Pie
śń
Ap 19, 1 c-2 a. 5 b. 7 — gody Baranka
Jan Paweł II
Audiencja generalna, 15 wrze
ś
nia 2004
1. Księga Apokalipsy bogata jest w Pieśni, skierowane do Boga, Pana wszechświata i
dziejów. Wysłuchaliśmy teraz jednej z nich: napotykamy ją stale we wszystkich czterech
tygodniach, na które dzieli się Liturgia Nieszporów.
Rytm nadaje tej Pieśni «alleluja», słowo pochodzenia hebrajskiego, które oznacza
«chwalcie Pana» i, co ciekawe, występuje w Nowym Testamencie jedynie w tym
fragmencie Apokalipsy, gdzie powtarza się pięć razy. Liturgia wykorzystuje tylko kilka
wierszy z 19. rozdziału. Według słów narratora, omawiany przez nas fragment jest
wypowiadany w niebie przez «wielki tłum»: przypomina on potęŜny chór złoŜony ze
wszystkich wybranych, sławiących Pana pośród radości i wesela (por. Ap 19, 1).
2. Dlatego teŜ Kościół na ziemi łączy swą pieśń pochwalną z pieśnią sprawiedliwych,
którzy juŜ oglądają chwałę Boga. W ten sposób nawiązana zostaje łączność między
czasem historycznym i wiecznością: punktem wyjścia jest ziemska liturgia wspólnoty
kościelnej, a celem liturgia niebiańska sprawowana z udziałem naszych braci i sióstr,
którzy poprzedzili nas na drodze wiary.
W tej komunii chwały dominują trzy tematy. Przede wszystkim wielkie przymioty Boga,
Jego «zbawienie, chwała i moc» (w. 1; por. w. 7), czyli transcendencja i zbawcza
wszechmoc. Modlitwa jest kontemplacją Boskiej chwały, niewyraŜalnej tajemnicy, oceanu
światła i miłości, jakim jest Bóg.
Na drugim miejscu opiewane jest «królowanie» Pana, to znaczy BoŜy plan odkupienia
rodzaju ludzkiego. Podejmując ten często występujący w tak zwanych Psalmach
Królestwa BoŜego temat (por. Ps 47 [46]; 96-99 [95-98]), Pieśń głosi, Ŝe «zakrólował
Pan» (Ap 19, 6), wkraczając z najwyŜszym autorytetem w czas historyczny. Z pewnością
dzieje kształtowane są przez ludzką wolność, która rodzi dobro i zło, ale ostateczną
pieczęć kładą na nich wyroki BoŜej Opatrzności. Księga Apokalipsy opiewa właśnie cel, ku
któremu zmierzają dzieje dzięki skutecznemu działaniu Boga, mimo burz, podziałów i
zniszczeń dokonywanych przez zło, człowieka i Szatana.
Na innej karcie Apokalipsy znajdujemy następujące słowa: «Dzięki czynimy Tobie,
Panie, BoŜe wszechmogący, Który jesteś i Który byłeś, Ŝe objąłeś wielką Twą władzę i
zacząłeś królować» (11, 17).
3. Ostatni, trzeci temat jest typowy dla Księgi Apokalipsy i jej symboliki: «Bo nadeszły
gody Baranka, Jego MałŜonka się przystroiła» (19, 7). Jak będziemy mieli sposobność
powiedzieć o tym w dalszych rozwaŜaniach poświęconych tej Pieśni, ostatecznym celem,
do którego prowadzi nas ostatnia księga Biblii, jest oblubieńcze spotkanie Baranka,
którym jest Chrystus, z czystą i przemienioną oblubienicą, którą jest odkupiona ludzkość.
WyraŜenie: «nadeszły gody Baranka», odnosi się do szczytowego momentu — jak
mówi nasz «oblubieńczy» tekst — bliskości stworzenia ze Stwórcą, w radości i pokoju
zbawienia.
