdzieści parę lat był szczupły, jego 

fryzura była ewidentnie natapirowana i miał charakterystyczny, orli nos. Nawet z 
odLegłości pięćdziesięciu metrów bez trudu dało się dostrzec bryLant w sygnecie 

na małym palcu Lewej dłoni.
—  Powiedziałabym, że to aLbo sprzedawca samochodów, aLbo adwokat — stwierdziła 

Sarah.
—  Tak naprawdę to śmieć — odparł Paris. — Jest adwokatem. Do tego lekarzem.

—  Jestem pod wrażeniem.
—  Nie ma potrzeby. Nazywa się Mallon. Jeremy Mallon. Słyszała pani kiedyś o 

nim? Nie? To dobrze. Głównie ugania się za karetkami i bierze też coś w rodzaju 
zaliczki od Everwella. Jeśli się nie mylę, ma nawet trochę ich akcji. Od 

miesięcy podejrzewałem, że to właśnie on kryje się za niektórymi, jeśli nie 
wszyskimi, naszymi kłopotami. To małe tete a tete, którego jesteśmy świadkami, 

dość poważnie uzasadnia moje podejrzenia.
Nagle Mallon ich dostrzegł. Jedno jego słowo wystarczyło, aby konserwator zaczął 

się pośpiesznie oddalać. Paris szybkim krokiem ruszył w jego kierunku, Sarah 
szła tuż za nim.

—  Ty skurwysynu! — krzyknął Paris. — Wiedziałem, że to twoja robota!
—  Nie mam pojęcia, o czym pan mówi — odparł niezrażony napaścią Mallon. — Poza 

tym ostrożniej bym dobierał słowa wypowiadane publicznie do ludzi.
Nawet gdyby Paris nie wspomniał jej o tym mężczyźnie, Sarah od razu by go 

znielubiła.
—  Awaria prądu nie była cholernym przypadkiem! — wrzasnął Paris. — Tak samo ten 

lewy strajk! Podejrzewałem, a teraz mam dowód! Mam nadzieję, że dobrze 
zapłaciłeś temu gnojowi, adwokacino, bo właśnie stracił pracę!

Paris na tyle podniósł głos, że kilka osób zdążających do auli zatrzymało się i 

zaczęło obserwować incydent. Nadchodziło dwóch pracowników administracji — 

jednego Sarah rozpoznała jako Colina Smitha, dyrektora finansowego szpitala.
—  Paris, strzelasz kulą w płot — powiedział Mallon. — Nie muszę robić ci 

kłopotów, sam doskonale je na siebie ściągasz.
—  Wynoś się z terenu szpitala!

—  Nic z tego. Zaraz ma się odbyć konferencja prasowa i zamierzam wziąć w niej 
udział. Z fascynacją będę się przyglądał

temu, jak krążysz na paluszkach wokół faktu, że to miejsce staje się umieralnią.
__Dlaczego, ty śmierdzący...

Pracownicy administracji stanęli między Parisem a Malłonem, zanim Paris zdążył 
się rzucić na przeciwnika.

—  Spokojnie, Glenn... —powiedział Colin Smith. —Nie jest tego wart.
.— Masz się wynosić z mojego szpitala! — zawył Paris.

—  Coraz bardziej wyglądasz i brzmisz jak tonący — powiedział Mallon, który 
nagle zaczął Sarah przypominać gada. — A jeśli chodzi o „twój" szpital, to ciesz 

się nim, póki możesz, nie sądzę bowiem, by taki stan długo się utrzymał.
—  Wynoś się stąd!

Tym razem Colin Smith musiał przytrzymać swego szefa siłą.
—  Wiesz co, Paris? Tak naprawdę to mam znacznie ciekawsze rzeczy do roboty, niż 

kolejny raz się przyglądać, jak strzelasz sobie w stopę. Zapoznam się z 
najciekawszymi fragmentami tego przedstawienia w wieczornych wiadomościach. — 

Nie czekając na odpowiedź, Mallon odwrócił się i wyszedł przez budynek 
ambulatorium.

—  Śmieć... — ryknął Paris.
—  Uspokój się — powiedział Smith.

—  Colin, nie dostaną nas. Jeżeli Everwell i ten szmaciarz chcą przejąć BCM, 
będą mnie musieli przedtem pogrzebać!

—  Nie dojdzie do tego, Glenn. Mamy asa w rękawie. Wiesz
o tym i ja też o tym wiem.

Jego słowa miały niezwykle łagodzący wpływ na Parisa. Sarah widziała, jak 
mięśnie twarzy dyrektora się rozluźniają. Otworzył dłonie, w końcu nawet się 

uśmiechnął.
—  Masz rację, Colin. Stuprocentową. Świetny z ciebie facet. Paris przeprosił 

Sarah za to, że stracił panowanie nad sobą,
i przedstawił ją Smithowi i drugiemu mężczyźnie, którego stanowisko miało coś 

wspólnego z nadzorem nad szpitalną elektrownią. Potem poprosił, by poszli 
przodem.

—  Jeśli się nie domyśliłaś — powiedział do Sarah — to asem, o którym mówii 
Colin, jest dotacja. Mamy ją dostać od Fundacji McGratha, wokół której krążymy 

od prawie trzech lat. Proszę zachować to jednak dla siebie... jak powiedziałem, 
nic nie zostało Jeszcze podpisane, zaklepane i przekazane. Nie mam najmniejszej 

wąpliwości, że gdyby ten śmierdzący Mallon wiedział, o jak dużą dotację chodzi i 
od kogo ma nadejść, zrobiłby wszystko, byśmy jej nie dostali.

—  Proszę na mnie polegać.
—  Sprawa jest na ostrzu noża. Jeżeli dostaniemy pieniądze wygramy, jeżeli ich 

nie dostaniemy, przegramy, pulę zaś zbiorą Mallon i Everwell. Proste.
Kiedy doszli do budynku, w którym mieściła się aula, najpierw usłyszeli i zaraz 

potem zobaczyli smukły helikopter, który nadlatywał nad kampus, po czym 
elegancko wylądował na lądowisku, na którego budowę Paris się uparł, mieszczącym 

się na dachu budynku chirurgii.
—  To ta osoba z CDC? — spytała Sarah.

—  Wątpię. Nie wiem nawet, czy już kogoś wysłali. Bardziej prawdopodobne, że to 
jakaś szycha z telewizji chce wziąć udział w konferencji prasowej.

—  Albo któryś z naszych pacjentów ma bogatą rodzinę lub przyjaciół.
—  Też wątpię. Kazałem sprawdzić każde przyjęcie do szpitala i gdyby był tu 

pacjentem ktoś warty wzmianki, to wiedziałbym na pewno. Chodźmy teraz i pokażmy 
im nasze przedstawienie.

—  Zrobię, co się da.
Willis Grayson, przypięty w fotelu obok pilota śmigłowca typu Sikorsky S76, 

obserwował rozciągające się pod nim Bostońskie Centrum Medyczne. Podniecenie, 
które czuł w związku z możliwością ujrzenia po raz piervszy od pięciu lat swego 

jedynego dziecka, tłumiła wściekłość na tych, którzy sprawili, że znalazło się w 
takim miejscu i w takim stanie zdrowia.

Po powrocie z wyjazdu służbowego, w trakcie którego restrukturyzował firmę z 

Krzemowej Doliny, pod bramą swej posiadłości na Long Island natknął się na 

detektywa o nazwisku Pulasky, który tam od dłuższego czasu koczował. Detektyw 
miał ze sobą zdjęcia jego córki, pierwsze fotografie od dnia jej zniknięcia, 

oraz egzemplarze obu bostońskich gazet. Choć opublikowane w nich artykuły nie 
zawierały zdjęć Lisy Summer, Pulasky zapewnił, że pacjentka z Bostońskiego 

Centrum Medycznego i jego córka to jedna i ta sama osoba.
Wizyta kilku bostońskich ludzi Graysona w Jamaica Plains, gdzie mieszkała Lisa, 

uwiarygodniła to, co twierdził Pulasky. Po zapłaceniu informatorowi Grayson 
odbył dwie rozmowy telefoniczne.

  Najpierw wezwał swojego pilota, potem kazał Benowi Harrisowi, osobistemu 
lekarzowi, odwołać umówione wizyty i przygotować się do natychmiastowego wylotu. 

Po niecałych dwóch godzinach byli na lądowisku śmigłowców na dachu jednego z 
budynków BCM.

—  Nie gaś silnika, Tim — powiedział Grayson, wysiadając. — Jeżeli Lisa może 
podróżować, zabierzemy ją stąd i natychmiast zawieziemy do naszego szpitala. — 

Pomógł wysiąść lekarzowi. — Tylko niczego przede mną nie ukrywaj, Ben. Pamiętaj, 
że jesteś zobowiązany do lojalności wobec mnie, a nie tej kiszącej się we 

własnym sosie medycznej zgrai, o której muszę ciągle czytać. Jeżeli ktokolwiek 
coś spieprzył w zakresie opieki nad Lisą, chcę o tym wiedzieć.

Przez niemal wszystkie pięćdziesiąt cztery lata życia Willisa Graysona 
napędzającą go siłą była złość. Jako dziecko brał siłę z bezradnej wściekłości, 

kiedy leżał przywiązany do kolejnych szpitalnych łóżek, a lekarze zmagali się z 
jego zagrażającymi życiu napadami astmy. Gdy był nastolatkiem, furia z powodu 

stałej nieobecności ojca przemysłowca i emocjonalnej niedostępności udzielającej 
się towarzysko matki objawiała się kolejnymi aktami agresji, powodując 

wyrzucenie z kilku prywatnych szkół.
Wiele lat później, kiedy wreszcie został dopuszczony do sanctinn sanctorum 

ojcowskiej firmy, jego rozpaczliwa, nieokiełznana potrzeba wzięcia odwetu kazała 
mu odebrać ojcu władzę i zmienić profil biznesu z produkcji na przejmowanie 

przedsiębiorstw. W ciągu niecałych dwudziestu lat jego osobisty majątek osiągnął 
niemal pięćset milionów dolarów, ale on sam niewiele się zmienił.

Pokój Lisy mieścił się na czwartym piętrze budynku, na którego dachu wylądował 
śmigłowiec. Choć lądowisko było nowoczesne, budynek wymagał odnowienia. 

Wystarczyła minuta, by Grayson zauważył nieopróżniony kosz na śmieci, ściany 
wymagające malowania, starszego pacjenta, przywiązanego do krzesła i 

pozostawionego bez nadzoru na korytarzu i wszechobecny zapach będący mieszanką 
brudu, potu i ludzkich odchodów.

—  To miejsce jest ostatnią dziurą, Ben — stwierdził. — Nie pojmuję tego. 
Mogłaby sobie kupić szpital, a trafia do czegoś takiego.

Ludzie Graysona donieśli mu, że Lisa leży w pokoju pięćset piętnaście. Mając za 
plecami swojego lekarza, Grayson przeszedł szybkim krokiem obok punktu, gdzie 

dyżurowały pielęgniarki, nie zwracając najmniejszej uwagi na siedzącą tam i 
robiącą notatki pielęgniarkę.

Krępa młoda kobieta, którą plakietka identyfikowała jako piel, dypl., mgr. 
Janinę Curtis, krzyknęła za nimi:

—  Przepraszam! Mogę w czymś pomóc?
—  Nie — odburknął Grayson. — Idziemy do pokoju pięćset piętnaście.

—  Proszę się zatrzymać! — zażądała.
Grayson zesztywniał. Zrobił, co mu kazano, przy czym zaczął powoli zaciskać i 

otwierać dłonie. Stojący za nim doktor Ben Harris głośno westchnął z ulgą.
—  Lisa Summer naprawdę nazywa się Lisa Grayson — powiedział Grayson z przesadną 

cierpliwością. — Jestem jej ojcem, a to jest jej prywatny lekarz, doktor 
Benjamin Haris. Możemy iść dalej?

Twarz pielęgniarki pomarszczyła się w namyśle, zaraz jednak rysy dziewczyny się 
wygładziły.

—  Odwiedziny zaczynają się o drugiej — stwierdziła. — Jeśli jednak Lisa wyrazi 
zgodę, mogę zrobić vyjątek.

Pięści Graysona znów się zacisnęły, tym razem pozostały w tej pozycji.
—  Czy wie pani, kim jestem?

—  Słyszę, kim pan twierdzi, że jest. Proszę pana, nie chciałabym...
—  Ben, nie mam czasu na te wygłupy — warknął Grayson. — Zostań tu i wyjaśnij 

tej kobiecie, kim jestem i dlaczego tu jestem. Jeżeli będzie robiła jakieś 
problemy, zadzwoń do cholernego dyrektora tego nibyszpitala i wezwij go. Ja idę 

zobaczyć się z Lisą.

Ruszył przed siebie, nie czekając na odpowiedź.

Jedna z tabliczek wsuniętych w ramki przy drzwiach numer pięćset piętnaście 
oznajmiała: L. SUMMER; drugie miejsce było puste. Willis Grayson zawahał się. 

Czy dobrze zrobił, że nie przysłał przedtem kwiatów ani nie zadzwonił? Jeżeli —
jak przypuszczał — ludzie nastawili ją przeciwko niemu, trudno było przewidzieć, 

co myśli. Zdecydował, że jednak lepiej wejść bez zapowiedzi.
Po tym jak Charlie albo Chuck, czy jak tam ten drań się nazywał, nakłonił ją do 

ucieczki z domu, Grayson wydał dziesiątki tysięcy dolarów na odszukanie córki. 
Ślad urywał się w Miami, potem chłoptyś nagle wrócił do domu bez niej, nie mając 

zielonego pojęcia, gdzie mogła się podziać. Przez następne kilka miesięcy 
Grayson kazał go śledzić i sprawdzać jego pocztę, nic to jednak nie dało. W 

końcu gnojek oddryfował na boczny tor, nie wiedząc nawet, jak blisko był 
połamania obu nóg albo i gorzej.

Nie, pomyślał ze złością Grayson. Trzeba będzie znacznie więcej niż kilka 
kwiatków.

Zapukał delikatnie do drzwi, zaczekał, po czym ponownie zapukał. W końcu pchnął 
je. Mieszanina zapachów pudru i mleczka pielęgnacyjnego, krochmalu i środka 

odkażającego była znajoma i niemiła. Nie był w pokoju szpitalnym od wieczoru 
sprzed ośmiu lat, kiedy siedział z Lisą

 i trzymał za rękę żonę; została ostatecznie pokonana przez złośliwy guz, z 
którym walczyła od ponad roku.

Teraz jego córka siedziała nieruchomo w wysokim, wyściełanym fotelu i patrzyła 
tępo przez okno. Widok bandaży, okrywających to, co pozostało z jej prawego 

ramienia, sprawił, że Grayson poczuł w gardle smak żółci. Obszedł fotel i usiadł 
na marmurowym parapecie. Lisa krótko na niego spojrzała, po czym zamknęła oczy i 

odwróciła głowę.
—  Cześć, skarbie — powiedział. — Tak się cieszę, że cię znalazłem. Bardzo za 

tobą tęskniłem.
Zaczekał na jakąś odpowiedź, z miny i układu barków odczytał jednak, że jej nie 

otrzyma.
Niech będą przeklęci, pomyślał, robiąc z jej przyjaciół, współlokatorek, 

kochanków i lekarzy — prawdziwych i wyimaginowanych — bliżej nieokreślony obiekt 
nienawiści. Niech wszystkich piekło pochłonie za to, że cię do tego 

doprowadzili.
—  Przykro mi, wiem, przez co musiałaś przejść — spróbował ponownie. — Liso, 

proszę... porozmawiaj ze mną. Chcę cię stąd zabrać. Przyleciał ze mną doktor 
Harris. Pamiętasz go na pewno. Jest na korytarzu. Jego ludzie czekają w domu w 

ośrodku medycznym. Zbada cię i jeżeli stwierdzi, że można, zawieziemy cię tam w 
półtorej godziny. Tim czeka na dachu w helikopterze. Też za tobą tęsknił, 

skarbie. Wszyscy za tobą tęsknili. Liso?
Lisa cały czas patrzyła w innym kierunku. Grayson wstał i zaczął chodzić po 

pokoju, szukając słów, które otworzyłyby przed nim jej serce.
Miał ochotę wykrzyczeć: Gdybyś tylko mnie słuchała! Gdybyś "nie posłuchała, nic 

z tego by się nie wydarzyło!
—  Wiem, że jesteś na mnie zła, ale wszystko da się naprawić — powiedział. — 

Naprawdę jesteś wszystkim, co mam, i zrobię wszystko, abyś znów ze mną była. 
Proszę cię... Liso... Wiem, że zostałaś zraniona, i chcę ci pomóc się 

zrewanżować. Chcę, żebyś się dowiedziała, dlaczego ta straszna rzecz ci się 
przytrafiła... I mojemu wnukowi... Jeżeli ktoś jest za to odpowiedzialny, chcę 

być młotem, który w te osoby uderzy. Dobrze... dobrze... — Wziął
głęboki wdech, aby się uspokoić, i znów podszedł do okna. — Rozumiem, że po tak 

długim czasie to może nie być dla ciebie łatwe. Zatrzymam się w „Bostonian", 
numer telefonu będzie leżał na twoim stoliku. Załatwię ci prywatną pielęgniarkę 

i poproszę Bena Harrisa, aby porozmawiał z twoimi lekarzami. Proszę cię, moja 
mała... ko... kocham cię... Pozwól mi wrócić do swojego życia.

Zawahał się, odwrócił i ruszył do drzwi.
—  Wróć za jakiś czas, tato — powiedziała nagle. Grayson stanął. Usłyszał to, 

czy tylko mu się tak wydawało?
—  Po południu — dodała. — O trzeciej. Obiecuję, że wtedy z tobą porozmawiam.

Cichy, monotonny głos nie krył w sobie ani złości, ani wybaczenia.
Willis Grayson odwrócił się i wbił w córkę wzrok. Lisa siedziała bez ruchu i 

wyglądała przez okno.
—  Dobrze — stwierdził w końcu. — O trzeciej. Delikatnie pocałował Lisę w czubek 

głowy. Nie zareagowała.

—  Będę o trzeciej — szepnął. — Dziękuję, mała. Dziękuję... Wychodząc, stanął 

przy drzwiach i jeszcze raz popatrzył na
kikut, który kiedyś był jej ręką. Ktoś za to zapłaci...

Rozdział 10

Sarah weszła za Glennem Parisem głównym wejściem do auli i podążyli ku scenie. 
Jedynie kilka ostatnich rzędów było pustych, ale ludzie ciągle napływali. Każda 

z trzech bostońskich stacji telewizyjnych, reprezentujących trzy wielkie sieci, 
ustawiła między podium a pierwszym rzędem dla widzów reflektory, kamerzystę i 

reportera. Choć Sarah rzadko oglądała telewizję, rozpoznała dwóch komentatorów 
wiadomości. Było oczywiste, że perspektywa wybuchu fali rzadkiej choroby 

wzbudzała dość spore zainteresowanie.
Mównica, pokryta czerwonym aksamitem, była zastawiona kilkunastoma mikrofonami. 

Za mównicą stało pięć składanych krzeseł — trzy po lewej i dwa po prawej 
stronie. Randall Snyder i Eli Blankenship zajęli już miejsca po lewej — 

przedzieleni pustym krzesłem. Paris dał znak Sarah, by na nim usiadła.
Jeżeli Paris się denerwował, że nie dotarł przedstawiciel Ośrodków Zwalczania 

Chorób Zakaźnych, nie widać tego było ani po jego minie, ani po zachowaniu. 
Przez chwilę mierzył salę wzrokiem, po czym zapiął marynarkę i podszedł do 

trójki lekarzy.
— No cóż, z pewnością nie da się powiedzieć, że popadliśmy w apatię — powiedział 

cicho. — Gdyby zjawił się ktoś z CDC, przedstawienie byłoby nieco bardziej 
dopięte, ale musimy sobie radzić z tym, co mamy. Zrobię kilka uwag wstępnych, po 

czym kolej na was. Eli, ty zaczniesz, Randall, przejmiesz pałeczkę po czym, 
Sarah, pani skończy. Proponowałbym, by wasze oświadczenia były krótkie, 

uzupełniajcie fakty wraz z pojawianiem się pytań, Radzę wam jedynie, byście 
pamiętali, że im mniej powiecie, tym trudniej będzie przekręcić wasze słowa. 

Każdemu z was ograniczę
czas do dziesięciu minut... z pytaniami włącznie. Jeżeli na koniec wyda się to 

sensowne, dam wamjeszcze kilka minut, i nie martwcie się... wszyscy poradzicie 
sobie bez kłopotu.

Sarah zrozumiała, że to „wszyscy" było skierowane bezpośrednio do niej.
—  On to uwielbia, prawda? — powiedziała, kiedy Paris podszedł do mównicy.

—  Na to wygląda — odparł Blankenship. — Jest w tym bardzo dobry. Ty wyglądasz 
nieco mizernie. Poradzisz sobie?

—  Zdawało mi się, że tak, póki tu nie weszłam. Proszę popatrzeć na ten motłoch.
Blankenship wyciągnął mięsistą rękę i poklepał Sarah po ojcowsku po plecach.

—  Przypomnij sobie stare lekarskie porzekadło — powiedział. — Każdy krwotok 
kiedyś się kończy.

—  To bardzo uspokajające. Dziękuję bardzo.
Wprowadzające uwagi Parisa, bez korzystania z notatek i wyrecytowane bez jednego 

zająknięcia, nakreśliły obraz instytucji poświęcającej się bezgranicznie 
ochronie zdrowia i walce o dobre samopoczucie obywateli Bostonu i nieustraszenie 

kroczącej do walki z problemami, które dręczą opinię publiczną.
—  Jesteśmy w ścisłym kontakcie z działem epidemiologii Ośrodków Zwalczania 

Chorób Zakaźnych w Atlancie i obiecano nam przysłać jednego z najlepszych ludzi, 
aby pomógł prowadzić dochodzenie, które już sami rozpoczęliśmy. Miałem nadzieję, 

że uda mu się uczestniczyć w tej konferencji prasowej... — wskazał na puste 
krzesło — niestety nie było to możliwe.

Następnie zaznaczył, że wystąpienie trzech przypadków DIC może okazać się niczym 
więcej niż zbiegiem okoliczności, Bostońskie Centrum Medyczne postanowiło jednak 

złapać byka za rogi i natychmiast rozpocząć dokładne dochodzenie — z 
równoczesnym informowaniem opinii publicznej o bieżącym rozwoju wydarzeń.

Sarah nie podobało się, że Paris wspomniał o epidemiologu z CDC, choć przed 
chwilą sam jej powiedział, że wcale nie wie, czy w ogóle ktoś stamtąd się zjawi. 

Uznała jednak to za niewinną przesadę, w tych warunkach wręcz zrozumiałą. Po 
prostu próbował rozwodnić jak najwięcej zarzutów. Kiedy przedstawiał Elego 

Blankenshipa, sytuacja wyglądała tak, jakby artykuł z „Heralda" jeszcze wcale go 
nie zmusił do wyłożenia kart.

Przemowa dyrektora nieco podniosła Sarah na duchu i czuła, że
jei napięcie trochę się zmniejszyło. Dopiero pod koniec formalistycznej 

wypowiedzi Blankenshipa poczuła się na tyle swobodnie, aby rozejrzeć się po 
widowni. Jeżeli w auli było — jak kiedyś słyszała — dwieście pięćdziesiąt 

miejsc, to obecnych było przynajmniej dwieście osób. Wielu spośród słuchaczy 

było rezydentami i wykładowcami akademii medycznej — w tym Andrew Truscott, 

który zajął swoje zwykłe miejsce w ostatnim rzędzie. Sądząc po wyglądzie i 
strojach, znacząca liczba ludzi przyszła jednak z miasta. Wśród nich Sarah 

rozpoznała kobietę, którą — tak jak Lisę — przygotowywała do porodu w domu. 
Nietrudno było wyobrazić sobie, o czym myśli i czym się zamartwia.

Najciekawsza wydała jej się jednak inna kobieta, siedząca niedaleko Andrew. Była 
Afrykanką w każdym calu — dotyczyło to koloru skóry, fryzury, stroju i 

biżuterii. Mimo oślepiającego światła i sporej odległości Sarah dostrzegła jej 
urodę. Wodząc wzrokiem po audytorium, zauważyła, że ta niezwykła młoda kobieta 

patrzy prosto na nią i cały czas się uśmiecha.
Skądś cię znam, tak? — pomyślała Sarah. Tylko skąd?

Blankenship opadł ciężko na krzesło i buchnęły oklaski. Sarah szeptem mu 
pogratulowała, choć tak była zajęta obserwowaniem Murzynki, że nie usłyszała 

ostatniej odpowiedzi Blankenshipa.
Jak należało się spodziewać, Randall Snyder był bardzo konkretny, a także 

optymistyczny. Trzy przypadki DIC bez dwóch zdań niepokoiły, lecz bez starannego 
zbadania okoliczności, zwłaszcza sposobu postawienia diagnozy, było zbyt 

wcześnie nawet na próbę łączenia ich w jedno. Jak na razie, wnioskował, opinia 
publiczna powinna zachować spokój i zawierzyć, że jego oddział starannie 

przyjrzy się wszystkim pacjentkom pod kątem jakichkolwiek odchyleń od normy, 
mogących sugerować podwyższoną podatność na niepożądane stany.

Choć jego wystąpienie nie było szczególnie treściwe, aplauz dla Snydera był 
wyraźnie głośniejszy niż dla Elego. Sarah musiała przyznać, że zadziałała tu 

siła ojcowskiego wizerunku, i równocześnie przypomniała sobie, że od 
osiemnastego roku życia w niemal każdych wyborach prezydenckich opowiadała się 

za treścią programową, a nie za ojcowskim wizerunkiem, i tylko raz głosowała na 
zwycięzcę.

Wreszcie nadeszła jej kolej. W celu przedstawienia sprawy w sposób uporządkowany 
wydrukowała to, o czym chciała powiedzieć, na pliku karteczek o wymiarach osiem 

na dwanaście centymetrów. Po pięciu minutach omówiła większość punktów, cały
czas jednak miała wrażenie, że od słuchaczy dzieli ją przepaść. Zdawała sobie 

sprawę, że, wbrew jej woli, to, co mówi, brzmi sztucznie i znacznie bardziej 
apodyktycznie i pompatycznie, niżby chciała.

Najchętniej wykrzyczałaby: Halo, ludzie — to nie ja! Na tych sprawach naprawdę 
mi zależy! Bardzo chciałabym o nich mówić, ale Z wami, a nie DO was. Może 

chodźmy do Arboretum Arnolda, rozłóżmy na trawie parę koców i zastanówmy się nad 
tym, dlaczego ludzie chorują, co to znaczy być chorym i co potrzeba, aby żyć w 

zdrowiu?
Kończąc uwagi formalne, podziękowała wszystkim za skupienie i poprosiła o 

zadawanie pytań. W ułamku sekundy audytorium, które wyglądało na obojętne i wpół 
śpiące, zamieniło się w las machających rąk. Sarah popatrzyła na Parisa, by dał 

jej wskazówkę, czy chce stanąć obok niej i wybierać pytających. Dyrektor jednak 
machnął ręką i się uśmiechnął. Sarah wzruszyła ramionami, odwróciła się w 

kierunku lasu rąk i wskazała palcem.
—  Czy naprawdę pani uważa, że krwawienie Lisy Summer zostało zatrzymane dzięki 

akupunkturze i jej wyobrażeniom?
Oczywiście, że tak uważam, kretynie!

—  Mocno wierzę, że były to czynniki, które do tego doprowadziły. Ale, jak 
powiedziałam, w tym samym czasie prowadzone były inne działania.

—  Czy już kiedyś przedtem zatrzymała pani za pomocą tej techniki krwawienie?
Może gdyby pani jeszcze bardziej się wysiliła, pani słowa zabrzmiałyby jeszcze 

bardziej protekcjonalnie...
—  Niespecyficznie, ale uczestniczyłam w wielu operacjach, w których znieczulano 

jedynie za pomocą akupunktury. Za każdym razem krwawienie znacznie słabło.
—  Proszę nam powiedzieć więcej o pani drodze lekarskiej. Wspomniała pani, że 

pracowała w ośrodku holistycznym. Gdzie dokładnie?
Glenn, czy czas już się skończył?

—  Tutaj, w Bostonie. Nazywał się Instytut Ettingera. Annalee! Sarah z 
niedowierzaniem zwróciła głowę ku kobiecie

w ostatnim rzędzie. Annalee Ettinger uśmiechała się do niej i machała. Minęło 
ponad siedem lat od chwili, gdy Sarah po raz ostatni widziała nastolatkę, którą 

Peter przywiózł z Mali jako dziewczynkę i zaadoptował. Lecz to nie upływ czasu 
sprawił, że jej nie rozpoznała. Kiedy Sarah wyprowadziła się z mieszkania

Back Bay, Annalee była przemiłą i interesującą piętnastolatką, miała jednak 

potężną nadwagę i była bardzo wstydliwa. Jej przemiana wyglądała na cud. Twarz — 

z przepięknymi, wysokimi kośćmi policzkowymi — wyglądała jak wyrzeźbiona.
Sarah wystarczająco długo się jej przyglądała, by mieć pewność, że nawiązały 

kontakt. Annalee uśmiechnęła się i skinęła głową.
.— Ettinger... — kontynuował pytający. — Czy to ten sam człowiek, który 

reklamuje w telewizji taki dietetyczny proszek?
—  Nie wiem — odparła Sarah. — Poza obejrzeniem od czasu do czasu w pracy 

kawałka Ryzyka!, nie mam czasu na oglądanie telewizji. Nie kontaktowałam się z 
panem Ettingerem od kilku lat.

—  To on! — wykrzyknęła jakaś kobieta. — To ten sam człowiek! Biorę ten jego 
środek i schudłam już dwanaście kilo! Jest fantastyczny!

Słuchacze buchnęli śmiechem i Sarah zrozumiała, że straciła panowanie nad 
wydarzeniami. Glenn Paris szybko podszedł do mównicy.

—  Doktor Baldwin, bardzo pani dziękujemy.
Wskazał jej krzesło i pozwolił słuchaczom klaskać dalej. Być może wynikało to z 

nieco kontrowersyjnej wypowiedzi, może z braku zdecydowanego zakończenia, w 
każdym razie Sarah miała wrażenie, że reakcja słuchaczy na jej wystąpienie była 

grzeczna, ale nie entuzjastyczna. Jeżeli Snyder zdobył kilkadziesiąt tysięcy 
dolarów nagrody i szanse na powrót jutro, by bronić mistrzostwa, a Eli 

Blankenship wygrał kino domowe, to ona wygrała jedynie uścisk ręki i planszę do 
gry w Ryzyko!

Nieświadoma mających ją wesprzeć posykiwań Blankenshipa i Snydera, Sarah wbiła 
wzrok w miejsce na podłodze tuż obok butów Glenna Parisa i zaczęła czekać na 

słowa, które poślą wszystkich do domu. Jej prezentacja nie była zachwycająca, 
ale nie była także katastrofą. Najlepsze było to, że się skończyła. W głowie 

Sarah krążyła teraz masa pytań — wartych siedmiu lat czekania — a odpowiedzi na 
nie znajdowały się w ostatnim rzędzie, razem z Annalee Ettinger.

Glenn Paris zakończył konferencję obietnicą, że opinia publiczna będzie 
informowana o rozwoju sytuacji. Na scenę natychmiast wpadło kilku dziennikarzy, 

przepychając się niegrzecznie łokciami, by zdobyć jak najkorzystniejszą pozycję 
przy mówcach. Sarah popatrzyła na Annalee, która zapewniła gestem, że się nie 

śpieszy.
Po jakimś czasie tłumek pytających zaczął się rozpraszać. Paris klepnął Sarah w 

plecy i właśnie zamierzała odejść, gdy podeszła
starsza kobieta. Pod pachą miała grubą teczkę, Sarah widziała ją podczas 

konferencji — w cieniu, w głębi sali. Kobieta niczym nie zwracała na siebie 
uwagi — była niewysoka, ubrana konserwatywnie w prostą, ciemną spódnicę i 

blezer. Jej krótkie włosy ze starannie zrobioną trwałą były równą mieszanką 
brązu i siwizny. Choć twarz miała w sobie coś przyjaznego i spokojnego, rysy 

niemal ginęły za wielkimi, okrągłymi okularami w rogowych oprawkach. Rozglądając 
się po słuchaczach, Sarah uznała ją za babcię z miasta, zbyt skromną, by przebić 

się przez tłum do krzeseł.
—  Doktor Baldwin, panie Paris — powiedziała. — Nazywam się Rosa Suarez.

Wymowa nazwiska była wyraźnie latynoska.
—  Tak, pani Suarez? — spytał Paris, niezdolny do usunięcia ze swego tonu 

akcentu zniecierpliwienia. — Czym możemy służyć?
Kobieta łagodnie się uśmiechnęła.

—  Ten człowiek z Ośrodków Zwalczania Chorób Zakaźnych, o którym pan mówił... 
wysokiej klasy epidemiolog, którego panu obiecano?

—  Tak? — powiedział Paris. — Co z nim?
—  No cóż, to ja.

Rozdział 11

Park — piaszczysta oaza z kilkoma ławkami i mocno podniszczonymi urządzeniami do 
zabaw dla dzieci — mieścił się kilka przecznic odBCM. Sarah zgłosiła dyżurnemu 

rezydentowi wyjście i opuściła budynek z kobietą, która kiedyś niemal została 
jej przybraną córką. Obecna Annalee Ettinger — szczuplejsza, pewna siebie i 

zaskakująco światowa — niewiele przypominała wstydliwą i pulchną dziewczynę, z 
którą Sarah przed tylu laty tak bardzo starała się zaprzyjaźnić. Od pierwszych, 

pełnych ostrożności minut ich rozmowy Sarah czuła między nimi znacznie 
silniejszą więź niż kiedykolwiek, gdy część równania stanowił Peter.

—  Pisałam do ciebie z akademii — powiedziała Sarah, kiedy usiadły na ławce. — 
Dwa albo trzy razy. Nie odpisałaś.

Annalee kiwnęła głową.

—  Jakiś rok po tym jak się wyprowadziłaś, szukałam czegoś w biurku taty i 

znalazłam jeden z twoich listów, nie było jednak koperty ani adresu zwrotnego. 
Skopiowałam list i zachowałam go, nigdy jednak nie zapytałam o niego ojca. Byłam 

wtedy skoncentrowaną na sobie gówniarą i nie widziałam świata poza własnymi 
problemami. Może powinnam była mocniej nacisnąć i spróbować nawiązać z tobą 

kontakt, w sumie jednak... niezależnie od powodów, jakie miałaś... to ty nas 
opuściłaś. W tamtych latach za mało należało mi na kontakcie z tobą, by się 

dowiedzieć więcej.
Głos miała głęboki i melodyjny, paznokcie idealnie wymanikiurowane i pomalowane 

błyszczącym karmazynem. Jeżeli jako nastolatka zachowywała się nieraz głupio, 
była egocentryczna i niedojrzała, to teraz cechowała ją dojrzałość daleko 

wykraczająca Poza jej wiek biologiczny.
Zapaliła i głęboko się zaciągnęła.

—  Przepraszam, że odeszłam tak, jak odeszłam, ale byłam bardzo rozzłoszczona. 
Mimo wszystko nie mogę zrozumieć, jak, Peter mógł ukrywać przed tobą listy ode 

mnie.
—  Kiedy sobie poszłaś, był bardzo zraniony i wściekły. Muszę

przyznać, że ja też... aż do dnia, w którym znalazłam twój list.__
Annalee wyjęła z torebki paczkę virginia slimów. Kiedy wystukiwała papierosa z 

paczki, złote i srebrne bransoletki, których miała na każdym nadgarstku po 
jakieś dziesięć, pobrzękiwały. — Podejrzewam, że nie palisz.

—  Już od lat.
—  To dobrze. Zyskasz na zdrowiu, wciągnęła dym.

—  W jednym z moich listów próbowałam ci wyjaśnić powody odejścia — powiedziała 
Sarah. — Boże... aż boję się pomyśleć, jaką przedstawił ci wersję.

—  Mój ojciec jest wspaniałym człowiekiem, ma jednak pewne wady. Jedną z nich 
jest noszenie w sobie urazy. Wiedziałaś, że mniej więcej rok po twoim odejściu 

się ożenił? Jeżeli coś takiego w ogóle jest możliwe, to małżeństwo było typowym 
wzięciem rewanżu. Była dość ładna, w WASPowskim stylu i pochodziła z bogatej 

rodziny, której przedstawiciele prawdopodobnie przybyli na Mayflower **. Jestem 
zaskoczona, że nie przysłał ci zaproszenia.

— Bardzo zabawne. Posłuchaj: różne sprawy toczą się tak, jak mają się toczyć. 
Naprawdę w to wierzę. Kochałam twego ojca w dziewięćdziesięciu pięciu 

procentach, ale pozostałe pięć procent dotyczyło spraw waŻnych, z którymi nie 
mogłabym wytrzymać do końca życia. Nie wierzę, że istniała wielka szansa na to, 

by coś w tym zakresie się zmieniło. Moim zdaniem to wspaniałe, że się ożenił.
—  Nie sądzę, pani doktor, by podzielał pani zdanie, ich małżeństwo trwało tylko 

rok.
—  Rozumiem. A jaki miałyście kontakt?

—  Biorąc pod uwagę to, że byłam prawdopodobnie pierVSzą czarną osobą, która 
przebywała w pobliżu Carole, a dla niej nie pracowała, myślę, że niezły. Nie 

widywałyśmy się często. Niedługo po twoim odejściu Peter posłał mnie do szkoły z 
internatem. To

kolejny powód, który sprawił, że nie starałam się szukać ciebie. Byłam strasznie 
popaprana. Sam pomysł, by posłać mnie do szkoły, był może i niezły, ale czas 

został wybrany bez sensu. Wydaje mi się, że kiedy sprowadzał mnie z Mali, 
spodziewał się, że zostanę kimś innym... profesorem uniwersyteckim, muzykiem 

koncertowym czy kimś w tym rodzaju. W każdym razie wszystko działo się tak, 
jakby stara Carole w jednej chwili była, a w następnej... pUFFF! i znikła.

—  Kiedy zamknął instytut?
—  Niedługo potem. Mieszkaliśmy jeszcze trochę w Bostonie, później zaczęła się 

sprawa z Xanadu.
—  Ach... marzenie Petera. Wiedziałam, że któregoś dnia je urzeczywistni.

Xanadu — pierwsze z planowanej sieci osiedli mieszkalnych wysokiej klasy, 
mających zapewniać długie i zdrowe życie dzięki stosowaniu diety, ćwiczeń 

fizycznych, określonych zabiegów związanych z porami roku, procedur 
antystresowych i medycyny holistycznej. Peter opowiadał o tej ambitnej 

koncepcji, odkąd się poznali, i przez lata, które wspólnie spędzili, jej 
omawianie i rozważanie zajęło im niezliczone godziny.

Gdy się rozstali, Peter zaczął się rozglądać za odpowiednim terenem i 
inwestorami, a nawet w holu instytutu w widocznym dobrze miejscu wystawił 

zamknięty w szklanej gablocie architektoniczny projekt prototypowego kompleksu. 
Twierdził, że budowa domów będzie ściśle nadzorowana, a wszystkie elementy 

konstrukcyjne będą zgodne ze starożytnymi zasadami zdrowia i harmonii, 

przypisywanymi hinduskim uzdrowicielom ayunvedyjskim.

—  Teraz sprawa lada chwila ostro ruszy z miejsca — powiedziała Annalee — przez 
jakiś czas wszystko było jednak na ostrzu noża. W którymś momencie Peter mówił 

nawet o bankructwie.
—  I co się stało?

—  Proszek.
—  Jaki proszek?

—  Proszek, o którym była mowa na waszej konferencji. O ile wiem, uratował mu 
tyłek. — Roześmiała się głośno. — Teraz, kiedy się nad tym zastanowię, muszę 

przyznać, że to niezła rzecz... Ratuje Peterowi dupsko i pozwala mu się mnie 
pozbyć! Co za produkt!

—  Nie rozumiem.
—  Ayurwedyjski Ziołowy System Odchudzania Xaiiadu. Hej, musiałaś o tym słyszeć!

—  Dziś słyszałam o tym po raz pierwszy. Byłam bardzo skonfundowana, kiedy 
zaczęto o nim mówić na konferencji, a każdy,,, poza mną... zdawał się wiedzieć, 

o co chodzi.
—  Powód jest taki, że wszyscy obecni... poza tobą... faktycznie wiedzieli, o co 

chodzi. Tak jak większość ludzi w tym kraju. Cóż, Peter w ostatnim czasie tak 
często występuje w telewizji, promując swój wynalazek, że aż się dziwię, że go 

nie nominowano do Emmy. Nie oglądasz telewizji?
—  Nie mam czasu.

Annaiee zdusiła niedopałek i kilka sekund później zapaliła następnego papierosa.
—  No tak... występuje w programach, którym nadano przydomek „inforama". Są 

skonstruowane jak reportaże... trvają pół godziny, występują w nich zaproszeni 
goście, są naszpikowane wstawkami filmowymi i tak dalej... ale w rzeczywistości 

to reklamy. Nadaje sieje głównie poza godzinami dużej oglądalności... w nocy i w 
niedziele rano. I niech mnie diabli, zaczynają przynosić niezłą kasę. Peter ma 

na ścianach swego gabinetu wykresy pokazujące stały wzrost sprzedaży. Odkąd 
zaczął kampanię kilka miesięcy temu, sprawa rozwija się fenomenalnie. Nagle 

wielki zły wilk cofnął się od drzwi do Xanadu.
—  A ten proszek w ogóle działa? — spytała Sarah. — Ciekawa jestem, jakie są w 

nim zioła.
—  Jasne, pewnie, że działa. To nie Peter jednak wymyślił mieszankę. Jest 

dziełem doktora Singha, Nie jest lekarzem medycyny, lecz terapeutą 
ayurwedyjskim. Chyba wiesz, o co w tym chodzi.

—  Medycyny ayurwedyjskiej nauczano w Indiach na wieki przed urodzeniem się 
Hipokratesa albo Galena. Jest sporo powodów, które sprawiły, że udało jej się 

tak długo utrzymać.
—  W każdym razie wydaje mi się, że doktor Singh przyniósł proszek kilka lat 

temu do Petera i zaproponował mu coś w rodzaju spółki. Nie znam szczegółów, ale 
jestem pewna, że w umowie znalazł się punkt, zgodnie z którym Peter miał zostać 

rzecznikiem firmy. Doktor Singh jest bardzo bystry, lecz nie jest 
najdynamiczniejszym i najbardziej fotogenicznym człowiekiem, jakiego widziałam w 

życiu. Słyszałaś kiedyś o nim?
—  Nie. Nigdy.

—  Ja też wiele o nim nie wiem, w każdym razie próbowałam bez efektu jakichś 
stu, może dwustu diet, aby zmienić swój wygląd, gdy Peter spytał, czy nie 

chciałabym zostać jego świnką doświadczalną i wypróbować kuracji, zanim w nią 
zainwestuje. Efekt? — Wstała i okręciła się wokół własnej osi, aby Sarah mogła 

się przyjrzeć.
—  Brawo. Nie masz problemów z utrzymaniem diety?

-— Jakiej diety? Po co mi dieta? Ci, którzy obejrzeli choć jedną inforamę, 
wiedzą, że Ayurwedyjski System Odchudzania Xanadu nie namawia do diety, a 

jedynie zaleca umiarkowanie w jedzeniu i unikanie kilku zakazanych potraw.
—  Powiedz coś więcej o umiarkowaniu — poprosiła Sarah, coraz bardziej 

zachwycona tą kiedyś tak ponurą dziewczyną.
—  To jest najlepsza część. Na początku, kiedy zaczęłam brać proszek, próbowałam 

zachowywać umiar i traciłam wagę. Po miesiącu albo dwóch, dlatego że jestem, 
jaka jestem, zaczęłam jeść jak prosiak. I dalej traciłam wagę! To dopiero wzięło 

Petera. Czy to nie coś?!
Sarah wstała i czule objęła Annalee.

—  I to jak! — Przytrzymała Annalee za ramiona i cofnęła się, by popatrzeć jej w 
oczy. — Annalee, zawsze uważałam cię za kogoś szczególnego, kto mimo swoich 

problemów ma niezwykłe możliwości. IMimo wszystko nie doceniłam cię. Stałaś się 

kimś naprawdę pięknym i wspaniałym.

—  Dzięki. Ty też jesteś niezwykła. Opisując mnie, o czymś jednak zapomniałaś.
—  Naprawdę? Piękna... wspaniała...

—  I w ciąży. — Annalee dostrzegła cień, który przemknął po twarzy Sarah. — I 
szczęśliwa — dodała szybko. — Bardzo szczęśliwa. To dziecko urodzi się 

niezależnie od tego, co się stanie, i chciałabym, byś to ty sprowadziła je na 
świat.

—  Wspaniale! Dzięki, że akurat mnie wybrałaś. Poproszę mojego ordynatora, żeby 
czekał w odwodzie. Annalee, naprawdę, naprawdę jestem podniecona! Jesteś pewna 

co do ciąży?
—  Testowałam się w Planowaniu Rodziny. Jezu, oni są najlepsi na świecie! Nie 

umieli bez większej liczby badań określić, czy to czwarty, czy piąty miesiąc, 
ale fakt jest jednoznaczny. Zawsze miałam dziwne miesiączki, więc dlatego tak 

późno zaczęłam podejrzewać, że to może być ciąża.
—  Gratulacje. Zbadam cię i może nawet zrobimy USG. Annalee, to będzie świetna 

zabawa.
—  Wiem. Właśnie zastanawiałam się, do kogo iść, kiedy przeczytałam o tobie w 

gazecie. Potem dowiedziałam się z telewizji ° konferencji prasowej i 
powiedziałam mojemu chłopakowi, Taylorowi, że pierwsze ręce, które dotkną 

naszego dziecka, to będą ręce Sarah Baldwin.
—  Taylor... podoba mi się to imię. Powiedz coś o nim. Jak wygląda? Co robi?

—  Wygląda... wygląda jak Denzel Washington, ma tyłek jak Wesley Snipes, a rusza 
się jak Michael Jordan.

—  Jezu!
—  I jest muzykiem... świetnym. Gra na gitarze, na basie, nawet na trąbce.

—  Rock and roll?
—  Skąd! Jazz. Przez jakiś czas śpiewałam w jego zespole. Tak się poznaliśmy. 

Proszek doktora Singha wywarł nieoczekiwany skutek nie tylko na Peterze. Chyba 
także na mnie. Byłam m uniwerku w Massachusetts i dość dobrze sobie radziłam na 

psychologii, ale moje życie towarzyskie było raczej mizerne. Nagle zza zwałów 
tłuszczu wychynęła kobieta i chyba... jak ty byś powiedziała... straciłam nieco 

panowanie nad sobą.
—  Zrozumiałe.

—  Szybko trafiłam na Zachodnie Wybrzeże, znalazłam się w artystycznym 
towarzystwie, zaczęłam śpiewać i próbowałam występować w filmach. Zainteresowało 

się mną trochę paru producentów, ale najbardziej chyba zależało im na moich 
cyckach. Potem spotkałam Taylora. Nazywa się West. Natychmiast zaczęłam 

porządkować swoje życie. Taylor często wyjeżdża na koncerty i nie śpimy na 
pieniądzach, więc kilka miesięcy temu przyjęłam ofertę Petera, by wrócić do domu 

i pomóc mu z Xanadu.
—  Co sądzi o zostaniu dziadkiem?

—  Hmmm... jeszcze... jeszcze nic nie wie. Dopiero pozna Taylora i w dalszym 
ciągu sądzi, że w styczniu wracam na uczelnię.

Sarah potrzebowała kilku sekund, by przełknąć tę wiadomość.
—  Mam nadzieję, że kiedyś zrobisz dyplom — powiedziała w końcu — ale uważam, że 

powinnaś mu powiedzieć prawdę. Zaufaj mu.
—  Rozpatrzę to.

—  Poza tym i tak wkrótce zacznie się zastanawiać, dlaczego jego wspaniały 
ayurwedyjski proszek zadziałał tak wybiórczo... mam na myśli dolną część twojego 

brzucha.
—  W tej sprawie na pewno masz rację.

—  Dzięki. Miło mieć potwierdzenie, że opanowałam kilka podstaw położnictwa. 
Uważam też, że jeżeli ty zaufasz jemu, on łatwiej pogodzi się z tym, że 

postanowiłaś się widywać ze mną. Ten czas to czas wystarczający na zagojenie się 
większości ran... Nawet jego. W końcu to się i tak wkrótce wyda... podobnie jak 

sprawa z twoim brzuchem.
—  Jeżeli tak sobie życzysz, zrobię to.

—  Tak bym sobie życzyła, lecz musisz działać zgodnie ze swoim wyczuciem. Jeśli 
razem mieszkacie i pomaga ci finansowo...

—  Rozumiem.
—  Nie sądzę też, by cokolwiek zmieniło wyciąganie kwestii znikających listów, 

które pisałam do ciebie.
—  To już prehistoria.

—  Dokładnie. Jezu... ależ cię zagaduję. Myślisz, że to efekt napięcia na myśl o 

perspektywie spotkania się po tylu latach z twoim ojcem?

—  Powiem ci inaczej: obyś w chwili przyjmowania naszego dziecka była znacznie 
bardziej rozluźniona! —Annalee znów się roześmiała. Uśmiech czynił jej twarz 

jeszcze ponętniejszą.
—  Popracuję nad tym. Chcę ci jednak coś powiedzieć.

—  Wal.
—  Jeżeli mam zostać twoją lekarką, a chcesz dać dziecku maksimum szans na to, 

by urodziło się zdrowe, papierosy muszą zniknąć.
Migdałowe oczy młodej kobiety zwęziły się.

—  Nie mogłabym zamiast nich zrezygnować z czegoś innego? Sarah pokręciła głową.
—  To ważna sprawa.

—  W porządku. Szlugi przechodzą do historii.
—  Znakomicie. — Sarah popatrzyła na zegarek. — Muszę teraz wracać do szpitala, 

jeżeli jednak mnie odprowadzisz, chętnie opowiem ci... przynajmniej część mojej 
wersji... dlaczego odeszłam.

—  Nie musisz.
Sarah wzięła Annalee pod rękę.

—  Wiem.
Kiedy doszły pod bramę kampusu BCM, Annalee obejmowała Sarah ramieniem i smutno 

kręciła głową.
—  Nic z tego, co powiedziałaś, zbytnio mnie nie zaskakuje. Nie jest złym 

człowiekiem, jest jedynie czasami trudny. A jeśli mówimy o niespodziankach, to 
prawdopodobnie wcale aż tak bardzo cię nie zaskoczy, że Henry McAllister jest 

Peterowi oddany, prawie zawsze bywał u nas na kolacji i projektuje wielką 
fontannę, która stanie na trawniku Xanadu od frontu.

—  Masz rację — odparła Sarah. — Nie zaskakuje mnie to. Zamilkła. Mimo że 
odwiedziła McAllistera w szpitalu po operacji, nie dał do zrozumienia, że wie, 

jaką Sarah odegrała role w ratowaniu jego życia. Postanowiła mu o tym nie mówić. 
Znała prawdę sama dla siebie i to było najważniejsze — a przynajmniej tak się 

jej wtedy wydawało.
—  No cóż... — stwierdziła Annalee, najwyraźniej chcąc zmienić temat. — Po 

pierwsze dla mnie samej, a po drugie dla dziecka w moim brzuchu będę przez 
najbliższe kilka miesięcy prowadziła idealne życie. Koniec z paleniem, koniec z 

piciem, koniec z siedzeniem po nocy, koniec z batonami czekoladowymi i... mam 
też przestać...?

—  Nie — odparła Sarah. — To możesz robić niemal do samego końca.
—  W takim razie masz przed sobą początek ciąży doskonałej.

—  Podręcznikowy przypadek. Jeśli już tu jesteś, to może od razu chodź do 
kliniki. Co o tym myślisz? Możesz się potem zarejestrować jako pacjentka 

ambulatoryjna, a zanim pójdziesz do domu, zrobimy ci rutynową analizę krwi i 
moczu. Wystarczy mi czasu na krótkie badanie... sprawdzimy, czy wszystko jest w 

porządku. Potem podeszłybyśmy do mojej szafki, gdzie mam zapas preparatu 
ziołowego, który bierze wiele moich pacjentek. Powinnaś od razu zacząć go 

przyjmować. Oczywiście, jeżeli wolisz preparat naturalny od wyrobów przemysłu 
farmaceutycznego.

—  Przecież w dalszym ciągu jestem nieodrodną córeczką mojego tatusia... a 
jeżeli coś polecasz, zgadzam się w ciemno. W końcu to ty jesteś doktorem.

Rosa Suarez włożyła ostatnią sztukę ubrania do komody i postawiła na stoliku 
przy łóżku oprawione w ramki zdjęcia męża Alberta, trzech córek i czworga 

wnuków. Pensjonat, który wybrała z dostarczonej przez wydział listy, nie był 
zbyt elegancki, ale wystarczająco wygodny i znajdował się tak niedaleko 

Bostońskiego Centrum Medycznego, że można tam było dojść na piechotę.
Po niemal dwudziestu pięciu latach pracy w swoim zawodzie i przeprowadzeniu 

dziesiątek dochodzeń w terenie rozpakowywanie się było dla niej czymś tak dobrze 
znanym jak jej własna toga. To zadanie różniło się jednak od innych. Niezależnie 

od tego, czy potrwa krótko czy długo, czy wyniki okażą się istotne, czy nieważne 
— będzie ostatnie w jej karierze, przed wyjazdem położyła na

biurku szefa podanie o zwolnienie i obiecała Albertowi, że tym razem się nie 
wycofa.

W ten sposób wszyscy będą zadowoleni. Mąż, siedemdziesięciolatek starszy od niej 
niemal o dziesięć lat, będzie mógł jeszcze przez kilka lat cieszyć się razem z 

nią emeryturą. Wydział będzie mógł zatrudnić trochę „świeżej krwi" i — co 
znacznie ważniejsze— zapomnieć o koleżance, starszej pani, której wielu kolegów 

z pracy przypisywało sknocenie bardzo ważnego dochodzenia.

—  Pani Suarez, są dla pani dwie przesyłki. Ciężkie! — zawołała z dołu 

gospodyni.
—  Niech pani podpisze, pani Frumanian, ale ich nie podnosi! To książki. Zaraz 

po nie zejdę.
Przygotowując się do pracy w Bostonie, Rosa Suarez spędziła wiele godzin w 

bibliotece. Położyła teczkę z notatkami na łóżku i wyjęła plik kartek. 
Charakteryzowała ją staranność i niezwykłe zwracanie uwagi na szczegóły. Były to 

niemal jej znaki firmowe — klucz do przez pewien czas nieprzerwanego pasma 
sukcesów. Nigdy jej to nie zawiodło — nawet w San Francisco. Przysięgła sobie, 

że i tym razem dzięki swemu podejściu do pracy pozna prawdę.
Wiedziała doskonale, że szef bronił się rękami i nogami przed przekazaniem jej 

tego dochodzenia. Fiasko sprawy BART prawdopodobnie pozbawiło go awansu i od 
tego czasu stawał na głowie, aby zajmowała się jedynie przesuwaniem papierów, 

robieniem bibliografii i porządkowaniem kilometrów wydruków komputerowych. W 
chwili telefonu z Bostonu była jednak jedynym wolnym epidemiologiem, a tam 

umierali ludzie.
Przebrała się w szary dres, który dostała od córek na Boże Narodzenie, i poszła 

na dół wąskimi schodami. Pani Frumanian stała niczym strażnik nad dwoma 
kartonowymi pudłami i najwyraźniej czekała, by Rosa sprawdziła zawartość. Była 

to miła, pulchna kobieta, o twarzy pomarszczonej w sposób, który zdaniem Rosy 
czynił ją interesującą.

—  Poradzę sobie, pani Frumanian. Dziękuję bardzo.
—  Bzdura. Jestem od pani dwa razy większa i jest pani moim gościem. Jeżeli ma 

pani książki do noszenia, ja też mam książki do noszenia.
Jej silny akcent świadczył o pochodzeniu z Europy Wschodniej, Rosa nie umiała 

jednak określić kraju. Wyjętym z kieszeni fartucha nożem gospodyni rozcięła 
sklejającą kartony taśmę.

—  Hematologia... Programowanie komputerów dla zaawansowanych... Rachunek 
różniczkowy... Krzepnięcie krwi... — Starsza kobieta czytała tytuły i kładła 

kolejne tomy na przedramię. Jej wymowa była zaskakująco prawidłowa. — Dwóch 
moich chłopców ukończyło uczelnie. W czasie wakacji stale przywozili ze sobą 

podobne książki, tyle że ich nigdy nie czytali.
— Podejrzewam, że ja spędzę sporo czasu na czytaniu.

Rosa, najdelikatniej jak umiała, wypchnęła gospodynię za drzwi. Jeżeli miała 
pracować, trzeba było ustalić pewne granice. Dostała szansę — ostatnią szansę — 

na okazanie się zwycięzcą i tym razem nie będzie ufać nikomu. Nikomu.

Rozdział 12
Wilis Grayson ściskał pod pachą bukiet egzotycznych kwiatów o wartości stu 

pięćdziesięciu dolarów i wspinał się po schodach na czwarte piętro budynku 
chirurgii. Od powrotu z wybrzeża drobne przeziębienie nie pozwalało mu wchodzić 

do basenu, mile widziane było więc nawet to drobne ćwiczenie fizyczne.
Rano opuścił szpital rozentuzjazmowany, bo Lisa obiecała z nim porozmawiać. 

Potem razem z Benem Harrisem spędził godzinę u doktora Randalla Snydera. 
Ginekolog wydawał się dostatecznie przyzwoity fachowo, choć na pewno nie był 

potęgą intelektualną. Na Benie wywarł wrażenie, co znacznie osłabiło wściekłość 
Willisa na lekarzy, którzy opiekowali się jego córką. Złagodziło to także jego 

obawy co do Bostońskiego Centrum Medycznego. Opieka nad Lisą wydawała się 
odpowiednia — zwłaszcza że zarówno Snyder, jak i administracja szpitala cały 

czas sądzili, że pacjentka nie ma czym zapłacić.
Rozczarowywało oczywiście to, że ani Snyder, ani nikt z reszty zespołu 

lekarskiego nie mieli zielonego pojęcia, co mogło spowodować u Lisy problem z 
obrazem krwi, lecz widać było, że próbowali dojść do sedna sprawy. Grayson 

polecił Benowi Harrisowi dotrzeć do najlepszych specjalistów, aby zajęli się 
Lisą.

Po południu planował złożyć wizytę pani ordynator oddziału Rehabilitacji i 
fizykoterapii. Zamierzał ją taktownie poinformować, że choć docenia jej wysiłki, 

doborem i założeniem protezy Lisy zaimą się specjaliści z nowojorskiego 
Instytutu Rehabilitacji Ruska. Na koniec — może rano — spróbuje się spotkać z 

rezydentką ginekolog, o której twierdzono, że miała największy wkład w 
uratowanie życia Lisie. Jeżeli Sarah Baldwin faktycznie odegrała taką

rolę, jego ludzie dowiedzą się więcej zarówno o niej samej, jak i o jej 
potrzebach i zaproponują odpowiednią nagrodę.

Naenergetyzowany odzyskaniem panowania nad sytuacją, nad którą utracił panowanie 

prawie pięć lat temu, Willis Grayson szedł szybkim krokiem w kierunku sali 

pięćset piętnaście. Kiedy stanął przed drzwiami, okazało się, że oba miejsca na 
plakietkę z nazwiskiem są wolne. Zapukał raz i pchnął drzwi. Oba łóżka były 

świeżo posłane, pokój pusty.
—  Co się, do cholery...

Tłumiąc strach, zmieszanie i złość, Grayson sprawdził obie metalowe szafki, 
następnie łazienkę. Wszędzie było czysto i pusto, Po opuszczeniu rano pokoju 

Lisy spróbował sprawić, by przeniesiono ją do jednoosobowego pokoju, a kiedy 
poinformowano go, że wszystkie pokoje na piętrze są dwuosobowe, dobitnie 

przekazał pielęgniarce oddziałowej, że zapłaci każdą sumę za pozostawienie 
drugiego łóżka pustego. Co się, do cholery, stało...

Rzucił kwiaty na jedno z łóżek i pobiegł do dyżurki pielęgniarek. Janinę Curtis, 
z którą rozmawiał rano, wyglądała na przygotowaną do konfrontacji.

—  Panno Curtis, co się stało z moją córką?! Wytrzymała jego spojrzenie.
—  Nic się nie stało — powiedziała z przesadną cierpliwością. — Czuje się 

dobrze. Została przeniesiona do innego pokoju.
—  Ale umawialiśmy się rano, że zostanie tam, gdzie jest, i nikt inny nie będzie 

z nią leżał.
—  Wiem, czego pan żądał, ale Lisa poprosiła o przeniesienie i spełniliśmy jej 

prośbę.
—  Gdzie jest?

—  Obawiam się, że nie mogę panu powiedzieć.
—  Panno Curtis, nie mam nastroju na przekomarzanki.

—  Po pierwsze PANJ Curtis, a po drugie to nie są przekomarzanki. Pańska córka 
jednoznacznie nam przekazała, że nie życzy sobie pana widzieć.

—  Co?!
—  Powiedziała, że jeżeli chce pan z nią rozmawiać, niech pan spróbuje przyjść 

ponownie jutro rano. Podejmie decyzję w zależności od tego, jak się będzie 
czuła.

—  Niech ją cholera! Kilka godzin temu kazała mi przyjść o trzeciej po południu. 
Gdzie ona jest?

—  Panie Grayson, proszę ściszyć głos. Nasza pacjentka wydała nam jednoznaczne i 
bardzo określone polecenie i zamierzamy

w stu procentach je spełnić. Proponowałabym, aby zrobił pan to, o co prosiła, i 
wrócił jutro rano.

—  A ja bym proponował, aby pani uważała, z kim w ten sposób rozmawia.
—  Panie Grayson, dziś rano, gdy się pan przedstawiał, w stu procentach 

zrozumiałam, kim pan jest, i powiem szczerze: jest mi to obojętne. Lisa jest 
dorosła i w pełni odpowiedzialna, jeśli chodzi o decyzje dotyczące jej życia. 

Jest także naszą pacjentką. Wiele przeszła i zamierzam uszanować wszelkie jej 
życzenia.

Uśmiechnęła się chłodno i wróciła do pracy.
Wściekle wbił w nią wzrok i przez chwilę się zastanawiał, czy nie przeszukać 

wszystkich sal na piętrze. Odwrócił się jednak i odszedł szybkim krokiem.
Pierwsze spotkanie Andrew Truscotta z adwokatem Jeremym Mallonem, do którego 

doszło mniej więcej dwa i pół roku wcześniej, odbyło się na stadionie, podczas 
meczu drużyn Red Sox i Yankees. Zanim Glenn Paris zerwał umowę ZPOZ Everwell z 

BCM, instytucja ta używała pomieszczeń szpitala do leczenia niewielkiej liczby 
pacjentów wymagających hospitalizacji. Co roku — dziękując w ten sposób lekarzom 

— Eyerwell wynajmował autobus, ładował go piwem i zabierał cały personel 
szpitala na huczny biwak, a następnie do Fenway Parku.

Mallon dowiedział się o plotkach dotyczących rozczarowania Truscotta pracą w BCM 
i zadbał o miejsce na meczu obok niego. Kiedy skończył się trzeci trening, mieli 

już wspólny szyfr, dotyczący personelu szpitala i zarządu, i ustalili, że obaj 
nie lubią zarówno Glenna Parisa, jak i jego ekscentrycznych błazeństw. W trakcie 

piątego Truscott dał jednoznacznie do zrozumienia, że nie jest niechętny 
dostarczaniu za określone gratyfikacje poufnych informacji o wewnętrznych 

sprawach szpitala, podczas siódmego wymienili się telefonami i ustalili, że 
powinni się niedługo ponownie spotkać.

Teraz, bogatszy mniej więcej o trzydzieści tysięcy dolarów, Andrew wpisał 
fikcyjne nazwisko do księgi gości przy Federal laza 100 i jechał windą do 

znajdujących się na dwudziestym ósmym piętrze biur kancelarii Wasserman i 
Mallon. Jego związek z adwokatem był chwiejny. Andrew ani nie lubił go, ani mu 

nie ufał, i choć Mallon był zbyt śliski, aby się deklarować co do swoich 

zapatrywań, uważał, że te uczucia są wzajemne. Oczywiście

obaj odnosili z kontaktu korzyści, a informacje, jakie Truscott miał tego dnia w 
aktówce, należały do tych, które sprawią, że współpraca będzie kontynuowana.

Mosiężne plakietki na mahoniowych drzwiach do firmy wymieniały czterech 
partnerów i mniej więcej dwudziestu współpracowników. Jeremy Mallon okazał się 

jedynym, który był adwokatem i lekarzem. Wielkie wnętrze z oszkloną biblioteką i 
wielostanowiskową recepcją zdobiły oryginalne obrazy olejne, wśród których były 

dzieła Sargenta, O'Keeffe'a i mały Wyedi.
Truscott zastanawiał się, ile zwycięstw i ugod w sprawach o popełnienie błędu 

lekarskiego było potrzebnych, aby stworzyć taką kolekcję.
Zaraz po wejściu na teren recepcji Andrew poczuł zapach chińskiego jedzenia. 

Zatrzymał się na krótko przed Sargentem i uderzająco pięknym obrazem 
współczesnego realisty Scotta Pryora, a następnie podążył za zapachem do 

gabinetu Mallona. Choć liczba rozrzuconych na tekowym biurku kartonów sugerowała 
mały bankiet, w środku był tylko Mallon.

—  Wchodź, Andy, wchodź. — Mallon dał znak pałeczkami, by gość usiadł. — Nie 
wiedziałem, co chcesz, więc zamówiłem wszystkiego po trochu.

Andrew aż się skulił na dźwięk zdrobnienia swojego imienia, którego nigdy nie 
lubił. ANDY. Mimo sążnistych sum, jakie dostawał, był bardzo czujny w kontaktach 

z Mallonem — farciarzem, który cokolwiek robił, zdawał się zawsze dążyć do 
jakiegoś ukrytego, innego celu. Andrew był przekonany, że gdyby posłużyło to 

sprawom Mallona, adwokat zjadłby go z takim samym beznamiętnym entuzjazmem, z 
jakim pochłaniał kaczkę po pekińsku.

—  W lodówce pod barkiem jest piwo, wino, wszystko, co chcesz. Wybacz mi, jeżeli 
zanadto popędzam, ale Axel czeka na mnie z pisaniem felietonu, a w moim klubie 

jest przyjęcie, na które żona kazała mi przyjść.
—  Nie ma problemu.

Mój klub. Choć Andrew nie czuł się najlepiej w obecności Mallona, podziwiał jego 
potęgę i styl. Nie po raz pierwszy, odkąd zaczęli się spotykać, przeszło mu 

przez myśl, jak by to było, gdyby kroczył drogą kariery prawniczej. Gdzieś 
niedaleko stąd, na mosiężnej plakietce mogłoby być napisane: WASSERMAN, TRUSCOTT 

I MALLON.
—  Oglądałeś wieczorne wiadomości? — spytał Mallon.

— Nie, dopiero wyszedłem z pracy.
.— Ten cholerny Paris trafił do wszystkich trzech stacji. Niedobrze mi się robi 

na widok jego gęby.
—  Co krąży, to dotrze, gdzie trzeba — powiedział Andrew i poklepał aktówkę.

—  Mam nadzieję, że to, co masz, jest dobre, bo zaczyna nam brakować czasu.
—  A co masz na myśli?

—  Dokładnie to, co powiedziałem. Konkurencja w służbie zdrowia robi się z dnia 
na dzień ostrzejsza. Wielkie ryby połykają małe rybki. Nikt nie jest bezpieczny 

i każdy ma lekką paranoję. W tej chwili Everwell jest w niezłej sytuacji, ale 
zaczyna im brakować łóżek i przestrzeni biurowej i uznali, że nie mogą już zbyt 

długo czekać, aż BCM pójdzie z torbami. Zastanawiają się nad innymi 
możliwościami, z których najtańsza będzie o wiele milionów droższa od kupienia 

spalonego BCM. O wiele milionów. Poza tym każdy inny zakup da znacznie mniej 
miejsca i wyposażenia. Potrzebujemy tego szpitala.

—  Słyszałem plotki o dużych zwolnieniach, które planuje się w BCM. Czy nie 
wskazuje to na pogarszanie się sytuacji finansowej?

—  Andy, między plotkami a faktami jest przepaść. Może i ludzie plotkują o 
zwolnieniach, lecz mój informator w BCM doniósł mi o rozpoczęciu dodatkowego 

naboru pracowników. To nie wszystko. Od kilku lat mam dobry kontakt z kilkoma 
naprawdę dużymi kredytodawcami szpitala, w tym z bankiem, który udzielił im 

pożyczki pod hipotekę. Ostatnio przekazano mi, że Paris i jego doradca finansowy 
Colin Smith przestali się skrobać z forsą. Nawet zaczęli spłacać niektóre 

rachunki. Moim zdaniem chodzi o tę fundację, o której Paris mówił w 
przemówieniu.

—  Wtedy po raz pierwszy o niej usłyszałem.
—  I na pewno nie ujawnił nazwy?

—  Słuchałeś taśmy.
-— Chcę mieć nazwę tej fundacji, Andrew, i to szybko. Jak dowiemy się, z kim 

mamy do czynienia, będziemy mieli szansę na jakieś działanie. Jeżeli Parisowi i 
Smithowi uda się wyciągnąć ten szpital z dna, prawdopodobnie nigdy więcej się do 

niego nie dobierzemy. Nie zapominaj, o jaką stawkę dla nas obu się gra.

—  Jeżeli zdobędę dla ciebie tę nazwę, oczekuję, że choć drobna część z tych 

milionów, o których wspomniałeś, trafi do mnie. — TrUscott sam był zdziwiony, że 
to wypowiedział.

Oczy Mallona błysnęły.
—  Andrew, zrób sobie przysługę i nie próbuj przykręcać nii śruby — powiedział z 

mrożącym krew w żyłach spokojem. -_ Rozumiemy się? Przynieś mi tę nazwę i 
pozwól, że wybiorę nagrodę dla ciebie. Obaj wiemy, że nie masz przyszłości w 

Szpitalu Chrupiącego Batona. Kropka. Muszę ci przypominać, że pomijając kilka 
szpitali na zadupiu, rynek jest zapchany chirurgami? Możesz się założyć, że tych 

paru nielicznych, których się jeszcze zatrudni na porządnych etatach, było 
szefami rezydentów. Tego nigdy nie będziesz mógł umieścić w swoim CV. Twoja 

przyszłość jest przy nas, Andy... ty o tym wiesz i my o tym wiemy. Pomóż więc 
nam i zdobądź dla mnie tę nazwę.

Truscott poczerwieniał. Bez dwóch zdań w negocjacjach nie dorastał do pięt 
Mallonowi — specowi od manipulacji i panowania nad ludźmi. Mógł jedynie wziąć 

się w garść i się od niego uczyć. Kiedyś jego dzień na pewno nadejdzie.
—  Sprawa jasna — stwierdził lakonicznie.

—  To świetnie. Co masz dla mnie w tej teczce?
Andrew podał Mallonowi kartkę, którą dostał od Sarah, kserokopie historii chorób 

oraz kilka swoich notatek.
—  To dotyczy Sarah Baldwin.

—  Rozumiem. Kolejny cierń w naszym tyłku. Ta baba stała się ulubienicą mediów.
Andrew okiem wyobraźni widział siedzącą przed nim w kawiarni Sarah — przyszłą 

szefową rezydentów ginekologii — z samozadowoleniem wygłaszającą mu wykład o 
sile działania terapii niekonwencjonalnej.

—  Twój przyjaciel Devlin może będzie w stanie to zmienić — stwierdził.
Mallon popatrzył na przygotowaną przez Sarah ulotkę.

—  Sangwinaria kanadyjska, liście księżycowego smoka, Usypiacz słoni... To 
jakieś zioła?

—  Dokładnie. Parzy się je i pije jako coś w rodzaju herbatki. Jak widzisz, 
każdy składnik ma kilka nazw. Baldwin poleca je jako lepsze od standardowych 

preparatów zalecanych ciężarnym kobietom. Twierdzi, że jakieś przeprowadzone w 
dżungli badanie udowodniło przewagę tych ziół nad... jak to określa... 

„przetworzonymi witaminami".
—  Fascynujące. Mów dalej, Andy.

—  Niemal wszyscy w BCM uważają, że Summer jest drugim przypadkiem DIC w naszym 
szpitalu. To nieprawda. Jest trzecim - — Pchnął w kierunku Mallona list od 

nowojorskiego patologa. — Jak bez trudu zauważysz na podstawie dokumentów 
szpitalnych, które skopiowałem, wszystkie trzy kobiety... z których dwie zmarły, 

a jedna ciągle jeszcze przebywa w szpitalu... poza tym że były pacjentkami BCM, 
łączyło jeszcze jedno: wszystkie trzy wybrały herbatkę Baldwin.

Mina Mallona wyraźnie mówiła, że dalsze wyjaśnienia nie są konieczne.
—  Czy przepisuje to jakikolwiek inny ginekolog?

—  Nie.
—  Skąd więc bierze ten środek?

—  Od jakiegoś zielarza w Chinatown. Chcesz, żebym się dowiedział od kogo?
—  Jak najbardziej. Dziś jednak z tym nie zdążymy. Po naszym spotkaniu wyślę 

faks do Devlina i nie martw się, nikt więcej nie położy ręki na tych 
dokumentach. Myślisz, że te zioła mogły wywołać krwawienie?

—  Same w sobie nie, znane sąjednak przypadki... tak naprawdę jest ich nawet 
dużo... alergii na określony związek, powodujących uwrażliwienie pacjenta na 

inne czynniki.
—  Podaj mi jakiś. — Mallon przysunął sobie notatnik.

—  Niech się zastanowię... szereg antybiotyków... prawdopodobnie najbardziej 
znanym jest tetracyklina... powoduje u określonych osób bardzo silną wrażliwość 

na promienie słoneczne. Mechanizm tej reakcji nie jest do końca znany, w każdym 
razie może być ona bardzo, naprawdę bardzo poważna. Nie ma możliwości określenia 

z góry, które osoby spośród biorących tetracyklinę się uwrażliwią... u wielu 
absolutnie nic się nie dzieje... mówi się więc każdemu, kto dostaje lek, żeby w 

czasie przyjmowania go wychodzić na słońce tylko w ubraniu.
—  Przypomniałem sobie teraz o tym. Zbadałeś ten spis?

—  Tylko go pobieżnie przejrzałem. Nic z niego nie rozumiem. Próbowałem 
sprawdzić kilka z zawartych w tym ziół.

—  I?

—  Będzie się tym musiał zająć ktoś, kto ma więcej czasu ode mnie i dostęp do 

lepszej biblioteki. Rozmaite nazwy... naukowe, Zachodnie, azjatyckie... 
powodują, że sprawa jest dość skomplikowana.

—  Im bardziej to będzie skomplikowane, tym lepiej — stwierdził Mallon. — 
Pojawią się liczne możliwości nieporozumień, problemy językowe, błędne listy 

przewozowe...
—  Niedostateczna kontrola dawkowania — dodał Andrew. - Zanieczyszczenie przez 

inne zioła lub pestycydy.
—  Strach pomyśleć, zwłaszcza jeśli któreś z tych ziół może mieć wpływ na 

krzepliwość krwi. — Mallon zamilkł i, nieobecny duchem, przez kilkadziesiąt 
sekund stukał w blat gumką. — No tak, wszystko miałoby większy potencjał, 

gdybyśmy wiedzieli więcej o biologii — stwierdził w końcu. — Zanim to jednak 
nastąpi, sądzę, że Devlinowi uda się wykorzystać to, co już mamy. Ten materiał 

zapowiada się nieźle. Całkiem nieźle, Andy.
—  Też tak uważam.

—  Jak wygląda twój związek z Sarah Baldwin? Truscott się zastanowił.
—  Nic nas nie łączy — odparł po chwili.

—  W takim razie zrób wszystko, co w twojej mocy, aby dowiedzieć się na jej 
temat, ile się da. Co tylko możliwe. — Mallon wyjął z szuflady dwie koperty. — 

Nagroda za twoją lojalność i za tę informację — stwierdził i podał mu jedną z 
nich. — A to jest list od dyrektora do spraw medycznych Everwell, o który 

prosiłeś. Zawarta w nim obietnica wiąże się z założeniem, że Everwell przejmie 
BCM. Nie będzie przejęcia, nie będzie stanowiska. Jasne?

—  Jak najbardziej.
—  To dobrze. Lubię jasne sytuacje. Świetnie sobie radzisz, Andy. Naprawdę 

świetnie. — Malłon wsunął otrzymane materiały do aktówki i zatrzasnął ją. — 
Chyba lepiej będzie nie faksować tego Devlinowi, lecz osobiście mu to zawieźć. 

Przepraszam, jeśli ci się wydaje, że cię popędzam, ale żona na mnie czeka...
—  Nie ma sprawy — stwierdził Truscott i ruszył do wyjścia. — Mam przynajmniej 

tygodniowe zaległości w spaniu i powinienem to trochę nadrobić, zwłaszcza że 
jutro rano spotykam się z Wiliisem Graysonem.

—  Z TYM Wiliisem Graysonem?
—  Tak. Nie wspomniałem o tym? Boże, ale tępak ze mnie. Miałem zamiar ci o tym 

powiedzieć, ale tak mnie zaabsorbowała sprawa...
—  O czym zamierzałeś mi powiedzieć?

—  Dziewczyna, która przeżyła DIC, ta, która leży w naszym szpitalu...
—  To co?

—  Okazało się, że to córka Graysona.
—  Słucham?

—  Nie znam całej historii, lecz wygląda na to, że od lat żyje
skromnie pod nazwiskiem Lisa Summer. Grayson przyleciał dziś rano śmigłowcem i 

poumawiał się z każdym lekarzem, który miał jakiś związek z leczeniem jego 
córki.

—  Dlaczego?
—- Nie wiem. Podejrzewam, że chce się dowiedzieć, co dokładnie się wydarzyło. 

Mam się z nim widzieć o jedenastej. Mallon podrapał się w podbródek.
—  Wiesz, gdzie się zatrzymał?

—  Grayson? Nie mam pojęcia.
—  Nieważne. Mogę się dowiedzieć. W jakim stanie jest jego córka?

—  Ma depresję jak cholera, z medycznego punktu widzenia jej stan jest jednak 
zadowalający. Ramię... to co z niego zostało... goi się dobrze.

—  I straciła dziecko?
—  Zgadza się.

—  Wnuk Willisa Graysona...
—  Słucham?

—  Nic, nic. — Mallon nagle jakby zapomniał o obecności Andrew, złapał słuchawkę 
stojącego na najbliższym biurku telefonu, zadzwonił do Axela Devlina i 

przekazał, że wkrótce pojawi się u niego goniec ze „specjalną przesyłką". Potem 
wybrał kolejny numer. — Z kim mówię? Z Brigitte? O, Luanne... co słychać? Jeremy 

Mallon przy aparacie... Świetnie, po prostu świetnie, dziękuję. Wiesz o 
przyjęciu, tak? Tak, dokładnie, jest tam właśnie pani Mallon i czeka na mnie. 

Mogłabyś ją odnaleźć i przekazać, że przyjdę późno? Powiedz jej, że jeżeli nie 
zjawię się do dziesiątej. Wcale mnie nie będzie. Zrozumiałaś?... Dziękuję, 

Luanne. Bardzo ci dziękuję. Zadzwonię jeszcze w tym tygodniu. — Odłożył 

słuchawkę. — Myślę, że Mary Ellen nie wyrzuci za burtę siedemnastu lat 

małżeństwa z powodu jednej nieobecności na przyjęciu... — powiedział bardziej do 
siebie niż do Truscotta. — Posłuchaj, Andy: zostaję tutaj, muszę zadzwonić. 

Trafisz sam do wyjścia?
—  Oczywiście. Będziesz próbował skontaktować się z Graysonem?

—  Gość ma na pewno kupę adwokatów, wątpię jednak, by któryś miał lekarskie 
wykształcenie. Tacy jak Grayson zawsze chcą mieć tylko to, co najlepsze. Muszę 

znaleźć jakiś sposób na Poinformowanie go, kto jest najlepszy w tym zakresie 
działań prawnych. Uważaj na siebie.

Nie czekając na wyjście Truscotta, wrócił do swojego biurka.
AKCEPTUJ ALBO PROTESTUJ

Axel Devlin
6 lipca

Miejsce akcji: Szpital Chrupiącego Batona, znany jako Bostońskie Centrum 
Medyczne (BCM). Podczas konferencji prasowej, w której uczestniczył niemal 

każdy, kto ma mikrofon, Glenn Paris, znany jako Kalifornijskie Marzenie, 
poinformował opinię publiczną o najnowszych troskach dręczących jego kiedyś 

dostojną instytucję leczniczą. Wygląda na to, że wśród pacjentek oddziału 
ginekologicznego BCM — znane są nam TRZY PRZYPADKI ~ doszło do pojawienia się 

straszliwej choroby krwawiennej, zwanej DIC. Jedna z biedaczek straciła w 
efekcie ramię, pozostałe dwie — życie. Nienarodzone dzieci wszystkich tych 

kobiet zmarły, zanim udało sieje sprowadzić na świat. PIĘĆ ZGONÓW; JEDNO 
KALECTWO. To poważna sprawa, moi drodzy. Poważna i przerażająca jak cholera.

Paris, zawsze przykładający wielką wagę do wizerunku, odegrał wczoraj gładkie i 
zgrabne przedstawienie, którego celem było złagodzenie niepokoju opinii 

publicznej, wynikłego z nagłej epidemii śmiercionośnej choroby. Wybrani lekarze 
przedstawili wyjaśnienia z punktu widzenia medycyny, Paris obiecał 

przeprowadzenie natychmiastowego dochodzenia przez wydział epidemiologii 
Ośrodków Zwalczania Chorób Zakaźnych w Atlancie, a na koniec lek. med. Sarah 

Baldwin — zielarka, akupunkturzystka i ginekolog — wyjaśniła, w jaki sposób 
„skoczyła" na pomoc z wiernymi igłami do akupunktury w dłoni, aby ratować życie 

ostatniej ofiary DIC.
Okazuje się jednak, że ani doktor Baldwin, ani pan Paris nie raczyli się 

podzielić z opinią publicznąjedną informacją o tym, co łączyło wszystkie trzy 
kobiety, które zapadły na DIC. Wszystkie przyjmowały SPECJALNY SPECYFIK CIĄŻOWY, 

spreparowany osobiście przez doktor Baldwin. Jest on sporządzony z dziewięciu 
ziół i korzeni o takich nazwach, jak Księżycowy smok czy Usypiacz słoni. Dobra 

pani doktor poleca preparat wszystkim swoim pacjentkom zamiast wypróbowanych i 
wiarygodnych (oraz sprawdzonych przez FDA) witamin ciążowych. Dwie spośród 

pacjentek przyjmujących ten SPECJALNY PREPARAT CIĄŻOWY nie żyją, a trzecia jest 
okaleczona. Zbieg okoliczności?!

Przedstawiłem tę sprawę zaprzyjaźnionemu farmaceucie i ciągle jeszcze próbuję 
zetrzeć mu z twarzy zdziwioną minę. Otrzymał listę ziół zawartych w eliksirze 

doktor Baldwin i obiecał przeprowadzić dla nas kilka badań. Do ich zakończenia 
nawet on nie będzie jednak w stanie odpowiedzieć na szereg pytań: Skąd pochodzą 

te zioła i korzenie? Kto bada, czy nie sąskażone?! Kto bada skład preparatu?
To niesamowite, co może się dziać, jeżeli zakładowi leczniczemu pozwoli się 

coraz bardziej oddalać od głównego nurtu ogólnie uznanej opieki medycznej. 
Bądźcie czujni... i nie mówcie potem, że stary Machacz Toporem was nie 

ostrzegał...

Rozdział 13
6 lipca

Sarah stała w sali operacyjnej pod lampą emitującą białoniebieskie światło o 
barwie arktycznego lodu. Na galerii obserwacyjnej siedzieli i obserwowali ją 

chyba wszyscy, z którymi miała kontakt w czasie pełnego wydarzeń weekendu. 
Przyjmowała poród za pomocą cesarskiego cięcia.

— Jaka szkoda, pani dziecko nie żyje — powiedziała do pacjentki, której twarz 
była zakryta prześcieradłem. Odwróciła się do galerii i ukłoniła się. — Wielka 

szkoda, proszę państwa. Jej dziecko nie żyje. Jaka szkoda...
Glenn Paris uśmiechał się do niej przyzwalająco, tak samo rozpromienieni byli 

Randall Snyder i Annalee Ettinger. Alma Young — ubrana w strój pielęgniarki — 
klaskała i posyłała jej całusy. Kilku dziennikarzy spośród obecnych na 

konferencji prasowej uniosło kciuk w geście aprobaty, kilku fotografów błysnęło 

fleszem. Zaczerwieniła się i jednym szarpnięciem ściągnęła prześcieradło, pod 

którym leżała ona sama. Zamiast oczu miała krwawe zagłębienia, usta zaś otwarte 
w niemym krzyku śmierci.

Sarah obudziła się z krzykiem, oblana zimnym potem. Dochodziło wpół do piątej 
rano.

Drżąc, wstała z łóżka i włożyła szlafrok. Zrobiła sobie herbatę i zaczęła 
napuszczać gorącą wodę do wanny. Przerażała ją nie tylko treść snu, ale także 

fakt, że jej się przyśnił. W młodości przez wiele lat była niewolnicą wszelkiego 
rodzaju koszmarów sennych. Stały scenariusz — powracający nieraz dwa, nawet trzy 

razy w tygodniu — ukazywał ją związaną, zakneblowaną i kompletnie bezradną. Ten 
zasadniczy wątek rozwijał się różnie — dźgano ją nożem, bito, duszono, zrzucano 

z dużej wysokości, topiono w morzu. Nigdy nie widziała w snach twarzy dręczącej 
osoby, nie miała jednak najmniejszej wątpliwości, że jest to mężczyzna. Czasami 

— choć rzadko — przypalał ją papierosem. Bywały okresy, kiedy koszmary tak 
bardzo ją męczyły, tak zdominowały jej życie, że najchętniej po prostu nie 

chodziłaby spać.
Mając dwadzieścia kilka lat, powodowana sugestią zatroskanego nauczyciela, 

zaczęła chodzić na psychoterapię. Dla pani psycholog było jasne, że przyczyną 
horroru było jakieś wydarzenie w życiu Sarah — jednorazowe albo wielokrotne. 

Terapeutka robiła, co mogła, by odkryć przyczynę, lecz matka Sarah, która coraz 
bardziej popadała w demencję, nie była w stanie dostarczyć wielu użytecznych 

informacji.
Psycholog posłała Sarah na kilka sesji hipnozy, raz nawet zawiozła ją do 

Syracuse, na konsultację w uniwersyteckim ośrodku zdrowia. Nic nie pomagało — 
Sarah po prostu nie była w stanie nawiązać kontaktu z jakimkolwiek wydarzeniem w 

dzieciństwie, które mogłoby stać się ogniskiem zapalnym tak dziwacznych i 
obezwładniających fantazji.

W czasie studiów dręczące sny stały się rzadsze, choć nie mniej przerażające. 
Sarah poszła na kolejną psychoterapię i cykl sesji hipnozy, zgodziła się nawet 

brać lek stworzony zdaniem jej lekarza do zmiany neurologicznych wzorców snu. 
Zamiast poprawić sen, lek pogorszył jej średnią ocen.

Wreszcie nadszedł spokój. Rozwiązanie przynieśli prości ludzie z gór, dla 
których objechała pół świata. We wsi u stóp gór Luang Chiang Dao, kilka 

kilometrów od granicy z Birmą, doktor Louis Han oddał ją w ręce uzdrowiciela — 
pomarszczonego, mocno Zgarbionego mężczyzny, który zdaniem Hana miał ponad sto 

dziesięć lat.
Uzdrowiciel, posługujący się dialektem mandaryńskim, którego Sarah nie 

rozumiała, korzystał z pomocy Hana jako tłumacza. Uważał, że nieistotne jest, 
czy koszmary senne są wynikiem Wydarzeń z przeszłości, czy takich, które jeszcze 

się nie zdarzyły. Liczy się jedynie to, że Sarah nie ma spokoju w czasie snu. 
Jej dzienny duch przewodni pozostaje cały czas z nią związany, 3 wycieńczające 

sny nie są niczym innym jak złością ducha 'niezadowolonego z zatrzymywania na 
siłę i wyrazem żądania zerwania w nocy łączących ich więzów, by móc odpocząć i 

się odnowić.
Zdaniem starca Sarah potrzebowała tylko jednej rzeczy, żeby pozbyć się koszmarów 

sennych: spędzenia na koniec każdego dnia
kilku minut w spokoju i kontemplacji, w trakcie których najpierw ściskałaby 

swego ducha przewodniego, a następnie go puszczała.
Nawet Louis Han nie znał składu herbatki, którą uzdrowiciel zaparzył dla niej 

tego wieczoru, Sarah bez obaw ją jednak wypiła i wkrótce zasnęła. Kiedy obudziła 
się po dwóch dobach, czuła, że ma w sobie dziennego ducha — pięknego, 

śnieżnobiałego łabędzia.
Od tego czasu co wieczór medytowała przed snem, nieraz widząc przy tym, jak 

biały łabędź odlatuje. Jej dni —nawet te najbardziej męczące — zaczęły się 
kończyć spokojnie, a wyraźne jak film koszmary, z którymi nie mogła sobie 

poradzić, nie pojawiły się więcej. Do dziś.
O tak wczesnej porze w rurach jej budynku było dużo ciepłej wody — za kilka 

godzin nie wystarczy jej nawet na skromny prysznic. Sarah dolewała gorącej wody 
do wanny cienkim, ale nieprzerwanym strumieniem, aż uznała, że drżenie zniknęło 

na dobre. Wszystko, co się wydarza, ma SwoJą przyczynę, przypomniała sobie 
często powtarzaną maksymę. Wiara w nią stanowiła jeden z fundamentów, na których 

zbudowała swoje życie. Wszystko, co się dzieje, jest dla nas nauką albo ma 
skierować nas w nową, ważniejszą stronę. Kiedy skończyła się wycierać i włożyła 

szlafrok, informacja, którą zawierał nocny koszmar — tak naprawdę to dwie 

informacje — była dla niej dość jasna.

Po pierwsze — było to zrozumiałe, ale nie całkiem do przyjęcia — pozwoliła, aby 
wymagania zawodowe wygrały z życiem pozazawodowym. Czas, który poświęcała na 

medytację i refleksję, coraz bardziej się skracał i stał nieefektywny. Straciła 
kontakt ze swoim duchowym ja. Coraz mniej uwagi zwracała na Sarah i w coraz 

większym zakresie wierzyła w to, że pomaganie innym dostarczy jej dość sił, by 
radzić sobie z kolejnymi dniami. Koszmar nocny dowodził, że tak nie jest.

Informował ją także o czymś innym: dość występów na „wielkiej scenie". Wykłady 
dla studentów i rezydentów to jedno, a bycie źródłem wiadomości prasowych i 

telewizyjnych to coś innego. Postanowiła, że wraca do podstaw i swych 
zasadniczych zajęć. Koniec z kamerami i wywiadami.

Podeszła do okna. Matowe, szare niebo rozświetlały pierwsze promienie światła, 
odbijające się w mgiełce deszczu. Koszmar nocny przyniósł jeszcze jedno: dałjej 

nieco dodatkowego czasu przed pójściem do pracy. Czasu na koncentrację, 
odzyskanie perspektywy. Postanowiła, że od tego dnia — poza dyżurami w szpitalu 

— będzie codziennie ustawiać zegarek dwadzieścia
minut wcześniej. Włączyła kasetę z odgłosami oceanu, położyła na podłodze wielką 

poduszkę i usiadła na niej w pozycji lotosu.
Pozwól robić mi dziś to, co należy, pomyślala, uspokajając się kilkoma głębokimi 

oddechami. Dla moich pacjentów i dla mnie... pozwól mi robić to, co trzeba...
Jej oddech spowolniał i spłycił się. Napięcie mięśni zaczęło znikać. Myśli 

rozpraszały się i coraz mniej przeszkadzały.
W tym momencie zadzwonił telefon.

Po piątym dzwonku było jasne, że zapomniała włączyć automatyczną sekretarkę, po 
dziesiątym, że dzwoniący był zdeterminowany albo miał problemy. Stawiając sto do 

jednego, że to pomyłka lub —jeszcze gorzej —jakiś wariat, Sarah podpełzła do 
telefonu.

—  Halo? — powiedziała, odchrząkując.
—  Doktor Baldwin?

—  Słucham?
—  Doktor Baldwin, nazywam się Rick liochkiss. Pracuję dla Associated Press i 

byłem wczoraj na konferencji prasowej z pani udziałem.
—  To niezwykłe bezmyślne i niegrzeczne, by dzwonić o tej porze. — Zastanowiła 

się, czy po prostu nie odłożyć słuchawki. — Czego pan chce?
—  Na początek interesowałby mnie pani komentarz dotyczący oskarżeń, jakie Axel 

Devlin wysunął wobec pani w swoim dzisiejszym felietonie...
Lisa Grayson siedziała przed lusterkiem i próbowała coś zrobić z włosami. Za 

parę minut jej ojciec miał złożyć kolejną — trzecią— wizytę w szpitalu. Tym 
razem zamierzała się z nim zobaczyć. Podjęła tę decyzję poprzedniego wieczoru, 

lecz przed godziną goniec przyniósł złoty naszyjnik z wygrawerowanym jej 
imieniem; zamiast kropli nad „i" był brylant.

Gdyby na tym się skończyło — innymi słowy ojciec w dalszym ciągu nie starał się 
zrozumieć, kim ona jest i co się dla niej liczy — prawdopodobnie znów by go 

odesłała, do prezentu była jednak dołączona notatka. Napisał ją na papierze 
listowym, który matka Zamówiła wiele lat temu — z ryciną Stony Hill, ich domu. 

Lisa odłożyła szczotkę i przyjrzała się rysunkowi. Ciekawe, czy jej pokój został 
przemeblowany. Kolejny raz przeczytała słowa ojca.

DROGA LISO
Wiem, że jesteś na mnie zła za rzeczy, które zrobiłem i Cię zraniły. 

Przepraszam, bardzo przepraszam za to, że nie poświęciłem więcej czasu, by Cię 
lepiej zrozumieć. Potrzebuję Ciebie. Wybacz mi i wróć do mojego życia. Obiecuję, 

że tym razem wszystko będzie się odbywać na Twoich zasadach.
Kocham Cię TATA

Przepraszam. Pięć lat. Oboje stracili po pięć lat życia. Jeżeli on naprawdę 
zrozumiał, że to były jedyne słowa, które chciała usłyszeć... Przepraszam... 

potrzebuję Ciebie. Lisa dotknęła bandaża na kikucie. Teraz ona też go 
potrzebowała. Może zawsze go potrzebowała?

Dumanie przerwał dzwonek telefonu.
—  Halo?

—  Liso, tu Janinę z dyżurki pielęgniarek. Jest tu znów twój ojciec.
—  To dobrze. Czas się z nim zobaczyć. Mogłabyś go przysłać? Kiedy Wiljis 

Grayson zapukał i wszedł do jej pokoju, Lisa stała
naprzeciwko drzwi. W jednym ręku trzymał różę, w drugim gazetę. Przez chwilę 

stał w otwartych drzwiach i starał się wyczuć jej nastrój, potem rzucił gazetę i 

kwiat na łóżko i podszedł, by objąć córkę.

—  Nie masz pojęcia, jak bardzo bez ciebie cierpiałem.
—  Tato, napisałeś, że bardzo ci przykro za sposób, w jaki mnie traktowałeś, i 

za to, że mnie odepchnąłeś. Wystarczyło, byś to tylko powiedział.
—  Chcę, żebyś pojechała ze mną do domu. Jeszcze dziś.

—  Chyba nie zdążą mnie tak szybko wypisać.
—  Jeśli każesz, zrobią to jeszcze dziś. Rozmawiałem już z doktorami Snyderem i 

Blankenshipem. Obraz twojej krwi wrócił do normy, a szwy możemy ci zdjąć w 
naszym szpitalu.

—  Co z moim pokojem?
—  W Stony Hill?

—  Tak.
—  Dlaczego... jest, jaki był. Wygląda tak samo jak w dniu, w którym... jest 

taki jak zawsze. Zamierzasz przyjechać?
—  Muszę spakować w domu kilka rzeczy i chcę się pożegnać z współmieszkankami.

— Pomożemy ci z Timem — powiedział z podnieceniem Grayson. — Twoja przyjaciółka 
będzie u nas zawsze mile widziana i będzie mogła zostać tak długo, jak sobie 

zażyczy. Rozmawiałem z niil kilka razy. To bardzo miła osoba.
—  Możemy natychmiast stąd odejść?

—  Zawiadomimy pielęgniarki i natychmiast po tym, jak twoi lekarze zajrzą na 
oddział i wypiszą zlecenie, możemy znikać.

—  Chciałabym przed odejściem zobaczyć się z doktor Baldwin. Twarz Graysona 
stężała.

—  Liso, mogłabyś na chwilę usiąść? Musimy o czymś porozmawiać.
Podał jej „Heralda", złożonego tak, by felieton Axela Devlina był na wierzchu.

—  Dwie kobiety zmarły? To prawda?
—  Obawiam się, że tak. Brałaś te zioła?

—  Co tydzień. Pod koniec dwa razy w tygodniu. Obie kobiety też je brały, tak?
Grayson skinął głową.

—  Liso, na zewnątrz stoi dwóch ludzi, z którymi chciałbym, byś porozmawiała. To 
adwokaci. Chcę, by nas reprezentowali.

—  Reprezentowali nas? Grayson wskazał na jej bandaż.
—  Jeżeli ktoś, ktokolwiek, jest odpowiedzialny za to, a także za to, co... co 

się stało z moim wnukiem, twoim synem, chcę, by zapłacił tak samo drogo, jak ty 
zapłaciłaś.

—  Ale doktor Baldwin...
—  Liso, nie twierdzę, że to ona jest odpowiedzialna... czy ktokolwiek inny. 

Chcę tylko, byś porozmawiała z tymi dżentelmenami.
—  Ale...

—  Skarbie, od tego czegoś zmarły dwie kobiety i ich dzieci. Musimy przebadać 
sprawę. Dla nich, dla ciebie, a szczególnie dla tych, które mogą być następne.

—  Jeśli obiecasz, że nie stanie się nic bez mojej zgody...
—  Obiecuję.

—  Tato, mówię poważnie.
—  Nie stanie się nic, na co nie wyrazisz zgody. Porozmawiasz teraz z tymi 

ludźmi?
—  Jeżeli bardzo ci na tym zależy.

—  Zależy mi.
Grayson podszedł do drzwi i dał znak. Po chwili do środka

weszło dwóch mężczyzn z aktówkami w dłoniach. Jeden miał nadwagę, drugi był 
chudy i kanciasty, miał twarde, szare oczy.

—  Panna Lisa Grayson — powiedział z dumą jej ojciec i wskazał na tęższego z 
mężczyzn. — To jest Gabe Priest. Jego firma prowadzi sporo naszych interesów na 

Long Island.
Adwokat podszedł do Lisy i zaczął podawać jej prawą rękę, kiedy się zorientował, 

co robi. Natychmiast cofnął się o krok,
—  A ten pan będzie się zajmował naszymi sprawami w Bostonie — powiedział 

Grayson i wskazał na drugiego z przybyłych, dając mu znak, by podszedł. — Liso, 
chciałbym, byś poznała pana Jeremy'ego Mallona.

Rozdział 14

Piętnaście po pierwszej po południu Sarah po raz pierwszy w swoim zawodowym 
życiu poprosiła na sali operacyjnej, by ją zastąpiono. Podwiązanie jajowodu za 

pomocą laparoskopu było zabiegiem dość prostym, do tego miała wielką ochotę go 

przeprowadzić, poranek był jednak łańcuchem konferencji, wyjaśnień, rozmów 

telefonicznych i kolejnych rozmów telefonicznych. Bez względu na to, jak bardzo 
się starała, nie była w stanie się skoncentrować na tyle, by czuć się na sali 

operacyjnej swobodnie.
Dla lekarza, którego rozpraszają poważne problemy — zawodowe albo osobiste — nie 

ma gorszego ani bardziej niebezpiecznego miejsca od szpitala. Sarah nieraz 
słyszała to stwierdzenie na obowiązkowych wykładach, na których omawiano 

zagadnienia minimalizacji ryzyka zawodowego oraz problematykę odpowiedzialności 
zawodowej, nigdyjednak nie poczuła jego znaczenia na własnej skórze. Jeden z 

wykładowców ujął to tak, że w najlepszym wypadku, ryzyko popełnienia poważnej 
pomyłki jest niczym kruk, który nieustannie siedzi na ramieniu lekarza i karmi 

się jego zmęczeniem, brakiem czasu, rutyną i utratą koncentracji. Rozpadające 
się małżeństwo, problemy finansowe, alkohol, narkotyki albo wszelkiego rodzaju 

zarzuty o niedociągnięcia zawodowe jeszcze zwiększają istniejące ryzyko.
Chwilowe rozkojarzenie, pominięcie przecinka przy ordynowaniu leków, 

niezauważenie zmiany w wynikach któregoś z badań laboratoryjnych — możliwości 
katastrofy w instytucji zajmującej się opieką zdrowotną były nieskończone i 

często bardzo dobrze Zakamuflowane.
Jeśli lekarz będzie chirurgiem, myślała Sarah, którego dręczy

niepokój, że Jego problemy mogą zostać publicznie ujawnione, to kruk wykładowcy 
natychmiast zamieni się w węża. Wzięła filiżankę herbaty, poszła do pustego 

pokoju na piętrze, gdzie mieściły się kwatery sypialne rezydentów, i położyła 
się, próbując usunąć tępy ból głowy.

Po telefonie od dziennikarza z Associated Press, który przerwał jej medytację o 
wpół do szóstej rano, odebrała trzy następne — też od reporterów, którzy chcieli 

się dowiedzieć, co sądzi o felietonie Axela Devlina. Po dziesiątym: „Bez 
komentarza" i czwartym: „Proszę więcej do mnie nie dzwonić", wyłączyła telefon.

Krótka próba powrotu do medytacji okazała się bezowocna. Zdecydowała się w końcu 
włożyć na kombinezon ze spandexu żółtą nieprzemakalną kurtkę i w drobnym deszczu 

pojechała na rowerze do sklepiku na końcu ulicy. W środku było trzech klientów. 
Sarah miała wrażenie, że robi coś zakazanego, zapłaciła za kawę i pączka, potem, 

jakby nigdy nic — za „Heralda". Wyszła, schowała się we wnęce i przejrzała, a 
potem bardzo dokładnie przeczytała prozę Axela Devlina.

Felieton bardzo ją wzburzył, nie tyle jednak z powodu treści, co bezczelnych 
przekręceń i ewidentnego zamiaru zrobienia jak największej krzywdy. To, co 

napisał Devlin, było w zasadzie zgodne z faktami: wszystkie trzy ofiary DIC były 
ambulatoryjnie konsultowane przez Sarah i wszystkie zdecydowały się na zestaw 

ziołowy, ale przyczyna ich krwawienia nie miała z tą decyzją najmniejszego 
związku. Zioła były w stu procentach zgodne z mieszanką, której przewaga nad 

preparatem syntetycznym została udowodniona w badaniu naukowym. Miała kopie 
artykułu, w którym zostało to opisane — opublikowanego po angielsku w jednym z 

najbardziej prestiżowych azjatyckich czasopism naukowych — i mogła przedstawić 
je na każdą prośbę.

Za zawartość i czystość ziołowej mieszanki gwarantował Kwong Tian Wen, jeden 
znajstarszych, najbardziej doświadczonych i najbardziej uznanych zielarzy na 

północnym wschodzie. Bez trudu dałoby się dowieść, że czystość jego produktów 
jest równa, a może nawet przewyższa czystość preparatów wytwarzanych przez firmy 

farmaceutyczne — zwłaszcza dotyczy to gencryków. Odkąd regulacje rządowe zaczęły 
wymagać wszędzie, gdzie tylko się dało, substytutów gencrycznych, od czasu do 

czasu zdarzało się,
że różnym pozbawionym skrupułów firmom zarzucano rozprowadzanie leków 

nieodpowiadających wymaganym standardom. Wielokrotnie niższą wartość miały 
związki o znaczeniu dla życia pacjentów, kary zaś, jakie nakładano na firmy, 

najczęściej kończyły się na naganie i drobnym klapsie.
Sarah z przyjemnością doprowadziłaby do ujawniania takich zjawisk, tyle że 

Devlin nie działał uczciwie. Wystarczyło, by poprosił ją o wyjaśnienie — zamiast 
tego teraz będzie musiała wystąpić na konferencji prasowej, by jasno i 

wyczerpująco odpowiedzieć na jego zarzuty.
W trakcie poranka, który właśnie minął, atmosfera wokół niej nie miała nic 

wspólnego z poklepywaniami i gratulacjami po zabiegu wykonanym Lisie Summer. 
Kiedy zjawiła się na oddziale ginekologiczno położniczym, by pójść na obchód, 

wszędzie leżały egzemplarze „Heralda" — w dyżurce pielęgniarek, przy łóżkach 
pacjentów, nawet w łazience dla personelu.

Wiele pielęgniarek niemal promieniowało wobec niej chłodem, za plecami słyszała 

szepty, kątem oka dostrzegała niezbyt miłe gesty. Nikt jednak nie wspomniał 

wprost o artykule — nikt poza ordynatorem, dyrektorem do spraw personalnych, 
dyrektorem administracyjnym i rzecznikiem prasowym szpitala.

W południe udało jej się wyrwać z tego domu wariatów i pójść do Lisy. Jeżeli 
ktokolwiek zasługiwał na wyjaśnienia obalające oszczerstwa Devlina, była to 

właśnie ona. Pusty pokój, sprzątnięty i czekający na następną pacjentkę, był 
niepokojący — nie bardziej jednak od informacji, że Lisa opuściła szpital razem 

z ojcem niecały kwadrans temu, nie próbując nawet zadzwonić do Sarah. Nie 
zostawiła żadnej wiadomości. Zaczekała jedynie na zlecenie wypisu, które wydał 

Randall Snyder, i poszła sobie. Godzinę później Sarah poprosiła kogoś o 
zastępstwo przy zabiegu laparoskopowym.

O wpół do trzeciej krótka drzemka i trzy aspiryny zmniejszyły Ucisk w głowie. 
Położyła „Heralda" na metalowym stoliku i wyjęła z szuflady papier do pisania. 

Zawsze była wojownikiem, ale w niedawnej przeszłości dwa razy postanowiła, że 
nie będzie uszlachetniać pisaniny Devlina na jej temat jakąkolwiek odpowiedzią. 

Tym razem jednak nie mogło być mowy o tym, by odwróciła się plecami do jego 
ataku. Przedstawi i potwierdzi swoje kwalifikacje i nie przestanie działać, 

dopóki nie ujawni jego destrukcyjnych, nieodpowiedzialnych metod 
dziennikarskich.

W Wellesley bardzo chwalono jej pracę dyplomową z antropologii, za którą dostała 
wyróżnienie — zarówno za treść, jak i za styl. Nie było powodu, dla którego sama 

nie mogłaby napisać wstępnej wersji oświadczenia dla prasy, przywołującego 
Devlina do porządku i równocześnie dobitnie podkreślającego wartość określonych 

terapii ziołowych.
Po raz kolejny starannie przeczytała felieton, tym razem podkreślając kluczowe 

słowa i frazy. Choć nie miało to zasadniczego znaczenia, przydałoby się poznanie 
źródła, z którego Devlin czerpał informacje. Glenn Paris mówił o wyniszczających 

ich firmę przeciekach dotyczących wewnętrznych spraw szpitala, a nawet zagroził 
„zniszczeniem" tego, kto jest za to odpowiedzialny. Czy felieton, który miała 

przed sobą, był wynikiem kolejnego przecieku z tej serii, czy ktoś próbował 
zniszczyć jedynie ją?

Specjalny preparat ciążowy... dziewięciu ziół i korzeni... Księżycowy smok... 
Usypiacz słoni...

Czyżby któraś z jej pacjentek poszła do Devlina z rozdawaną przez nią ulotką? 
Bez sensu. Nigdy nie ukrywała ani faktu istnienia preparatu, ani jego składu i 

nikt — nawet Devlin — szczególnie się nim nie interesował. Do dziś.
Dwie spośród pacjentek... nie żyją, a trzecia jest okaleczona...

Zamyślona Sarah wodziła długopisem po kartce. Kto wiedział, że konsultowała w 
klinice każdą z trzech ofiar? Kto miał dostęp do ich historii chorób? Czy Devlin 

zaufałby komuś, kto nie jest lekarzem?
Skąd pochodzą te zioła i korzenie, Kto bada, czy nie są skażone!? Kto bada skład 

preparatu?
Nawet ton pytań Devlina był profesjonalny. Ktoś dostarczył mu gotowych 

sformułowań. Ktoś, kto niemal na pewno był lekarzem. Sarah na kilka minut 
zamknęła oczy i zaczęła przeszukiwać wspomnienia, przeczesywała fakty i 

możliwości.
—  Nie... — szepnęła w końcu. — O nie...

Rzuciła długopisem o ścianę, złapała kitel i wypadła z pokoju.
—  Dlaczego, Andrew!? — zawyła, zbiegając schodami. — Na litość boską, 

dlaczego!?
—  Dla pieniędzy. To oczywiste — odparł Truscott.

Sarah huknęła pięścią w egzemplarz „Heralda", prosto w narysowaną podobiznę 
Axela Devlina.

—  Andrew, wiem, że nie lubisz Glenna i tego miejsca, ale od dwóch lat jesteśmy 
przyjaciółmi. Mogłeś mi zrobić coś takiego dla pieniędzy?

—- Nie dla pieniędzy, kochana, dla mnóstwa pieniędzy. A jeżeli chodzi o 
przyjaźń, to ostatni przyjaciel, jakiego pamiętam, ukradł  mi w czwartej klasie 

rower i dał go dziewczynie, która mu się podobała.
¦— Andrew...

.— Poradzisz sobie, mała. Jesteś prawdopodobnie najbardziej kompetentną kobietą, 
jaką znam. Nie zapominaj, że nie istnieje coś takiego jak zła sława. Istnieje 

tylko sława. Ten artykuł wzbudzi publiczne zainteresowanie twoją osobą.
—  To bzdura i doskonale o tym wiesz. Kto ci płacił? Devlin? Eyerwell?

—  Tak naprawdę to nie twój interes, kto mi płacił. Poza tym nie minąłem się 

nijak z prawdą... ani o tobie, ani o tym szpitalu. Konsultowałaś wszystkie trzy 

kobiety i dałaś im swój eliksir.
—  Przed przekazaniem informacji komuś takiemu jak Devlin mogłeś przynajmniej 

zadać sobie nieco trudu i porozmawiać ze mną albo przeczytać wyniki badań 
dotyczące preparatu. Doskonale wiesz, że to, co zrobiłeś... sposób, w jaki to 

zrobiłeś... jest nie w porządku. Nie możesz przynajmniej tego przyznać?
—  Coś ci powiem — stwierdził Truscott z nagłą gwałtownością. — Przyznam, że to, 

co zrobiłem, było nie w porządku, jeżeli ty przyznasz, że od chwili pojawienia 
się tutaj irytowałaś ludzi swoim świętojebliwym podejściem do niedociągnięć i 

bezduszności w działaniu nieszczęsnych, ograniczonych lekarzy akademickich. 
Chodzisz z nadętą miną, obnosząc się z własnym przeświadczeniem, gdybyście znali 

wszystkie wielkie tajemnice które ja znam i gdybyście byli tak doskonałymi 
lekarzami jak ja, które niemal każdego tu przeraża.

—  Ale...
—  Pozwól mi skończyć! Może wydaje ci się, że pomagasz nam stawać się lepszymi 

lekarzami, lecz nawet tutaj... nawet w Szpitalu Chrupiącego Batona, gdzie 
uchodzi niemal wszystko... jesteś uznawana za czubka. Kobiety uważają, że nie 

jesteś wystarczająco profesjonalna, a mężczyźni są przez ciebie tak zastraszeni, 
że omijają cię, jak kapitanowie statków omijają góry lodowe. Zanim więc mnie 

zaatakujesz, przyjrzyj się sobie.
Sarah była niebezpiecznie blisko łez. Została przez tego człowieka skrzywdzona, 

jednoznacznie skrzywdzona, na dodatek udało mu się zepchnąć ją do defensywy. 
Przez dwa lata pracy w BCM miała wrażenie, że wszyscy pracownicy szanują ją i 

akceptują — Zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Wiele osób — na przykład
Alma Young — wręcz mówiło jej o tym wprost. Należała do tych rezydentów, którzy 

mogli się pochwalić najlepszymi ocenami. po dwudziestu latach praktyki prywatnej 
Randall Snyder zastanawiał się, czy przyjąć ją na wspólnika. Dlaczego pozwala 

temu... temu klonowi Petera Ettingeia, by tak ją traktował?
Zagryzła wargę, aż nabrała pewności, że się nie rozpłacze potem szybkim ruchem 

złapała „Heralda" i skierowała się do wyjścia.
—  Dokąd idziesz? — spytał Truscott.

—  Wracam do pracy.
—  Co zamierzasz z tym zrobić?

—  Jeżeli masz na myśli, czy pójdę do Glenna, to odpowiedź brzmi: nie wiem.
—  Nie wywalą mnie. Jeżeli nie będą mieli jednoznacznych dowodów.

—  Andrew — rzuciła, nie odwracając się — w tej chwili mam dzięki temu, co 
zrobiłeś, ważniejsze sprawy na głowie niż zastanawianie się, czy cię wywalą, czy 

nie.

Rozdział 15
7 lipca

Siłownia — umieszczona w wielkim pomieszczeniu z przeszklonym dachem na tyłach 
Wielkiego Domu — była urządzona nie gorzej od większości klubów. Annalee 

Ettinger nie podchodziła co prawda tak fanatycznie do ćwiczeń fizycznych jak jej 
ojciec, ale ćwiczyła niemal codziennie. Siłownię wyposażono w atlas 

wielofunkcyjny, sztangi, symulator schodów, bieżnię, symulator nart, basen z 
regulowanym przepływem wody do pływania pod prąd, poręcz baletową z lustrami, 

matę do skoków gimnastycznych i saunę. Peter właśnie skończył trening z trenerem 
i ćwiczył dodatkowo ze sztangą. Annalee udawała, że ćwiczy na atlasie i czekała 

na odpowiedni moment do rozpoczęcia rozmowy.
Choć nie bała się ojca, jak jeszcze kilka lat temu, nie czuła się w jego 

obecności swobodnie. Znała go na tyle dobrze, by móc w większości sytuacji 
przewidzieć jego reakcje, nie miała jednak zielonego pojęcia, jak się zachowa, 

dowiedziawszy się tego, co właśnie zamierzała mu wyjawić.
Popatrzyła na niego i jak zawsze — była pełna podziwu. W wieku czterdziestu 

ośmiu lat miał ciało trzydziestolatka. Od dawna pracował niemal obsesyjnie nad 
siłą i elastycznością, a dla zachowania równowagi oraz poprawy koncentracji 

codziennie ćwiczył przez czterdzieści minut tai chi. Zarówno w życiu zawodovym, 
jak i prywatnym nie zwykł przegrywać ani nie okazywał słabości. Jak potraktuje 

decyzję, którą podjęła jego córka?
Kiedy przywiózł Annalee z Mali, miała niecałe dwa lata. W podaniu o adopcję nie 

ukrywał, że uratował jej życie. Jej matka zmarła na czerwonkę i bez niego 
dziewczynka nie miałaby dużej szansy na przeżycie.

—  Najchętniej zabrałbym ze sobą wszystkie osierocone dzieci z twojej wioski — 

powtarzał jej nieraz. — Nie było to jednak możliwe, rozważyłem więc dziesiątki 

argumentów dotyczących dziesiątek dzieci i w końcu wybrałem ciebie, ponieważ 
mnie nie odstępowałaś.

Od samego początku obowiązywały ją takie same jak i jego standardy wyznaczające 
osiągnięcia i sukces. Nie było to może uczciwe, ale innych nie znał. Kiedy 

chodziła do szkoły, źródłem stałych zmartwień Petera była jej nadwaga i brak 
zainteresowań. Choć zawsze czuła się osądzana — i często wydawało jej się, że 

nie dorasta do jego oczekiwań — nigdy nie miała wątpliwości, że mu na niej 
zależy.

Przez dwadzieścia lat ich znajomości spotykał się z wieloma kobietami, z dwoma 
mieszkał, a z jedną się ożenił, nigdy jednak nie dał odczuć Annalee, że jest dla 

niego na drugim miejscu. Teraz, mimo wielu lat buntu i obojętności z jej strony, 
przyjął ją do domu, zadbał o nią i uczynił częścią Xanadu — jego marzenia.

Holistyczna Wspólnota Zdrowia Xanadu powstawała na stu pięćdziesięciu akrach 
mieszanych ziem uprawnych i lasów, poprzecinanych wiekowymi kamiennymi murami. 

Wielki Dom — chaotyczna, trzynastopokojowa budowla — powstała w tysiąc osiemset 
trzydziestym siódmym roku. Kiedy Peter kupił nieruchomość, dom był w tak złym 

stanie, że część architektów uważała, iż jest nie do odrestaurowania. Udowodnił, 
że nie mieli racji. Teraz dom miał trzymetrowej wysokości pokoje i fasadę 

nieodbiegającą od oryginału i stał się pokazowym miejscem — centrum Xanadu. 
Peter dał Annalee mały gabinet na parterze i uczynił ją zastępcą dyrektora do 

spraw marketingu i kontaktów z prasą. Postanowili — w zasadzie to on postanowił 
— że kiedy wróci w styczniu na studia, zmieni kierunek i zacznie studiować 

marketing. Półtora roku później powinna być gotowa do obrony magisterium z 
zarządzania. Równolegle ze studiami — zwłaszcza w lecie i podczas ferii 

uniwersyteckich — zwiększałaby swą rolę w Xanadu.
Teraz — tak czy inaczej — ten starannie zbudowany plan musiał się zmienić.

—  Tato, świetnie wyglądasz! Naprawdę super.
Peter ćwiczył z trzykilowymi hantlami w każdej dłoni. Jego czoło i przycięte tuż 

przy skórze siwe włosy błyszczały adekwatnym do wysiłku potem. Doskonałe pocenie 
się, pomyślała. To jest to. Oto skrócona definicja Petera Ettingera.

— Ciesz się młodością, póki czas — odparł, nie zwalniając ruchów. — To się robi 
z każdym rokiem trudniejsze. Kończysz?

—  Tak, nie czuję się dziś najlepiej...
Komentarz ten spowodował gwałtowne zakończenie ćwiczenia przez Petera.

—  Jeśli o tym wspominasz, to od kilku dni obserwuję, że nie wyglądasz 
najlepiej.

Nonsens, pomyślała. Jeżeli widzieli się w ciągu minionego tygodnia pięć minut, 
to dużo. Nie musisz mi imponować, Peter. Uwierz mi, i tak mi imponujesz.

—  Jestem nieco wychudzona, co?
—  Tak. W rzeczy samej. — Popatrzył na jej delikatną, hebanową twarz. — Bardzo 

dowcipne...
Annalee przypomniała sobie, że poczucie humoru jej ojca było znacznie mniej 

rozwinięte od jego innych cech. Będzie musiała się pilnować w czasie tej 
rozmowy. Przeciągnęła długie, smukłe ciało, ciekawa, czy zauważył niedużą, niską 

wypukłość jej brzucha.
—  Boli mnie nieco brzuch — powiedziała.

—  Może napij się herbaty żeńszeniowej.
Popatrzył na koparkę podążającą z hukiem w kierunku jeziora, nad którym 

powstawał amfiteatr.
—  I mam lekkie wzdęcie.

—  W takim razie należałoby do niej dodać nieco kory jabłoni i szafranu.
—  I... i od... pięciu miesięcy nie miałam okresu.

Peter wyraźnie zesztywniał i powoli się do niej odwrócił.
—  Od ilu?

—  Od pięciu. Zmrużył oczy.
—  Czy mam w takim razie zakładać, że jesteś w ciąży? Annalee słabo się 

uśmiechnęła.
—  Byłoby to zasadne założenie.

—  West? Muzyk?
—  Tak. Tato, jeśli zapomniałeś, ma na imię Taylor.

—  Jesteś pewna?
—  Że nazywa się Taylor?

—  Nie, o ciąży.

Annalee przyjrzała się ojcu, próbując wywnioskować z jego niiny i tonu głosu, co 

myśli i czuje. Uznała, że sygnały są zachęcające.
—  Jestem pewna. Zrobiłam test. Zanim zadasz następne pytanie chciałabym ci 

powiedzieć, że jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa i podniecona.
—  To miło.

—  Nie bądź nonszalancki.
Peter nałożył luźny frotowy podkoszulek. Annalee zdawała sobie sprawę, że myśli 

nad implikacjami tego, co usłyszał. Wyraźnie było widać, że nie jest zadowolony, 
ale to nie zaskakiwało jej. Zadowalało go niewiele rzeczy, których nie 

zainicjował ani nie kontrolował.
—  A Taylor? — spytał.

—  W dalszym ciągu będzie jeździł z zespołem. Prędzej czy później weźmiemy 
jednak ślub.

Peter złapał pięciokilową hantlę i mechanicznie wykonał z nią po dziesięć 
powtórzeń ćwiczenia bicepsu —najpierw jedną, potem drugą ręką.

—  Kochasz go? — spytał niespodziewanie.
Pytanie zaskoczyło Annalee, zwłaszcza że nadeszło bez wypytywania o jego zarobki 

i przyszłe dochody.
—  Tak... oczywiście. Bardzo go kocham.

—  I podchodzi poważnie do muzyki?
—  Bardzo.

Annalee nie mogła uwierzyć w jego słowa. Przez lata sądziła, że ta cecha ojca 
jest zarezerwowana jedynie dla płacących pacjentów.

—  Mam przyjaciela... w zasadzie pacjenta... wiceprezesa w Blue Notę Records. 
Znasz tę firmę?

—  Najlepsi producenci jazzowi w branży.
—  Mogę załatwić zespołowi Taylora przesłuchanie.

—  To byłoby cudowne.                             —  Po ślubie. 
—  To przypomina.

—  A jeżeli mój przyjaciel powie, że są wystarczająco dobrzy, sfinansuję 
produkcję ich albumu.

—  Rozumiem.
—  Pod warunkiem że oboje razem z dzieckiem zamieszkacie w Xanadu, do chwili aż 

będziecie samodzielni finansowo.
—  To bardzo szczodra oferta.

—  Annalee, jesteś moim jedynym dzieckiem. Chcę, byś miała dobre życie.
—  Rozumiem — powiedziała, ciągle mocno zaskoczona i nieco

zdezorientowana jego reakcją. — Nie mogę z góry na sto procent zapewnić, że 
Taylor zgodzi się na twoje warunki, ale sądzę, że tak będzie.

-— Ja też tak sądzę. No i oczywiście chciałbym, aby dziecko przyszło na świat w 
Xanadu. Zdobędziemy dla ciebie najlepsze akuszerki świata.

—  Ale... ale już prawie postanowiłam, że chciałabym urodzić w szpitalu, z 
pomocą ginekologa.

—  Tak?
Annalee miała poważne podejrzenia, że ojciec się domyśla, co nastąpi.

—  Już się z jedną widziałam. Zgodziła się przyjąć mnie jako pacjentkę.
—  Kobieta? Annalee westchnęła.

—  Sarah. Sarah Baldwin. Widziałam się z nią w szpitalu. Wybuch, którego się 
spodziewała, nie nastąpił.

—  Wiem — powiedział krótko.
—  Słucham?

—  Widziałem cię w wiadomościach wśród publiczności. Twierdzenie, że wybijałaś 
się z tłumu, byłoby dla ciebie niesprawiedliwe.

—  Dlaczego nic nie powiedziałeś?
—  Właśnie coś mówię. Teraz, kiedy wiem, po co tam poszłaś, mówię nawet sporo. 

Nie chcę, aby mój wnuk przyszedł na świat w jakimś zawiiusowanym, cuchnącym 
środkami do odkażania, popełniającym błędy szpitalu. Zwłaszcza nie z pomocą 

Sarah Baldwin.
—  Ale...

—  Annalee, na ławce leży wczorajszy „Herald" i dzisiejszy „Globe". W obu 
gazetach są artykuły o Sarah. Zakładam, że ich nie czytałaś ani nie oglądałaś 

wiadomości. W przeciwnym razie najprawdopodobniej byś o tym wspomniała.
Czekał cierpliwie, aż przejrzała gazety.

—  Dała ci te zioła? — spytał w końcu.

-— Tak. Sądziłam... sądziłam, że to zaakceptujesz.

¦— Nie ma niczego w wykonaniu Sarah Baldwin, co mógłbym zaakceptować... może 
poza porzuceniem przez nią destrukcyjnych wysiłków w kierunku połączenia 

medycyny i leczenia.
—  Ale...

—  Annalee, dziś o drugiej ma przyjść do mnie kilku ludzi Sądzę, że powinnaś być 
obecna na tym spotkaniu.

—  Kto to będzie?
—  O drugiej. W moim gabinecie. I proszę: ani słowa na ten temat Sarah Baldwin, 

przynajmniej dopóki nie usłyszysz, co ci ludzie mają do powiedzenia. Zgoda?
Annalee ze zdziwieniem patrzyła, jak wiele bólu i złości widać na jego twarzy. 

Wiedziała, że odchodząc, Sarah go zraniła, aż do tej chwili nie miała jednak 
pojęcia jak bardzo.

—  Zgoda — powiedziała w końcu.

Rozdział 16
8 lipca

Lydia Pendergast zgięła się w pasie i powoli, bardzo powoli, wyciągnęła dłonie 
ku podłodze. Wszyscy stojący obok łóżka do badań — Sarah Baldwin, kręgarz 

Zachary Rimmer i pielęgniarka z ośrodka walki z bólem — obserwowali ją 
wyczekująco.

—  W dół i w dół, i nie wiadomo, gdzie się zatrzyma — powiedziała Lydia.
Była żwawą siedemdziesięciolatką, którą jakiś czas temu praktycznie przykuły do 

łóżka ból i sztywność w dolnej części pleców. Wielu ortopedów i neurochirurgów 
uznało, że powodem jej dolegliwości są ostrogi, powstałe w wyniku 

zwyrodnieniowego zapalenia stawów. Uznali, że nie mogą operować z powodu braku 
pewności co do efektu zabiegu korekcyjnego, wieku pacjentki oraz zaawansowania 

choroby. Na koniec jeden z lekarzy wysłał chorą do ośrodka zwalczania bólu BCM — 
multidyscyplinarnej kliniki, która stawała się coraz bardziej znana i szanowana 

na północnym zachodzie.
Tuż po rozpoczęciu pracy w szpitalu Sarah zaoferowała ośrodkowi swe umiejętności 

z zakresu akupunktury. Zazwyczaj udawało jej się pracować tam pół dnia w 
tygodniu.

Palec Lydii dotknął kafelka na podłodze.
—  TA DA! — zawołała, nie prostując się. — W porządku. Doktor Baldwin... teraz 

dodatek dla pani.
Lekko przesunęła stopę i pochylała się dalej, aż położyła płasko na podłodze 

całą dłoń. Zatrzymała się, by Sarah mogła zrobić zdjęcie antycznym polaroidem, 
będącym własnością kliniki. Potem, przy aplauzie siedzących na galerii widzów, 

wyprostowała się i ukłoniła.
Niech Bóg panią błogosławi... niech Bóg Was wszystkich błogosławi...

Kiedy Sarah szła schodami w górę, by schować w szafce na trzecim piętrze Budynku 
Thayera pudełko z igłami do akupunktury, które niosła ze sobą, w głowie odbijały 

jej się echem słowa Lydii Pendergast. Sukces terapeutyczny; wdzięczna pacjentka; 
praca do wykonania. Dzień wyglądał niemal jak zwykły dzień — zwłaszcza 

wporównaniu z dwoma poprzednimi. Wielu pracowników szpitala zachowywało się 
wobec niej w sposób wyraźnie chłodny i choć było to nieprzyjemne, na pewno dało 

się wytrzymać. Kilka razy była bliska załamania i wtedy ktoś inny mówił coś 
miłego albo dodającego otuchy, inaczej jednak było z irytującą, wytrwałą i 

pozbawioną jakichkolwiek skrupułów prasą. W domu przestała odbierać telefony, a 
z telefonistkami w szpitalu umówiła się, że będą starannie selekcjonować 

pragnące rozmawiać z nią osoby.
Nie było to wcale zabawne, wiedziała jednak, że — tak jak wszystko inne — i ta 

sytuacja minie.
Sarah otworzyła szafkę. Kiedy rozsunęły się drzwi windy, była zasłonięta. 

Wysiadł z niej Andrew Truscott i poszedł szybkim krokiem do pokoju czterysta 
dwadzieścia jeden —jednego z pomieszczeń sypialnych, z którego Sarah często 

korzystała. Wydało jej się dziwne, że choć nadchodziła pora lunchu, Andrew 
zamierza sobie zrobić przerwę. Może chciał się chwilę przespać, aby pozbyć się 

bólu głowy.
Uśmiechnęła się na tę myśl.

Na pewno nie bolała go głowa ze strachu, co powie na jego zachowanie Glenn 
Paris. Kilka godzin po ich rozmowie w gabinecie Andrew postanowiła nie składać 

na niego doniesienia i przekazała mu swą decyzję następnego dnia. Nie oczekiwała 

podziękowań, jego reakcja wcale jej więc nie rozczarowała.

— Rób, co chcesz — stwierdził zjadliwie. — Nie masz dowodów, a biorąc pod uwagę 
twoją obecną sytuację w tym szpitalu, wątpię, aby Paris albo ktokolwiek skupił 

się na tym, co masz do powiedzenia.
Truscott miał rację. Miała dość problemów bez rozpoczynania bitwy, w której 

liczyłoby się jej słowo przeciwko słowu nienagannie się zachowującego, 
stosownego w każdym calu starszego rezydenta chirurga. Nie to było jednak 

decydującym argumentem, doniosłaby na niego, gdyby uważała, że coś to pomoże. 
Jeżeli przecieki się powtórzą, nie będzie miała wyjścia.

Właśnie zamierzała zamknąć szafkę, kiedy drzwi windy ponownie się otworzyły. Tym 
razem wysiadła z niej Margie Vates, pediatra. Była matką dwójki dzieci i żoną 

przemiłego człowieka, który prowadził szpitalne biuro spraw socjalnych. Bystra i 
atrakcyjna, równocześnie była niepewna siebie i strasznie lubiła flirtować. 

Stojąc za drzwiami szafki, Sarah patrzyła, jak Margie poprawia białą spódnicę, 
sprawdza swój wygląd w wiszącym na ścianie lustrze, cicho puka do drzwi pokoju 

czterysta dwadzieścia jeden i wślizguje się do środka.
Andrew Truscott i Margie Vates! Po chwili namysłu Sarah stwierdziła, że w 

zasadzie nie jest to zbyt zaskakujące, cicho zamknęła szafkę i ruszyła w 
kierunku pobliskich schodów. Andrew rzadko mówił o swojej żonie i dziecku, a od 

czasu do czasu pojawiały się kolejne plotki łączące Margie z kolejnym lekarzem 
BCM. Oboje mieli wielkie ego i dużą potrzebę akceptacji. Ich schadzka — choć 

obserwowanie tego faktu było mało przyjemne — wydawała się logiczna.
W kafejce Sarah wzięła kanapkę z tuńczykiem, chipsy i sok ananasowy i wyszła z 

jedzeniem na zewnątrz, zmierzając do jednego ze stojących na dworze stolików. 
Najpierw przyznał się do nielojalności wobec szpitala, a teraz Margie Vates... w 

ciągu kilku ostatnich dni jej opinia o Andrew spadła na łeb na szyję. Sarah 
szybko zjadła i wróciła do szpitala przez budynek chirurgii. Przez głośniki 

wywoływano Andrew Truscotta — miał się stawić jak najszybciej w sali dwieście 
dwadzieścia siedem. Korytarzem biegł chirurg z pierwszego roku rezydentury — 

Bruce Lonegan. Minął Sarah i pognał schodami w górę.
—  Bruce, co się dzieje?

—  Nie wiem! — odkrzyknął podniecony. — Chyba pęknięcie ttb.
„Ttb" — tętniak aorty brzusznej. Pęknięcie takiego tętniaka jest jednym z 

najgroźniejszych stanów zagrożenia życia i wymaga natychmiastowej interwencji 
chirurgicznej. Nawet gdyby miała pilne obowiązki — a przez najbliższą godzinę 

nie planowała nic Ważnego — Sarah zareagowałaby na tego typu wezwanie o pomoc. 
Poza tym, pomyślała złośliwie, że w tej właśnie chwili Andrew Truscott może nie 

być w najlepszej formie do przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego w nagłym 
przypadku.

W sali dwieście dwadzieścia siedem panowało wczesne stadium zorganizowanego 
chaosu, jaki zawsze towarzyszy sytuacjom kryzysowym w szpitalu prowadzącym 

szkolenia młodych kadr. Bruce Lonegan i inny rezydent chirurg skakali wokół 
starszego pana

znajdującego się w ewidentnie ciężkim stanie. Był półprzytomny wił się i jęczał.
—  Zamów na cito dziesięć jednostek krwi i zawiadom blok operacyjny, żeby się 

przygotowali! — krzyknął Lonegan. —Art, wkłuj się do tętnicy! Niech ktoś 
spróbuje zmierzyć ciśnienie! Jasna cholera, gdzie jest Andrew!?

—  W czym mogę pomóc? — spytała Sarah, kiedy z głośnika nad ich głowami ponownie 
rozległo się wezwanie Truscotta.

—  Ten gość to pacjent Andrew — odparł Lonegan. — Wyszedł trzy albo cztery dni 
temu na... w celu usunięcia tętniaka. Zabieg był planowany wcześniej, ale 

pojawiła się niewydolność krążenia, więc kardiolodzy poprosili, abyśmy 
przełożyli zabieg do czasu, aż sytuacja się unormuje. Miał być operowany jutro. 

Przed chwiią weszła do niego pielęgniarka i zastała go w takim stanie. Bardzo 
spadło mu ciśnienie, jest nieprzytomny. Brzuch jest napięty, musi mu się 

przesączać tętniak. Cholera jasna, wzywają Andrew tylko przez głośniki czy też 
przez pager?

Sarah przypomniała sobie, że na piętrze, gdzie znajdują się pokoje sypialne, nie 
ma głośników, a Andrew najprawdopodobniej nie podał telefonistce numeru pokoju, 

w którym będzie. Jeżeli wyłączył pager, nie zostanie zawiadomiony. Nikt poza mną 
nie wie, gdzie teraz jest. Podniosła słuchawkę stojącego przy łóżku telefonu i 

zasugerowała telefonistce, aby zadzwoniła do pokoju czterysta dwadzieścia jeden.
—  Jeśli doktor Truscott nie podniesie, proszę mnie natychmiast zawiadomić — 

poprosiła.

Do Lonegana i jego kolegi dołączył ktoś z interny, było jednak jasne, że pacjent 

przegrywa walkę z czasem. Lonegan pracował na chirurgii dopiero od tygodnia. Bez 
doświadczonego chirurga naczyniowego stał na straconej pozycji i zdawał sobie z 

tego sprawę.
—  Może Andrew ma wyłączony pager — powiedziała Sarah, uświadamiając sobie, że 

do chwili przybycia starszego stażem lekarza albo chirurga musi przejąć 
kierowanie akcją. — Powiedziałam telefonistce, jak ma próbować go złapać, przez 

ten czas załóżcie mu wlewy, podajcie trochę płynów, spróbujcie stetoskopem 
dopplerowskim zbadać ciśnienie, załóżcie cewnik i każcie przygotować salę 

operacyjną. Dlaczego on tak podryguje?
—  Ciśnienie jest góra sześćdziesiąt. Dlatego.

Choć internista mógł mieć rację, wyjaśnienie to nie zadowoliło Sarah. Widziała 
wielu pacjentów we wstrząsie, niektórych w stanie, który przypominał atak 

padaczki, ale w tym wypadku było coś
innego. Dyskretnie, ale starannie sprawdziła choremu tętna akupunkturowe. Kilka 

z nich było słabych i nitkowatych. Miała za mało doświadczenia, aby dokładnie 
ocenić znaczenie tego faktu, czuła jednak, że cokolwiek się tu działo, było 

ogólniejsze od przeciekającej tętnicy. Może mieli do czynienia z jakimś 
zaburzeniem metabolizmu?

Pielęgniarka właśnie skończyła pobierać krew. Sarah odciągnęła ją na bok.
—  Niech laboratorium zrobi pełne badanie składu chemicznego. Jak najszybciej. 

Zwłaszcza niech ustalą poziom elektrolitów, cukru, wapnia, fosforu i magnezu.
Zadzwonił telefon przy łóżku. Sarah capnęła słuchawkę, chwilę słuchała, po czym 

ją odłożyła.
—  Doktor Truscott zaraz tu będzie — powiedziała.

Do przybycia Andrew minęło niemal pięć minut. Kiedy wpadł do sali, przy 
pacjencie był już anestezjolog, choremu podawano krew, a na korytarzu czekał 

transport, by przewieźć starszego pana na salę operacyjną. Zadzwoniono także do 
jego rodziny i poinformowano o pogorszeniu się sytuacji. Zabieg w tych 

okolicznościach znacznie zmniejszał szansę na przeżycie.
—  Przepraszam wszystkich — powiedział Truscott, natychmiast przejmując 

„dowodzenie". — Mój cholerny pager wysiadł.
Całkowicie ignorując Sarah, szybko dokonał oceny stanu pacjenta i zlecił 

przewiezienie go na salę operacyjną. Potem kazał opowiedzieć, co się stało; 
lekarz złożył nerwowe, nieco nieskładne sprawozdanie.

—  Na bloku operacyjnym czekają gotowi — zakończył Lonegan. — Krew poszła na 
chemię i próby krzyżowe.

—  Świetnie, chłopcze, bardzo dobrze — rzucił krótko Truscott, równocześnie 
osłuchując brzuch pacjenta za pomocą stetoskopu — bo zaczniemy go kroić, zanim 

doliczysz do trzech.
Do sali wpadli noszowi i zaczęli przenosić pacjenta na łóżko na kółkach. Dopiero 

wtedy Truscott odwrócił się do Sarah.
—  A co panią tu sprowadza, pani doktor? Czy poza wszystkimi innymi problemami 

ten człowiek ma też coś ginekologicznego?
Jedna z pielęgniarek głośno się roześmiała. Sarah uspokoiła się, powtarzając 

sobie, że Truscott za mało się dla niej liczy, aby dała mu się zdenerwować.
—  Pomyślałam sobie, że może jesteś nieco zmęczony i może ci

się przydać pomoc — odparła. — Wiedziałam, że... hm... odpoczywasz w pokoju 
czterysta dwadzieścia jeden. Kiedy tam wchodziłeś, stałam akurat przy swojej 

szafce. Dlatego telefonistka się dowiedziała, gdzie po ciebie dzwonić.
Truscott zbladł. Kąciki jego warg wykrzywiły się.

—  Dziękuję... bardzo... — wydusił. — Jesteś dla mnie ostatnio niezwykle 
uprzejma...

—  Nie przywiązuj do tego wielkiej wagi — odparła Sarah, patrząc mu prosto w 
oczy.

Sanitariusze ułożyli pacjenta na łóżku. Machnięciem ręki Truscott kazał im 
pędzić do sali operacyjnej. W kilka sekund pokój opustoszał, poza Sarah i jedną 

pielęgniarką wszyscy wyszli. Podłoga — zarzucona zakrwawionymi płatami gazy i 
papierowymi opakowaniami, plastikowymi osłonkami igieł, gumowymi rękawiczkami, 

butelkami po rurkach do wlewów i tak dalej — wyglądała jak pobojowisko. Sarah 
nałożyła rękawiczki i zaczęła sprzątać.

—  Zajmę się tym — powiedziała pielęgniarka.
—  Jest pani lepiej w tym ode mnie przeszkolona? Pielęgniarka uśmiechnęła się.

—  Dziękuję.

W tym momencie do sali wpadła dziewczyna z wydrukiem komputerowym w ręku.

—  Gdzie są wszyscy? — spytała zadyszana.
—  Poszli na blok operacyjny. Dlaczego pani pyta? Pielęgniarka podała Sarah 

wydruk.
—  MIa poziom magnezu zero koma cztery — powiedziała. — Kierowniczka kazała 

przekazać, że sprawdzała dwa razy i...
Sarah już jednak nie słuchała. Popatrzyła na telefon, zmieniła jednak zdanie i 

wybiegła na korytarz. Poziom magnezu 0,4 — znacznie poniżej normy — wyjaśniał 
stan kliniczny pacjenta. Tak niski poziom magnezu zawsze zagraża życiu, a jeśli 

się go nie podwyższy przed rozpoczęciem zabiegu, skończy się on dla chorego 
śmiertelnie. Sarah podejrzewała, że tak silny spadek poziomu magnezu wynikał ze 

złego znoszenia intensywnej kuracji diuretycznej, którą zastosowano w celu 
usunięcia niewydolności krążenia.

"objaw .lATROGENNY: SCHORZENIE ALBO URAZ, SPOWODOWANE SŁOWAMI ALBO DZIAŁANIAMI 
LEKARZA.

Sarah „włączyła" tablicę świetlną, która kiedyś wisiała nad biurkiem Petera 
Ettingera. Wszystko wskazywało na to, że nagłe pogorszenie się stanu pacjenta 

nie było spowodowane chorobą.
a leczeniem — środkami moczopędnymi, a nie tętniakiem. Dotarła do drzwi bloku 

operacyjnego w chwili, gdy łóżko na kółkach wjeżdżało do jednej z sal. — Andrew, 
zaczekaj!

Nie minęło pół godziny, jak starszy pan zareagował na wlew z magnezem i się 
obudził. Do przejścia przed rokiem na emeryturę Terence Cooper był dość znanym 

szkutnikiem. Śmiał się w sposób nieco przypominający gdakanie i miał wspaniały, 
bezzębny uśmiech. Zaraz po ujrzeniu Sarah zaprosił ją na randkę, zapewniając, że 

jego żona nie będzie mu tego miała zbytnio za złe,
—  Pani Cooper stale mi mówi, żebym próbował nowych rzeczy. Sarah pozwoliła 

uścisnąć sobie rękę, po czym odwróciła się, by
wyjść. Dopiero wtedy Andrew się do niej odezwał. Stanął między nią a drzwiami.

—  Mogę wyjaśnić sprawę pokoju czterysta dwadzieścia jeden — powiedział.
—  Wcale mnie to nie interesuje — odparła. — Poza tym że po zejściu na dół 

mógłbyś być uważniejszy. Gdybyś nie... spał, podejrzewam, że przed wzięciem go 
na salę sprawdziłbyś chemię.

—  Chyba masz rację.
—  To świetnie — rzuciła Sarah, minęła Truscotta i wyszła na korytarz. — 

Uwielbiam mieć rację.
—  Dzięki za uratowanie mi tyłka — zawołał za nią. — Jesteś świetnym lekarzem!

Sarah ułożyła sobie w głowie odpowiedź, pokręciła jednak tylko głową i szła 
dalej. W chwili gdy dotarła na oddział ginekologicznopołożniczy, zabrzęczał jej 

pager. Oddzwoniła, spodziewając się usłyszeć głos Andrew, lecz nie miała ochoty 
na naprawianie z nim stosunków. Odebrał jednak ktoś inny: Annalee Ettinger.

Sarah siedziała na skraju łóżka w niewielkim pokoiku dla rezydentów i ze 
smutkiem słuchała relacji o tym, jak zachował się jej ojciec.

—  Nie wiem, co bardziej go zdenerwowało... to, że poszłam do ośrodka 
akademickiego, czy to, że spotkałam się z tobą—powiedziała Annalee.

—  W tym równaniu jestem najmniej ważnym elementem. Znam ginekolog w 
Worcesterze, która z przyjemnością przeprowadzi ci poród w domu.

—  Peter uparł się, żeby nie było żadnych lekarzy. Jedynie położne. Mówił wręcz 
o sprowadzeniu kogoś z Mali.

—  Jak ty się z tym wszystkim czujesz?
—  Żal mi ciebie po tym, co powypisywano na twój temat w prasie, nijak to jednak 

nie wpłynęło na moją opinię.
—  To dobrze.

—  To samo dotyczy obietnic Petera... pieniądze, nagranie dla Taylora i tak 
dalej. Niezależnie jednak od tego, jak bardzo się staram, nie mogę zapomnieć o 

tym, co Peter dla mnie zrobił... od samego początku.
—  Rozumiem.

—  Wiem, że nie jest ideałem, ale...
—  Annalee, nie musisz się tłumaczyć. Rozumiem cię. Jesteś zdrową młodą kobietą, 

do tego w znakomitej formie. Nie mam powodów przypuszczać, by pojawiły się 
jakiekolwiek problemy. Prześlę ci adres tej ginekolog z Worcesteru... ot tak, na 

wszelki wypadek, gdybyś chciała jakiejkolwiek pomocy.
—  Dzięki, że starasz się mi wszystko ułatwić.

—  Nonsens.

Zapadła długa chwila niezręcznej ciszy.

—  Sarah... jest jeszcze coś — powiedziała w końcu Annalee. —-Peter chciał, 
żebym wzięła udział w pewnym spotkaniu...

—  Mów dalej.
—  Było czterech ludzi i Peter. Chcieli, aby zbadał skład preparatu ziołowego, 

który podajesz, i sprawdził kogoś, kto nazywa się Kwang albo Kwok czy jakoś 
tak... wiesz, o kogo chodzi?

Sarah poczuła zamęt w głowie.
—  Tak, wiem. Co to byli za ludzie?

—  Dwa garnitury z Nowego Jorku. Prawnicy. Był z nimi William Grayson, ojciec 
dziewczyny, którą uratowałaś. Musi być wielką szychą, bo Peter skakał wokół 

niego jak szczeniak. Zachowywał się tak, jakbym powinna wiedzieć, kim jest, ale 
nie znam go.

—  A czwarta osoba? — Dłoń, którą Sarah trzymała słuchawkę, była lodowata.
—  Kolejny prawnik. Bardziej śliski od pozostałych dwóch, jeśli rozumiesz, co 

mam na myśli. Nazywa się Mallon.
—  Niestety jego też znam.

—  Sarah, Peter powiedział o tobie kilka dość niemiłych rzeczy. Chyba mówił je z 
mojego powodu. Powiedział na przykład, że nigdy nie byłaś tak dobrą zielarką ani 

akupunkturzystką, za jaką
się uważasz. Mało brakowało, a kazałabym mu przestać albo bym wyszła, nie mogłam 

jednak zrobić ani jednego, ani drugiego. Przepraszam...
—  Annalee, nie przepraszaj. Rób to, co uważasz za słuszne, i bądź ze mną w 

kontakcie. Jestem ci bardzo wdzięczna, że zadzwoniłaś.
—  Naprawdę przepraszam...

Sarah odłożyła słuchawkę. Obawiała się, że jeśli jeszcze coś powie, to się 
rozpłacze, a Annalee nie potrzebowała dodatkowego stresu. Jakie to szalone... 

kiedy byli razem — razem pracowali i tworzyli parę — Peter mówił zarówno jej, 
jak każdemu, kto miał ochotę tego słuchać, że jest jedną z najlepszych 

specjalistek ziołolecznictwa i akupunkturzystką w Ameryce, a teraz nagle... była 
nieudolną oszustką.

Poprawiła poduszkę pod głową i bezmyślnie wbiła wzrok w sufit. Prawda była taka, 
że zostając lekarzem medycyny, próbując połączyć najlepsze osiągnięcia obu sztuk 

leczenia — wschodniej i zachodniej — stała się zagrożeniem dla fachowców po obu 
stronach barykady. To, że obaj atakujący ją ludzie — Andrew i Peter — byli 

mężczyznami, nie musiało mieć znaczenia, podejrzewała jednak, że ma.
Przez kilka minut — otoczona kokonem samotności i odrzucenia — płakała. Nie 

potrwało jednak długo, jak stwierdziła, że poczucie winy przechodzi w złość. 
Poza nadepnięciem na rozdęte ego dwóch mężczyzn nie zrobiła nic złego. Jeśli 

chcą walczyć, niech im będzie. Podniosła się i nadała wiadomość dla Elego 
Blankenshipa. Oddzwonił po minucie.

—  Doktorze Blankenship — zaczęła. — Nie wiem dokładnie, z kim powinnam 
porozmawiać ani co mam robić, ale chciałabym się jak najszybciej z panem 

spotkać. Wydaje mi się, że ktoś chce mnie zaskarżyć.

Rozdział 17
20 lipca

Sarah wiedziała, że bywały już w jej życiu chwile, gdy była tak podejrzliwa i 
czuła się tak skrępowana jak dziś, nie umiałaby jednak powiedzieć, kiedy to 

było. Sala posiedzeń zarządu imienia Milsapa w BCM była długa i dość wąska, 
wyłożona puszystym wschodnim dywanem. Sięgające od podłogi do sufitu okna 

ukazywały widok na centrum miasta, a wielki orzechowy stół otaczało dwadzieścia 
krzeseł z wysokimi oparciami, obitych skórą w kolorze byczej krwi. Choć Sarah 

jeszcze nigdy tu nie była, słyszała o tym pomieszczeniu — głównie z ust lekarzy, 
którzy narzekali, opowiadając, jakich to sprzętów medycznych postanowił nie 

kupić Glenn Paris, aby można było wyposażyć to wnętrze.
Przy jednym końcu stołu siedziało pięciu mężczyzn — Paris, doktorzy Snyder i 

Blankenship, dyrektor do spraw finansowych Colin Smith oraz afektowany adwokat 
Arnold Hayden. Popijali drinki, nalewane z butelek wyjętych z wyłożonego 

lustrami barku, i przyjaźnie gawędzili. Sarah chodziła obok drugiego końca 
stołu, na zmianę to wyglądając przez okna na zwiewany silnymi podmuchami deszcz, 

to spoglądając na zegarek.
List przysłany kilka dni temu przez mecenasa Jeremy'ego Mallona do firmy, w 

której Sarah była ubezpieczona — Mutual Medical Protective Organization — 

uczynił sprawę oficjalną. Sarah została oskarżona o działanie niezgodne z 

wymogami sztuki lekarskiej w wypadku Lisy Grayson. Dwa dni później inspektor do 
spraw rozpatrywania roszczeń w MMPO przydzielił do jej sprawy adwokata Matthew 

Danielsa. Mające się zaraz rozpocząć spotkanie zostało zwołane na jego żądanie.
Sarah niemal przez godzinę rozmawiała ze swoim nowym

adwokatem przez telefon, w wyniku rozmowy nie dowiedziała się jednak o nim 
niczego poza tym, że pochodzi z południa i jest bardzo oszczędny w słowach. 

Podejrzewała, że jego obraz, jaki sobie stworzyła, był bardziej wynikiem 
tkwiącego gdzieś w jej głowie hollywoodzkiego stereotypu łysiejącego, otyłego, 

pocącego się prawnika, niż tego, co mówił.
—  Sarah! — zawołał Paris. — Chodź tu do nas i wypij kieliszek tego chablis! 

Robimy się nerwowi od samego patrzenia, jak krążysz niespokojnie w tę i z 
powrotem.

Sarah zawahała się, postanowiła jednak iść po linii najmniejszego oporu i 
przyjęła ofertę. Podobnie jak obaj ordynatorzy, od chwili wysunięcia wobec niej 

oskarżenia Paris zachowywał się kordialnie, była jednak pewna, że każdy z nich 
ma swoje wątpliwości.

—  Ciekawe, dlaczego ten Daniels chciał, abyśmy zebrali się w szpitalu, a nie u 
niego w kancelarii — niemal wypluł Arnold Hayden. — Nieodpowiednio. Bardzo 

nieodpowiednio.
—  Arnold, słyszałeś coś kiedyś o nim? — spytał Smith.

—  Nie. Zacząłem sprawdzać, ale daleko nie zaszedłem. Ma dyplom prawa z Essex.
—  Harvard to to nie jest.

—  Nawet nie uczelnia prawnicza — poprawił Hayden złośliwie. — Pracuje w 
kancelarii Daniels, Hannigan i Goldstein. Nigdy o niej nie słyszałem, lecz ktoś 

zbiera dla mnie informacje.
—  Jestem pewna, że firma ubezpieczeniowa nie przydzieliłaby do mojej sprawy 

kogoś, kto nie jest dobry — powiedziała Sarah. — To ich pieniądze. Poza tym 
chyba nie potrzeba Clarence'a Darrowa, by udowodnić, że nie postępowałam wbrew 

sztuce lekarskiej. Mallon opiera oskarżenie wyłącznie na tym, że trzy kobiety 
brały mój preparat. Możemy przedstawić mnóstwo innych, które też go brały i 

urodziły bez jakichkolwiek komplikacji.
—  To prawda — stwierdził Blankenship. — Aby zamknąć krąg, potrzebujemy 

zachorowania na DIC o podobnych objawach, ale dotyczącego kobiety, która nigdy 
nie brała niczego innego jak standardowe witaminy ciążowe.

—  Wolałabym, żeby uznano mnie za winną, niż przyczynić się do tego, by choć 
jeszcze jedna kobieta musiała przez to przechodzić.

—  Naturalnie. Jak najbardziej. To oczywiste, że wszyscy uważamy tak samo, jeśli 
jednak coś takiego miałoby się przydarzyć... albo gdzieś się przydarzyło... na 

pewno zarówno ty, jak i twoja mikstura byłybyście poza podejrzeniem.
Sarah popatrzyła na zegarek i znów zaczęła chodzić. Matthew Daniels spóźnił się 

już pięć minut. Jego przybycie sprawiłoby, że grupa składałaby się z dwóch 
prawników, dwóch profesorów medycyny, dwóch dyrektorów szpitala i jej. To, że 

znalazła się w grupie jako jedyna kobieta, w znacznym stopniu neutralizował 
fakt, że była dyplomowanym lekarzem medycyny, nic jednak nie równoważyło jej 

zakłopotania tym, że była osobą oskarżoną. Prawdę mówiąc, lepiej by się czuła, 
gdyby niechcący wpadła na obrządek inicjacyjny ekskluzywnego studenckiego 

bractwa. Byłoby jej znacznie łatwiej, gdyby przyszła z nią Rosa Suarez, 
epidemiolog nie dała się jednak namówić, twierdząc, że najlepiej będzie, jeśli 

pozostanie z dala od polityki szpitala i rządzących nim ludzi.
Od pojawienia się na scenie Suarez zdawała się mieszkać w BCM. Sarah widywała ją 

w najróżniejszych porach — przemierzającą korytarze z kserokopiami dokumentów, 
schowaną za stertami grubych tomiszczy w bibliotece, robiącą notatki w archiwum 

czy rozmawiającą z pracownikami. Na samym początku dochodzenia przesłuchiwała 
bardzo długo Sarah, potem przeprowadziła z nią kilka dodatkowych, krótkich 

rozmów. Choć niechętnie mówiła o czymkolwiek, co nie miało związku z jej 
zadaniem, ujawniła, że miała w Georgii męża imieniem Alberto i żadnej rodziny 

ani przyjaciół w Bostonie. Sarah zaprosiła ją na kolację, Suarez jednak 
grzecznie odmówiła. Choć mówiła cicho i łagodnie i na pewno nie była agresywna, 

Sarah bez trudu dostrzegła jej inteligencję i determinację.
—  Sarah — powiedział Paris. — Sporządziłaś listę składników swojej mieszanki?

—  Listę tak, ale bez wyjaśnień dotyczących poszczególnych składników. Zrobiła 
to Rosa Suarez. Zamierza uzupełnić te informacje, kiedy będzie miała okazję 

przeprowadzić kilka badań.

—  Właśnie ją ma. Cóż za dociekliwa kobieta! Mogłaby mnie tylko lepiej 

informować o tym, co się dzieje. Mam wrażenie, że nie bardzo mnie lubi, choć nie 
mam pojęcia dlaczego. Pozwoliłem jej poruszać się bez ograniczeń po szpitalu. 

Wiadomo, czy coś odkryła?
—  „Pożyczyła" jedną z moich laborantek i w moim zapasowym laboratorium zaczęła 

coś hodować — powiedział Blankenship. —
Sarah, zgadzam się z Glennem. Pani Suarez jest bardzo kompetentna, ale też 

bardzo skryta. Podejrzewam mimo wszystko, że tak czy inaczej dotrze do sedna 
całej tej sprawy.

—  Co sprawiłoby, że sens tego spotkania oraz zatrudnienie twojego spóźnionego 
adwokata okazałyby się wątpliwe...

—  Spóźniać się na zwołane przez siebie spotkanie... —jęknął Arnold Hayden. — 
Nieodpowiednio. Bardzo nieodpowiednio.

Jakby na komendę, drzwi się otworzyły i pojawił się w nich Matt Daniels. Stojąc 
na korytarzu, otrząsał z wody parasol i płaszcz przeciwdeszczowy. Kiedy się 

odwrócił, Sarah z przyjemnością musiała przyznać, że jej wyobrażenie o nim nie 
mogło być dalsze prawdy. Był wysoki i dobrze zbudowany, miał kanciastą, ogorzałą 

twarz. Był też przemoczony do nitki.
—  Daniels. Matt Daniels — powiedział i zaczął suszyć czoło i ciemne włosy 

chusteczką, jeszcze bardziej mokrą od reszty jego ubrania. — Przepraszam, że się 
spóźniłem. Złapałem gumę. Z własnej winy. Zrobiłem dziś tyle głupot, że nawet 

gdybym był papieżem, powinno się mnie wykląć.
Jego akcent był wyraźny, ale nie tak silny, jak zapamiętała Sarah. Fale, jakie 

od niego emanowały w jej kierunku, były bez wyjątku pozytywne — zwłaszcza te, 
którymi informował ją, że jest w tym zgromadzeniu tak samo nie na miejscu jak 

ona. Podszedł do najbliższego mężczyzny, by podać mu rękę — przypadkiem okazał 
się nim Randall Snyder. Kiedy stało się jasne, że ordynator położnictwa i 

ginekologii woli pozostać suchy, adwokat cofnął się i jedynie skinął głową.
Nieodpowiednio, pomyślała Sarah z zadowoleniem. Bardzo nieodpowiednio.

Daniels okrążył stół, aby znaleźć puste krzesło, postawił aktówkę na blacie i 
starł z niej wodę rękawem sportowej marynarki. Jeśli uświadamiał sobie 

rozbawione i pełne niewiary miny na twarzach piątki mężczyzn obok niego, nie 
okazał tego.

—  Panie Daniels, nazywam się Sarah Baldwin — powiedziała Sarah. Wyciągnęła rękę 
na powitanie, jej dłoń zniknęła w jego dłoni.

—  Matt. Matt wystarczy.
Zaczęła mu przedstawiać obecnych, przy Haydenie pamięć ją jednak zawiodła.

—  No tak, chciałbym jeszcze raz państwa przeprosić i podziękować za przybycie w 
tak niemiły wieczór — powiedział Daniels, kiedy dość zirytowany Hayden się 

przedstawił. — Naszym
adwersarzem w tej sprawie jest Jeremy Mallon i postanowiłem zwołać spotkanie po 

mojej rozmowie z nim dziś rano. Jak z pewnością państwo wiecie, jest zdecydowany 
rozdmuchać sprawę.

Nikt nie zaoponował. Sarah dostrzegła, jak obecni wymienili się spojrzeniami, 
bez trudu odczytując ich myśli. Ze słów Glenna Parisa wynikało, że w kręgach 

prawników zajmujących się błędami w sztuce lekarskiej Mallon był legendą.
—  Panie Daniels, czy wie pan, kim jest Jeremy Mallon? —-spytał Arnold Hayden.

Oho, pomyślała Sarah. A więc to tak...
—  Hm, cóż, w zasadzie to nie, proszę pana. Nie wiem.

—  Panie Daniels... — kontynuował prawnik. Odchrząknął. — Zanim zaczniemy, 
chętnie dowiedzielibyśmy się nieco o pańskich doświadczeniach w zakresie spraw 

dotyczących błędów w sztuce lekarskiej. Do tej pory nasz szpital nigdy nie był z 
tego powodu skarżony, mamy jednak wszelkie podstawy zakładać, że jeśli Sarah 

przegra, to do tego dojdzie. I zrobią to nie tylko Graysonowie, ale także 
rodziny pozostałych kobiet. Co gorsza, będziemy musieli znieść lanie ze strony 

prasy. Mam więc nadzieję, że nie uzna pan mojego pytania za arogancję.
—  Skądże znowu, panie Hayden — powiedział obojętnym tonem Daniels. — Dlaczego 

miałbym, nie wygląda pan wcale na aroganckiego. Odpowiedź na pańskie pytanie 
brzmi: broniłem tylko jednego lekarza oskarżonego o błąd w sztuce lekarskiej. 

Był dentystą. Kobieta oskarżyła go o to, że jej bóle głowy są spowodowane 
wyrwaniem dodatkowego zęba trzonowego, co spowodowało, że popsuł się jej zgryz. 

Doprowadziliśmy do procesu i wygrałem sprawę.
—  To bardzo uspokajające — odparł niezbyt grzecznym tonem Hayden. — Wie pan 

może, dlaczego MMPO akurat pana wybrało do prowadzenia tej sprawy?

—  Jeśli mam być szczery, też się nad tym zastanawiałem, choć nie kryję, że 

bardzo mi to pochlebia. Jestem na ich liście adwokatów już od dwóch lat i po raz 
pierwszy przekazali mi sprawę.

—  To wspaniale, wprost cudownie! — wybuchnął Paris. — Panie Daniels, nie chcę, 
aby zabrzmiało to niegrzecznie, ale gra idzie o wielką stawkę. Pański 

przeciwnik... Jeremy Mallon... postawił sobie za cel doprowadzenie tego szpitala 
do upadku. Jest w tym, co robi, cholernie dobry Mam na myśli skarżenie lekarzy. 

Nie sądzi pan, że powinniśmy zadzwonić do MMPO i poprosić o przydzielenie do tej 
sprawy innej kancelarii?

Sarah obserwowała, jak Daniels zastanawia się nad odpowiedzią. Jeżeli atak z 
dwóch flank wywarł na nim wrażenie, jego mina tego nie zdradzała, co 

przypominało jej Fessa Parkera w roli Davy'ego Crocketta, zastanawiającego się 
nad tym, czy stanąć do obrony Alamo. Jego mina była bardzo poważna, ale w 

błękitnych oczach kryła się iskra — buntowniczy ogieniek — który (była tego 
pewna) tylko ona widziała.

—  No cóż... — powiedział w końcu Daniels — z wielu powodów bym tego nie chciał, 
ale ponieważ panowie poruszyli temat, powinniśmy rozważyć za i przeciw.

—  To dobrze — rzucił Paris.
—  Jednakże chciałbym zwrócić uwagę na kilka szczegółów — dodał Matt. — Po 

pierwsze doktor Baldwin jest moją klientką i to, czy zostanę, czy odejdę, zależy 
tylko i wyłącznie od niej, I odemnie, po rozmowie z nią co nieco przeczytałem i 

pogawędziłem sobie z kilkoma osobami. Mallon czy nie Mallon, uważam, że mogę ją 
dobrze bronić.

—  Jak może pan mówić coś takiego, nie mając żadnego doświadczenia w tej 
dziedzinie? — spytał Hayden.

—  Ponieważ prawo jest prawem, panie Hayden, a ciągle jestem na tyle naiwny, że 
proces sądowy kojarzy mi się z odkrywaniem prawdy. A docieranie do prawdy było 

czymś, co zawsze lubiłem.
Glenn Paris popatrzył na Sarah.

—  Sarah, naszym zdaniem lepiej byłoby, gdyby doradzał ci i bronił cię ktoś 
bardziej... jak mam to powiedzieć... doświadczony od pana Danielsa. Ma jednak 

rację... ty jesteś klientką. Decyzja należy do ciebie.
Sarah popatrzyła na Danielsa, który chłodno wytrzymał jej spojrzenie. Dawać tego 

Santa Annę, panie Travis. Nigdzie się nie wybieram.
—  No cóż, panie Paris, jeśli wolno mi zdecydować bez narażenia się na utratę 

pracy, to mam wrażenie, że jeżeli pan Daniels będzie się w sądzie zachowywał 
podobnie jak tutaj, to jestem

w dość dobrych rękach. Panie Daniels... Matt... jestem pewna, że jeżeli będzie 
pan musiał skorzystać z pomocy pana Haydena albo innego prawnika BCM, to pan to 

zrobi, tak?
—  Oczywiście.

—  W takim razie, panie Paris, ten człowiek może mnie reprezentować.
—  Dobry Boże! — wykrzyknął nagle Eli Blankenship. — Chyba właśnie sobie 

przypomniałem, kim jest nasz pan Daniels! Proszę powiedzieć, czy mam rację, 
Matt. Koniec dziewiątej rundy, bez autów, bazy zapakowane, trzy i zero na 

pałkarza z Toronto...
—  Tak, tak... — powiedział Matt nieco niecierpliwie. — To byłem ja. Dziękuję, 

że pan pamięta, ale to dawna historia.
—  Co pamięta? — spytała Sarah.

—  Dziewięć rzutów, dziewięć trafionych, trzy auty, koniec meczu — powiedział 
Blankenship. — Jedna z najwspanialszych w historii krótkich akcji rewanżowych. 

Kiedy usłyszałem nazwisko, od razu wydało mi się znajome.
—  Jestem pewien, że trochę zwiódł pana z tropu ten „Matt" — powiedział Daniels 

znacznie grzeczniej. — Niewielu pamięta, że mam prawdziwe imię.
—  Hej, może mi ktoś wyjaśnić, o co chodzi? To ja jestem oskarżona!

—  Obawiam się, że też nic nie rozumiem — powiedział Paris.
—  Czarny Kot Daniels — wyjaśnił Blankenship. — Dziesięć lat jako rezerwowy 

miotacz w drużynie Red Sox.
—  Dwanaście — poprawił Daniels. — Jeśli jednak nie mieliby państwo nic 

przeciwko temu, aby wrócić do...
—  Dlaczego czarny kot? — spytał Paris. Daniels westchnął.

—  Doktor Baldwin... Sarah... naprawdę mi przykro za to zamieszanie. Wyobrażam 
sobie, że cała sytuacja musi być dla pani przerażająca. Siedzieć tu, podczas gdy 

powątpiewa się w moje kwalifikacje, a terazjeszcze ta gadka o baseballu... to na 

pewno niczemu nie służy.

—  Nic mi nie jest — odparła Sarah. — Poza tym też chętnie się dowiem.
—  No dobrze. Panie Paris, mój przydomek jest wynikiem licznych zabobonów, w 

które wierzyłem, grając.
—  Wchodząc do gry, stawał pan zawsze najpierv na pierwszej bazie — powiedział 

Blankenship. — Nigdy nie siadał pan w miejscu, gdzie rozgrzewają się rezerwowi 
zawodnicy. Nigdy pan nie rzucał, nie będąc obwiązany w pasie czerwoną tasiemką.

—  Niebieską — poprawił Matt. — Zna się pan na baseballu.
—  Oczywiście, niebieską. W dalszym ciągu pan taki jest? Znaczy się... 

przesądny?
—  Hm... ee... jeśli o to panu chodzi, to w dalszym ciągu przywiązuję wagę do 

rytuałów i wierzę w szczęście, ale zapewniam, nie przeszkadza mi to. Kiedy 
jestem na sali sądowej, tasiemkę wiążę na pasku od strony pleców, aby zasłaniała 

ją marynarka. Może jednak przeszlibyśmy teraz do sedna. Jak elokwentnie zauważył 
pan Paris, gra idzie o dużą stawkę. Niestety wszystko wskazuje na to, że nasz 

szacowny adwersarz zyskał nad nami nieco przewagi.
—  Co ma pan na myśli? — spytał Paris. Daniels wyjął z aktówki notatki.

—  Sarah, mężczyzna, który zaopatruje panią w zioła i korzenie... nazywa się 
Kwong?

—  Zgadza się. Kwong Tian Wen.
—  No cóż, dziś po południu pan Mallon uzyskał ex parte nakaz zamknięcia sklepu 

pana Kwonga. Jutro rano o ósmej będzie tam z chemikiem, przedstawicielem biura 
szeryfa i Bóg wie kim jeszcze. Zamierza pobrać próbki znajdujących się tam 

substancji i rozpocząć procedurę dowodową.
—  Może pan to zablokować? — spytał Paris.

—  Niech na to pytanie odpowie pan Hayden.
—  Nie w tej chwili, Glenn — powiedział Hayden. — Zostaliśmy wymanewrowani. 

Doktor Baldwin, jak Mallon mógł tak szybko poznać nazwisko tego człowieka?
—  Przychodzi mi do głowy kilka możliwości.

—  No i? — powiedział Paris.
—  Zanim wymienię jakiekolwiek nazwiska, chciałabym sprawdzić kilka rzeczy. Ufam 

panu Kwongowi bez zastrzeżeń... jest jednym z najlepszych fachowców w swojej 
dziedzinie. Im szybciej Mallon zrobi swoje, tym szybciej zrozumie, że nie ma 

powodów do wysuwania oskarżeń.
—  Moim zdaniem przy przeszukaniu sklepu pana Kwonga powinien być obecny ktoś ze 

szpitala — stwierdził Daniels. — Spotkamy się jutro pod tym adresem. — Przesunął 
w stronę Haydena kopię nakazu sądowego.

—  Nie mogę — odparł prawnik. — Będę w tym czasie w sądzie.
—  Eli, a ty? — spytał Paris. — Byłbyś doskonałym reprezentantem szpitala.

—  Chyba mogę się tam wybrać.
—  Doskonale. Dostaniesz dodatkowy deser. Musimy mieć nadzieję, że Sarah się nie 

myJi. Panie Daniels, chyba już pan rozumie co mamy na myśli, mówiąc o tym, że 
Mallon jest groźny? Prowadził dziesiątki... może nawet setki... spraw o 

popełnienie błędu w sztuce lekarskiej. Ma mnóstwo łudzi do pomocy i nie odpuści 
absolutnie niczego.

—  To fakt, nie wygląda na osobę, którą można zjeść na śniadanie — przyznał 
Daniels.

—  Może mógłby pan włączyć w tę sprawę swoich partnerów? — spytał Hayden. — Czy 
panowie Hannigan albo Goldstein mają w tym zakresie jakieś doświadczenie?

Cholera jasna, pomyślała Sarah. Nigdy mu nie odpuszczą?
—  Cieszę się, że poruszył pan ten temat — stwierdził Daniels.

—  A więc mają doświadczenie w sprawach, w których oskarża się lekarza o błąd w 
sztuce — skwitował to Hayden. — To świetnie. W tym biznesie współpraca jest 

podstawą.
—  No cóż, nie do końca tak jest. Billy Hannigan nigdy nie lubił być adwokatem, 

ale żona nie pozwalała mu robić nic innego. W zeszłym roku uciekła z innym 
adwokatem, a wtedy on po prostu wyjechał. Kiedy ostatni raz o nim słyszałem, 

pracował podobno jako dyskdżokej w stacji radiowej w Lakę Placid.
—  A Goldstein?

Daniels podrapał się po brodzie, po czym westchnął.
—  Cóż... prawda jest taka, że Goldstein to wymysł Billy'ego. Zanim do niego 

dołączyłem, nazywał swoją kancelarię Hannigan i Goldstein... chyba po to, aby 
ściągać żydowskich klientów. Papier firmowy już zmieniłem, także w nagłówku jest 

tylko moje nazwisko, ale ciągle zapominam zmienić nasze ogłoszenie w książce 

branżowej.

—  To bardzo nieodpowiednie postępowanie — stwierdził Hayden. — Naprawdę wielce 
nieodpowiednie.

—  Sarah — powiedział Paris. — Uważam, że tego typu kamuflaż pozwala ci ponownie 
rozważyć swoją decyzję.

—  Panie Paris, kamuflaż to chyba zbyt mocne słowo. Moim zdaniem nie było tu 
próby ukrycia prawdy. Sądzę, że poradzimy sobie z pomocą pana Danielsa... nawet 

bez pana Goldsteina.
—  Bardzo dziękuję — powiedział Daniels. — Jeśli więc stoimy wszyscy w tym samym 

narożniku, powinniśmy może zacząć przygotowywać obronę. Jutro o ósmej rano 
zaczyna się runda pierwsza. Na tym zakończmy.

—  Bardzo nieodpowiednio... — rozległo się westchnięcie.

Rozdział 18
Pomijając pracownicę nocnej zmiany. Rosa Suarez była w archiwum sama. Zbliżało 

się wpół do jedenastej, a od południa nic nie jadła. Plecy i kark bolały ją od 
pochylania się nad biurkiem, w pewnym sensie jednak niewygoda miała w sobie coś 

przyjemnego. Minęły ponad dwa lata od czasu, kiedy ostatni raz mogła poświęcać 
długie godziny na prowadzenie dochodzenia — dwa lata od wykonywania pracy 

stanowiącej poważne wyzwanie.
Wstępna faza dociekań miała zostać zakończona tego wieczoru. Zarówno Alberto, 

jak i jej szef z niecierpliwością wyczekiwali powrotu Rosy do Atlanty. Niestety 
ani jeden, ani drugi nie będzie zadowolony z tego, co miała im do powiedzenia. 

Jak na razie, nie udało jej się wyjaśnić, skąd wzięły się dziwaczne przypadki 
DIC, lecz dwie rzeczy były jasne. Z czysto statystycznego punktu widzenia nie 

był to zbieg okoliczności. Tak samo pewne było to, że dopóki nie ustali się i 
nie usunie przyczyny tragedii, wystąpią kolejne przypadki choroby.

Czekało ją dokładne przeczesanie baz danych CDC, przejrzenie ich kombinacji oraz 
sprawdzenie kilku wstępnych wyników hodowli kultur bakteryjnych. Potem będzie 

musiała najprawdopodobniej wrócić do Bostonu. Udało jej się porównać właściwości 
fizyczne wszystkich trzech kobiet oraz sprawdzić pewne dane demograficzne — 

niektóre związki były prawdopodobnie znaczące, inne zbyt niejasne, aby brać je 
poważnie. Wszystkie trzy kobiety miały grupę krwi A plus i mieszkały niecałe 

pięć kilometrów od szpitala. Wszystkie od przynajmniej czterech lat były 
pacjentkami Bostońskiego Centrum Medycznego i każda była już raz w ciąży. Jeśli 

chodzi o mniej logiczne powiązania, to wszystkie trzy urodziły
się w kwietniu (choć w różnych latach), były pierwszymi dziećmi swoich rodziców 

i skończyły edukacje na szkole średniej. Były praworęczne i miały brązowe oczy.
Należało zebrać znacznie więcej danych, lecz w tej fazie badań najbardziej 

niepokojącym czynnikiem był preparat ciążowy, podany wszystkim trzem kobietom 
przez Sarah Baldwin. Botanik ze Smithsonian Institution oraz przyjaciel z MEmory 

University dostarczyli kilka wstępnych danych dotyczących dziewięciu składników 
specyfiku, konieczna była jednak dokładna analiza biochemiczna. Instynkt 

podpowiadał Rosie, że choć każdy ze składników specyfiku ziołowego mógł być 
czynnikiem pobocznym, biorącym udział w rozwijaniu się zagrażającej zdrowiu 

reakcji biologicznej, to same w sobie były niegroźne. Narzędziem jej profesji 
nie był jednak instynkt — ważne były liczby i prawdopodobieństwa.

—  Ramono, przepraszam! — zawołała do archiwistki siedzącej za biurkiem po 
drugiej stronie sterty akt. — Czy to wszystkie akta dotyczące grupy, którą 

badam?
—  Dane z siedmiu lat, dotyczące kobiet, które rodziły w tym szpitalu i albo w 

trakcie porodu, albo po nim miały transfuzję. Dostała pani wszystkie teczki. 
Pani Suarez, wie pani, że od chwili przybycia do BCM spędziła tu pani więcej 

czasu niż wszyscy pracownicy szpitala razem wzięci?
—  Założę się, że masz rację, dziś będzie to jednak mój ostatni pobyt tutaj... 

przynajmniej na jakiś czas. Jutro wracam do...
Rosa przervała w pół zdania i wbiła wzrok w leżącą przed nią teczkę. Były to 

dokumenty dotyczące Alelhei Worthington, drugiego przypadku DIC. Już kilka razy 
czytała słowo po słowie na każdej kartce — tak samo jak przeanalizowała akta 

Constanzy Hidalgo i Lisy Summer. Teraz jednak jej uwagę zwróciło coś innego.
—  Pani Suarez... wszystko w porządku?

—  Tak, tak, jak najbardziej, moja droga! Ramono, masz przypadkiem nożyk albo 
pilniczek do paznokci?

—  Mam w torbie szwajcarski scyzoryk oficerski, więc chyba znajdzie się i jedno, 

i drugie.

—  Doskonale. Mogłabyś przynieść mi jeszcze raz teczki pozostałych dwóch kobiet, 
no wiesz...

—  Summer i Hidalgo. Oczywiście.
—  Dziękuję, moja droga.

Używając okularów jako szkła powiększającego. Rosa przyjrzała się miejscu, w 
którym jeden z dwóch elastycznych pasków metalu

spinał kartki. Tam gdzie metalowy wąs przechodził przez dziurki w kartkach, 
wystawały poszarpane kawałeczki papieru. Rosa zaznaczyła kartki po obu stronach 

wystających fragmencików i ostrożnie poluzowała zapięcie. Przesunęła ostrze 
szwajcarskiego scyzoryka między kartkami i na stół wypadły dwa maleńkie 

kawałeczki papieru.
Delikatnie włożyła oba kawałki do koperty, po czym upewniła się, że podobne 

skrawki papieru tkwią przy drugim metalowym wąsie. Zostawiła je na miejscu i 
zacisnęła mocowanie kartek tak, jak było przedtem. To, co odłożyła, dowodziło 

niemal ze stuprocentową pewnością, że z akt wyrwano kartki — prawdopodobnie 
dwie. Znalezienie identycznych śladów ingerencji w teczce Constanzy Hidalgo 

zajęło jej niemal dziesięć minut. Skrawki papieru świadczyły o usunięciu 
przynajmniej dwóch, a być może nawet trzech kartek.

Najgrubszą teczkę miała Lisa Summer. Zanim Rosa upewniła się, że z jej 
dokumentacji nic nie usuwano, dochodziła jedenasta. Położyła teczki w stosik i 

po raz pierwszy od dwóch godzin wstała i przeciągnęła się. Trudno było ocenić 
znaczenie odkrycia; mimo że akta Summer wyglądały na nietknięte, fakt, że dwie z 

trzech teczek ofiar DIC zniszczono, był istotny. Co do tego nie miała 
wątpliwości.

Na dworze przestało lać i na czarnym jak aksamit niebie pojawiło się kilka 
bladych gwiazd. Nagły zwrot sytuacji sprawił, że Rosa poczuła przypływ nowej 

energii. Jakaś jej część domagała się, by — tak jak często to robiła — nie 
kładła się spać, lecz usiłowała rozwikłać zagadki, aż pojawią się odpowiedzi, 

miała już jednak sześćdziesiąt lat i trudno było przewidzieć, w jakim stopniu 
czułaby się wyczerpana. Biorąc pod uwagę to, że będzie miała pracowity dzień w 

Atlancie, musiała przed porannym lotem przespać się choć kilka godzin.
Dokuczała jej rozpaczliwa potrzeba podzielenia się z kimś tym, co odkryła — z 

kimkolwiek, kto zechciałby jej wysłuchać i powiedzieć, co o tym myśli. 
Werbalizacja chodzących po głowie pomysłów i ciągów logicznych była kiedyś dla 

niej bezcennym narzędziem, lecz rany spowodowane sprawą BART — sprawą sprzed 
dwóch lat — ciągle jeszcze były bolesne. Ów utrzymujący się ból przypominał jej 

raz za razem, by jak najmniej ufać ludziom.
Rosa zebrała swoje rzeczy, podziękowała archiwistce i obiecała niedługo wrócić. 

Wyszła z budynku od strony kampusu. Dwie kobiety umarły z powodu tajemniczej 
komplikacji zdrowotnej

i w obu wypadkach zmanipulowano opis historii choroby... Rosa zaczęła szukać 
jakiegoś niewinnego wyjaśnienia, nic jednak nie przychodziło jej do głowy. To, 

co zaczęło się jako fascynująca epidemiologiczna układanka, nagle zamieniło się 
w ponurą sprawę.

Sarah podała rękę każdemu z pięciu przedstawicieli BCM i podziękowała wszystkim 
za gotowość niesienia pomocy. Spotkanie, które zaczęło się w atmosferze napięcia 

i konfrontacji, okazało się w końcu bardzo owocne. Wszyscy zgadzali się co do 
tego, że kluczem do szybkiego zneutralizowania oskarżenia, które wysunął 

Grayson, jest znalezienie identycznego przypadku DIC u pacjentki w końcowej 
fazie ciąży — w BCM albo dowolnym szpitalu — która nigdy nie miała do czynienia 

z Sarah.
W związku z sugestią Matta Daiiielsa, Paris i Snyder zobowiązali się nawiązać 

kontakt z kolegami w całym kraju, a Blankenship postanowił prześledzić 
literaturę fachową. Arnold Hayden obiecał, że pozostanie w bliskim kontakcie z 

Danielsem, a Colin Smith zapewnił, że wszystkie wydatki, poniesione przez 
Haydena albo jego podwładnych, zostaną pokryte z funduszy szpitala. Na koniec 

ustalono, że uczestnicy spotkania będą prezentować jednolite poglądy wobec 
Jeremy'ego Mallona i prasy. Dopóki Sarah Baldwin nie udowodni się jakiejkolwiek 

winy, będą ją uważać za niewinną. Aby okazać swe wsparcie, następnego poranka 
Eli Blankenship miał towarzyszyć Sarah i Mattowi podczas przeszukania sklepu 

chińskiego zielarza.
—  Dobra robota — powiedziała Sarah do Matta, kiedy brał parasol i płaszcz. — 

Udało się panu rozwiązać bardzo trudną sytuację z powściągliwością i klasą.

—  Nonsens. Gdyby nie rzuciła mi pani kilku piłek, wyleciałbym z gry.

—  Nie jestem zbyt dobra w slangu baseballowym, ale jeśli się nie mylę, to 
wypada się z gry, kiedy przeciwnikowi uda się dobrze rzucić kilka piłek...

Po raz pierwszy uśmiech Matta był spontaniczny i niekontrolowany. Sarah 
natychmiast uzupełniła listę właściwości, którymi ujął ją ten mężczyzna.

—  W dalszym ciągu nie mam pojęcia, dlaczego inspektor w MMPO przydzielił mnie 
do tej sprawy, ale cieszę się, że to zrobił. Nie jestem tak gładki jak większość 

kolegów, przeciwko którym staję, lecz proszę się nie martwić... umiem walczyć i 
przetrwać. Zawsze wykonuję prace domowe i, na szczęście, jestem bystrzejszy, niż 

na to wyglądam.
—  Nie martwię się. Naprawdę. Poza tym mam nadzieję, że po jutrzejszym dniu 

będziemy mogli świętować najszybciej wygraną sprawę w pańskiej karierze. Niech 
mi pan powie jedno; jak udało się panu grać w baseball i równocześnie skończyć 

studia prawnicze?
—  No cóż... byłem zawodnikiem rezerwowym. Jako miotacz zawsze dobrze panowałem 

nad piłką, ale okazałem się za mało błyskotliwy, aby wspiąć się na szczyty. Po 
drugim roku w pierwszej lidze w prasie zaczęto wytykać mi błędy... moje piłki 

leciały za wolno albo nieidealnym torem... oznajmiając, że władze klubu nie 
zechcą mnie i nie utrzymam się przez następny rok. W którymś momencie tyle się 

naczytałem uwłaczających mi artykułów, że postanowiłem mieć coś w rezerwie. 
Zacząłem studiować między sezonami i osiem lat później zrobiłem dyplom. Z Red 

SoxaiTii byłem kilka lat w Lidze Narodowej... tak samo z Exposami... a także z 
Pawtuckett w Lidze Międzynarodowej, a kiedy zostałem prawnikiem, jeszcze przez 

rok rzucałem dla drużyny z pierwszej ligi.
—  To niesamowite!

—  Poprawka. To efekt dwóch króliczych łap, egipskiego amuletu sprzed dwóch 
tysięcy lat i sławetnej niebieskiej tasiemki, o której mówił doktor Blankenship. 

No i kilkunastu innych rytuaów.
—  Naprawdę wierzy pan w takie rzeczy?

—  Parafrazując to, co Mark Twain powiedział kiedyś o Bogu, powiem, że 
postanowiłem wierzyć w to, na wypadek gdyby miało się okazać, że coś w tym jest.

—  Przesądny adwokat, który cytuje Marka Twaina i gra w pierwszej lidze w 
baseball... trudno pana nazwać przeciętniakiem.

—  Panią też. Jezu, prawie jedenasta! Obiecałem opiekunce do dziecka, że wrócę!
—  Opiekunce do dziecka?

Choć ich stosunek był czysto zawodowy i Sarah wiedziała, że z powodów etycznych 
Matt musi się tego trzymać, wiadomość, że jest żonaty, rozczarowała ją.

—  Mam dwunastoletniego syna. Nazywa się Harry. Przez większość roku mieszka z 
matką.

—  Rozumiem.
-— No cóż, to spotykamy się jutro rano u pana Kwonga?

—  Jeśli uda się panu trafić.
—  Mijałem już to miejsce. Jak mówiłem, zawsze staram się odrabiać prace domowe. 

Jadę na Brookline... podwieźć gdzieś panią?
—  Dziękuję, ale mieszkam na North Endzie i mam w szpitalu rower. Przestało 

padać, a jazda zaraz po burzy jest czystą przyjemnością.
Matt wyciągnął rękę, by się pożegnać. Ich spojrzenia się spotkały i na krótką 

chwilę coś między nimi zaiskrzyło. Sarah natychmiast odwróciła głowę.
—  Proszę się nie martwić — powiedział Matt. — Poradzimy sobie.

—  Jestem tego pewna. Jeszcze tylko jedno pytanie. Zanim pan przyszedł, Hayden 
stwierdził, że większość adwokatów zorganizowałaby wstępne spotkanie w swoim 

biurze. Dlaczego tak pan nie zrobił?
Matt włożył płaszcz, w jedną dłoń wziął aktówkę, w drugą parasol.

—  Prawda jest taka, że chciałem zrobić dobre wrażenie na Glennie Parisie i jego 
ekipie, zwłaszcza jednak na pani, a moje biuro nie należy do największych i 

najelegantszych w mieście.
—  Rozumiem.

—  A co gorsza, mój cholerny partner, pan Goldstein, za nic nie chce sprzątać. 
Następnym razem może zaryzykuję i się pani pochwalę. Teraz jednak proszę się 

przespać... mamy jutro ciężki dzień.
Sarah patrzyła, jak jej adwokat idzie do windy. Wszelkie obawy dotyczące 

następnego dnia i spotkania w sklepie Kwong Tian Wena nie liczyły się, bo już za 
dziewięć i pół godziny znów zobaczy swojego adwokata.

—  Skończyli państwo?

Zgarbiona sprzątaczka od godziny jeździła odkurzaczem po korytarzu, czekając, aż 

będzie mogła wejść do sali Milsapa.
—  Tak, oczywiście.

—  Nie ma sprawy, nie ma sprawy. Przystojny z niego chłopak...! bardzo 
przystojny. — Oczy starej kobiety migotały.

—  Wie pani co? To samo sobie pomyślałam, ale chyba domyśliła się pani tego.
—  Wiesz, dziecko, patrzyłam nie tylko na niego... patrzyłam częściej na 

ciebie...
Wdychając słodkie, czyste letnie powietrze, Sarah wyszła z budynku od strony 

kampusu i zaczęła iść w kierunku miejsca, gdzie przypięła łańcuchem swój rower. 
Teren był jasno oświetlony

i dobrze patrolowany i choć od czasu do czasu pojawiały się informacje o 
natarczywych zachowaniach wobec kobiet —jedna została napadnięta i okradziona — 

rozległy plac nie wywoływał w Sarah poczucia zagrożenia.
Administratorzy terenu w regularnych odstępach umieszczali notatki z żądaniem, 

aby zostawiać rowery wyłącznie w przeznaczonych do tego miejscach, ponieważ 
jednak znajdowały się one poza kampusem, pracownicy techniczni i pielęgniarki, 

pozostający w szpitalu po zapadnięciu zmroku, nie zważali na to i przypinali 
rowery do żelaznych balustrad schodów znajdujących się przed wieloma wejściami 

do budynków.
Sarah przypięła swój rower do niskiej, stalowej balustrady przy bocznym wejściu 

do budynku chirurgii. Miejsce wydawało jej się bardzo przydatne jako schowek na 
rower i używała go już wielokrotnie. Kiedy wyszła zza rogu, zdziwiła ją 

ciemność. Światło nad wejściem się nie paliło — nie pamiętała, by kiedykolwiek 
wcześniej to się zdarzyło. Próbowała przebić wzrokiem mrok i zrobiła ostrożny 

krok... potem jeszcze jeden. Mężczyzna stał z lewej strony, mocno przytulał się 
do ściany.

Czując czyjąś obecność, Sarah zamarła. Zmrużyła oczy i zamrugała, niestety jej 
wzrok nie zaadaptował się jeszcze na tyle, by mógł przeniknąć ciemność. Było 

bardzo cicho. Sarah wysilała się, aby usłyszeć oddech albo jakiś ruch. Coś tu 
było... blisko. Przeniosła ciężar na prawą nogę, aby w każdej chwili móc się 

odepchbąć i rzucić do ucieczki.
—  Wiem, że tu jesteś. Czego chcesz? — usłyszała nagle własny głos.

Minęło pięć nieskończenie długich sekund... dziesięć.
—  Nniech pppapani nnnie uucieka — powiedział mężczyzna szarpanym szeptem.

Sarah odruchowo cofnęła się, równocześnie jednak odwróciła się w stronę, z 
której dobiegał głos. Mężczyzna, widoczny teraz jako kontur, wyszedł z cienia. 

Nie był wiele wyższy od Sarah i wydawał się bardzo szczupły. Ledwie dało się 
dostrzec kontury jego twarzy.

—  Ppani dododoktor Baldwin... chchchodzę za papaniąod kilku dni. Mmuuszę z 
ppanią porozma...

—  Sarah, to pani?
Sarah zawirowała na pięcie. Niecałe pięć metrów od niej stała Rosa Suarez, 

odwrócona tak, że widziała Sarah, ale nie widziała mężczyzny. Usłyszawszy głos 
Rosy, mężczyzna zaczął uciekać.

Pochylił nisko głowę i przebiegł obok niej, potrącając ją i niemal przewracając.
—  Stój! — krzyknęła Sarah.

Mężczyzna przecinał już trawnik i biegł w kierunku frontowej bramy. Z walącym 
sercem Sarah podeszła do Rosy.

—  Nic pani nie jest?
—  Nie, wszystko w porządku. — Rosa ciężko oddychała i patrzyła w kierunku, w 

którym pobiegł mężczyzna. Poklepała się po piersi. — Kto to był?
—  Nie mam pojęcia. Znał moje nazwisko i powiedział, że musi ze mną porozmawiać. 

Kiedy pani zawołała, uciekł.
—  Dziwne.

—  Strasznie się jąkał. Powiedział, że chodzi za mną od kilku dni. Ale teraz 
wydaje mi się, że chyba go już kiedyś widziałam. Jeździ zagranicznym niebieskim 

samochodem... chyba hondą. Boże, jakie to było dziwaczne... nie mogę uwierzyć, 
że nie rzuciłam się do ucieczki. Cała się trzęsę.

Rosa ujęła dłonie Sarah w swoje. Niemal natychmiast drżenie osłabło. Po chwili 
Sarah odpięła rower. Obie kobiety ruszyły powoli w kierunku głównej bramy — 

Sarah prowadziła rower
—  Przepraszam, że nie mogłam pani pomóc na dzisiejszym spotkaniu — odezwała się 

po chwili Rosę. — Jak poszło?

—  Chyba dość dobrze. Adwokat Lisy ma nakaz przeszukania jutro sklepu mojego 

dostawcy ziół i pobrania próbek.
—  Martwi się pani tym?

—  Tak naprawdę to się z tego cieszę. Im prędzej zbadają składniki, tym szybciej 
adwokat zrozumie, że nie zrobiłam nic złego.

Rosa zatrzymała się i popatrzyła na Sarah. Było jasne, że chodzi jej coś po 
głowie — coś, o czym chciałaby porozmawiać.

—  Sarah, cieszyłabym się, gdyby odprowadziła mnie pani do domu — powiedziała w 
końcu. — Mój pensjonat jest zaraz za rogiem. Chciałabym pani wyjaśnić, dlaczego 

postanowiłam nie przedstawiać na waszym dzisiejszym spotkaniu moich ustaleń i 
opinii.

—  Nie ma takiej potrzeby.
—  Niepokoi mnie to, że była pani śledzona. Uważam, że to, co odkryłam, może być 

bardzo ważne... zwłaszcza jeśli to, co właśnie się pani przydarzyło, ma 
jakikolwiek związek ze sprawą.

—  Proszę mówić dalej.
— Chciałabym zacząć od tego, że w mojej ojczyźnie, na Kubie, byłam lekarką...

Sarah z wytężoną uwagą słuchała zwięzłego, ale wymownego streszczenia życiorysu 
Rosy. Po emigracji z Kuby z powodów politycznych Rosa — ledwie znając angielski 

— przeszła przez kilka obozów dla uchodźców i po jakimś czasie musiała pogodzić 
się z tym, że nie ma sposobu, by udało jej się udokumentować swe wykształcenie 

oraz dyplom lekarza. Po kilku zatrudnieniach w dość „czarnych" zawodach udało 
jej się zdobyć prostą pracę urzędniczą w CDC, Jej mąż — w ojczyźnie poeta i 

nauczyciel — pracował w introligatorni, gdzie dotrwał do emerytury, na którą 
przeszedł przed kilkoma laty.

Bystry umysł i doświadczenie medyczne Rosy sprawiły, że stosunkowo szybko 
otrzymała stanowisko epidemiologa. Sarah słyszała o kilku jej sukcesach — o 

głównej roli, jaką odegrała w wyśledzeniu źródła wybuchu choroby legionistów w 
Filadelfii i o odkryciu związku między liczbą zgonów z powodu białaczki w jednym 

z teksańskich hrabstw a zatrutym przez odpady promieniotwórcze strumieniem. U 
szczytu świetnej kariery Rosa została przydzielona do zbadania doniesień o 

niezwykłym zakażeniu bakteryjnym, które zaczęło się pojawiać w różnych — 
geograficznie wydzielonych — miejscach w San Francisco. Nieznany zarazek zdążył 

do czasu rozpoczęcia dochodzenia zabić kilka osób o osłabionym układzie 
odpornościowym oraz cierpiących na inne dolegliwości zdrowotne.

Zbierane przez niemal rok dane, będące wynikiem tysięcy wywiadów oraz hodowli 
bakteryjnych, jednoznacznie wskazywały winnego: Armię Stanów Zjednoczonych. Na 

podstawie swoich dociekań Rosa uważała, że w celu zbadania pewnych założeń 
prowadzenia walki biologicznej i teorii o mechanice prądów powietrza wojsko 

używa biologicznie nieaktywnego markera bakteryjnego w tunelach BART, czyli Bay 
Arena Rapid Transit. Ze względu na delikatną naturę oskarżenia Rosa nie 

ujawniała swoich odkryć, dopóki zebrane przez nią materiały nie pozwalały na 
jednoznaczną interpretację. Niestety w którymś momencie powiedziała o nich 

nieodpowiedniej osobie.
Do sprawdzenia jej wniosków kongres wyznaczył doborowy zespól, złożony z 

najlepszych w kraju epidemiologów i specjalistów chorób zakaźnych. Komisja 
stwierdziła, że w licznych wnioskach

Rosy brakuje najważniejszych danych, a przygotowane przez nią programy 
komputerowe nie chciały działać albo działały bardzo słabo, rachunek 

prawdopodobieństwa nie potwierdzał hipotez technicy laboratoryjni nie otrzymali 
próbek, które — jak biła się w piersi — wysyłała. Na koniec — co było 

najbardziej haniebne — jeden z członków komisji bez większego trudu odnalazł 
źródło zakażenia: wysypisko śmieci na obrzeżu miasta. Dyrektorzy prywatnego 

laboratorium, odpowiedzialni za omyłkowe przyjęcie skażonego materiału, bez 
nacisków przyznali się do błędu. Zostali skazani, lecz wkrótce — czego Rosa 

dowiedziała się swoimi sposobami — otrzymali wielkie zlecenie wojskowe.
—  Tak więc wysypisko oczyszczono i liczba zakażeń zaczęła spadać — powiedziała 

Rosa. — Mnie, że tak powiem, odsunięto na boczny tor, a to dochodzenie 
przydzielono mi tylko dlatego, że nikt inny nie był akurat wolny.

—  Dopuszczono się sabotażu. Nie mogę w to uwierzyć. Przepraszam... wierzę.
—  Może więc rozumie pani teraz, dlaczego chciałam zachować dystans wobec 

wszystkich osób związanych z tą sprawą... z panią włącznie.
—  Roso, proszę się tym nie przejmować. Musi pani wykonywać swoją pracę.

—  Jutro rano wracam na jakiś czas do Atlanty. Moje dochodzenie jest dopiero w 

fazie początkowej, natknęłam się jednak na kilka spraw, które nie dają mi 

spokoju, i chciałam panią ostrzec.
—  Ostrzec mnie?

—  Nie chodzi o to, o czym pani myśli — powiedziała Rosa i poklepała Sarah po 
ramieniu. — Tak naprawdę to chciałam pani od kilku dni powiedzieć, że wstępne 

wyniki badań wskazują na to, iż mamy do czynienia raczej z jakimś rodzajem 
infekcji, a nie z toksyną albo trucizną. Nie chciałam... nie chciałam jednak z 

nikim o tym rozmawiać.
Doszły do zdobionego wiktoriańskimi sztukateriami budynku, w którym Rosa się 

zatrzymała.
—  Przed czym więc chce mnie pani ostrzec?

—  Sarah, jesteś osobą, która bardzo dba o innych. W twoim zawodzie to ważna 
cecha. Widzę, jak cierpisz z powodu oskarżeń, które przeciwko tobie wysunięto. 

Nie chcę w tej chwili mówić o szczegółach, mam jednak powody uważać, że ktoś 
może starać się o to, bym nie odkryła prawdy. Zakładając, że tą osobą nie jest 

pani... a takie założenie postanowiłam zrobić... powinna być pani
ostrożna przy wyborze osób, z którymi będzie pani rozmawiać i którym zechce pani 

zaufać.
—  Ale...

—  Sarah, proszę nie protestować. Już ujawnienie tego, co powiedziałam, było dla 
mnie trudne. Kiedy uznam, że będzie to odpowiednie, powiem pani więcej. Czeka 

mnie teraz wiele pracy, a pani musi przygotować się do obrony.
Sarah westchnęła.

—  Pani założenie jest prawidłowe. Nie jestem osobą, która chciałaby ukryć 
prawdę.

Rosa znów poklepała ją po ramieniu.
—  Wiem, moja droga. Proszę o cierpliwość wobec mnie i niech pani zachowuje 

wielką, naprawdę wielką ostrożność.
Sarah zaczekała, aż starsza pani weszła do środka, po czym powoli popedałowała w 

kierunku centrum. Przez jakiś czas pracowała nad oczyszczeniem umysłu. Kiedy 
uznała, że nic z tego nie wyjdzie, skoncentrowała się na myśleniu o swoim nowym 

adwokacie i dziwnym, jąkającym się człowieczku. Za każdym jednak razem jej myśli 
zaczynały krążyć wokół tajemniczego ostrzeżenia Rosy Suarez.

Proszę o cierpliwość wobec mnie i niech pani zachowuje wielką, naprawdę wielką 
ostrożność.

Jeżeli pani epidemiolog zamierzała ją przestraszyć, znakomicie jej się to udało.

Rozdział 19
21 lipca

Sklep zielarski Kwonga Tian Wena zajmował parter i piwnicę mocno zniszczonej, 
trzypiętrowej ceglanej kamienicy. Sarah bardziej niż zwykle zajęła się swoim 

wyglądem i doborem stroju, wyszła z domu piętnaście po siódmej i przeszła kilka 
kilometrów z North Endu do Chinatown na piechotę. Czuła pewną obawę przed 

spotkaniem z Jeremym Mallonem i ciągle jeszcze nie mogła zapomnieć o spotkaniu z 
dziwacznym jąkałą i ostrzeżeniu Rosy Suarez. Poranek był jednak jasny, powietrze 

niezwykle przejrzyste a jej nastrój znacznie się poprawił — nareszcie zostanie 
usunięty cień, który zawisł nad ziołowym preparatem, a poza tym zobaczy się ze 

swoim adwokatem.
Znała Kwonga z lat pracy w Instytucie Ettingera, a po ukończeniu akademii 

medycznej odszukała go przy pomocy kilku znajomych z bostońskiej wspólnoty 
terapeutów holistycznych. Chociaż w tym kręgu bardzo go szanowano, mimo to przed 

podjęciem współpracy Sarah dwa razy z nim rozmawiała, Prawie nie mówił po 
angielsku, ale kiedyś doskonały chiński Sarah okazał się jeszcze na tyle dobry, 

że mogli robić interesy. Kiedy potrzebował tłumacza, Kwong walił laską w sufit 
albo w rurę wodociągową i w ciągu minuty lub dwóch zjawiał się któryś z jego 

urodzonych w Ameryce wnuków.
Sarah podziwiała wiedzę Kwonga i pociągała ją wiecznie optymistyczna postawa 

tego mężczyzny. Oczywiście dostrzegała w nim wiele uderzających podobieństw — 
fizycznych i metafizycznych — z Louisem Hanem. Nic na to nie mogła poradzić — 

wierzyła, że spotkanie z Kwongiem daje jej namiastkę kontaktu z kimś, kim byłby 
jej nauczyciel, gdyby dożył siedemdziesiątki.

Początkowo Sarah odbierała zioła osobiście, potem jednak, kiedy zwiększyły się 
wymagania szkolenia specjalizacyjnego, zaczęto jej dostarczać preparat. Teraz — 

być może po raz pierwszy — dotarło do niej, jak bardzo tęskniła za wizytami w 

sklepie, pomyślała ze smutkiem, że rozluźnienie kontaktów z Kwongiem to kolejny 

punkt na liście ofiar jej praktyki lekarskiej.
Sklep mieścił się przy wąskiej uliczce, w zasadzie zaułku odchodzącym od 

Kneeland. Kiedy Sarah wyszła zza rogu, ujrzała starszego pana oraz Debbie, jedną 
z jego wnuczek. Stali na zewnątrz budynku, co wydawało się dziwne, zaraz jednak 

ujrzała żółtą taśmę, przylepioną na krzyż na drzwiach i na oknach. Myśl o 
upokorzeniu i zdziwieniu Kwonga, kiedy jakiś zastępca szeryfa albo konstabl 

pojawił się z nakazem sądowym zamknięcia lokalu, była bardzo bolesna.
—  Dzień dobry, panie Kwong — powiedziała Sarah po kantońsku. — Cześć Debbie. 

Przepraszam z powodu tego... — Wskazała w kierunku taśm.
Kwong machnął sękatą dłonią, dając znak, że nie ma za co przepraszać, Sarah 

widziała jednak, że jest zdenerwowany. Nagłe dotarło do niej, że minął już chyba 
rok, odkąd ostatni raz się widzieli. Siwa kozia bródka była nieuczesana i pod 

dolną wargą poplamiona nikotyną. Strój z niebieskiego jedwabiu — prawdopodobnie 
ten sam, w którym zawsze go widywała — był postrzępiony i miał popękane szwy. 

Czyżby Kwong tak bardzo się zestarzał? A może przedtem patrzyła na niego 
młodszymi, naiwniejszymi oczami?

—  Mężczyzna cały czas pilnuje sklepu, odkąd założyli te taśmy — wyjaśniła 
Debbie. — Chodzi od alejki do drzwi i od drzwi do alejki. Mówi, że chce zadbać o 

to, aby nikt niczym w środku nie manipulował. Co ma na myśli?
—  Nic ważnego, Debbie. Wszystko wróci do normy, zanim zdążysz mrugnąć okiem. 

Naprawdę bardzo mi przykro, że musicie z dziadkiem przez to wszystko 
przechodzić.

Kruchość starszego pana była uderzająca. Sarah modliła się, by Mallon i jego 
ludzie po prostu wzięli potrzebne im próbki i poszli sobie. Jeżeli będą w 

jakikolwiek sposób zastraszać Kwonga, Matt będzie musiał za wszelką cenę go 
bronić. Właśnie zamierzała, korzystając z pomocy Debbie, wyjaśniać Kwongowi 

sytuację, kiedy w głębi uliczki pojawił się adwokat. Razem z nim szedł Eli 
Blankenship — energicznie gestykulował, jakby dyskutowali na szczególnie trudny 

temat. Sarah bardzo się cieszyła, że ma go
u swego boku — nie było w BCM człowieka o bystrzejszym umyśle i bardziej 

imponującej prezencji. Matt był co prawda wysoki i dobrze zbudowany, ale przy 
profesorze wyglądał jak drobny chłopaczek.

Przedstawiła ich sobie z pomocą Debbie. Było oczywiste, że zielarza interesuje 
tylko jedno — aby obaj dali mu święty spokój.

Matt natychmiast poprosił Sarah i Blankenshipa na stronę.
—  Czy ten człowiek wie, co się dzieje? Sarah wzruszyła ramionami.

—  W głowie ma jeszcze wszystko po kolei — powiedziała. — Podejrzewam, że dość 
dobrze wie, co się dzieje, nie jestem jednak pewna, czy kojarzy, że to wszystko 

nie jest związane z nim, lecz ze mną.
—  Wygląda, jakby zbyt wiele czasu spędzał z fajką do opium w ustach.

—  No to co? Opium jest częścią jego kultury. Nie podejrzewasz, gdzie może być 
Mallon?

—  Nie, choć spodziewałem się, że się spóźni. Denerwowanie i irytowanie 
przeciwnika to stara prawnicza sztuczka. Utrzymała się przez wieki głównie 

dlatego, że działa. — Dał znak, aby wrócili do starca i dziewczynki. — Debbie — 
powiedział grzecznie — przeproś dziadka za to, że nadużywamy jego uprzejmości, i 

obiecaj mu, że zrekompensujemy niewygody.
Dziewczynka — ubrana w dżinsy i bawełnianą bluzę — wyglądała na trzynastolatkę. 

Miała gładką twarz i krótkie czarne włosy. Sarah zamierzała powiedzieć Mattowi, 
aby używał łatwiejszych pojęć niż „nadużywać uprzejmości" i „rekompensować 

niewygody", kiedy dziewczynka z szybkością karabinu maszynowego zaczęła 
tłumaczyć. Starszy pan jedynie burknął i machnął ręką.

—  Mówi, że służyć wam, to dla niego przyjemność, i nie musicie mu nic płacić — 
wyjaśniła Debbie.

W tym momencie w alejkę wjechała długa limuzyna. Sarah odwróciła się do Kwonga, 
aby uspokoić go, że przybysze nie są groźni.

—  Ten tłusty to szeryf Mooney — powiedział Matt do Elego — a ten wysoki... czy 
to nie gość z telewizyjnych programów o odchudzaniu?

Sarah cicho jęknęła i przyjrzała się lincolnowi. Między Mallonem i szeryfem stał 
Peter Ettinger — wyprostowany, jakby połknął kij od szczotki, wyższy od nich 

przynajmniej o głowę.
Przeszywał wzrokiem uliczkę na całej długości i wpatrywał się prosto w Sarah.

—  Ty draniu... — mruknęła pod nosem. To on musiał być „świadkiem ekspertem" 

Mallona.

Delikatnie dotknęła Kwonga, który zrobił minę świadczącą o sporej dezorientacji. 
Cofnęła się i obserwowała, jak dwie grupki mężczyzn — niczym przeciwnicy w 

jakiejś makabrycznej konkurencji sportowej — podchodzą do siebie i zaczynają się 
sobie przedstawiać. Chwila gdy Matt wyciągnął rękę do Petera, zapadła jej 

głęboko w pamięć.
Szeryf hrabstwa, dyrektor do spraw medycznych BCM, Peter, Matt, zdezorientowany 

stary Chińczyk, rozwinięta nad wiek nastolatka. Cała sprawa nagle nabierała 
karnawałowej atmosfery. Za kilka minut, kiedy cała ósemka wejdzie do środka 

sklepu, wszystko na pewno stanie się jeszcze dziwniejsze. Sklep Kwonga był 
przedziwnym labiryntem i nie miał jednoznacznych przejść. Osiem osób sprawi, że 

raczej na pewno przekroczona zostanie granica możliwości wnętrza.
Matt przyprowadził przeciwników do miejsca, gdzie stała Sarah. Peter pozwolił, 

by go jej przedstawiono. Wyciągnął rękę, ale Sarah nie podała mu swojej.
—  No proszę — powiedział. — Wygląda na to, że wpakowaliśmy się w niezłe 

kłopoty... — Jego mina była bardzo podobna do tej, którą miał owego straszliwego 
ostatniego dnia w swoim gabinecie.

—  Wygląda też na to, że staliśmy się jeszcze bardziej władczy i niemili, niż 
byliśmy — odparła.

Nie masz do czynienia z dzieckiem patrzącym na świat rozszerzonymi oczami, 
przywiezionym z dżungli, Peter. Jeśli rwiesz się do walki, to się nie 

rozczarujesz.
—  Znacie się? — spytał Matt.

—  Doktor Baldwin kiedyś coś dla mnie robiła — szybko powiedział Ettinger.
—  „Ciężko harowała", byłoby lepszym określeniem. Nie jestem z tego dumna, ale 

zanim się obudziłam i przeskoczyłam przez mur, żyliśmy ze sobą przez trzy lata.
—  Żyliście ze sobą!? — wykrzyknął Matt. — Mallon, co to ma znaczyć!?

Przez sekundę albo dwie, zanim Mallon odpowiedział, Sarah Wyraźnie widziała w 
jego oczach zdziwienie. Peter ukrył to przed nim! Drań tak bardzo chciał się na 

niej zemścić, że nie powiedział słowa o ich wspólnej przeszłości!
—  Peter... ee... pan Ettinger tylko pomaga nam przygotować sprawę... — 

powiedział dość agresywnie Mallon. — Nie... nie zamierzaliśmy wzywać go na 
świadka do sądu. Pełni jedynie funkcję doradczą.

—  Sądziłem, że stać pana na coś więcej niż powierzenie roli
rzeczoznawcy odrzuconemu kawalerowi — oświadczył Matt.__

Nie lubię, jeśli aż tak bardzo ułatwia mi się sprawę. Możemy wejść do środka i 
załatwić co trzeba?

Mallon nie odpowiedział, po jego minie widać było jednak, że Matt upuścił mu 
krwi — jeśli nawet była to tylko kropla lub dwie.

—  Niezły ruch — szepnęła do niego Sarah. — Teraz niech pan tylko zadba, żeby 
Mallon nie zrewanżował się na panu Kwongu.

Przecięto żółte plastikowe taśmy i przedstawiciele stron — prowadzeni przez pana 
Kwonga i jego wnuczkę — zaczęli wchodzić do sklepu. Carihale de Baldwina, 

pomyślała Sarah. Szeryf Mooney — mistrz ceremonii w białym garniturze z kory. 
Jeremy Mallon — wąż i galaiit w jednym ciele. Eli Blankenship bez lamparciej 

skóry, niemal rozpychający framugę drzwi. Peter Ettinger — człowiek szczudło, 
pochylający się, aby wejść do środka. Carmyale de Bealdwina. Kiedy znaleźli się 

w środku, Sarah z satysfakcją zauważyła, że wystające krokwie powodują, że 
człowiek szczudło musi być stale pochylony.

Sklep był bardziej zagracony i pachniał mocniej, niż Sarah pamiętała. Wszędzie 
były łodygi dzikich roślin i zasuszonych kwiatów, powtykane między beczułki 

korzeni, mąki, ryżu i liści. Stary kontuar ze szklanym frontem i półki pod 
ścianą były zastawione słojami o najróżniejszych wielkościach, kształtach i 

zawartościach. W jednym znajdowały się pocięte na kawałki skorpiony, w innym 
duże pszczoły, jeszcze innym węgorz w płynie konserwującym. Na niektórych 

słojach były kartki z napisami po chińsku, ale większości nieoznakowano.
W kącie leżały dwa zaspane, nieco wyliniałe, długowłose koty — jeden całkiem 

biały, drugi czarny jak sadza. Pośrodku bałaganu, niczym totem albo wykrzyknik, 
stał dobrze zaopatrzony, druciany regał z wyrobami do pielęgnacji stóp firmy Dr 

Scholl.
—  Nie sądzę, by sprowadzenie tu ławy przysięgłych nam pomogło — szepnął 

Blankenship.
—  Miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie — odparła Sarah.

—  No więc, drogi kolego, jak zamierza pan działać? — spytał Matt.

Mallon, najwyraźniej nieświadom tego, że opiera się plecami garnituru od 

Armaniego o gruby, zakurzony pęk wysuszonych słoneczników, teatralnie — powoli i 
pogardliwie — rozejrzał się po wnętrzu. Było jasne, że już się otrząsnął.

—  Mamy listę składników preparatu stosowanego przez doktor Baldwin — powiedział 
w końcu. — Będziemy po kolei prosić o dostarczenie ich nam. Jeśli zajdzie taka 

potrzeba, wnuczka pana Kwonga będzie tłumaczyć. Próbki każdej substancji zostaną 
umieszczone w dwóch, opisanych zgodnie z obowiązującą procedurą, torebkach na 

dowody. Pierwszą torebkę będzie zamykał szeryf Mooney, zamknięcie podpisze pan 
albo doktor Baldwin. Zawartość drugiej torebki zostanie zbadana przez pana 

Ettingera, który sporządzi wszelkie notatki, jakie uzna za stosowne. Jeszcze 
dziś, w godzinach późniejszych, zacznie razem z zespołem botaników i chemików 

naukowo określać każdy składnik. Czy wyraża pan zgodę na tę procedurę, 
mecenasie?

—  Sarah, Eli, nie macie nic przeciwko temu?
—  Jako przedstawiciel Bostońskiego Centnara Medycznego też chciałbym zbadać 

każdy składnik — powiedział Blankenship.
—  Zna się pan na ziołolecznictwie? — spytała Sarah.

—  Tak, nieco.
Jego półuśmiech sugerował, że, podobnie jak w wielu innych dziedzinach, to co 

Blankenship określał mianem „nieco", czyniło z niego niezłej klasy eksperta.
Sarah poprosiła Blankenshipa i Matta, aby podeszli bliżej.

—  Jest coś, co powinnam wyjaśnić — powiedziała.
—  Nam czy wszystkim?

—  Wszystkim. — Odchrząknęła, by usunąć nerwowość z głosu.
—  Bądź bardzo ostrożna — ostrzegł Blankenship. — Pamiętaj... to przeciwnik.

—  Rozumiem. Panie Mallon, zanim pan zacznie działać, chciałabym wyjaśnić, że 
skład mikstury przywiozłam z Azji Południowo Wschodniej. Został napisany po 

chińsku przez wybitnego zielarza i uzdrawiacza. Mam przy sobie kopię tej wersji. 
Z niej właśnie korzystał pan Kwong, by przygotować herbatkę, którą przepisuję. 

Niektóre angielskie nazwy na wykazie, który pan ma... udostępnionym moim 
pacjentkom... to według mnie określenia najbardziej odpowiadające nazwom korzeni 

i ziół, jakich używa.
—  Dopóki na obu listach substancje są wymieniane w tej samej kolejności i 

przyzna pani wraz z panem Kwongiem, że to, co
wkładamy do torebek, jest identyczne z tym, co podała pani Lisie Grayson, nie 

będą mnie interesować nazwy. W odpowiednim czasie pan Ettinger wraz ze swoimi 
współpracownikami przedstawi nam nazwy naukowe i skład chemiczny. Poproszę 

jednak o kopię listy po chińsku.
Debbie przetłumaczyła dziadkowi, co postanowiono, i podała mu wykaz. Sarah była 

pewna, że starszy pan zna na pamięć skład mikstury, ujawnianie tego przed 
Mallonem nie posłużyłoby jednak jej sprawie.

—  No to świetnie — powiedział Mallon. — Numer jeden to pseudożeńszeń 
orientalny.

—  Panax pseitdoginseiig — szepnął pod nosem Blankenship. Debbie poprosiła 
dziadka, aby wyjął wymienioną roślinę. Zielarz

nieco niecierpliwie kiwnął głową, ledwie rzucił okiem na listę i spod kontuaru 
wyciągnął wielki słój z zasuszonymi kawałkami w środku. Za pomocą metalowej 

łopatki noszącej oznaki wieloletniego użycia nasypał trochę suszu do dwóch 
plastikowych torebek. Na jednej z nich Sarah poświadczyła podpisem autentyczność 

i podała torebkę Mattowi, on zaś przekazał ją szeryfowi. Druga torebka trafiła 
najpierw do Blankenshipa, potem do Petera. Blankenship potrzebował jedynie 

chwili, by spojrzeć na zawartość, Peter powąchał próbkę, wziął odrobinę na język 
i roztarł nieco substancji między palcami. Po kilku hmm...mmm...hmmm, które 

zdaniem Sarah służyły jedynie zirytowaniu jej, włożył próbkę numer jeden do 
teczki.

Drugi specyfik — pomarszczony korzeń — został potraktowany tak samo, także 
trzeci, który na liście Sarah nosił nazwę Księżycom' smok.

—  Tak naprawdę to wióry kory drzewa medarah — wyjaśniła Sarah. — Jest 
endemiczne na Jawie, występuje jednak także w południowych Chinach. Wspaniałe na 

zaburzenia wewnętrzne i żołądkowe. Doskonale wpływa na poranne mdłości.
Zauważyła, że stojący przy przeciwległym końcu lady szeryf Mooney zaczął się 

uważnie przyglądać zawartości jednego ze szklanych słojów. Stał na najwyższej 
półce, za kilkoma większymi pojemnikami. Sarah wytężyła wzrok, aby dostrzec, co 

też tak bardzo ciekawiło stróża prawa, i dać znać Mattowi, kiedy Kwong zaczął 

dziko machać rękami i wrzeszczeć.

—  Nie! Nie! Nie! — zawył, a jego twarz była mieszaniną złości i zaskoczenia. — 
Nie, nie, nie!!!

Zachowywał się niemal histerycznie. Złapał się wnuczki i gestykulował w kierunku 
dwudziestolitrowego słoja, z którego właśnie miał wyjąć próbkę czwartego 

składnika mieszanki. Sarah nigdy przedtem nie słyszała, żeby stary Chińczyk tak 
podnosił głos, ale przestraszone, sfrustrowane spojrzenie znała doskonale. 

Często widywała taki wyraz oczu u matki, kiedy choroba Alzheimera nieubłaganie 
postępowała. Coś poszło nie tak... stało się coś bardzo złego.

Rozdział 20

— Debbie, co się dzieje?
Dziewczynka, która bezskutecznie próbowała uspokoić dziadka, jedynie pokręciła 

głową.
Sarah wzięła nieduże krzesełko i pomogła posadzić na nim starszego pana. Kwong w 

dalszym ciągu — choć znacznie mniej energicznie — mówił do Debbie i pozostałych 
po kantońsku, wyrzucając słowa z szybkością karabinu maszynowego. Sarah uklękła 

obok niego i gładziła go po ręku, aż zaczął się uspokajać. — Nie wiem, co się 
stało — powiedziała Debbie. — Wyjmował zioła i wkładał je do torebek i wszystko 

było w porządku. Nagle wyjął kawałek ze słoja, powąchał go i zaczął krzyczeć. 
Bardzo się o niego boję. Nie czuje się dobrze.

Twarz Kwonga — już na początku dość ziemista — zrobiła się jeszcze bledsza. 
Sarah odruchowo zbadała tętno promieniste przy nadgarstku. Przez chwilę zdawało 

się jej, że serce dziko mu wali, potem jednak zauważyła, że to wali jej własny 
puls, który czuła w opuszce palca. Choć znaczenie takiego obrotu wydarzeń nie 

zostało jeszcze przeanalizowane przez jej umysł, ośrodkowy układ nerwowy 
najwyraźniej już tego dokonał. Zdziwienie... ewidentna pomyłka... reakcja 

histeryczna. Nigdy by się tego nie spodziewała po swoim zielarzu. Z drugiej 
strony, Kwong, którego pamiętała, był kimś całkiem innym.

—  Doktorze Blankenship, uważa pan, że nic mu nie jest? — spytała.
—  A tobie? — odpowiedział szeptem. Sarah zagryzła dolną wargę i skinęła głową.

—  Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę... —powiedziała. 
—  Co tu się dzieje? — spytał głośno Mallon.

—  Dostał jakiegoś ataku... to się dzieje! — niemal krzyknęła Sarah. Wzięła 
głęboki wdech, aby się uspokoić. — Przepraszam. Mie chciałam na pana naskakiwać. 

Muszę porozmawiać z panem i sądzę, że doktor Blankenship powinien zbadać pana 
Kwonga.

Mallon odszedł kilka kroków, by Sarah mogła porozmawiać ze swoim adwokatem. Eli 
Blankenship zajął się Kwongiem — dotknął jego tętnicy szyjnej, zbadał uderzenie 

koniuszkowe serca, obejrzał źrenice i nasady paznokci i ocenił ruch klatki 
piersiowej przy wydechu.

—  Proszę państwa, sytuacja jest taka — powiedział Matt po wysłuchaniu Sarah — 
czwarte zioło na liście powinno być czymś w rodzaju rumianku, a pan Kwong 

najwyraźniej się zdenerwował, gdyż zawartość słoja okazała się inna.
—  A co to jest? — rzucił Mallon energicznie, niczym atakujący rekin. — Jest na 

liście? Debbie, spytaj go, co to za roślina. Spytaj, czy dodał jej do mieszanki, 
którą dał doktor Baldwin.

—  Debbie, nie rób tego — wtrącił się Matt. — Jezu, Mallon, co się z panem 
dzieje? Eli, w jakim on jest stanie?

—  Niestety nie mam stetoskopu — odparł Blankenship. — Myślę, że nic mu nie 
jest, ale nie mam ostatecznej pewności.

Kwong był znacznie spokojniejszy, choć nie mniej zdziwiony. Siedział, opierając 
dłonie na kolanach, wpatrywał się w słój i kręcił głową.

—  Debbie, czy twoja mama jest w domu? — spytała Sarah. — Chyba powinniśmy 
zaprowadzić go na górę i dać mu się położyć.

—  W domu nie ma nikogo — odparła dziewczynka. — Ale mogłabym go przypilnować. 
Może dałabym mu trochę chińskiego wina. Uwielbia je.

—  Sekundę! — rzucił Mallon. — Chcę otrzymać odpowiedź na moje pytanie.
—  Wypchaj się, mecenasie — warknął Matt. — To przedstawienie jest skończone.

Peter, który przez ten czas kontynuował badanie zioła, odchrząknął, aby ściągnąć 
na siebie uwagę.

—  Może się mylę — powiedział tonem, sugerującym, że dobrze wie, co mówi — ale 
moim zdaniem jest to zioło znane jako iwni. Naukowa nazwa brzmi: Moriula 

citrifolia. Używa się go na wyspach Pacyfiku w postaci okładu do powstrzymywania 

krwawień, a w postaci naparu do uregulowania krwawienia miesiączkowego i 

osłabienia zbyt silnych krwawień wewnętrznych. Bardzo skuteczne. Bardzo silne.
Wniosek wypływający z tego stwierdzenia —jeżeli było prawidłowe — zrozumieli 

wszyscy: zioło o silnym działaniu na krzepnięcie krwi zostało omyłkowo 
wprowadzone przez Kwonga do mieszanki zamiast rumianku. Przez chwilę wszyscy 

zdawali się mówić naraz: Małlon poganiał Petera, aby jak najszybciej zrobił 
analizę biologiczną i chemiczną, Matt kazał Mallonowi milczeć, Blankenship 

uspokajał Kwonga i pytał go, czy czuje się wystarczająco dobrze, aby 
kontynuować, Sarah pytała Debbie, czy umiałaby znaleźć lekarstwa dziadka, żeby 

mogli się zorientować, na co choruje
Zamieszanie i hałas przerwał szeryf Mooney.

—  Przepraszam wszystkich — powiedział głośno. — Mam spotkanie i muszę niedługo 
wracać do biura, zanim jednak wyjdę, obawiam się, panie Kwong, że będzie mi pan 

musiał jeszcze coś wyjaśnić. — Odwrócił się do Blankenshipa. — Doktorze, czy pan 
Kwong jest na tyle zdrowy, by mógł mi podać ten słój z górnej półki? Ten z 

brązowym proszkiem? Z tyłu, z samego końca półki?
—  Podejrzewam, że jeśli to ważne, to...

—  Chwileczkę! —przerwał Matt. — Szeryfie Mooney, co pan robi? Nie ma pan prawa 
szykanować tego człowieka!

Mooney, któremu z pięć centymetrów brzucha zwisało za pasek, zaczął machać 
paluchem na adwokata.

—  Poznaliśmy się dopiero dziś, Matt, ale od razu miałem wrażenie, że pana znam 
— powiedział. — Lubiłem patrzeć, jak pan rzuca. Oglądałem ten sławny mecz z 

Toronto, nie muszę jednak wysłuchiwać, co mam prawo robić, a czego nie.
—  Lecz...

—  Zwłaszcza że się pan myli. — Wyjął z wewnętrznej kieszeni jakiś dokument i 
podał go adwokatowi. — Ten nakaz został wydany wczoraj wieczorem przez sędziego 

Johna O'Briena i daje nam prawo wkroczenia do tego lokalu i wzięcia wszelkich 
próbek.

—  Wydany na jakiej podstawie?
—  Na podstawie telefonu w sprawie tego człowieka... gorąca linia narkotykowa. 

Zdobyłem nakaz na wszelki wypadek, nie zamierzałem go używać aż do chwili, gdy 
dowiem się czegoś o właścicielu tego lokalu. Tak się jednak składa, że 

pracowałem dla DEA i kiedy widzę opium, natychmiast je poznaję. A moim zdaniem 
dokładnie to jest w tym słoju.

Angielski słownik Kwonga, choć bardzo skąpy, obejmował jednak słowo „opium". 
Jego podniecenie natychmiast znów zaczęło narastać.

—  Opium nie! Nie moje! — krzyczał, przeplatając protesty po angielsku kanonadą 
słów po kantońsku.

Na jego twarzy malowało się nie tylko zdziwienie, ale także przerażenie.
—  Mooney, cholera jasna! Nie widzi pan, że człowiek nie jest w formie na takie 

zabawy?
—  Młoda damo, mogłabyś poprosić dziadka, aby podał mi ten słój? — nalegał 

szeryf.
Matt złapał słój z półki i walnął nim o kontuar.

—  Tak bardzo pożąda pan tego słoika? Proszę, oto on! Co z pana za policjant... 
dręczyć w taki sposób starca na oczach dziecka?

—  Dla kogoś, kto nie lubi handlarzy narkotyków, nie liczy się ich wiek.
W tym momencie Kwong, który wrzeszczał i machał patykowatymi ramionami jak 

szalony, nagle zamarł. Jego oddech stał się ciężki i pochrapujący, twarz 
natychmiast pociemniała.

—  Dziadku!
Sarah i Eli zrozumieli, co się dzieje. Ostry obrzęk płuc — niewydolność serca, 

niemal na pewno w wyniku zawału. Szybko położyli Kwonga na podłodze. Usilnie 
próbował złapać powietrze, w wyraźnie słyszalny sposób rzęził, oddychał 

przynajmniej dwa razy szybciej niż normalnie i walczył, by nie położono go na 
plecach.

—  Wezwijcie karetkę — powiedział Blankenship w przestrzeń. — Sarah, możesz się 
z nim porozumieć?

—  Trochę.
—  Stań więc za nim i zrób co możesz, aby go uspokoić. Musimy zyskać nieco 

czasu, aż zjawią się ratownicy z tlenem i morfiną.
Sarah zaczęła wycierać staremu człowiekowi czoło i twarz. Silnie się pocił. 

Szeptała mu do ucha i masowała po plecach. Tlen i morfina, myślała. Tlen i 

morfina...

—  Doktorze Blankenship... —powiedziała w którymś momencie. — Opium.
Profesor natychmiast zrozumiał. Ostra niewydolność serca — nawet spowodowana 

zawałem — często w znakomity sposób reaguje na silne, narkotyczne uspokojenie. 
Morfina jest w tym stanie jedną z terapii z wyboru. A morfina jest, jak wiadomo, 

pochodną opium...
—  Jesteśmy pewni, co jest w tym słoju?

Sarah znów wytarła czoło Kwonga. Kolor jego skóry był upiorny. Wydawało się 
bardzo prawdopodobne, że obrzęk płuc zamieni się przed przybyciem ratowników w 

zatrzymanie pracy serca.
—  Debbie, chodź tu szybko! — powiedziała. — Nie bój się. Potrzebujemy twojej 

pomocy. Spytaj dziadka, czy w tym słoju rzeczywiście jest opium. Powiedz mu, że 
to bardzo, bardzo ważne.

Dziewczynka nie poruszyła się.
—  Debbie, proszę cię... — błagała Sarah. — To może uratować mu życie. Musimy 

wiedzieć. Zapytaj go.
—  Nie muszę pytać. To jest opium. Jego opium. Wszyscy w rodzinie wiedzą: pali 

je z przyjaciółmi. Od dawna tego jednak nie robił. Poza tym zawsze trzymał je 
zamknięte na dole. Nie wiem, jak ten słój trafił na tę półkę.

—  Dziękuję, Debbie — powiedziała Sarah. — Dobrze zrobiłaś, że nam powiedziałaś. 
Nie martw się.

Eli Blankenship wkładał już kryształki pod język starego Chińczyka. Sarah znów 
się nim zajęła — uspokajała go, wycierała spoconą twarz. Po minucie Blankenship 

podał następną dawkę.
—  Ty praktykowałaś w dżungli — powiedział. — Dla starego zwierza szpitalnego 

jak ja podawanie tego typu lekarstw jest nieco przerażające.
Oddech Kwonga robił się jednak wyraźnie wolniejszy i poprawił mu się kolor 

skóry. W dalszym ciągu walczył o każdy łyk powietrza, ale śmiertelny strach w 
jego oczach znikał.

—  Puls zwalnia, robi się mocniejszy — powiedziała Sarah z podnieceniem.
Po raz pierwszy od rozpoczęcia kryzysu popatrzyła na Matta.

—  Niezła robota — poruszył bezgłośnie ustami.
Kiedy zjawili się sanitariusze, Eli zdążył podać trzecią porcję opium i Kwong 

nie był już in extremis. Po kilku minutach, w trakcie których prawnicy obu stron 
obserwowali wydarzenia w milczącej fascynacji, sanitariusze przypięli nowy 

ładunek do noszy, podłączyli tlen, wlewy dożylne i podali leki. Akcją kierował 
Eli Blankenship. Choć sytuacja wydawała się opanowana, nalegał, aby pozwolono mu 

pojechać z Kwongiem do szpitala. Wsadzono starca do karetki i Blankenship — z 
zadziwiającą gracją — wskoczył do środka za noszami. Kiwnął na pożegnanie Sarah, 

uniósł do niej kciuk i odjechali.
Jeremy Mallon mamrotał coś do Matta o „byciu w kontakcie" i wyprowadził ze 

sklepu swoich dwóch towarzyszy. Debbie pobiegła na górę, by zostawić matce 
kartkę, że ma przyjechać do White Memoriał.

Sarah, nagle blada nie mniej niż był Kwong w najgorszej chwili, opadła na 
krzesło. Matt przyniósł jej szklankę wody.

—  Wykonała pani zadziwiającą robotę — powiedział.
—  Cieszę się, że był z nami doktor Blankenship. Jest mistrzem.

—  Ale to pani wpadła na pomysł podania opium. Starszy pan wyjdzie z tego?
—  Nie wiem. Jest taki... taki kruchy. Jakby od ostatniego razu, kiedy się 

widzieliśmy, zrobił się nagle bardzo stary.
—  Wtedy był nieco inny?

—  Całkiem inny. Ma kłopoty, prawda?
—  To zależy. Sądzi pani, że Kwong cały czas dawał pani nie to, co trzeba?

—  Nie wiem. Nie mam pojęcia, co sądzić.
—  Jeśli o mnie chodzi, czuję smród. Co to opium robiło na półce?

—  Może HanWen zgłupiał na starość. Jeśli tak, mógł tak samo dobrze postawić 
słój na wystawie.

—  Nie kupuję tego. Przynajmniej nie teraz. A anonimowy telefon, gorąca linia 
narkotykowa? Nie bądźmy naiwni.

—  A co z ziołem no i jeśli Jeśli Peter ma rację, a sądzę, że ma, jak to pan 
wyjaśni?

—  Nie wiem. Może staruszek coś spaprał, może to jest czyste, ale kawałek z 
opium jest za oczywisty, Zbyt im pasuje.

—  Nie ma pan jednak pomysłu, jak udowodnić, że Tian Wen został wrobiony, 

prawda? Jeśli został.

—  Nie mam.
—  Mnie też nic nie przychodzi do głowy.

—  No cóż, wygląda na to, że czeka nas trochę ciężkiej pracy — stwierdził Matt 
ponuro. — Ciężkiej pracy nigdy się jednak nie bałem. Poradzimy sobie.

W tym momencie wstał długowłosy, czarny kot Kwonga, podreptał do Matta i usiadł 
mu na stopach.

Rozdział 21

Kula skręciła w prawo i dudniąc, mknęła po torze, dwa centymetry od rynienki 
bocznej — znacznie bliżej, niż życzyłby sobie tego Leo Durbansky. Dziesięciu 

mężczyzn — pięciu z jego od lat ostatniej drużyny Komisariatu Czwartego i pięciu 
z Dorchesteru, odwieczni mistrzowie Ligi Policji i Straży Pożarnej — wstrzymało 

oddech, kiedy boczna rotacja sprawiła, że kula zaczęła się kierować ku miejscu 
między jedynką a trójką. Dotarcie do kręgli zdawało się trwać wieczność.

— Zasuwaj... — szepnął Leo. — Zasuwaj, mała, zasuwaj...
Leo nie mógł się pozbyć wrażenia, że sytuacja była jak artykuł rodem z 

„Wielkiego Świata Sportu": ostatnia kula ostatniego meczu sezonu, stawką jest 
mistrzostwo, naprzeciwko Tych, Którzy Zawsze Wygrywają stoją Ci, Którzy Nigdy 

Nie Wygrywają, a Leo Durbansky, którego przeciętna wynosi sto pięćdziesiąt, 
nagle rozgrywa mecz życia. Robi dwa razy czterdzieści pięć, dwa razy 

sześćdziesiąt osiem a teraz, być może... być może... zrobi...
Kasztanowa kula Lea załomotała z ogromną siłą, przewracając dziewięć kręgli 

niczym wystrzelony z haubicy pocisk. Dziesiąty pozostał jednak w pionie, bujając 
się na boki niczym serce metronomu. Paru kolegów z drużyny jęknęło. Ktoś 

poklepał Lea po ramieniu. Nagle, nie wiadomo dlaczego, na tor wypadł jeden z 
przewróconych kręgli i powoli, wirując jak na bardzo zwolnionym filmie, zaczął 

po niej tańczyć.
Członkowie obu drużyn zamarli. Kręgiel, który nie zamierzał sluchać praw fizyki, 

trącił dziesiątkę. Chwila była odpowiednia, gwiazdy stały jak należy i 
dziesiątka — trafiona w momencie gdy była lekko odchylona na bok — wychyliła się 

poza punkt ciężkości,
przez trwającą wieczność kpiła sobie z obserwujących ją łudzi, po czym poleciała 

na bok.
Wrzask i aplauz przekroczyły wszelkie wyobrażenia Lea. Był od dwudziestu dwóch 

lat weteranem patrolowania ulic, który przez niinione dwa dziesięciolecia nie 
zrobił niczego, by się zhańbić, ale także niewiele, aby się czymś wyróżnić, a 

teraz było jasne, że jego nazwisko i wyczyn zostaną zapamiętane na zawsze. Mack 
Peebłes obiecał, że napisze o jego wyczynie do „Sports Illustrated", do rubryki 

Twarze z tłumu, a Joey KeiTigan wspomniał o telefonie do swojego kuzyna, który 
pisał o sporcie dla „Heralda". Nawet chłopcy z Dorchesteru postawili mu piwo.

Kiedy postanowił iść do domu, było już po jedenastej. Niedługo po meczu dzwonił 
do Jo, opowiedział jej o niesamowitym wieczorze i wspomniał, żeby nie czekała. 

Może jednak będzie czekała. Może? Noc była chłodna i bezksiężycowa, a wiedząc, 
że mógł wypić o piwo za dużo, jechał znacznie ostrożniej niż zwykle. Gdyby 

jedynie odrobinę mocniej przycisnął pedał gazu, najprawdopodobniej nie 
zauważyłby ruchu w ciemnym wejściu do piwnicy po prawej stronie ulicy.

Leo wcisnął hamulec i odruchowo zgasił światła. Niewysokimi schodkami wychodził 
na poziom ulicy mężczyzna, popychany przez drugiego mężczyznę. Napastnik — 

blondyn — był mniej więcej o pół głowy wyższy od swej ofiary, a prawą rękę 
trzymał w kieszeni wiatrówki w taki sposób, że nie mogło być najmniejszej 

wątpliwości, że ma tam broń. Leo zgasił silnik, otworzył schowek i wyjął 
służbowy rewolwer.

Gdyby jechał radiowozem, musiałby postąpić zgodnie z przepisami i natychmiast 
zażądać wsparcia, ale w prywatnym samochodzie nie miał radia, jego osobisty 

regulamin nakazywał zaś odpowiednie — ostrożne — działania. Nie wiadomo, co by 
zrobił kiedy indziej, ale ten wieczór był zaczarowany. Sprawdził bębenek 

rewolweru i przyglądał się uważnie, jak niższy mężczyzna jest wpychany — jego 
głowa wylądowała na podłodze, a kolana na tylnej kanapie — do czarnego albo 

ciemnogranatowego, dość nowego oldsmobila. Po wepchnięciu do samochodu ofiara 
była praktycznie bezradna i łatwa do pilnowania. Mogło to sugerować, że 

napastnik jest zawodowcem. Leo zwilżył wargi.
Jadąc przez South End, a następnie wjeżdżając na drogę szybkiego ruchu, 

powtórzył pod nosem numery rejestracyjne oldsmobila. Miał suche usta i wilgotne 

dłonie. Wbrew własnej woli i dość nieadekwatnie do sytuacji wciąż na nowo 

przeżywał chwile
swego triumfu w Beantown Lines. Tocząca się kula brzmiała w jego głowie jak 

crescendo kotłów, a jej uderzenie w kręgle niczym eksplozja miny 
przeciwpiechotnej.

Kiedy przejeżdżali przez most Neponset, ujrzał przez tylną szybę jadącego przed 
nim samochodu jakiś ruch i przez chwilę zastanawiał się, czy gość na podłodze 

nie dostał właśnie w czapę. Wzruszył ramionami. Jeśli doszło do morderstwa, nic 
na to nie poradzi, jeśli jednak nie, oznaczało to, że ta magiczna noc 

przygotowała dla Lea Durbansky'ego znacznie więcej niż nagrodę za grę w kręgle.
Leo właśnie wyobrażał sobie, jak dumna będzie żona z wymienienia go w raporcie 

dziennym, gdy oldsmobil skręcił i wjechał w słabo oświetloną, rzadko zabudowaną 
uliczkę. Zwolnił i pozwolił samochodowi przed sobą kawałek odjechać. Nie byłby 

to pierwszy trup wyrzucany w tej okolicy, los chciał jednak tym razem, aby 
sprawy odbyły się inaczej. Mundur Lea leżał złożony na tylnym siedzeniu. Nie 

spuszczając oczu ze ściganej zwierzyny, sięgnął za siebie po kajdanki i wsunął 
je do kieszeni.

Reflektory oldsmobila zgasły na tle poświaty tworzonej przez światła miasta, bez 
trudu dało się jednak dostrzec jego kontury. Stał przed wypalonym budynkiem. Leo 

widział kilka dróg, którymi mógłby niewidziany zbliżyć się do samochodu 
porywacza. W środku oldsmobila zapaliło się na chwilę światło — zabójca otworzył 

drzwi i wysiadł.
Może to wcale nie jakiś wielki profesjonalista, pomyślał Leo. Dobry zawodowiec 

nigdy by nie pozwolił na to, aby w trakcie roboty zapaliła się lampka kabiny. 
Sam wyciągnął rękę i ustawił przełącznik lampki w takiej pozycji, aby się nie 

włączyła. Delikatnie otvorzył drzwi, wysunął się na zewnątrz i natychmiast 
przykląkł na jedno kolano. Słyszał dwa męskie głosy, z tej odległości jednak nie 

był w stanie rozróżnić słów.
Aby się dowiedzieć, w jaki sposób zabójstwo zostanie wykonane, musiał jak 

najszybciej zbliżyć się do napastnika i jego ofiary. Bulgotało mu w żołądku. Do 
gardła podchodził nieprzyjemny smak mieszanki piwa i żółci.

Ostrożnie, nakazał sobie. Zachowaj taki sam spokój jak w kręgielni, to zaraz 
przyszpilisz tego drania...

Chwycił mocno rewolwer, przycisnął palec do spustu i w kilkanaście sekund 
zbliżył się do obu mężczyzn o trzydzieści metrów.

— Pppmoszszszę, nnniech pppan tttego niinie robi. Nininikomu nie zagrażam.
—  Masz minutę, by powiedzieć mi, komu się wygadałeś. Masz sześćdziesiąt 

sekund... jeszcze pięćdziesiąt...
—  Ppprnoszszę... proszszszę...

Ofiara, z trudem wyjąkująca każde niemal słowo, klęczała, jęczała i chlipała. 
Leo podpełzł do rogu rozpadającego się płotu. Był oddalony od miejsca zbrodni o 

mniej więcej pięćdziesiąt metrów i żałował jak cholera, że nie wozi w taurusie 
reflektora. W aktualnej sytuacji miał minimalną przewagę, gdyby jednak zaświecił 

blondynowi w oczy z mocnej latarki, sprawa byłaby całkiem inna. Przysunął się ze 
dwa metry bliżej. Potem jeszcze dwa.

—  Czas minął — powiedział zabójca.
—  Stój! — wrzasnął Leo. Serce waliło mu jak szalone. — Nie ruszaj się! Nawet 

nie próbuj...
Blondyn przekręcił głowę nie więcej jak o kilka milimetrów, jakimś sposobem Leo 

zrozumiał jednak, że nie podda się bez walki. Kiedy palec Lea zaczął pociągać za 
spust, zabójca zanurkował w bok, przekręcając się w czasie lotu w powietrzu. Leo 

strzelił tuż przed pojawieniem u wylotu lufy zabójcy jasnego płomyka. Odgłos 
strzału przeciwnika niemal zlał się z okrzykiem bólu.

Mam cię! — pomyślał Leo. Mam cię!
Zabójca ciężko upadł, złapał się za nogę i zaczął się rzucać na boki. Jego 

jąkająca się ofiara szybko wstała i rzuciła się do ucieczki. Kiedy mężczyzna 
zniknął w ciemności, Leo uznał, że to pewnie jakiś miejscowy łachudra, którym 

nie warto się zajmować; to, co zapewni mu nagrodę — tytuły w gazetach i 
wymienienie z nazwiska w raporcie — leżało przed nim, wijąc się z bólu na ziemi. 

Prawdopodobnie poszukiwany, pomyślał. Może jest nawet na którejś z ważnych list.
—  Teraz słuchaj, dupku. Leż na miejscu i się nie ruszaj! Jestem z policji!

Leo wykrzyczał te słowa, nic jednak nie usłyszał. Zakręciło mu się w głowie... 
wszystko jakby się oddaliło... dostał mdłości. Nagle poczuł kłucie po prawej 

stronie szyi — tuż za uchem. Sięgnął tam ręką i dłoń oraz przedramię zalała mu 

krew. Zawroty głowy i mdłości nasilały się. Leo opadł na kolano. Bardzo powoli 

przewrócił się na bok.
Ostatnim dźwiękiem, jaki usłyszał Leo Durbansky, był niesamowity łoskot tysiąca 

kul do kręgli, pędzących po tysiącu torów i uderzających prosto w tysiąc miejsc.

Rozdział 22
29 sierpnia

Tuż po dwunastej w południe Sarah minęła Public Garden i wyszła na Boston 
Common, gdzie była umówiona z Mattem. Dzień, który już o świcie zapowiadał się 

na gorący, zrobił się parny. Na trawie pod rozłożystymi, dającymi dużo cienia 
drzewami jedli lunch biznesmeni w koszulach z krótkimi rękawami. Wszyscy mieli 

poluzowane krawaty i przy każdym leżała starannie ułożona marynarka. Na wielkiej 
polanie, na której swego czasu musztrowano żołnierzy szykujących się do wojny o 

niepodległość, rozmawiały ze sobą grupki matek w szortach i kusych topach, a po 
bujnej letniej trawie szalały ich dzieciaki.

Sarah najchętniej wyciągnęłaby się na ziemi i odpoczęła. Albo spotkałaby się z 
Mattem na pikniku, zjadła z nim kilka sandwiczy z indykiem i pesto od Nicole, po 

czym poszła na relaksujący spacer po Charles. Prawdę mówiąc, niemal wszystko 
byłoby lepsze od tego, co ją czekało. O pierwszej mieli się z Mattem stawić w 

sali na pierwszym piętrze budynku Sądu Najwyższego Hrabstwa Sufibik — przed 
trybunałem zajmującym się pomyłkami lekarskimi.

Matt, który w ostatnich latach trzy razy uczestniczył w posiedzeniach tego 
trybunału, wyjaśnił jej kilka szczegółów proceduralnych, włącznie z tym, że 

mogłaby się wcale nie zjawić. objaśnił, że oskarżani lekarze rzadko decydują się 
na osobistą obecność na procesie, zwłaszcza jeśli — tak jak dziś — istnieje 

spore prawdopodobieństwo, że wyrok będzie dla nich niekorzystny. Ponieważ mogła 
sobie dogodnie ustalić godziny przyjmowania pacjentów ambulatoryjnych i miała 

niemal chorobliwą potrzebę bezpośredniego uczestniczenia w prawniczej bitwie o 
zachowanie dobrego

imienia, więc nie brała absolutnie pod uwagę możliwości takiej decyzji.
System trybunałowy, zainicjowany w Indianie, a następnie przejęty przez 

Massachusetts, powstał po to, żeby odstraszyć przed oskarżaniem lekarzy z 
błahych powodów. Wierzono, że tego rodzaju procedura zmniejszy któregoś dnia 

horrendalne składki ubezpieczeniowe, powodujące, że lekarze przestają prowadzić 
praktyki kliniczne. Składki te oraz opłaty dodatkowe, także zaległe, sięgające w 

wypadku niektórych specjalistów do stu tysięcy dolarów rocznie, były główną 
przyczyną rosnącej spirali kosztów opieki zdrowotnej. Aby otrzymać licencję, 

obowiązkowe było odpowiednie zabezpieczenie finansowe, w efekcie czego lekarze 
chcący pracować w stanie Massachusetts musieli stale zwiększać liczbę pacjentów 

i zlecać coraz więcej „obronnych" badań laboratoryjnych.
Jak wyjaśnił Matt, zadaniem trybunału składającego się z sędziego, prokuratora i 

lekarza o tej samej specjalności co oskarżony nie było ustalenie winy albo 
niewinności. Miał jedynie odpowiedzieć na pytanie, czy przy założeniu, że 

zarzuty Lisy Grayson są prawdziwe, doszło do popełnienia błędu w sztuce 
lekarskiej. Ujmując to w języku prawniczym, chodziło o ustalenie, czy oskarżenie 

wysuwane przez Lisę Grayson i jej adwokatów jest oparte na domniemaniu 
faktycznym.

—  Trybunał znacznie częściej wypowiada się na korzyść powoda niż oskarżonego, 
ale nawet w sytuacjach, w których powód przegrał w trybunale, może dojść do 

procesu w zwykłym sądzie po złożeniu kaucji... w Massachusetts wynosi ona sześć 
tysięcy dolarów... pokrywającej koszty procesu i honorarium adwokata — wyjaśnił 

Matt. — Jeśli sędzia uzna, że powód nie jest w stanie złożyć kaucji, może od 
niej odstąpić. Jeśli chodzi o Graysonów, raczej nie ma takiej obawy.

Od trawnika odbiła się wysłużona, poplamiona na zielono piłka do baseballu i 
przetoczyła się po chodniku tuż przed nogami Sarah. Podniosła ją i z potężnym 

zamachem odrzuciła goniącemu ją nastolatkowi. Chłopak, Latynos, odruchowo złapał 
piłkę w rękawicę i wstydliwie uśmiechnął się do niej spod daszka czapki z logo 

Red Soxów.
—  Niezła ręka jak na dziewczynę, co Ricky? — zawołał Matt. Pomachał do Sarah 

przez trawnik, zostawił grupę chłopaków,
z którymi grał, i ruszył w jej stronę. Miał na sobie adidasy, podkoszulek ze 

znakiem graficznym Greenpeace i spodnie od
dresu. Mówiąc, gestykulował rękawicą, jakby była częścią jego dłoni.

—  Ricky, ładnie złapałeś — powiedział, mijając chłopaka. — Chwyt między palcem 

wskazującym a środkowym zaczyna ci wychodzić. Cześć, może zobaczymy się jutro.

—  Sprytny chłopak — powiedziała Sarah.
—  To przestępca — odparł Matt. — Nie, żartowałem, choć no... nie do końca. Te 

dzieciaki to członkowie gangu. Los Muchachos. Kilka lat temu sąd przydzielił mi 
obronę dwóch z nich. Na szczęście nie było to nic poważnego, w każdym razie 

pokazałem im kilka wycinków z gazet na mój temat... oczywiście tylko tych z 
dobrymi opiniami... i zostaliśmy czymś w rodzaju kumpli. Teraz cały gang gra w 

piłkę, a paru pracuje z młodszymi dzieciakami. Ricky zmontował nawet drużynę 
szkolną. Ma talent.

—  I to wszystko twoja zasługa?
—  Skądże! Ich. Ja tylko im powiedziałem, że nie ma nic złego w waleniu w piłkę 

zamiast w czyjąś głowę. W przyszłym tygodniu Ricky'emu kończy się zawieszenie. 
Jakiś czas temu zdobyłem dwa bilety w loży na mecz Soxów z Baltimore i chciałem 

iść z Harym... to mój syn... ale musiał wracać do domu, do szkoły letniej, więc 
wezmę Ricky'ego. Miała to być niespodzianka, ale powiedziałem mu. Nie za bardzo 

umiem robić niespodzianki.
—  Gdzie mieszka Harry?

Cień smutku przemknął po twarzy Matta.
—  W Kalifornii.

Ton, jakim to powiedział, zniechęcał do zadawania dalszych pytań. Po kilku 
minutach niezręcznej ciszy Matt lekko się uśmiechnął i skinął głową w kierunku 

dalszego końca Common.
—  Moje biuro jest tam.

Sarah ucieszyła się, że przestaną rozmawiać o niemiłych dla niego sprawach, i 
ruszyli.

Garnitur miał w pracy— na czwartym piętrze przebudowanego domu mieszkalnego z 
brązowego kamienia. Sarah już przy wejściu stwierdziła, że trzypokojowy 

apartament nie jest ani tak brzydki, ani zagracony, jak to przedstawił.
—  Wszystko jest względne — odparł. — Niestety w moim biznesie adwokatów jest 

więcej niż szarańczy i liczy się wizerunek. Kiedyś zabiorę cię do Jeremy'ego 
Mallona, to zobaczysz, jakie on ma biuro.

—  Oszczędź mi tego.
Przedstawił ją swojej sekretarce — miłej kobiecie o matczynym

wyglądzie i imieniu Ruth. Sarah wiedziała, że kobieta pali się do rozmowy, 
jeszcze zanim otworzyła usta.

—  Pan Daniels jest wspaniałym człowiekiem — zaczęła zaraz po tym, jak Matt 
poszedł się przebrać.

—  Na takiego wygląda.
—  Jest też znakomitym prawnikiem. I świetnym ojcem. Mówi, że jest pani 

najważniejszym klientem, jakiego miał kiedykolwiek. Zawsze ciężko pracuje, ale 
jeszcze nie widziałam, by jakiejś sprawie poświęcał tyle czasu.

—  To uspokajające.
Sarah uśmiechnęła się niewyraźnie i popatrzyła na wąski stolik do kawy w 

poszukiwaniu jakiegoś czasopisma. Skończyło się na czteromiesięcznym egzemplarzu 
„Consumers Report" z pozaginanymi rogami kartek. Niestety informacja, którą 

chciała w ten sposób przekazać Ruth, nie została odebrana.
—  Zostaje, kiedy wychodzę wieczorem — paplała dalej — i już jest, kiedy 

przychodzę rano. Kobieta, z którą się ostatnio spotykał, nie mogła pojąć, jak 
ważne jest dla niego rozwijanie kancelarii po tym, co się stało z Harym i tak 

dalej. Zerwała z nim chyba dlatego, że nie poświęcał jej dość uwagi. I tak jej 
nie lubiłam. Zbyt snobistyczna, jeśli rozumie pani, co mam na myśli. Pan Daniels 

zasługuje na kogoś lepszego.
Nagle Sarah poczuła, że nie wie, czy bardziej wolałaby poprosić kobietę, by 

przestała opowiadać jej tak osobiste rzeczy o szefie, czy zacząć wypytywać ją o 
dalsze szczegóły, Postanowiła pójść pośrednią drogą.

—  Co się stało z Harrym? — spytała, przypominając sobie smutek na twarzy Matta 
i podejrzewając najgorsze.

—  Nie chodzi o Harry'ego, ale o byłą żonę pana Danielsa. Kilka lat temu 
praktycznie porwała chłopaka i przeniosła się do Kalifornii. Do Los Angeles. Pan 

Daniels walczył z nią w sądzie, lecz nic nie wskórał... choć wszyscy wiedzą, że 
jego była nadużywa alkoholu, a on byłby znacznie lepszym rodzicem dla chłopaka.

—  To bardzo smutne.
—  Istotnie. Tak mu zależy na chłopaku, że niczego tej kobiecie nie odmówi. 

Prywatna szkoła. Szkoła letnia. Dodatkowe pieniądze na ubrania. Koszty jego 

przylotów tutaj i z powrotem, kiedy raczy pozwolić mu się widzieć z synem. 

Wypisuję sporo czeków, więc wiem, ile płaci za te loty. Myślę, że to dlatego 
pani sprawa jest dla niego taka ważna. Jeśli dobrze sobie poradzi, firma 

ubezpieczeniowa prawdopodobnie zacznie mu przysyłać więcej spraw. Przepraszam... 
nie gadam zbyt wiele? Pan Daniels stale mnie strofuje za to, że zagaduję 

klientów, prawda jest jednak taka, że gdyby było ich więcej, mówiłabym mniej... 
jeśli rozumie pani, co mam na myśli.

Sarah zastanowiła się, jak długo musiałaby znać swego lakonicznego adwokata, aby 
się dowiedzieć tylu osobistych rzeczy na jego temat, ile dowiedziała się po 

trzech minutach kontaktu z sekretarką. Zanim skończyła myśl, zaskrzeczał 
prastary interkom na biurku Ruth.

— Sarah, przepraszam, że to trwa tyle czasu — powiedział Matt. — Zadzwoniłem do 
klienta w pewnej drobnej sprawie i nie chce mnie puścić. To już długo nie 

potrwa. Ruth, przestań robić to, co robisz, i zabaw naszego gościa. Nie chcemy, 
aby pomyślał, że jesteśmy jedną z tych nadętych firm, odnoszących się z rezerwą 

do klienta.
Budynek Sądu Najwyższego Hrabstwa Suffolk, wielki granitowy grzmot, znajdował 

się nieopodal biura Matta — pięć minut spacerem.
—  Mam nadzieję, że nie spodziewa się pani czegoś w stylu Perry'ego Masona — 

powiedział, gdy czekali na światłach przy Washington Street. — Mallon nałoży 
dziś twarde rękawice i będzie bębnił w nas bezlitośnie... pisemnymi 

oświadczeniami, składanymi pod przysięgą, listami od ekspertów, artykułami 
naukowymi. Kiedy skończy, uraczymy trybunał argumentami niewiele różniącymi się 

od twierdzeń, że matka Mallona nosi wojskowe buty. To będzie nasza pierwsza 
bitwa, tyle tylko że oni mają karabiny, a my nie, nie będzie więc zbyt 

przyjemna. Niech pani jednak nie zapomni, że to jedynie przygrywka.
—  Brzmi to okropnie.

—  Proszę się nie martwić, mamy szansę. Proszę nie dać się wytrącić z równowagi 
po tym, co pani usłyszy. Jak już pani raz powiedziano w sklepie pana Kwonga, ci 

ludzie nie są pani przyjaciółmi. A tak na marginesie, widziałem się z nim 
wczoraj.

—  Z Tian Wenem.
—  Tak. Byłem u niego kilka razy. Zrezygnowałem z bronienia go z powodu 

konfliktu interesów w związku z pani sprawą, ale załatwiłem mu Angelę Case. Jest 
znakomitym adwokatem. Naprawdę lubię starego. Wspomniał, że odkąd wyszedł ze 

szpitala, ani razu go pani nie odwiedziła.
—  Nie chciałam iść do niego ze względu na zamieszanie wokół

twojej osoby. Jest przemiłym starszym panem i bardzo mi przykro z tego powodu, 
że zachorował i oskarżono go o przechowywanie opium, prawda jest jednak taka, że 

jestem też zła. To było jego opium; nie zaprzeczył.
—  Zgadza się, jeśli jednak dobrze pamiętam, to pani powiedziała mi kiedyś, że 

palenie przez niego opium jest sprawą kulturową, a nie kryminalną. Zaprzecza, że 
trzymał opium w sklepie, i cały czas utrzymuje, że gdyby nawet wypalił 

pięćdziesiąt fajek, nie pomyliłby opium z rumiankiem...
—  Ale pomylił. Zrzucanie z siebie odpowiedzialności nie zmieni rzeczywistości. 

Matt, paliłam opium kilka razy, kiedy byłam w Tajlandii, i wiem, co może zrobić 
z człowiekiem. Jest bardzo prawdopodobne, że Tian Wen spieprzył sprawę z powodu 

beztroski, wieku, opium albo jakiejś kombinacji tych czynników, a wskutek jego 
błędów... pomyłek w trakcie przygotowania mieszanki... zginęli ludzie.

—  Nie kupuję tego.
—  Nie dziwię się. Jest pan moim adwokatem, ale dopóki nie zdobędzie pan dowodu, 

że go wrobiono... wraz ze wskazaniem kto i dlaczego... będę uważała, że być może 
to właśnie on jest odpowiedzialny za to, co się stało z tymi kobietami. Ja 

jestem współodpowiedzialna, ponieważ zdecydowałam się skorzystać z jego pomocy.
Wyszli zza rogu pasażu handlowego, naprzeciwko Sądu Najwyższego. Ujrzeli przed 

sobą grupkę może dwudziestu demonstrantów. Samotny mundurowy policjant 
powstrzymywał ich od wejścia na schody. Z boku ekipa Kanału 7 robiła wywiad z 

jednym z demonstrantów — wychudzonym, brodatym mężczyzną w sięgającym ziemi, 
purpurowym płaszczu z kapturem.

—  Nie podoba mi się to — mruknął Matt, zatrzymując się, by ocenić sytuację.
—  O co tu chodzi? — spytała Sarah.

—  Jeśli się nie mylę, o panią. Czytała pani rano „Heralda"? Sarah pokręciła 
głową.

—  Byłam o siódmej w klinice i ledwie zdążyłam napić się kawy. Tylko niech pan 

nie mówi, że znów udało mi się trafić na łamy gazety.

—  Pani oraz pani szpitalowi. Na czwartej stronie jest artykuł o dotacji, którą 
BCM dostało niedawno na budowę ogromnego ośrodka, w którym badano by w naukowy 

sposób pewne aspekty medycyny alternatywnej. Macie Budynek Chiltona?
—  Budynek Chiltona. Jest zamknięty i zabity deskami. Za kilka miesięcy ma 

zostać zburzony, a na jego miejscu powstanie nowy ośrodek. Ale to stara 
sprawa... wszyscy w BCM wiedzą o niej od tygodni.

—  Dla „Heralda" to nowina. Zaraz obok tego artykułu, na stronie piątej, jest 
informacja, że ma pani dziś stanąć przed trybunałem orzekającym w sprawach 

dotyczących błędów w sztuce lekarskiej. Wspomina o tym także Axel Devlin. 
„Początek końca doktor Płatek", tak to mniej więcej określa. Zadzwoniło do 

mojego biura kilka osób... chodziło im o szczegóły. Nic nikomu nie powiedziałem, 
ale Ruth uważa, że ktoś zamierzał zorganizować popierającą panią demonstrację. 

To musi być to.
—  O nie...

—  Jeśli nie ustali się tego wcześniej, nie ma możliwości dostania się do 
budynku tylnym wejściem. Chyba nie mamy wyboru i musimy stawić temu czoło. Jako 

pani adwokat radzę, aby przez najbliższe kilka minut ograniczyła pani swoje 
słownictwo do: „Dziękuję" i „Bez komentarza". Zgoda?

Demonstrantami byli głównie przedstawiciele najróżniejszych specjalności 
medycyny alternatywnej. Sarah część z nich rozpoznała, na przykład wysokiego 

chiropraktyka i akupunkturzystę, który kiedyś zajmował stanowisko profesora 
zwyczajnego w Pekinie. Zjawiły się także trzy kobiety, które przyjmowały 

preparat Sarah, przeszły normalnie ciążę i urodziły bez komplikacji. Dwie z tych 
kobiet przyniosły swe dzieci w nosiłkach na plecach.

Kiedy Sarah i Matt się zbliżyli, grupa zaczęła klaskać.
—  Trzymaj się! — krzyknął ktoś.

—  Powodzenia, pani doktor! Jesteśmy z panią — zawołałaf kobieta.
Niosła ręcznie robiony transparent z napisem:

ALTERNATYWNI TERAPEUCI NAPRAWDĘ DBAJĄ O PACJENTA
Osobnik w purpurowym płaszczu przervał wywiad dla Kanału 7 i podszedł szybkim 

krokiem, wyciągając przy tym rękę.
—  Doktor Misza Korkopowicz, leczenie energią i szamanizm — przedstawił się. — 

Jesteśmy z panią, doktor Baldwin. Dzięki pani nasze szeregi zacieśniły się jak 
nigdy dotąd.

—  Dziękuję... —mruknęła Sarah, zaraz jednak Matt pociągnął ją w górę schodami. 
— Matt, to bardzo dziwne i trudne dla mnie.

Część z tych ludzi szanuję jako uzdrowicieli, ale niektórzy, jak na przykład ten 
Misza, to szarlatani.

Kiedy wchodzili do budynku, Matt spojrzał za siebie.
— Podobnie by było, gdyby to byli lekarze, prawda?

—  Spójrzmy, co tu mamy, i jak zamierzamy udowodnić zasadność naszego 
powództwa...

Jeremy Mallon krótko popatrzył w notatki i zaczął powoli spacerować przed 
trybunałem. Dwaj siedzący za stołem dla powodów adwokaci uważnie go obserwowali 

—jeden był mniej więcej w wieku Mallona, drugi nieco starszy.
—  Adwokaci Graysona — szepnął Matt.

Skinął głową w kierunku sali sądowej, która w chwili ich przybycia była niemal 
pusta. Teraz część miejsc zajmowali demonstranci sprzed gmachu, a między 

fotelami przeciskał się właśnie Willis Grayson z czteroosobowym orszakiem. Zanim 
Sarah zdążyła odwrócić wzrok, odnalazły ją jego zimne szare oczy. Kryjąca się w 

nich siła i złość sprawiły, że Sarah zadrżała. Kiedy znów popatrzyła na Mallona, 
natychmiast pomyślała o Lisie — jak się czuje i czy zaproponowano jej 

uczestnictwo w procesie.
Należąca do składu trybunału lekarka — Rita Dunleavy, ginekolog z Harvardu — i 

prokurator, łysiejący, pomarszczony mężczyzna o nazwisku Keefe, siedzieli obok 
sędziego Judaha Landa, który zdaniem Matta był nieprzejednanym weteranem walki o 

sprawiedliwość i spędził ponad dwadzieścia pięć lat na ławie sędziowskiej.
Wstępne uwagi Mallona zawierały takie słowa jak: „niebezpieczne", „lekkomyślne", 

„nieodpowiedzialne", „niedbałe", „aroganckie", „niskiej jakości", „nieudane" i 
„fatalne". Twierdził, iż Sarah przepisywała potencjalnie silną mieszankę leków 

pacjentkom znajdującym się w stanie zwiększonej wrażliwości organizmu 
przygotowującego się do porodu.

—  Biorąc pod uwagę brak kontroli nad lekami ziołowymi — mówił — między glebą w 

Azji Południowo Wschodniej a krwiobiegiem kobiety w Bostonie istnieje mnóstwo 

etapów pośrednich, na których coś może się popsuć. Wnioskujemy dziś o zapoznanie 
się z listami dwóch specjalistów — ginekologa, doktora Raymonda Gorfinkle'a, i 

niebędącego lekarzem zielarza, pana Harolda Linga. Wynika z nich, że przepisując 
pacjentkom ziołowy preparat zamiast witamin ciążowych, doktor Baldwin wykroczyła 

poza granice
standardowej praktyki medycznej, a w sposobie przygotowania i podawania tegoż 

preparatu wykroczyła poza standardy praktyk terapii holistycznych. Zwłaszcza 
list pana Linga kwestionuje kompetencje zielarza, który zalecił zestaw ziół, a 

następnie sporządził specyfik przepisywany przez doktor Baldwin.
Następnie Mallon przeczytał wszystkim oba krytyczne listy. Gorfinkle, ginekolog 

z West Roxbury, podkreślał, że w trakcie ponad trzydziestu lat praktyki widział 
wszelkie możliwe rodzaje rytuałów i obrządków, do których uciekały się 

pacjentki. Niektóre z nich wydawały mu się bardzo niezdrowe, inne nieszkodliwe, 
nigdy jednak nie spotkał się z czymś poważnie odbiegającym od standardów 

medycznych i zlecanym przez lekarza. Jego zdaniem, podawanie w latach 
dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, w Bostonie w stanie Massachusetts, ziół 

zamiast zaaprobowanych przez FDA witamin ciążowych stanowi działanie medyczne o 
zaniżonym standardzie.

Ling, zielarz z nowojorskiego Chinatown, był nie mniej krytyczny. Napisał, że 
leki ziołowe mają rację bytu przy działaniach służących utrzymaniu zdrowia, ale 

i wtedy tylko w niewielkich ilościach oraz przy przygotowywaniu ich przez 
renomowanego, odpowiedzialnego zielarza. Jego zdaniem Kwong Tian Wen — znany z 

tego, że zażyva opium — nie jest ani renomowany, ani odpowiedzialny. Poza tym — 
zioło w słoju, w którym według Kwonga powinien być rumianek — mogło spowodować 

problemy z krzepliwością krwi.
—  Ling jest jednym z najstarszych przyjaciół Petera — szepnęła Sarah — a 

Gorfinkle to wynajęty pistolet. Robi majątek, zeznając przeciwko innym lekarzom.
—  Nie jestem zaskoczony. Moja żona na pewno z przyjemnością zrobiłaby mi to 

samo, co Ettinger robi pani.
—  Panie Daniels — powiedział sędzia Land tonem sugerującym, że wolałby, aby 

Matt się wcale nie odzywał — ma pan pięć minut na przedstawienie swoich 
argumentów. Na obecnym etapie nie zostaną rozpatrzone listy od ekspertów, gdyby 

chciał pan takie przedstawić, ani inne dowody.
—  Wiem, Wysoki Sądzie. Dziękuję bardzo. — Do Sarah szepnął: — Niech pani 

posłucha: nie chcę powiedzieć nic, co pozwoliłoby Mallonowi się zorientować, 
którą część jego argumentacji chcemy obalić. W obecnych okolicznościach nie 

wiem, w jaki sposób moglibyśmy wygrać tę sprawę, na razie zrobię więc tylko 
tyle, żebyśmy się sami nie zranili.

—  Rozumiem — powiedziała Sarah, choć wcale nie była tego pewna.
—  Wysoki Sądzie, doktor Dunleavy, panie Keefe — zaczął Matt, starając się nie 

kopiować techniki chodzenia swego poprzednika i wplatając w sposób mówienia 
jedynie lekki akcent. — Zajmujemy się dziś sprawą, która przez mojego kolegę, 

pana Mallona, została przedstawiona jako przypadek oparty na domniemaniu 
faktycznym. Zamiast faktów pokazano nam jednak jedynie zasłonę dymną. Czego 

zabrakło? Co próbuje pan Mallon ukryć za zasłoną dymną? Wydaje mi się, że 
dostrzegacie to państwo tak samo wyraźnie jak ja. Pan Mallon próbuje ukryć fakt, 

iż nie ma żadnego dowodu na to, że jakiekolwiek działania podjęte lub zaniechane 
przez doktor Sarah Baldwin mają związek z wystąpieniem u Lisy Grayson DIC. 

Uczciwie mówiąc, jestem zaskoczony, że dysponując tak mało solidnym materiałem, 
pan Mallon zdecydował się na przekazanie tej sprawy do trybunału. Usłyszeliśmy, 

co doktor Gorfinkle ma do powiedzenia o tym, że „nie powinno się było", a pan 
Ling na temat „możliwe, że mogłoby", są to jednak niewiele znaczące spekulacje. 

Nie usłyszeliśmy argumentów naukowych, ani jednego fachowego określenia, które 
wskazywałoby nieprawidłowe decyzje zaangażowanej, oddanej pacjentom lekarki i 

precyzowało, z powodu... z powodu!... których przypisywanych jej działań doszło 
do martwicy płodu i poważnego inwalidztwa matki. Nie przedstawiwszy takiej 

fachowej opinii, panu Mallonowi nie udało się dowieść, że powództwo opiera się 
na domniemaniu faktycznym. Na tej podstawie wnioskuję o oddalenie oskarżenia.

—  Brawo — szepnęła Sarah, kiedy Matt usiadł. — Brawo.
—  Gówno prawda — odszepnął.

—  Słucham'.''
—  To ja stawiam zasłonę dymną, a po minach członków trybunału widać bez trudu, 

że to dostrzegają. Mallon zrobił więcej, niż musiał, by wygrać.

Sędzia podziękował uczestnikom, obiecał ogłosić decyzję w ciągu godziny i 

zamknął posiedzenie.
Kiedy wychodzili z sądu, Matt się nie odzywał. Milczał też przez sporą część 

drogi do biura.
—  No i co? — spytała w końcu Sarah.

—  w związku z czym?
—  Co pan sądzi?

—  Na jaki temat? — Sprawiał wrażenie zaskoczonego i rozkojarzonego.
—  Na temat tego, co się właśnie odbyło.

—  Sądzę, że przegraliśmy.
—  I co z tego? Przepowiedział pan to przed wejściem na salę.

—  Nie zmienia to faktu, że źle się z tym czuję. Nieźle nam przyłożyli, a Mallon 
nawet się przy tym nie spocił. — Opadł na stojącą na chodniku ławkę. — Niech 

mnie pani posłucha: martwe noworodki i okaleczone matki sprawiają, że ławy 
przysięgłych ogarnia złość. Nie wiem, w jakim stopniu Mallon jest w stanie 

powiązać zioła pana Kwonga z DIC Lisy Grayson ani czy sędzia pozwoli mu 
przedstawić pozostałe dwa przypadki DIC, podejrzewam jednak, że wykorzystując 

to, iż Kwonga aresztowano za wykroczenie związane z narkotykami, a następnie 
zapraszając do złożenia zeznań kruchą, ładną, jednoręczną Lisę, uda mu się 

wytworzyć nastrój emocjonalny, który sprawi, że ława przysięgłych na nas 
przerzuci ciężar przedstawienia dowodów. W takiej sytuacji nie chce się znaleźć 

żaden obrońca.
W postawie Matta było coś nerwowego, w jego oczach i okolicy szczęki dało się 

dostrzec napięcie, którego Sarah dotychczas u niego nie widziała.
—  Może powinien pan od razu przejść do sedna? Popatrzył na nią zaskoczony, że 

tak szybko i precyzyjnie go
przejrzała.

—  Sedno jest takie, że istnieje opcja, której nie omawiałem z panią, a którą 
powinniśmy teraz poważnie rozważyć.

—  To znaczy?
„Czarny Kot" Daniels zagryzł dolną wargę i zaczął przesuwać obcasem leżący na 

chodniku niedopałek.
—  Zrezygnować.

Rozdział 23

Zbliżała się do trzyrodzinnego domu stojącego przy ślepej uliczce w 
podupadającej dzielnicy Dorchester. Bardzo by mu się przydały nowe dachówki, 

studzienki kanalizacyjne i malowanie. Niosąc ciężką aktówkę. Rosa Suarez powoli 
szła prowadzącą do frontowych drzwi ścieżką. W zasadzie kończyła zbieranie 

faktów, jak na razie nie pojawiło się jednak nic, co mogłoby wyjaśnić pojawienie 
się w Bostońskim Centrum Medycznym trzech przypadków DIC.

Na jej prośbę CDC rozesłało do setek szpitali listy z zapytaniami o podobne 
doświadczenia. Niestety wszystkie zgłoszone przypadki miały logiczne, 

„klasyczne" przyczyny — takie jak: abruptio placeutae, toksemia czy ogarniające 
cały organizm zakażenie.

W nadziei, że dostrzeże coś, czego nie udało jej się dostrzec za pierwszym 
razem, Rosa postanowiła powtórzyć niektóre etapy dochodzenia. Zabierała się 

właśnie do przeprowadzenia kolejnych rozmów z rodzinami obu zmarłych kobiet, w 
połowie tygodnia chciała odbyć rozmowę z Lisą Grayson. Równocześnie planowała na 

różne sposoby sprawdzać posiewy, których miała mnóstwo.
Choć jej bezpośredni przełożony w zasadzie nie powiedział niczego wprost, 

pojawił się pierwszy sygnał niecierpliwości — krótka notatka służbowa. 
Informował w niej. że doktor Wayne Werner, starszy epidemiolog, kończy 

prowadzone przez siebie aktualnie dochodzenie i za trzy lub cztery tygodnie 
będzie mógł Zostać przydzielony do nowego zadania. Każda osoba z wydziału, która 

przewiduje, iż będzie potrzebowała jego pomocy, ma złożyć
w terminie dwutygodniowym pisemny wniosek w tej sprawie. Rosa wiedziała, że w 

najlepszym razie notatka jest skierowanym do niej żądaniem o przedstawienie 
jakiejś prawdopodobnej hipotezy, a w najgorszym — ostrzeżeniem, że wkrótce 

zostanie zastąpiona.
Nazwisko topornie napisane nad skrzynką pocztową mieszkania na parterze brzmiało 

BARAHONA. Fredy Barahona, robotnik, nie wychodził już z domu z powodu schorzenia 
kręgosłupa. Jego żona Maria pracowała na nocnej zmianie w fabryce obuwia 

sportowego. .Jej córką z pierwszego małżeństwa —jedyną, jaką było jej pisane 

spłodzić — była Constanza Hidalgo.

Rosa wyraźnie czuła zmęczenie intensywnym śledztwem. które trwało już prawie dwa 
miesiące. Schudła, po raz pierwszy od kilku lat pokłóciła się z mężem i w kąciku 

oka pojawił się irytujący tik, była jednak wystarczająco przestraszona i 
zdeterminowana, by pracować mimo wszelkich trudności. Rozpaczliwie pragnęła 

odejść na emeryturę jako zwycięzca, znacznie ważniejsze było jednak to, że 
chciała zapobiec zbliżającej się — była o tym przekonana — katastrofie.

Ktoś z rozmysłem wyrwał kartki z historii chorób przynajmniej dwóch z trzech 
pacjentek z DIC, śledzono i raz nawet zaczepiono Sarah Baldwin, a skrupulatne 

techniki badawcze, które tak wiernie służyły Rosie przez lata, nie przyniosły 
żadnego rezultatu, Rosa miała wrażenie, że krąży wokół tykającej bomby 

zegarowej, nie mając najmniejszego pojęcia, jak ją rozbroić. W tej fazie 
dochodzenia pewne wydawało jej się jedynie przeświadczenie, że dopóki nie uzyska 

— i to szybko — odpowiedzi, umrą kolejne kobiety i ich nienarodzone dzieci.
Maria Brahona była pulchną, spracowaną kobietą, która w pewnym okresie swego 

życia mogła być nawet dość atrakcyjna. Udawała radosną, ale w jej oczach było 
widać ból z powodu utraty jedynego dziecka. Podczas pierwszej rozmowy z Rosą 

zaczęła płakać, natychmiast jednak wzięła się w garść, przeprosiła i odpowiadała 
dalej na pytania. Teraz (jej mąż drzemał po drugiej stronie pokoju na 

zdezelowanej leżance) podała Rosie herbatę i ponownie mówiła o Connie. Choć jej 
angielski był wystarczająco dobry, wyraźną ulgę sprawiało jej, że może rozmawiać 

po hiszpańsku.
— W samochodzie znaleziono narkotyki — mówiła. — Powiedziano nam, że Connie 

miała we krwi marihuanę, ale nie wierzę w to. Była szczęśliwa. Dobra. I tak 
bardzo, bardzo piękna. Jej jedynym przestępstwem było to, że zakochała się w tym 

draniu
Billym Molinarze. Proszę, pani Suarez... proszę. Przepraszam, że zaklęłam.

—  Nie musi pani przepraszać, pani Barahona.
—  Była taka piękna... gdyby pani ją widziała... kiedy szła, mężczyźni 

zatrzymywali się na ulicy. Wybraliśmy już imię dla jej chłopca. Giullenno. Choć 
pewnie wołano by go Billy, Connie zamierzała dać mu imię w języku hiszpańskim.

Tak samo jak podczas pierwszej rozmowy, Maria Barahona chwilami mówiła bez ładu 
i składu. Znów była bliska płaczu i Rosa dość rozpaczliwie wpadła jej w słowo.

—  Proszę pani, kilka lat temu... od trzech do pięciu... pani córka była z 
jakiegoś powodu leczona w Bostońskim Centrum Medycznym. Wie pani, o co chodziło?

Kiedy pani Barahona skoncentrowała się na pytaniu Rosy, z jej twarzy zniknęła 
część cierpienia.

—  Niczego... niczego takiego nie pamiętam. Miewała bóle głowy i czasami 
problemy z żołądkiem, zwłaszcza... hm, rozumie pani, podczas comiesięcznych 

przypadłości, ale nie było to nic, co nie przeszłoby po wzięciu lekarstwa. 
Zawsze bardzo ufała lekarzom z Bostońskiego Centrum. Jeśli kazali jej wziąć 

jakąś tabletkę cztery minuty po czwartej, moja Consfanza siadała i patrzyła na 
zegarek aż do trzy po czwartej.

A więc kolejny ślepy zaułek. Rosa wbiła wzrok w podłogę i próbowała wyobrazić 
sobie przerażenie, jakie narastało w Connie Hidalgo w ostatnich godzinach życia. 

Czy istniała jakaś droga do poznania prawdy? Czego jeszcze powinna spróbować?
—  Pani Barahona... Mario... wiem. że Connie mieszkała z Billym Molinarem — 

powiedziała w końcu. — Kiedy ostatecznie wyprowadziła się z domu?
—  Planowali ślub — powiedziała Maria, wyraźnie zażenowana. — Wiele nocy 

spędzała u nas. Wiele.
—  Niech się pani nie gniewa, nie zamierzałam niczego sugerować, zastanawiałam 

się tylko, czy w pokoju są jeszcze jej rzeczy. To wszystko. Jeśli tak i nie 
miałaby pani nic przeciwko temu, chętnie rzuciłabym na nie okiem.

—  O! Oczywiście. Jeśli uważa pani, że mogłoby to w czymś pomóc, może pani 
oglądać, co tylko pani zechce. Jej pokój jest w głębi, po prawej. Niczego nie 

zmieniałam. Jeśli nie ma pani nic przeciwko temu, chętnie zaczęłabym jednak 
robić kolację. Rozumie pani... pracuję na nocnej zmianie.

—  Wiem — odparła Rosa i popatrzyła na Fredy'ego Barahonę, któremu bardzo 
przydałoby się golenie. Od chwili jej przybycia praktycznie nawet nie drgnął. 

Rosa była ciekawa, czy kiedykolwiek w życiu zrobił własnoręcznie jakiś posiłek, 
i natychmiast przyszła jej do głowy myśl, jakie sama ma wielkie szczęście, iż 

udało jej się spędzić czterdzieści lat małżeństwa z Albertem Suarezem. — 
Dziękuję, Mario, poradzę sobie.

Sypialnia Connie Hidalgo zdradzała, iż była ona kobietą, która nigdy nie 

przestała być dziewczynką. Komoda i łóżko — pomalowane prawdopodobnie przez samą 

Connie — były białe z różowymi akcentami. Poszewki na poduszki (też różowe), 
miały falbanki i ręcznie namalowano na nich niedźwiadki i baloniki. Wszędzie 

stały pluszowe zwierzęta — było ich ze sto. Zebry i słonie, niedźwiedzie i 
małpy, koty i najróżniejsze psy. Ściany niemal całkiem pokrywały plakaty 

ukazujące romantyczne wyspy i rozświetlone wielkie miasta. Rosa musiała 
przełknąć, by pozbyć się goryczy smutku w ustach. Co prawda patolog stwierdził 

we krwi Connie obecność marihuany, ale Rosa była pewna, że dziewczyna stałaby 
się kochającą, oddaną dziecku matką.

Rosa wzięła do ręki stojące na komodzie zdjęcie i uniosła zasłonę w oknie, aby 
lepiej mu się przyjrzeć. Była na nim Connie — jeszcze bardziej emanująca pełnią 

życia niż na zdjęciu z gazety, które Rosa miała w swoich aktach — ramię w ramię 
ze smagłym, przystojnym, uśmiechającym się z pewnością siebie młodzieńcem. 

Musiał to być Billy Molinaro. Zdjęcie zrobiono na pokładzie jakiejś łodzi, 
prawdopodobnie widokowej. Z tyłu wznosiła się charakterystyczna panorama 

Manhattanu. Connie — o skórze koloru miedzi, szczupła i z nie byle jakim biustem 
— była zachwycająca.

Nie bardzo wiedząc, czego właściwie szuka. Rosa najpierw zajrzała do szuflad 
komody, a następnie przejrzała zawartość niewielkiej biblioteczki. Stały tam 

kieszonkowe wydania romansideł i nieoddane książki z bibliotek. Nie było albumu 
z fotografiami ani wycinkami prasowymi, był jednak rocznik — „Miecz i Róża" — 

Saint Ceciha's High School. Było to niskobudżetowe wydawnictwo — mocno różniące 
się od drukowanych na błyszczącym papierze, całkowicie kolorowych egzemplarzy z 

innych szkół, na przykład tych, do których chodziły jej córki.
Zaczęła przeglądać kartki i czarno białe zdjęcia, szukając fotografii Connie. Za 

pierwszym razem nie znalazła jej, nie było też zbyt wielu wpisów od kolegów i 
koleżanek z klasy. Te, które znalazły się w środku, nie były zbyt wylewne: 

Wszystkiego najlepszego wspaniałej koleżance... Nie znaliśmy się zbyt dobrze, 
ale

mam nadzieję, że poszczęści Ci się w życiu... Wszystkiego najlepszego od 
koleżanki z lekcji łaciny... Rosa znów popatrzyła na promieniejącą, zmysłową 

kobietę płynącą statkiem wycieczkowym z pełnym fantazji młodym mężczyzną, który 
miał zostać jej mężem. Chłodne pozdrowienia od szkolnych kolegów i koleżanek 

nijak do niej nie pasowały.
Rosa przerzuciła kartki, by obejrzeć znajdujące się na końcu zdjęcia klasowe. W 

roczniku klasy jej córek umieszczano na każdej stronie cztery spore kolorowe 
portrety, a „Miecz i Róża" miała na stronie po dziesięć zdjęć czarno białych. 

Pod każdym — miniaturową czcionką — znajdowało się streszczenie osiągnięć ucznia 
z lat pobytu w szkole świętej Cecylii. Constanza Hidalgo pracowała w kawiarni i 

była członkiem klubu sztuki kulinarnej. Nie było słowa o udzielaniu się w 
zespole muzycznym, kółku artystycznym czy sekcji sportowej. Rosa wbiła wzrok w 

zdjęcie Connie. Nawet uwzględniając fakt, że portret był nieco nieostry. Rosa 
wątpiła, czy sama z siebie rozpoznałaby na nim Connie.

Znów popatrzyła na zdjęcie ze statku. Dziewczyna z rocznika była tą samą, która 
towarzyszyła młodemu mężczyźnie... choć właściwie był to ktoś inny. Usta te 

same, oczy też, nie było w nich jednak spojrzenia widocznego w oczach z nowszego 
zdjęcia. Twarz z rocznika była znacznie bardziej okrągła i mniej ciekawa. Jakby 

ktoś wziął nóż do obierania i ściągnął z twarzy młodszej Connie bylejakość.
Rosa odłożyła rocznik i zaczęła dalej badać pokój. W biblioteczce i na podłodze 

nie znalazła nic ciekawego. Otworzyła niedużą szafę. Były tu dwie sukienki 
ciążowe, kilka eleganckich garsonek i sukienek (numer sześć) i kilkanaście par 

butów. Jeśli to, co znajdowało się w szafie, było tą częścią garderoby, której 
Connie postanowiła nie przenosić do mieszkania Billy'ego Molinara, bez wahania 

można by umieścić byłą pracownicę szkolnej kafejki i członkinię klubu gotowania 
na liście kandydatek do tytułu najlepiej ubranej kobiety w mieście.

Dno szafy — podobnie jak większość pokoju — było zasłane pluszowymi zwierzętami. 
Rosa nie miała pojęcia, co zwróciło jej uwagę i jaki rodzaj wyczucia kazał jej 

się schylić i odsunąć stertę na bok, w każdym razie pod niedźwiedziami, 
lampartami śnieżnymi i tukanami leżało pudełko po butach, przewiązane kilkoma 

gun)kami.
W środku znajdował się pamiętnik.

Matt wywołał entuzjazm sekretarki, dał jej bowiem do końca dnia wolne. 
Podzielili się z Sarah kanapką z mielonką i frytkami.

które kupili w Gold's i przez dłuższy czas rozmawiali o samych nieważnych 

rzeczach.

—  Musi pani zaraz wracać do szpitala? — spytał, nalewając kawę zaparzoną w 
noszącej ślady długiego używania maszynce do kawy.

—  Muszę wypisać kilka pacjentek i przekazać je koledze zajmującemu się opieką 
ambulatoryjną, sporządzić parę dokumentów i zabrać rower, ale mogę jeszcze 

chwilę zostać.
—  To świetnie. Powinniśmy omówić kilka spraw.

—  Na przykład rezygnację?
—  Na przykład dokładnie określić, z kim właściwie walczymy i jak działają firmy 

ubezpieczające lekarzy na wypadek popełnienia błędu w sztuce lekarskiej, takie 
na przykład jak MMPO.

Ślady napięcia, w ciągu ostatnich sześciu tygodni narastającego u jej adwokata, 
zdawały się na trwale wyryte na jego czole. Kiedy spotkali się po raz pierwszy, 

jej niewinność — o której udowodnienie miał walczyć — wydawała się oczywista, 
jednoznaczna. A teraz? Popijała kawę i poprosiła, by kontynuował.

—  Po pierwsze chciałbym, aby wiedziała pani, że moim zdaniem w tej sprawie coś 
śmierdzi. Wiem, że może trudno pani w to uwierzyć, ale uważam, że ktoś wrobił 

Kwong Tian Wena, aby wyglądało, że to on... a z nim pani... jest odpowiedzialny 
za trzy przypadki DiC.

—  W obecnej sytuacji nie mamy jednak żadnego dowodu na to, że to nie myjesteśmy 
winni. Mamy jedynie słowo Kwong Tian Wena.

—  I słowo jego rodziny. Możemy oprzeć obronę na założeniu, że ktoś stara się o 
to, aby przypisać pani winę. Nie osiągniemy jednak celu, nie przedstawiając, kto 

to robi i dlaczego.
—  Co oznacza, że przegramy.

—  Sarah, naprawdę musimy się z tym liczyć. — Zamilkł. Miał zaciśnięte pięści.
—  Zaraz, zaraz! To nie pan mi mówił, że w większości wypadków naszemu systemowi 

prawnemu udaje się trafnie określić, co jest prawdą, a co nie?
—  „W większości wypadków" nie oznacza zawsze, w tej sprawie zaś sytuacja jest 

naprawdę skomplikowana. Tian Wen bywa w kiepskim stanie umysłowym i mogę 
próbować uzyskać od lekarza zwolnienie go z konieczności składania zeznań, 

liczenie na to jest jednak dość ryzykowne, bo jego stan ogólny się poprawił i 
jeśli nawet sąd przychyli się do naszego wniosku, Mallon może go zechcieć 

przesłuchać w domu. Tak czy owak,
przysięgli przyjrzą mu się... jak to się mówi w ich slangu... blisko i 

osobiście.
—  Jak Mallon wytłumaczy, że tak wiele kobiet piło herbatkę ziołową i nic im się 

nie stało?
—  Podejrzewam, że zna pani odpowiedź na to pytanie.

—  Chce pan powiedzieć, że po prostu stwierdzi, iż Tian Wen źle sporządził tylko 
kilka porcji mieszanki?

—  Albo że nieodpowiednie zioło lub zioła z jakichś powodów zadziałały u części 
kobiet, a u pozostałych nie zadziałały. W obecnej sytuacji wystarczy, że 

przedstawi wersję sprawiającą wrażenie racjonalnej... nie będzie wcale musiała 
mieć związku z prawdą. Trzeba wziąć pod uwagę, że on będzie miał u swego boku 

Lisę Grayson, a my Tian Wena, przysięgli zaś mogą sądzić, iż rozpatrują skargę 
nie przeciwko ludziom z krwi i kości, lecz superbogatym towarzystwom 

ubezpieczeniowym, więc obawiam się, że może się skończyć na tym, że my będziemy 
musieli udowodnić niewinność. Już widzę Mallona. — Wziął do ręki piłkę 

baseballową i rękawicę i zaczął chodzić po gabinecie. Uderzając piłką o 
rękawicę, rozpoczął przemowę: — Ta śliczna młoda artystka z dwiema zdrowymi 

rękami i zdrowym dzieckiem w łonie oddała się z ufnością i wiarą w ręce doktor 
Sarah Baldwin. Doktor Baldwin zrobiła z tą śliczną, młodą artystką coś 

niecodziennego i nieprzepisowego... coś, co daleko wykraczało poza normy 
przyjęte w społeczności lekarskiej, i nagle śliczna, młoda artystka traci 

dziecko i prawą rękę. Ponieważ w trakcie ciąży naszej ślicznej, młodej artystki 
nie wydarzyło się nic innego, doktor Baldwin powinna udowodnić sądowi, że to nie 

ona jest winna tragedii.
—  Brzmi okropnie.

—  W terminologii prawniczej ta drobna manipulacja na końcu nazywa się res ipse 
loguitor... sprawa albo czyn przemawiają same za siebie. To lufa prawniczej 

broni, w którą nie lubi patrzeć żaden adwokat, używa się jej jednak czasami... 
głównie podczas procesów, których przedmiotem jest błąd w sztuce lekarskiej.

—  Sądziłam, że można uważać mnie za niewinną, dopóki nie udowodni mi się winy.

—  Jeśli Mallon nakłoni sędziego do przyjęcia res ipse loguitor, nam zaś nie uda 

się udowodnić, że to nie z naszej winy doszło do tragedii, jesteśmy ugotowani. 
Więcej, jeśli przegramy, z niemal stuprocentową pewnością należy oczekiwać, że 

kolejne dwie rodziny sięgną po to, co pozostało z pani ubezpieczenia, co pani
posiada lub mogłaby kiedykolwiek posiadać. — Zatrzymał się i opadł na krzesło.

—  Co powinnam, pana zdaniem, zrobić?
—  Zanim na to odpowiem, chciałbym, aby wiedziała pani jeszcze jedno. Ma to 

związek z Willisem Graysonem. Niemal od początku sprawy coś mnie dręczyło, a 
dziś, kiedy go ujrzałem w otoczeniu armii prawników, chyba zrozumiałem, o co 

chodzi, Sarah, on nie tylko chce sprawić, by pani przegrała sprawę, on chce 
panią zniszczyć.

—  Nie... nie rozumiem — stwierdziła, czując nagle zimno na plecach.
—  Jeśli się nie mylę, Grayson ma więcej pieniędzy niż Bóg dusz w swej owczarni, 

tak?
—  Tak sądzę.

—  Bez dwóch zdań nie miałby nic przeciwko temu, aby dostać sześćdziesiąt 
procent z przyznanego przez ławę przysięgłych dużego odszkodowania, 

prawdopodobnie nie sięgałoby to jednak dochodów, jakie uzyskuje z odsetek od 
lokat kapitałowych. Mówiąc inaczej, Mallonowi chodzi o pieniądze i przyłożenie 

pani szpitalowi, a Graysonowi o to, aby pani... lub osoba odpowiedzialna za 
tragedię jego córki... została na długo wycofana z obiegu.

—  To nie do wiary. Willis Grayson prowadzący krucjatę, która ma mnie 
zniszczyć... to szalone, kompletnie zwariowane. Chce pan wiedzieć, co jest w tym 

wszystkim jeszcze bardziej zwariowane? Najbardziej zwariowane ze wszystkiego? 
Nie do końca wiem, czy jego działanie jest uzasadnione, czy nie.

—  Mówiłem pani, jakie jest moje zdanie na ten temat.
—  Mówił pan. Co powinnam robić dalej?

—  Możemy spróbować uzyskać jakąś ugodę... bez przyznawania się do winy. Nie 
jestem pewien, czy uda mi się nakłonić do tego MMPO, Mallona albo Graysona, ale 

nigdy nic nie wiadomo. To coś w rodzaju „meksykańskich zapasów"... pata, w 
którym my twierdzimy, że wygralibyśmy sprawę, ale honoraria adwokackie 

przekroczyłyby sumę ugody, a druga strona twierdzi, że MMPO zapłaciło mimo 
nieprzyznania się do winy, co implikuje, iż mieli rację, składając pozew. 

Kończymy wymianę retorycznych figur i wszyscy żyją dalej. Nim człowiek zdąży się 
zorientować, fale zamierają i wielki staw znów jest spokojny.

—  Możemy to osiągnąć?
—  Możemy spróbować.

—  Uważa pan, że powinniśmy.
Matt złożył dłonie czubkami palców i spojrzał w okno. Zmarszczki przecinające 

jego czoło pogłębiły się.
—  Jeśli się zgodzą, odpowiedź brzmi „tak" — powiedział w końcu. — Tak, uważam, 

że powinniśmy to zrobić.
—  Muszę to przemyśleć. Ile mamy czasu?

—  Może tydzień. Jeśli pani na tym zależy, może nieco więcej.
—  Dziękuję.

Była rozkojarzona, czuła się niemal chora i nagle poczuła wielkie zmęczenie. 
Kwong Tian Wen... Matt... Lisa... Willis Grayson... szpital... cholerny Peter... 

oskarżenie o przestępstwo kryminalne... kolejne pozwy... jak to możliwe, że ta 
sprawa jeszcze tak niedawno wydawała się prosta? Odstawiła filiżankę i wstała, 

by wyjść.
—  Odwiozę panią do szpitala.

—  Nie trzeba.
—  Sarah... z przyjemnością panią odwiozę. Bardzo bym chciał... Odwróciła się, 

by na niego popatrzeć, ale szybko spojrzał w bok
i zaczął pakować dokumenty do teczki.

Z przyjemnością panią odwiozę... bardzo bym chciał... Naprawdę to powiedział?
—  Propozycja przyjęta — stwierdziła.

Kiedy w ślimaczym tempie oddalali się od centrum, Matt skoncentrował wzrok na 
jadącym przed nimi samochodzie. Sarah nigdy by nie pomyślała, że może być 

zadowolona z korków na ulicach, ale to, co dotychczas było niemożliwe, stało się 
prawdą. Jazda z biura Matta do BCM normalnie zajmowała kwadrans, teraz trwała 

czterdzieści minut. Pomijając kilka zdań o sprawach niezwiązanych z procesem, 
milczeli. Kiedy mówiła, patrzyła prosto na niego, a gdy milczeli, obserwowała go 

kątem oka. Okoliczności były najgorsze z możliwych — zadurzenie się w adwokacie, 

który miał ją właśnie bronić w sprawie o błąd w sztuce lekarskiej, nie było 

najmądrzejszą rzeczą na świecie, a właśnie to się w tej chwili działo. Nie 
widziała sposobu, w jaki mogłaby temu zapobiec.

Choć do tej pory tego nawet nie zasugerował, czuła, że Matt jest nią 
zainteresowany, etyka zawodowa nie pozwalała mu jednak postępować zgodnie z 

emocjami czy choćby je wyrazić. Może gdyby doszło do ugody z przeciwnikiem, 
przeszkody przestałyby

być barierą i mogliby zacząć się lepiej poznawać, a może nawet zakochać...
Przed podjęciem decyzji w kwestii ugody Sarah musiała się czegoś dowiedzieć.

—  Matt, niech mi pan powie jedną rzecz. Co by pan zrobił, gdyby mógł pan 
rozegrać tę sprawę wedle własnej woli, tak aby mieć z niej jak najwięcej zysku 

dla siebie?
Uważnie na nią popatrzył.

—  Dziwne pytanie. Co ma pani na myśli, mówiąc: „jak najwięcej zysku dla 
siebie"?

—  No, wie pan... sprawy finansowe, rozwój kariery. Zanim zadała to pytanie, 
zastanawiała się, czy podzielić się

z nim swoim wrażeniem na temat Ruth. Kobieta była jej zdaniem zbyt rozgadana i 
być może wręcz stanowiła dla niego zawodowe zagrożenie, ale rozmowa o tym 

wydawała się nieco pochopna. Przez chwilę obawiała się, że Matt podejrzewa, iż 
wie o nim więcej, niż sam ujawnił.

—  No cóż... — stwierdził w końcu. — Obawiam się, że gdyby uszeregować 
hipotetyczne opcje, to najbardziej pożądaną byłaby sądowa walka typu „wszystkie 

chwyty dozwolone", stoczona z Mallonem i zakończona naszym sukcesem; 
spowodowałaby wrzawę w mediach, zyskałbym ogromne honorarium, a pani 

uniewinnienie.
—  A najmniej pożądaną?

—  Według tego samego scenariusza, ale z naszą przegraną. Byłbym w efekcie 
raczej skończony jako specjalista od obrony osób oskarżonych o błąd w sztuce 

lekarskiej, nie wspominając o szansie na uzyskanie dobrych referencji. W naszym 
biznesie wszyscy wiedzą, który adwokat wygrywa, a który nie, i nikt nie stawia 

na przegranego.
—  Czy dlatego zaleca pan ugodę?

Wcisnął z całej siły hamulec i wbił w nią wzrok. Chyba nie słyszał wściekłego 
trąbienia za nimi.

—  Tak pani uważa?
—  Proszę się nie obrażać. Nie uważam tak i nie to miałam na myśli... cholera, 

Matt... chyba sama nie wiem, co chcę powiedzieć. Po prostu zależy mi na tym, by 
to wszystko się skończyło.

Jego mina natychmiast złagodniała. Ujął ją za rękę. Ruszył i podjechał do 
krawężnika.

—  Sarah, gdybym uważał, że to nam pomoże, dałbym sobie
wbić drzazgi pod paznokcie. Pracowałem jak szalony, przyjrzałem się sprawie z 

każdej strony, a ciągle wpadam w ślepe uliczki. Jeśli zbyt mocno naciskam w 
kwestii ugody, to prawdopodobnie dlatego, że dziś po raz pierwszy poczułem, co 

się szykuje, jeśli jednak jest pani na to zdecydowana albo druga strona nie 
zgodzi się na ugodę, jestem gotów walczyć. Prawdopodobnie nie wie pani zbyt 

wiele o rezerwowych miotaczach, ale najogólniej mówiąc, nie mają w mózgu pola, 
które zwykłym ludziom sygnalizuje, że istnieje uzasadniony powód, by zacząć się 

czegoś bać. Sugestia ugody to moim zdaniem wyjście najlepsze dla pani. Być może 
to wyjście okaże się także najlepsze dla mnie, ale jeśli tak się stanie, będzie 

to dziełem przypadku. Niech się pani nad tym wyjściem dobrze zastanowi. Ta 
sprawa jeszcze sienie zaczęła, a już narobiła więcej szumu niż większość innych 

procesów, i jeśli pójdziemy do sądu, zostanie pani pierWszoplanową aktorką, 
zmuszoną do występu na cyrkowej arenie, jakiej sobie pani nie wyobraża. Axel 

Devlin okaże się wtedy jedynie jednym z pani problemów.
—  Rozumiem i przepraszam za to, co powiedziałam. Zawiadomię pana natychmiast po 

podjęciu decyzji.
Skinął głową i włączył się ponownie do ruchu.

—  Proszę się nie martwić — stwierdził. — Tak czy inaczej, sprawy się uregulują. 
Nieważne, co się stanie...

—  Tak? —Mów, Matt, ponaglała go w myśli. Powiedz mi, że nieważne, co się 
stanie, będziemy walczyć razem. Powiedz mi, że jesteś szczęśliwy, bo mnie 

poznałeś...

—  Chciałem... eee... by pani wiedziała, że stuprocentowo stoję po pani stronie.

Dwie minuty później zatrzymał się przy głównym wjeździe do BCM. Sarah 
podziękowała za podwiezienie i przez chwilę dumała, czy nie ujawnić tego, co 

czuje, postanowiła się jednak odwrócić i odejść. Miał już dość spraw na głowie. 
Jeśli źle odczytała jego zachowanie, tylko spowodowałaby większy stres.

Weszła na teren kampusu przez bramkę strzeżoną przez ochroniarzy i poszła w 
kierunku budynku chirurgii, przy którym zostawiła rower. Krótka przejażdżka 

przez arboretum będzie znakomitym odpoczynkiem przed już zbyt długo odkładaną 
nasiadowką przy dyktafonie. Ugoda czy walka? Po głowie gnało jej tysiąc myśli. 

Szła rozkojarzona i dopiero kilka metrów przed budynkiem zorientowała się, co 
się stało.

Rower ubabrany był jaskrawoczerwoną emalią. Do siodełka ktoś przywiązał 
szmacianą lalkę, którą też oblano czerwoną farbą.

Jedno ramię lalki było oderwane i rzucone na ziemię. Brzuch rozpruty. Do piersi 
przypięta była kartka z bazgrołem:

KONOWAŁ ZABÓJCA
Sarah próbowała zachować spokój, po policzkach popłynęły jej jednak łzy i 

pognała do budynku chirurgii. Zadzwoniła do ochrony, zaraz potem do Matta.
— Proszę o telefon do szpitala — nagrała się na automatycznej sekretarce. — 

Musimy się jak najszybciej zobaczyć. Podjęłam decyzję, co robimy.

Rozdział 24
—  Hodowle zniszczone! Wszystkie! Nigdy przedtem coś takiego się nie zdarzyło. 

Nigdy!
Zdenerwowany technik laboratoryjny, bystry młodzieniec o nazwisku Chris Hall, 

kręcił z niewiarą głową. Choć prawdopodobnie Rosa była z ich dwojga bardziej 
zrozpaczona, pocieszająco klepała go po ramieniu.

—  Kiedy sprawdzał je pan ostatnio?
—  Wczoraj po południu. Przechodzę między inkubatorami codziennie. Nie tylko 

pani materiał został zniszczony. Wniwecz pójdą dziesiątlii eksperymentów i 
innych hodowli. Boże, nie mogę w to uwierzyć! Doktor Wheelock, doktor Caro, 

doktor Blankenship... wszyscy się wściekną. Wczoraj zmieniałem podłoże i 
wszystko, co wyrzucałem, było idealne, kryształowo czyste. To, co umieściłem, 

musiało być z jakiegoś powodu zakażone cytotoksyną.
—  Bywa, Chris. Takie rzeczy się zdarzają. Każdy, kto ma jakiekolwiek pojęcie o 

mikrobiologii, rozumie to, zwłaszcza ci, którzy mieli do czynienia z hodowlami 
tkanek. — W odróżnieniu od bakterii, które hodowano w laboratorium na agarze 

odżywczym, mającym konsystencję ciała stałego, wirusy można hodować jedynie na 
żywych, mnożących się tkankach. — Pokaż mi laboratorium, które nigdy nie miało 

problemów z zanieczyszczeniem hodowli tkankowych, to uznam, że laboratorium 
takie nigdy niczego nie zrobiło. Nie masz zamrożonych próbek?

—  Parę.
—  Coś z tego, co ci dałam?

—  Wątpię. Doktor Suarez, tak mi przykro... naprawdę.
—  Przepraszaj, jeśli zrobiłeś to z rozmysłem, a jeśli nie, doprowadź 

laboratorium do porządku i się nie martw. Poradzimy sobie.
Uznała, że nie ma sensu dokładać laborantowi, sama jednak czuła, jak z każdą 

sekundą coraz bardziej dręczy ją pulsujący bół głowy, spowodowany zmęczeniem i 
rozczarowaniem. Choć nie zamierzała tego ujawniać Chrisowi Hallowi, niezależnie 

od tego, co się stało, strata rozpoczętych hodowli nie była aż tak 
katastrofalna, jak można by się spodziewać, gdyż z powodu sprawy BART z niemal 

paranoidalną starannością kopiowała wszystko, co robiła — nawet 
najtrywialniejsze prace. Duplikaty każdej próbki posłała Kenowi Mulhollandowi, 

staremu przyjacielowi z laboratorium CDC w Atlancie. Podczas ostatniego 
sprawdzianu — mniej więcej tydzień temu — nie znalazł niczego.

—  Mam nadzieję, że inni będą tak samo wyrozumiali jak pani.
—  Jestem tego pewna. Masz księgę hodowli, które dla mnie robiłeś?

Podał jej standardowy, oprawny w tekturę notes laboratoryjny z napisem na 
okładce: R. SUAREZ. Rosa otworzyła aktówkę i położyła notes na pamiętniku Connie 

Hidalgo. Zamierzała zabrać się do czytania po tylenolu i krótkiej drzemce.
—  Wspomniałem o tym, że w paru pani buteleczkach zaczynało coś się dziać?

—  Nie, nie wspominałeś.
—  Próbki te zaznaczyłem w księdze gwiazdkami na marginesach, żeby częściej je 

sprawdzać. Nie było to nic konkretnego, jedynie lekkie poszarpania płatka z 

tkanką, jakie się obserwuje we wczesnych fazach zakażenia. Tego rodzaju zmiany 

pojawiają się, gdy w komórkach tkanki zaczyna brakować gazu... na tej podstawie 
wiemy, kiedy trzeba rozmrozić kolejną partię.

—  Dziękuję, Chris. Gdy wrócę do siebie, sprawdzę kody i zobaczę, jakie próbki 
były w tych buteleczkach.

—  Jeśli zaczynało coś rosnąć... w co mocno wątpię... był to najwolniej rosnący 
wirus, z jakim miałem do czynienia w życiu.

—  Prawdopodobnie nic się nie działo, ale dziękuję, że mi o tym powiedziałeś. 
Dzięki też za chęć współpracy. Zostawię doktorowi Blankenshipowi notatkę i 

powiem mu o twoim pozytywnym nastawieniu.
—  Dziękuję bardzo. Po tej katastrofie przyda mi się każda pomoc.

Rosa wyszukała w głębinach torebki dwa tylenole, popiła je ciepłą wodą z jednego 
z wszechobecnych w szpitalu „źródełek"

i wyszła z budynku. Parne popołudniowe gorąco, które biło od asfaltu i pni 
drzew, przypominało jej dom. Przypominało jej jednak także, że nikt — szef, mąż, 

dzieci — nie chciał, aby wracała do Bostonu. Nikt poza nią tego nie chciał. Mimo 
wszystko — wbrew zanieczyszczeniu hodowli tkankowych — czuła, że może, być może, 

ciężka praca wreszcie się opłaci.
Dotychczas nieprzejrzany pamiętnik i książka laboratoryjna, zawierająca opisy 

prawdopodobnie pozytywnych hodowli. Nie było to wiele, ale na pewno więcej, niż 
miała kilka godzin temu.

Kiedy dotarła do pensjonatu, jej sukienka pod pachami i przy dekolcie była 
przemoczona. Obowiązkową konwersację z panią Frumanian, obejmującą sprawozdanie 

z postępów, odbyła, udzielając jeszcze bardziej skąpych odpowiedzi niż zwykle. 
Szybko poszła na górę, wdzięczna, że gospodyni nie zabrała jej stojącego na 

oknie małego wentylatora.
Po przebraniu się w szorty i bawełniany podkoszulek sprawdziła, przy których 

hodowlach Chris rall postawił krzyżyk. Były dwie —  172A i 172B — obie na 
podłożu z fibroblastów. Klucz kodowy, schowany w jednym z podręczników, 

identyfikował źródło obu próbek jako surowicę pobraną z tego, co pozostało z 
procesu krwiotwórczego Lisy Grayson. Rosa przejrzała resztę notatnika, po czym 

zadzwoniła do Atlanty, do Kena Mulhollanda. Wirusolog przekazał jej, że w żadnej 
z próbek, które mu przysłała, nie udało się niczego wyhodować — ani w 

fibroblastach, ani w żadnych innych komórkach. Ślepy zaułek.
Rosa ułożyła wysoko stopy, zamknęła oczy i spróbowała się zdrzemnąć. Po 

dziesięciu minutach zrezygnowała. Będzie miała mnóstwo czasu na spanie, kiedy 
afera zostanie rozwikłana. Położyła przy łóżku notes i długopis, nasunęła 

okulary na ciągle jeszcze zaczerwieniony nos i otworzyła pamiętnik Constanzy 
Hidalgo.

Obejmował on okres pięciu lat, a notatki były prowadzone niemal codziennie. 
Niektóre zawierały jedynie kilka słów, a niektóre składały się z zapisanych na 

maszynie kartek, podpiętych pod odpowiednią datę. Wymieniając osoby, posługiwała 
się inicjałami łub tajemniczymi skrótami. Niemal na każdej kartce było coś 

narysowane — w większości twarze... małe, niezłe szkice.
Zapiski zaczynały się w dniu siedemnastych urodzin Connie i kończyły tuż przed 

dwudziestymi drugimi. Ton pierwszego wpisu sugerował, że pamiętnik, który miała 
w ręku Rosa, poprzedzał inny tomik. Niemal od pierwszej strony Rosa znalazła się 

w smutnym życiu i paśmie pełnych bólu fantazji nieśmiałej, źle wyedukowanej 
dziewczyny, mieszkającej z matką, która nie miała dla niej wiele czasu, i 

ojczymem dotykającym jej za często i nazbyt intymnie. W miarę czytania w Rosie 
narastało przeświadczenie, że należy za wszelką cenę ukryć pamiętnik przed Marią 

Barahoną. Connie jakoś udało się odeprzeć większość awansów Fredy'ego Barahony, 
a mniej więcej po ukończeniu dwudziestu lat przestała o nich wspominać. Jeśli 

Maria o niczym nie wiedziała za życia Connie, nie było sensu skazywać jej teraz 
na cierpienie z powodu odkrycia tak nieprzyjemnej sprawy.

Od czasu do czasu pojawiały się informacje o wizytach w różnych klinikach 
Bostońskiego Centrum Medycznego. Tak jak mówiła Maria Barahona, chodziło głównie 

o zapalenie gardła i bóle głowy. W wieku osiemnastu lat Connie zachorowała na 
rzeżączkę. Leczono ją na oddziale nagłych wypadków, a została zarażona przez 

kogoś o inicjałach T.G., mężczyznę, który „kłamał, mówiąc, że mnie kocha, a 
wiedziałam, że kłamie. No cóż, póki to trwało, było fajnie, żebracy zaś nie mogą 

być wybrańcami".
Rosa zaczynała odczuwać coraz większe zmęczenie i właśnie zamierzała odłożyć 

pamiętnik, kiedy natrafiła na kolejny wpis dotyczący wizyty w BCM, kiedy Connie 

skończyła dziewiętnaście lat, zanotowana została 

Wizyta w BCM z powodu bólu głowy. Dziwny mały doktor... przyszedł do mnie doktor 
S., chyba Arab... coś w tym stylu. Stwierdził, że nie muszę być już dłużej 

gruba. Powiedziałam mu, że diety nic mi nie dają, na co odparł, że wcale nie 
będę się musiała głodzić. Chce mnie zobaczyć za tydzień. Chyba nie pójdę. A może 

pójdę? Jest dość miły.
Nagle Rosa się obudziła. Nastąpiły liczne wizyty u doktora S. Kilka razy Connie 

wspominała o „dietetycznym proszku", a największe wrażenie robiło to, że 
rzeczywiście ubywało jej na wadze. W ciągu czterech miesięcy Connie Hidalgo 

straciła dwadzieścia pięć kilogramów, a w sumie — po pół roku — trzydzieści; 
ważyła wtedy czterdzieści dziewięć kilogramów. Tak wielka zmiana robiła 

wrażenie. Rosę znacznie bardziej zaintrygowało jednak to, że dzień, w którym 
Connie rozpoczęła kurację u doktora S., był tym samym dniem, spod którego 

zaczęto wyrywać kartki z jej historii choroby. We wpisach, które pozostawiono, 
nie było jakiejkolwiek wzmianki o tym, że odwiedziny u doktora S. — ktokolwiek 

to był — mogły
mieć jakiś związek z jej gwałtowną śmiercią. Rosa była jednak pewna, że jeśli 

taki związek istniał, ustali go.
Przebijała się przez resztę pamiętnika, gdy z Atlanty zadzwonił Ken Mulholland.

—  Roso, mam nadzieję, że cię nie obudziłem. Kiedy rozmawialiśmy, sprawiałaś 
wrażenie wykończonej.

—  Byłam, ale się ożywiłam. Wiesz, jak to bywa z kobietami... w jednej chwili 
jesteśmy bez sił, zaraz potem tryskamy energią.

—  Wszyscy powinniśmy się tak starzeć jak ty. Posłuchaj mnie, po naszej rozmowie 
poszedłem do laboratorium i przejrzałem kilka próbek, o których wspomniałaś. W 

jednej z nich... tylko jednej... pływa dziwny fragment DNA. Mój technik sprawdza 
ją dokładnie. Możliwe, że to twór wirusowy, ale hodowla tkankowa wydaje się 

czysta, a przy tak małej ilości materiału trudno dokładnie się wypowiadać. 
Mogłabyś dostarczyć mi jeszcze jakieś próbki?

—  Może od tej samej pacjentki, ale w chwili uzyskiwania surowicy była chora, a 
teraz wyzdrowiała.

—  Rozumiem.
—  Posłuchaj, spróbuję zdobyć surowicę ozdrowieńca, nie mam jednak pewności, że 

mi się uda. Pacjentka, o którą chodzi, skarży jednego z lekarzy szpitala o 
popełnienie błędu w sztuce lekarskiej i w obecnej chwili może się nie bardzo 

palić do współpracy.
—  A co z pozostałymi dwiema pacjentkami?

—  Obie nie żyją.
—  Nie ma innych przypadków?

—  Nie ma. — Rosa zawahała się. — Przynajmniej na razie.
Kiedy Matt oddzwonił, Sarah była już w domu — leżała zwinięta na kanapie, ubrana 

w najwygodniejsze, podarte dżinsy i piła drugi kieliszek chardonnay. Złożyła 
zeznania ochronie szpitala i policji i zostawiła notatkę Glennowi Parisowi, 

który był na jakimś spotkaniu. Zgłosiła wyjście rezydentowi i dała się podwieźć 
do domu sekretarce oddziału ginekologiczno położniczego.

—  Kto mógł to zrobić? Masz jakiś pomysł? — spytał Matt, gdy opowiedziała mu, co 
się stało w ciągu ostatnich godzin.

—  Nie wiem. Każdy. Te trzy dziewczyny miały przyjaciół i rodziny. Po świecie 
kręci się mnóstwo wariatów, którzy oglądają w telewizji wiadomości i natychmiast 

postanawiają zostać krzyżowcami. Nie jestem cyniczna, ale wiem, że ludzie umieją 
być paskudni.

—  Potwierdzam. Powiedziałaś, że podjęłaś decyzję. Chcesz mi ją przekazać 
telefonicznie czy osobiście?

Sarah żywiła nadzieję, że Matt zada to pytanie, i miała przygotowaną odpowiedź.
—  Miałbyś ochotę do mnie przyjechać? Lubię gotować, a zupełnie brak mi na to 

czasu. Mam w domu dość produktów, aby przygotować posiłek... pod warunkiem, że 
nie jesteś zbyt wybredny. Przy okazji, nie dokończę sama butelki wina.

—  Załatwione. Będę za pół godziny. Mógłbym usłyszeć jakąś wskazówkę co do 
podjętej decyzji?

—  Więcej niż wskazówkę. Postanowiłam, że pod żadnym pozorem nie mogę dopuścić 
do ugodowego załatwienia sprawy.

—  Kiedy się rozstawaliśmy, sądziłam, że wiem, co mam robić — powiedziała Sarah. 
— A kiedy zobaczyłam, co zrobili z moim rowerem, byłam stuprocentowo pewna.

Siedzieli na kanapie, pili kawę bezkofeinową i jedli resztki ciasta, które 

upiekła z mrożonki znalezionej w czeluściach zamrażarki. Kolacja — naleśniki z 

kurczakiem i grzybami oraz smażone krótko na tłuszczu warzywa — została przyjęta 
dość wyrozumiale, mimo to Sarah wcale nie była tak odprężona, jak by chciała. 

Powodem był przede wszystkim incydent w szpitalu, ale także to, że Matt był 
pierwszym mężczyzną, którego gościła u siebie od niemal dwóch lat.

—  Zrobimy wszystko, cokolwiek powiesz.
Jeśli nie podobało mu się, że podjęła decyzję niezgodną z jego zaleceniem, 

dobrze to ukrywał.
—  Matt, przeraża mnie to, co może się wydarzyć w sądzie, ale ugoda bez 

jakichkolwiek wniosków nie doprowadzi do powstrzymania ludzi z czerwoną farbą, a 
nie zamierzam spędzać życia na uciekaniu przed nimi ani na odpieraniu ich 

ataków. Jeśli jestem niewinna, muszą się o tym dowiedzieć, a jeśli jestem winna, 
to ja muszę się o tym dowiedzieć. Uwierz mi, nie rozpadnę się, jeżeli nawet 

wydarzy się coś najgorszego, jeżeli Willis Grayson dopnie swego i pójdę do 
więzienia. Wierzę w siłę wyższą i wierzę w to, że ma wobec mnie konkretny 

zamiar. Na tym stoisz.
—  Na tym stoję. Podejrzewałem, że zdecydujesz się walczyć, i muszę przyznać, że 

jak tylko wysiadłaś z samochodu, zacząłem planować terminy składania oświadczeń 
pod przysięgą. Na pierwszy ogień pójdzie twój stary przyjaciel Ettinger. Mogę 

obiecać jedno: niech Mallon szykuje się na walkę jak cholera.
—  Cieszę się, że mnie reprezentujesz.

—  Jest jednak pewien problem. Musisz mi pomóc go rozwiązać.
—  O co chodzi?

Było mu wyraźnie nieswojo. Chwilę się powiercił, po czym odwrócił się do niej i 
ujął ją za ręce.

—  Sarah, nie możemy pozwolić na to, by cokolwiek się między nami wydarzyło... 
przynajmniej do zakończenia tej sprawy. Chciałem... cholera, nawet nie wiem, co 

chciałbym powiedzieć. Musisz przestać tak na mnie patrzeć.
Splotła palce z jego palcami. Twarz Matta — przemiła, wspaniała twarz — mówiła 

wszystko, co Sarah chciała wiedzieć o jego uczuciach względem niej.
—  Chciałabym ci pomóc, ale nie umiem panować nad tym, co czuję i jak na kogoś 

patrzę. Tak jak ty nie umiesz zapanować nad sposobem, w jaki teraz mi się 
przyglądasz.

Powoli przeciągnęła językiem po wargach. Matt rozpiął kołnierzyk.
—  Sarah, musisz przestać tak robić, zanim się całkiem rozpłynę — powiedział. — 

Posłuchaj, pracuję dziewięćdziesiąt godzin w tygodniu, jestem samotny jak 
cholera i prawda jest taka, że zaczynam myśleć o tobie na okrągło, jeśli jednak 

mam dalej być twoim adwokatem, nie jest to dobry pomysł. Nawiązywanie związków 
uczuciowych z klientami jest niewskazane, ponieważ zaburza to obiektywizm 

spojrzenia. W niektórych stanach jest to wręcz uregulowane prawnie. Niedługo 
może tak samo być w Massachusetts.

—  Rozumiem.
—  Więc pomożesz mi? Przynajmniej na razie. Nie mam zbyt silnej woli.

—  Zastanowię się nad tym, pamiętaj jednak, że jestem już dużą dziewczynką, 
umiem w miarę dobrze o siebie zadbać i niezależnie od tego, co się stanie, nie 

zamierzam skarżyć się na ciebie do adwokatury. Poza tym czyż to nie wspaniałe 
dla klienta, że broni go adwokat, który nieustannie o nim myśli?

—  Sarah, to nie żarty. W twojej sprawie trzeba podejmować wiele decyzji. 
Mnóstwo. Dziś podjęłaś decyzję sama, ale przy innych będziesz potrzebowała 

obiektywnego, beznamiętnego adwokata. Jeśli zacznę być zbyt zaabsorbowany tobą, 
będę musiał zrezygnować.

—  Zaabsorbowany... mną... jak ładnie to brzmi... Matt, przepraszam, nie bądź na 
mnie zły. Doskonale cię rozumiem. Naprawdę. Nie chcę sprawiać ci kłopotów. 

Jestem pewna, że jeśli potrzebna ci będzie pomoc, ktoś taki się znajdzie. Ufam w 
tym zakresie twojej ocenie... i swojej. Moja sprawa jest oczywiście ważna, ale 

tylko z punktu widzenia kogoś, kto przez kilka ostatnich lat spędził zbyt wiele 
czasu ze stetoskopem w ręku.

Wzięła go za ręce. Ich oczy się spotkały. Tym razem Matt nie próbował odwrócić 
głowy. Sarah poczuła, że robi jej się sucho w ustach. Ile czasu minęło od 

ostatniego razu, kiedy czuła się tak z mężczyzną? Powoli zamknęła oczy, jej ręce 
przesunęły się w górę jego ramion i zaczęła się do niego przysuwać. Czuła, jak 

Matt pochyla głowę, a jego usta się przybliżają. Rozległ się dzwonek telefonu.
Napięcie natychmiast opadło. Matt głupawo się uśmiechnął, opuścił ręce i odsunął 

się.

—  Mam automatyczną sekretarkę — powiedziała. Najchętniej wyrwałaby telefon ze 

ściany.
—  Nie ma sprawy. Odbierz. Proszę cię, podnieś.

Głosu, który rozległ się w słuchawce, nie słyszała od półtora miesiąca.
—  Sarah, mówi Andrew Truscott. Jeśli zamierzasz odłożyć... nie rób tego!

Cholera, pomyślała i zakryła dłonią mikrofon.
—  To Andrew Truscott... — szepnęła do Matta. — Chirurg, o którym ci mówiłam... 

Tak, Andrew? — powiedziała do słuchawki przesadnie chłodno. — Czego chcesz?
—  Byłaś bardzo delikatna, nie robiąc mi kłopotów z Parisem — zaczął. — Także w 

sposobie, w jaki potraktowałaś... tę drugą sprawę.
—  Dzwonisz, aby mi to powiedzieć?

—  Paris właśnie zaproponował mi bardzo dobre stanowisko w BCM, wraz z katedrą 
dydaktyczną w akademii medycznej i własnym laboratorium w nowym centrum... tym, 

które ma powstać na miejscu Budynku Chiltona. Planuje prowadzenie tam naprawdę 
podniecających programów badawczych. Wszystko wskazuje na to, że dzięki jego 

metodom szpital w końcu wyszedł z zapaści finansowej.
—  Nie zamierzam ci gratulować.

—  Gdybyś mu się na mnie poskarżyła, moja kandydatura być może nigdy by nie 
przeszła.

—  Dzwonisz, by mi to powiedzieć?
—  Nie. Sarah... posłuchaj mnie, nie wiem, jak długo on jeszcze u nas zostanie. 

Dzieje się w tej chwili coś, co ma związek z tobą, a chcę ci pomóc. Naprawdę.
—  Nie rozumiem.

—  Jestem w tej chwili w Chinatown. Jadłem kolację z przyjacielem z Australii, w 
miejscu, które nazywa się Szechuan Terrace przy Hudson Street. Mój przyjaciel 

musiał wracać do hotelu, a kiedy wyszedł, zostałem jeszcze na drinka. Wtedy przy 
sąsiednim stoliku ktoś wymienił twoje nazwisko... wspomniał o tym, jak 

zachowywałaś się w sądzie i jak łatwo było zamienić coś w sklepie zielarza. 
Wyraził się, że z radością załatwił twój tyłek i tyłek Kwonga.

Sarah poczuła, że zaczyna jej walić serce. Cała się napięła.
—  Gdzie ten człowiek jest teraz?

—  Tu, na sali, po drugiej stronie. Dałem kasjerce dwadzieścia dolarów i podała 
mi jego nazwisko. Facet nazywa się Tommy Szeto. — Andrew przeliterował. — Znasz 

go?
—  Nie. Pierwszy raz słyszę to nazwisko.

—  Jest z dwoma ludźmi. Kasjerka chyba ich się trochę boi. Twierdzi, że nie wie, 
gdzie ten Szeto mieszka i... cholera, Sarah, chyba wychodzą. Pójdę za nimi. 

Spotkajmy się tu za trzy kwadranse albo za godzinę. Szechuan Terrace. Hudson 
Street. Do zobaczenia. Zaufaj mi... przyjdź...

Sarah przez dziesięć sekund słuchała sygnału, po czym odłożyła słuchawkę. 
Półtora miesiąca nie dawał znaku życia, nie wspominając o przeprosinach, a teraz 

coś takiego... Matt z zaciekawieniem przyglądał się jej.
Nie miała powodu wierzyć Truscottowi, nie była jednak w stanie określić żadnego 

ukrytego motywu, jaki mógłby mieć, dzwoniąc do niej. Jeśli to, co powiedział, 
było prawdą i mógł wszystko udowodnić, miała podstawy przypuszczać, że wszystko 

w jej życiu obraca się ku lepszemu.
—  Powiedział, że telefonuje z restauracji w Chinatown, że obok siedział 

człowiek, który zamienił zioła w sklepie Kwonga i mówił o tym. Chce się tam ze 
mną spotkać za mniej więcej godzinę. Pojedziesz ze mną?

—  Oczywiście. Wierzysz mu?
—  Czy to ważne? Chcę, by ta sprawa się skończyła. Bardzo mi na tym zależy.

Objął ją i mocno uścisnął.
—  Mnie też.

Rozdział 25

—  Muszą tu serwować niesamowite jedzenie, bo, sądząc po panującej atmosferze, 
długo by się nie utrzymali — powiedział Matt.

Najtrafniejszym opisem Szechuan Terrace było słowo: „plastikowy". Z sufitów 
zwisały plastikowe latarnie, na stołach leżały plastikowe obrusy, na ścianach 

wisiały plastikowe chińskie płaskorzeźby. Nawet boksy — zrobione z czerwonego 
plastiku — były przedzielone plastikowymi zasłonkami.

Sarah i Matt poszli do Chinatown na piechotę. Mimo że znacznie się ochłodziło, a 
na wschodzie widać było raz za razem błyskawice, bryza była jednak przyjemna i 

miasto tętniło życiem.

Dochodziło wpół do dziesiątej, wnętrze lokalu okazało się zapełnione w jednej 

czwartej. Większość klientów była pochodzenia azjatyckiego.
—  Też myślisz, że miarą jakości chińskiej restauracji jest liczba jedzących w 

niej Chińczyków? — spytała szeptem Sarah.
—  Oczywiście. Każdy tak uważa.

—  Sądziłam tak, zanim spędziłam kilka lat na Dalekim Wschodzie. W 
rzeczywistości jest tyle samo Azjatów gustujących w złej chińskiej kuchni, co 

Amerykanów uwielbiających złe zachodnie potrawy. To tylko sprawa czasu, aż ktoś 
otworzy w Pekinie budkę z MeSaigonkami.

Matt usiadł przy długim, mahoniowym barze, a Sarah nonszalancko przeszła między 
boksami i wróciła do niego.

—  Ani widu Andrew — stwierdziła i usiadła obok Matta, na pokrytym plastikiem 
stołku.

—  Jeśli dobrze opisałaś Truscotta, to wolta o sto osiemdziesiąt stopni wydaje 
się dość dziwna.

—  Niekoniecznie. Andrew wie, że mogłam narobić mu w szpitalu mnóstwo kłopotów, 
a nie zrobiłam tego. Niedawno zauważyłam też, że przeoczył odbiegający od normy 

wynik badania laboratoryjnego; pacjent mógłby mu umrzeć na stole, poza tym... 
jaki mamy wybór? Ten Tommy Szeto może być kluczem do wszystkiego.

Za dziesięć dziesiąta Sarah poszła do kasjera, który po krótkiej rozmowie z 
kelnerkami stwierdził, że tego wieczoru nie było w lokalu nikogo, kto by 

odpowiadał rysopisowi Andrew Truscotta. Dodał jednak, że było bardzo dużo gości. 
Na dźwięk nazwiska Tommy'ego Szeto w ciemnych oczach kasjera błysnął ognik 

świadczący o tym, że nie jest mu ono obce, zaprzeczył jednak, by kogoś takiego 
znał.

—  Nikt tu nie pamięta Andrew, wydaje mi się jednak, że kasjer zna Szeto — 
szepnęła Sarah do Matta. — Twierdzi, że nie zna go, ale zdradzają go oczy.

—  Więc gdzie jest Andrew?
—  Nie wiem, mam jednak pod splotem słonecznym niemiłe odczucie. Zaczekajmy 

jeszcze dziesięć minut.
—  Wpadłem na lepszy pomysł.

Matt poszedł do automatu wiszącego w wejściu i zaczął wertować książkę 
telefoniczną. Z miejsca, w którym stanął, widać było każdą osobę wychodzącą z 

jakiegokolwiek boksu, a więc Andrew widziałby wychodzącego Szeto. Intuicja 
podpowiadała Sarah, że Truscott naprawdę podsłuchał rozmowę, której treść jej 

przekazał, jeśli jednak tak było, to gdzie się podział?
—  Sze kreska to? Tak wymawia się to nazwisko? — spytał Matt po powrocie do 

stolika.
—  Tak powiedział Andrew.

—  W książce jest kilka takich nazwisk, ale nie towarzyszy im imię Tommy.
—  Nie zaskakuje mnie to.

—  Znam gościa z Chinatown, nazywa się Benny Hsing, a w książce jest niejaki 
Bennett Hsing.

—  I co?
—  Był pracownikiem klubu u Soxów, ale wyrzucono go z pracy. Mieszał się do 

wszystkich spraw i nie umiał utrzymać języka za zębami. Jeśli ten Szeto jest 
czymś więcej niż wytworem wyobraźni Truscotta, Benny będzie go znał.

—  Gdzie mieszka?
—  Przy Regal Street. Kilka przecznic stąd.

—  Będzie chciał z tobą rozmawiać?
—  Może zechce. Dość mnie lubił. Moje życie było takie nudne, że nie wplątał się 

w kłopoty, rozpowszechniając plotki o mnie. Nikt by nie uwierzył, że robię coś 
niezwykłego, dał mi więc spokój. Poza tym kiedy Steve Matz oskarżył go o 

kradzież złotego łańcucha na szyję i sprawił, że wywalono go z roboty, starałem 
się podkreślić, że z prawnego punktu widzenia... bez naocznego świadka i bez 

przedstawienia przywłaszczonego przedmiotu... Matz nie bardzo ma go o co 
oskarżyć.

—  To dlaczego wyrzucono Benny'ego?
—  Byłem wtedy studentem drugiego roku, do tego niezbyt pilnym, a drużyna 

zawdzięczała Matzowi najwięcej wygranych piłek, strikeoutów i punktów z biegu, 
bez błędu przeciwnika. Dopóki tak grał, mógł doprowadzić do wyrzucenia niemal 

każdej osoby z klubu.
—  Może najpierw zadzwońmy?

—  Benny nigdy nie nadstawił za kogoś karku, więc może trudniej mu będzie 

odmówić, jeśli zjawimy się u niego bez zapowiedzi.

Wyszli z restauracji o dziesiątej, przedtem jednak Sarah zadzwoniła do Truscotta 
do domu. Widziała kilka razy jego żonę — Claire — która zawsze robiła na niej 

wrażenie słodkiej, choć boleśnie nieśmiałej osoby. Nie znała nikogo innego, kto 
z tak niebiańską cierpliwością znosiłby ekstrawagancje i uszczypliwy język 

Truscotta.
—  Hm... myślałam, że pani wie — powiedziała Claire. — W końcu jesteście z 

Andrew przyjaciółmi...
—  O czym?

—  Jesteśmy w separacji. Andrew wyprowadził się jakieś półtora miesiąca temu. 
Mieszka w apartamencie niedaleko szpitala. Jeśli pani chce, mogę podać numer 

telefonu.
—  Claire, tak mi przykro...

—  Dziękuję za współczucie, ale jakoś sobie radzimy - W ostatnich latach i tak 
miałam wrażenie, że poślubił szpital, a teraz związał się z nową kobietą. Nie 

powiedział z kim. Nie wiem, czy mi pani uwierzy, ale dopuszczałam myśl, że z 
panią.

—  Nic z tych rzeczy. Tak naprawdę nie rozmawialiśmy od kilku tygodni.
Sarah zapisała nowy numer Andrew i wybrała go. Nie podniesiono słuchawki.

Regal Street znajdowała się niedaleko od Combat Zonę, kiedyś kwitnącej dzielnicy 
czerwonych latarni. Dzieliły ich od niej ponad trzy przecznice, które przeszli w 

siąpiącym deszczu i w towarzystwie dalekich grzmotów. Dom Benny'ego Hsinga 
okazał się niezbyt zapraszającą kamienicą z cegły, w bramie śmierdziało moczem, 

a domofon miał zbyt wiele guzików, jak na wielkość budynku. Przy jednym z nich 
znaleźli nazwisko Hsing. Po dwóch buczeniach pojawił się u szczytu schodów 

prowadzących na pierwsze piętro, popatrzył na nich z góry i podszedł do drzwi.
—  Kot! — wykrzyknął. — Zawsze jesteś miłym widokiem dla moich zmęczonych oczu! 

— Mówił szybko i urywał końcówki, co stanowiło ostry kontrast z przeciąganiem 
słów przez Matta.

—  Cześć, Benny! Co słychać? Benny... to jest Sarah Baldwin. Masz chwilę czasu?
—  Dla ciebie? Dla Czarnego Kota? Oczywiście, jasne. Wchodźcie. Wchodźcie.

Benny był brzuchatym, łysiejącym mężczyzną, miał popsute zęby, nieszczery 
uśmiech, poplamione spodnie i podkoszulek i cuchnął tytoniem, potem i piwem. 

Sarah uznała, że zapewne zmienił się na gorsze od czasu, gdy pracował dla Red 
Soxów, nie musiała jednak zbytnio wysilać wyobraźni, by ujrzeć, jak kradnie 

komuś złoty łańcuch.
—  Żona śpi — powiedział Benny, wskazując na drzwi sypialni, po czym poprowadził 

ich do kanapy przykrytej brązowym wojskowym kocem. — Podać wam coś? Piwo? Colę? 
Jezu. Kot, co za przypadek... niedawno oglądałem mecz Soxów z Detroit i 

myślałem, no wiesz, o dawnych czasach. Droga pani, ten facet obok pani był 
kiedyś cholernie dobrym miotaczem. Świetnym jak cholera.

—  Tak słyszałam.
—  Do tego łebskim. Mówię pani, mało było bardziej łebskich. Kot, jesteś teraz 

papugą, prawda?
—  Tak, Benny. Potrzebujemy twojej pomocy.

—  Mojej pomocy?
—  Szukamy kogoś. Nazywa się Szeto. Tommy Szeto. Benny gwałtownie odwrócił się 

do Sarah i wyciągnął ku niej
gruby paluch.

—  Lekarka! To pani! Lekarka Kwong Tian Wena! Jezu, przepraszam panią, że tak 
mówię, ale wygląda pani znacznie ładniej niż na zdjęciu, które wydrukowali w 

gazecie.
—  Dziękuję...

—  Kwong twierdzi, że ktoś go wrobił — przerwał jej Matt. —-Przysięga, że ktoś 
grzebał w jego ziołach w sklepie, przyniósł z piwnicy opium i włożył je do słoja 

na półce. Słyszałeś coś na ten temat?
—  Czarny Kot Daniels... w moim domu. Masz u mnie dług, Kocie. Byłeś jedyną 

osobą, która stanęła po mojej stronie, kiedy dobrał się do mnie ten drań Matz. 
Jedyną. Odkąd mnie wywalili, nie najlepiej mi się wiedzie. Naprawdę kiepsko.

Powiódł dłonią wokół siebie, ukazując nędzne mieszkanie. Matt wyciągnął portfel 
i położył na stole dwie dwudziestki.

—  To ważne, Benny — powiedział. Benny patrzył na pieniądze z pogardą.
—  Nie wiem zbyt wiele — stwierdził. — Tak naprawdę to nie wiem nic.

—  Benny, nie mam przy sobie więcej gotówki. Uwierz mi. Nie... chwileczkę! — 

Sięgnął ponownie do portfela i wyciągnął dwa bilety, delikatnie, jakby były 

zrobione z bezcennego kryształu. — To dwa bilety w pierwszych rzędach, na mecz 
Soxów z Orioles w przyszłym tygodniu. Zaraz za pierwszą bazą. Powiedz nam to, co 

chcemy wiedzieć o Tommym Szeto, a czterdziestak i bilety są twoje.
Sarah otworzyła usta, by zaprotestować przeciw takiemu wyrzeczeniu ze strony 

Matta, adwokat zastopował ją jednak szybkim spojrzeniem. Benny wpatrywał się 
chciwie w bilety.

—  Wiesz, jak dawno nie byłem na meczu?
—  W przyszłym tygodniu możesz być na stadionie. Powiedz nam, co wiesz o Tommym 

Szeto, i gdzie mogę go znaleźć.
—  Kocie, słyszałem jedynie plotki. Tylko plotki. Szeto nie jest miłym facetem. 

Absolutnie. Jeśli się dowie, że powiedziałem komuś o nim, zacznie sprzedawać 
moje ciało po kawałku. Jest z tong, jeśli rozumiesz, co mam na myśli.

—  Należy do gangu?
—  Tong to nie gang. Kocie. Gangi mogą działać, jeśli tong im pozwoli.

—  Mów dalej.
—  Krążą plotki... tylko plotki... że Szeto dostał masę kasy za narobienie 

Kwongowi koło dupy. Naprawdę masę kasy.
—  Wiedziałem — szepnął Matt.

—  Od kogo? — spytała Sarah, nagle skonsternowana i równocześnie przestraszona.
Benny Hsing wzruszył ramionami i pokręcił głową.

—  Gdzie można go znaleźć'.' — spytał Matt.
—  Pojawia się i znika. Jest często w Nowym Jorku. Wiesz... tam, gdzie wpływają 

statki. Ma tam różne kobiety, ale często grywa w pokera u Maurice'a Fanga.
Benny patrzył pożądliwie na pieniądze i bilety, Matt nie wykonywał jednak 

żadnego ruchu, by mu je podsunąć.
—  Gdzie to jest?

—  Kocie, proszę... jeśli Szeto dowie się, że cokolwiek sypnąłem, jestem trupem.
—  Nic się nie dowie. Gdzie to jest?

Benny jeszcze się wahał, po czym napisał adres na odwrocie koperty.
—  Pierwsze piętro. Zielone drzwi. Poker co noc do piątej rano, potem na nowo od 

dziesiątej rano. Maurice jest okej, ale to kumpel Szeto. Szeto to wąż. 
Powinniście być ostrożni.

—  Będziemy. Po czym poznam Szeto?
Henry przeciągnął palcem po twarzy — od kącika oka do kącika ust.

—  Wielka blizna. Chyba od noża.
Matt odsunął się od pieniędzy i biletów i Benny capnął je jednym ruchem. Poszedł 

potem szybkim krokiem do sypialni i wrócił z piłką baseballową.
—  Masz, Kocie — powiedział. — Byłeś dla mnie dobry. Zawsze. Gdy rzuciłeś tę 

piłkę w meczu z Toronto, wygraliśmy ligę. Pamiętasz? Nieraz mało brakowało, bym 
ją sprzedał, za każdym jednak razem mówiłem sobie, że to twoja piłka i kiedyś ci 

ją oddam.
—  To bardzo miłe z twojej strony, Benny. Dzięki.

Matt kilka razy uderzył piłką o dłoń, po czym schował ją do kieszeni.
—  Naprawdę uważaj z Szeto — powtórzył Benny. — Uważaj i nie wspominaj o mnie. 

Życzę szczęścia, proszę pani.
Sarah podziękowała i zeszli źle oświetlonymi schodami do śmierdzącej bramy. 

Deszcz nasilił się, mocniej wiało.
—  Chodźmy do kawiarni na rogu zastanowić się, co dalej. Sarah wskazała na 

najbliższe otoczenie i zatkała nos.
—  Zrobię wszystko, by tylko stąd wyjść. To było miłe z jego strony, nie 

sądzisz?
—  Co?

—  Że dał ci piłkę.
—  Aha. Pomijając fakt, że mam w domu piłkę z tamtego meczu.

Ciągle lało, choć burza przeszła. Po kawie i szarlotce Sarah i Matt wyszli z 
kawiarenki i przebiegając od bramy do bramy, dotarli do bankomatu Banku 

Bostońskiego. Rozpatrzyli i odrzucili wszelkie możliwe wyjścia z sytuacji i w 
końcu wrócili do pierwszego pomysłu: znajdą Tommy'ego Szeto i w jakiś sposób 

wyciągną od niego, kto go zatrudnił i dlaczego. Zdecydowali, że zastosują 
wszelkie dostępne środki, by osiągnąć cel — prośbę, groźbę lub przekupstwo, a 

jeśli trzeba będzie, nawet odrobinę przemocy.
Sarah przestała wątpić, że to Tommy Szeto podmienił zioła w sklepie Kwong Tian 

Wena. Pogodziła się z myślą, że ktoś chciał zrujnować starego albo zniszczyć jej 

karierę zawodową — prawdopodobnie jedno i drugie. Szansa na zatrzymanie tego 

typu gangstera jak Szeto na tak długo, by go oficjalnie przesłuchać, była 
niewielka — mniej więcej taka sama jak szansa na zainteresowanie sprawą wymiaru 

sprawiedliwości. Jakkolwiek by na to patrzeć, nie było dobrego wyjścia. Musieli 
znaleźć Szeto, zanim się dowie, że go szukają, i zniknie. Proste.

Bankomat dał im tylko dwieście pięćdziesiąt dolarów, Matt uznał jednak, że może 
to wynikać z ustalonego przez bank dziennego limitu wypłat. Rozpryskując 

fontanny wody, pobiegli do znajdującego się cztery przecznice dalej domu, w 
którym miał się odbywać conocny poker. Nie znaleźli odpowiedzi na pytanie, co 

mogło się stać z Andrew Truscottem, i dręczyło ich to.
Postanowili — zdając sobie sprawę, że był to jedynie szczątkowy plan — że będą 

się zachowywać tak, jakby mieli oficjalną sprawę do Szeto — na przykład chcieli 
mu oddać pieniądze.

—  A jeśli nie połknie haczyka? — spytała Sarah.
—  To przejdziemy do planu B, choć nie bardzo wiem, na czym polega. Koniec 

końców wszystko może zależeć od tego, który z nas jest potężniej zbudowany.
—  Albo lepiej uzbrojony.

Dwupiętrowy, rozpadający się budynek stał przy wąskiej uliczce, jedną przecznicę 
od sklepu Kwonga. Frontowymi drzwiami wchodziło się do holu, zarzuconego 

śmieciowymi przesyłkami i oświetlonego nie lepiej niż wejście do kamienicy przy 
Regal Street.

Zielone drzwi, pomalowane błyszczącą farbą, znajdowały się u szczytu schodów 
prowadzących na pierwsze piętro. Dolatywała zza nich muzyka smyczkowa i 

piskliwy, kobiecy śpiew.
—  Pamiętaj o tym, by wyglądać tak, jakbyś wiedziała, co robisz — szepnął Matt 

do Sarah, zanim zapukał.
Drzwi uchyliły się — tylko na tyle, że w szparze dało się zauważyć jedynie pasek 

twarzy i otoczone pomarszczoną skórą oko.
—  Czego chcecie?

Głos był ponury i niecierpliwy.
—  Nazywam się Matt Daniels, — Matt machnął wizytówką i szybko ją schował. — 

Jestem adwokatem z kancelarii Hannigan, Daniels i Chung. Jeśli Maurice Fang to 
pan, muszę z panem porozmawiać.

—  O czym?
—  O pieniądzach należnych jednemu z pana klientów. Chodzi o dużą sumę. Panie 

Fang... wiem, że gra się tutaj w karty i nie interesuje mnie to, nie zwykłem 
jednak robić interesów na korytarzu. Możemy wejść? Jest już późno i naprawdę 

chciałbym zakończyć tę sprawę i iść się przespać.
Przysłuchując się temu przedstawieniu, Sarah — niewidoczna zza drzwi — kiwnęła z 

uznaniem głową. Po kilku sekundach sztaba w drzwiach odsunęła się i zielone 
drzwi stanęły otworem. Mieszkanie Maurice'a Fanga było znacznie lepiej urządzone 

od mieszkania Benny'ego Hsinga, unosiło się tu jednak znacznie więcej dymu. Zza 
drzwi pokoju w głębi holu wypływała gęsta, niebieska chmura.

—  Kogo szukacie? — spytał Fang.
Był nadzwyczaj chudy i drobny, mógł mieć jakieś sześćdziesiąt lat i był ubrany w 

czarną koszulę z grubym, białym krawatem. Pierwsze wrażenie Sarah było 
następujące: czyjś dziadek próbujący udawać Nathana Detroita. Matt natychmiast 

tak się przesunął, by znaleźć się między Fangiem a zadymionym pokojem.
—  Jak powiedziałem, jestem adwokatem. To moja asystentka, panna Shaip. 

Zajmujemy się przeniesieniem praw własności pewnej nieruchomości i szukamy pana 
Szeto. Ma na imię Tommy. Jestem upoważniony do przekazania z góry do 

pięćdziesięciu dolarów za informację, która pomoże mi go znaleźć, abym mógł się 
zająć zleconą mi sprawą. Szukamy go cały dzień i ktoś nam zasugerował, byśmy 

poszukali tutaj.
—  Kto?

—  Panie Fang, jestem prawnikiem i ten, kto to zrobił, zrobił to w zaufaniu. 
Dzięki temu nikt nie musi się o nic martwić. Z panem włącznie.

—  Pokaż pięćdziesiątaka.
Fang wziął banknoty i kazał Mattowi i Sarah zaczekać w salonie, po czym poszedł 

do pokoju karcianego. Matt pozostał tam, gdzie rozmawiali, Sarah przybliżyła się 
do niego. Po minucie Fang wrócił i wyciągnął rękę z pieniędzmi.

—  Nikt nie zna żadnego Szeto. Hej, czekaj pan! Matt właśnie go minął i 
skierował się do pokoju gry.

—  Spytam sam — stwierdził. — Mieliśmy naprawdę ciężki dzień. Kiedy Sarah 

ruszyła za Mattem, natychmiast zauważyła, że

jednym z grających w karty Chińczyków jest Szeto. Był szczupły i niezdrowo 
blady, miał małpie rysy, cienki jak ołówek wąsik i rzucającą się w oczy bliznę, 

przebiegającą dokładnie tak, jak powiedział Benny.
Maurice Fang spróbował wyciągnąć Matta z pokoju, został jednak bez trudu 

odepchnięty na bok.
—  Nie wiem, czy któryś z panów jest Tommym Szeto, ale muszę z nim porozmawiać o 

czekających go pieniądzach — skłamał. — Dużych pieniądzach.
Mężczyźni przy stole wpatrywali się w niego bez słowa. Nikt się nie poruszył.

—  Widzisz pan? — zaprotestował Fang. — Widzisz pan? Wynoście się teraz!
Matt popatrzył na Sarah. Oboje doskonale wiedzieli, że nie dostaną drugiej 

szansy. Szeto najwyraźniej nie kupił wersji Matta.
—  Chyba przejdziemy do planu B — szepnął przez ramię Matt. Rozejrzał się wokół 

siebie, po czym podszedł do Szeto i złapał
zaskoczonego Chińczyka za rękę.

—  Miło pana spotkać, panie Szeto. Naprawdę miło. Zanim Szeto zdążył zareagować, 
Matt pociągnął go w górę,

wykręcił mu rękę na plecy, a wolnym ramieniem otoczył jego szyję i zacisnął 
chwyt.

—  Ccco... jjesst... — wycharczał Chińczyk.
—  Nic ci nie zrobię, Tommy — powiedział Matt i wyciągnął więźnia na korytarz — 

ale musimy pogadać. — Zacisnął mocniej ramię. — Rozumiesz mnie?
Szeto skinął głową. Matt trzymał go mocno. Odwrócił Chińczyka twarzą do Sarah.

—  Wiesz, kim ona jest? Wiesz?
Szeto próbował walczyć, ale szybko zrezygnował. Był przynajmniej piętnaście 

centymetrów niższy od Matta i dwadzieścia pięć kilogramów lżejszy.
—  Puść... mnie...

—  Wiesz, kto to jest?
—  Wiem.

—  I po co przyszliśmy?
—  Tak... wiem. Puść...

Matt poluzował chwyt, a wtedy Szeto z niezwykłą prędkością wyrwał rękę, 
grzbietem dłoni uderzył Matta w twarz i z całej siły kopnął go kolanem w krocze. 

Matt jęknął z bólu i padł ciężko na ścianę. Szeto zamierzał powtórzyć cios, ale 
Matt zdążył się pozbierać. Gangster wrzasnął coś po chińsku do Maurice'a Fanga, 

pognał do okna na końcu korytarza i wyskoczył na schody pożarowe. Matt — oczy 
szkliły mu się i łzawiły, z kącika ust ściekała krew — rzucił się za nim. Sarah 

biegła niemal równo z nim. Szeto zniknął ze schodów pożarowych i po chwili 
usłyszeli okrzyk bólu.

—  Zranił się — powiedział Matt, patrząc w dół, na deszcz. — Złapiemy go.
Nie czekając na odpowiedź, wyszedł na śliską, żebrowaną metalową konstrukcję. W 

ciągu kilku sekund Sarah stała obok niego.
—  Pierdol się, pojebie! — wrzasnął za nimi Maurice Fang. Szeto, najwyraźniej 

nie mogąc zejść, skoczył na dół. Był jakieś
dwadzieścia metrów od nich i ciężko kuśtykając, uciekał w kierunku sąsiedniego 

zaułka.
—  Musimy się śpieszyć — powiedział Matt, ukląkł i zwolnił zaczep schodków.

—  Nic ci się nie stało? — spytała Sarah, kiedy zeszli na błotnistą, źle 
wybrukowaną uliczkę.

—  Potem! — rzucił. — Chodź!
Sarah popędziła za Mattem, rozpryskując fontanny wody z błotnistych kałuż. 

Dogoniła go tuż przed skrętem w sąsiedni zaułek. Stały wzdłuż niego pojemniki na 
śmieci i pełne odpadków kartonowe pudła, latarnie były niezapalone. Wpatrywali 

się w deszcz i ciemność, nikogo jednak nie mogli dostrzec.
—  Co Szeto krzyknął do Maurice'a? — spytał Matt. — Zrozumiałaś?

—  Nie jestem pewna. Chyba: „zawołaj Guo Minga" albo coś podobnego.
Szli ostrożnie uliczką. Tommy Szeto mógł się ukryć w wielu

miejscach i czekać, by ich zaatakować. Nagle uliczkę zalało jaskrawe światło 
błyskawicy i po chwili gruchnął grzmot. Nie minęło wiele czasu, jak znów 

błysnęło.
—  Tam! — wrzasnął Matt, wskazując przed siebie.

Dostrzegł cień Szeto, który sunął wzdłuż budynku ku przeciwległemu końcowi 
uliczki. Kiedy usłyszał krzyk Matta, rzucił się do ucieczki. Pognali za nim i po 

chwili wbiegli na tory tramwajowe, prowadzące do wielkiej Stacji Południowej. 

Szeto dokuśtykał do pustego składu i zniknął między dwoma wagonami. Matt — 

bardzo już zmęczony — biegł kawałek za nim, Sarah — mająca wyraźnie lepszą 
kondycję — podążała w odstępie kilku kroków. Kiedy przeszli między wagonami, 

zamarli.
Szeto był oddalony od nich może o piętnaście metrów, przestał jednak biec i 

odwrócił się. Obok niego stało jeszcze trzech ludzi — dwaj Azjaci — w tym jeden 
z bronią w ręku, i... Andrew Truscott.

—  Jezu... — mruknąl Matt.
—  Matt, to Andrew... — szepnęła Sarah, mrużąc oczy.

—  Tak podejrzewałem — odparł Matt.
—  Andrew... co ty wyprawiasz?! — krzyknęła Sarah. — Co tu się dzieje?

—  Zapraszam do nas! — krzyknął Szeto, przekrzykując łoskot tramwajów. — Powoli! 
Guo Mingjest doskonałym strzelcem. Nie każcie mu się wykazywać umiejętnościami!

—  Andrew, co tu się dzieje?
—  Nie widzisz? — powiedział Matt. — Schowaj się za mnie i idź w stronę wagonów. 

Szybko...
Sarah nic nie rozumiała, zrobiła jednak to, co kazał.

—  Jeszcze jeden krok i oboje jesteście martwi! — ostrzegł Szeto. — Tak jak wasz 
przyjaciel! — Mężczyźni stojący po obu stronach Andrew odsunęli się i martwe 

ciało zwaliło się na tory. — Guo Ming, zabij ich — spokojnie powiedział Szeto.
—  Sarah, biegnij! — zawołał Matt, kiedy Szeto wyłonił się zza swoich ludzi.

Matt trzymał dłoń w kieszeni, mocno zaciśniętą na piłce. Płynnym ruchem wyjął 
rękę z kieszeni, zrobił krok do przodu i rzucił. Człowiek z bronią, oddalony od 

niego nie więcej niż o dziesięć metrów, potrzebował sekundy, by pojąć, co się 
dzieje, ale okazało się to — jak dla niego — o sekundę za długo. Mocna, rzucona 

z rotacją piłka, trafiła go prosto w krtań, tuż nad obojczykiem. Rewolwer 
wystrzelił w powietrze i upadł na żwir. Mężczyznę

szarpnęło do tyłu, jakby kopnął go muł, padł jak wór na ziemię i zaczął cicho 
jęczeć.

Sarah przeciskała się między wagonami.
— Uciekaj, Sarah! — znów zawołał Matt, biegnąc za nią. — Z powrotem do zaułka!

Przecięli ulicę i kiedy odwrócili się u wylotu uliczki, zobaczyli, jak Szeto i 
jego ludzie wychodzą spomiędzy wagonów. Rewolwer w dłoni gangstera błysnął i 

cegła nad głową Sarah rozprysnęła się na kawałki. Matt złapał ją za rękę i 
pociągnął ku ziemi. Rzucili się do dalszej ucieczki.

Rozdział 26

—  Widzisz ich? — spytała Sarah.
Kulili się za samochodem zaparkowanym na jakiejś ciemnej ulicy. Zbliżała się 

północ, bezlitosna, kłująca ulewa cały czas dręczyła świat. Matt popatrzył przez 
okna samochodu.

—  Są po drugiej stronie ulicy — szepnął. — Ten drugi nie chce chyba wybierać 
się zbyt daleko bez Szeto, a Szeto nie bardzo może chodzić ze zranioną nogą. 

Chyba moglibyśmy im uciec.
—  Wiesz, gdzie jesteśmy?

—  Nie do końca, ale centrum musi być tam.
Sarah ostrożnie się uniosła i zobaczyła dwójkę bandytów. Nie wydawało się, by im 

się szczególnie śpieszyło.
—  To wariaci! Zabili Andrew! Matt, boję się! Nie mogę przestać się trząść.

—  To znaczy, że będziesz musiała dowodzić, bo jestem w gorszym stanie. 
Posłuchaj, Szeto ledwie może się poruszać. — Rozejrzał się po ulicy. — Tamten 

zaułek... biegniemy do niego, po czym spróbujemy dostać się na Stuart Street... 
a przynajmniej gdzieś, gdzie są ludzie. Zgoda?

—  Matt, zobacz!
Tam gdzie jeszcze przed chwilą było dwóch ludzi, teraz stało czterech. Nowa para 

wyszła zza pleców Szeto i rozglądała się po ulicy. Jeden z nich mial broń, drugi 
mówił do walkietalkie albo. telefonu komórkowego. Obaj przybysze wyglądali na 

wypoczętych| i bardzo wysportowanych.
—  Jezu, są jak wojsko...

—  Tong. Pamiętasz, co mówił o nich Benny?
—  Musimy się stąd wydostać.

—  Jezu, Matt... są chyba kolejni...
Faktycznie — trzech nowych bandytów pojawiło się na końcu ulicy.

—  Naszą jedyną drogą ucieczki jest teraz tamta alejka. Musimy się tam dostać. 

Trzymaj głowę nisko, aż znajdziemy się za rogiem, potem gnaj, ile sił w nogach. 

Gotowa?
—  Tak.

—  Sarah... naprawdę mi na tobie zależy. Chodź, zakończmy to! Nisko pochyleni, 
zaczęli się powoli wycofywać. Aby zachować

równowagę, trzymali dłonie na asfalcie.
—  Teraz! — powiedział w końcu Matt.

Obrócili się na pięcie i pognali uliczką. Jeden z prześladowców wrzasnął za ich 
plecami i w chwilę później rozległy się trzaśnięcia dwóch strzałów.

—  Trzymaj się nisko! — zawołał Matt. — Nie przystawaj! Zaułek był wąski i pełen 
śmieci. Przebiegając, Matt przewrócił

pojemnik z odpadkami, potem drugi.
—  Na prawo! — krzyknęła Sarah i wskazała palcem do przodu. Na końcu zaułka 

pojawiło się dwóch następnych mężczyzn.
Nagle Chinatown — obejmujące góra kilkanaście kwartałów bloków — stało się 

nieskończenie wielkie. Reagując na polecenie Sarah, Matt skręcił w wąską 
przestrzeń między dwoma budynkami, poślizgnął się, upadł, wstał i pobiegł dalej.

—  Mnożą się... jak... króliki — wydyszał. — Sarah, nie wiem, czy uda nam się 
stąd wydostać. Chyba musimy znaleźć jakąś kryjówkę.

Sarah była w tej chwili z nich obojga wyraźnie szybsza. Kiedy dotarli do 
skrzyżowania, wyprzedzała Matta o trzy metry. Zwolniła i spojrzała w prawo. 

Kilka metrów od nich dostrzegła wejście do kina. Było ewidentnie nieczynne i 
zabito je deskami, ale na froncie wisiały podarte plakaty, reklamujące chińskie 

filmy. Był nawet plakat, na którym Humphrey Bogart i Katherine Hepbum prowadzili 
„Afrykańską Królową".

—  Matt... — westchnęła, wskazując na drzwi. — Możesz je otworzyć?
Uderzył raz ramieniem, po czym się cofnął i wyłamał drzwi jednym potężnym 

kopnięciem. Wślizgnęli się do środka i szybko zamknęli drzwi. W holu było dość 
ciemno, rozjaśniał go jedynie poblask światła lamp ulicznych, wpadający przez 

dwa nieduże okienka, umieszczone wysoko na jednej ze ścian. Poza mocno 
zniszczoną wykładziną dywanową nie było żadnego wyposażenia.

Choć kino wydawało się nieodwiedzane prawdopodobnie od kilku lat, Sarah bez 
trudu wyczuła zapach prażonej kukurydzy, którą tu robiono i sprzedawano. 

Trzymając się za ręce, weszli na salę. Tak samo jak w holu tutaj również było — 
tuż przy suficie — kilka wąskich okienek, które musiano zasłaniać podczas 

projekcji. Przez okienka wpadało tyle światła, że dało się dostrzec kontury 
proscenium. Siedzenia — z wyjątkiem kilku bardzo zniszczonych — wymontowano i 

wyniesiono.
—  Prawdopodobnie sala pochodzi z okresu świetności wodewilów — stwierdził Matt. 

— Musimy znaleźć kryjówkę albo boczne drzwi i szybko stąd znikać.
Sarah wskoczyła na scenę.

—  Matt, popatrz tutaj! — szepnęła.
Na ścianie, z boku sceny, z sufitu zwisała stalowa drabinka, której dolny koniec 

był jedynie kilka centymetrów nad podłogą. Prowadziła na wąski, podwieszony pod 
sufitem pomost, biegnący jakieś siedem, osiem metrów nad ich głowami, ledwie 

widoczny w mroku. Nie czekając, Sarah wzięła ze sterty pod ścianą pikowaną matę, 
jakiej używa się do przeprowadzek, i zaczęła się wspinać na górę.

—  Jest mocna! — zawołała po chwili. — Chodź!
Kilka sekund później drzwi do holu otworzyły się z trzaskiem. Z ulicy doleciały 

głosy. Matt popatrzył w górę, nie był jednak w stanie dostrzec Sarah. Zarzucił 
na ramię dwie następne maty do przeprowadzek i błyskawicznie zaczął się wspinać. 

Metalowy pomost — szeroki na metr, zwisający z sufitu na metalowych prętach — 
był dość masywnie zbudowany. Matt rozłożył jedną z mat obok maty Sarah, a drugą 

zwinął, robiąc prowizoryczną poduszkę. Materiał był wilgotny i zalatywał 
stęchlizną, ale w stanie, w jakim się znajdowali — przerażeni i przemoczeni do 

nitki — przekroczyli granicę, za którą przestaje się odczuwać niewygodę. Matt 
położył się obok Sarah i wciągnął nogi na pomost w chwili, gdy bandyci weszli do 

kina.
—  Widzisz coś? — szepnęła Sarah, niemal przykładając usta do ucha Matta.

Matt pokręcił głową i położył się na plecach, modląc się, by byli niewidoczni 
dla mężczyzn na dole. Intruzi — było ich chyba dwóch — paplali po chińsku, lecz 

w głosach nie czuło się pośpiechu. Po minucie, może dwóch, obeszli kino, po czym 
poszli sobie. Drzwi wejściowe otworzyły się, a potem zamknęły. Naprawdę opuścili 

kino?

Sarah otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale Matt przyłożył jej palec do warg, 

nakazując ciszę, i mocniej przyciągnął ją do siebie. Minęło pięć minut i w 
ciemności rozległo się odchrząknięcie i ciche kaszlnięcie.

—  Wiedziałem... — szepnął Matt.
W tym momencie drzwi wejściowe jeszcze raz trzasnęły. Kilku nowych ludzi zaczęło 

rozmawiać z gangsterem, którego zostawiono na straży. Nagle ciemne, stęchłe 
powietrze przeciął strumień jaskrawego światła.

—  Cholera...
Matt nie tyle wypowiedział to słowo, co przedstawił je mimicznie.

Sarah jeszcze mocniej się do niego przytuliła. Rozpaczliwie próbowała zrozumieć 
mówione po chińsku zdania, udawało jej się jednak wychwycić jedynie pojedyncze 

słowa i tylko czasami jakiś zwrot. Mimo to było jasne, że Tommy Szeto jest 
zarówno wściekły, jak i przerażony. Wszystko wskazywało na to, że komuś — ani 

razu nie padło nazwisko, które by rozpoznała — bardzo się nie spodoba, gdyby 
Sarah i Mattowi udało się uciec i zaczęliby mówić. Ten, który zdołałby ich 

odnaleźć, mógł się spodziewać nagrody.
Próbując się nie ruszać nawet przy oddychaniu, patrzyli, jak plamy światła 

poruszają się po suficie i omiatają pomost — z pewnością oświetlały także spody 
mat, na których leżeli. Matt z podziwem uznał, że wzięcie ich na górę było ze 

strony Sarah genialnym posunięciem. Był ciekaw, jak ich gniazdko wygląda z dołu. 
Prawdopodobnie wcale nie przypomina kryJówki. Jeśli uda im się wyjść cało z tego 

kina, będzie musiał w szczególny sposób podziękować Sarah... Jeśli.
Światła i głosy w dole zbliżyły się do sceny. Promień przebił się przez 

kratownicę pomostu, potem następny. Światła przesunęły się wzdłuż konstrukcji i 
wróciły. Sarah poczuła, że zaczyna drżeć. Prawdopodobnie czując jej ruch, Matt 

lekko odwrócił głowę i przycisnął usta do jej czoła. W tym momencie jeden z 
mężczyzn w dole złapał za drabinę, metalowa konstrukcja zatrzęsła się. Kiedy 

wszedł na pierwszy szczebel, pochyliła się. Usta Matta mocniej przywarły do 
czoła Sarah. Mężczyzna zrobił drugi krok w górę, potem trzeci. Nagle pomost się 

uniósł i silnie zabujal — mężczyzna odepchnął się od drabiny i zeskoczył na 
scenę.

—  Nic nie ma — powiedział.
Promienie latarek — przynajmniej te, które widać było z góry — zaczęły się 

przesuwać po innych częściach sali. Uciekinierzy — przemoczeni i wycieńczeni —
walczyli z potrzebą poruszenia się. Mrowiły ich kończyny, mięśnie zaczynały 

dostawać skurczów. Dłonie i stopy przeszywało zimno. Obejmowali się mocno, by 
się nie poruszyć ani nie jęknąć — byli razem, ale bardzo od siebie oddaleni.

Poszukiwania trwały jeszcze mniej więcej pół godziny. Tommy Szeto wyszedł 
wcześniej, ale jego ludzie bardzo dokładnie przeczesywali teren. Dwa razy 

otwarto i zamknięto drzwi wejściowe. W końcu zapadła cisza.
Sarah zaczęła zmieniać pozycję, lecz Matt powstrzymał ją.

—  Są tu jeszcze — szepnął niemal bezgłośnie. — Nie ruszaj się.
Lekko odwrócił głowę i nagle jego wargi dotknęły jej warg. Gdzieś z ciemności w 

dole dobiegł szelest ubrania i usłyszeli ciche chrząknięcie. Nie mając ochoty — 
ani odwagi — oderwać ust od warg Matta, Sarah przesunęła rękę w górę, aż 

dotknęła jego szyi. Leżeli tak przez następne dwie godziny — z zamkniętymi 
oczami i zsynchronizowanym oddechem. Pilnujący kina mężczyzna mniej więcej co 

kwadrans ruszał się albo robił jakiś hałas. Wreszcie — po bolesnej wieczności — 
włączył walkietalkie i zaczął mówić po chińsku.

—  Chce iść — szepnęła Sarah.
Chińczyk przeciągnął się i stęknął. Poczłapał w głąb sali. Znów otworzyły się i 

zamknęły drzwi. Potem zapadła cisza.
—  Co sądzisz? — spytał Matt.

—  Chyba nas nie znaleźli.
—  Moim zdaniem poszedł.

—  Matt, nie mogę przestać myśleć o Andrew. Nie ruszaj się jeszcze.
Odwrócił głowę tak, że ich usta znów się zetknęły.

—  Jeśli nalegasz...
O wpół do szóstej rano zamglone światło nowego poranka zaczęło rozjaśniać 

wnętrze kina. Skuleni na zardzewiałym pomoście, Sarah i Matt poruszali się 
nieznacznie tylko po to, aby nie sparaliżowało im kończyn. Nie przestali się 

jednak obejmować i nie rozmawiali. Jedno z nich — a może nawet oboje — 
prawdopodobnie przez jakiś czas spało, choć nie byli tego pewni. Matt przesunął 

dłonie tak, że objął twarz Sarah i pocałował ją delikatnie w oczy.

—  Byłaś niesamowicie dzielna — powiedział. — Popełniłem wielkie głupstwo, chcąc 

bawić się z tym draniem w komandosa.
—  Naprawdę sobie poszli?

Matt powoli i ostrożnie usiadł, po czym popatrzył między elementami kratownicy 
pomostu.

—  Nie wiem, co się dzieje w holu, ale sala jest pusta. Myślę, że powinniśmy 
jednak poczekać z wyjściem do jakiejś dziewiątej. Im więcej ludzi będzie na 

ulicach, tym większa szansa na dotarcie do domów. Uczciwie powiem, że gdybym był 
Tommym Szeto, już byłbym w drodze do jakiegoś dalekiego miejsca.

—  Biedny Andrew... naprawdę próbował mi pomóc.
—  Może zrobił to, aby odzyskać miejsce w niebie — stwierdził Matt. — Biorąc pod 

uwagę, jak skończył, chyba będziesz musiała przyznać, że zachował się cholernie 
szlachetnie. Ciekawe, czy zdążył się dowiedzieć, kto zapłacił Szeto. Masz jakiś 

pomysł?
—  Nie. Ani kto, ani dlaczego. Teraz jednak wiemy coś ważnego.

—  To, że ktoś za wszelką cenę próbuje wykazać, że ty jesteś winna spowodowania 
przypadków DIC.

—  Nie jest to oczywiście dowód, że Tian Wen i ja jesteśmy niewinni, wygląda 
jednak na to, że ktoś tak uważa. Kiedy się stąd wydostaniemy, możemy próbować 

dowiedzieć się, kto to jest. Najpierw jednak pójdę porozmawiać z Claire 
Truscott.

—  Wydawało mi się, że mówiłaś, iż Andrew od niej odszedł.
—  W dalszym ciągu jest ojcem ich dziecka. Chcę jej pomóc we wszelki możliwy 

sposób... teraz i w przyszłości.
Matt popatrzył na zegarek.

—  Dwie godziny. Może dwie i pół. Chyba powinniśmy zostać na górze i zachowywać 
się bardzo cicho.

—  Też tak sądzę.
Uśmiechnęła się i lekko go pocałowała. Wsunął jej rękę z tyłu pod bluzkę i 

zaczął masować plecy.
—  Nie jest to dokładnie ta podkołdrowa sytuacja, o której fantazjowałem — 

stwierdził.
—  A ja myślałam, że specjalnie zaaranżowałeś tę noc, wiedząc, że gustuję w 

niezwykłych przygodach.
—  Obiecaj, że nie zgłosisz moich niecnych czynów do adwokatury.

—  Jeśli obiecasz, że nie zrezygnujesz ze mnie jako klientki. Znów go 
pocałowała, tym razem nieco namiętniej, badając

językiem wnętrze jego ust. Sięgnęła w dół, poluzowała pasek jego spodni, po czym 
zaczęła go delikatnie głaskać.

—  Byłeś w nocy bardzo macho, Kocie... — szepnęła. — Ten tchórz nic złego ci nie 
zrobił?

—  Nie przypominam sobie — odparł, patrząc na nią rozszerzonymi oczami. — Może 
trochę... o tak... to, co robisz, naprawdę pomaga... naprawdę...

Ponownie się do niego uśmiechnęła. Nocny horror, który właśnie minął, kazał jej 
myśleć o przyszłości oraz o mężczyźnie, którego łagodne oczy się w nią 

wpatrywały.
—  To dopiero początek... — szepnęła. — Pamiętaj, że jestem lekarzem. Kiedy 

uznam, że to uzasadnione z klinicznego punktu widzenia, pocałuję i będzie 
lepiej...

Rozdział 27

9 października
—  Skalpel... proszę gąbkę... przygotować wziernik... No i jak, Kristen? Czujesz 

coś? Doskonale, to znakomicie... Chcesz w dalszym ciągu oglądać wszystko na 
monitorze?... Dobrze. Działamy dalej...

Młoda kobieta na stole operacyjnym, matka trojga dzieci, błagała o podanie jej 
zamiast narkozy znieczulenia miejscowego. Choć normą była narkoza, Sarah 

wyraziła zgodę na zmianę procedury. Pierwsze podwiązanie jajników za pomocą 
laparoskopii robiła pod koniec pierwszego roku rezydentury i wszystko poszło jak 

po maśle — podobnie następne dwadzieścia czy dwadzieścia pięć takich samych 
zabiegów, w których w trzech przypadkach wykorzystała znieczulenie lokalne, 

połączone z podaniem silnych środków uspokajających. Była naprawdę dobrym 
chirurgiem — technicznie i klinicznie jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym 

wśród tych, którzy przeszli identyczny proces szkoleniowy. Dlaczego jej 

szpitalne życie zamieniło się w takie piekło?

—  W porządku, Kristen. Patrzysz teraz na swe wnętrze. Na czubku tego 
laparoskopu jest maleńkie, ale silne światełko. Po prawej stronie lampki 

znajduje się światłowód, który zbiera światło i sprawia, że może poruszać się po 
zakrętach. Światłowód transmituje obrazy do tego okularu i na monitor. W tej 

chwili gwiazdą ekranu jest twój lewy jajnik... ta maleńka różowa plamka na 
środku! Niesamowite, co?

Technika światłowodowa. Sarah czasami zastanawiała się, kto jest autorem tego 
zadziwiającego, rewolucyjnego wynalazku. Dzięki niemu nie tylko zmieniła się 

światowa komunikacja, ale przesunęły się także granice chirurgii — 
prawdopodobnie żaden pojedyńczy wynalazek od momentu stworzenia znieczulenia nie 

spowodował większego postępu. Czy życie odpowiednio wynagrodziło autora? Stał 
się bogaty? Był pogodzony ze światem, czy może spory z kolegami, choroba albo 

czyjeś machinacje sprawiły, że życie stało się dla niego ciężkie?
Przez maleńkie nacięcie tuż nad łonem Kristen wsunęła do środka dwubiegunowy 

instrument do przyżegania, i patrząc przez laparoskop, przeprowadziła jego 
końcówki wokół wąskiego jajowodu. Następnie przesunęła końcówki wzdłuż jajnika — 

od miejsca, gdzie łączył się z macicą — do postrzępionego końca tuż przy 
jajniku.

— Wszystko gra, Kristen, twój jajowód jest całkowicie czysty. Za chwilę złapię 
go szczypczykami na końcu przyżegacza i zamknę za pomocą temperatury. Jeśli 

chcesz w dalszym ciągu patrzeć, zobaczysz prawdopodobnie, jak komórki tkanki 
tłuszczowej się gotują i pękają. Potem... abyś w przyszłości nie musiała 

zmieniać danych w zeznaniu podatkowym z powodu powiększenia się rodziny... 
zrobimy to samo w jeszcze jednym miejscu, trochę bliżej macicy. Przyżegania 

spowodują obumarcie nerwów czuciowych, biegnących wzdłuż jajowodu, nie będziesz 
więc czuła dużego bólu... jeśli w ogóle go poczujesz...

Które zrobimy... po tym jak skończymy... użyte odruchowo zwroty brzmiały 
dziwnie, pasowały do samopoczucia Sarah. Popatrzyła na pielęgniarki. Zazwyczaj 

bardzo lubiły z nią pracować — zawsze rozmawiały i dowcipkowały podczas 
zabiegów, teraz jednak, choć trudno było powiedzieć dlaczego, pojawił się między 

nimi dystans.
Sarah i Matt zgłosili zabójstwo Andrew na policji, ale przydzielony do sprawy 

detektyw nie odnalazł jego ciała ani nie udało mu się stwierdzić czegokolwiek, 
co dowodziłoby popełnienia przestępstwa. Nie odnalazł Tommy'ego Szeto ani 

żadnego świadka, gotowego potwierdzić cokolwiek z zeznań jej i Matta. Sprawa o 
popełnienie błędu w sztuce lekarskiej przeciwko Sarah postępowała, a z powodu 

niczym nieudowodnionej relacji z wypadków w nocy w Chinatown w dalszym ciągu jej 
osoba ściągała spore zainteresowanie mediów. Po szpitalu krążyło pocztą 

pantoflową sporo plotek. Jedna z nich głosiła, że Andrew zostawił żonę dla 
Sarah, po czym — kiedy Sarah rzuciła go dla nowego mężczyzny — wyjechał do 

Australii. Według innej zaś Sarah miała zabić Andrew w trakcie sporu, jaki mieli 
jako kochankowie, a potem wymyśliła legendę o chińskim gangu, w razie gdyby 

kiedyś znaleziono jego ciało. Świadomość, że nie ma jakiejkolwiek
możliwości przekonania wątpiących w nią ludzi, była strasznie frustrująca.

Jeśli chodzi o Sarah i BCM, ton prasy zmienił się z destrukcyjnego na brutalny. 
W „Globe" opublikowano wstrętny list autorstwa prezesa Stowarzyszenia Sąsiedztwa 

Chińskiego. Określono w nim oskarżenia Sarah dotyczące tongs i zastosowanej 
wobec niej przemocy jako obraźliwe dla mieszkającej w Chinatown społeczności. W 

licznych publikacjach i programach radiowych zakwestionowano jej motywy, 
moralność, a nawet zdrowie psychiczne. Najgorsze było to, że nic się nie 

zmieniło. Absolutnie nic.
W rozpaczliwej próbie oczyszczenia nazwiska Sarah — i nagle zachwianej własnej 

reputacji — Matt zatrudnił prywatnego detektywa. Po ponad trzech tygodniach 
poszukiwań i zainkasowaniu przeszło dwóch tysięcy dolarów honorarium detektyw 

stwierdził jedynie, że Tommy Szeto wyjechał z Bostonu, a prawdopodobnie także z 
kraju. Nikt, z kim rozmawiał w Chinatown, nic nie wiedział o doktorze Andrew 

Truscotcie.
— No i po wszystkim, Kristen. Jeszcze tylko kilka plastrów i możesz jechać na 

salę — powiedziała Sarah. — Dziękuje wszystkim. Dziękuję bardzo.
Padło kilka mruknięć, nikt jednak głośno nie pochwalił zabiegu, który został 

doskonale wykonany. Sarah ściągnęła rękawiczki i poszła do przebieralni dla 
pielęgniarek. Czuła się izolowana i chciało jej się płakać. Mimo wszystko ciągle 

zależało jej na pracy i odkryciu prawdy — zwłaszcza od śmierci Andrew — było 

jednak dość wątpliwe, że kiedyś jeszcze poczuje się dobrze w BCM. Znalezienie 

się na piedestale — a dotyczy to większości lekarzy — sprawia, że człowiek staje 
się łatwym celem. Sarah nigdy by nie przypuszczała, jak krucha może być 

reputacja lekarza i szacunek do niego jako do fachowca. Niezwykle bolesne było 
stwierdzenie, że ponad dwa lata dobrej pracy bez jakiegokolwiek błędu — z 

braniem bez szemrania dodatkowych dyżurów i pomaganiem zawsze, kiedy to było 
konieczne — nie wystarczyły do zrównoważenia bezpodstawnych plotek i insynuacji.

Przebrała się w czyste ubranie, włożyła swój kitel i wyszła. Zatrzymała się w 
punkcie pocztowym, by sprawdzić, czy są dla niej jakieś przesyłki. Między 

raportami i pisemnymi transkryptami tego, co przy operacji każdy chirurg ma 
obowiązek nagrać na taśmę magnetofonową, była pozostawiona rano notka od Rosy 

Suarez, która prosiła o kontakt. Był też list od prezesa zarządu szpitala — 
zaopatrzony w drukowaną z komputera naklejkę.

Koperta wyglądała tak samo jak wiele podobnych, otrzymywanych z zaproszeniem na 
herbatkę personelu i zarządu czy informujących o kursie mającym zaktualizować 

stan jej wiedzy. Tym razem jednak koperta nie zawierała zwykłego materiału. 
Tekst — podpisany przez jakąś maszynistkę z upoważnienia prezesa zarządu — 

grzecznie informował Sarah, że z powodu otaczającej ją i jej przyszłość 
niepewności złożona z profesjonalistów podkomisja zarządu zażądała od ordynatora 

oddziału ginekologii i położnictwa, doktora Randalla Snydera, przedstawienia 
alternatywnej rekomendacji na stanowisko naczelnego rezydenta.

—  Cholera! — Sarah wsunęła list do kieszeni kitla i walnęła pięścią w ladę.
—  Co, cholera?

Uśmiechał się do niej Eli Blankenship, którego łysina błyszczała w jaskrawym 
jarzeniowym świetle. Jego obecność natychmiast złagodziła złość Sarah. Od 

początku gehenny dyrektor do spraw medycznych miał dla niej zawsze jakieś dobre 
słowo — emanował optymizmem i dodawał otuchy, analizował jej problemy, 

wykorzystując w pełni swój niesamowity intelekt. Powiedział jej na przykład, że 
nie ma najmniejszej wątpliwości, iż to, co mówiła z Mattem o Tommym Szeto i 

Andrew Truscotcie, jest w stu procentach prawdą. Jego zdaniem tak samo uważałby 
każdy prawdziwy znawca tajemnic, DIC. relacja była zbyt fantastyczna i zbyt 

niedopracowana w szczegółach, by mogła być czymś innym niż faktograficzną 
relacją.

—  Dzień dobry, doktorze — odezwał się pracownik punktu pocztowego, podając mu 
wielki plik komunikatów, raportów z laboratorium, czasopism i gazet.

—  Dzień dobry. Tatę. Jak małżonka?
—  Dzięki panu świetnie jej się wiedzie.

Blankenship uśmiechnął się z zadowoleniem i podszedł z Sarah do okna.
—  Co się dzieje? — spytał.

Wyjęła list od zarządu i podała mu go. Przeczytał go w kilka sekund.
—  To absurdalne! — wykrzyknął. — Rob McCormick i te baby z zarządu spędzają 

tyle czasu na przejmowaniu się pozorami, że nie dostrzegają prawdziwych 
osiągnięć. Ergo, sami też ich nie mają. Idioci. Sarah, nie byłem umówiony z tobą 

i twoim adwokatem?
—  Był pan. Jutro po południu.

—  Obiecuję, że do tego czasu zdążę porozmawiać z McCormickiem. Nie mogę ci 
zagwarantować, że zmieni stanowisko, ale kiedy muszę, umiem być bardzo 

przekonywujący. Obiecuję ci też, że napiszę dłuższy artykuł o DIC. Stałem się w 
tej dziedzinie niezłym ekspertem i jestem dość mocno przekonany, że przyczyną 

całego zamieszania jest coś znacznie poważniejszego niż nieodpowiedni składnik w 
twoim suplemencie, i przysięgam, że dowiemy się co. — Patrzył w jej wypełnione 

złością i rozpaczą oczy. — Sarah, nie możesz pozwolić, aby ta sprawa cię 
złamała. Masz w tym szpitalu znacznie więcej wsparcia, niż sądzisz... moim 

zdaniem... także ze strony doktora Snydera. Byłbym zaskoczony, gdyby się 
okazało, że ma coś wspólnego z tym listem.

—  Musi mieć. Jeszcze kilka miesięcy temu zaproponował, bym została jego 
wspólniczką, a teraz jest tak chłodny i formalny, że bardziej się nie da. Mam 

wrażenie, że większość ludzi tutaj... wśród nich doktor Snyder... byłaby 
najszczęśliwsza, gdybym zrezygnowała i uciekła.

—  Ale nie zrobisz tego?
—  Nie, doktorze, nie zrobię tego. Nie zamierzam uciekać, ponieważ bez względu 

na to, co uważa większość, nie mam sobie nic do zarzucenia... ani w sprawie 
choroby tych trzech kobiet, ani w wypadku Andrew.

Dla dodania otuchy Blankenship objął ją ramieniem.

—  Dowiemy się, jakie jest sedno sprawy — stwierdził z przekonaniem. — Dowiemy 

się, co zaszkodziło tym kobietom, a także ustalimy, kto odpowiada za śmierć 
Andrew Truscotta. Sarah, wkrótce nastąpi przełom. Czuję to w trzewiach. — 

Poklepał się po brzuchu, którego nie powstydziłby się zawodnik sumo. — A tak się 
składa, że nie są najwrażliwszym miejscem w moim ciele. Teraz zrobię, co w mojej 

mocy, aby nikt w tym szpitalu nie podejmował żadnych działań przeciwko tobie na 
podstawie wiary w coś, co ich zdaniem mogłoby być zgodne z prawdą.

—  Dziękuję. Dziękuję za wszystko.
—  Nie ma za co. Zobaczymy się jutro wieczorem... liczę na to, że będę miał dla 

ciebie dobre wiadomości od tego cholernego zarządu. Dokąd teraz się wybierasz?
—  Chcę zadzwonić do Rosy Suarez. Najwyraźniej coś znalazła, o czym chce mi 

powiedzieć.
—  Opowiesz mi o tym jutro. A może uda ci się namówić naszą tajemniczą panią 

epidemiolog, by przyszła na nasze spotkanie i sama o wszystkim powiedziała.
— Może — odparła Sarah, czując, że od tygodni nie była tak skupiona i 

zdecydowana. — Może ją namówię.
—  Roso, co to znaczy, że odsunięto panią od śledztwa? Sarah siedziała na stołku 

u stóp łóżka Rosy Suarez i wpatrywała
się w nią z niewiarą.

—  Już kiedyś mówiłam, że nieczęsto mam z moim szefem takie same poglądy.
—  Chodzi o to dochodzenie w San Francisco?

—  Dokładnie.
—  Ale ktoś przecież pozmieniał pani dane!

—  On tak nie uważa, w każdym razie wytknął mi brak postępów oraz podkreślił, że 
nie wystąpiły kolejne przypadki DIC i do chwili przejścia na emeryturę za cztery 

miesiące mam siedzieć w bibliotece. Nie przewiduje zastąpienia mnie w tym 
śledztwie nowym pracownikiem.

—  To straszne. — Sarah czuła, jak w piersiach zawiązuje jej się supeł 
przerażenia. Miała nadzieję... głęboko w to wierzyła... że ta niezwykła, 

pracowita, mała kobieta w jakiś sposób rozwikła zagadkę, która zagrażała jej 
karierze. — Po tym, co mi pani mówiła, naprawdę miałam nadzieję na przełom, a 

teraz pani wyjeżdża. Jest mi...
Rosa Suarez przerwała jej gestem dłoni. Usiadła na skraju łóżka, tak by mieć 

oczy na poziomie oczu Sarah.
—  Nastąpił przełom i zapewniam panią, że nie wyjadę — oświadczyła.

—  Ale...
—  Mam mniej więcej półtora miesiąca niewykorzystanego urlopu zdrowotnego, więc 

oficjalnie jestem na zwolnieniu i wracam do zdrowia po wypadnięciu dysku. 
Zaprzyjaźniony ortopeda, który był mi winien przysługę, okazał się tak uprzejmy 

i sporządził odpowiednią dokumentację.
Rozbujany wskaźnik nastroju Sarah nieco się podniósł.

—  Dziękuję pani... — powiedziała, wyraźnie ochrypłym głosem. — Dziękuję, że 
pani nie rezygnuje, lecz muszę przyznać, że nie rozumiem tego. Jak pani wydział 

może przerywać dochodzenie, w którym doszło do decydującego przełomu?
—  Ponieważ nic o nim nie wie — odparła Rosa z uśmiechem. — I nie dowie się, 

dopóki sprawa nie będzie stuprocentowo pewna i dwa razy potwierdzona. Czuję, że 
choć w tę sprawę nie

jest... tak jak to było w San Francisco... zamieszana Armia Stanów 
Zjednoczonych, to mogą z nią mieć do czynienia potężne i bogate siły.

—  To znaczy?
—  Problem, z jakim się pani spotkała, był dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, nie 

stwierdzono ani jednego przypadku DIC, z którym nie byłaby pani związana, po 
drugie, w żadnym z trzech przypadków nie stwierdzono innego wspólnego czynnika 

ryzyka poza pani preparatem ziołowym.
—  Jak na razie rozumiem.

—  Po wpadnięciu w liczne ślepe zaułki odkryłam jednak inny czynnik, łączący 
wszystkie trzy przypadki DIC.

—  Mianowicie? — z podnieceniem spytała Sarah.
—  Mianowicie wagę.

Przez ponad kwadrans Rosa opisywała swe wysiłki, które zakończyły się 
znalezieniem pamiętnika Constanzy Hidalgo oraz odkryciem, jak niesamowicie wiele 

straciła kilogramów... dzięki jakiemuś proszkowi otrzymanemu od lekarza z BCM, 
„obcokrajowca", opisywanego w pamiętniku jako „dr S.".

—  Z tą informacją w zanadrzu, prześledziłam jeszcze raz przeszłość Alethei 

Worthington i Lisy Summer. Zajęło mi to znacznie więcej czasu, niżbym chciała, 

głównie dlatego, że rodzina Alethei Worthington praktycznie nie istnieje, a Lisy 
i jej ojca nie było w kraju przez prawie cały miniony miesiąc. Mimo wszystko 

dowiedziałam się intrygujących rzeczy. Alethea miała kiedyś straszliwe kłopoty z 
wagą. Jeden z sąsiadów powiedział mi, że ważyła ponad sto kilo. Zrobiłam z jej 

albumu szkolnego kilka kserokopii. Proszę, oto Alethea... jak widać, była dość 
spora.

—  Wiadomo, czy brała ten sam preparat odchudzający co Connie?
—  Nie do końca, udało mi się jednak ustalić, że schudła prawie cztery i pól 

roku temu... mniej więcej w tym samym czasie co Connie. Strony obejmujące ten 
okres zostały wyrwane z prowadzonych w BCM historii chorób obu dziewczyn.

—  I nikomu pani o tym nie mówiła? Rosa pokręciła głową.
—  Po wydarzeniach w San Francisco niełatwo mi przyszło podzielić się tymi 

informacjami nawet z panią — stwierdziła. — Wiem jednak, ile pani wycierpiała, i 
choć nie bardzo znam się na rozpoznawaniu, komu można ufać, pani ufam.

—  Dziękuję. Boże, tak bardzo pani dziękuję...
Blankenship miał rację. Przełom był bliski.

—  Jest coś jeszcze — powiedziała Rosa. — Znacznie więcej.
—  Lisa?

—  Dokładnie. Nie rozmawiałam z nią bezpośrednio, ale byłam kilka razy w domu, w 
którym mieszkała w Bostonie. Jej współlokatorzy byli podejrzliwi... szczególnie 

z powodu powództwa przeciwko pani, ale w końcu pomogli. Dali mi te zdjęcia. Na 
górze są ujęcia z okresu zaraz po przeprowadzce, ostatnie są nowsze.

—  Schudła ze dwadzieścia kilogramów!
—  Nieco ponad trzydzieści. W domu mieszkał tylko jeden mężczyzna, który był 

tam, kiedy cztery i pół roku temu straciła na wadze, lecz jest pewien, że udało 
jej się to dzięki jakiemuś proszkowi. Okres się zgadza, prawdopodobnie chodzi o 

ten sam proszek. Sarah, nie mamy do czynienia ze zbiegiem okoliczności. Jestem o 
tym przekonana.

—  Sprawdzała pani, czy w historii Lisy też brakuje kartek?
—  Nie ma dowodu, by cokolwiek usunięto, to jednak o niczym nie świadczy. Nie ma 

ani jednego wpisu z całego roku.
—  Roso, to naprawdę jest przełom! Ma pani pojęcie, kim może być ten doktor S.?

—  Domyślam się. Pamiętnik Constanzy Hidalgo sugeruje, że to mężczyzna, 
prawdopodobnie nieamerykańskiego pochodzenia. Dodałam do tego równania okres, w 

którym podawano ten fantastyczny proszek, i inicjał „S". Następnie sprawdziłam 
listę pracowników. — Chwilę pogrzebała w aktówce, po czym wyciągnęła notes. - 

Zakładając, że wszystkie parametry, które wybrałam, są prawidłowe, mamy trzech 
dobrych kandydatów. Nie bardzo wiedziałam, co zrobić z opinią, że mężczyzna był 

„obcokrajowcem". Constanza nie była tego zbyt pewna. Pierwsza osoba z listy do 
dziś pracuje w BCM, pozostali dwaj zwolnili się kilka lat temu.

Podała Sarah notes.
—  Lek. med. Gilberto Santiago... lek. med., dr. fil. Sun Soon... dr med. 

(ayurw.) Praraod Singh — przeczytała Sarah. — Żadne z tych nazwisk nic mi nie 
mówi. Nawet Santiago.

—  Co może znaczyć stopień naukowy ostatniego lekarza? — spytała Rosa.
—  prawdopodobnie doktor medycyny ayurwedyjskiej. To prastary hinduski system 

leczniczy... — Głos Sarah zamarł.
—  Co się stało? Wyglądasz, jakbyś właśnie ujrzała ducha. Sarah powoli podniosła 

głowę i popatrzyła Rosie w oczy.
—  Być może właśnie ujrzałam prawdę. Muszę zadzwonić.,

—  Proszę skorzystać z mojego telefonu. Jeśli to międzymiastowa, może pani 
skorzystać z mojej służbowej karty kredytowej. Zanim ktoś się połapie, że 

pracownica znajdująca się na zwolnieniu lekarskim w Atlancie dzwoniła z Bostonu, 
dawno będę na emeryturze.

Jedyną rzeczą, jaką Sarah mogła zrobić, aby skontaktować się z Annalee Ettinger, 
było pozostawienie jej pilnej wiadomości u telefonistki w Xanadu. Nie podała 

swego nazwiska, ale nazwisko Rosy, i kilkakrotnie podkreśliła wagę sytuacji.
—  Wygląda na to, że teraz pani kolej na wyjaśnienia — powiedziała Rosa, kiedy 

Sarah odłożyła słuchawkę.
Choć sama nie wiedziała zbyt wiele, Sarah przekazała swoje informacje o 

Pramodzie Singliu i Ayurwedyjskim Ziołowym Systemie Odchudzającym. Przedstawiła 
Petera Ettingera, najkorzystniej jak umiała. Rosa natychmiast jednak dosłyszała, 

z jakim napięciem w głosie o nim opowiada.

—  Na mnie robi wrażenie klasycznego megalomana — stwierdziła.

—  Od początku wiedziałam, że nie jest mu obca pycha, ale przede wszystkim 
dostrzegałam w nim wizjonerstwo.

—  Z moich doświadczeń wynika, że zarówno jedno, jak i drugie często prowadzi 
prosto właśnie do megalomanii.

Kiedy zadzwonił telefon, Sarah odruchowo sięgnęła po słuchawkę.
—  Mówię z panią doktor Rosą Suarez? Natychmiast rozpoznała głos Annalee.

—  Annalee, to ja, Sarah. Co słychać?
—  Hej, cóż za niespodzianka! Dzięki tobie u nas obojga wszystko idzie świetnie. 

Małe zaczyna tęsknić za wielkim skokiem.
—  Ile jeszcze zostało?

—  Sześć, siedem tygodni. Jeśli o mnie chodzi, mogłoby to być jednak już jutro. 
Peter sprowadził z Mali dwie akuszerki, które nie odstępują mnie na krok. 

Ponieważ nie mają nic innego do roboty, stale tylko gotują, sprzątają i wpadają 
jedna na drugą.

—  Annalee, taka jestem podniecona...
—  Aha. Tym razem Peter przerasta siebie. Powiedz mi teraz, o jaką to 

niecierpiącą zwłoki sprawę chodzi i kim jest Rosa Suarez.
—  Tak naprawdę to doktor Suarez. Jest obok mnie. Badała... badała dla rządu 

programy odchudzające i opowiedziałam jej o kuracji Petera i o doktorze Singhu.
—  Zbierają forsę szuflami. Peter otworzył w dotychczasowym punkcie sprzedaży 

całkiem nowy plac załadunkowy. Przynajmniej dwudziestu ludzi zajmuje się 
wyłącznie pakowaniem towaru i wysyłką. Wygląda na to, że pół Ameryki ma nadwagę 

i ogląda w nocy telewizję, a każdy... jak wyraża się Peter... chce podążyć 
wyższą ścieżką ku szczupłej sylwetce.

—  Annalee, czy wiesz, jak mogłybyśmy się skontaktować z doktorem Singhiem?
—  Nie. Przyjeżdża co kilka tygodni z nową dostawą kapsułek z witaminami, ale 

praktycznie go nie widuję. Mogę spytać Petera, nie mówiąc mu, że chodzi o 
spotkanie z tobą. Jest wściekły, że twój adwokat kazał mu zeznawać.

—  Nieźle... posłuchaj, Annalee, nie ściągnij sobie przeze mnie kłopotów na 
głowę, bardzo by nam jednak pomogło, gdybyśmy mogły porozmawiać z doktorem 

Singhiem.
—  Zobaczę, co da się zrobić. To wszystko?

—  Mogłabyś przysłać mi trochę tego proszku?
—  Chcesz powiedzieć, że nie zamierzasz płacić czterdzieści dziewięć 

dziewięćdziesiąt pięć czekiem albo kartą znaczącej firmy kredytowej i wolisz 
uniknąć trzech do sześciu tygodni czekania na dostawę... przepraszamy, że nie 

można płacić przy odbiorze gotówką? Chyba mogę ci pomóc w tym zakresie.
Sarah podała Annalee adres Rosy, podziękowała i na koniec jeszcze raz bardzo 

poprosiła przyjaciółkę, by za żadną cenę nie popadła w jakikolwiek konflikt z 
ojcem. Potem usiadła i wbiła wzrok w jesienne kolory za oknem.

—  Roso, naprawdę pani sądzi, że ten proszek na odchudzanie może mieć związek z 
przypadkami DIC?

—  Zakładając, że fakty, jakimi dysponujemy, są prawdziwe, jest to tak samo 
prawdopodobne jak to, że spowodowała je twoja mieszanka ziołowa.

—  Nie widzę w tym odrobiny logiki.
—  Jest tak, ponieważ fakty, którymi dysponujemy, nie są kompletne. Chętnie 

zobaczyłabym którąś z „reklam edukacyjnych", o których pani mówiła.
—  Zajmę się tym. Mój adwokat ma paru znajomych w telewizji. Może uda mu się 

zdobyć kasetę na jutro... mamy wieczorem kolejne spotkanie w większym gronie, na 
którym chcemy omawiać postępy przygotowań do procesu. Może pani przyjdzie?

—  Nie myślałam o tym, ale ze względu na to, że nie uczestniczę teraz oficjalnie 
w sprawie, chyba przyjdę. Zwłaszcza że jedną z atrakcji wieczoru będzie tak 

dobry film. Szczególnie w kontekście tego, co mi pani powiedziała i co 
wychwyciłam z pani rozmowy telefonicznej... stawka właśnie wzrosła.

—  Nie rozumiem.
—  Pani przyjaciółka Annalee też brała ten proszek, prawda?

—  Brała.
—  i za kilka tygodni rodzi.

—  Nie pomyślałam o tym...
—  Biorąc pod uwagę wszystko, nad czym musiała pani myśleć w ciągu ostatniej 

godziny... nic dziwnego. Na szczęście mamy nieco czasu. Niezbyt wiele, ale mamy. 
Spotkamy się jutro wieczorem u pani adwokata.

Sarah mocno i długo uścisnęła Rosę i obiecała, że nikomu nic nie powie o tym, 

czego się właśnie dowiedziała, po czym zbiegła na dół schodami i wróciła do BCM. 

Była na krzywej wznoszącej, od dawna nie czuła się tak podniecona i 
naenergetyzowana.

Rosa usiadła po turecku na łóżku i zaczęła analizować nowe informacje. Sarah 
miała rację — wiązanie zachorowania na DIC z krótkoterminowym przyjmowaniem 

przed kilku laty sproszkowanych ziół nie miało zbytniego sensu... na razie. Nie 
wiązało się to także w jakikolwiek sposób z faktem zniknięcia kartek z historii 

chorób. Rysując w notesie nieskoordynowane linie i strzałki, Rosa próbowała 
poukładać dane, po jakimś czasie poczuła jednak, że traci koncentrację. 

Wycieńczona, opadła na poduszkę. Wszystko było nieuchwytne. Wszystko. Czuła się 
tak, jakby kazano jej układać puzzle z galarety. Jej największym marzeniem było 

zamknięcie akt i udanie się na spoczynek, zamiast tego jednak zadzwoniła do Kena 
Mulhollanda w laboratorium CDC.

—  Cześć Roso! Jak plecy?
Sam dźwięk jego głosu wywołał na jej ustach uśmiech. Ze wszystkich kolegów z 

pracy jedynie Ken wiedział, gdzie Rosa faktycznie przebywa i w jaki sposób 
zdobyła wolne dni.

—  Dzięki Bogu codziennie gorzej — odparła. — Masz coś dla mnie?
—  Tak i nie. Nie wiem, jak mają się sprawy między tobą a twoim szefem, ale 

dostaliśmy oficjalną notatkę, że twoje dochodzenie zostało zamknięte. Nikt w 
wydziale nie ma mu poświęcać czasu. Szef mojego działu był u mnie w tej sprawie 

osobiście, wiedział bowiem, że ci pomagałem, i... eee... dostałem jednoznaczne 
polecenie.

—  To znaczy, że zostałeś ostrzeżony. Mojemu szefowi naprawdę
więc zależy, bym poniosła porażkę. Przykro mi, Ken. Nie ryzykuj, choć muszę 

powiedzieć, że potrzebuję twojej pomocy.
—  Z chęcią służę pomocą. Nie jesteś jedyną osobą, która może zachorować. Jeśli 

będzie trzeba, zachoruję na grypę i przyjadę ci pomóc na miejscu. Mówiłaś, że 
masz dostęp do sprzętu, tak?

—  Nie takiego jak twój, ale mam. Do laboratorium z technikiem. Masz coś nowego?
—  Mamy dość faktów, by stwierdzić, że w chwili ostatniego pobrania krwi, w 

lipcu, twoja dziewczyna miała jakiegoś wirusa DNA, niestety jest ich za mało do 
sklasyfikowania albo określenia typu. Niczego więcej się nie dowiemy, bo nasza 

ostatnia próbka została zużyta. Jeśli chcesz się dowiedzieć czegoś więcej, 
potrzebne jest osocze.

—  Więc trzeba będzie je w jakiś sposób zdobyć...
—  Muszę też znać nazwisko i numer twojego technika. Możliwe, że będę musiał 

prosić go o zajęcie się hodowlą.
—  Zrobię wszystko, co w mojej mocy.

—  To ważna sprawa, prawda?
—  Ken, siedzę tu na szczycie wulkanu i mogę ci przysiąc, źe wkrótce... bardzo 

niedługo... wybuchnie.

Rozdział 28
10 października

—  Nazywam się Johnny Norman i mówię do Państwa z Television City. Chciałbym 
zapytać wszystkich... obecne w studiu osoby i miliony telewidzów przy 

odbiornikach: jesteście gotowi zmienić swe życie na lepsze?!
—  Tak!

—  Jesteście gotowi złapać szczęście za nogi i nie puszczać go?!
—  Tak!

—  Jesteście gotowi podążać Wyższą Ścieżką ku Szczupłej Sylwetce i Zdrowiu?
—  Tak!

—  Nieco głośniej, proszę. Nie słyszę was.
—  TAK!!!

—  No to świetnie! Znaleźliście się w odpowiednim miejscu, więc zaczynajmy. 
Najwyższy czas znów pozdrowić naszego trenera z High Road... człowieka, który 

doprowadził swój klub do dwóch Superpucharów, ale nie umiał oderwać się od 
pucharków z lodami. Prześlijmy wielkie, odchudzające za pomocą ziół pozdrowienie 

trenerowi Tomowi „Niedźwiedziowi" Griswoldowi!
Na scenę wbiegł wysoki, kanciasty na twarzy i smukły jak młode drzewko trener 

Tom Griswold. Klaskał, jakby był w trakcie swego sławnego „kazania w przerwie". 
Wypełniający poczekalnię gabinetu Matta ludzie obserwowali materiał reklamowy, z 

niemal chorobliwą fascynacją wysłuchując życiorysu Griswolda, ilustrowanego 

zadziwiającymi obrazami, które demonstrowały rozwój jego kariery, ukazywały 

coraz większy szacunek, jakim go darzono, i uwidaczniały stale zwiększanie się 
obwodu jego brzucha.

—  Miałem w banku więcej pieniędzy, niż chciałbym wydać,
kochającą rodzinę, robiłem karierę jako komentator i ważyłem sto trzydzieści 

kilogramów, przez co lekarze byli przekonani, że nie przeżyję następnych kilku 
miesięcy. Z początku spokojnie mi poradzili, abym schudł. Potem zaczęli trochę 

bardziej grozić. Powiedzieli, że jeśli nie stracę na wadze, mogę sobie darować 
kupowanie niedojrzałych owoców. (Wybuch śmiechu na sali). No cóż... popatrzcie 

na mnie teraz!
Zawirował w pełnym gracji piruecie, zachwycone audytorium na sali wybuchnęlo 

głośnym aplauzem.
—  Zadziwiające... — mruknął Glenn Paris.

—  Ameryka... — stwierdził Eli Blankenship. — Kraj, w którym nigdy się nie jest 
zbyt bogatym albo zbyt szczupłym.

—  A teraz, Johnny... — ciągnął trener — zanim ujrzymy człowieka, któremu 
Ameryka zawdzięcza to zadziwiające odkrycie, podaj nam aktualną liczbę.

Ekran wypełniła olbrzymia, jaskrawo oświetlona tablica z szeregiem pustych pól, 
które zdawały się czekać na oznajmienie przez Johnny'ego Normana wspaniałej 

wieści.
—  W porządku, trenerze. Zaczynamy. Na dzień dzisiejszy liczba ludzi w naszym 

kraju i na całym świecie, tych, którzy dołączyli do naszej Wyższej Ścieżki ku 
Szczupłej Sylwetce i Zdrowiu, wynosi pięćset siedemdziesiąt jeden tysięcy 

sześćset dziewiętnaście! (Potężny aplauz).
—  Po czterdzieści dziewięć dziewięćdziesiąt pięć za sztukę — stwierdził adwokat 

Arnold Hayden. — Niesamowite. Od kiedy to rozprowadzają?
—  Od mniej więcej pół roku — powiedział Matt.

—  Nie zapominaj, Arnoldzie — włączył się do rozmowy Colin Smith— że wszystko 
wskazuje na to, iż to działa. Naprawdę. Nie zapłaciłbyś pięćdziesięciu dolarów, 

by pozbyć się tej swojej opony... zwłaszcza gdybyś nie musiał się w tym celu 
zadręczać dietami?

—  Dziękuję, John — powiedział trener Griswołd. — Chciałbym teraz wszystkich 
przedstawić człowiekowi, który dał mi kilka lat życia, nie wspominając o tym, co 

zrobił dla mojej gry w tenisa i, o czym szybko opowie wam moja piękna żona 
Sherry, mojego życia miłosnego. — Nastąpiło kilka podnieconych „och!". — 

Najpierw jednak posłuchajmy piosenki w wykonaniu jednej z prawdziwych cór 
Ayurwedyjskiego Ziołowego Systemu Odchudzającego. Betty Wilson, gwiazda 

Broadwayu, niegdyś o wadze ponad stu kilogramów, będzie pierwszą osobą, która 
opowie wam o tym,

jak bardzo nienawidziła patrzeć w lustro. Dziś w dalszym ciągu jest gwiazdą, 
popatrzcie jednak na to, co sama codziennie ogląda w lustrze... —  Rozległy się 

gwizdnięcia i okrzyki, przeznaczone dla piosenkarki, której wyszywana 
niebieskimi cekinami tunika w rozmiarze numer sześć zdawała się namalowana na 

idealnie kształtnym ciele). — Panie i panowie, tytułową piosenkę z najnowszego 
przedstawienia Broadwayu zaśpiewa Betty Wilson!

Matt przewinął taśmę na szybkim podglądzie, a kiedy to robił, obecni widzowie 
pomrukiwali, wyrażając niewiarę albo zachwyt, który ledwie przechodził im przez 

gardło. Po piosence i kolejnych dwóch minutach lepkiej od słodyczy przemowy, 
trener — przy żywiołowej owacji łudzi w studio — przyprowadził na scenę Petera 

Ettingera. Sarah poczuła, jak na jego widok tężeją jej mięśnie szczęki, lecz 
nawet ona musiała przyznać, że choć w różnych okolicznościach wyglądał na 

większego, niż był w rzeczywistości, w telewizji wydawał się jeszcze bardziej 
imponujący.

Z wdziękiem żyrafy kroczył z jednego końca sceny na drugi i recytował zapisaną 
ze wszystkimi szczegółami historię odkrycia przez siebie w New Delhi doktora 

Pramoda Singha oraz jego zachwycającego Ayurwedyjskiego Ziołowego Systemu 
Odchudzającego. Następnie oświadczenia złożyło kilku starannie dobranych 

klientów, którzy doznali niepowodzeń z najróżniejszymi innymi metodami 
pozbywania się nadwagi. Ich poruszające wyrazy uznania były przeplatane wstępem 

do medycyny ayurwedyjskiej, w którym przedstawiona została jej historia trwająca 
wiele tysięcy lat. Metoda powstawała w czasach, z których pochodzą pierwsze 

zapisy historyczne człowieka, przeszła przez liczne okresy zachwytu i niechęci i 
w niewiarygodny sposób odrodziła się w latach osiemdziesiątych i 

dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku.

Na koniec — na tle obrazów z Indii — kilka słów powiedział sam Pramod Singh. 

Oznajmił, że zioła, z których składa się mieszanka, to jedynie część sukcesu — 
choć trzeba przyznać, że najważniejsza.

— Używaj naszego proszku w odpowiedni sposób, jedz z umiarem, unikaj pięciu 
zakazanych potraw — mówił lytmicznie, niemal śpiewnie — a niezależnie od tego, 

co będziesz poza tym robić, stracisz na wadze tyle, ile chcesz. Medytuj pięć 
minut dziennie, stosuj się do podstawowych zasad Ayurwedy, przedstawionych w 

podręczniku, a poza odzyskaniem szczupłości poznasz wiele nowych swobód. 
Poznasz, czym jest wolny duch. Przepraszam, że nie mogę być z wami osobiście, 

ale muszę nadzorować zbiór
dwunastu najważniejszych, naturalnych składników naszego proszku. Już się nie 

mogę doczekać spotkania z wami za kilka tygodni. A teraz niech znów mówi doktor 
Peter Ettinger.

—  Doktor czego? — spytał Matt i zatrzymał taśmę.
—  Peter Ettinger ma kilka doktoratów, przyznanych przez różne instytuty, lecz 

wątpię, czy ma tytuł doktora medycyny, uzyskany na konwencjonalnej akademii 
medycznej.

—  Pani ton każe zakładać, że nie bardzo go pani lubi — powiedział Colin Smith.
—  Dla mnie to on jest nadętym dupkiem — stwierdził Glenn Paris.

Sarah uśmiechnęła się pod nosem, była bowiem niemal pewna, że Peter takimi 
samymi słowami opisałby Parisa.

—  No cóż — powiedział Matt — chyba powinniśmy zaczynać. Ja już powiedziałem 
swoje, podkreślając, że koszmarna noc, którą przeżyliśmy z Sarah w Chinatown, 

była zdarzeniem faktycznym, a choć plotki krążą... brak ciała i tak dalej, 
Andrew Truscott nie żyje. Policja nie odkryła nic nowego, tak samo zatrudniony 

przeze mnie prywatny detektyw, mimo że jest bardzo dobry Nie zrezygnowaliśmy z 
udowodnienia, że nasza opowieść jest prawdziwa, ale nie bardzo mamy też pomysł, 

jak w tej sprawie działać dalej. Ktoś chciałby coś zaproponować? No tak... jeśli 
nie ma żadnych pytań, proponuję przejść do dalszych punktów programu. Jak na 

razie Jeremy Mallon wygrywa na całej linii, a my tylko się bronimy. Mam 
nadzieję, że jutro... po formalnym przesłuchaniu Petera Ettingera... sytuacja 

się zmieni. Zanim puszczę dalej taśmę, pani Suarez przedstawi w ogólnym zarysie, 
na czym będziemy próbowali go przyszpilić. Mam nadzieję, że zechce powiedzieć 

kilka szczegółów. Najpierw jednak poproszę o głos doktorów Snydera i 
Blankenshipa... w dowolnej kolejności.

Sarah na ułamek sekundy udało się spojrzeć Mattowi w oczy. Był pewny siebie i 
panował nad przebiegiem spotkania. Jakiż zrobił postęp od chwili pojawienia się 

w Sali Milsapa w BCM... Jakże marzyła o dniu, w którym będą mogli być oficjalnie 
przyjaciółmi i kochankami, dniu, w którym Willis Grayson, jego złość i jego 

adwokaci będą sprawą przeszłości.
—  Chyba ja zacznę — powiedział Randall Snyder. — To, co mam do powiedzenia, nie 

zajmie dużo czasu. — Odkaszlnął. — Poprosiłem Amerykańskie Kolegium Położnictwa 
i Ginekologii o wysłanie do ordynatorów wszystkich oddziałów ginekologicznych w 

kraju listów z prośbą o informacje na temat przypadków
DIC podczas ciąży i porodu, o niewyjaśnionym pochodzeniu. Jak na razie nie 

zgłoszono ani jednego przypadku, w którym nie wystąpił choć jeden czynnik 
predysponujący: ahniptio placentae, infekcja, toksemia, niedokrwistość 

sierpowatokrwinkowa, śmierć płodu in utero. Ani jednego. Sarah... muszę 
powiedzieć, że po wysłaniu tylu listów i dziesiątkach telefonów niezgłoszenie 

nawet jednego przypadku DIC, choroby, która rozwinęła się bez przyjmowania 
ordynowanej przez ciebie herbatki ziołowej, pozostaje dla mnie bardzo 

niepokojące i... jeśli mogę się tak wyrazić... bardzo obciążające.
—  Dziękuję — chłodno oświadczył Matt. — Może pan mówić, co pan chce, ale jest 

ewidentne, że ktoś podjął wielki wysiłek i spowodował mnóstwo bólu, by mieszanka 
ziołowa sprawiała wrażenie czynnika odpowiedzialnego za DIC. Fakt ten znacznie 

bardziej niż wszystko inne sugeruje, że odpowiedzialność leży gdzie indziej. 
Doktorze Blankenship?

Dyrektor do spraw medycznych z namysłem postukał ołówkiem o wnętrze dłoni, po 
czym podniósł plik papierów, które położył przed spotkaniem na podłodze obok 

swego krzesła.
—  No cóż... zgodnie z moim zadaniem miałem zostać jednym z najlepszych na 

świecie specjalistów z zakresu rozsianej koagulopatii wewnątrznaczyniowej. 
Okazało się, że nie jest to tak skromne zadanie, jak początkowo myślałem. 

Odkryłem, że wszyscy zajmujący się krzepliwością wiedzą, kiedy mają do czynienia 

z DIC, ale nie mają pojęcia dlaczego. Popularniejsza nazwa DIC brzmi 

„koagułopatia ze zużycia czynników krzepliwości", ponieważ podczas jej trwania 
wszystkie czynniki krzepliwości krwi ulegają zniszczeniu... giną we wnętrzu 

niewielkich, nienaturalnych skrzeplin. W swej najgorszej postaci DIC niemal 
zawsze kończy się śmiercią i fakt ten sprawia, że uratowanie przez oskarżoną 

Sarah życia powódce Lisie jest tym bardziej godne podziwu. Pacjenci, u których 
dojdzie do tak nasilonego DIC, jakie rozwinęło się u powódki, po prostu 

umierają. Czy zeznałbym to, stojąc na miejscu dla świadków, panie Daniels? Może 
pan być tego pewien. — Ton Blankenshipa, dotychczas chłodny, nagle zrobił się 

dramatyczny. — Jeśli mam być szczery, to powiem, że zrobiłbym wszystko, co w 
mojej mocy, by pomóc Sarah. Ta sprawa bardzo mnie dręczy i tak samo dręczy mnie 

brak pomocy ze strony naszego szpitala. Kilka miesięcy temu, kiedy spotkaliśmy 
się po raz pierwszy, obiecaliśmy zarówno jej, jak i sobie, że zaprezentujemy 

wspólny front i będziemy traktować Sarah jako niewinną, dopóki nie
zostanie udowodnione... udowodnione!... co innego. Randall, Glenn, rozmawiałem z 

Robem McCormickiem o liście, który rozesłał, żądając w przyszłym roku 
zastąpienia Sarah na stanowisku głównego rezydenta na oddziale ginekologii. 

Powiedział, że chętnie wycofa się na razie z tego pomysłu, jeśli wy dwaj 
uważacie, że należy tak zrobić.

—  Eli... — przerwał mu Paris — nie jest teraz raczej czas ani miejsce na...
—  Glenn, przepraszam cię bardzo. Nie chcę zaczynać wojny ani żenować Sarah, 

jeśli jednak staniemy jednym frontem, jak ustaliliśmy, McCormick będzie musiał 
się wycofać. Jasne?

Paris był wyraźnie oburzony. Nie chodziło o to, czy zgadzał się, czy nie z 
postulatem Blankenshipa — nie lubił, jeśli w jakimkolwiek zakresie mówiło mu 

się, co ma robić.
Po długiej przerwie, w trakcie której wziął się w garść, uśmiechnął się i skinął 

głową.
—  Masz rację, Eli. Nie wiem, skąd u Roba ten pomysł, ale zadzwonię jutro do 

niego i wybiję mu go z głowy.
—  Znakomicie. Randall?

—  Nie mam nic przeciwko temu — bez entuzjazmu stwierdził Snyder.
—  W takim razie jedziemy dalej — stwierdził Blankenship. — Jest pewna kategoria 

przyczyn DIC, o której chyba warto wspomnieć, a są to trucizny. Wstrzyknięcie 
naturalnie występującego czynnika krzepliwości krwi, trombiny, może spowodować 

obraz chorobowy typu DIC, tak samo podanie określonych jadów żmij.
—  Mokasynów? — spytał Matt.

—  Nie. Grzechotników.
—  Nie wierzę, by doustne podanie któregoś z tych związków mogło komukolwiek 

zaszkodzić — stwierdziła Sarah. — Kiedy zaczęło się DIC, Lisa była w domu. 
Wątpię, by dostała jakikolwiek zastrzyk.

—  Albo została ukąszona przez węża — dodał głupkowato Arnold Hayden.
Nikt się nie roześmiał.

—  Jak powiedziałem, o działaniu trucizn wspomniałem jedynie dla pełności obrazu 
— odparł Blankenship. — Musimy brać pod uwagę, że istnieje toksyna, która 

przyjęta doustnie, powoduje DIC. Może ktoś znalazł się w jej posiadaniu i mści 
się na naszym szpitalu albo oddziale ginekologii. W obecnym stadium nie da się 

tego wykluczyć.
—  Tylko tego jeszcze nam brakowało... — jęknął Glenn Paris. — Szaleńca...

—  Ktoś ma jakieś pytania? — spytał Matt. — Nie? W takim razie, Roso, może 
byłaby pani uprzejma przedstawić nam parę szczegółów dotyczących postępów pani 

dochodzenia. Mogłaby pani streścić dotychczasowe wnioski?
Wczesnym popołudniem Sarah ponad godzinę rozmawiała z Rosą. Epidemiolog była 

między młotem a kowadłem; z jednej strony konieczne było, aby ci, którzy mogli w 
jakiś sposób pomóc Sarah, mieli wszystkie informacje i mogli na ich podstawie 

poszukiwać rozwiązań, a z drugiej —przeżyła na własnej skórze, jak zabójcze może 
być ujawnianie szczegółów dochodzenia przed jego zakończeniem. Wiedziała, że 

dopóki wyniki nie zostaną sprawdzone, ponownie zweryfikowane i zamknięte, będzie 
się czuć nieswojo, przekazując komukolwiek szczegóły swojej pracy. W końcu tak 

naprawdę nie ustaliły nic poza tym, że Rosa weźmie udział w spotkaniu i ujawni 
tyle danych oraz swoich przypuszczeń, ile uzna za stosowne. Nic więcej.

—  Na początek muszę podkreślić to, o czym przed chwilą mówił doktor Snyder — 
zaczęła Rosa. — Związek między przyjmowaniem ziół podawanych przez Sarah a 

pojawieniem się wszystkich trzech przypadków DIC jest pewny, choć nie umiemy 

jeszcze określić, czy jest znaczący w naukowym rozumieniu tego słowa. Muszę tu 

dodać, że zarówno moje doświadczenie laboratoryJne, jak i wyniki prac badawczych 
przemawiają przeciwko istnieniu bezpośredniego toksycznego związku między DIC a 

przyjmowaniem jakiegokolwiek zioła. Znacznie bardziej prawdopodobna byłaby 
alergia na któryś ze składników albo zanieczyszczenie go jakąś toksyną, co do 

obu tych ewentualności mam jednak duże zastrzeżenia. Popieram także zdanie moich 
przedmówców, że znalezienie choćby jednego przypadku DIC u osoby, która nie 

przyjmowała specyfiku doktor Baldwin, jednoznacznie uwolniłoby ją od zarzutów.
—  Sądzi pani, że można jakoś wykorzystać sprawę tych ayurwedyjskich produktów 

odchudzających? — spytał Paris.
—  Miałam nadzieję, że pan nam w tym zakresie pomoże, panie Paris. Co wie pan o 

Pramodzie Singhu?
—  Tak naprawdę to niewiele. Sześć lat temu, kiedy zacząłem pracować w BCM, 

postanowiłem poszerzyć działalność naszego szpitala o różne aspekty tak zwanej 
medycyny holistycznej. Szukałem dla BCM określonej tożsamości... czegoś, co 

sprawi, że
ludzie będą chcieli do nas przychodzić. Pramod Singh był wtedy bardzo szanowanym 

lekarzem medycyny ayurwedyjskiej, jakoś dowiedział się o naszych planach i 
skontaktował się ze mną. Dałem mu pensję i przez niemal dwa lata pracował w 

naszym dziale opieki ambulatoryjnej. Potem po prostu się zwolnił. Bez 
zapowiedzi. Bez listu wyjaśniającego motywy tego kroku. Przekazując jedynie 

jednozdaniową notkę. Następny raz widziałem go na jednej z tych idiotycznych 
reklamówek. Kiedy go zatrudniałem, miałem nadzieję, że zostanie włączony w 

bardziej rozwiniętą formę medycyny holistycznej w naszym szpitalu, ale do chwili 
otrzymania dotacji od Fundacji McGratha mieliśmy tak kiepską sytuację finansową, 

że nie byłem mu w stanie czegokolwiek zagwarantować. Jeśli już przy tym 
jesteśmy... zapraszam wszystkich na wyburzenie Budynku Chiltona pod koniec 

miesiąca. Będzie to równocześnie początek największego programu rozbudowy w 
historii BCM. Tuż przed Wielkim Wybuchem stawiam szampana. Mam także nadzieję, 

że niektórzy z was zechcą uczestniczyć w loterii, którą prowadzimy, a której 
główną nagrodą jest możliwość uruchomienia dźwigni, która wyzwoli wybuch. Jeśli 

wolno mi to tak określić... okazja, która zdarza się raz w życiu.
—  Czy ktoś z państwa wie może, czy podczas pracy w BCM doktor Singh stosował 

swój proszek odchudzający? — spytała Rosa, ignorując bombastyczną gadkę Parisa. 
— Moglibyście państwo o to popytać?

—  Uważa pani, że ten produkt ma jakiś związek z przypadkami DIC? — spytał 
Snyder.

—  Doktorze Snyder, ja się zazwyczaj obracam w kręgu prawdopodobieństw. Im 
częściej jakiś związek występuje, tym prawdopodobniejsze, że jest statystycznie 

istotny, a do szeregu wspólnych cech naszych trzech przypadków zapewne możemy 
dodać kontakt... przed czterema lub pięcioma laty... z doktorem Singhiem i jego 

preparatem. Nie zapominajmy, że... jak wyjaśnił nam właśnie pan Paris... 
świadomie stworzono wyjątkowy ośrodek, w którym powstawały takie produkty, jak 

proszek doktora Singha czy specyfik ziołowy doktor Sarah, może się więc okazać, 
że najbardziej łączy wszystkie trzy kobiety, którymi się zajmujemy, to, że 

zdecydowały się poddać opiece BCM.
—  Tego nam tylko brakowało! — wykrzyknął Paris. — Roso, chyba nie zamierza pani 

czegokolwiek z tego przekazać prasie?
Rosa uśmiechnęła się.

—  Nakłonienie mnie do ujawnienia tego, co powiedziałam, nawet w tym gronie, 
kosztowało doktor Baldwin sporo wysiłku. Nie zamierzam przedstawiać moich 

wniosków szerszemu gremium, przynajmniej nie w tej chwili.
—  Proszę państwa! — stwierdził Matt. — Jeśli nie ma innych spraw, uznajmy 

spotkanie za zakończone i zabieram się do przygotowania naszej pierwszej 
ofensywy. Arnoldzie, przesłuchanie Ettingera odbędzie się o jedenastej w biurze 

Malłona. Zapraszam.
—  Może przyjdę — odparł adwokat.

—  Daj im popalić, Daniels — stwierdził Paris. Uczestnicy spotkania zaczęli się 
rozchodzić — w końcu pozostali jedynie Matt, Sarah i Rosa.

—  Chyba poszło dobrze'.'' — powiedziała Sarah.
—  Daj spokój. Nie posunęliśmy się właściwie nawet o krok. — Matt chodził przy 

oknie, zaciskając pięści ze złości. — Brakuje fragmentów historii chorób, 
zapłacono chińskim gangsterom, aby wrobili ciebie i bezradnego starego 

człowieka, śledzi cię jakiś nerwowy, mały, jąkający się świr. Ktoś gdzieś wie, 

co tu się dzieje, a mnie robi się niedobrze na myśl, że nie jestem to ja, i 

coraz bardziej mnie to męczy.
—  Może będę mogła trochę pomóc — powiedziała Rosa.

—  Słucham? — Matt gwałtownie się zatrzymał.
—  Jest jeszcze coś, o czym nikomu nie wspominałam. Postanowiłam podzielić się 

tym z wami... ale z nikim innym. Proszę nikomu nie ujawniać tego, co zaraz 
powiem.

Matt popatrzył na Sarah.
—  Ma pani nasze słowo.

—  W chwili gdy nastąpił kryzys. Lisa Grayson miała we krwi wirusa DNA. Mój 
laborant nie umie go dokładnie określić, wie jednak, że nie jest on czymś 

zwykłym. Do dokładnego zbadania potrzebuje więcej osocza krwi Lisy.
—  Choć nie ma u niej symptomów DIC?

—  Weźmie wszystko, co dostanie. Jeśli hodowla bakteryjna nic nie wykaże, 
poszuka przeciwciał i sprawdzi, czy można odkryć coś tą drogą. Zna się doskonale 

na swojej pracy, obawiam się jednak, że nie dotrzemy do Lisy z ominięciem jej 
adwokata.

—  Może w takim razie, zanim zaatakujemy Ettingera, powinniśmy porozmawiać z tym 
adwokatem — stwierdził Matt.

—  Sprawa jest bardzo ważna — powiedziała Rosa. — Nie
wierzę, że za to, co się stało, odpowiedzialny jest sam proszek odchudzający ani 

sam specyfik ziołowy. Oba preparaty mogą grać jakąś rolę, ale sensowniejsze 
wydaje się zakażenie. Mam okropne wrażenie, że jeśli wkrótce nie dotrzemy do 

sedna sprawy, umrą kolejne kobiety.
Osiemdziesiąt kilometrów na zachód, na łóżku z baldachimem leżała Annalee 

Ettinger w ramionach swego narzeczonego Taylora.
— Tay, znów coś drgnęło. Dotknij tutaj. Jestem gotowa przysiąc, że mam skurcze.

Rozdział 29

11 października
Nie było uprzejmego przedstawiania się, kulturalnego podawania sobie rąk. Bitwa 

rozpoczęła się zaraz po tym, jak przeciwnicy się zjawili i usiedli przy wielkim 
stole konferencyjnym w bibliotece kancelarii Mallona, ledwie pani stenograf 

rozłożyła swoją maszynę i zdążyła rozluźnić palce. Ponieważ nie było sędziego, 
Sarah zastanawiała się, jak obrzydliwie może się wszystko potoczyć.

—  Pańskie pełne nazwisko? — zapytał Matt po podaniu do protokołu godziny, daty, 
miejsca spotkania, listy obecnych i celu, w którym się wszyscy zebrali.

—  Peter David Ettinger.
—  Zawód?

—  Jestem antropologiem i uzdrowicielem.
—  Pańskie wykształcenie?

—  Mam dyplom ukończenia Reed College i magisterium Uniwersytetu Stanu 
Michigan... oba z antropologii, oba z wyróżnieniem.

—  W reklamach telewizyjnych pańskiego produktu mającego służyć odchudzaniu 
często jest pan ohreślany jako „doktor". Ma pan taki stopień naukowy?

—  Zostałem doktorem honoris causa Wyższej Szkoły Chiropraktyki w Holbrook, w 
związku z osiągnięciami w ziołolecznictwie, i kilku innych uczelni.

—  Zrobił pan doktorat z filozofii?
—  Nie.

—  A jest pan doktorem medycyny?
—  Oczywiście, że nie.

—  Jakie jest pańskie obecne stanowisko?
—  Jestem dyrektorem wykonawczym Holistycznej Wspólnoty Zdrowia Xanadu oraz 

przewodniczącym Korporacji Xanadu.
—  Co dokładnie robi ta korporacja?

—  Produkujemy i rozprowadzamy Ayurwedyjski Ziołowy System Odchudzający.
Matt przed spotkaniem wyjaśnił Sarah, że klucz do skutecznego przesłuchania 

świadka jest taki sam jak w wypadku wzięcia kogoś w krzyżowy ogień pytań na sali 
sądowej — nie zadaje się pytań, na które nie zna się odpowiedzi. Niestety — 

dodał zaraz — na jedyne istotne pytanie, które zamierzał zadać Peterowi 
Ettingerowi, nie znał odpowiedzi.

Sarah wpatrywała się w swoje dłonie, które ciasno splotła i położyła na stole. 
Miała nadzieję, że Peter nie dostrzeże, jak mocno je zacisnęła. Kiedy 

przyjechała do Bostonu, myślała nawet o tym, by nawiązać z nim kontakty czysto 

zawodowe albo koleżeńskie, teraz jednak ledwie była w stanie na niego patrzeć. 

Nigdy nie zrobiła mu nic złośliwego, zależało jej jedynie na takim życiu, by nie 
mieć z nim nic wspólnego. Ani razu nie potępiła go publicznie, nie wysłała mu 

ani jednego niemiłego listu, nie opublikowała żadnego demaskatorskiego artykułu, 
nie zażądała jakiejkolwiek rekompensaty za korzyści, jakie odniósł zawodowo 

dzięki byciu z nią, a mimo wszystko pomagał montować przeciwko niej oskarżenie, 
które nie tylko mogło ją pognębić zawodowo, ale wręcz spowodować, że zostanie 

wtrącona do więzienia.
—  Powiedział pan, panie Ettinger, że jest uzdrowicielem... przepraszam, woli 

pan, by zadając pytania używać słowa „pan" czy „doktor"?
—  Wszystko jedno. Może być „pan".

—  Mecenasie, proszę nie być napastliwym wobec świadka — wtrącił Jeremy Mallon 
obojętnym tonem, choć było to wyraźne ostrzeżenie. — Ani w słowach, ani w 

sposobie mówienia. Zrobi pan to, a przesłuchanie skończy się szybciej, niż się 
panu marzyło.

—  Panie Mallon, proszę mi nie grozić — skontrował Matt. Sarah miała wrażenie, 
że specjalnie podkreślił przy tym swój akcent z Missisipi. — Sam pan osiodłał 

tego muła kilka miesięcy temu, w sklepie starego, chorego człowieka, więc bądź 
pan... wraz ze sztabem swoich ekspertów... gotów go ujeździć.

Siedząca w rogu sali stenografka beznamiętnie szeptała wypowiadane na sali słowa 
do osłoniętego specjalną obudową mikrofonu, równocześnie pisząc stenogram na 

maszynie. Arnold Hayden, który siedział po prawej ręce Matta, skinął głową, 
dając do zrozumienia, że riposta była uzasadniona i odpowiednia. Siedzący 

naprzeciwko Haydena asystenci Mallona szepnęli coś Mallonowi do ucha. Sarah 
ukradkiem popatrzyła na Petera; jego twarz wyglądała jednak jak pozbawiona 

emocji maska. Wszystko wskazywało na pułapki w pułapkach, ukrytych w pułapkach. 
Gdyby od tego procesu nie zależało jej życie zawodowe i styl bycia, 

przyglądałaby się mu z najwyższą fascynacją.
Dzień zaczął się kontrowersyjnie — na godzinę przed przesłuchaniem. Mallon bez 

jakichkolwiek wyjaśnień odmówił wyrażenia zgody na pobranie krwi jego klientce — 
Lisie Grayson — i stwierdził, że ani Matt, ani Sarah, ani Rosa Suarez ani 

ktokolwiek inny, kto nie uzyska jego zgody, nie ma prawa się z nią kontaktować. 
Matt przyjął to pozornie obojętnie i zdecydował się nie zarzucać czegokolwiek 

Ayurwedyjskiemu Ziołowemu Systemowi Odchudzającemu, dla Sarah było jednak jasne, 
że zanim spotkanie się skończy, złota żyła Petera zostanie zaatakowana.

Arnold Hayden był z nimi od samego rana. Sarah z przyjemnością stwierdziła, iż 
nieuzasadnione okazało się jej pierwsze wrażenie, w którym doszła do wniosku, że 

pod bardzo reprezentacyjnym wyglądem niewiele się kryje fachowości. 
Przenikliwość Haydena była bez dwóch zdań bardzo przydatna Mattowi, a jego styl 

bycia bardzo ją samą uspokajał. Teraz — w walce — obecność i postawa Haydena 
dodawały pytaniom Matta wiarygodności i siły.

Było jeszcze coś, co uzasadniało obecność szpitalnego prawnika — możliwość 
udzielenia pomocy, gdyby w jakikolwiek sposób objawił się ograniczony 

obiektywizm Matta. Nie chciał rezygnować ani z Sarah, ani z bronienia jej i 
prosząc Haydena o pomoc, dokładnie o tym myślał. Choć nie ujawnił, jak daleko 

zaszła jego znajomość z klientką, podejrzewał, że szpitalny prawnik sporo się 
domyśla.

— Znakomicie, panie Ettinger, wróćmy do sedna — powiedział Matt. — Mógłby nam 
pan przedstawić swoją definicję uzdrowiciela?

Przez następne półtorej godziny Matt zadawał, przeformułowywał i znów zadawał 
pytania mające nie tyle dotknąć jakiegoś prawnie istotnego zagadnienia, co 

raczej wypełnić luki i nadać określony ton przesłuchaniu. Strategia, jaką 
ustalili we troje przed spotkaniem, miała doprowadzić do tego, aby w końcu Peter 

przyznał, że sposób, na jaki Sarah dobierała i przepisywała zioła, nie różni się 
od metody, którą stosuje sam. Gdyby się do tego przyznał, automatycznie stałby 

się biegłym, którego mogłaby wykorzystać
obrona. Wtedy Matt zacząłby rozkładać na czynniki pierwsze związki między 

Ettingerem, Ayurwedyjskim Ziołowym Systemem Odchudzającym i Pramodem Singhiem.
—  Kiedy dojdę do tego punktu, pomacham tym — powiedział Matt rano, unosząc w 

dłoni egipski amulet. — Jaką ma szansę przeciwko dwóm tysiącom lat czarnej 
magii?

Po upływie półtorej godziny zrobili przerwę, w trakcie której jedna z pracownic 
Mallona przyniosła kawę.

—  Matt, może powinieneś zamienić się filiżankami z Jeremym — szepnęła Sarah. — 

Kto wie, co mógł ci wsypać do kawy.

—  Bzdura — odparł. —Boi się mnie tak samo, jak głodny lew górski bałby się 
zajączka wielkanocnego. Zamordowanie mnie to ostatnia rzecz, jaką chciałby teraz 

zrobić. Bardzo dobrze się mną bawi, zaraz jednak nieco przykręcę jego ekspertowi 
śrubę. Wskaźnikiem tego, w jakim stopniu mi się to udaje, będzie częstotliwość i 

głośność, z jaką Mallon zacznie zgłaszać sprzeciwy. Arnoldzie, masz jakieś 
propozycje?

—  Tak naprawdę to żadnych. Moim zdaniem nadszedł czas, by ustalić kilka 
szczegółów dotyczących pana Singha. Jak na razie sposób, w jaki postępujesz, 

robi na mnie wrażenie.
—  Dziękuję. Miło z twojej strony, że coś takiego mówisz... zwłaszcza biorąc pod 

uwagę to, że jak na razie niczego nie osiągnąłem,
—  To, co robisz, nazywa się w sporcie „osłabiającymi ciosami na korpus". Mało 

kto zwraca na nie uwagę, ale zawsze poprzedzają ciosy w głowę. Świetnie sobie 
radzisz. — Poklepał Matta po ramieniu.

Po chwili przesłuchanie wznowiono.
—  Znakomicie, panie Ettinger — zaczął Matt — chciałbym przez chwilę porozmawiać 

o pańskim Ayurwedyjskim Ziołowym Systemie Odchudzającym.
—  Dlaczego? — spytał Mallon.

—  Przedstawił pan świadka jako eksperta. Próbuję udokumentować jego 
kompetencje.

—  Peter, nie widzę, jakie znaczenie dla sprawy ma mieć ten kierunek zadawania 
pytań. Jeśli nie chcesz odpowiadać na dalsze pytania w tym kontekście, nie widzę 

powodu, dla którego miałbyś to robić.
—  Ja widzę ku temu dwa powody, panie Ettinger — powiedział ¦ Matt spokojnie, 

ale z naciskiem. — Po pierwsze, jeśli odmówi pan odpowiedzi, obiecuję, że zanim 
jeszcze dziś zajdzie słońce, będę

rozmawiał z sędzią, prosząc go o nakaz zmuszający pana do odpowiedzi. A po 
drugie... — popatrzył na Sarah, potem na Mallona, w końcu starannie 

wystudiowanym ruchem przekręcił głowę i popatrzył na Ettingera — po drugie mam 
powody do... nie! ...mam dowody, że Lisa Grayson przyjmowała przed nieudanym 

porodem pański ziołowy produkt odchudzający, podobnie jak preparat ziołowy Sarah 
Baldwin.

—  Ale...
—  Powiedziałem: „dowody".

—  Chwileczkę! — warknął Mallon. —Peter, poczekaj chwilę. Nie odpowiadaj. Panie 
Daniels, nie zamierzam połknąć tego haczyka, ale ponieważ to, co pan twierdzi, 

jest dla mnie nową informacją, zanim będziemy kontynuować, chętnie 
porozmawiałbym z panem Ettingerem na osobności.

—  Proszę bardzo.
Arnold Hayden odwrócił się od Mallona i przyłożył sobie pięść do policzka. 

Chwila, jaką Matt wybrał na cios, oraz technika uderzenia okazały się 
perfekcyjne. Pierwszy cios w głowę wydawał się idealny.

Sarah patrzyła, jak jej były kochanek prostuje wielkie ciało. Spojrzał na nią — 
miał ściągniętą twarz, był wyraźnie wściekły. Przez chwilę wyglądał tak, jakby 

miał zrobić obsceniczny gest.
Poruszyła ustami, układając je w słowo „dorośnij".

Na szczęście nie zrozumiała, co w ten sam sposób odpowiedział.
—  Świetnie — stwierdził Mallon, kiedy wrócili. — Nie tylko zgadzam się, by pan 

Ettinger odpowiadał na zadawane w tym duchu pytania, ale popieram to. — Był 
zadowolony, jego zachowanie emanowało pewnością siebie. Zbytnią pewnością 

siebie.
Sarah próbowała się domyślić, co było powodem takiej reakcji.

—  Panie Ettinger, jak pan poznał Pramoda Singha? — spytał Matt.
—  Kilka lat temu, kiedy pracował w Bostońskim Centrum Medycznym, 

przeprowadziliśmy kilka wspólnych szkoleń. Opowiedział mi o zasadach prastarego 
ayurwedyjskiego systemu dietetycznego i ziołach, które z dużym efektem stosuje u 

swoich pacjentów chcących schudnąć.
—  Czy Lisa Summer była jedną z jego pacjentek?   — Nie wiem.

   — Constanza Hidalgo? !   — Nie...
—  Peter, zatrzymaj się! — rzucił Mallon. — Panie Daniels proszę się trzymać 

tematu i pacjentki, której sprawa dotyczy.
—  Panie Ettinger, czy Pramod Singli chciał sprzedawać swój produkt ogółowi 

społeczeństwa?