Zrealizowano w ramach Programu Operacyjnego 
"Promocja Czytelnictwa" ogłoszonego przez 
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 
Płatne ze środków finansowych 
Biblioteki Narodowej 
WIKTORIA PADLEWSKA 
GDYBYM 
była tobą 
GDYBYŚ 
była тщ 
Sławne mamy i ich córki 
PVd szyński  i S-ka 
Copyright © Wiktoria Padlewska 2006 
Opracowanie graficzne: Andrzej Barecki 
Zdjęcia: Wiktoria Padlewska 
Redakcja: Jan Koźbiel 
Korekta: GraŜyna Nawrocka, Monika Halucha 
Redakcja techniczna: ElŜbieta Urbańska 
Skład: Aneta Osipiak 
ISBN 83-7469-3134 
Wydawca: 
Prószyński i S-ka SA 
ul. GaraŜowa 7, 02-651 Warszawa 
Druk i oprawa: 
Drukarnia Wydawnicza im. W.L. Anczyca S.A. 
ul. Wrocławska 53, 30-011 Kraków 
3015% 
■

 Ъ№ % 

Dedykuję kaŜdej Mamie, 
która zawsze pozostanie Górką, 
i Górce, która kiedyś stanie się Mamą 
 
 
■

 

■

 . 

 
— 
 
Ewa BEM 
Gdyby była pani Pamelą, to... Nie widzę moŜliwości wniknięcia w innego człowieka tak 
dalece i nawet tego nie próbuję. Wiele cech osobowościowych Pameli jest przeciwieństwem 
moich... Ona jest inna, czasem zupełnie inna. Oczywiście mamy teŜ i „styki". Pamela jest 
równie romantyczna, równie uczuciowa, ma teŜ podobne poczucie humoru, ale na przykład w 
kwestii organizacji Ŝycia i jego tempa ma zupełnie inne poglądy i pielęgnuje je, co gorsza, 
(śmiech) Mimo to Ŝyje tak, jak Ŝyć powinna. Ja na pewno nie mogłabym pracować tak jak 
ona, oddając pracy całkowicie swoje Ŝycie osobiste, swoje Ŝycie rodzinne, prawie wszystko... 
Próbowałabym stanowczo unormować sprawy pracy i jej godzin. Sama wykonuję wolny 
zawód, jednak wiem, Ŝe musi być zachowany jakiś porządek i harmonia. Ja nigdy, przenigdy 
nie zmierzałam w kierunku kariery zawodowej. Pamela Ŝyje tak, jak większość jej 
rówieśników. Tak, jak sobie tego Ŝyczy dzisiejszy świat. 

Jakich cech zazdrości jej pani, a jakie zmieniłaby na jej miejscuf Zazdroszczę jej tego, czego 
nawkładali jej do głowy w liceum, a potem na studiach. śe trzeba być asertywnym i umieć 
powiedzieć stanowcze „nie". Zazdroszczę jej 
7 
młodego umysłu i ducha, i oczu, które często widzą świat w czerni i bieli. To pozwala jej 
uniknąć wielu wątpliwości i rozterek. Ja jestem jednym wielkim znakiem zapytania. Gzy aby 
dobrze myślę, dobrze decyduję? Pamela wydaje się bardziej stanowcza. I zazdroszczę jej 
piekielnie umiejętności językowych! No cóŜ, ma świetną mamę, która pilnowała od 
czwartego roku jej Ŝycia, by pilnie uczyła się języków! I na pewno zazdroszczę jej urody. 
Ogólnie mówiąc, bardzo ją podziwiam. Pamela szalenie mi się podoba, choć nie broni jej to 
przed matczynym gniewem, gdy na to zasłuŜy. Gała jej osoba sprawia mi ogromną 
satysfakcję. Jako dziewczyna, jako kobieta imponuje mi. Tak jak wspomniałam, gdyby tylko 
uwierzyła czasem starej matce (śmiech), Ŝe trzeba lepiej organizować czas, bo klasyczne 
pojęcie doby jest juŜ od dawna niewaŜne i trzeba ją skrupulatnie dzielić, jak na papierze 
milimetrowym! Choćby tylko po to, by nas nie gnębiły wyrzuty sumienia, Ŝe czegoś się nie 
zrobiło, coś się zaniedbało. Myślę równieŜ, Ŝe powinna przyjrzeć się samej sobie. Jest spod 
znaku Strzelca. To dusze nieokiełznane, nieskłonne do uległości, niezaleŜne. Te cechy mogą 
w Ŝyciu przeszkadzać na dłuŜszą metę -jej samej i komuś, z kim będzie szła przez Ŝycie. 
Warto nad tym popracować. 
A wasze wspólne cechy? 
Ryczymy do rozpuku z tych samych spraw. Wysyłam jej czasem SMS-a i opisuję jakąś 
sytuację bez komentarza, i wiem, Ŝe ona, czytając go, umiera ze śmiechu. Uwielbia róŜne 
moje powiedzonka. Kochamy dowcipy sytuacyjne. Cieszą nas ludzie, ich zachowania i 
kompleksy. Zaśmiewamy się z tego samego, płaczemy w tym samym miejscu, jesteśmy obie 
nieprawdopodobnie uwraŜliwione na wszelkie przejawy przemocy, no i oczywiście jesteśmy 
psiarami, choć przez długi czas nie wiedziałyśmy nawet o tym. Mimo róŜnic duchowo Pamela 
bywa niekiedy moim klonem. Tak jak ja przywiązuje wagę do kindersztuby i tego, co nazywa 
się klasą człowieka. To dla niej bardzo waŜne i wiem, Ŝe uchodzi za osobę dobrze 
wychowaną. To sprawia mi ogromną przyjemność. Łączy nas teŜ miłość do Gabrysi. 
Jesteśmy dla niej jak dwie mamy, a ona od jakiegoś czasu chce się uwolnić od nas obu... 
(śmiech) 
Czy pani zdaniem to matki uczą się od dzieci, czy dzieci od matek? Myślę, Ŝe dzieci bardzo 
duŜo dostają od matek, w ogóle od rodziców. Uczą się od nich, czy tego chcą, czy nie. Prawie 
wszystkie w pewnym momencie Ŝycia buntują się, jednak ziarno pada głęboko i prędzej czy 
później daje swoje owoce. 
<S 
Czego się pani od niej nauczyła? 
No właśnie! Czyja się uczę od swoich dzieci? Pamelę wychowywałam, kierując się wyłącznie 
intuicją i sercem. Wiem, Ŝe to trochę niepedagogiczna i niepopularna metoda... Gabrysię 
wychowuję tak samo, choć jest między nimi siedemnaście lat róŜnicy. Jestem matką raczej 
niekonsekwentną, ale bywam bardzo stanowcza i bardzo konserwatywna. Walczę o bastiony, 
których nie poddam tak łatwo - co do Pameli, mam wraŜenie, Ŝe wiele mi się juŜ udało. Tak 
jak kaŜda mama, wychowując dziewczyny, uczę się pokory, pogodzenia się z tą trudną 
sztuką, czasem z jej monotonią. Wkuwam cierpliwość i zaciskam zęby; juŜ wiem, Ŝe 
pewnych wydarzeń nie da się ominąć i trzeba się z nimi zmierzyć. W wypadku Pameli były to 
trudne lata jej choroby. Najtrudniejsze dla niej samej. Dziś nie został juŜ nawet ślad. Tylko to 
przekonanie, Ŝe mama wytrzyma wszystko. W wypadku Gabrysi jedyną naszą troską była 
pięcioletnia „szkoła niespania". (śmiech) Wytrzymałam to i w len sposób ostatecznie został 
rozwiązany u mnie problem snu - po prostu śpię, kiedy mogę. 

Jaki Pamela ma stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy? Jeśli chodzi o pieniądze, to ma 
do nich, hmm... dość niefrasobliwy stosunek. Nigdy nie była rozpieszczana, ale teŜ nie było 
powodu wprowadzania jakiegoś straszliwego reŜimu. Nie było tygodniówki czy 
kieszonkowego, i moŜe źle się stało. Pamela bardzo cięŜko pracuje. I choć to duŜy kawałek 
jej Ŝycia, pieniądze, które zarabia, mają dla niej wartość osobliwą: jest szczęśliwa, gdy moŜe 
robić za nie prezenty. Nie wydaje mi się, by myślała o jakichś lokatach czy planowym 
oszczędzaniu. Myślę, Ŝe polega na podpowiedziach rodziców. DuŜo odziedziczyła w tym 
zakresie po mnie, ale nie kaŜda „babeczka trafi na wspaniałego męŜa ekonomistę", więc 
często ją przestrzegam. Jeśli chodzi o męŜczyzn... Kiedy trafi wreszcie on na nią, ona na 
niego, to będzie wybuch bomby atomowej. Pamela jest piekielnie temperamentną dziewczyną 
i ma w sobie wielki potencjał uczucia i kobiecości nieco jeszcze uśpionej... Bardzo kocha 
ludzi i w moim przekonaniu za bardzo koleguje się ze wszysl-kimi. Ja teŜ taka byłam w jej 
wieku, nawet wcześniej byłam trochę brat łata. KaŜdy był kolegą... A jest czas, kiedy naleŜy 
to trochę przeredagować. Myślę, Ŝe Pamela będzie wspaniałą Ŝoną, nauczy się nawet 
gotować, (uśmiech) A co do miłości, to wiem, Ŝe będzie umiała ją docenić, skonsumować i 
myślę, Ŝe LeŜ o nią zadbać. Mam 
9 
nadzieję, Ŝe przyglądając się naszej rodzinie, uzbroi się w powaŜny oręŜ, bo miłość na długo 
wymaga siły. 
Co najbardziej ceni w ludziach? 
Myślę, Ŝe w równej mierze szczerość, prostolinijność i poczucie humoru, a mierzi 
ją zakłamanie. 
Jakimi zasadami kieruje się w Ŝyciu? 
Ciekawe pytanie... Jakie ona ma zasady w ogóle? Bo ja jestem osobą, która właściwie nie ma 
Ŝ

adnych zasad, (śmiech) W kaŜdym razie, im jestem starsza, tym mam ich mniej. Wykreślam 

je po kolei, a i tak nie miałam ich nigdy wiele... tylko jedną. .. Nie pytam, kto czym pachnie, i 
nigdy teŜ nie mówię, jakich sama uŜywam perfum - to moja jedyna zasada. UwaŜam, Ŝe 
jesteśmy juŜ tak odarte ze wszystkich tajemnic... Jeśli chodzi o Pamelę, to myślę, Ŝe jej 
zasadą numer jeden jest bycie w zgodzie ze swoimi emocjami. Nie wiem, jak to wyrazić, ale 
gdybym miała powiedzieć, czego Pamela chce teraz, dokładnie w tej chwili - a ta chwila to 
dowolny moment jej Ŝycia - to ona na pewno chce pojechać nad DłuŜek, do naszego domu na 
Mazurach. To jest jej miejsce na świecie. Chce pojechać do tego domu, który pachnie 
drewnem, chce łazić na bosaka po trawie, chce chodzić z dziećmi z całej polany nad jezioro. 
Szuka wewnętrznego potwierdzenia, Ŝe to, co jest dla niej waŜne, naprawdę jest waŜne - i tu 
ma na pewno rację. 
Czy ma pasję? 
Praca jest jej pasją. MoŜe mnie tu długo czarować, ale swoje wiem: ona wchodzi w nią 
całą sobą. A jeśli Gabrysię moŜna nazwać pasją, to dla Pameli jest to SUPERPASJA. 
Jaki jest styl Pameli? 
Pamela nie jest typem kokietki, przeciwnie: draŜnią ją falbanki, kwiatki, przebieranie się i 
mruganie rzęsami... Chciałabym choć trochę popchnąć ją w kierunku tej kobiecości. Mówię i 
myślę o niej, Ŝe jest bardzo romantyczną internetową. Jest bardzo nowoczesna, ale ma 
troszeczkę niedzisiejszych poglądów... 
Na co zwraca szczególną uwagę w stroju? 
Przede wszystkim na to, Ŝeby nie było jej za ciepło. W związku z tym potrafi w lodowaty 
dzień przylecieć do nas na obiad w szortach... (uśmiech) Zawsze jest nie-doubrana, zawsze 
ma na sobie czegoś za mało. Ubiera się sportowo. Ubranie musi 
10 
być luźne i wygodne. Wszystko jest czyściuteńkie, chociaŜ moŜe być niewyprasowane. Lubi 
rzeczy w dobrym gatunku. Jej ulubione marki to Gap i Benetton. 

Jak nazwałaby pani układ między wami? 
Nie jest to jeszcze układ kobieta - kobieta. Nie moŜe zresztą być, z wielu powodów. Dopóki 
nie będzie matką, Ŝoną, to nie „witam w klubie". Po prostu nie wie jeszcze bardzo wielu 
rzeczy. Nie jest, to oczywiście zarzut - nie wie, bo jeszcze ich nie przeŜyła. Nie wiedząc tego, 
nie rozumie mnie teŜ w pewnych kwestiach, mimo Ŝe bardzo się stara. 
Jaką jest córką, a jaką kobietą? 
Górką jest... no, pozostawia sporo do Ŝyczenia... (uśmiech) Nie zgłasza nieustającej 
gotowości, Ŝeby mi w czymś pomóc albo Ŝeby coś za mnie załatwić, albo Ŝeby mnie czymś 
uspokoić... Zawsze wszystkich kaŜe ucałować: Foxa w fafle, Gabrysię w stopki, tacie piątkę... 
sąsiadów... Wszystkich, a o mnie nic! Ale to nie znaczy, Ŝe tej czułości dla mnie nie ma. 
Czasem ni stąd, ni zowąd okaŜe mija w taki sposób... Chciałabym, Ŝeby wiedziała, Ŝe bardzo 
często potrzebuję jej pomocy, na przykład w domu, ale nie chcę jej prosić, musi to wyczuć 
sama. Jest natomiast niezwykłą pomocą w opiece nad Gabrysia, Poświęca jej mnóstwo 
swojego czasu i swoje wielkie serce. A kobietą w moich oczach jest cholernie interesującą, 
pociągającą; uwaŜam, Ŝe jest szalenie seksowna w tej swojej przymglonej kobiecości. Sporo 
musi zrobić, by się dobrze organizować na co dzień. Czasem nawet samą siebie obwiniam, Ŝe 
ją tak kompletnie wyluzowałam. (uśmiech) Jestem przeraŜona, widząc na przykład, jak 
Pamela się pakuje... Plączę wtedy rzewnymi łzami. Jestem królową pakowania się, całe Ŝycie 
gdzieś wyjeŜdŜam. Próbuję jej przekazać jakieś podstawowe umiejętności... i nic. (uśmiech) 
MoŜe tylko tak przede mną udaje? Pamela nie jest taka „kurzasta" jak ja, bo ja jestem kura 
okropna! To cecha, przed którą wy, młode kobiety, bronicie się, ale która teŜ wam imponuje... 
Pamela za dziesięć lat? 
Nie mam pojęcia. Mogę zbudować dwa scenariusze: ten najbliŜszy moim pragnieniom i 
prawdopodobny. A więc scenariusz bliski moim oczekiwaniom jest taki, Ŝe ma pracę lepszą 
niŜ teraz, wykorzystuje swoją kreatywność, mogąc pracować na przykład w domu - długie 
wyjazdy za granicę nie są moŜliwe z powodu DłuŜka. Widzę ją w związku i widzę ją juŜ z 
dziećmi, (uśmiech) I to - za dziesięć lat - z jakąś 
11 
 
trójką, bo ona jak juŜ pójdzie, to pójdzie. Będzie prowadziła dom artystyczny, a jej 
męŜczyzna będzie miał dobrze poukładane w głowie, bo nie będzie z nią łatwo... (śmiech) Ale 
moŜe teŜ być inny scenariusz: Pamela nie spotyka kogoś takiego. Go się wtedy dzieje? Ja 
zaczynam się pomalutku oddalać w stronę błogiej starości z szydełkiem i fotelem, a ona 
przejmuje siłą rzeczy troszeczkę tego mojego „kwoczenia"... i Ŝyjemy sobie w takiej 
symbiozie... (śmiech) 
A jaka pani była w jej wieku? 
Trzeci rok śpiewałam w Norwegii. Zaczęłam śpiewać, mając siedemnaście lat, i właściwie juŜ 
wtedy wyprowadziłam się z domu, zaczęłam jeździć w trasy i byłam całkowicie niezaleŜna. 
Byłam po jednym bardzo długim związku, który został przedzielony pierwszym moim 
małŜeństwem, i wraz z moim pierwszym męŜem wyjechaliśmy do Norwegii, gdzie w 
klasyczny sposób dorabialiśmy się - najpierw mieszkania trzypokojowego, wspaniałego 
samochodu, to wszystko było juŜ na moim koncie. I kiedy miałam dwadzieścia sześć lat, 
powiedziałam sobie: basta, teraz dziecko... Wróciłam do Polski juŜ z brzuszkiem. Wkrótce 
potem się rozwiodłam. Byłam bardzo samodzielna, myślę, Ŝe czasem nawet nazbyt,. Pod 
względem rodzinnym byłam o tych kilka kroków do przodu... 
Jaką będzie matką? 
Bardzo dobrą, bardzo skrupulatną i przeraźliwie zatroskaną. JuŜ teraz ciągle drŜy o Gabrysię 
w chwilach, kiedy ja jestem zupełnie o nią spokojna. Nie będzie surową matką i chyba teŜ 
niestety nie będzie konsekwentną... Na pewno dopilnuje, by dzieci nie jadły słodyczy i nie 
miały nadwagi. Nie wiem, czy będzie uczyła je samodzielności, boję się, Ŝe w tej kwestii 

popełni te same błędy co ja... No i będzie podrzucać mi dzieciarnię... Albo odwrotnie: będzie 
zabierać ją wszędzie ze sobą. 
Czym są dla was rozstania? 
Bardzo duŜo wyjeŜdŜałam i nauczyłam się okiełznywać tęsknotę. Najbardziej tęskni się, 
kiedy dzieci są małe, a najlepiej, zamiast tęsknić, kupować prezenty i duŜo telefonować. 
Ma pani na nią sposób? 
Tak: tylko i wyłącznie wytłumaczenie. 
P2 
Czym pani zaimponowała? 
Gały czas mi czymś imponuje. Teraz rozpoczęciem nowego kierunku studiów - po 
etnografii wybrała się na wiedzę o kullurze. 
Czy jest coś, na co pani by się nie zdecydowała, a co Pameła zrobiła? Tak, skoczyła na 
bungee. Wariatka, sama Ŝałowała... Widziałam zdjęcie, kiedy stoi na tym mostku tuŜ przed 
skokiem, a w oczach ogromne przeraŜenie... 
Pamięta pani jej największe szczęście? 
Ona jest szczęśliwa w Disneylandzie i nad DłuŜkiem. Oba te miejsca kojarzą się jej 
z kompletnym luzem. Jesteśmy wszyscy razem... i jest wieczny „fun"! 
Gdyby Pameła mogła przeŜyć czyjeś Ŝycie, czyje by wybrała? Ja zawsze chciałam przeŜyć 
Ŝ

ycie Scarlett 0'Hara. Myślę, Ŝe ona bardzo kocha Anię z Zielonego Wzgórza i chyba 

chciałaby przeŜyć takie Ŝycie jak ona... to taki klasyczny, śliczny Ŝyciorys... Pomału rozkwita, 
a Ŝycie ofiarowuje jej coraz piękniejsze chwile... 
Czego obawia się w Ŝyciu? 
Na pewno, tak jak ja, choroby bliskich. 
Co kocha, a czego nienawidzi? 
Nienawidzi bezczelności, chamstwa i przemocy... A co kocha... Jeśli chodzi o jedzenie, io jest 
wegetarianką i wszystko co zielone zjada do końca. Teraz ma „zakrętkę" na rukolę i moŜe ją 
jeść pod kaŜdą postacią. Kocha twaroŜek mojej roboty... 
Kiedy lubi pani na nią patrzeć? 
Kocham na nią patrzeć, kiedy złamana moim gderaniem przychodzi do nas na obiad 
umalowana, piękna i ubrana tak, jak ja myślę, Ŝe mogłaby być na tę okazję ubrana. Patrzę na 
nią wtedy urzeczona, wzroku nie mogę oderwać. Lubię na nią patrzeć, kiedy świadomie chce 
ładnie wyglądać... jestem w siódmym niebie... 
Pamela... 
Pamela to jest serce z ogromnym uśmiechem... Serce z uśmiechem... 
с

 

Pamela bem 
 
Gdybyś była mamą, to... 
To byłabym bardzo dumna z tego, co osiągnęłam. Starałabym się moŜe troszeczkę 
utemperować pewne cechy swojego charakteru. Mam tu na myśli lekką nad-opiekuńczość i 
naddobroć czy nadtroskli-wość wobec ludzi, która nie zawsze jest odwzajemniana w tym 
samym stopniu. Problem w tym, Ŝe kiedy czasem mówię mamie o tych rzeczach, jej argument 
wytrąca mi z ręki wszelką broń - odpowiada mianowicie: „Spotkamy się za dwadzieścia 
siedem lat. Porozmawiamy, kiedy będziesz w moim wieku". I to z jednej strony jest moŜe 
trochę wyświechtane, z drugiej bardzo mądre, bo przecieŜ ja teraz nie mam i nie mogę mieć 
pojęcia, jaką ona ma perspektywę. Przypuszczam, Ŝe za dwadzieścia siedem lat będę miała 
zupełnie inny pogląd na wiele spraw i Ŝe argumenty, których uŜywam dzisiaj, moŜe będą 
wydawały mi się zupełnie nierealne. Natomiast teraz, z moją jeszcze późnomłodzieńczą butą, 
na pewno zrobiłabym parę kroczków ku małym zmianom. 
15 

Jakich cech jej zazdrościsz, a jakie zmieniłabyś na jej miejscu? 
Zazdroszczę jej mądrości Ŝyciowej i pewności rzeczy, których się podejmuje. Moja mama 
przewaŜnie jest dosyć pewna siebie i tego, Ŝe decyzje, które podejmuje, są mądre i słuszne - 
bez względu na to, Ŝe po drodze wydawać się one mogą pochopne, i tak na koniec wychodzi 
na jej... Zazdroszczę jej takiego osadzenia w świecie, pewnego doświadczenia, no i tej 
mamusiowości. Z drugiej strony trudno wymagać, bym w moim wieku te cechy juŜ posiadała. 
I na mamy miejscu nauczyłabym się odpoczywać. To umiejętność, którą zdecydowanie 
chciałabym wprowadzić w jej Ŝycie, a której zupełnie jest pozbawiona. Nie znosi bezruchu, 
nierobienia niczego... Zawsze, nawet kiedy kroi się spokojna rodzinna niedziela, mama 
wymyśli sobie na przykład grill dla czterdziestu osób... (śmiech) W związku z tym od rana 
jest juŜ zmęczona przygotowaniami. Często śmieje się i nazywa to zajęciami w podgrupach, 
bo kaŜdy z rodziny dostaje jakieś zadanie, następuje podział pracy i kaŜdy musi coś robić. A 
przecieŜ raz na jakiś czas taka niedziela mogłaby wyglądać w ten sposób, Ŝe wszyscy 
domownicy leŜeliby do góry brzuchami albo kaŜdy w swoim tempie robiłby to, co chce. 
Natomiast moja mama ma skłonność do organizowania... to od niej silniejsze. Chciałabym, 
Ŝ

eby polubiła czasem nudę, a nie Ŝeby cały czas próbowała upychać te puzzle... (śmiech) I 

ona sama chyba się tym męczy, a moŜe jest tak, Ŝe ona się spala i spełnia? Nie wiem, jak to 
dokładnie z nią jest. (śmiech) 
A wasze wspólne cechy f 
Mówią mi, Ŝe podobnie mówię, uŜywam tego samego słownictwa, Ŝe podobnie się 
zachowuję. Ja tego nie widzę, ale to zupełnie normalne. Powoli przesiąkam nią. Na pewno do 
wspólnych cech zaliczyłabym poczucie humoru i to czasem na poziomie retrocytowym, czyli 
kiedy błyskawicznie łapiemy się na tym samym, wystarczy spojrzenie i obie wiemy, o co 
chodzi... Sumienność z czasem ze mnie wychodzi, mama ją majak najbardziej. Na pewno 
mamy sentyment do naszego domu na Mazurach, i Lo Laki olbrzymi, olbrzymi. Ma teŜ go na 
szczęście równieŜ moja młodsza siostra Gabrysia. Od dwudziestu paru lat jest to nasze 
miejsce na ziemi, nasz środek kosmosu, to najpiękniejsze ze wszystkich miejsc. Poza 
Dinseylandem oczywiście, bo my jesteśmy rodziną dinsneylandową. (śmiech) Mnie samej 
trudno coś więcej za- 
10 
uwaŜyć, przypuszczam, Ŝe komuś z zewnątrz byłoby prościej dostrzec cechy, które mam po 
mamie, no bo wiadomo, Ŝe niespecjalnie chętnie się do takich człowiek czasami przyznaje. Ja 
się niektórych z nich wypieram, a z zewnątrz moŜe widać je troszeczkę lepiej. 
Czy twoim zdaniem to dzieci uczą się od matek, czy matki od dzieci? 
Na pewno nawzajem. Mama bardzo lubi przebywać z młodymi ludźmi, myślę, Ŝe wzmogłam 
to w pewien sposób. Lubi zmiany, lubi współpracę z młodymi. Nie osiadła na laurach, cały 
czas się uczy, próbuje zrozumieć nową technologię, muzykę... Bardzo lubi moich przyjaciół, 
kiedy tylko się da, widuje się z nimi. To w sobie na pewno odświeŜyła, nie wiem, czy dzięki 
mnie, ale odnoszę wraŜenie, Ŝe pomogłam jej w tym troszeczkę. Myślę, Ŝe wszystko, co być 
powinno, było w niej wcześniej, i nie wiem, czy specjalnie czegoś ją nauczyłam. Pewna 
jestem natomiast, Ŝe od niej nauczyłam się całej masy rzeczy. Nauczyłam się przede 
wszystkim, Ŝe najwaŜniejsza jest rodzina. Będę tu mało oryginalna, ale kiedy naprawdę się to 
zrozumie, nie ma potrzeby nic wyjaśniać. Tym bardziej Ŝe u mojej mamy stoi za tym cała 
ideologia, bo - muszę to dodać - mama tak naprawdę jest bardzo konserwatywna i bardzo 
wierząca. Rodzina umiejscowiona jest wyŜej od wszystkiego, jest prawdziwym oparciem. TeŜ 
bardzo bym chciała stworzyć kiedyś taki dom, jaki jej się udało. Nauczyła mnie równieŜ, Ŝe 
nie naleŜy ludzi zbyt szybko osądzać, by nie nabierać do kogoś uprzedzeń, sugerując się tym, 
co mówią o nim inni. Myślę, Ŝe to teŜ jest bardzo waŜna cecha i staram się ją w sobie 
pielęgnować. Mama jest bardzo serdeczna, bezpośrednia i nie ma kompleksów - i to jest fajna 
sprawa. Im dłuŜej Ŝyję i pracuję, tym częściej widzę, jak wielką krzywdę kompleksy potrafią 

wyrządzić. Jeśli ktoś nie ma wsparcia w swojej rodzinie czy bliskich, to jest mu cięŜko. A 
wydaje mi się, Ŝe ludzie, którzy mają kompleksy, na samym początku swojego Ŝycia nie 
dostali właśnie takiego zastrzyku wsparcia, miłości. I nie mam tu na myśli koneksji 
rodzinnych czy upychania na stanowiska, tylko po prostu czystej miłości. Według mnie ci 
ludzie w późniejszym Ŝyciu są mocno poharatani. I tym bardziej się cieszę, Ŝe ja jej aŜ tyle 
dostałam i próbuję ją przekazać dalej, mojej siostrze, by wiedziała, Ŝe ją bezgranicznie 
kocham i Ŝe jest dla mnie najwaŜniejsza na świecie. Wydaje mi się, Ŝe to 
Jaki mama ma stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy? Mam nadzieję, Ŝe stosunek mojej 
mamy do męŜczyzn jest jednoznaczny i Ŝe męŜczyzną jej Ŝycia jest mój tata. (śmiech) Go nie 
zmienia faktu, Ŝe jest ona troszkę flir-towna - ale taka, jaką kobieta powinna być, nigdy nic 
giębszego za tym nie stoi. Wydaje mi się, Ŝe miała dwie albo trzy duŜe miłości w Ŝyciu, takie, 
o których ja wiem, a ostatnio mi opowiadała o jednej ze swoich pierwszych miłości z 
kolonii... (śmiech) Drugim męŜczyzną Ŝycia mojej mamy w tej chwili jest pies Fox, który jest 
równieŜ męŜczyzną mojego Ŝycia... (śmiech) Wszyscy go bardzo kochamy. Kolejnym 
waŜnym męŜczyzną jest jej wieloletni aranŜer, pianista i akompaniator Andrzej Jagodziński, z 
którym się bardzo przyjaźni; wiele ze sobą juŜ przeszli. Czasem nawet mówi, Ŝe jest to jej 
drugi mąŜ, ale bardziej z powodu zupełnego zŜycia się dusz. Do miłości? Na pewno bardzo 
kocha i ma bardzo pojemne serce, (śmiech) Potrafi ją okazywać. Pracuję w tym samym 
budynku co mój tata, dzieli nas zaledwie jedno piętro, i mama przez tatę wciąŜ podsyła mi 
róŜne drobiazgi. Mama nas bardzo otacza swoją miłością i wiele daje nią do zrozumienia, co 
ma swoje dobre i złe strony. A pieniądze lubi, kiedy są. Miała cięŜkie dzieciństwo, bardzo 
skromnie Ŝyli i wydaje mi się, Ŝe w tej chwili ma jakąś traumę z tym związaną i lubi mieć, 
Ŝ

eby mieć. Niekoniecznie te pieniądze od razu wydaje, ale lubi, kiedy są, chociaŜ nie są one 

dla niej na pewno najwaŜniejsze. 
Co najbardziej ceni w ludziach? 
Szczerość, która niestety jest coraz rzadszą cechą ludzi. Inteligencję, poczucie humoru i 
prostolinijność. Mama niezwykle ceni sobie zwykłych ludzi. Nie tych, którzy wspięli się na 
wyŜyny, zapominając o swojej przeszłości. Im ktoś jest bliŜszy Ŝyciu, tym mama bardziej go 
ceni. 
Jakimi zasadami kieruje się w Ŝyciu? 
Dzieci są dla niej najwaŜniejsze i dla nich oddałaby wszystko, co nie jest jednoznaczne z 
rozbestwianiem nas... (śmiech) Potem jest uczciwość. Mama jest osobą, która nigdy, z tego co 
wiem, nie splamiła się jakimiś nieczystymi kontaktami, sytuacjami, które mogłyby się wydać 
ś

liskie. Jest przede wszystkim uczciwa wobec samej siebie. Kolejną jej zasadą jest, Ŝeby 

kaŜdemu znaleźć coś do roboty i Ŝeby wszyscy się czymś zajmowali... (śmiech) 
18 
Ma pasję? 
Na pewno szeroko pojęta muzyka - słuchanie, kolekcjonowanie nagrań, wyłapywanie róŜnych 
smaczków... To trochę Laka jej pasja słuŜbowa. Poza tym fantastycznie gotuje i bardzo lubi to 
robić. PoniewaŜ od ponad dziesięciu lat nie jem mięsa, mama się wyspecjalizowała w kuchni 
mięsnej dla mojego taty i mojej siostry, i w wegetariańskiej dla mnie. Zawsze, kiedy 
przyjeŜdŜam do rodziców, coś pysznego na mnie czeka. Wielką pasją mojej mamy są 
zwierzątka. Dokarmia okoliczne koty w sekrecie przed tatą... (śmiech) Lubi rozmawiać z 
ludźmi... lubi oglądać serial „M jak miłość", (śmiech) 
Jaki jest styl mamy? 
Jest elegancka. Mama czuje brzemię osoby publicznej, która nie moŜe pokazać się 
nieumalowana, bo ludzie poczują się rozczarowani... Szalenie o to dba. Twierdzi, Ŝe osoba 
publiczna musi szanować ludzi, którzy ją widują nawet na ulicy. Jak często powtarza, „pani 
Bem nie moŜe się w kiosku pokazać bez umalowanych chociaŜby ust"... Bywa to polem starć 

między nami, poniewaŜ ja, kiedy tylko mogę, nie maluję się... (śmiech) I zawsze ślicznie 
pachnie. 
Na co zwraca szczególną uwagę? 
Jest fanką skarpetek. To czyste szaleństwo. Tłumaczy, Ŝe kiedy była dzieckiem, nie było 
ładnych skarpetek, więc teraz pasjami kupuje skarpetki przeróŜnego rodzaju takŜe dla mnie, 
chociaŜ nie mam jakichś specjalnych potrzeb... Skarpetki są topowe. 
Jak nazwałabyś układ między wami? 
Mimo mojego juŜ podeszłego młodzieńczego wieku jest to zdecydowanie układ 
hierarchiczny. Ja się mamy słucham, konsultuję z nią większość spraw. Jakby pępowina nie 
do końca została odcięta, z czym trochę walczę i nie walczę... Jest między nami raczej 
tradycyjna relacja matka - córka. Chyba nie ma partnerstwa. Mama jest mamą, a nie 
koleŜanką, do mamy nie mówi się po imieniu... I tak jest z całą resztą. Mama to nazywa 
„dulszczyzną absolutną". Wydaje mi się to zdrowe i nie bardzo widzę potrzebę negowania 
tego w jakikolwiek sposób. 
19 
Jaką jest matką, a jaką kobietą? 
Kobietą wydaje mi się przeuroczą. Jest czarująca dla otoczenia. Wiem to od osób trzecich, 
które miały okazję ją poznać. Mnie wydaje się to oczywiste i jestem do tego przyzwyczajona, 
chociaŜ miałam co do jej uroku i wdzięku osobistego pewne podejrzenia juŜ wcześniej, 
(śmiech) Często się zdarza - tylko sza przed tatą - Ŝe po koncertach przychodzą do niej jacyś 
młodzi panowie i są nią zauroczeni; to jest przepiękne! Roztacza wokół siebie wspaniałą aurę. 
1 mamą jest wspaniałą. Na pewno teŜ dominującą. Jest... filarem mojego kosmosu. Ładnie to 
powiedziałam, prawda? (śmiech) Jest mocną osobowością i zawsze nią będzie. 1 jest bardzo 
mądra. Zawsze, kiedy świat wali mi się na głowę, potrafi mnie wyciągnąć: „Nie przejmuj się, 
jest matka jeszcze". Jest dla mnie ogromnym wsparciem. 
Mama za dziesięć latt 
Mam nadzieję, Ŝe juŜ będzie babcią... Ale i mamą, poniewaŜ Gabrysia będzie ledwo 
dwudziestolatką... Śmiejemy się, Ŝe rodzice strzelili sobie gola do własnej bramki z tą moją 
siostrą, która jest największym cudem na świecie. Ale zamiast sobie teraz odpoczywać, są 
obecnie w Ilia. (śmiech) Na pewno za dziesięć lat będzie na tych samych obrotach. Mam 
nadzieję, Ŝe będzie 
się jeszcze zawodowo udzielała, bo strasznie Щ% )A Śpiewa. ШІШї, śe jeft Cudem 
muzycznym i ma tu jeszcze duŜo do powiedzenia. 
A jaka ty będziesz w jej wieku f 
Zupełnie nie wiem. Tak jak mama się z wiekiem upodabnia do swojej mamy, tak ja się 
pewnie z czasem upodobnię do niej. Mam cichą nadzieję, Ŝe ujawnią się we mnie geny 
odpowiedzialne za umiejętne gotowanie, bo w tej chwili, jeśli chodzi o termiczną obróbkę 
potraw, jestem na etapie zaparzania herbaty, (śmiech) MoŜe tak jak ona będę kiedyś Mamą 
Kurą... chociaŜ na razie nie mam w tym kierunku ciągot. 
Jaką będzie babcią? 
Nie wiem. Podejrzewam, Ŝe zupełnie zwariuje na punkcie wnuka. 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa mamy? 
Mama była bardzo kochliwa i kiedyś zakochała się w starszym o kilka lat koledze 
brata, perkusiście. Był podobno śliczny i mama zupełnie straciła dla niego głowę, 
20 
a dodam, Ŝe miała wczesne naście, więc była jeszcze podlotkiem. I kiedyś wracającej ze 
szkoły do domu Alek otworzył drzwi i powiedział: „Nie uwierzysz, kto do nas przyszedł". 
Był to właśnie ów perkusista. Mama podobno popruła prosto do łazienki i zamknęła się w niej 
na bite cztery godziny, Ŝeby się w Ŝadnym wypadku z nim nie spotkać. Taką miała, biedna, 
tremę. 

Czym są dla was rozstania? 
Kiedy byłam dzieckiem, strasznie płakałam, kiedy wyjeŜdŜała. Raz pojechała do Afryki. 
Teraz nie potrafię powiedzieć, jak długo tam była; z punktu widzenia moich zaledwie kilku 
lat to była wieczność, a w rzeczywistości pewnie był to miesiąc, moŜe dwa. Zostałam pod 
solidną opieką i pamiętam, Ŝe jak płakałam, moja opiekunka pokazywała mi w starej 
czołówce dziennika telewizyjnego, na której rozwijała się mapa świata, gdzie znajduje się ta 
nieszczęsna Kenia. Teraz jesteśmy w zasięgu komórek cały czas. Czasem nawel zdarza się 
nam nie widzieć cały tydzień, bo nie mamy czasu... Ale nie da się umknąć jej zasięgowi... 
Masz na nią sposób? 
Chyba się nie zdarzyło, Ŝebym musiała wziąć mamę sposobem. Z nią trzeba po prostu 
pogadać. Zresztą, jak moja mama czegoś nie chce, to tego naprawdę nie chce i nie ma na to 
sposobu... (śmiech) Ona się upiera, kiedy wie, Ŝe ma rację. Nie stawia barier nie do przejścia 
tylko po to, Ŝeby je stawiać. 
Czym ci zaimponowała? 
Moją siostrą mi niesamowicie zaimponowała. Ja moŜe niezupełnie to dostrzegałam, kiedy 
Gabrysia się urodziła, ale teraz, po tych dziesięciu latach, myślę, Ŝe to jednak wymagało od 
niej niesamowitej odwagi i siły. Mama miała czterdzieści pięć lat i przez siedem miesięcy 
ciąŜy musiała, biedna, leŜeć... Jeszcze w czasie ciąŜy nagrała piękną płytę z kolędami. 
Imponuje mi teŜ za kaŜdym razem tym, Ŝe potrafi przeistoczyć się z osoby, która ma na 
głowie cały dom, w damę, wyjść na scenę i gruchnąć taki koncert, Ŝe wbija wszystkich w 
fotele. Mnie by się nigdy nie chciało. 
Czy jest coś, na co ty byś się nie zdecydowała, a co mama zrobiła? Teraz mam tyle lat, ile 
miała moja mama, kiedy mnie urodziła... 
"21 
Pamiętasz jej największe szczęście? 
Narodziny Gabrysi... To było ogromne szczęście, Ŝe była zdrowa, śliczna... Ogromnym 
szczęściem była audiencja u Ojca Świętego. Mama całe Ŝycie o tym marzyła i to się spełniło. 
I na pewno kaŜda nasza rodzinna wizyta w Dinseylandzie jest równieŜ szczęściem, (śmiech) 
Gdyby mama mogła przeŜyć czyjeś Ŝycie, czyje by wybrała"? Trudno powiedzieć. Myślę, Ŝe 
są pewne autorytety, wielkie autorytety, takie jak Ella Fitzgerald, ale czy chciałaby przeŜyć 
jej Ŝycie... Tego nie wiem. A moŜe wybrałaby Ŝycie zwykłej szarej myszki, zajmującej się 
domem bez zwracania na siebie uwagi? 
Czego obawia się w Ŝyciu? 
Myślę, Ŝe martwi się, czy wystarczy jej sil na dopilotowanic mojej siostry do doro-słości. 
Zęby najbliŜszym nic złego się nie działo... Ze psy się będą starzeć; te lęki nachodzą ją 
szczególnie, bo u nas w domu bardzo się je kocha i uwaŜa, Ŝe matka natura jakoś źle 
wymyśliła, Ŝe one o tyle krócej od nas Ŝyją. 
Co kocha, a czego nienawidzi? 
MoŜe zacznę od tego, czego nienawidzi: ściemniactwa, oszukiwania, kręcenia, kom-|                     
binowania. Nienawidzi ludzi, którzy się nie odwdzięczają... w ogóle niewdzięczno- 
ś

ci. Mama na to mówi „pięć po dwunastej", czyli dopóki nam na czymś bardzo zaleŜy, to się 

o kogoś staramy i jest za pięć dwunasta, następnie mija ta dwunasta i zupełnie zapominamy o 
tej osobie. A kocha Kabaret Starszych Panów, nas, nasze Mazury... 
Kiedy lubisz na nią patrzeć? 
Lubię ją bardzo na koncertach, poraŜa mnie wtedy jej siła. To jest ten moment, kiedy jestem 
strasznie dumna, Ŝe to właśnie moja mama. Lubię patrzeć, kiedy wraca do domu i wita się z 
Foxem - to jest obłędny widok. Lubię, kiedy siedzi z moją siostrą i pomaga jej w odrabianiu 
lekcji... 
Mama... 

Go powiedzieć, Ŝeby nie zabrzmiało banalnie... Oś, podstawa, fundament. Nie wyobraŜam 
sobie bez niej Ŝycia, podobnie jak i bez taty... Na pewno najwaŜniejsza 
Ш

 

osoba, największy autorytet, wszystko naj. Największe ciepło i na pewno niezwykła osoba, 
która mnie przepilotowała przez meandry Ŝycia i jeszcze popilotuje, która przewaŜnie ma 
rację. Tak naprawdę nawet kiedy zdarza mi się wystawiać róŜki, kiedy tupię i się złoszczę, 
wiem, Ŝe rację ma mama, no bo wie - i strasznie się cieszę, Ŝe tak właśnie jest. 
и

 

W     w 
/ 
^^шшшшвш^^^ш 
Joanna DAMIĘCKA 
Gdyby była pani Matyldą, to... 
Pewnie prowadziłabym całkiem inny tryb Ŝycia. Na pewno nie dzieliłabym go pomiędzy 
szkołę a plan filmowy, tak jak ona to robiła przez długi czas. Na pewno -jak siebie pamiętam 
w jej wieku - duŜo bym się bawiła; wtedy były takie czasy. Aczkolwiek duŜo teŜ pracowałam, 
choć nie tak cięŜko jak ona. Więcej bym przebywała z rówieśnikami, miałabym więcej 
wolnego czasu dla siebie. Tak się zmieniły czasy i nie chodzi mi tu nawet o róŜnicę jedynie 
dwudziestu paru lat. Nasze czasy były inne... Być moŜe to wszystko kwestia zmian, jakie 
zaszły we mnie, i moŜe gdybym teraz była Matyldą, teŜ kaŜdą wolną chwilę bym poświęcała, 
Ŝ

eby sobie popracować... (śmiech) Nie wiem. 

Jak Matylda Ŝyje? Jaki jest jej styl? 
Jak mówiłam, Ŝycie dzieli między szkolę i pracę. Bardzo się zmieniła przez ostatnie dwa lata. 
Kiedyś kaŜdą wolną chwilę lubiła spędzać z rówieśnikami, szalenie lubiła wychodzić na 
imprezy, bawić się na dyskotekach. Teraz widzę, Ŝe to się zmieniło, poniewaŜ nawet kiedy 
ma trochę wolnego czasu, potrafi wybrać siedzenie 
 
25 
w domu z ksiąŜką czy przed telewizorem, ale w ciszy i spokoju. Jej plan dnia jest szczelnie 
wypełniony, więc wolne chwile stara się spędzać raczej w spokoju. Matylda jest bardzo 
ruchliwą i energiczną osobą. Lubi spędzać czas w kuchni, na gotowaniu, a to rzadkość, by w 
jej wieku zajmować się sztuką kulinarną. Wystarczy podać hasto, a ona natychmiast przerobi 
je w danie. Poza tym, jeśli chodzi o sporty, uwielbiała kilkudniowe wypady w góry, by 
pojeździć w zimie na desce, a w lecie na rowerze. Myślę, Ŝe gdyby miała więcej wolnego 
czasu, spędzałaby go właśnie w ten sposób. 
Widzi pani podobieństwo między wami? 
Bardzo duŜe; przede wszystkim w sposobie reagowania na pewne sprawy. Matylda jest dosyć 
impulsywna, podobnie jak ja w jej wieku. Dzisiaj równieŜ jestem, chociaŜ z wiekiem 
człowiek „tępieje" i nie mam tu na myśli tępienia umysłu, raczej łagodzenie ostrości 
odbierania pewnych sytuacji. Ona jest konkretni ej sza, bardziej zdecydowana, a asertywności 
zdąŜyła nauczyć się o wiele szybciej niŜ ja. Niestety, mnie zajęło to duŜo więcej czasu. Być 
moŜe widzi sposób, w jaki ja reaguję i przez to jest jej łatwiej czerpać nauki z błędów przeze 
mnie popełnionych. Ja widocznie nie miałam takich wzorców. 
Czym potrafi panią najbardziej rozśmieszyć? 
Matylda jest z natury dowcipna; ma specyficzne poczucie humoru, czasem wręcz zjadliwe, 
ale faktycznie bardzo zabawne. Potrafi mnie rozśmieszyć swoim zachowaniem. Fantastycznie 
odgrywa róŜne sytuacje, w których uczestniczyła lub teŜ które miała okazję widzieć. Potrafi 
odtwarzać je przede mną w sposób przezabawny. 
Czy zdarzają się wam konflikty? Czego dotyczą? 

Jak najbardziej, poniewaŜ jesteśmy dwiema kobietami. Konflikty bywają zwykle związane z 
nieodkladaniem rzeczy na swoje miejsce. JeŜeli ja biorę jakąś rzecz naleŜącą do Matyldy, 
odkładam ją na miejsce, natomiast kiedy ona bierze coś mojego, zawsze później muszę tego 
szukać w jej pokoju, w którym rzadko panuje porządek. Konflikty zdarzają się równieŜ w 
kuchni. Nie przepadam za gotowaniem, ale biorę się za to, gdy muszę, i staram się, by w 
kuchni panował lad i porządek nawet podczas gotowania. Matyldzie zdarza się zostawić 
bajzel, chociaŜ od pewnego czasu, 
26 
muszę przyznać, jest duŜa poprawa. Konflikty rodzą teŜ bariery, takie nie do przekroczenia, a 
mianowicie róŜnice pokoleń. śebym nie wiem jak się naginała do niej, a ona do mnie, sposób 
myślenia kaŜdej z nas jest zupełnie inny. Poza tym naleŜy wziąć pod uwagę, Ŝe miody 
człowiek jest niejako z natury przeświadczony o swojej racji, więc nie ma z nim dyskusji, 
(śmiech) Te konflikty wyłaŜą raz na jakiś czas i są zupełnie naturalnym zjawiskiem. ChociaŜ 
myślę, Ŝe gdyby nie to, Ŝe obie jesteśmy kobietami, byłoby ich o wiele więcej, (śmiech) 
Jaką jest córką, a jaką kobietą? 
Córką jest fantastyczną. Jako córka jest naprawdę genialna. Dba, by nie sprawiać mi 
przykrości. Czasem oczywiście potrafi „przywalić jakimś tekstem", ale w dobrej wierze, 
(śmiech) Mówiąc prawdę, która wisi w powietrzu, lecz której nikt prócz niej nie odwaŜa się 
wypowiedzieć. Jest bardzo cierpliwa jak na swój wiek. Mam porównanie z jej starszym 
bratem Mateuszem, który jest raptusem, podobnie jak ja. Jest zdystansowana do Ŝycia i mimo 
swojego ostrego charakteru i usposobienia potrafi dać poczucie bezpieczeństwa, potrafi 
zapanować nad wieloma sytuacjami. Generalnie rzecz biorąc, jest fantastyczna. A kobietą jest 
bardzo zgrabną i urodziwą... I nie ma w sobie nic z kokietki. 
Ma jakieś pasje ? 
Bardzo lubi rzeźbić, na co, niestety, równieŜ nie ma czasu. Ma bardzo duŜe zdolności 
plastyczne. Swego czasu duŜo rysowała i malowała. Grała teŜ na saksofonie i chociaŜ bardzo 
ją to pasjonowało, zmuszona była zaprzestać, gdyŜ nie miała czasu ćwiczyć. Pamiętam, jak 
pewnego wieczoru ćwiczyła, siedząc w swoim pokoju przy otwartym oknie, i kiedy 
skończyła, z sąsiednich okien rozległy się brawa. MoŜe kiedyś znajdzie znowu czas... 
Czy jest coś, na co Matylda się zdecydowała, a czego pani nigdy by nie zrobiła? 
ChociaŜby to, Ŝe pofarbowaia sobie włosy na róŜowo... (śmiech) Ja bym tego nigdy nie 
zrobiła, poniewaŜ w jej wieku byłam trzymana krótko. Na pewno nie skoczyłabym na bungee 
ani nie poleciałabym na lotni, co Matyldzie chodzi po głowie; ja nie lubię odrywać się od 
ziemi, (śmiech) Martwi mnie to, Ŝe pewnego dnia naprawdę będzie chciała zrealizować te 
swoje skoki. 
m 
Jakie są jej wady, a jakie zalety? 
Wady? JeŜeli wadą jest upór, to ją ma, choć czasem upór bywa i zaletą. Jest straszną 
balaganiarą, co równieŜ jest wadą, jeśli nie dla niej samej, to na pewno dla osoby, która 
będzie z nią Ŝyła. Zaletami jej są natomiast cierpliwość i konsekwencja we wszystkim, co 
robi. Jest sprawiedliwa i stara się być obiektywna. 
W jaki sposób rozładowuje stres? 
Z nas dwóch to raczej ja reaguję nerwowo, histerycznie - na przykład płaczem - w chwilach, 
kiedy jestem zupełnie bezsilna. Tak na dobrą sprawę bardzo rzadko ją widuję doprowadzoną 
do płaczu. To jej opanowanie nie jest moŜe cechą bardzo kobiecą, ale stara się być 
opanowana i nie daje się ponieść emocjom. 
Co było jej największym wyzwaniem w Ŝyciu? 
Wydaje mi się, Ŝe pogodzenie pracy ze szkołą... Praca w filmie bardzo ją pociąga 
i w pewnym momencie musiała te dwie rzeczy ze sobą pogodzić. 
Skąd w niej ta nieokiełznana chęć rywalizacji i dąŜenie do wyznaczonych sobie cełów? 

Ta rywalizacja nie jest planowana... To prawda, Ŝe ostatnimi czasy mieliśmy szczęście i 
zajęliśmy pierwsze miejsca w kilku organizowanych zawodach, ale to raczej kwestia 
przypadku niŜ chorej ambicji. Zdarzyło się, Ŝe Mateusz, uczestnicząc w aktorskich zawodach 
Ŝ

eglarskich, w których pierwsze miejsce zajął Paweł Deląg, nie mógł zawinąć do portu przez 

czterdzieści minut po ich zakończeniu, ale bardzo ucieszyła go wiadomość, Ŝe dostał za 
ostatnie miejsce dziesięć dni nauki Ŝeglowania; za pierwsze była jedynie duŜa butelka 
szampana! 
Pani ulubiona anegdota z dzieciństwa Matyldy? 
Nie mam duŜego biustu, więc dla dzieci było normalne, Ŝe mamusia jest „plaska-ta". Kiedyś 
przyszła babcia Damięcka, która rzadko bywała u nas z wizytą. Matylda miała wtedy trzy 
latka, usiadła przodem do babci na kolanach i nagle zobaczyła jej dekolt. Chwyciła za bluzkę, 
odchyliła, zajrzała do środka i powiedziała: „Och! Pupa!", (śmiech) 
Maty ida... 
Go Matylda? Powiem tak: przez siedem miesięcy ciąŜy z Matyldą myślałam, Ŝe będzie 
chłopcem, poniewaŜ tak mi powiedział lekarz. Poza tym pomyślałam sobie, Ŝe 
2<S 
fajnie będzie mieć dwóch chłopców, bo ubranka po Mateuszu będą jak ulał, zabawki, które w 
tamtych czasach trudno było zdobyć, teŜ te same. Po siódmym miesiącu nagle zaczęłam 
myśleć o dziewczynce... Tak intensywnie zaczęłam chcieć, Ŝeby to była córka, Ŝe zupełnie 
zwariowałam na tym punkcie. Mój mąŜ Maciej prosił: „PoniewaŜ jesteś czarownicą, proszę 
cię, nic nie rób. Jeśli w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy ukształtowałaś tam chłopca, a teraz 
zaczniesz lo zmieniać, to się źle skończy... JuŜ jest za późno...". Kiedy Matylda się urodziła, a 
lekarz, pokazując mi ją, powiedział: „Ma pani córeczkę", ja wciąŜ nie mogłam w to uwierzyć 
i wpadłam przy tym w histeryczny płacz ze szczęścia. Dopiero kiedy połoŜono mi ją przy 
piersi, obie się uspokoiłyśmy. To, co wtedy czułam, było czymś nie do opisania. Był to jeden 
z najpiękniejszych dni w moim Ŝyciu. Matylda to, jednym słowem, moje szczęście. 
f 
Matylda Damięcka 
Gdybyś była mamą... 
Mama jest bardzo poukładana i uporządkowana, a mnie daleko do tego, więc w sprawach 
zawodowych wolałabym zostać raczej w tej materii, w której obecnie się znajduję. Potrafi 
zbyt wiele rzeczy brać sobie na głowę, a co za tym idzie, równieŜ i stresujących sytuacji. Jest 
impulsywna, bardzo łatwo i szybko moŜna doprowadzić ją do wściekłości, ale równieŜ 
szybko moŜna ją udobruchać. Powinna czasami zastanowić się parę razy, nim coś powie, 
poniewaŜ potrafi ranić. Łatwo teŜ ulega emocjom... Ma skłonność do budowania sobie 
historyjek, które później umoŜliwiają jej zamartwianie się. Wyciszyłabym się trochę bardziej 
na jej miejscu, chociaŜ nie wiem, czy w pracy producenta to jest w ogóle 
moŜliwe. Starałabym się moŜe nie przenosić napięcia związanego z moją pracą na rodzinę. 
Zdaję sobie sprawę, Ŝe to nie jest łatwe, a poniewaŜ jest naszym agentem, więc trudno, aŜeby 
zupełnie nie mieszała Ŝycia zawodowego z prywatnym. Myślę, Ŝe odizolowałabym te 
emocje... Od razu po niej widać, jak się mają sprawy zawodowe. Jeśli podpisze umowę, 
przepełniona jest szczęściem, natomiast kiedy coś pójdzie nie tak, wyŜywa się na nas... 
(śmiech) ZdąŜyliśmy się juŜ wszyscy do tego 
31 
przyzwyczaić i traktujemy to z przymruŜeniem oka. Takie fale po prostu naleŜy przeczekać. 
Jak mama Ŝyje? Jaki jest jej styl? 
To kobieta wiecznie pracująca. Punktualna do bólu, co zresztą prześladowało nas przez cale 
dzieciństwo. Podstawową cechą jej stylu, podobnie jak i mojego brata Mateusza, jest 
organizacja i porządek we wszystkim. To bizneswoman na polskie realia. PoniewaŜ jeszcze 
do niedawna mieszkałam z nią, pamiętam, Ŝe kaŜde moje wyjście na imprezę było dla niej 

związane z tworzeniem sobie historii, jak to na pewno coś mi się przytrafiło, poniewaŜ 
miałam juŜ być w domu, a jeszcze mnie nie ma... (śmiech) Nawet po późnym powrocie 
musiałam wejść i ucałować ją, choćby juŜ spała. Najlepiej, Ŝebym grzecznie siedziała w 
domu. Z kolei jak siedziałam, to pytała mnie, czemu nigdzie nie wychodzę. I tak na okrągło. 
Ostatnio mi się nawet dostało za to, Ŝe Mateusz poszedł na imprezę do swojego przyjaciela, a 
ja z nim nie poszłam. Była taka awantura! (śmiech) 
Czy widzisz podobieństwo między wami? 
Im jestem starsza, tym częściej je zauwaŜam. Był taki momenl, kiedy jako dziecko byłam 
fizycznie bardzo podobna do taty i... płakałam z tego powodu, (śmiech) Teraz staję się coraz 
bardziej do niej podobna; niestety, równieŜ w jej nerwowości... Czasem sama łapię się na 
tym, Ŝe kiedy jestem w złym humorze, z jakiegoś błahego powodu zaczynam wyŜywać się na 
Mateuszu. Zaraz jednak uświadamiam sobie, Ŝe to nie ma najmniejszego sensu, i staram się 
uspokoić. Go natomiast nas róŜni, to to, Ŝe mama w moim wieku facetów zmieniała jak 
rękawiczki... Tak, taka była! 
Jak ona to robiła? 
Nie, nie jak ona to robiła, tylko Ŝe jej się chciało! 
Czym potrafi cię najbardziej rozśmieszyć? 
Nachodzą nas zupełnie nieoczekiwane fale głupawki i wtedy wszystko nas śmieszy! Wtedy 
jedna przewaŜnie zadaje pytanie: „Gzy ty coś paliłaś?", a druga odpowiada: „Ja nie, a ty?", 
(śmiech) 
Zdarzają się wam konflikty? Czego dotyczą? 
Wiele czynników wpłynęło na to, Ŝe mama nabrała dystansu do spraw, które wcześniej 
stanowiły problem. Przede wszystkim przeprowadziliśmy się do większego mieszkania, 
32 
co sprawiło, Ŝe wiele napięć rozłoŜyło się bardziej równomiernie. MoŜe coś się zmieniło na 
lepsze? Teraz pracuje niezaleŜnie i polega wyłącznie na sobie. A konflikty dotyczą z reguły 
spraw aktualnych. Mam na przykład zły humor, poniewaŜ pracowałam czternaście godzin na 
planie zdjęciowym, jestem zmęczona i najchętniej zamknęłabym się w pokoju. A mama 
czasem nie potrafi tego zrozumieć, poniewaŜ jest akurat w dobrym humorze... I juŜ jest 
powód do małego konfliktu. To, co staramy się z Mateuszem uszanować, to jej „trudniejsze 
dni". Mamie przychodzi to z większym trudem. 
Jaką jest matką, a jaką kobietąl 
Jest kochaną, ciepłą i tolerancyjną Matką Polką. W naszej rodzinie panuje układ matka-
przyjaciółka-agentka. (śmiech) Chciała nam dać wszystko to, co będąc w naszym wieku, 
chciała sama mieć. Kobietą jest niesamowicie silną, niezaleŜną i odpowiedzialną. To ona 
zawsze ma ostatnie słowo i trzyma wszystko w garści. Jest wierna w przyjaźniach i 
bezwzględna, kiedy ktoś ją zawiedzie. 
Czy ma jakąś pasję? 
Uwielbia jeździć samochodem. Ma prawo jazdy w aŜ trzech -w tym dwóch dość nietypowych 
dla kobiet - kategoriach: samochodów osobowych, autobusów i samochodów cięŜarowych. 
Bardzo lubi brać udział w rajdach. Nie jest w Ŝadnym wypadku przysłowiową babą za 
kierownicą, prowadzi wspaniale. 
Czy jest coś, na co mama się zdecydowała, a czego ty byś nigdy nie zrobiła? 
Nigdy bym się nie zdecydowała na załoŜenie rodziny, mając zaledwie dwadzieścia jeden lat. 
Dla mnie jest teŜ zupełną abstrakcją to, czym obecnie się zajmuje. Nigdy nie związałabym 
końca z końcem! A jeŜeli chodzi o zwariowane pomysły, to z nas dwóch mnie bardziej 
pociąga smak adrenaliny... 
Jakie są jej wady, a jakie zalety? 
Wrócę do jej wielkiej zalety: niesamowitego uporządkowania i poukładania. To dla mnie 
osiągnięcie najwyŜszego poziomu wtajemniczenia, (śmiech) Do jej wad zaliczyłabym 

niekonsekwencję. Potrafi zmienić diametralnie swój punkt widzenia. Popada ze skrajności w 
skrajność. A z zalet moŜe jeszcze to, Ŝe nie jest naiwna i twardo stąpa po ziemi, Ŝe jest 
ambitna i wie, czego chce od Ŝycia. śyje w zgodzie z samą sobą i w stu procentach polega 
wyłącznie na sobie. 
m 
■

 ■". .■■ :■■.- ая* ś 

щ

£$тшь 

WJa/H sposób rozładowuje stresu 
Zawsze chciała śpiewać w operze. Teraz śpiewa w chórze. To dla niej pierwszy krok w 
odstresowaniu się. Bardzo ją cieszy i uspokaja powtarzanie w domu utworów przed 
koncertami. Do samochodu teŜ nagrywa sobie specjalne taśmy z prób i jeŜdŜąc po mieście, 
ć

wiczy. Niestety, w jednej tylko barwie głosu - tu muszę dodać, Ŝe \\w\\\\v\ śpiewa altem - nie 

moŜna dosluchać się Ŝadnej melodii. Ten jednolity dźwięk 
tor vs\ wcale przyjemny do słuchania, zwłaszcza w samochodzie. Ї chociaŜ na nią dziah lo 
kojąco i jak najbardziej naleŜy to uszanować, mnie potrafi doprowadzić 
msasródoszewskiej pasji... (śmiech) 
I u było u'jej Ŝyciu największym wyzwaniem? 
zmiana profesji. Robiła w Ŝyciu róŜne rzeczy, ale tym największym przesko- 
.іхіи chyba dla niej przeniesienie się z kabiny cięŜarówki - pracowała w fir- 
^\W^X ^ Amku - do agencji aktorskiej. I choć znała juŜ do- 
lacie, zaczęła w nim pracować, a, to juŜ nie to 
i róŜnych, zupełnie jej dotąd nieznanych rzeczy. 
u i największym wyzwaniem są studia - Stosunki 
\fryki ii Instytucie Orienlalislyki na Uniwersytecie War- 
' na drugim roku i uczy się tureckiego i perskiego. 
'i' ryinłliZHTJ/ i u pól' u' duŜe пін do celu? 
fez/7), ii których po pioslu jesteśmy dobrzy, (lŜyli 
■

/jiwln konno to pasje laty, pływanie natomiast - Mateusza. 

I rywalizować; to laka iskierka, która nas niesamowicie nakręca. Mama nie 
'.s\w\\ - chyba Ŝe będą lo rajdy samochodowe - ale 
kibicuje kaŜdemu z osobna. Nasza rodzina jest normalną 
hnajnormalniejsze ognisko rodzinne w branŜy, (śmiech) Wydaje mi się, 
■

u\W-\a \\ш\\\ Ь\1о stworzenie nam takiego domu, jaki obecnie 

W jaki sposób rozładowuje stres? 
Zawsze chciała śpiewać w operze. Teraz śpiewa w chórze. To dla niej pierwszy krok w 
odstresowaniu się. Bardzo ją cieszy i uspokaja powtarzanie w domu utworów przed 
koncertami. Do samochodu teŜ nagrywa sobie specjalne taśmy z prób i jeŜdŜąc po mieście, 
ć

wiczy. Niestety, w jednej tylko barwie głosu - tu muszę dodać, Ŝe mama śpiewa altem - nie 

moŜna dosłuchać się Ŝadnej melodii. Ten jednolity dźwięk nie jest wcale przyjemny do 
słuchania, zwłaszcza w samochodzie. I chociaŜ na nią działa to kojąco i jak najbardziej naleŜy 
to uszanować, mnie potrafi doprowadzić czasami do szewskiej pasji... (śmiech) 
Co było w jej Ŝyciu największym wyzwaniem? 
Chyba zmiana profesji. Robiła w Ŝyciu róŜne rzeczy, ale tym największym przeskokiem było 
chyba dla niej przeniesienie się z kabiny cięŜarówki - pracowała w firmie rozprowadzającej 
papier do druku - do agencji aktorskiej. 1 choć znała juŜ dobrze środowisko aktorskie dzięki 
tacie, zaczęła w nim pracować, a to juŜ nie to samo. Musiała nauczyć się wielu róŜnych, 
zupełnie jej dotąd nieznanych rzeczy. A ostatnio przełomem w jej Ŝyciu i największym 
wyzwaniem są studia - Stosunki Międzykulturowe Azji i Afryki w Instytucie Orientalistyki na 
Uniwersytecie Warszawskim. Jest juŜ na drugim roku i uczy się tureckiego i perskiego. 
Skąd ta nieokiełznana chęć rywalizacji i upór w dąŜeniu do celu? To u was dziedziczne? 

PrzewaŜnie trafiają się nam dziedziny, w których po prostu jesteśmy dobrzy. Czyli zbieranie 
grzybów i jazda konno to pasje taty, pływanie natomiast - Mateusza. Lubimy rywalizować; to 
taka iskierka, która nas niesamowicie nakręca. Mama nie bierze udziału w naszych 
wyczynach - chyba Ŝe będą to rajdy samochodowe - ale zawsze dopinguje nas i kibicuje 
kaŜdemu z osobna. Nasza rodzina jest normalną rodziną. To najnormalniejsze ognisko 
rodzinne w branŜy, (śmiech) Wydaje mi się, Ŝe największą ambicją mamy było stworzenie 
nam takiego domu, jaki obecnie mamy. 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa mamy? 
Kiedyś - miała wtedy jedenaście lat - wracała z Afganistanu samolotem ze swoją 
półtoraroczną siostrą Parwiną, czyli Parveen, co w języku perskim znaczy siedem 
34 
шшшшкш

^ш^^^^шшшш^я 

gwiazd na szyi byka. To był lot z Kabulu do Taszkientu, a stamtąd do Warszawy. Tak się 
niefortunnie złoŜyło, Ŝe samolot miał międzylądowanie w Moskwie z powodu gęstej mgły. 
Wszyscy pasaŜerowie spali na ławkach w hali lolniska - poza mamą: jako jedyna o jedenastej 
w nocy nie wytrzymała i z płaczącą ze zmęczenia siostrzyczką na rękach wymusiła na 
stewardesie pokój hotelowy, dziecięce łóŜeczko i kipiatok na kaszkę. JuŜ wtedy wiedziała, jak 
postępować, aby osiągnąć to, co chce. 
Mama... 
Mama... Ma-ma! Chciałabym choć w małym stopniu być kiedyś taką mamą, jaką 
ona jest. Mama jest i będzie... 
Ił 
{ 
Urszula dudziak 
Gdybyś była Miką, to... 
Gdybym była Miką, to zrobiłabym światową karierę, poniewaŜ jako Mika mam niezwykły 
instynkt, jestem nieprawdopodobnie muzykalna, teksty do piosenek piszę na zawołanie, 
melodie same wpadają mi do głowy, mam poczucie sceny, widać, Ŝe do niej naleŜę, mam 
niesamowitą charyzmę... i jestem bardzo ładna. Kiedyś byłam równieŜ dobrą bizneswoman, 
oszczędzałam kasę i cała rodzina poŜyczała ode mnie, oczywiście na procent. Teraz trochę się 
to zmieniło i stałam się bardziej rozrzutna. Z jednej strony chciałabym mieć pieniądze, z 
drugiej nie bardzo potrafię oszczędzać. 
Czy jest jakaś cecha charakteru, której jej zazdrościsz? MoŜe cechy charakteru nie. Dlatego, 
Ŝ

e 

ja - teraz mówi matka (śmiech) - uwaŜam, Ŝe mam jeden z najlepszych charakterów, jaki 
moŜna mieć. Jestem zodiakalną Wagą, a to tłumaczy wszystko. Mika jest osobą bardzo 
wraŜliwą. Ja w Ŝyciu zdąŜyłam się juŜ uodpornić na wiele, ale ona jest jeszcze krucha. Bardzo 
się w związku z tym o nią martwię i niepokoję. Jest bardzo podobna do Michała, ja z kolei 
mam z nim bardzo mało wspólnych cech. Zazdroszczę jej róŜnych rzeczy, ale nie charakteru. 
37 
A czego w takim razie jej zazdrościsz0? 
Zazdroszczę jej nieprawdopodobnej muzykalności. Ja wiem, Ŝe to dziwnie brzmi, i wiem, Ŝe 
ona ma moje geny, a tak naprawdę to ja chciałabym mieć jej geny. Mieć takiego czuja 
muzycznego, jakiego ona ma... Ja mam go równieŜ, ale mój jest trochę inny. (śmiech) Kiedy 
na nią patrzę, zazdrość mnie zŜera... Mika ma równieŜ niesamowitą lekkość pisania tekstów. 
Ja teŜ potrafię je pisać, tylko zanim coś mi wyjdzie, muszę się nieźle napracować. Jest jeszcze 
coś: ona ma niesamowitą podziałkę. 
A co to znaczył 
„Podziałka" to inaczej mówiąc timing, który mają wyłączne wybitni jazzowi muzycy, a w 
dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach Murzyni. Jest to sposób dzielenia, frazowania 

muzyki i powodowania, Ŝe kiedy się gra i śpiewa, to cale ciało tańczy. MoŜna to równieŜ 
nazwać swingowaniem, czyli innymi słowy: albo muzyka hula, albo nie... I ona ma to w sobie 
w tak wyrafinowany, unikalny, a zarazem naturalny sposób. Nie wiem, jak i skąd... Jeśli 
chodzi o stronę muzyczną i o wyczucie muzyki, jest wypieszczona do granic moŜliwości - to 
niebo, to sama prawda, to sam Pan Bóg w całej pięknej okazałości... I tego jej zazdroszczę. 
Co cenisz w niej najbardziej? 
Myślę, Ŝe zmiany, jakie w niej teraz zachodzą. Wchodzi w okres doceniania i wiary w dobrą 
stronę Ŝycia. Potrafiła się zmienić i odnaleźć, i tym mi zaimponowała. Był moment, kiedy 
obie nie bardzo wiedziałyśmy, gdzie będzie Ŝyć - czy w Stanach, czy tu, w Polsce... Teraz 
widzę, Ŝe nadchodzi bardzo piękny okres w jej Ŝyciu, i mam nadzieję, Ŝe go w pełni 
wykorzysta. Bardzo bym tego chciała... dla niej... 
Potrafisz za nią tęsknić? Jak bardzo? 
PrzewaŜnie wygląda to w ten sposób, Ŝe kiedy Mika gdzieś wyjeŜdŜa, potrafię do niej 
telefonować nawet parę razy dziennie. To chyba dowód, Ŝe za nią tęsknię. A kiedy złości się 
na mnie i mówi: „Mama, przestań dzwonić...", to jestem smutna, rozczarowana i wtedy 
jeszcze bardziej tęsknię i czekam, aŜ w końcu do mnie zatelefonuje. Jestem do niej bardzo 
przywiązana. 
Jaki ma stosunek do męŜczyzn, mitości i pieniędzy? MęŜczyznom nie wierzy, często jest nimi 
rozczarowana, w miłość nie wierzy, po kilku zawodach, jakie ją spotkały, pieniądze... Kiedyś, 
jak juŜ wspomniałam, były waŜ- 
38 
ne, potem przez dłuŜszy czas nie liczyła się z nimi, chociaŜ ostatnio zauwaŜyłam pewne 
zmiany. Wczoraj nawet wyznała: „Mamo, chciałabym mieć miliony" - a to juŜ dobry znak. 
(śmiech) 
Czy zawiodłaś ją kiedykolwiek? 
Tak, i to nie raz. Mam wraŜenie, Ŝe w bardzo wielu rzeczach zawiniłam, nie miałam pełnej 
ś

wiadomości powagi pewnych spraw, nie widziałam ich... Czuję się winna, Ŝe nie 

zareagowałam w niektórych momentach. Wtedy, kiedy Mika naprawdę mnie potrzebowała. 
Czym jest dla ciebie jej muzyka? 
Jest przede wszystkim wielką dumą. Jestem tak dumna, widząc ją na scenie; gdy śpiewa, ja 
kompletnie wymiękam i milknę. Ma w głosie coś w rodzaju terapii. Jej śpiew jest dla mnie 
modlitwą, pacierzem, lekarstwem na wszystko... i wszystko, co robi, mi się podoba! (śmiech) 
Czego najbardziej obawia się w Ŝyciu? 
Jak kaŜda młoda dziewczyna, martwi się, czy dobrze ułoŜy się jej Ŝycie, czy znajdzie 
męŜczyznę, z którym będzie jej dobrze... Tu, w Polsce, nie czuje się jeszcze naprawdę u 
siebie, tam, w Ameryce, juŜ nie mieszka. Stoi teraz na rozdroŜu, jest zawieszona między 
dwoma światami. To niełatwy dla niej czas, ale wiem, Ŝe zaraz wyjdzie na prostą. 
Jakie słowo lubi i uŜywa go często? 
„Japijękolę"... Domyśl się, co to znaczy... To coś w rodzaju cenzuralnego przekleństwa. 
Czym potrafisz ją zawsze rozweselić? 
Ona wcale nie jest łatwa do rozweselenia. Z reguły proponuję jej, Ŝe gdzieś sobie razem 
wyjdziemy, zagramy w tenisa albo moŜe coś dobrego sobie ugotujemy. W takich chwilach 
odnoszę wraŜenie, Ŝe działam jak „antydepresant", i muszę przyznać, Ŝe jestem w tym 
niezła... (śmiech) 
Największe jej szaleństwo? 
Kiedyś, będąc bardzo zakochana, pojechała do swojego chłopaka na Martynikę, gdzie chciała 
wyjść za niego za mąŜ i tam z nim zamieszkać. Zaliczyłabym to jak najbardziej do 
szaleństwa. RównieŜ jako szesnastolatka wraz ze swoją o dwa lata 
39 

starszą siostrą Kasią wzięły pewnego dnia plecaki i wyruszyły same w podróŜ po Europie. 
Pamiętam, Ŝe gdzieś się zgubiły, potem policja chciała je aresztować. Na samą myśl o tym 
robi mi się słabo, bo pamiętam, jak umierałam wtedy ze strachu, Ŝeby nic im się nie stało. Go 
do szaleństw, to by było na tyle. 
Jak kocha i jak nienawidzi? 
Myślę, Ŝe jak kocha, to na całego. Nie potrafi mieć dystansu, będąc zakochaną. A nienawidzi? 
Nie wiem, czy ona kiedykolwiek kogoś nienawidziła. Nie wiem, czy potrafi nienawidzić. 
Potrafi się złościć, ale to wszystko. 
Czy Mika posiada szósty zmysł? Jaki? 
To musi na pewno być związane z muzyką. Powiedziałabym, Ŝe tym szóstym zmysłem jest 
zdecydowanie jej muzykalność. 
■

 Co najbardziej ceni w ludziach? 

Przyjaźń i szczerość. Zdarza się, Ŝe potrafi wyczuć, kiedy nie mówię jej całej prawdy, nie 
chcąc jej ranić, albo teŜ kiedy zupełnie w nią zapatrzona, nie potrafię obiektywnie jej ocenić. 
Twoja ulubiona anegdota z jej dzieciństwa? 
Z dzieciństwa dziewczynek mam mnóstwo filmów wideo. Pamiętam taką scenę, kiedy Kasia 
stoi przed kamerą i śpiewa jakąś piosenkę i nagle nie wiadomo skąd zjawia się Mika, która 
odpychają brutalnie na bok i sama zaczyna śpiewać... Chyba juŜ wtedy ten feeling nie dawał 
jej spokoju... (śmiech) 
Mika ma nieprawdopodobne zdolności aktorskie, przede wszystkim komiczne, i potrafi 
genialnie naśladować ludzi. Pamiętam, jak kiedyś, mając osiem lat, siała przed telewizorem - 
to było w Nowym Jorku - a naprzeciw niej w fotelu siedział Jerzy Kosiński i po prostu 
umierał ze śmiechu, widząc, jak naśladuje najnowsze wiadomości CNN, potem jakiś chiński 
program, następnie MTV... On tylko pilotem przełączał programy, a ona do kaŜdego z nich 
potrafiła zrobić niesamowity show. 
Jaką Mika będzie mamą? 
Och... mamą na pewno będzie bardzo czułą. Co do dyscypliny w stosunku do dzieci, trudno 
mi powiedzieć. Na pewno będzie wszystkiego bardzo pilnować, nie tak jak ja, (śmiech) 
Zaskoczyłaś mnie tym pytaniem, poniewaŜ nigdy nie zastanawiałam się nad tym. Ona nadal 
jest dla mnie taka malutka, mimo swoich dwudziestu pięciu lat. Ma 
40 
wspaniały kontakt z dziećmi i bardzo chciałaby je mieć. W głębi duszy mówię sobie: „Kto 
wie, moŜe będzie trochę nadopiekuńcza". Wtedy moŜe zrozumie mnie lepiej... 
W jaki sposób rozładowuje stres? 
Rozładowuje go w jedyny sposób: paląc jednego papierosa za drugim. 
Jaka byłaś w jej wieku? 
Miałam dość ograniczone wyobraŜenie o mojej przyszłości. Przede wszystkim marzyłam o 
ś

piewaniu w zespole. Będąc w jej wieku, miałam juŜ parę piosenek nagranych dla radia. 

Byłam bardzo niepewna siebie: myślałam, Ŝe jestem brzydka, Ŝe moŜe trochę jestem 
muzykalna, moŜe mam glos... tak wszystkiego po trochu, ale wpływ na to, Ŝe udało mi się 
otworzyć i przezwycięŜyć strach, miały z pewnością dwie rzeczy. Po pierwsze Michał, który 
bez przerwy kazał mi śpiewać i sprawił, Ŝe poczułam się silniejsza i nabrałam wiary w siebie i 
- po drugie - ta wewnętrzna siła, która musiała w pewien sposób znaleźć ujście. Czułam, Ŝe 
mam w sobie wulkan energii, i wiedziałam, Ŝe muszę ją uwolnić. Śpiew byl dla mnie tym 
wentylem. Będąc w jej wieku, po raz pierwszy zagraliśmy na Jazz Jamboree. To był tysiąc 
dziewięćset sześćdziesiąty ósmy rok. Myślę, Ŝe Mika, podobnie jak ja, ma zbyt mało wiary w 
siebie i w swoje moŜliwości. 
Kiedy najbardziej łubisz na nią patrzeć? Kiedy jest na scenie i kiedy śpi. 
Co widzisz w jej oczach? 

Ma przede wszystkim śliczne oczy. Ostatnio widzę w nich radość... bardzo się zmieniły. 
Jeszcze niedawno były smutne, teraz jest w nich ciekawość i blask. 
Mika to... 
Mika to najukochańsze moje szczęście, mój klejnot. Zrobię wszystko, by przychylić jej nieba, 
będę jej strzec, zawsze jej pomogę, zawsze obronię, gdy ktoś ją skrzywdzi, to przetrącę mu 
kręgosłup - mówię zupełnie powaŜnie, (śmiech) Zdaję sobie sprawę, jak bardzo jestem od niej 
uzaleŜniona, ale kocham ten stan i juŜ. 
URBANIAK 
Gdybyś była mamą, to... 
Starałabym się pokochać bardziej własny talent i uwierzyć mocniej w swoje moŜliwości. Poza 
tym Ŝyłabym chyba podobnie jak ona, w ten jej niesamowicie piękny sposób, w jaki tylko ona 
potrafi Ŝyć. Gdzieś w głębi wydaje mi się, Ŝe nie docenia siebie tak, jak powinna. A w 
stosunku do swojej młodszej córki... Starałabym się pewnie być trochę mniej opiekuńcza. 
Nie... nawet na pewno, (śmiech) 
Czy jest jakaś cecha charakteru, której jej zazdrościsz? Mama jest waleczną i bardzo silną 
osobowością. Czasem zazdroszczę jej energii, którą w sobie ma. Ta pozytywna energia z 
czasem przemienia się w ogromną siłę. Zazdroszczę jej tej siły i pozytywnego wpływu, jaki 
potrafi mieć na ludzi. 
Co zmieniłabyś, będąc na jej miejscu? 
Zaczęłabym medytować... Mama czasem jest trochę roztargniona. Myśli o zbyt wielu 
rzeczach naraz. Myślę, Ŝe medytacja pomogłaby jej uporządkować myśli i pozwoliłaby jej się 
bardziej koncentrować na jednej rzeczy. 
43 
Co cenisz w niej najbardziej? 
Genię w niej pozytywne nastawienie i dobroć. I to, Ŝe jest, jaka jest. 
Potrafisz za nią tęsknić? Jak bardzo? 
Tak. Czasem nawet aŜ za bardzo. Jesteśmy sobie bardzo bliskie. Mieszkamy razem, 
spędzamy wspólnie duŜo czasu. 
Jaki ma stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy? Mama jest bardzo ciekawą kombinacją, 
poniewaŜ potrafi być rozrzutna i jednocześnie bardzo się pilnuje, by nie wydawać zbyt duŜo 
pieniędzy na głupstwa. Myślę, Ŝe pieniądze nie są dla niej najwaŜniejsze, chociaŜ lubi je 
mieć. W związkach dominuje nad męŜczyznami. Jej stosunek do nich zmienia! się zaleŜnie od 
związku, w jakim była. Teraz jest chyba na takim etapie, kiedy lubi mieć kontrolę nad tym, co 
się dookoła niej dzieje. Wie, co lubi, a czego nie. Do miłości... Roman-tyczność ustąpiła 
chyba miejsca szukaniu poczucia bezpieczeństwa i jej wewnętrznego spokoju. 
Czy zawiodłaś ją kiedykolwiek? 
Tak. Bardzo wiele razy... Wydaje mi się, Ŝe niewystarczająco często okazywałam jej, jak 
bardzo ją kocham, cenię i jak waŜną osobą jest w moim Ŝyciu. W okresie dorastania byłam 
nawet przeciwko niej... i mimo Ŝe to było dawno i obie zapomniałyśmy juŜ o tym, gdzieś na 
dnie serca nadal mam do siebie Ŝal, Ŝe tak się stało. 
Czym jest dla ciebie jej muzyka? 
Dla mnie to kolorowe ptaki, (śmiech) Jej muzyka jest dla mnie mieszanką zaskaku- 
jąco-szukającą. Jest tajemnicza i zmienna. 
Czego najbardziej obawia się w Ŝyciu? 
Czasem przeraŜa ją myśl, co by było, gdyby coś jej się stało, poniewaŜ to przecieŜ ona 
powinna się zajmować wszystkim! A jeśli nawet tak by się stało, to kto ją zastąpi? Obawia się 
chyba przede wszystkim swojej bezsilności i bycia zaleŜną od innych. Chyba nawet cięŜko 
jest jej to sobie wyobrazić. 
Jakie słowo lubi i uŜywa go często? 
„Japijękolę"... Przejęła to powiedzonko ode mnie, poniewaŜ w ramach nieprzekli- 

nania powtarzam je dość często, i proszę... nauczyła się. (śmiech) 
44 
Na to pytanie, widzę, macie taką samą odpowiedź. Oprócz tego bardzo często uŜywa 
stwierdzenia, Ŝe coś kocha: „Ojej, jak ja to kocham. ..!". To cala mama. 
A jakiego słowa nie lubi? 
Nie lubi, kiedy coś jest „niemoŜliwe". 
Czym potrafisz ją zawsze rozweselić? 
Czasem wydaje mi się, Ŝe mogłabym znaleźć lepsze sposoby... Mama na przykład bardzo 
lubi, kiedy podczas kąpieli ja siedzę przy wannie i dotrzymuję jej towarzystwa. Wtedy sobie 
rozmawiamy, opowiadamy róŜne rzeczy... Bardzo teŜ lubi, kiedy jej prawię komplementy. To 
takie moje małe sekrety. 
Masz na nią sposób? 
Bardzo łatwo ją przekonać. To jedynie kwestia odpowiedniego przedstawienia jej 
sprawy. NaleŜy przedstawić ją w pozytywny sposób i sukces murowany. 
Największe jej szaleństwo? 
Całe jej Ŝycie jest szalone... Nic poza tym nie przychodzi mi do głowy. 
Jak kocha i jak nienawidzi? Lojalna jest w jednym i drugim. 
Czy mama posiada szósty zmysł? Jaki? 
Tak. Jest czarodziejką, jestem tego pewna. To dość skomplikowane, ale wydaje mi się rzeczą 
niemoŜliwą, Ŝeby, przeŜywszy to, co przeŜyła, widząc to, co widziała w Ŝyciu, Ŝyła tak, jak 
Ŝ

yje, nie będąc przy tym czarodziejką! Sposób, w jaki Ŝyje, to, jak śpiewa, to przecieŜ czysta 

magia! 
Co ceni najbardziej w ludziach? 
Pozytywne podejście i inteligencję. Bardzo imponuje jej, kiedy ktoś jest inteligentny i potrafi 
to w dobry sposób wykorzystać. 
Twoja ulubiona anegdota z jej dzieciństwa? 
Bardzo lubię, kiedy opowiada mi, jaka była, będąc dzieckiem. Historia ta miała miejsce w 
Gubinie, parę lat po wojnie, kiedy ze swoim o cztery lata starszym bratem Leszkiem - sama 
miała siedem - poszli paść krowę Łaciatą, holenderkę, nad 
45 
Nysę ŁuŜycką, gdyŜ właśnie tam rosła najładniejsza trawa. Od ich domu z obliczeń Leszka 
było to trzy tysiące kroków. Kiedy krowa się pasła, oni bujali się na huśtawkach, które Leszek 
starannie wyplatał z witek wierzby. I pewnego dnia tak się zajęli huśtaniem, Ŝe krowa im 
gdzieś przepadła. Chodzili z babcią brzegiem rzeki, nawołując głośno. W pewnej chwili 
rozległy się strzały i niebo pojaśniało od ja-snoczerwonych rakiet. PrzeraŜeni, ukryli się w 
budce straŜniczej. Na podłodze stały dwa duŜe sakwojaŜe. Mama z Leszkiem namówili 
babcię, by zajrzała do nich. W jednym były grube słowniki, drugi natomiast wypełniony był 
skórzanymi woreczkami. W pierwszym otwartym znajdowały się złote dwudziestodolarówki. 
Babcia otworzyła następny woreczek i zrobiła wielkie oczy: w środku były brylanty wielkości 
orzecha laskowego. Szybko zamknęła torbę i stali w milczeniu dobrych parę minut. Po chwili 
przyszedł straŜnik i powiedział, Ŝe trzy osoby usiłowały przekroczyć granicę i Ŝe krowa, 
której pewnie szukają, stoi niedaleko stąd. Wracając do domu, zastanawiali się, czy tym 
ludziom, którzy zostawili te torby, uciekając w popłochu, udało się czy nie... Przez długi czas 
krąŜyły sprzeczne wersje. Mama wiele razy się zastanawiała, czemu babcia, która w tych 
cięŜkich czasach liczyła się z kaŜdym groszem, jak większość ludzi po wojnie, nie wzięła 
chociaŜ jednego woreczka. Pewnego dnia powiedziała mi: „Teraz juŜ wiem dlaczego: bo taka 
właśnie była nasza mama". 
Jaką będzie babcią? 
Myślę, Ŝe będzie... nadopiekuńcza? (śmiech) Będzie potwornie rozpuszczać swoje 
wnuki. Dlatego wizyty u babci nie będą częściej niŜ raz w tygodniu, (śmiech) 

W jaki sposób rozładowuje stres? 
Kąpielą i grą w tenisa. Uwielbia tenis. I od czasu do czasu trochę na nas krzyczy, 
ale jak wiadomo, to jeszcze nikomu nie zaszkodziło... (śmiech) 
Jaka będziesz w jej wieku? 
MoŜe trochę spokojniejsza, chociaŜ nic jestem tego pewna, poniewaŜ mama, będąc w moim 
wieku, wcale nie miała tyle odwagi, ile ma jej teraz. MoŜe to przychodzi z czasem? Kto wie? 
Zobaczymy. 
Kiedy najbardziej lubisz na nią patrzeć? Kiedy śpiewa. 
46 
Co widzisz w jej oczach? 
Niestety, bardzo często ma zamknięte oczy, kiedy śpiewa. Ale kiedy nie śpiewa i mogę w nie 
zajrzeć, to widzę doświadczenie, czasem trochę smutku, ale to chyba smutek zebrany w ciągu 
wielu lat, który gdzieś w niej zosta! i chyba tylko ja go widzę. 
Mama to... 
Moja przyjaciółka, siostra, ciepło i dobro. To moje Źródło, które bardzo kocham. 
II ЯІИІР 
t 
а

 

 
Zuzanna łapicka-olbrychska 
Gdybyś była Weroniką, to... 
Robiłabym to samo co ona. Zajmowałabym się sobą. Weronika robi to, co lubi i co ją 
interesuje: projektuje i szyje. To jest dla niej najwaŜniejsze. Zwlekałabym na jej miejscu jak 
najdłuŜej z załoŜeniem rodziny, do tego trzeba naprawdę dorosnąć. 
Gzy widzisz podobieństwo między tobą a Weroniką? 
Kiedy była jeszcze dzieckiem, pytałam ze zdziwieniem Daniela: „Z kim ty ją masz?". 
RóŜnimy się od siebie fizycznie i psychicznie. Weronika zawsze dąŜy do wytyczonego przez 
siebie celu. Ja skupiam się na przyjemności Ŝycia, na tym, co po drodze, a nie na końcowym 
rezultacie. Ona uwielbia gotować, moŜe to robić godzinami, byle wyszła z tego jakąś 
wyrafinowana potrawa, a ja uwielbiam po prostu jeść - moŜe być nawet bulka z masłem. 
UwaŜasz, Ŝe my, dzieci, upodabniamy się do naszych rodzicowi A moŜe wy, mamy, 
upodabniacie się do nas? Dzięki Weronice przyjrzałam się bardziej sobie. 
49 
Dlaczego? 
Gdyby nie ona, Ŝyłabym pewnie w błogiej nieświadomości, kim jestem. Kobiety bezdzietne 
nie mają tego lustra przystawionego od rana do twarzy, wyłapującego kaŜdą niedoskonałość. 
UwaŜam równieŜ, Ŝe dzieci wcale nie cementują związku rodziców, raczej ujawniają jego 
słabości. 
Masz opracowany sposób na Weronikę? 
Tak. Muszę wyłączyć telefon, nie zwracać uwagi na spadający mi na głowę Ŝyrandol 
i wysłuchać jej przez dziesięć minut. Wtedy mogę liczyć na jej przychylność. 
(śmiech) 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa Weroniki? 
To anegdota, która świadczy o jej uporze i niechęci do ingerowania w jej Ŝycie prywatne. 
Zaproponowano mojemu ojcu, Andrzejowi Łapickiemu, ówczesnemu posłowi, sesję 
zdjęciową z wnuczką, wr ramach kampanii. Weronika niby się zgodziła. Pomysłem na sesję 
było ich wspólne składanie klocków lego na dywanie. Lecz gdy zobaczyła błyskające flesze 
aparatów fotograficznych, schowała się w łazience, zamknęła na klucz i nie moŜna było jej 
stamtąd wyciągnąć. Tak więc na zdjęciach widać tylko ojca siedzącego w kucki i budującego 
w duŜym skupieniu domki z klocków. 

Miewasz pretensje do niej? 
Niełatwo się z nią mieszka. Szyje na przykład między trzecią a piątą nad ranem, bo wtedy 
akurat ma wenę. Rozkłada materiały po całym mieszkaniu i nie wolno niczego ruszyć. Ale 
głównie mam pretensje o to, Ŝe nie jest miła dla innych, Ŝe nie uśmiecha się do ludzi; mnie to 
wpajano od dziecka. Ale podobno robi to, kiedy mnie nie ma w pobliŜu, (uśmiech) 
Jak nazwałabyś obecną więź między tobą a Weroniką? 
Staram się jeszcze jej przydać w organizacji Ŝycia codziennego - zakupy, transport. 
Nie zwierzamy się sobie. JeŜeli juŜ, to raczej ja jej. 
Czy jej ubrania odzwierciedlają jej nastrój? 
Podziwiam ją za odwagę noszenia rzeczy, które zwracają uwagę. Będąc w jej wieku, 
dostałam modne koronkowe pończochy, ale wstydziłam się je nosić. Oglądałam je 
50 
tylko w szufladzie. A Weronika na premierę filmu „Pan Tadeusz" przyszła w sukni 
przypominającej szlafrok. Go prawda pięknej. PoniewaŜ przyszła wcześniej, zaczęła swoją 
robótkę na drutacb, którą nosi zawsze w torebce. Jak się później dowiedziałam, jeden z 
wysoko ustawionych urzędników zapytał: „Jakim kluczem rozdawano tu zaproszenia?". 
Czy przez te wszystkie lata Weronika była cierpliwa"? Nie jest to cecha jej znana. Pamiętam, 
jak dzień po narodzinach Weroniki przybiegła do mnie pielęgniarka i spytała; „Kto jest taki 
niecierpliwy? Pani czy mąŜ?". Weronika lubi mieć to, co chce, od razu. A ja, bojąc się 
gwałtownej reakcji z jej strony, zawsze spełniam jej Ŝyczenia. Przyznaję się do tego i nie 
obiecuję poprawy. 
Weronika... 
To jest istota z innego wymiaru, musi czuć się wolna i nie moŜe być oceniana na kaŜdym 
kroku. Pomogłam jej wyjechać, by mogła Ŝyć tam, gdzie będzie szczęśliwa. Nawet jeśli 
będzie to daleko ode mnie. 
Weronika olbryghska 
Gdybyś była mamą, to... 
Na pewno bym stąd wyjechała wcześniej. Mnie w pierwszym roku mojego Ŝycia 
przewieziono przez pól świata (mieszkaliśmy w Nowym Jorku i w ParyŜu). I ciągle się 
wszyscy dziwią, Ŝe coś mi wciąŜ kaŜe gnać. U nas w domu to ja jestem od podróŜowania, a 
mama jest od papierów i przyziemnych spraw. Urodziła się i wychowała na Mokotowie. Zna i 
kocha to miejsce od urodzenia. Czuje się fantastycznie w tym klimacie. 
Nie widzisz podobieństwa pomiędzy tobą a mamąf 
Właściwie nie mamy podobnych charakterów. Kłócimy się średnio pięćdziesiąt razy dziennie 
i jest to zupełnie normalne; normalne dla nas. Później brakuje nam czasu na pogodzenie się. 
Wydaje mi się, Ŝe prawdziwe podobieństwo widać, kiedy obie jesteśmy w rozjazdach. Wtedy 
właśnie zachowuję się jak mama. Nagle z nieprzytomnej i egzaltowanej przemieniam się w 
organizatorkę wszystkich wycieczek i staję się Zuzią. Tak, zamieniłyśmy się rolami w 
pewnym momencie. Nie wiem, kiedy to się stało i dlaczego. Sytuacja wygląda teraz 
następująco: ja czekam z obiadem, szyję, dziergam, a mama tylko wpada na chwilę do domu i 
biegnie dalej. Trzeba jej przygotować drugie śniadanie. Pod względem załatwiania 
papierowych spraw jest bardzo pracowitym i dobrym „dzieckiem". Podświadomie staję się 
nią. Kiedy wyjeŜdŜam, zastanawia mnie jedynie, kto w domu gotuje. 
58 
UwaŜasz, Ŝe nasze mamy upodabniają się z czasem do nas? Myślę, Ŝe mama nauczyła się 
odpowiedzialności - nawet nie ode mnie, nie naśladując mnie, ale Ŝyjąc z kimś tak odrębnym. 
Nigdy nie byłam obiektem łatwym do zidentyfikowania. A to nie ułatwia Ŝycia, prawda? 
NaleŜałoby zacząć od tego, Ŝe nie byłam łatwym dzieckiem. 
Dlaczego tak mówisz? 

Poznawałam świat, ale tak właściwie od początku nie miałam być dzieckiem, Takie było 
załoŜenie. Byłam dzieckiem dekadenckim, nieznającym nawet pól rówieśnika, siedzącym w 
kawiarniach z mamą. Przysłuchiwałam się rozmowom bardzo inteligentnych ludzi. W gruncie 
rzeczy uwaŜam, Ŝe to mi się przydało. Kiedy spędzałam czas w róŜnych kawiarniach 
porozrzucanych po świecie, jakoś wyrobił mi się smak i chęć gotowania. Byłam dzieckiem, 
które nie mówiło „dzień dobry", nie śmiało się i nie jadło mięsa ani właściwie niczego. Teraz 
nie ma w tym nic dziwnego, era Wodnika robi swoje, ale wtedy tak nie było. JeŜeli moja 
mama miewa czasem jakieś szalone pomysły, to mam nadzieję, Ŝe zawdzięcza je właśnie 
mnie. Teraz ryzykuję, poniewaŜ odnoszę wraŜenie, Ŝe póki nie jestem ani mamą, ani babcią, 
to mogę jeszcze coś zrobić z moim Ŝyciem, stworzyć świat, w jakim chcę Ŝyć. Oczywiście 
moją mamę przeraŜa to czasami i trudno się temu dziwić, lecz po pewnym czasie sama 
zaczyna mnie naśladować, a to czasem się przydaje. 
Masz opracowany sposób na mamę? 
Tak. Wytykać jej wady. Najczęściej, kiedy zarzucam jej coś, ona się z tego śmieje, i wtedy 
sama nie wiem, czy śmieszy ją fakt, Ŝe widzę jej wady, czy moŜe to, Ŝe one istnieją i nie 
znikają. Oczywiście nie szczędzę jej uwag: „0 której wracasz, czy wiesz, która jest godzina?". 
Ja teŜ się teraz odmładzam, nic tylko moja mama. (śmiech) 
Czy masz swoją ulubioną anegdotę z dzieciństwa? 
Pamiętam, Ŝe ktoś podszedł do mnie z pytaniem: „A ile to my latek mamy?", na które ja w 
wieku siedmiu lat odpowiedziałam: „Razem sporo", i w ten sposób kończyłam większość 
rozmów. 
Zdarza się, Ŝe masz coś do zarzucenia mamie? 
Do mamy miałam na przykład pretensje, kiedy wiał wiatr; duŜo róŜnych warunków 
atmosferycznych mogę przetrzymać, ale nie zimny wiatr. No bo przecieŜ mama to mama 
natura. Nawet dzisiaj łapię się na tym. Jest zimno, wieje zimny wiatr, ja wbi- 
54 
jam zawzięcie obcasy w zamarzniętą ziemię, dzwoni telefon, to mama! A ja mówię do niej 
oczywiście: „Mamo, wiatr!". PrzecieŜ świat nie moŜe w ten sposób funkcjonować?! Wiem, Ŝe 
jak będą kataklizmy takie jak trzęsienie ziemi, powódź czy wichura, to się dzwoni do mamy i 
ona musi coś z tym zrobić! 
Jak nazwałabyś więź między tobą a mamą? 
Nasz układ jest bardziej układem koleŜeńskim niŜ rodzinnym czy przyjacielskim. Wielu z 
moich znajomych ma układy przyjacielskie z mamą, wszystko sobie mówią, o wszystkim 
rozmawiają, podejmują razem decyzje. Gdybym nawet próbowała, to mama by mnie i tak nie 
słuchała. Wracam skądś, gdzie było bardzo ciekawie, jestem cala podekscytowana, jeszcze 
nie rozmawiamy, chcę jej opowiadać. Kogo poznałam, gdzie byłam. A mama tylko 
przytakuje, nagle kończy pytaniem: „A gdzie stalą przedtem lodówka?". Potrafi wynaleźć 
szczegół, który z nie wiadomo jakich powodów ją interesuje. NiemoŜliwe są rozwlekłe 
dyskusje i rozmowy do świtu. Mamy bardzo niepatetyczny związek. Nie ma w nim Ŝadnych 
wielkich stów. WaŜne jest to, Ŝe kaŜda z nas wie, Ŝe ma swój pokój. Nie wyobraŜam sobie, Ŝe 
mogłybyśmy na dłuŜszy czas być skazane tylko na siebie. Kiedy jednej z nas nie ma, 
przejmujemy nawzajem swoje cechy i w taki sposób uzupełniamy braki. Korespondencja 
między nami jest oparta na SMS-ach. To dobrze funkcjonuje na odległość. Są 
natychmiastowe i konkretne. 
Czy ubiór mamy odzwierciedla jej nastrój? 
Tak. Pamiętam, jak zobaczyłam ją kiedyś ubraną w sweter w ciapki-panterkę, rajstopy w esy-
floresy - zazwyczaj ubiera się dość minimalistycznie w porównaniu ze mną: jakąś spódnicę z 
guzikami, w plisy, klipsy i nie wiadomo co jeszcze... Spojrzałam na nią i powiedziałam lekko 
zaniepokojona: „Ty chyba jesteś w cięŜkiej depresji". Po stroju poznajemy, co tak naprawdę 
się z nami dzieje. 

Czy przez te wszystkie tata mama była cierpliwa? 
Potwornie! Mnie by kaŜdy juŜ dawno udusił, lecz ona widziała w tym większy sens. W mojej 
bezczelności, (śmiech) Me jestem osobą, która ma zatajoną frustrację z okresu dzieciństwa. 
Mama wierzyła we mnie, wierzyła, Ŝe jeszcze zaskoczę wszystkich. 
Mama... 
Wie, jak się czuję i gdzie jestem, nie będąc nawet przy mnie. Chyba właśnie tak powinien 
wyglądać zdrowy związek? 
Małgorzata potocka 
Gdybyś była Weroniką, to... 
Gdybym teraz nią była, miałabym po prostu wspaniałe Ŝycie. Weronika jest w cudownym 
wieku. Mieć teraz osiemnaście lat... rewelacja! Oczywiście, kiedy ma się osiemnaście lat, to 
wydaje się, Ŝe cały świat jest przeciw, doskonale to pamiętam... Wtedy chcesz, Ŝeby wszystko 
do ciebie naleŜało, chcesz mieć wszystkie moŜliwości, a czasem jest tak, Ŝe ich nie masz. 
Rzecz w tym, Ŝe kiedy się ma, tak jak ja, pięćdziesiąt lat, nadal się chce mieć wszystkie 
moŜliwości do swojej dyspozycji, a teŜ ich się nie ma... To się nie zmienia, (śmiech) Jedyne, 
co się zmienia, to świadomość - nabieramy jej z wiekiem. Dla osiemnastolatka 
czterdziestoletni ludzie są starcami, przemijanie jest pojęciem wręcz nieistniejącym. Nie 
istnieje nawet dojrzałość. ChociaŜ w wypadku Weroniki jest trochę inaczej. Jest bardzo 
dojrzała jak na swój wiek, czasem o wiele dojrzalsza ode mnie... Gdybym była nią, to jeszcze 
bardziej korzystałabym z moŜliwości, które daje ten wiek, starałabym się dokładniej przyjrzeć 
szansom dawanym przez los. Bardzo wcześnie Weronika została skazana na samą siebie. 
Rodzice ją opuścili, kiedy miała dziewięć lat, poniewaŜ w tym okresie i Grzegorz, i ja 
pochłonięci byliśmy pracą zawo- 
57 
dową. Odejście Grzegorza, kiedy miała piętnaście lat, teŜ było ogromnym przeŜyciem. Z tym 
nie jest łatwo dać sobie radę, zwłaszcza kiedy się jest tak wraŜliwym. Widzi przy tym rzeczy 
takimi, jakie są, a mimo to jest otwarta w stosunku do ludzi. Brakuje jej czasem siły i chęci 
przebicia się. Raczej nie będzie w Ŝyciu rozpychać się łokciami. PrzeŜycia z dzieciństwa 
odebrały jej pewność siebie i poczucie bezkarności, rozbudzając w zamian rozwagę i 
ostroŜność. Ludzie niczego się nie-obawiający, czujący się bezkarnie, mają tę niezwykłą siłę, 
by iść przed siebie. Weronikę ostroŜność mocno ogranicza; zanim postawi krok, zawsze 
rozwaŜa wszelkie jego konsekwencje. 
Jakie cechy was łączą, a jakie dzielą? 
Wydaje mi się, Ŝe tak z Matyldą, jak i z Weroniką łączy mnie niezaleŜność, ogromna 
wraŜliwość i chęć zwycięstwa. KaŜda z nas ma teŜ swoje autentyczne pasje, cel w Ŝyciu, 
nigdy się nie nudzimy... A dzieli nas zdecydowanie doświadczenie, wiek i rzeczywistość. 
Mamy zupełnie inne doświadczenia, wynikające z róŜnych przeŜyć. Kiedy im mówię, Ŝe 
moim ulubionym pismem było „Ty i ja", one nawet nie wiedzą, co to było za pismo... 
(śmiech) 
Czy jest coś, czego jej zazdrościsz? 
Nie, nie... Oprócz świeŜości i młodości chyba niczego jej nie zazdroszczę. Weronika 
znakomicie wyczuwa intencje ludzi ją otaczających, wspaniale sobie daje z nimi radę... To mi 
się w niej podoba. Obserwuje, co się wokół niej dzieje, i choć o tym nie mówi, widzi więcej 
niŜ ja. Chciałabym czasem widzieć świat jej oczami, widzieć go lepszym, niŜ jest. 
Zazdroszczę jej obiektywnego widzenia świata i podejścia do wielu spraw. Nie byłam taka 
mądra w jej wieku. 
A jak nazwałabyś jej styl? 
Kiedy patrzę na Weronikę, widzę w niej twardość, a z drugiej strony niesamowitą 
słodycz. Ma w sobie bardzo duŜo dziewczęcości. 

Powtarzają się w jej Ŝyciu pewne schematy czy teŜ sytuacje z twego? Wydaje mi się, Ŝe w 
Ŝ

yciu kaŜdej z naszej trójki powtarzają się pewne wydarzenia i sytuacje. Dość wcześnie na 

przykład straciłyśmy naszych ojców. Nie w dosłownym tego słowa znaczeniu, ale nie 
czułyśmy pełnej ich obecności w naszym Ŝyciu, kiedy najbardziej ich potrzebowałyśmy. W 
związkach z męŜczyznami czy 
58 
z przyjaciółmi zabiegamy o miłość i akceptację. Nie jesteśmy pewne siebie w miłości. Spala i 
niszczy nas niepewność... Ja w wieku Weroniki byłam w nieustannym ruchu, ona jest 
zdecydowanie spokojniejsza i bardziej poukładana. Ja po prostu byłam szalona. 
Nadal jesteś, Małgosiu,.. (śmiech) 
Wszystkie trzy lubimy czasem pójść razem potańczyć, umiemy się bawić, aczkolwiek z 
moich obserwacji wynika, Ŝe one są o wiele rozsądniejsze. Weronika w tym roku zdaje 
maturę; kiedy próbuję przypomnieć sobie ten czas, pamiętam jedynie to, Ŝe oblałam 
matematykę. Mam nadzieję, Ŝe tu nie będzie Ŝadnej zbieŜności... (śmiech) Jestem pewna, Ŝe 
pójdzie jej dobrze. Ludziom wydaje się, Ŝe jestem taka dzielna, Ŝe potrafię sobie ze 
wszystkim dać radę, a to kompletna bzdura... Nie daję sobie czasem rady. Wiele mnie 
kosztuje, by nie dać tego po sobie poznać. To ludzka rzecz, błądzić. Weronika jest ode mnie 
szybsza, zdolniejsza, jest o wiele lepiej ode mnie zorganizowana i bardziej przedsiębiorcza. 
Ona sobie sto razy lepiej da w Ŝyciu radę niŜ ja. 
Jak wygląda związek między Strzelcem i Lwem? 
No jak to? śe się Strzelec opiekuje Lwem - i to jest bardzo dobry układ, (śmiech) Weronika 
ma pod kontrolą kaŜde moje zachowanie. Chwile, kiedy dwa Lwy i Strzelec, czyli my trzy, 
siadają przy stole i zaczynają się Ŝarty rodzinno-domowe, są obłędne! Kiedy dziewczynki 
nakręcają się, zaczynają mi dogryzać, wyśmiewają się ze mnie, wtedy zaczyna się prawdziwa 
zabawa. Uwielbiam te chwile! 
Masz na nią sposób? 
Sposób na Weronikę jest sformułowany przez nią samą w odpowiedzi, którą słyszę, 
nadmiernie wypytując ją. Mówi mi wtedy szybko i szczerze: „Wiesz co, nie wnikaj...". 
Niewnikanie i nieczepianie się jej spraw jest moim sposobem. Bezgranicznie jej ufam - ona 
doskonale wie, na ile moŜe sobie pozwolić. Przestrzegam jej zasady, bo chciałabym, aŜeby 
Ŝ

yta tak, jak tego naprawdę chce. 

Czym był dla Weroniki ślub Matyldy z Sashem? 
CóŜ... starsza siostra, najbliŜsza jej osoba, wychodzi za mąŜ... Był dla niej wielkim 
przeŜyciem. Właściwie to jej tajemnice zna Matylda, nie ja. To Matylda pokazuje jej, jak 
Ŝ

yć... Ja mogę być wzorem, ale chyba tak naprawdę to nie traktują 

59 
mnie powaŜnie... (śmiech) Kochają mnie oczywiście, bo jestem ich mamą... ałe taką trochę 
inną... (śmiech) Mają w kaŜdym razie w stosunku do mnie duŜo tolerancji. Ale czym jest 
Ŝ

ycie i dorosłość, pokazuje Weronice Matylda. Namawiają się, jaką strategię przyjąć w 

stosunku do mnie, jak ze mną porozmawiać albo jak mnie do czegoś przekonać. 
Weronika za dziesięć latf 
Szefowa duŜej i powaŜnej firmy. Weronika będzie genialnym menedŜerem, potrafi 
zarządzać ludźmi i ma strategię w małym palcu. 
Jaką jest córką, a jaką kobietą? 
Jesl oddaną, dbającą o matkę córką. Nigdy mnie nie zraniła, nie zawiodła... Jest bardzo 
uwaŜna w kontaktach ze mną. Nigdy nie chce narazić mnie na zmartwienia czy smutki. 
Doskonale wyczuwa moje nastroje, poznaje je po sposobie, w jaki mówię, nie musi nawet na 
mnie spojrzeć, by od razu wiedzieć, Ŝe coś jest nie tak. Górką jest świetną. Weronika 
właściwie nigdy nie była dzieckiem... To nawet smutne, ale za wcześnie dojrzała, stała się 
odpowiedzialna. Jest juŜ kobietą. Kobietą bardzo czułą, wraŜliwą i gorącą. Właśnie o takich 

kobietach męŜczyźni marzą, ale muszą pozwolić jej samej się odkryć... Jest pełna pasji, jest 
taka niezwykła... Naprawdę wyjątkowa. 
Masz ulubioną anegdotę z jej dzieciństwa? 
Weronika od dziecka genialnie się malowała. Kiedy miała cztery lata, juŜ była idealnie 
umalowaną małą kobietą. Znajome charakteryzatorki z zaciekawieniem wypytywały mnie, 
kto ją tak profesjonalnie umalował. Precyzyjnie potrafiła obrysować konturówką usta, rzęsy 
umalowane były jakby kaŜda z osobna. Miała wypchaną torbę przeznaczoną wyłącznie na jej 
własne kosmetyki, które dostawała od charakte-ryzatorek... Dawały jej, co tylko chciała. W 
związku z tym szybko weszła w posiadanie kosmetyków o wiele lepszych niŜ moje. 
Nieustannie poprawiała sobie makijaŜ. Musiałyśmy zmienić ze cztery razy przedszkola, 
poniewaŜ przedszkolanki nie godziły się na to, mimo moich próśb... 
W końcu trafiłyśmy na przedszkole z cudowną panią Ewą, gdzie Weronika mogła się 
malować. To jedna sprawa. Pewnego razu, kiedy byłyśmy w banku, kuferek z kosmetykami 
zniknął. Wera zrobiła tak piekielną awanturę, Ŝe wszyscy kasjerzy latali w tę i z powrotem, 
szukając go. Niestety, nie znaleźli. „Zaopiekował się" nim pewnie 
60 
ktoś, kto, zmylony jego wyglądem - była to elegancka damska torebeczka - spodziewał się 
pewnie znaleźć w środku coś zupełnie innego. Kilka dni później jechała na wakacje do swojej 
babci, mamy Grzegorza, Heleny Giechowskiej, i strasznie nie chciała tam jechać; mówiła, Ŝe 
w tym Tczewie babcia nie będzie jej pozwalała się malować... Obiecałam, Ŝe przekonam 
babcię i Ŝe razem pójdą kupić jej nową pomadkę. Zaraz na drugi dzień mam telefon z Tczewa 
i słyszę zirytowaną Werę: „Słuchaj, poszłyśmy do kosmetycznego... Wiesz, jaką mi kupiła 
pomadkę? Bez-bar-wną!". (śmiech) 
Weronika... 
Weronika... W tym imieniu i w tej osobie zawarta jest gwarancja, Ŝe jej się w Ŝyciu 
ułoŜy. Ma przed sobą do pokonania długą i trudną drogę, ale wiem, Ŝe się jej uda. 
ил

 

f 
\ 
Weronika GIEGHOWSKA 
Gdybyś była mamą, to... 
Gdybym teraz byia mamą, postępowałabym chyba tak jak ona. Jest fantastyczną mamą, 
chciałabym z własnymi dziećmi postępować tak samo. Być w tym podobną do niej. 
Zdobywałam jej zaufanie, zawsze mówiąc prawdę. Nigdy w związku z tym nie miałam 
zakazów czy jakichkolwiek ograniczeń. Było między nami zaufanie, a wolności, którą mi 
dawała i nadal daje, starałam się nigdy nie naduŜyć. Jest najlepszą mamą, jaka moŜe być. 
Nigdy nie zdarzył się nam konflikt i chyba właśnie z lego powodu niczego nie zmieniałabym, 
będąc teraz na jej miejscu. MoŜe tylko starałabym się być bardziej rozwaŜną w tym, co robię. 
Często pochopnie podejmuje pewne decyzje, nie zastanawiając się nad ich konsekwencjami. 
Uspokoiłabym się trochę i próbowałabym myśleć bardziej racjonalnie nad skutkami mojego 
zachowania. Nie potrafi teŜ być asertywna, wobec nikogo... Nad tym równieŜ, wyłącznie dla 
jej dobra, starałabym się popracować. 
Jakie cechy was łączą, a jakie dzielą? 
Obie jesteśmy wierne i oddane w przyjaźni. Niestety, obie jesteśmy równieŜ bałaga- 
niarami... (śmiech) Łatwo się denerwujemy na sytuacje, rzadziej na ludzi. Z tych 
63 
samych rzeczy i powodów płaczemy i się śmiejemy. Go do cech róŜniących nas, to mama 
zupełnie nie ma poczucia czasu, inaczej mówiąc, jest niepunktualna do bólu, w 
przeciwieństwie do mnie. Poza tym jestem od niej o wiele lepiej zorganizowana. Zawsze 
mam w zanadrzu jakiś plan... (śmiech) Uwielbiam wszystko dokładnie sobie zaplanować. 

Czy jest coś, czego jej zazdrościsz? 
Nie, nie zazdroszczę jej niczego, poniewaŜ dzielimy się prawie wszystkim. Razem 
mieszkamy i Ŝyjemy... Poza tym uwaŜam, Ŝe zazdrość to złe uczucie, które człowieka 
prowadzi jedynie do złych czynów. 
Jak nazwałabyś jej styl? 
Niekonwencjonalny...? (śmiech) Przede wszystkim mama nie jest taka, jak inne mamy... 
(śmiech) Ma swój własny styl bycia i wyróŜnia się przy tym I iberalizmem, który nie wszyscy 
potrafią zrozumieć i zaakceptować. Wiem, bo jadąc na przykład z moją koleŜanką i jej mamą, 
staram się w rozmowie przedstawić poglądy mamy, pokazać, Ŝe moŜna inaczej wychowywać 
dziecko, Ŝe wszystko tak naprawdę opiera się na wspólnym zaufaniu. Niestety, nie tak łatwo 
kogoś przekonać... Jeśli chodzi o stronę wizualną i sposób ubierania się, to równieŜ trudno jej 
nie zauwaŜyć, (śmiech) Nie zapomnę, jak pewnego dnia, jeszcze w szkole podstawowej, 
przyszła na wywiadówkę. Wszystkie mamy grzecznie ubrane, niczym nie odbiegały od norm 
szarego kostiumiku, moja mama natomiast wpadła w krótkiej czerwonej spódniczce, w 
kabaretkach i ogromnym czerwonym kapeluszu na głowie... Choć miałam zaledwie siedem 
lat, zrozumiałam, Ŝe mama ostatni raz uczestniczy w szkolnym spotkaniu. Ona chyba teŜ to 
zrozumiała, bo od tego momentu na Ŝadnej wywiadówce się nie pojawiła, a teraz w 
zastępstwie wysyła zaprzyjaźnionych sąsiadów... (śmiech) Dopiero z wiekiem uświadomiłam 
sobie, Ŝe wspaniale jest mieć właśnie taką mamę, tak zupełnie, zupełnie inną... 
Czy uwaŜasz, Ŝe powtarzają się w twoim Ŝyciu pewne schematy czy teŜ sytuacje z Ŝycia 
mamy? 
Mama dzięki swoim rodzicom - zwłaszcza tacie, wspaniałemu scenografowi - poznała masę 
niezwykle interesujących ludzi ze środowiska artystycznego i nie tylko, którzy poniekąd byli 
równieŜ zupełnie nieprzeciętnymi dziwolągami i, co ciekawsze, potrafiła się wśród nich 
odnaleźć. I ja mam w Ŝyciu tę okazję, by dzięki moim ro- 
64 
dzicom poznawać ludzi bardzo od siebie róŜnych, a niekiedy nawet dziwnych, przez co 
stałam się niezwykle tolerancyjna. Go się tyczy typów ludzi i ich zachowań, mało co moŜe 
mnie juŜ zdziwić... A wszystko to właściwie dzięki mamie, (śmiech) Ten schemat Ŝyciowy 
powtarza się i dzięki niej ja równieŜ potrafię odnaleźć się w kaŜdym środowisku. Jestem 
jednocześnie w zwariowanym świecie artystów i w tym zupełnie zwykłym, cichym i 
normalnym. To ciekawe doświadczenie. Obie z mamą zachowujemy się często w podobny 
sposób. Jeśli przyjaciel do mnie zatelefonuje w połowie nocy, szukając moralnego wsparcia 
czy mówiąc: „Przyjedź do mnie, jest mi źle...", nie zastanawiając się ani przez chwilę, 
wsiadam w autobus, niewaŜne, ile czasu zajmie mi podróŜ, i pędzę z pomocą. Myślę, Ŝe 
mama zachowywała się bardzo podobnie w moim wieku. Robi to zresztą do dziś. 
Dyspozycyjność w imię przyjaźni zdecydowanie się w naszym wypadku powtarza... 
Jak wygląda związek między Strzelcem, czyli tobą, i Lwem, czyli twoją mamąf 
Powiem moŜe tak: nie do końca wierzę w te relacje między znakami, ostatnio przestałam 
nawet czytać horoskopy, (śmiech) Strzelec przede wszystkim stara się łagodzić wszelkie 
konflikty powstające wokół niego. MoŜe zabrzmi to paradoksalnie i dziwnie, ale pomagam 
mamie w wielu Ŝyciowych problemach. Mamy na ogół nie chcą słuchać rad swoich dzieci. Z 
nami jest inaczej. Doradzam jej w sprawach zawodowych, w sprawach Ŝyciowych, a czasem 
nawet w miłości... (śmiech) A Lew... Lew to podróŜnik i wielki marzyciel. Nasza relacja 
opiera się na niezwykłej symbiozie i zgodzie. 
Masz na nią sposób? 
Szczerze mówiąc, nasz układ mam juŜ tak opracowany... (śmiech) Nie mówię tu o sposobie 
na nią, bo chyba takiego nie ma. Myślę, Ŝe jest to wyłącznie kwestia czasu i relacji, jaką udało 
się nam stworzyć w ciągu tylu lat. Daję jej jakąś propozycję i ona się na nią godzi bądź nie... I 

wiem, Ŝe jeśli pojawią się problemy z przekonaniem jej, wtedy obie po prostu pójdziemy na 
kompromis i problem z głowy. 
Czym byt dla mamy ślub Matyldy z Sashem? 
Niezwykłym przeŜyciem i początkiem nowego etapu w Ŝyciu Matyldy. Oczywiście teraz z 
mamą czekamy na dzieci, których ciągle jeszcze nie ma...! (śmiech) Natomiast są dwa 
labradory... Wydaje mi się, Ŝe to dobry początek. 
65 
A tak na powaŜnie, len ślub byi dla mnie najpiękniejszy ze wszystkich, jakie kiedykolwiek 
widziałam. Matylda i Sash tworzą tak wspaniałą parę, Ŝe nie wyobraŜam sobie, by się to 
mogło nie zdarzyć. 
Mama za dziesięć latt 
Często się zastanawiam, jaka będzie... Pewne rzeczy ulegną zmianie - na pewno nie będę z 
nią juŜ mieszkać, Wiem, Ŝe jej największym marzeniem jest ogromny dom, w którym 
zamieszkalibyśmy wszyscy razem: ona zajęłaby parter, na pierwszym piętrze ja z moim 
chłopakiem, a Matylda i Sash z dziećmi jeszcze wyŜej... To dobry pomysł na marzenie - i 
chyba tylko na marzenie... (śmiech) Mam nadzieję, Ŝe za dziesięć lat mama nadal będzie 
miała niezliczoną ilość pomysłów, zajęć i ambicji -jak teraz. KaŜda z nas będzie Ŝyła swoim 
Ŝ

yciem, chociaŜ to wcale nie oznacza, Ŝe nie będę blisko niej. Nie zamierzam jak na razie 

wyjeŜdŜać z Polski, chciałabym tu studiować, więc nie będzie tak źle... Poza tym mama jest 
mi potrzebna, a ja mamie! (śmiech) WaŜne jest dla nas, co tu i teraz, razem mieszkamy i 
wspieramy się, a co będzie za dziesięć lat?... 
Jaką jest matką, a jaką kobietą? 
Matką, jak juŜ mówiłam, jest najwspanialszą na świecie; nigdy z nią nie miałam Ŝadnego 
rodzaju nieporozumień czy konfliktów. Jedyne, czego mi brakuje, to czasem jej 
zainteresowania moją nauką... (śmiech) Wiem, Ŝe wierzy w to, Ŝe sobie zawsze poradzę, ale 
chciałabym, by choć czasem wyszło od niej zainteresowanie tym, jak sobie radzę. A kobietą 
jest piękną i czarującą. Przy niej nie sposób się nudzić, a to rzadkość. Potrafi zbyt wiele 
chcieć naraz... Powinna raczej skupić się na tym, co dla niej w danym momencie Ŝycia jest 
najwaŜniejsze. Najbardziej lubię, kiedy rano, spiesząc się do pracy - oczywiście juŜ spóźniona 
- wychodzi, po czym wraca parokrotnie, bo zapomniała a to telefonu, a to notatnika... To 
bardzo kobieca cecha. Jest niesłychanie twórcza, chyba we wszystkim, co robi. No, moŜe nie 
jest nią do końca, jeśli chodzi o szkolne wypracowania, poniewaŜ kiedy raz mi pomogła, 
dostałam palę. Za to wspaniale gotuje... (śmiech) Potrafi w pięć minut przygotować coś tak 
pysznego, Ŝe niejedna restauracja mogłaby jej pozazdrościć. Ma niezwykły zmysł kompozycji 
i gust. Jej dekoracje wnętrz zapierają dech w piersiach. Domek, w którym mieszkamy, nie jest 
niczym specjalnym z zewnątrz, natomiast wewnątrz udało się jej stworzyć zupełnie 
niepowtarzalną atmosferę. 
(H) 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa mamyf 
Z jej dzieciństwa nie przychodzi mi Ŝadna do głowy, ale pamiętam parę jej śmiesznych 
powiedzonek z naszego. Moje ulubione to: „Matka jest od zjadania resztek"; pochodzi ono z 
naszych wspólnych wyjść do restauracji, kiedy obie z Matyldą byłyśmy małe. Łakomczuchy, 
zamawiałyśmy dania, których oczywiście nie mogłyśmy dokończyć. No i ona musiała je 
dojadać... (śmiech) 
Mama to... 
To przede wszystkim ogromne zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Kiedy czasem wychodzi 
wieczorem, dom staje się bez niej taki pusty... Jest moją Ŝyciową podporą, największą 
miłością i przyjaciółką. To najwaŜniejsza dla mnie osoba - Ŝycie bym za nią oddala. Przy niej 
niczego się nie boję i wszystko wydaje mi się z nią łatwe. 
 

Małgorzata potocka 
Gdybyś była Matyldą, to... 
Wiesz, myślę, Ŝe fantastycznie jest mieć dwadzieścia parę lat w tej chwili - ze względu na 
zupełnie inny start. To kompletnie inna rzeczywistość. Mnie wszystko w Ŝyciu przychodziło 
za późno i moja generacja jest pokoleniem „dinozaurów" stojących między dwiema epokami, 
nie tyle czasowymi, ile społeczno-politycznymi. Nam podcięto skrzydła. Teraz ci wszyscy 
dwudziestokilkuletni ludzie mają te skrzydła i jedynie od ich siły i woli zaleŜy to, jak wysoko 
będą fruwać. W Matyldzie, ledwie dwudziestosiedmioletniej przecieŜ, podziwiam 
niezaleŜność. Obie zresztą moje córki są bardzo niezaleŜne i to chyba cecha odziedziczona po 
mnie. Ja w filmie zaczęłam grać, mając czternaście lat, a mając osiemnaście, mieszkałam 
sama, miałam samochód, zarabiałam pieniądze i studiowałam. I teraz widzę, Ŝe ona robi to 
samo. Myślę, Ŝe gdybym była nią, to niczego nie robiłabym inaczej; swoją energię 
wykorzystywałabym w laki sam sposób, w jaki ona to robi. Myślę, Ŝe Matylda nawet lepiej 
Ŝ

yje niŜ ja, będąc w jej wieku. 

69 
Jakie cechy was łączą, a jakie dzielą? 
Obie jesteśmy bardzo emocjonalne i wszystko przeŜywamy po swojemu. Ja na przykład 
niezwykle przeŜywam niepowodzenia zawodowe. Są ludzie, którzy potrafią oddzielić emocje 
Ŝ

yciowe od spraw zawodowych - ja tak nie potrafię. Mnie odejście partnera zawodowego czy 

nieotrzymanie jakiegoś kontraktu kosztuje znacznie więcej, niŜ jest warte jedno i drugie. 
Chyba po prostu nie umiem się nie angaŜować całkowicie w to, co robię. Z Matyldą jest 
podobnie. Jeśli podejmuje się jakiegoś zadania, angaŜuje się w nie całą sobą. Nie potrafi 
pracować od którejś do którejś, jest zajęta cały czas. Znam to, bo sama teŜ taka poLrafię być, 
kiedy pracuję. Wielu bliskich mi ludzi w Ŝyciu straciłam, bo zaniedbałam kontakty, 
odsunęłam ich na bok, pędząc za zajęciami i pracą. Mało im się przyglądałam. Myślę, Ŝe ona 
teŜ to ma: ukryty gdzieś w sobie ogromny egoizm. Ja z biegiem lat zrozumiałam, Ŝe w Ŝyciu 
najwaŜniejsze są emocje i ludzie bliscy, Ŝe trzeba się przy nich zatrzymać... Zrozumiałam to 
tak naprawdę dopiero parę lal temu, ona dopiero się tego nauczy... Myślę, Ŝe jeszcze do końca 
nie wie, w jaki sposób naleŜy pielęgnować uczucia. 
Jest coś, czego jej zazdrościsz? 
Gzy matka moŜe zazdrościć czegokolwiek swojemu dziecku? Nie sądzę. Jedyne, co wzbudza 
mój „głód", to jej młodość, uroda i to, Ŝe ma kawał Ŝycia przed sobą. Tylko tego mogę jej 
zazdrościć... 
A jak nazwałabyś jej styl? 
W tym wypadku całkowicie się róŜnimy. W okresie jej dzieciństwa byłam bardzo 
ekstrawagancka, ubierałam się w zupełnie dziki sposób; małe dziecko, jakim była wtedy 
Matylda, musiało być niezwykle tym skrępowane. Wstydziła się chodzić z matką na spacery, 
pamiętam, jak błagała, Ŝebym nie przychodziła po nią do szkoły... (śmiech) A co do jej stylu, 
to nazwałabym go bardzo klasycznym, uporządkowanym i eleganckim. śadnego wariactwa. 
Czego nie moŜna powiedzieć o twoich strojach... 
Jestem dojrzałą kobietą i ubieram się zupełnie inaczej, niŜ ubierałam się dziesięć czy 
piętnaście lat temu. Nie staram się utrzymywać jakiegoś mojego wizerunku. Nieustannie 
zmieniam swój styl, poniewaŜ uwaŜam, Ŝe trzymanie się kurczowo jed- 
70 
nego wzoru przez całe lata jest po prostu idiotyczne i właśnie postarza, a poza tym jest nudne. 
Osoby sceny czy estrady, które dwadzieścia lat temu miały jakiś swój styl, lecz nie 
wprowadziły do niego Ŝadnych zmian, wyglądają dziś nieznośnie... śyją z tym wizerunkiem 
w rzeczywistości czasu zaprzeszłego, (śmiech) Wydaje mi się, Ŝe osoba publiczna ma pewien 
obowiązek bycia moŜe nie tyle przykładem i wzorem, ile jakością dla swojej publiczności - 
ona tego wymaga. Dla mnie moda była zawsze ogromną przyjemnością i traktowałam ją 

raczej jak przygodę. Ja to po prostu lubię i nie wynika to z mojej próŜności - zawsze mnie to 
bawiło, było dla mnie pewnego rodzaju odpręŜeniem. Jestem juŜ w wieku, kiedy przebieranki 
się skończyły. Oczywiście była to cudowna przygoda, która dała mi się wyszalcć. Myślę, Ŝe 
to jeden z etapów, które warto w swoim Ŝyciu przeŜyć. 
Czy uwaŜasz, Ŝe w Ŝyciu Matyldy powtarzają się pewne schematy czy teŜ sytuacje z twojego? 
Tak. Matylda podobnie jak ja musi mieć przy sobie silnego męŜczyznę, który jest dla niej 
autorytetem i którego podziwia. Jeśli będzie od niej słabszy, ona go zdominuje albo odsunie 
się od niego. I w tym jesteśmy do siebie bardzo podobne, choć idziemy przez Ŝycie tak 
róŜnymi drogami. Patrzę na nią jak na kopię samej siebie. Ma odwagę, by nieustannie iść do 
przodu, podnosić sobie poprzeczkę, podejmować wciąŜ nowe wyzwania. 
Jakie na przykład? 
Na przykład decydując się parę lat temu na otwarcie agencji nieruchomości. Sama szuka dla 
siebie klientów, wymyśla nowatorskie propozycje, sugeruje urządzanie wnętrz. Myślę, Ŝe ja 
miałam więcej szaleństwa - pewnie dlatego zajęłam się aktorstwem; ona poszła w zupełnie 
innym kierunku. Matylda musi być bardziej skupiona w sprawach ekonomicznych, 
prawnych... Zdecydowanie jest konkrelniejsza, niŜ ja byłam w jej wieku. Teraz równieŜ 
jestem osobą konkretną, bo gdybym nią nie była, gdybym nie była skupiona, konkretna i 
precyzyjna, to nie mogłabym jednocześnie prowadzić firmy, reŜyserować filmów, pisać 
scenariuszy. Przyglądam się osobom w jej wieku i widzę, jak mało są samodzielne, jak wiele 
z nich nadal znajduje się pod skrzydłami rodziców. Matylda nie jest pod Ŝadnymi skrzydłami, 
ale ma ten luksus, Ŝe moŜe ze mnie korzystać, kiedy naprawdę mnie potrzebuje, niczego 
natomiast nie musi. 
71 
Jak wygląda związek między dwoma zodiakalnymi Lwami? Zdarzają się napięcia, poniewaŜ 
obie jesteśmy bardzo niezaleŜne. Matylda jest młoda, walczy o swoje Ŝycie i karierę 
zawodową. Często w związku z tym jest napięta, podirytowana i być moŜe niekiedy ją 
draŜnię. Nie jest jeszcze dość dojrzała, by zrozumieć ulotność istnienia najbliŜszych. Dla 
mnie liczy się przede wszystkim jej związek, jej szczęście, Ŝeby była szczęśliwa tam, gdzie 
chce być szczęśliwa. Jestem moŜe nadwraŜliwa, prawie kaŜde jej ostre słowo rani mnie 
bardziej, niŜ powinno, ale to typowe dla matek zakochanych we własnych córkach. Nie 
potrafią mieć do nich dystansu. 
Masz na nią sposób? 
Nie. Staram się jej nie draŜnić, nie dotykać spraw, które mogłyby ją zirytować. Matylda 
potrafi mieć do mnie bardzo krytyczny stosunek, a ja się po prostu nieustannie o nią boję i 
martwię, mimo Ŝe to juŜ całkiem duŜa dziewczynka. Stoję z boku i czekam na jej znak... 
kiedy mnie będzie potrzebować. Nie uŜywam „sposobów" wobec własnych dzieci, 
niepotrzebna mi dyplomacja w relacji z własną córką. Ta relacja powinna opierać się 
wyłącznie na autentyczności i zaufaniu. 
Czym byt dla Matyldy ślub z Sashemt 
NajwaŜniejszą decyzją w dotychczasowym Ŝyciu: „Przestaję być dzieckiem, jestem Ŝoną...''. 
TakŜe dla mnie było to niesamowite przeŜycie. Ślub odbywał się na polanie nad jeziorem, jak 
w filmie Viscontiego, w którym kobiety w taftowych sukniach, a męŜczyźni w smokingach 
przesuwali się dostojnie w stronę ołtarza pośrodku polany. Brałam w tym udział, a 
jednocześnie patrzyłam na to zdarzenie jak na coś nierealnego... 
Matylda za dziesięć lat? 
Martwię się bardzo, co będzie za tych dziesięć lat. Nie chcę krakać ani zapeszać, ale kiedy 
widzę, jak bardzo jest zagoniona, to jestem pełna obaw. Chciałabym, Ŝeby obudziło się w niej 
więcej czułości, chciałabym odwozić do szkoły dziesięcioletnie pyskate wnuczęta! 
Jaką jest kobietą, a jaką córką? 
Oczywiście jak większość kobiet musi mieć oparcie w męŜczyźnie. Zdarza się, Ŝe 

wybieramy silnych męŜczyzn, którzy nam imponują, a potem się okazuje, Ŝe ko- 
VI 
chają bardziej siebie samych i związki się rozpadają, bo jesteśmy niedopieszczo-ne, bo zbyt 
mało czasu męŜczyźni nam poświęcali... Ale to nasza wina, bo takich męŜczyzn sobie 
wybieramy. Nasze oczekiwania są zbyt duŜe, potrzebujemy strasznie duŜo miłości, poświęceń 
ze strony męŜczyzny, jednocześnie oczekując, Ŝe będzie on supermenem. Tego wszystkiego 
pewnie się nie da skleić w jednym męŜczyźnie. Podejrzewam, Ŝe Matylda podobnie jak ja jest 
skazana na niezaleŜność i cięŜką pracę... 
Masz ulubioną anegdotę z jej dzieciństwa? 
Kiedy miała pięć lat, twardo szła sama do przedszkola, za nic nie chciała, bym ją odbierała, z 
powodu - wspominałam juŜ o tym - moich strojów. Nie mogła sobie dać rady z dręczącymi ją 
kolegami. Wiele lat później błagała mnie, bym nie wychodziła głównym wejściem z domu, 
tylko tylnym - chciała uniknąć komentarzy kolegów z podwórka i wstydu... 
Matylda to... 
...ktoś, dla kogo rzuca się wszystko i pędzi o kaŜdej porze dnia i nocy. Uwielbiam, 
kiedy jest przy mnie. 
Matylda king 
Gdybyś była mamą, to... 
To byłabym chyba taka, jaka ona jest w tej chwili. Specjalnie bym się nie zmieniała. 
Szukałabym moŜe większego wsparcia w bliskiej osobie, ale przede wszystkim byłabym z 
siebie dumna. Dumna ze swoich osiągnięć i z tego, jaką jestem osobą. 
Jakie cechy was łączą, a jakie dzieła? 
Tak się składa, Ŝe wiele nas róŜni. Myślę, Ŝe nie jestem takim nerwusem jak mama, choć 
przyznam, Ŝe od pewnego czasu trochę się wyciszyła i uspokoiła; myślę, Ŝe dorośleje... 
(śmiech) 
NajwyŜszy czas... 
Ja nie jestem artystyczną duszą, a mama zdecydowanie jest i to wiele tłumaczy... Myślę, Ŝe 
dom był od zawsze tak intensywnie przesiąknięty artyzmem moich rodziców, Ŝe musiał się w 
końcu pojawić w rodzinie ktoś, kto twardo stąpa po ziemi, i Lą osobą byłam ja. W tym 
jesteśmy zupełnie inne. RóŜnimy się równieŜ poglądem na to, co jest sukcesem. Odnoszę 
czasem wraŜenie, Ŝe dla mamy wielkim sukcesem jest posiadanie mnie i mojej siostry, to, w 
jaki sposób nas wychowała, Ŝycie z nami, a dopiero po tym mają miejsce jej sukcesy 
zawodowe. MoŜe obecnie znajduję się na 
75 
trochę innym etapie Ŝycia i dlatego o wiele większym sukcesem jest dla mnie praca 
zawodowa. Na niej jestem rzeczywiście skoncentrowana i cięŜko jest mi sobie wyobrazić 
siebie w innej roli niŜ osoby pracującej i tyle... Myślę jednak, Ŝe obie mamy tę samą 
otwartość, tę samą wiarę w ludzi, która czasem wręcz zakrawa na swego rodzaju naiwność, 
poniewaŜ często obie wierzymy, Ŝe wszyscy wokół nas są dobrzy, Ŝe są tacy, jakimi tak 
naprawdę chciałybyśmy ich widzieć, a niestety nie zawsze tak jest i często z tego powodu 
przeŜywamy zawody i rozczarowania. 
Czy jest coś, czego jej zazdrościsz! 
Zazdroszczę jej na pewno lekkiego podejścia do Ŝycia, czasem właśnie tego oderwania się od 
zasad i przyzwyczajeń. Mama nie boi się odwaŜnych ruchów. Dla niej nie jest na przykład 
problemem zamieszkać jutro w zupełnie nowym, dotąd nieznanym miejscu i zmienić 
wszystko diametralnie... Dzieci nigdy nie były ograniczeniem w jej samorealizacji, dawała 
nam wręcz do zrozumienia, Ŝe byłyśmy zawsze jej częścią. Na pewno zazdroszczę jej tego, Ŝe 
mimo cięŜkich doświadczeń w pewnych okresach Ŝycia, kiedy była sama, nigdy nie uległa i 
nie pozwoliła, by podcięło to jej skrzydła. Potrafi zaprzeć się i dąŜyć do wyznaczonego celu, 
potrafi się zmobilizować i postawić na swoim. Ma niezwykłą łatwość dostosowywania się do 

sytuacji. Kiedy parę lat temu miała problemy ze swoją nogą - miała ją w gipsie - nie 
przeszkadzało jej to w pójściu na tańce... Nie wiem, jak to by ze mną było... Mama ma 
nieprawdopodobne pokłady energii, wiary w innych, wiary w siebie i nic nie jest w stanie tak 
naprawdę zepchnąć jej z obranej ścieŜki Ŝyciowej. 
 
Jak nazwałabyś jej stylf 
Bardzo podobał mi się sposób, w jaki określił go mój mąŜ Sash, kiedy po raz pierwszy był u 
mojej mamy w domu. Wszedł, rozejrzał się, po czym powiedział łamaną polszczyzną: „No 
tak, Małgosiu, to u ciebie wygląda jak komis meblowy...". I to mniej więcej jest styl mojej 
mamy. (śmiech) KaŜda rzecz znajdująca się u niej w domu ma swoją historię i nie ma wśród 
nich przedmiotów przypadkowych. Jej dom jest wręcz nasycony mnóstwem historii! A jej 
samej styl określiłabym jako kompletnie nieobliczalny i wariacki! (śmiech) Nie sposób 
przewidzieć, czym nas zaskoczy, i to jest wspaniale! (śmiech) Jest nieprzewidywalna i to 
dotyczy tak jej stroju, jak sposobu bycia. 
76 
Gzy powtarzają się w twoim Ŝyciu pewne schematy czy teŜ sytuacje z Ŝycia mamy? 
Chyba niespecjalnie. Często zdarza mi się myśleć, Ŝe zachowam się zupełnie inaczej i będę 
zupełnie inna niŜ mama w konkretnej sytuacji, ale z wiekiem coraz częściej zauwaŜam, Ŝe w 
relacjach z moją młodszą siostrą Weroniką przejęłam nad nią matczyną odpowiedzialność i 
czasem zanudzam ją i krytykuję bardziej niŜ mama. W momentach kryzysowych natomiast 
powstaje między nami telepatyczne porozumienie i wtedy potrafimy wykonać identyczne 
ruchy i zareagować w ten sam sposób. Powiedziałabym, Ŝe nie tyle powtarzają się sytuacje, 
ile nasze reakcje na sprawy wokół nas... 
Wiem, Ŝe wierzysz w astrologię; jak w takim razie wygląda związek między dwoma 
zodiakalnymi Lwami, a właściwie Lwicami? Jest to związek zdecydowanie wybuchowy, 
przepełniony miłością i pasją, bardzo emocjonalny. Wydaje mi się, Ŝe duŜo cięŜej było mi się 
porozumieć z mamą, kiedy z nią mieszkałam w okresie młodzieńczego buntu. Jest to na 
pewno mieszanka wybuchowa, ona jednak sprawia równieŜ, Ŝe jesteśmy bardzo do siebie 
podobne w reakcjach i konstrukcji fizycznej. Mamy bardzo duŜo podobnych odruchów, które 
niekoniecznie wynikają z genów. Wiem na przykład, Ŝe wiele osób spod znaku Lwa nie lubi 
zimna - i my równieŜ go nie lubimy. Dla Lwa rzeczy czy smaki muszą być wyraziste -jak 
czarne, to czarne, a jak białe, to białe. Dopiero teraz zaczynam powoli cenić te podobieństwa, 
które jeszcze nie tak dawno mnie irytowały, powodując wiele zgrzytów między nami. Kiedy 
spotykają się dwa róŜne znaki, następuje pewnego rodzaju wymiana, wzajemne uzupełnianie 
się, a myśmy się po prostu ścierały ze sobą... Jeśli ktoś widział w programie przyrodniczym, 
jak walczą lwy, to wie, jak to mniej więcej wyglądało między nami... (śmiech) 
Masz na nią sposób? 
Mama mówi, Ŝe jestem taką córką, która mogłaby być jej matką... (śmiech) 
Chyba potrafię zdystansować się do wielu spraw i trzeźwo na nią spojrzeć. Na 
nią cięŜko jest mieć sposób. Chyba jedynie spokojem i cierpliwością moŜna coś 
wskórać, bo jeśli zareaguję na jej zachowanie agresją, to jej kontra teŜ będzie 
ostra. 
77 
Czym by l dla mamy twój ślub z Sashem? 
Myślę, Ŝe przede wszystkim gigantycznym przeŜyciem. Mama bardzo to wydarzenie 
przeŜywała, nawet zaskoczyło mnie, jak bardzo, poniewaŜ w tym kumplowskim układzie, jaki 
istnieje między nami, tego dnia była naprawdę moją mamą, taką stuprocentową mamą, której 
zaleŜało, Ŝebym czuła jej obecność. To było dla mnie niezwykłe. 
Mama za dziesięć latl 

W Skolimowie...! (śmiech), który zresztą ja będę musiała opłacić, bo tak się umówiłyśmy! A 
tak naprawdę myślę, Ŝe za dziesięć lat nie dość, Ŝe nie będzie się nadawała do Skolimowa, to 
jeszcze, mam nadzieję, znajdzie swoją połówkę, która gdzieś na nią czeka, i pozostanie taką, 
jaka jest teraz, więc nie będzie wielkich zmian... (śmiech) 
Jaką jest matką, a jaką kobietą? 
Moja mama naleŜy do osób dość zaborczych, z którą to przypadłością sama stara się walczyć, 
choć czasem nie jest to łatwe. Miałam mamę paukówę, która miała zielone włosy, czarne 
paznokcie i była wymalowana w jakieś trójkąty i kwadraty. Kiedy szłam z rodzicami ulicą w 
Łodzi, gdzie wtedy mieszkaliśmy, mama musiała iść trzy kroki za nami, a ja udawałam, Ŝe jej 
nie znam - tak bardzo się wstydziłam jej wyglądu... (śmiech) Teraz pozostały mi wspaniałe 
wspomnienia z dzieciństwa, jakimi mało kto moŜe się pochwalić. Na pewno nauczyło mnie to 
tolerancji - uwaŜam siebie za osobę tolerancyjną; miałam naprawdę dobrą szkołę i po takiej 
mamie cięŜko mnie zaskoczyć, (śmiech) A kobietą jest bardzo silną i niezaleŜną. Umie 
poradzić sobie w kaŜdej sytuacji i w związku z tym musi trafić na męŜczyznę podobnie 
niezaleŜnego, a jedynie bardziej stonowanego, by mógł od czasu do czasu ściągnąć ją na 
ziemię. Ma niezwykłą silę i czasem chyba właśnie ona powoduje, Ŝe męŜczyzna, który z nią 
jest, czuje się niepotrzebny. Jest typową Lwicą, a jej zasada to: stadko moje - nie dotykać, a w 
tym stadku trzeba kaŜdemu dogodzić i kaŜdym z osobna się zaopiekować; a przecieŜ czasem 
bywa tak, Ŝe nie wszyscy chcą, by się nimi opiekowano... (śmiech) Mam film z mojego 
wieczoru panieńskiego - to byl prezent - z nagranymi mi bliskimi osobami i tam jest takie 
piękne zdanie mamy, kiedy Ŝyczy mnie i mojemu narzeczonemu wszystkiego najlepszego i 
Ŝ

ebyśmy nie zapomnieli o tym, Ŝe jest taka mamuśka, Ŝe ona istnieje i Ŝe będzie nas 

78 
nawiedzać, szpiegować, męczyć i nachodzić, ale musimy się do tego przyzwyczaić, bo 
bardzo, bardzo nas kocha. 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa mamy? 
Jedną z wielu moich ulubionych anegdot z dzieciństwa mamy, nawiasem mówiąc, dokładnie 
ukazującą jej charakter, jest historia o tym, jak moja babcia, rozwodząc się, postanowiła 
nakierować swoją córkę na prawidłową drogę Ŝycia i wysłała ją do gimnazjum z internatem, 
prowadzonego przez siostry zakonne. CięŜko jej pewnie tam było, bo nie zastanawiając się 
długo, pewnego dnia spakowała się i uciekła do swojego taly; jej noga juŜ nigdy więcej nie 
stanęła w tym internacie. 
Mama to... 
Niezwykle waŜna osoba w moim Ŝyciu. Nie wyobraŜam sobie, Ŝeby moja mama była inną 
mamą... Będąc dzieckiem, bardzo chciałam, Ŝeby była taka normalna, Ŝe nie klucz na szyi, 
tylko mama czeka w domu z obiadem, nie sukienki w kropki, tylko szary kostiumik, nie rude 
włosy, tylko taki mysi blond... A teraz Bogu dziękuję za mamę, jaką mam! To największa 
przyjaciółka, najbardziej oddana mi osoba. Zdarza się, Ŝe Weronika zwraca się do mnie, 
mówiąc o naszej mamie: „moja mama", więc chyba w niej jednej kaŜda z nas ma swoją 
mamę... (śmiech) 
Teresa rosati 
Gdyby była pani Weroniką, to... 
Gdybym była Weroniką, to pewnie obrałabym tę samą drogę, którą ona obrała. Podobnie jak 
ja kieruje się w Ŝyciu tym, co ją najbardziej interesuje, co lubi i co jest jej prawdziwą pasją. 
Mnie rodzice zachęcali do podtrzymania rodzinnej tradycji i pójścia na studia medyczne, na 
szczęście udało mi się zmienić kierunek, gdyŜ na widok krwi robi mi się słabo, więc lekarzem 
nie mogłabym być w Ŝadnym wypadku. 1 dlatego gdybym nią teraz była, postępowałabym 
dokładnie tak jak ona. Wybrałabym swoją wielką pasję i szłabym za głosem serca, bo naleŜy 
robić w Ŝyciu to, co się naprawdę lubi, co nawet się kocha - tylko wtedy moŜna odnieść 
sukces. 

Czy jest coś, co jednak zmieniłaby pani na jej miejscu? Oczywiście, są takie rzeczy... 
(śmiech) Weronika nie ma, Ŝe tak powiem, odruchu porządkowania rzeczy wokół siebie. 
UwaŜam - i usiłuję jej to wytłumaczyć - Ŝe potem to bardzo przeszkadza w Ŝyciu. Mnie 
uporządkowanie jest niezbędne, bym mogła czymkolwiek się zająć... Na jej miejscu chyba 
właśnie to starałabym się zmie- 
81 
nić. Z drugiej strony, moŜe to taki wiek i pewnego dnia sama zrozumie, Ŝe czasem po prostu 
łatwiej jest mieć porządek. Ciekawe są w niej te dwie sprzeczności: z jednej strony 
uporządkowanie i dyscyplina, z drugiej ten, powiedzmy artystyczny, nieład.. . (śmiech) Nie 
ukrywam, Ŝe czasem zazdroszczę jej egoistycznego podejścia do ludzi. Ja, gdy ktoś mnie o 
coś prosi, automatycznie odpowiadam: „Tak, oczywiście!" - dopiero potem przychodzi myśl: 
„Go ja biorę sobie na głowę! Po co?". Ona raczej odpowie: „Nie wiem. Zastanowię się. 
Zobaczę...". Tego na pewno bym nie zmieniała, (śmiech) 
Czy Weronika kieruje się w Ŝyciu jakimiś zasadami? Jak najbardziej, zaczerpniętymi z Biblii. 
Wiara, nadzieja i miłość to zasady, którymi kieruje się w Ŝyciu. 
Co jest dla niej najwaŜniejsze w Ŝyciu f 
Myślę, Ŝe realizowanie się w pasji, czyli w aktorstwie. Niesamowita jest w niej chęć 
samorealizacji i determinacja, by dojść do wyznaczonego sobie celu: nie marzenie zostania 
gwiazdą, ale po prostu dobrą aktorką. I to jest chyba dla niej najwaŜniejsze, aczkolwiek ona 
twierdzi, Ŝe najwaŜniejsi jesteśmy my, rodzice... Jej głębokim marzeniem jest równieŜ, tak mi 
się zdaje, zrzucenie z siebie piętna - bo w tym wypadku mogę chyba nazwać to piętnem - 
nazwiska, które wbrew pozorom wcale nie ułatwia, lecz wręcz utrudnia jej działanie. 
Z czego jest w stanie zrezygnować, a z czego nie? 
Nie jest chyba w stanie zrezygnować z pewnego standardu Ŝycia... 
Jaki ma stosunek do pieniędzy, miłości i męŜczyzn? Trudne pytanie... (śmiech) O pieniądzach 
w ogóle nie myśli, po prostu są, nie zastanawia się skąd. Niestety, uwielbia je wydawać. 
Jeszcze do niedawna telefonowała i konsultowała ze mną zakupy, teraz sama dokonuje 
wyborów... Rzadko kiedy patrzy na cenę... (śmiech) Go do miłości, to jest wielką 
romantyczką i marzycielką. Szuka w Ŝyciu miłości idealnej. Staram się w niej tego nie 
burzyć, ale i nie utwierdzać w przekonaniu, Ŝe na pewno ją znajdzie. Jak Ŝycic pokazuje, to 
rzadkość, a jeśli juŜ się zdarzy, to nie trwa cale Ŝycic. WaŜna jest tego świadomość i naleŜy 
cieszyć się kaŜdą chwilą. W miłości jest niezwykle wierna. A wobec męŜczyzn szalenie 
wymagająca. 
82 
^^^^^^■н 
Jak scharakteryzowałaby pani styl Weroniki? 
Nie ulega łatwo sugestiom, bardzo zdecydowanie broni swojego zdania i stara się zachować 
za wszelką cenę swoją wolność. Nie znosi ograniczeń. Mam tu na myśli pewne upodobania 
co do ubioru. To, co ja poprzez moje projekty usiłuję zaproponować klientkom, nie jest na 
przykład w Ŝaden sposób bezwzględnym narzucaniem, Ŝe to a to jest modne... KaŜdy musi się 
przede wszystkim dobrze czuć w tym, co nosi. Oczywiście musi to się mieścić w granicach 
dobrego smaku i być zgodne z jakimiś trendami, ale nie wolno nikomu niczego narzucać. To 
samo dotyczy Weroniki. Kiedy miała trzy latka, nienawidziła spodni i nawet w trzaskający 
mróz chciała chodzić tylko w spódniczkach. Była stanowcza juŜ jako taki maty brzdąc... 1 to 
w niej zostało. Nadal zdecydowanie bardziej woli spódnice - w przeciwieństwie do mnie. Ma 
w sobie coś z romantycznej panienki. Taka rozwaŜna i romantyczna. Stara się nie przekraczać 
pewnych granic, ale to na pewno nie jest styl współczesnej dziewczyny właśnie ze względu 
na sposób bycia, na jej spojrzenie i melancholię. UwaŜam, Ŝe sam jej typ urody niejako 
narzuca pewien styl ubierania, któremu siara się i chce być wierna. Nie ma między nami 
tematu tabu, aczkolwiek absolutnie w nic nie ingeruję i nie narzucam jej niczego. Jeśli pyta 

mnie o zdanie, to mówię jej, co myślę, ale zawsze podkreślam: „Decyzja naleŜy do ciebie". A 
wtedy ona odpowiada: „Mamo, i tak wiesz, Ŝe jak powiesz, tak zrobię...". 
Czy jest jakaś część garderoby, do której Weronika przywiązuje szczególną wagęf 
Lubi bluzki z cienkich jedwabi, szyfonów, ŜorŜet... bardziej romantyczne, z jakąś falbaną czy 
plisą. Jeśli ubiera się na sportowo, to lubi Ŝywe kolory odpowiednio ze sobą zestawione, 
natomiast w wieczorowych strojach lubi barwy stonowane. 
Na co w stroju zwraca szczególną uwagę? Myślę, Ŝe na odpowiedni dobór biŜuterii. 
Czy widzi pani podobieństwo między wami? 
Na pewno fizyczne. Obie mamy kręcone włosy i obie ich nie znosimy, namiętnie je 
prostujemy... Fakt, Ŝe ona to robi, nie dziwi mnie zupełnie, bo ma lat dwadzieścia 
88 
jeden, ale Ŝe ja, będąc kobietą dojrzałą, chodzę do fryzjera i mam zły humor, jak jest wilgoć w 
powietrzu... (śmiech) Jest jednak wiele rzeczy, które odbieramy inaczej. Na przykład 
uwielbiam kwiaty i pierwszą rzeczą, którą robię, przychodząc z nimi do domu, zanim nawet 
zdejmę płaszcz, jest wstawienie ich do wazonu. Ona potrafi swoje przetrzymać przez kilka 
godzin w bagaŜniku samochodu, na mrozie, do następnego dnia - i to ja staram się je jakoś 
reanimować, robiąc im kąpiele w wannie. Ubolewam nad tym jej brakiem czułości... (śmiech) 
Obie kochamy zwierzęta i filmy z lat pięćdziesiątych. Ja odpowiadam za filmy polskie, a ona 
głównie za amerykańskie. Weronika uwielbia małe dzieci i nawiązuje z nimi błyskawiczny 
kontakt, czego o mnie nie moŜna powiedzieć. Tak więc teoretycznie więcej nas dzieli, niŜ 
łączy. 
Ale macie wspólne cechy? 
Ja mam zupełnie inny charakter; mimo Ŝe jesteśmy, jak mi się wydaje, bardzo ze sobą blisko, 
czasem nawet myślę, Ŝe za blisko... (śmiech), to jednak jesteśmy bardzo róŜne. Jeśli chodzi o 
cechy charakteru, na pewno mamy ogromne wymagania w stosunku do siebie, najbliŜszych i 
otaczającego nas świata. Najbardziej cenimy sobie wysoką kulturę oraz inteligencję. Nie 
znosimy chamstwa, złego wychowania, no i tej ogromnej i bezinteresownej zawiści, jaka, 
niestety, zdarza się ludziom. Nazwałabym to podobnym konserwatywnym podejściem do 
pewnych spraw. 
Ma pani sposób na Weronikę? 
Niczego nie osiągnę piekleniem się i robieniem jej wyrzutów. Podobnie jak na 
męŜczyznę, i na nią idealny sposób to spokój, czułość i  komplementy... 
(śmiech) 
Weronika za dziesięć lat? 
Widzę ją raczej daleko od siebie... Jest w niej ogromna fascynacja światem, nie bardzo chyba 
wiąŜe swoją przyszłość z Polską. Widzę ją tam, gdzie będzie jej dobrze... 
A jaka pani była w jej wieku? 
Zdecydowanie inaczej wyglądało moje Ŝycie. Ja poddawałam się losowi i nie miałam tak 
silnej determinacji, by konsekwentnie zmierzać do celu. Inne były czasy, inne 
uwarunkowania i moŜliwości. Zawód projektanta praktycznie nie istniał, w kaŜdym 
84 
razie byl mało powaŜny, więc nawet o nim nie myślałam. W jej wieku studiowałam w 
Warszawie handel zagraniczny, na który uciekłam przed medycyną. Wydaje mi się, Ŝe moje 
Ŝ

ycie wyglądało o wiele mniej ciekawie. 

Z czym Weronika utoŜsamia piękno? 
Przede wszystkim z duszą i z tym, jaki ktoś naprawdę jest. 
Kto jest dla niej autorytetem i dlaczego? 
Jeśli chodzi o fascynacje w jej zawodzie, to ceni i szanuje wielu reŜyserów. Weronika zna 
dorobek wszystkich światowych reŜyserów i operatorów na pamięć wraz ze wszystkimi 
nagrodami, jakie dostali. Dwa lata temu na festiwalu filmowym Ga-merimage w Łodzi jeden 

z twórców w czasie prelekcji mówił o pewnym wydarzeniu i nie mógł sobie przypomnieć 
jakiejś daty, wtedy ona podpowiedziała mu ją z sali. Bardzo ceni Romana Polańskiego, 
którego miała okazję poznać. Natomiast jeśli chodzi o Ŝycie, to myślę, Ŝe autorytetem jest 
tata. Bardzo liczy się z jego zdaniem. 
Jakie hy to pani dzieciństwo? 
Zupełnie inne od dzieciństwa Weroniki. Moi rodzice pracowali oboje praktycznie cały dzień. 
Rano w przychodni, wieczorem prowadzili gabinet prywatny. Poza tym miałam czworo 
rodzeństwa, więc dopóki byłam w domu rodzinnym w Lublinie, głównie miałam do czynienia 
z opiekunkami, paniami do pomocy i nie miałam takiego kontaktu z rodzicami. Jeśli juŜ, to 
bliŜszy miałam z ojcem. Mama była osobą dość skrytą, bardzo melancholijną i niepotrafiącą 
specjalnie okazywać uczuć... Tak więc moje dzieciństwo nie było łatwe właśnie z tych 
względów, gdyŜ jestem osobą, która bardzo tego ciepła i czułości potrzebuje. 
A jaką pani zdaniem Weronika będzie mamą? 
Mamą będzie fantastyczną! Obserwuję, jaki ma kontakt z dziećmi, ile wykazuje cierpliwości. 
Na pewno będą pewne róŜnice wychowawcze, co się wiąŜe z cechami jej charakteru. Nie 
wykluczam, Ŝe będzie wymagająca. Jej stanowczość, zdyscyplinowanie, konsekwencja w 
działaniu i tak zwana dyplomacja dadzą się we znaki. 
85 
Pani ulubiona anegdota z jej dzieciństwa? 
„Nie będziesz mną rządzić..!" - tak mówiła do wszystkich wokół siebie, kiedy miała trzy 
latka. Nasi znajomi nazywali ją „Szefową", poniewaŜ rozstawiała wszystkich po kątach... co 
jej chyba do dzisiaj zostało... (śmiech) 
Czym są dla was rozstania? 
Są czymś bardzo trudnym i cięŜkim. Tęsknimy za sobą chorobliwie - nie przyznaję 
się do tego nawet męŜowi... (śmiech) 
Jaką jest kobietą i jaką córką? 
Jest stuprocentową kobietą, niezwykłe intrygującą i moŜe być dla męŜczyzny fascynująca. A 
córką jest bardzo ciepłą i czułą. 
Jakie jest największe jej marzenie - realne bądź nierealne? Nie wiem, czy w wypadku 
Weroniki łe nierealne nie są realnymi... (śmiech) Pewnego razu podczas przerwy semestralnej 
pojechała ze mną do Los Angeles, gdzie akurat odbywała się gala wręczania Oscarów. 
Wyobraź sobie, Ŝe na cztery godziny przed ceremonią otrzymałam wiadomość z Polski, Ŝe 
znajoma znajomego, która wybierała się na tę uroczystość ze swoim synem, zrezygnowała, by 
na jej miejsce mogła pójść Weronika. I tak na godzinę przed rozpoczęciem całej gali 
przyjechał po nią bardzo przystojny młody człowiek. Po gali dostali się na przyjęcie dla VIP-
ów, gdzie miała okazję spotkać jednego z nagrodzonych - dostał Oscara za dźwięk - i zapytała 
go, czy mogłaby potrzymać choć przez chwilę tę statuetkę. Laureat się zgodził i w tym 
momencie Weronika wyciągnęła aparat fotograficzny i poprosiła o zrobienie jej zdjęcia. Tak 
więc zdjęcie z Oscarem juŜ ma, teraz czeka tylko na odpowiedni film. Marzenia? Po prostu je 
materializuje. 
Kiedy najbardziej lubi pani na nią patrzeć? 
Lubię na nią patrzeć, kiedy śpi. Przyglądam jej się wtedy uwaŜnie, bo pięknie wygląda. 
86 
^^шшшшшшшшшшвяшш^^^^ж 
w 
rr 
Czym zaimponowała pani w Ŝyciu? 
Zaimponowała mi wiele razy szaloną konsekwencją. Umie się bronić i wyjść z trudnych 
sytuacji z twarzą. Potrafi dostosować ludzi do swoich reguł, a nie ulegać ich presji. 
Weronika... 

Wzbudza we mnie niesłychaną czułość, tkliwość, wielkie uczucie, a jako osoba jest 
niezwykła - bo tak inna... 
щ

 

Weronika rosati 
Gdybyś była mamą, to... Tobym byta spełnioną kobietą. 
Czy jest coś, co zmieniłabyś na jej miejscu? 
Tak, charakter córki, (śmiech) Nie miałabym tyle cierpliwości i tego wewnętrznego spokoju, 
który ona ma w stosunku do mnie i do wszystkich. Przy zawodzie, który wykonuje, i stresie, 
jaki codziennie jej towarzyszy, mama potrafi to wszystko opanować. 
Czy mama kieruje się w Ŝyciu zasadami? Jakimi? 
Dla mamy najwaŜniejsza była i jest rodzina. Ja to zawsze czułam i wydaje mi się, Ŝe kaŜdy w 
naszej rodzinie zgodziłby się ze mną. Bez względu na wszystko najpierw są dzieci i mąŜ. 
A poza rodziną co jest dla niej najwaŜniejsze? 
Myślę, Ŝe szacunek do siebie samej, poczucie własnej wartości i godność. 
Z czego jest w stanie zrezygnować w Ŝyciu, a z czego nie? 
Umie zrezygnować i odmówić sobie przyjemności, ale nie potrafi nie dawać jej nam, 
swoim najbliŜszym. 
Jaki ma stosunek do pieniędzy, miłości i męŜczyzn? JeŜeli chodzi o pieniądze, to nigdy nie 
była kobietą luksusową. JuŜ bardziej mogę to powiedzieć o sobie niŜ o niej, poniewaŜ potrafię 
czasem przesadzić z zakupami, a ona bę- 
89 
dąc w moim wieku nie mogła sobie na tyle rzeczy pozwolić. Było pięcioro dzieci i dla 
wszystkich musiało wystarczyć. Mama nie miała takich warunków jak ja, co pozwoliło jej 
nauczyć się i zrozumieć, Ŝe pieniądze są niezbędne do Ŝycia, ale to wszystko. Nigdy nie 
zauwaŜyłam, by ich nie szanowała czy Ŝeby była nimi zauroczona. Pieniądze traktuje jako 
ś

rodek do Ŝycia i nic ponadto. W miłości jest stała i wierna. Jest romantyczna, sentymentalna 

i wraŜliwa. Na kaŜdym melodramacie od razu wzrusza się do łez. Często śmieję się z niej, 
poniewaŜ kiedy wspólnie oglądamy jakiś film w telewizji - a muszę tu dodać, Ŝe mamę 
bardzo szybko nudzi oglądanie - kątem oka widzę, Ŝe śpi, ale kiedy tylko zaczyna się jakaś 
romantyczna scena, budzi się, uwaŜnie wszystko śledzi i pochlipuje. KaŜda, nawet najbardziej 
błaha scena potrafi ją rozczulić... Wystarczą trzy minuty i juŜ ma Izy w oczach, chociaŜ wcale 
nie musi wiedzieć, o czym jest cała historia. Dla niej liczy się jedynie ten moment wzruszenia 
- i to jest piękne. JeŜeli chodzi o stosunek do męŜczyzn, to myślę od razu o tacie. To 
męŜczyzna jej Ŝycia. Są małŜeństwem od ponad trzydziestu lat, co świadczy chyba najlepiej o 
jej stosunku do męŜczyzn. Wiem, Ŝe wymaga od nich przede wszystkim klasy, dobrego 
wychowania i inteligencji. 
Jak nazwałabyś styl mamy? Kobiecy, z klasą i elegancją. 
Czy jest jakaś część garderoby do której mama przywiązuje szczególną wagęf PoniewaŜ jest 
projektantką, bardzo duŜą wagę przywiązuje do całości stroju. Oczywiście zauwaŜa dodatki, 
przygląda się im. Myślę, Ŝe z dodatków to obie bardzo lubimy torebki i kolczyki. Mama ma 
jeszcze słabość do pierścionków. W strojach lubi skromną i prostą całość, a do tego właśnie 
jakiś zwariowany dodatek. 
Czy widzisz podobieństwo między wami? 
MoŜe zacznę od cech fizycznych. Podobno wyglądam identycznie jak mama, kiedy była w 
moim wieku. Rzeczywiście mam po niej włosy, kolor oczu, uśmiech, wzrost i budowę ciała... 
(śmiech) Z charakteru równieŜ jestem podobna, aczkolwiek, jak juŜ mówiłam, nie mam tego 
jej spokoju i dystansu do wielu spraw. Bardzo moŜliwe, Ŝe nauczyła się go z Ŝyciem. Obie 
jesteśmy wraŜliwe, powiedziałabym nawet, Ŝe zbyt wraŜliwe. W kaŜdą rzecz angaŜujemy się 
na dwieście procent i nie potrafimy inaczej. Nieistotne, czy to są błahostki czy teŜ powaŜne 
sprawy. Wszystko traktujemy serio, emocjonalnie i z wielkim zaangaŜowaniem. Nasze 

zaangaŜowanie wynika z prawdziwej pasji, miłości, a nie z mody, korzyści, interesowności 
czy kaprysu. Wydaje mi się, Ŝe 
90 
■

^^^^^■^^^^н 

wraŜliwi ludzie widzą o wiele więcej i o wiele więcej rzeczy im przeszkadza. Mam na myśli 
przede wszystkim te złe rzeczy, na które często nie potrafimy przymknąć oka. 
Macie wspólne cechy? Jakie? 
Na pewno wraŜliwość, pewną chęć czy teŜ potrzebę zachowania własnej godności. 
Masz sposób na mamę? 
Oczywiście, chociaŜ myślę, Ŝe to się sprawdza nic tylko na mamie, ale na wszystkich... 
(śmiech) Wydaje mi się, Ŝe podstawą jest czułość i dystans do spraw, czasem chwila na ich 
przemyślenie. Bardzo często pisałam do mamy list, kiedy się z nią pokłóciłam. Mama po 
naszej sprzeczce zamykała się w sypialni, ja w swoim pokoju i zapisywałam pięć kartek, 
przepraszając i tłumacząc moje zacbowanie. Czasem łatwiej jest napisać, co się czuje... Po 
napisaniu wsuwałam kartki pod drzwi jej sypialni i czekałam, aŜ przyjdzie z czerwonym 
nosem (bo ma zawsze czerwony nos, kiedy płacze). Obie wiedziałyśmy, Ŝe zbyt wiele mamy 
dla siebie miłości i Ŝe nie ma tu miejsca na kłótnie czy sprzeczki. Mama do dziś przechowuje 
te listy... 
Mama za dziesięć lat? 
Chciałabym za dwadzieścia widywać ją codziennie, co teraz, niestety, nie jest moŜliwe. śeby 
była szczęśliwa i zadowolona zarówno z siebie, ze swojego Ŝycia, jak i z mojego, poniewaŜ 
jest to dla niej bardzo waŜne. Chciałabym dać jej w swoim czasie wnuki, bo wiem, Ŝe na nie 
czeka. 
A ty kim będziesz w jej wieku? 
Sfrustrowaną, starą aktorką... (śmiech) Pewnie właśnie tak będę przeŜywała kryzys wieku 
ś

redniego i nie dostanę Ŝadnej roli... Jak juŜ mówiłam, nie mam tego spokoju i tej „szyby", 

oddzielającej mnie od wielu spraw, którą mama ma. Zbył duŜo wymagam od siebie, od 
innych i zbyt duŜo chcę naraz. Mama zawsze miała poczucie umiaru. Jej zasada brzmi: 
wszystko w swoim czasie. 
Z czym mama utoŜsamia piękno? 
Wydaje mi się, Ŝe najbardziej z prawdziwym uczuciem. Oczywiście moŜe to być teŜ piękny 
film, obraz, piękne stroje, kolory, piękne drzewo, a nawet zachód słońca. Mama jest bardzo 
czuła na takie rzeczy. Jest romantyczką, przez co właśnie zwraca uwagę na piękno, które ją 
otacza. Dotyczy to równieŜ ludzi. 
91 
Kto jest dla niej autorytetem i dlaczego? 
Chyba nie ma ideału ani autorytetu... JeŜeli chodzi o zawodowe inspiracje - bo raczej tak bym 
to nazwala - to są nimi przede wszystkim wielkie osobowości, które mają swoją drogę, swoje 
poczucie piękna, swoje wartości. Zawsze bardzo podobał się jej styl Jacąueline Kennedy i 
Audrey Hepburn. Podziwia kaŜdego, kto idzie za głosem serca, w zgodzie z samym sobą, 
tworząc przy tym swój wizerunek... Inspirują ją raczej osoby noszące stroje niŜ ich 
projektanci. 
Jakie było twoje dzieciństwo? 
Zawsze z mamą. Wspominając dzieciństwo, wspominam przede wszystkim ją, poniewaŜ 
wtedy jeszcze nie pracowała i zajmowała się głównie mną. Przez pięć lat mojego dzieciństwa 
mieszkaliśmy w Szwajcarii i to właśnie mama była moją jedyną przyjaciółką, osobą bardzo 
mi bliską. Trudno mi było przełamać barierę językową i zaprzyjaźnić się z rówieśnikami, bo 
nie mówiłam po francusku. Dzieciństwo to mama i jej wielka czułość. Zawsze wiedziałam, Ŝe 
jestem dla niej naprawdę waŜna. Była przy mnie, kiedy jej potrzebowałam... 
Czyli bezpieczne i blisko mamy? 

Bezpieczne i blisko, chociaŜ niebezpieczeństwa czyhały i nawet dotykały mnie, ale ona 
zawsze potrafiła to później naprawić. Powiedzmy, Ŝe mama jest tym lekarstwem, które przez 
cale Ŝycie wynagradza mi cierpienia czy przykrości. 
Jaką mama będzie twoim zdaniem babcią? 
Mama jest juŜ babcią, córki mojego brata. Wiem, Ŝe bardzo chciałaby, Ŝebym miała córeczkę. 
WyobraŜam sobie, Ŝe skoro była dla mnie tak cudowną matką, to będzie takŜe cudowną 
babcią. 
A masz ulubioną anegdotę z jej dzieciństwa? 
Mam dwie, chociaŜ nie jestem pewna, czy powinnam o nich mówić... (śmiech) PoniewaŜ 
dziadek byl osobą towarzyską, w domu często bywali goście, organizowane były obiady, 
kolacje i przyjęcia. Przysmakiem była domowa nalewka. I mama bardzo lubiła spijać z 
kieliszków ostatnie krople tej nalewki, bo trzeba dodać, Ŝe była ona słodka. Pewnego dnia 
dom był pełen gości i wielu z nich zostawiło sporo tej nalewki w kieliszkach. Mama miała 
wtedy pięć lat i ponoć spiła z tylu kieliszków, Ŝe kiedy później poszła ze swoim bratem na 
sanki, wjechała nimi prosto w drzewo... (śmiech) Druga jest z czasów, kiedy miała dwanaście 
lat i miała krótkie kręcone włosy, tak 
92 
шя

^шшяшяяя^яя^ш^^^ші^шшяшшшшшшяні^^шшяяшшшшк    ■■■■■■■■■ 

jak ja, a marzyła oczywiście, by mieć diugie i proste. Jej młodsza o siedem lat siostra Basia 
miała właśnie takie długie i proste włosy, więc pewnego dnia mama przekonała Basię, Ŝe 
będzie jej świetnie w krótkiej fryzurze i obcięła jej włosy, po czym zrobiła sobie z nich treskę. 
Czym są dla was rozstania? 
Koszmarem, cierpieniem, czymś nie do wytrzymania. Śmiejemy się z mamą, Ŝe mamy jedno 
serce. Kiedyś robiłam sobie badanie u kardiologa, który wcześniej robił badania mamie. 
Pewnego dnia, widząc się z nią, wziął przez pomyłkę teczkę z moimi badaniami i powiedział, 
Ŝ

e wszystko jest tak jak było, Ŝe nie ma Ŝadnych zmian. Na co mama zwróciła mu uwagę, Ŝe 

to nie są jej wyniki badań, lecz moje. Okazało się, Ŝe mamy identyczne serce... Więc kiedy to 
jedno serce jest w rozstaniu, jest rozdarte... 
Jaką jest kobietą i jaką matką? 
Myślę, Ŝe kobieta i matka to jedno. Matka jest kobietą, a kobieta powinna być matką. Jest 
bardzo ciepłą, czułą i spełnioną kobietą i matką. 
Jakie jest największe jej marzenie - realne bądź teŜ nierealne? Zawsze mówi mi, Ŝe jej 
największym marzeniem jest moje szczęście. Oczywiście to cudownie, ale myślę, Ŝe chyba 
coś w tym jest, poniewaŜ nigdy nie widziałam, Ŝeby przeŜywała swoje problemy w laki 
sposób, w jaki przeŜywa moje. Kiedy jakieś prawdziwe przykrości mnie spotykały, ona o 
wiele bardziej je przeŜywała niŜ ja. Mnie po kilku godzinach udawało się jakoś otrząsnąć, a 
jej było o wiele trudniej. Zawsze mówi, Ŝe najwaŜniejszy jest spokój i poczucie 
bezpieczeństwa, zarówno w Ŝyciu rodzinnym, jak i w sprawach zawodowych. Lubię, gdy 
przy kaŜdym pokazie mówi, Ŝe to ostatni juŜ pokaz, ostatni... zaklina się i przez następne pól 
roku nie ma o nim mowy, wszyscy wiemy, Ŝe juŜ z tym skończyła... a potem powstają nowe 
projekty i... (śmiech) 
Kiedy lubisz na nią patrzeć? 
Lubię na nią patrzeć, kiedy jestem do niej przytulona. 
Czy zaimponowała ci czymś? 
Imponuje mi wszystkim. Myślę, Ŝe najbardziej tym, jak kocha i jak bardzo potrafi 
tę miłość okazywać. Udowadniać, nie udowadniając, po prostu ją dawać... 
Mama to... 
ś

ycie... 

і

 І Ш 

■

 

GraŜyna Szapołowska 
Gdybyś była Kasią, to... 
Pisałabym... Kasia pisze piękne wiersze. Wymaga to oczywiście niezwykłej mobilizacji z jej 
strony i czasu; myślę, Ŝe nie znalazła jeszcze odpowiedniej chwili w swoim Ŝyciu, by 
spokojnie się tym zająć. Ona traktuje to jako zabawę. Na jej miejscu starałabym się odnaleźć 
w sobie tę pasję. 
Jak ona Ŝyje? Jaki jest jej styl? 
Kasia ma poczucie humoru i otacza się ludźmi, którzy równieŜ je mają. Nie Ŝyje w 
rzeczywistości, nie jest osobą realną, twardo stąpającą po ziemi. Do wszystkiego podchodzi 
troszeczkę z dystansem, ale i z poczuciem humoru właśnie. Ja jestem tą osobą, która otacza ją 
realnością, sprowadza na ziemię, w związku z czym są między nami nieustannie spięcia. Z 
drugiej strony wiem, Ŝe dzieciom trzeba dać iść samym, trzeba puścić je wolno, poniewaŜ i 
tak nie unikną wszystkich błędów, które my w ich wieku popełniliśmy. Kasia zawsze starała 
się uciec od tego, co mówili dorośli, starała się wybrać swoją własną drogę. Kaleczyła się 
przy tym i będzie się kaleczyć, ale to jest normalne. Takie jest Ŝy- 
95 
сіє

. Nikt nie jest w stanie zmienić jej zdania. Chyba Ŝe się bardzo zakocha. Wtedy raptem w 

pełni zgadza się we wszystkim z tą drugą osobą i odkrywa rzeczy, które dawno były juŜ 
odkryte i powiedziane przeze mnie, ale wtedy ona jeszcze była na „nie". A jej styl? Jest 
prawdomówna, odwaŜna, ciekawa świata i róŜnych doświadczeń. 
Co uwielbia, a czego nie znosi? 
Nie znosi słuchać mamy, to na pewno! (śmiech) Poza tym myślę, Ŝe nie uznaje w Ŝyciu 
kompromisów. A co uwielbia? Uwielbia być zakochana. 
Czy widzisz podobieństwo między wami? 
Podobne mamy poczucie humoru i skłonność do robienia Ŝartów, najczęściej w stosunku do 
osób trzecich. 
Gdyby mogła coś zmienić w swoim Ŝyciu, jakie są trzy pierwsze rzeczy, od których by 
zaczęta? 
Myślę, Ŝe zaczęłaby ćwiczyć fizycznie i zdrowiej się odŜywiać, a zwłaszcza nie jadać późno 
kolacji... Ona chyba niczego by nie zmieniła. Nie tak łatwo ją zmienić. UwaŜam, Ŝe Ŝycie 
będzie ją zmieniać i ten ktoś, kogo w nim spotka. Go do zmian w stosunku do swojej 
córeczki, to myślę, Ŝe stałaby się moŜe trochę bardziej cierpliwa... Gdyby chciała się zmienić, 
ale czy ona tego chce? Nie wiem. 
Masz ulubioną anegdotę z dzieciństwa Kasi? 
Miała trzy albo cztery latka, kiedy zapytała mnie: „Mamo, co jest cieniem słońca?". No co 
jest cieniem słońca? Go ma być cieniem światła? Wiesz? Długo się zastanawiałam, jak jej to 
wytłumaczyć, aŜ w końcu pewnego dnia mała Kasia podała mi odpowiedź: „Mamo, juŜ 
wiem: to księŜyc nim jest...". 
Jak nazwałabyś więź istniejącą między wami? My się kochamy... 
Czy jest takie danie, którym moŜna ją przekupić? 
Pierogi. TuŜ przed jej powrotem z Kalifornii, pod koniec jednej z naszych rozmów 
telefonicznych dodała: „Mamo, tylko Ŝeby były pierogi z mięsem, jak przyjadę...". 
96 
Jak myślisz, jakie są jej marzenia? 
Gdybym wiedziała... (śmiech) Kasia chciałaby mieszkać w wielkim pałacu w Indiach, mieć 
duŜo słuŜby, huśtać się na baldachimowym łoŜu, jeździć na słoniu, mieć dziesięcioro dzieci i 
wiernego męŜa, co oczywiście jest kompletnie nierealne. 
Czym najłatwiej ją rozśmieszyć? 
Przedrzeźniając ją lub przyznając jej przesadnie rację, do tego stopnia, Ŝe sama zauwaŜa swój 
błąd i zaczyna się z siebie śmiać. Zgadzając się z nią, naleŜy równieŜ uświadomić jej tę drugą 

stronę medalu. Nie moŜna z góry zaprzeczać, co często jest moim błędem, a to nie jest droga 
do porozumienia się z dziećmi. NaleŜy im przyznawać rację, ale teŜ pokazywać, Ŝe nie tak do 
końca ją mają. 
Czego się obawia w Ŝyciu? 
Ona się niczego nie obawia. Owszem, boi się katastrofy, wybuchu bomby atomowej 
i śmierci, ale chyba wszyscy ludzie na ziemi tego się boją. 
Jaką jest córką, matką, kobietą? 
Górką jest nieznośną... (śmiech), matką - bardzo czulą. Świetnie wychowuje swoją córeczkę 
Karolinę, stara się ją podejść poprzez śmiech. Myślę, Ŝe ja nie byłam tak dobrą matką jak ona, 
ja nie miałam tyle czasu dla niej. Jednocześnie jak lwica rzuciłaby się w obronie swojego 
dziecka. Szczerze okazuje swoje uczucia. Jest bardzo otwarta i chyba teŜ uczy tego Karolinę. 
A kobietą? A kobietą jest dumną. Myślę, Ŝe jest delikatna i bardzo wraŜliwa; chociaŜ na 
pierwszy rzut oka wydaje się postawną i silną długonogą dziewczyną, to jest delikatniejsza 
ode mnie. Chyba jestem bardziej męska, a ona bardziej słodka... 
Czym cię w Ŝyciu zaskoczyła? 
Po paru latach przyznała mi się, Ŝe chciała uciec z domu, kiedy dowiedziała się o naszym 
wyjeździe do Kalifornii, ale nie chciała mi tego mówić, Ŝeby mnie nie zawieść. Dzielnie 
pojechała, zostawiając tu swoich przyjaciół, czyli przede wszystkim psa i szczura. Wiem, jak 
bardzo to wtedy przeŜyła. Zaskoczyła mnie tym, Ŝe nigdy nie chciała tam jechać. Zaskoczyła 
mnie równieŜ, mówiąc pewnego dnia: „Jak to, to ty nie wiesz, Ŝe paliłam?". Ale wszystkie 
dzieci chyba tak robią, (śmiech) 
97 
лі

 

Pamiętasz jej największe szczęście? 
Pamiętam. To było wiosną. Kasia miała trzy lata, kiedy pojechałam z nią do Rabki. 
Mieszkałyśmy tam na pięknym wzgórzu. Był wiosenny poranek i kiedy otworzyłam drzwi, 
Kasia wybiegła na dwór i pobiegła przed siebie tak szybko, Ŝe się przewróciła raz, drugi, 
potem trzeci... ale uciekała w jakąś przestrzeń. Była szczęśliwa i oszołomiona tym, co ją 
otaczało. A teraz jej największym szczęściem jest na pewno Karolina. 
Czy jest coś, czego ty nie odwaŜyłabyś się zrobić, a co Kasia zrobiła? 
Nigdy bym, mając szesnaście lat, nie poszła i nie zdała w Los Angeles egzaminu na prawo 
jazdy, i nie zmusiłabym swojej mamy, Ŝeby w związku z tym kupiła mi samochód, (śmiech) 
Czy to dzieci uczą się od matek, czy matki od dzieci? Dzieci naśladują matki, natomiast matki 
przypominają sobie o dziecinnych odruchach, które powinny być w kaŜdym człowieku 
pielęgnowane. 
Jakie cechy Kasia odziedziczyła po tobie, a czego ty uczysz się od niej? 
Od niej nauczyłam się nie przywiązywać zbyt wielkiej wagi do przedmiotów. A ją 
nauczyłam, Ŝe pewne przedmioty zostają z nami przez całe Ŝycie i nawet jeśli w pewnym 
momencie w napadzie złości chcemy się ich pozbyć, warto je zatrzymać. Potem, po latach, 
okazuje się, Ŝe coś nam przypominają. 
Jakie są Kasi słabości? 
Nie potrafi odmawiać ludziom. Jej słabością jest chęć pomagania kaŜdemu, kto w danym 
momencie pomocy potrzebuje. Jest teŜ bardzo spontaniczna, co w zasadzie jest zaletą, ale 
bywa równieŜ wadą. 
Jakie cechy w łudziach ceni, a jakich nie łubi? 
Geni szczerość, odwagę, bezkompromisowość i oczywiście poczucie humoru. Kasia ma teŜ tę 
cechę, której nie miałam ja - w jej wieku byłam zamknięta i negowałam wszystko, co nie było 
podobne do mnie bądź nie pasowało do mojego sposobu myślenia, ona natomiast od 
najmłodszych lat ceni ludzi właśnie za to, Ŝe są inni, szanuje ich odmienność. A nie lubi 
fałszu. 

98 
ШШШШЯЯШЯШШШШШШШШШШШШШШШШШШШШШЯЯШ

 

r 
Czy uwaŜasz, Ŝe powtarzamy losy naszych małekf 
Podobne są przyzwyczajenia, gesty, uczucia, sposoby zachowania i reagowania na 
pewne rzeczy, ale los kaŜdego jest inny. 
Kasia to... 
...na szczęście moja córka. Jest wszystkim, co mam, kontynuacją mojego Ŝycia i jego sensem. 
Tak naprawdę wszystko, co robię, robię z myślą o Katarzynie... Nasze Ŝycie kręci się wokół 
naszych dzieci. I nawet kiedy wyrosną i odejdą w swoje Ŝycie, to wszystko zawsze obracać 
się będzie wokół nich... Na szczęście. 
Katarzyna jungowska 
Gdybyś była mamą, to... 
Pewnie spróbowałabym swoich sił w produkcji filmowej. Z jej znajomościami i wiedzą o 
rynku filmowym mogłabym się w tym sprawdzić. A co do jej Ŝycia, to uwaŜam, Ŝe aktualnie 
znajduje się na bardzo dobrym jego etapie i mam nadzieję, Ŝe będzie w nim jak najdłuŜej. 
Chyba niczego bym nie zmieniała. MoŜe uspokoiłabym się i przysiadła na chwilę w tym 
miejscu, gdzie się teraz znajduje. Dobrze zapowiada się teraz jej Ŝycie i tego bym się 
trzymała. 
Jak ona Ŝyje, jaki jest jej styl? Nie wiem,  poniewaŜ przez ostatnich osiem lat nie widywałam 
jej zbyt często. Wydaje mi się nerwowa. Myślę, Ŝe to za sprawą róŜnych problemów i 
zmartwień... Ma je jak kaŜdy, ale potrafi teŜ odnaleźć optymizm i wewnętrzny spokój. Teraz, 
kiedy mnie ma przy sobie, wycisza się i trochę uspokaja... Bo kiedy byłam w Stanach, 
telefonowała do mnie i Ŝaliła się, Ŝe mnie nie ma, Ŝe nie ma z kim rozmawiać o swoich 
problemach. Jej styl jest zawsze dostosowany do okazji. Jeśli jest nad morzem, ubiera się 
sportowo, a kiedy jest na eleganckich przyjęciach i kolacjach, jest najbardziej szykow- 
101 
ną i elegancką kobietą. Potrafi dopasować się do kaŜdej sytuacji. Potrafi teŜ wiele zrozumieć i 
wybaczyć. Jest bardzo spontaniczna, wesoła i ma ogromne poczucie humoru. 
Co uwielbia, a czego nie znosi? 
Nie znosi ludzkiej głupoty, kiedy ktoś nie potrafi pojąć prostych i oczywistych rzeczy. Nie 
lubi teŜ zazdrości. Uwielbia natomiast spontaniczność i poczucie humoru. Ma bardzo dobre 
serce. Jest dobra i chyba lubi ludzi, którzy są tacy sami jak ona. 
Widzisz jakieś podobieństwa między -wami? 
Mam takie same nerwy... (śmiech) To znaczy, te same rzeczy nas draŜnią... Właściwie Lo my 
siebie nawzajem potrafimy najbardziej denerwować, poniewaŜ ona jest wyczulona na pewne 
moje zachowania, a ja z kolei na jej. Obie mamy silne osobowości i nieustępliwe charaktery. 
To podobieństwo potrafi nas czasem poróŜnić. JeŜeli jednak nawet zdarzy się nam pokłócić, 
to bardzo szybko wychodzimy z konfliktu, zaczynamy zaraz ze sobą rozmawiać i wyjaśniać 
sobie wszystko. Nawet nie musimy się przepraszać, (śmiech) Odziedziczyłam po niej równieŜ 
pewne gesty, ruchy i mimikę twarzy; tak przynajmniej wszyscy mi mówią. Go do innych 
wspólnych cech i róŜnic, będę miała teraz duŜo czasu na ich rozszyfrowanie... (śmiech) 
Gdyby mogła coś zmienić w swoim Ŝyciu, jakie byłyby trzy pierwsze rzeczy, od których by 
zaczęła? 
Natychmiast przemeblowałaby swoje mieszkanie, poniewaŜ uwielbia to robić, moŜe LeŜ 
kupiłaby sobie inny samochód... Trzecia rzecz nie przychodzi mi do głowy. Pozostawiam ją 
mamie... (śmiech) 
Masz ulubioną anegdotę z dzieciństwa mamy? 
Moja mama jest znana z przekręcania dowcipów. Swojego czasu krąŜył dowcip o gołębiach, 
który brzmiał mniej więcej tak: „Siedzą dwa gołębie na dachu, jeden grucha, drugi jabłko". 

Chcąc go opowiedzieć, pewnego razu mama zaczęła tak: „Siedzą dwa gołębie na dachu, jeden 
jabłko, drugi gruszka...". Nikt go nie zrozumiał... Zawsze, kiedy mówimy o mamie i jej 
opowiadaniu dowcipów, ta anegdota powraca. A będąc małą dziewczynką, uciekła pewnego 
razu do cyrku, Ŝeby zobaczyć przedstawienie, którym prawdopodobnie musiała być 
oczarowana. Dopiero po kilku godzinach poszukiwań babci udało się ją odnaleźć. 
102 
Jak nazwałabyś więź istniejącą między wami? 
Spokojną i podświadomą. Czasem nie musimy nawet ze sobą rozmawiać. Tę więź moŜna by 
porównać do niewidzialnej smyczy. PoniewaŜ nawet kiedy byłam daleko od niej czy kiedy 
miały miejsce spięcia między nami i kaŜda uciekała w swoją stronę, to w podświadomości 
czułyśmy ją. Ta więź była i jest silniejsza od wszystkiego. 
Czy jest takie danie, którym moŜna ją przekupić? 
Mama lubi czystość smaku. Bardzo chętnie jada tradycyjne polskie potrawy. A poniewaŜ lubi, 
kiedy ja gotuję, myślę, Ŝe moje pierogi z mięsem i grzybami byłyby dobrą „łapówką". 
Jakie są jej marzenia? 
Prawdopodobnie Ŝebym osiągnęła wreszcie spokój ducha i stabilizację Ŝyciową. Nadal bardzo 
mi pomaga i wspiera mnie, więc myślę, Ŝe widząc mnie spokojną, sama równieŜ by się 
uspokoiła. 
Czym najłatwiej ją rozśmieszyć? 
Wyrazem mojej twarzy, kiedy rozmawiamy z innymi ludźmi i ktoś mówi zupełnie od rzeczy. 
Wtedy niepotrzebne są nam Ŝadne słowa, spoglądamy na siebie i równocześnie zaczynamy się 
ś

miać. 

Czego się obawia? 
Niczego. Nigdy w Ŝyciu nie przyznała mi się do jakichś obaw. 
Jaką jest córką, matką i kobietą? 
Górką jest dobrą, troskliwą i opiekuńczą; często jeździmy do mojej babci do Torunia. Jako 
mama jesl wspaniałym oparciem; chociaŜ jest bardzo wymagająca i potrafi podnieść ton czy 
krzyknąć, to nigdy się na niej nie zawiodłam i zawsze mogłam na nią liczyć. Jako kobieta od 
związku oczekuje ciepła, czułości, zrozumienia i oparcia. Jest ozdobą u boku kaŜdego 
męŜczyzny, który jej towarzyszy. Jest inteligentna, błyskotliwa i przede wszystkim niezwykle 
kobieca. 
Czym cię w Ŝyciu zaskoczyła? 
Kiedy wyjeŜdŜałyśmy do Stanów, poinformowała mnie na dwa tygodnie przed wyjazdem, Ŝe 
jedziemy tam aŜ na cztery lata. Byłam tym bardzo zaskoczona; potem oka- 
103 
zało się, Ŝe pojechałam tam nie na cztery, ale na osiem lat... KaŜda z nas, jak widać, miała 
swoje cztery lata zaskoczenia. 
Lubi zaskakiwać ludzi, sprawiać im niespodzianki. To mi się bardzo w niej podoba. Potrafi 
sprawić przyjemność pamięcią i gestem, takimi małymi rzeczami. 
Jej największe szczęście? 
Chyba narodziny mojej córeczki Karoliny i sama Karolina. 
Czy jest coś, czego ty nie odwaŜyłabyś się zrobić, a co mama zrobiła? 
Tym, co robi, nigdy mnie nie zaskakuje, poniewaŜ na jej miejscu robiłabym to samo. Bardzo 
mi natomiast imponuje tym, Ŝe stała się wspaniałą kobietą, wielką aktorką i przykładem dla 
mnie mimo przeszkód, jakie stanęły jej na drodze. Zawsze liczyła przede wszystkim na samą 
siebie. Myślę, Ŝe nie skoczyłaby ze spadochronem - ze względu na lęk wysokości, który 
zresztą odziedziczyłam po niej. ChociaŜ, jeŜeli załoŜymy, Ŝe mimo wszystko by się na to 
zdobyła, to mnie nie pozostałoby nic innego... jak skoczyć za nią! (śmiech) 
Czy to dzieci uczą się od matek, czy matki od dzieci? Na pewno pierwsze dziecko jest 
zarówno nauką dla matki, jak i uczy się od niej. Mama nauczyła się poniekąd przeze mnie 

opiekuńczości, a ja nauczyłam się od niej bycia mamą. Pamiętam, w jaki sposób mnie 
traktowała i wychowywała, i teraz staram się to samo dać mojej pięcioletniej Karolinie. I 
właściwie mam wraŜenie, Ŝe ta nauka nigdy się nie kończy. 
Jakie cechy odziedziczyłaś po mamie, a czego ona uczy się od ciebie? 
Wydaje mi się, Ŝe jestem spokojniejsza od niej. Ja najpierw się zastanawiam, rozwaŜam, po 
czym ewentualnie ruszam do działania; ona wszystko robi szybciej i decyduje w biegu, a 
dopiero później myśli, co zrobiła. Mimo to muszę przyznać, Ŝe zawsze wychodzi na swoje. 
Jakie są słabości mamy? 
Jest uczuciowa i bardzo łatwo ją zranić. Drugą słabością jest jej słabość do mnie. (śmiech) 
Wiem, Ŝe mogę zrobić, co zechcę, wejść na głowę, a ona i tak mnie będzie kochać... (śmiech) 
Wydaje mi się, Ŝe to ja potrafię najboleśniej ją zranić, właśnie 
104 
вшшшшшшшяшяшшш

'шш^^шшвшшшшшшшш 

dlatego, Ŝe znam jej ukryte słabości, ale nigdy świadomie nie starałam się i nie staram ich 
wykorzystać przeciwko niej. 
Jakie cechy w ludziach ceni, a jakich nie lubi? 
Geni uczciwość, poczucie humoru i logiczne myślenie. A nie lubi skąpstwa. 
Czy uwaŜasz, Ŝe powtarzamy losy naszych matek? 
Często podświadomie i nawet wbrew naszej woli pewne sytuacje z ich Ŝycia powtarzają się w 
naszych, ale dlaczego tak jest? Nie wiem... siła wyŜsza. 
Mama... 
Mama... jak to mama. Jest kobietą, której muszę dorównać. Muszę być silna, muszę znaleźć 
dobrą pracę i coś osiągnąć w Ŝyciu. Ona była sama i dała sobie radę, więc i ja muszę. TeŜ 
jestem sama i jestem teraz mamą. Nauczyła mnie, Ŝe wszystko, eo mnie nie zabije, uczyni 
mnie silniejszą. I myślę, Ŝe ma rację. 
Beata Tyszkiewicz 
Gdybyś była Karoliną, to... 
Gdybym była Karoliną, to obroniłabym dyplom prawnika i walczyłabym o prawa zwierząt. 
Wiem, Ŝe ma talent do nauk ścisłych, jest logiczna w myśleniu; jest świetnym negocjatorem. 
Nie potrafię powiedzieć, czy umiałabym Ŝyć tak jak ona, bardziej otoczona zwierzętami niŜ 
ludźmi. Wiem, Ŝe jest uzdolniona aktorsko i literacko, więc na jej miejscu grałabym i pisała! 
Widzisz między wami podobieństwo? UwaŜam, Ŝe Karolina jest niezwykle podobna do mnie 
fizycznie; kiedy oglądam na przykład odcinek serialu „Stawka większa niŜ Ŝycie", w którym 
zagrałam, widzę, Ŝe mogłaby mnie z łatwością zastąpić w kolejnej scenie. Karolina jest tylko 
ciemniejsza w kolorycie. 
Jakich cech jej zazdrościsz, a jakie zmieniłabyś na jej miejscu? Zazdroszczę jej miłości do 
koni, umiejętności pracy z nimi. Choć zawsze wydaje mi się nienaturalne, by jedno zwierzę 
jeździło na drugim, (śmiech) Tego jej zazdroszczę. Starałabym się moŜe więcej podróŜować, 
poznawać nowe kraje i ludzi, niekoniecznie przy tym przywoŜąc z kaŜdej wyprawy jakieś 
zwierzę... Karolina zupełnie nic ma poczucia czasu, w związku z tym czeka się na nią 
godzinami... (śmiech) A moŜe jest tak, Ŝe szczęśliwi czasu nie liczą? 
107 
Dzieci uczą się od matek czy matki od dziecin 
Jak powszechnie wiadomo, pierwszą połowę naszego Ŝycia psują nam rodzice, a drugą dzieci. 
ToteŜ w pierwszej polowie dzieci uczą się od rodziców, a w drugiej to rodzice powinni uczyć 
się od dzieci... 
Jaką Karolina jest kobietą, a jaką córkąf 
Jest kobietą Ŝyjącą w swoim świecie, co jednak nie przeszkadza jej być kobietą rodzinną. Jest 
wraŜliwa, czuła i odpowiedzialna. 

Nigdy nie wiem, co tak naprawdę myśli. Potrafi uwaŜnie obserwować, co się wokół niej 
dzieje, niekoniecznie to komentując. Ma w sobie niezwykły magnetyzm, tajemnicę, którą 
kaŜda kobieta powinna mieć. A córką jest wspaniałą... No, poza tą jej niepunktualnością. 
(śmiech) 
Jaka byłaś w jej wieku? 
W jej wieku miałam juŜ dwoje dzieci, trzech męŜów i bardzo intensywne Ŝycie zawodowe. 
Wybrałam większą samodzielność i niezaleŜność, choć rozumiem, Ŝe moŜe właśnie moja 
nadopiekuńczość sprawiła, Ŝe trudno jej się ode mnie wyzwolić, ale nic na to nie poradzę. 
Taka juŜ ze mnie Mama Kura. (śmiech) 
Ma jakieś pasje f 
Wszystkie nasze rozmowy dotyczą jej pasji. śycia na wsi, ukochania przyrody, hodowli koni, 
psów, kotów, kaczek biegusek, kur japońskich, perliczek i pawi. Jest o czym rozmawiać. 
Myślę, Ŝe jej sposób na Ŝycie jest jednocześnie jej wielką pasją. 
Czego się boif 
Przede wszystkim chorób swoich zwierząt, tego, Ŝe nie zdoła im pomóc. Mimo Ŝe przez 
ostatnie lata zdecydowanie podniosła swoje kwalifikacje z zakresu weterynarii i teraz sama 
leczy, szczepi i zszywa uszy psom, kiedy się pogryzą... (śmiech) 
Jaki ma stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy? Jej męŜczyzna musi kochać konie, psy, 
koty i ptactwo domowe, (śmiech) Musi chodzić z nią do kurnika, wykazując szczere 
zainteresowanie, liczyć wyklute pisklęta i obliczać następny koci miot. Miłość traktuje 
powaŜnie i odpowiedzialnie, a co do pieniędzy, to jest rozwaŜna w ich wydawaniu. Głównie 
oszczędza na sobie, ale na to nie mam juŜ wpływu, taki jej wybór. To nasz domowy księgowy 
i skarbnik. 
108 
Co najbardziej ceni w ludziach? 
Pasję, inteligencję, wykształcenie i poczucie humoru. 
Jak nazwałabyś łączący was układ? 
Jest to układ polegający na silnej więzi uczuciowej, przyjacielski i odpowiedzialny. Starałam 
się was obie wychować tak, by nasze wzajemne stosunki były przede wszystkim szczere, 
oparte na wzajemnym zaufaniu i szacunku. 
Czym są dla was rozstania? 
Chwilą ukojenia... (śmiech) Od momentu rozstania kaŜda z nas notuje sobie na karteczce 
wszystko, o czym zapomniała wspomnieć dziś, by nie zapomnieć wspomnieć o tym jutro. 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa Karoliny? 
PoniewaŜ zawsze były w naszym domu zwierzęta, Karolina od wczesnych lat w swoim 
dzienniku skrupulatnie oceniała stosunek tak domowników, jak i odwiedzających nas 
przyjaciół do naszych zwierząt. Kiedyś przyjechała znajoma z Belgii; siedząc przy herbacie, 
pogłaskała naszego psa i zaraz po tym zapytała z niesmakiem, gdzie mogłaby umyć ręce... 
Oczywiście od Karoliny oberwała pałę. 
Czym ci zaimponowała? 
Właściwie imponuje mi nieustannie - konsekwencją i organizacją. Jako jedyna w naszej 
rodzinie potrafi być asertywna, nie bacząc na skutki. Kolacja dla trzydziestu osób nie jest dla 
niej Ŝadnym wyzwaniem. Sama zajmie się skomponowaniem na tę okazję menu, sama 
przygotuje wyszukane dania i wspaniale desery. Celuje w torcie mocca, który od dawna jest 
dla mnie niedoścignionym wzorem. Potrafi sprawić, by wszyscy goście czuli się wyjątkowo, a 
nastrój całego wieczoru był niezapomniany. 
Kiedy lubisz na nią patrzeć? 
Kiedy jest w swoim Ŝywiole, wśród przyjaciół, opowiadając zabawne historie. TakŜe 
kiedy występuje w telewizji, bo mówi ładną polszczyzną i pięknie wygląda. 
Karolina... 

Ciągle czekam na wiadomość od niej i nieustannie się o nią martwię. Jest moją troską i moją 
wielką miłością! 
■

';' 

 
i 
 
Karolina wajda 
Gdybyś była mamą, to... 
Myślę, Ŝe gdybym była na miejscu mojej mamy, nie potrafiłabym tak dalece zdystansować się 
od pracy zawodowej. Wydaje mi się, Ŝe kiedy osiągnęło się sukces zawodowy tej miary, 
trudno jest spojrzeć na swoje Ŝycie z perspektywy i dostrzec w nim inne, często teŜ waŜne 
sprawy. Szczególnie w zawodzie aktora, który naprawdę potrafi skraść duszę. Sukces, 
podobnie jak pieniądze, jest próbą naszego charakteru - nie kaŜdy potrafi się z nim zmierzyć. 
Widzisz między wami podobieństwo? 
Kiedy oglądam nasze zdjęcia, robione gdy byłyśmy w tym samym wieku, dostrzegam 
nasilające się z czasem podobieństwo. Podobnie teŜ, prawie tak samo, gestykulujemy i 
mówimy. Charaktery jednak mamy z gruntu inne i moŜe dlatego dobrze nam ze sobą. Ludzie 
często sądzą, Ŝe podobne charaktery ułatwiają wspólne Ŝycie, a ja myślę, Ŝe nie, przeciwnie, 
bo przecieŜ najbardziej draŜnią nas w innych własne wady. To, co pomaga dobrze się 
rozumieć, to zgodność wychowania w tych samych wartościach. 
111 
Jakich cech jej zazdrościsz, a jakie zmieniłabyś na jej miejscu? 
Nie chciałabym nic zmieniać w mamie. Zazdroszczę jej dyscypliny i dbałości o codzienność, 
o to, Ŝeby przez lenistwo nie tracić jakości Ŝycia. Zazdroszczę nieskończonej cierpliwości do 
najbliŜszych, której mnie często brakuje, i pewnej pokory wobec spraw, których i tak nie 
moŜemy zmienić. 
Czy twoim zdaniem to dzieci uczą się od matek, czy matki od dzieci? 
Jedyne, czego mama nauczyła się ode mnie, to palenie papierosów, myślę więc, Ŝe 
zdecydowanie lepiej, kiedy to dzieci uczą się od rodziców. Tak jest w naturze i to chyba 
naturalne. Zdarza się, Ŝe rodzice uczą się od dzieci, na przykład mówić, i wtedy cała rodzina 
rozkosznie gaworzy, nadając przedmiotom i czynnościom całkiem nowe, niezrozumiałe dla 
innych nazwy. Ale to mało rozwijające, (śmiech) 
Jaką mama jest kobietą, a jaką matką? 
Jest wszystkim, czym kobieta być powinna. Ma w sobie powagę i elegancję połączoną z 
dystansem i poczuciem humoru. Jest oczywiście nadzwyczajnie inteligentna, posiada takŜe 
bardzo rozwiniętą inteligencję emocjonalną, co sprawia, Ŝe nie przygląda się Ŝyciu jak 
teatralny widz. Jako matka nosi w sobie mądrość i dojrzałość, dzięki czemu zawsze mogę 
zwrócić się do niej z prośbą o radę. Ma takŜe niezwykle rzadką cechę: nie wykorzystuje 
pozyskanych informacji jako argumentów w dyskusji. 
Jak myślisz, jaka będziesz w jej wieku? 
JuŜ byłam w jej wieku. Urodziła mnie, mając dwadzieścia siedem lat. Myślę, Ŝe była dzielna, 
ja nie potrafiłam podjąć takiej decyzji. Dziś patrzę na jej zdjęcia, gdy była w moim wieku, 
pamiętam ją dobrze z tego okresu i Ŝałuję, Ŝe dziś nie ma tyle lat co ja. Chciałabym mieć taką 
przyjaciółkę rówieśniczkę. 
A jej pasje? 
Wychowała nas tak, abyśmy wierzyły, Ŝe to właśnie my, jej dzieci, jesteśmy jej największą 
pasją. Sądzę jednak, Ŝe ogromną pasją mojej mamy są ludzie - w bardzo szerokim znaczeniu 
tego słowa. Trochę nawet dla mnie niepojętym. Ta pasja, są- 
112 
^ШЯШШШШЯЯШШЯЯШШШЯШШЯЯШШШ^ШШЛ 

dzę, jest miarą jej człowieczeństwa, bo chyba kaŜdy kocha swoich najbliŜszych, to nic 
trudnego, ale miłość i bezinteresowne zaangaŜowanie w sprawy innych to juŜ zupełnie co 
innego. 
Czego się obawiał 
Nie lubię odpowiadać na takie pytania. To jakby ujawnianie innym swoich słabości. Nie chcę, 
Ŝ

eby ludzie wiedzieli, czego obawia się moja mama. Chciałabym, aby nie obawiała się 

niczego, choć wiem, Ŝe to niemoŜliwe. 
Jaki ma stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy? Niewiele potrafię powiedzieć o stosunku 
mamy do męŜczyzn. Tylko tyle, Ŝe nie godzi się na tradycyjną rolę męŜczyzny jako jedynego 
autorytetu w rodzinie. Mam tu na myśli argumenty typu: „Tak będzie, bo tata tak 
zdecydował". MęŜczyzna powinien zasłuŜyć na szacunek mądrością, autorytet nie naleŜy mu 
się z racji płci. Ale to bardziej moje zdanie; co myśli na ten temat mama, naprawdę nie wiem. 
Miłość to bezwzględnie bezwarunkowe uczucie. Mama emanuje miłością - mam tu na myśli 
miłość w bardzo szerokim znaczeniu. 
Pieniądze nigdy nie odgrywały waŜnej roli w naszym domu. Czasem były, czasem nie, ale to 
w Ŝaden sposób nie wpływało na atmosferę w nim panującą. 
Co ceni w ludziach najbardziej? 
Wydaje mi się, Ŝe serdeczność i wraŜliwość. Często jest tak, Ŝe na samym początku 
znajomości obdarza kogoś ogromnym kredytem zaufania, potem juŜ tylko od tych osób 
zaleŜy, co z tym zrobią. Są tacy, którzy nie są w stanie unieść tego cięŜaru; pewnie wychowali 
się w domach, gdzie nikt im nie ufał. Mama, choć cechuje ją pewna naiwność w stosunkach z 
ludźmi, nie chce się zmieniać. Mawia, Ŝe woli ponieść poraŜkę, niŜ się zmieniać tylko 
dlatego, Ŝe ktoś zawiódł jej zaufanie. 
Jak nazwałabyś łączący was układ? 
Partnerski, oparty na wzajemnym zaufaniu. Mama jest dla mnie ogromnym oparciem. Jest 
dawcą, uwielbia obdarowywać innych. Sama jest trudnym biorcą - czasem nawet myślę, Ŝe 
kiedy coś dostaje, to ją to krępuje. A moŜe ja po prostu nie potrafię dawać? Za to biorcą 
jestem doskonałym i tu się uzupełniamy, (śmiech) 
113 
Zawsze teŜ jej zaufanie było w stosunku do mnie tak duŜe, Ŝe chyba cale Ŝycie będę do niego 
dorastać. 
Czym są dla was rozstania? 
Obietnicą ponownego spotkania. śyjemy bardzo blisko siebie, choć wcześnie wyszłam z 
domu. Kiedyś wyjechałam na rok, ale to nie był dobry pomysł, bardzo mi jej brakowało. 
Paradoksalnie, gdy tęsknię, to nie dzwonię i nie piszę; skupiam się wtedy na innych sprawach 
i liczę dni, pakując walizkę na powrót. 
Twoja ulubiona anegdota z dzieciństwa mamy? 
Bardzo lubię wspomnienia mamy związane z jej pobytem w Wilanowie. Wyczuwam w nich 
spokój szczęśliwego dzieciństwa. Podwieczorki, podczas których dzieci wyszukiwały ukryte 
w dziuplach czekoladowe jajeczka, wiara w krasnoludki - wszystko to przeszło do tradycji 
naszego domu. Chyba wszyscy najbardziej lubimy anegdoty o nas samych, a najlepiej 
opowiadają je nasi rodzice. Kiedy umarła moja babcia, mama mojej mamy, zwana Bebe, 
zdałam sobie sprawę z tego, jak niewiele jest wokół nas osób naprawdę nam bliskich, takich, 
którym zaleŜy na wszystkim, co nas dotyczy. Mama wtedy powiedziała, Ŝe wraz z jej 
odejściem odeszło jej dzieciństwo. Tak długo, jak długo Ŝyją rodzice, jesteśmy dziećmi. 
Czym ci zaimponowała? 
Imponuje mi tym, Ŝe będąc tak delikatna, jest tak silna. Jest zaradna, ale nosi w sobie teŜ tę 
uroczą nutę bezradności, która jest miarą kobiecości. Imponuje mi tym, Ŝe przez całe Ŝycie 
pozostaje wierna swoim ideałom, wierna sobie. 
Kiedy lubisz na nią patrzeć? 

Uwielbiam przyglądać się jej, gdy rozmawia z ludźmi, narzucając im styl rozmowy, tak 
bardzo charakterystyczny, pełen dystansu, czułości i poczucia humoru. Lubię patrzeć, kiedy 
szykownie ubrana idzie ulicą, lubię, kiedy wstaje rano i jest jeszcze nieumalowana, lubię, gdy 
się maluje, stojąc trzy metry od lustra, które wisi w salonie. Lubię, gdy trąbi na tych, którzy 
na nią trąbią, gdy jedzie sześćdziesiąt kilometrów na godzinę lewym pasem. Uwielbiam 
patrzeć, jak nakrywa pięknie do stołu, nawet gdy mamy dziesięć minut na zjedzenie obiadu, 
lubię teŜ, gdy gotuje. Lubię, jak macha mi, stojąc na balkonie, i gdy zapala światło na klatce 
schodowej, gdy wra- 
114 
cam do domu. Najbardziej lubię, kiedy siedzi na kanapie i robi dla mnie sweter na drutach, i 
gdy wraca do domu, zawsze punktualnie, kiedy na nią czekam. Tak było zawsze i tak jest 
dzisiaj, nic się nie zmieniło, tylko wydaje mi się, Ŝe ja jestem troszkę starsza. 
Mama... Mama... Miłość. 
 
t 
|   :■:   :■:■ 
,j 
Beata Tyszkiewicz 
Gdybyś była mną, to... 
Gdybym dziś miała tak jak ty dwadzieścia osiem lat, byłabym szczęśliwa, bo miałabym całe 
Ŝ

ycie przed sobą. MoŜe starałabym się skorzystać z moich doświadczeń. Ja właśnie w twoim 

wieku zdecydowałam się na dziecko. To była bariera między bezkarnością a 
odpowiedzialnością. Jeszcze moŜesz tak ułoŜyć swoje Ŝycie, by zaznać w nim szczęścia. Nie 
chcę przez to powiedzieć, Ŝe ja go nie zaznałam, ale właśnie urodzenie Karoliny sprawiło, Ŝe 
szczęście mnie wypełniło. Masz szansę wyboru swojego zawodu. Masz pasję, więc łatwiej ci 
pif*"* podjąć tę decyzję. TeŜ podróŜowałabym, zwłaszcza teraz, kiedy to takie proste.                          
. 
Moja mama mówiła mi przed narodzi-                                   .         ч 
nami Karoliny, bym się wyspała, bo po   i'________ 
urodzeniu dziecka, zapewniała, juŜ nie śpi się tak beztrosko; więc wyśpij się... póki czas. 
Widzisz między nami podobieństwo? 
Niekiedy na fotografii. Nie wiem, moŜe dlatego, Ŝe dotąd mieszkałyśmy razem, 
przejęłaś pewne moje zachowania. Jesteś bardzo odpowiedzialna, pamiętasz i do- 
117 
trzymujesz wszystkich obietnic. Mamy podobne ulubione smaki, obie lubimy gotować i 
odkrywać nowe potrawy. Potrafimy teŜ jeść ulubioną potrawę przez kilka tygodni, aŜ nam się 
znudzi. Doskonale razem urzędujemy w kuchni i właśnie tam widać najwyraźniej nasze 
zgranie i podobieństwo... Ja jestem moŜe bardziej rozrzutna, ty potrafisz z niczego zrobić coś 
pysznego. Chciałabym się tego nauczyć od ciebie. 
Jakich cech mi zazdrościsz, a jakie zmieniłabyś na moim miejscu? Zazdroszczę ci gustu i 
smaku. MoŜna nad tym pracować, a moŜna to po prostu mieć. Zawsze umiałaś odróŜnić 
piękno od przeciętności. Masz dystans do świata i ludzi. Ja jestem niepoprawną entuzjastką. 
Jestem naiwna, i lubię to w sobie, więc z tym nie walczę. Taka jesteś ostroŜna w Ŝyciu, Ŝe 
dodałabym ci ziarnko szaleństwa. .. Oczywiście bez przesady. Jesteś uparta, ja równieŜ, więc 
moŜe obie nad tym popracujemy. UwaŜam, Ŝe niekiedy upór jest pozytywną cechą, ale mnie 
Ŝ

ycie nauczyło cenić kompromis, którego bardzo młode osoby nie znają. Myślę jednak, Ŝe z 

czasem pojmą ten sekret. Znakomicie upraszcza on stosunki międzyludzkie. 
To dzieci uczą się od matek czy matki od dzieci? 
Oczywiście ambicją matek jest przygotować dzieci do samodzielnego Ŝycia, do 
podejmowania własnych decyzji. MoŜe ja przez to, Ŝe was obie właściwie wychowywałam 

sama - co prawda z wielką pomocą mojej mamy - obarczałam się podwójną 
odpowiedzialnością -za wasze wykształcenie i wychowanie. Na was uczyłam się cierpliwości. 
Myślę, Ŝe jest czas, kiedy dzieci uczą się od matek, ale kiedy stają się samodzielne, wiele 
mogą nauczyć swoje matki. Przychodzi takŜe czas, kiedy dzieci przejmują część 
odpowiedzialności za matki. To miłe, trzeba mieć dla takiego uczucia miejsce w sercu i 
zaakceptować te zmiany. Ja mam skłonność do gromadzenia wszystkiego. Pewnie został mi 
taki nawyk z czasów, w których trudno było cokolwiek zdobyć. Uczę się od ciebie 
umiejętności selekcji i oddawania tego wszystkiego, co jest mi niepotrzebne. Przyznam się, Ŝe 
idzie mi to opornie, ale dopiero się tego uczę. 
Jaką jestem kobietą, a jaką córką? 
No cóŜ, dla mnie jesteś przede wszystkim córką, z trudnością dostrzegam w tobie kobietę. 
Zdarza mi się zwracać do ciebie zdrobniale, jak robiłam to przez całe twoje dzieciństwo. 
Myślę, Ŝe gdzieś w podświadomości będziesz dla mnie zawsze małą 
118 
dziewczynką. Czasem, kiedy się pięknie ubierzesz, umalujesz i uczeszesz, dostrzegam w tobie 
piękną kobietę. Matki zwykle lubią swoje córki nieumalowane, z włosami gładko 
zaczesanymi do tylu - wtedy nic nie zakłóca ich wizerunku córki. Trudno mi się niekiedy 
pogodzić z twoją samodzielnością. To chyba taki matczyny egoizm. Jesteś bardzo kobieca i 
masz wiele wdzięku. Czuję twoją akceptację, choć wiem, Ŝe niekiedy postąpiłabyś inaczej, 
będąc na moim miejscu. 
Jaka byłaś w moim wieku? 
Byłam równie naiwna, ale mniej dojrzała, mimo Ŝe od wczesnych lat pracowałam między 
ludźmi. Ekipy filmowe to wielkie rodziny. Dojrzewałam prywatnie i zawodowo na planach 
filmowych i bardzo to sobie teraz cenię. Byłam zaleŜna emocjonalnie od mojej mamy. 
Chciałam spełnić jej oczekiwania, a Ŝe była osobą nadzwyczajną, było mi trudno. Jestem 
moŜe zbyt opiekuńcza w stosunku do was, ale to przecieŜ nic innego jak czułość, miłość i 
troska. Od młodych lat byłam niezaleŜna finansowo. Mając szesnaście lat, pomagałam juŜ 
mojej mamie. Opiekowałam się teŜ moim bratem; do dziś mam takie odruchy. 
Jak sądzisz, co jest moją Ŝyciową pasją? 
Jesteś bardzo rodzinna. Związana emocjonalnie ze mną i z Karoliną, a jednak masz swój czas 
i swoje pasje. Pisząc i fotografując, poznajesz siebie i innych, a robisz to z pasją. MoŜe 
brakuje ci, jak witamin, dwóch zaŜywanych rano pigułek o nazwach Egocentryzm i Egoizm, 
ale to się kłóci z twoją naturą. Myślę, Ŝe jeszcze rozszerzysz swoje zainteresowania. 
Czego się boję? 
Obawiamy się tego, co nieznane. Ale ty masz niepohamowaną ciekawość świata. Jesteś 
samodzielna i wiem, Ŝe jeśli juŜ na coś się zdecydujesz, nie porzucasz wyzwania. Z łatwością 
dostosowujesz się do odmiennych warunków. Ja na twoim miejscu nie miałabym odwagi, by 
co roku mieszkać w innym kraju i poznawać jego odmienność. A moŜe po prostu nie mam 
dwudziestu ośmiu lat jak ty i jest mi lepiej na moich śmieciach. 
Jaki mam stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy? 
PoniewaŜ w twoim Ŝyciu jest jeden jedyny męŜczyzna, którego kochasz, trudno mi 
mówić ogólnie o męŜczyznach w twoim Ŝyciu. Szanujesz ten związek i budujesz go 
119 
systematycznie. Widzę w tobie wiele odpowiedzialności za to uczucie, które was łączy, za 
dom, który razem prowadzicie, zrozumienie, jakie macie dla swoich zainteresowań i pasji. 
Nawzajem się podciągacie, wyznaczając sobie cele. To teŜ jest określony twój stosunek do 
miłości. A co do pieniędzy... Szanujesz je, bo na nie pracujesz. Potrafisz teŜ szanować nasze 
wspólne pieniądze. Szanujesz moje na równi ze swoimi. 
Co najbardziej cenię w ludziach? 

MoŜe udało mi się ciebie zarazić ciekawością ludzi. Szanujesz ich wiedzę, wykształcenie, 
inteligencję i poczucie humoru. O tak, poczucie humoru i dystans do samej siebie. W twoich 
portretach widzę, Ŝe potrafisz dostrzec w ludziach to, co mają w sobie najcenniejszego. 
Jak nazwałabyś to, co nas łączy? 
Naprawdę się przyjaźnimy, choć dalej pozostaje ten dystans, jaki powinien być między matką 
a córką. To korzystne dla obu stron. Pozwala powaŜnie rozwaŜać sugestie i decyzje. Zbytnia 
poufałość bywa wrogiem powaŜnego i odpowiedzialnego traktowania się nawzajem. Mam 
nadzieję, Ŝe wiesz, Ŝe zawsze, ze wszystkim moŜesz się do mnie zwrócić, Ŝe będę starała się 
ciebie zrozumieć i Ŝe zawsze stanę po twojej stronie. 
Czym są dla nas rozstania? 
Jesteś juŜ zupełnie dorosła. Wiem, Ŝe masz swoje Ŝycie, a ja swoje. Moim Ŝyciem zawsze 
będziecie wy, Karolina i ty. Przykre są rozstania, tyle lat mieszkałyśmy razem, ale dziś, kiedy 
moŜemy ze sobą korespondować niemal codziennie, to kiedy przyjeŜdŜasz po jakimś czasie, 
nie mam prawie nic do dodania, ale za to jest radość, Ŝe jesteś znowu z nami. 
Twoja ulubiona anegdota z mojego dzieciństwa? 
Mieszkałyśmy wtedy we Francji, w Marsylii. Pewnego dnia pojechałyśmy na podwieczorek 
do naszych przyjaciół, którzy mieli dom nad wodą. Francuzki bezustannie strofują swoje 
dzieci i krzyczą niemal ciągle: „Arrete! Przestań!". Po jakimś czasie podeszłaś do mnie i 
powiedziałaś: „Wiesz co, mamo, we Francji nawet Ŝaby mówią po francusku". Rzeczywiście, 
dźwięk, który wydawały karcące swoje dzieci matki, był bardzo podobny do skrzeku Ŝab. 
120 
г

* 

Czym ci zaimponowałam? 
Imponujesz mi nieustannie. Swoją dojrzałością, konsekwencją i doprowadzaniem 
nawet trudnych projektów do końca. 
Kiedy lubisz na mnie patrzeć? 
Kiedy zmagasz się z jakimś projektem, kiedy pracujesz, bo lubisz - zawsze mnie to dziwi - i 
kiedy śpisz. Ale mamy juŜ takie są, Ŝe lubią, kiedy ich dzieci śpią, bo są wtedy bezpieczne. 
Ja...? 
Jesteś moją nadzieją. 
 
\ 
\ 
li 
Wiktoria padlewska 
 
/ГГ 
Gdybym była tobą, to... 
Nie myślałam, Ŝe odpowiedź na to pytanie sprawi mi aŜ tyle trudności... Zakładając, Ŝe 
chciałabym teŜ tobą pozostać, nie mogłabym niczego zmienić. Wszystko, co wokół siebie 
tworzysz, zbiór twoich cech i zachowań, które czasem, przyznaję, wydają mi się sprzeczne, są 
tym właśnie, co w tobie kocham i cenię. Bez nich nie byłabyś sobą... a tego bym nie zniosła! 
Uwielbiam w tobie chyba właśnie te niezliczone sprzeczności, tak misternie wplecione w twój 
charakter. JuŜ słyszę jak mówisz: Zasady, a po co? Jeśli mogłabym być tobą choć przez 
chwilę, to chciałabym zobaczyć świat twoimi oczami. Wydaje mi się, Ŝe widzisz w nim o 
wiele więcej dobra niŜ ktokolwiek z nas... 
W czym widzę między nami podobieństwo... 
Jeszcze nie tak dawno rozbrajał mnie widok ciebie stojącej w łazience, gdy zaraz po 
rozmalowaniu się zwilŜonym wacikiem odruchowo przecierałaś brzeg umywalki czy kran, by 

lśnił jak nowy... Wydawało mi się to wyłącznie twoją specjalnością, (śmiech) Nie musiałam 
długo czekać... i dziś zaraz po rozmalowaniu 
 
123 
się starannie wykorzystuję wacik w tym samym celu, a za kaŜdym razem, kiedy to robię, 
czule się uśmiecham, mówiąc do siebie: Tak jak mama... A tak bardziej na powaŜnie, to dość 
długo w Karolinie dostrzegano większe podobieństwo do ciebie. Dopiero od niedawna 
zaczęto i we mnie dostrzegać pewne cechy twojej mimiki, tembr głosu, czasem nawet 
zatrzymane podświadomie, na krótką chwilkę, twoje spojrzenie. Nawet nie wiesz, jak lubię te 
chwile, choć przyznam, Ŝe mnie samej trudno jeszcze to podobieństwo zauwaŜyć. Go się 
tyczy cech charakteru, to myślę, Ŝe obie jesteśmy niezwykle czułe na atmosferę, jaka panuje 
wokół nas. Zawsze nam powtarzałaś, Ŝe dom jest azylem, miejscem, w którym ma zawsze 
panować miła atmosfera, to zasada, której nie wolno nigdy złamać. Ty taki dom nam dałaś i 
teraz ja staram się to samo przenieść między moje ściany. Podobnie chyba myślimy, podobnie 
reagujemy i nie wiem, czy nie jest to teraz bardziej kwestia Ŝycia przez tyle lat przy twoim 
boku czy cech odziedziczonych po tobie. 
Jakich cech ci zazdroszczę, a jakie zmieniłabym na twoim miejscu... 
Zazdroszczę ci... nie wiem, przy tobie nawet największa przeszkoda wydaje mi się do 
pokonania i nie ma rzeczy niemoŜliwych, gdy jesteś obok mnie. Zazdroszczę ci tego, Ŝe nigdy 
nie dajesz za wygraną, jesteś niezwykle cierpliwa, zachowujesz zawsze spokój i opanowanie. 
Twój optymizm i chęć pomocy innym niezwykle mi imponują i czasem nawet wydaje mi się, 
Ŝ

e dajesz z siebie zbyt wiele, Ŝe nie myślisz o sobie, ale taka właśnie jesteś. MoŜe, będąc na 

twoim miejscu, skupiłabym się bardziej na sobie, na tym, co dla ciebie dobre. Bardzo bym 
chciała, Ŝebyś potrafiła oderwać się od natłoku spraw osaczających cię kaŜdego dnia i zamiast 
innych rozpiesz-samą siebie. Tak, to jedno bym zmieniła. 
Czy to dzieci uczą się od matek, czy matki od dzieci... Nauczyłam się od ciebie tak wielu 
rzeczy, a na samą myśl, jak wiele jeszcze powinnam, zaczyna mi się kręcić w głowie. Przy 
tobie nauczyłam się Ŝycia przede wszystkim w zgodzie z samą sobą, wymagania od siebie jak 
najwięcej i pracy nad własnymi słabościami. Nauczyłaś mnie i Karolinę, Ŝe naleŜy się cieszyć 
nawet najdrobniejszymi rzeczami, Ŝe czas, jaki spędzamy razem, jest czasem wygranym i Ŝe 
naleŜy go cenić. Jeśli chodzi o postępy w nauce w relacji dziecko - matka, to 
124 
twoje postępy związane z obsługą telefonu komórkowego - w szczególności wysyłanie 
wiadomości tekstowych - a takŜe poczty internetowej zaimponowały mi niesłychanie. CóŜ, 
teraz juŜ nawet nie musisz patrzeć na klawiaturę, by napisać SMS-a, nonszalancko strzepujesz 
popiół z papierosa, zwinnie przeskakując z klawisza na klawisz... Całe szczęście, Ŝe e-mail 
nadal wzbudza w tobie szacunek i niepewność... Go będzie, kiedy i z nim się oswoisz? 
Jaką jesteś kobietą, a jaką matką... 
Kobietą jesteś absolutnie niezwykłą, pełną godności, klasy i ciepła, które kobieta powinna w 
sobie mieć. Myślę, Ŝe wiele z nas widzi w tobie tę, którą kaŜda po trosze jest albo w głębi 
duszy chciałaby być. Podchodzisz do Ŝycia z poczuciem humoru, a to wielka siła. Uwielbiasz 
rozpuszczać męŜczyzn, dzieci i zwierzęta, cieszysz się przyjemnościami, jakie sprawiasz 
innym... Rano, kiedy jeszcze zaspana wstajesz, widzę w tobie małą dziewczynkę, 
przecierającą piąstkami sennie oczy, parę godzin później widzę, jak wprawiasz w ruch 
machinę niezliczonej ilości karteczek skrzętnie zapisanych sprawami do załatwienia. Trudno 
wtedy za tobą nadąŜyć. Następnie widzę cię wieczorem, kiedy po cięŜkim dniu, na kanapie 
między poduszkami, psem a świergotem kanarka robisz na drutach. Uwielbiam wszystkie 
twoje wcielenia! 
Jaka będę w twoim wieku... 

Nie wiem... Chciałabym mieć twoje podejście do Ŝycia, do mijającego czasu... Mam nadzieję, 
Ŝ

e z wiekiem będę coraz bardziej się do ciebie upodabniać. A jeśli tak się nie stanie, to dziś 

nie chcę o tym nic wiedzieć. 
Twoja Ŝyciowa pasja... 
My oczywiście! Tak, tak właśnie. To przecieŜ my jesteśmy twoim największym skarbem, w 
końcu nie na darmo wpajałaś nam to od dziecka. Ta wersja, szczerze mówiąc, jak najbardziej 
mi odpowiada, więc pozostanę jej wierna do końca, (śmiech) 
Czego się w Ŝyciu obawiasz... 
Ty się niczego nie obawiasz, tak mi się przynajmniej zdaje. Martwisz się, kiedy jest 
nam źle, ale to chyba zupełnie naturalne... 
Twój stosunek do męŜczyzn, miłości i pieniędzy. 
Zazdroszczę sposobu, w jaki męŜczyźni na ciebie patrzą. To pomieszanie fascynacji z 
niezwykłą pokorą i ciepłem, a czasem nawet ukrytym na dnie zawstydzeniem. 
125 
Topnieją przy tobie... a ty... a ty ich roztapiasz spojrzeniem, (śmiech) Wzbudzasz w ludziach 
poczucie bezpieczeństwa, pewność siebie, czułość i dobro. Miłość przemawia kaŜdym twoim 
gestem, w kaŜdej, nawet najdrobniejszej myśli. Jesteś wierna miłości i jedyne, co w niej 
cenisz, to szczere reakcje. Pieniądze... Powiem tak: lubisz je mieć, by móc dawać je innym... 
Co cenisz w ludziach najbardziej... 
Zawsze jesteś ciekawa ludzkich reakcji i niewymuszanych zachowań. Lubisz ich 
obserwować, przyglądać się z boku i w ten sposób poznawać, kim są naprawdę. 
Jak nazwałabym układ między nami... 
Myślę, Ŝe nasz układ jest przede wszystkim układem partnerskim, opartym na wzajemnym 
zaufaniu i oddanej przyjaźni. Przez całe Ŝycie pracowałaś nad naszym zaufaniem i muszę 
przyznać, Ŝe ci się udało. 
Czym są dła nas rozstania... 
Trudno mi było przez dosyć długo pogodzić się z faktem, Ŝe juŜ powinnam ci dać w końcu 
troszeczkę odetchnąć, zamieszkując osobno. W wieku, kiedy większość moich rówieśników 
zaczynała mieszkać sama, mnie w domowym gniazdku było nadzwyczajnie! Miałam to 
szczęście, Ŝe pomału zaczęło się zmieniać moje Ŝycie, a wraz z nim miejsca mojego 
zamieszkania. Najpierw wyprowadziłam się z mieszkania, następnie, po roku, przeniosłam się 
do innego kraju, teraz znowu zmieniłam miejsce. Wydaje mi się, Ŝe są rzeczy, których nie 
naleŜy forsować - i tak przyjdzie na nie czas. Raczej naleŜy się cieszyć kaŜdą chwilą 
spędzoną razem. 
Moja ulubiona anegdota z twojego dzieciństwa... 
W czasie wojny opiekowała się tobą niania, która na wiadomość, Ŝe urodził ci się braciszek, 
postanowiła bezzwłocznie poinformować cię, Ŝe juŜ nie będziesz najwaŜniejsza i Ŝe czas się 
do tego przyzwyczaić... CóŜ mogła z tego wszystkiego zrozumieć czteroletnia dziewczynka? 
Po rozmowie z twoją mamą sprawy nabrały sensu. Bebe, bo tak ją nazywałyśmy, postanowiła 
ofiarować ci Krzysia pod warunkiem, Ŝe będziesz się nim opiekowała jak własnym 
dzieckiem. Szczęściu nie było końca. Bo o czym innym mogłaś marzyć? I tak twój młodszy 
brat Krzysztof nazwany został przez was Synkiem, a historia jakby uwierzyła w swoje 
przeznaczenie... 
126 
ШЯЯШШШИШШ

 

W Ш I F 
■

   1   " 

Czym mi zaimponowałaś... 
KaŜdego dnia mi imponujesz swoją niekonsekwencją i niesłychaną cierpliwością 
do nas. 

Kiedy lubię na ciebie patrzeć... 
Kiedy przyjeŜdŜam i juŜ w drzwiach widzę cię siedzącą na kanapie, zawzięcie dziergającą 
sweterek, a u twoich nóg cieszącego się Gismo, naszego yorka. 
Mama... 
Jesteś osobą, z którą nawet najbardziej błahe sprawy nabierają wyrazu i sensu, a te trudne do 
zrozumienia i zaakceptowania stają się jaśniejszymi. Wszystko z tobą wydaje mi się proste i 
moŜliwe. Jesteś jedyna w swoim rodzaju i nie wiem, czy kiedykolwiek w pełni docenię, jakim 
szczęściem obdarował mnie los - Ŝyciem przy tobie. 
Joanna śółkowska 
Gdyby była pani Paulina, to... 
To nie wiem, czy zdecydowałabym się zostać aktorką. Nie wiem, czy wytrzymałabym 
to psychiczne napięcie ciągłych castingów i tego nieustannego wystawiania się na 
sprzedaŜ. 
Widzi pani podobieństwo między panią a Paulina? 
Bardziej widzę róŜnice niŜ podobieństwa, to znacznie łatwiejsze. Ja jestem bardziej gapowata, 
Paulina potrafi w sekundę udzielić jasnej, dowcipnej i złośliwej odpowiedzi, co mnie się 
raczej nie udaje, (śmiech) Tego jej zazdroszczę! Jest bardziej zdecydowana ode mnie. Jest 
równieŜ choleryczką, i to straszną, nieznośną po prostu! A ja wcale taką choleryczką nie 
jestem. No, trochę jestem, ale nie aŜ taką. 
Jak ona Ŝyje? Jaki jest jej styli Paulina jest dobrze przystosowana do dzisiejszego Ŝycia. Ja jej 
tego nie uczyłam, jestem z innego pokolenia; sama do tego doszła. Cieszę się, Ŝe sobie radzi. 
A styl Ŝycia ma taki, jaki mają teraz młodzi ludzie. Powiedziałabym raczej rozrywkowy. 
129 
MM 
Co ją cieszy w Ŝyciu, a co smucił 
Cieszy na przykład dawanie prezentów, róŜnych drobiazgów. Zdumiewa mnie, Ŝe zapisuje 
sobie daty urodzin i imienin róŜnych znajomych. Ja lego nigdy nie robię i zawsze zapominam, 
a potem mi wstyd. Cieszy mnie, Ŝe lubi sprawiać przyjemność innym drobiazgami i pamięcią. 
To taka rzadka cecha... A smuci ją? Ona ma takie wraŜliwe serduszko wbrew pozorom. Jest 
bardzo wraŜliwa i bardzo szybko stają jej Izy w oczach, równieŜ na scenie. Tego jej teŜ 
zazdroszczę, poniewaŜ mnie się nigdy nie udało rozpłakać na scenie, a ona to robi na pstryk... 
Czym jest dla pani związek? 
Tu się róŜnimy. Ja uznaję kompromisy, Paulina nie. JuŜ w jej wieku byłam skłonna pójść na 
pewne kompromisy. Oczywiście ich granice muszą być ściśle ustalone. Ja umiałam patrzeć na 
związki bardziej relatywnie. Choć miałam świadomość, Ŝe moŜe związek, w którym byłam, 
nie jest doskonały, to chciałam, Ŝeby istniał ze względu na pewne wartości. Paulina dopiero 
się tego uczy. Teraz uwaŜam, Ŝe męŜczyzna jest do towarzystwa i miłego spędzania czasu. 
Nie jest mi potrzebny do utrzymywania i dowartościowywania mnie ani do podnoszenia 
mojego statusu - bo wcale go nie chcę podnosić. 
Jaki Paulina ma stosunek do pieniędzy, męŜczyzn i miłości? 
Zacznijmy od końca. Do miłości ma stosunek bardzo powaŜny. Wiele nadziei pokłada w 
miłości i jest jej wierna. Miłość jest dla niej podstawą w Ŝyciu. Pieniądze lubi mieć i teŜ umie 
je zdobywać. A męŜczyzn jak kocha, to kocha, a jak rzuca, to rzuca. Tego niesłychanie teŜ jej 
zazdroszczę. 
Czy powtarzają się w waszych Ŝyciach pewne zdarzenia, doświadczenia? 
Tak. Bardzo często kobiety powtarzają losy czy teŜ wybory swoich matek. Widzę to na 
przykładach wielu osób. Często nawet kiedy nie chce się dokonać pewnego wyboru, to nie 
wiadomo dlaczego tak się jakoś dzieje, Ŝe jest się w podobnej sytuacji, w jakiej była kiedyś 
nasza mama. Być moŜe powtarzamy schematy Ŝycia nam znajome, te, w których się 
wychowałyśmy. 

130 
Czy Paulina podobnie jak pani kieruje swoją karierą? Ona podejmuje decyzje od ręki. Moje 
Ŝ

ycie zawodowe było dosyć proste, poniewaŜ pomogli mi znani reŜyserzy teatralni, co 

sprawiło, Ŝe moje Ŝycie teatralne potoczyło się bardzo dobrze. Takiego reŜysera filmowego 
nie było, więc moje Ŝycie filmowe było nikłe, prawie Ŝadne. Wydaje mi się, Ŝe szczególnie na 
początku kariery zawodowej bardzo duŜo zaleŜy od zbiegu okoliczności. Gdyby Paulina nie 
poszła i nie wygrała castingu do „Klanu", nie wiem, czy zostałaby aktorką. Gały sekret polega 
na tym, w jakim stopniu wykorzystamy ten przypadek czy teŜ zbieg okoliczności. Paulina 
uwaŜnie przygląda się sobie, propozycjom i temu, co się wokół niej dzieje. 
Czy jest coś, czego nie odwaŜyłaby się pani zrobić, 
a co Paulina zrobiła? 
Jest. Poleciała, ciągnięta przez motorówkę, na takim spadochronie. UwaŜam, Ŝe 
jest zwariowana! Nigdy bym teŜ nie zanurkowała. Mam nadzieję, Ŝe ona jeszcze 
tego nie próbowała! 
Czy to matki uczą się od dzieci, czy dzieci od matek? To się przenika. Z nami jest tak, Ŝe 
kaŜda z nas wie lepiej i wie wszystko. Na wszelki wypadek jednak słuchamy nawzajem 
swoich opinii. To dom i stosunki, jakie panują między rodzicami, kształtują dziecko. NaleŜy 
dać mu miłość, by się jej nauczyło i umiało ją okazywać. Paulina jest teraz bardzo dobrze i 
ciekawie ukształtowaną osobą. Nie boję się o nią. Mam wraŜenie, Ŝe da sobie radę, wyjdzie z 
kaŜdej sytuacji. Bacznie ją obserwuję. Były sytuacje, kiedy się jej radziłam w swoich 
Ŝ

yciowo--prywatnych sprawach i zachowywała się bardzo dojrzale. No i co najwaŜniejsze, 

zachowywała się tak, jak ja chciałam, Ŝeby się zachowała, 
A co pani zdaniem Paulina odziedziczyła po pani? 
Musiała odziedziczyć pewien, nazwałabym to, rodzaj talentu, poniewaŜ to, co robi, wychodzi 
jej i jest w tym dobra. Witek, ojciec Pauliny, równieŜ jest osobowością bardzo spontaniczną i 
wyraźną. Trudno jest mi jednak ocenić, ile jest w niej ze mnie, a ile z niego. Od urodzenia 
miała energię w oczach. Kiedyś jedna pani, patrząc na nią, powiedziała: „To nie jest wierne i 
poddańcze słowiańskie spojrzenie". Paulina patrzyła wzrokiem pełnym charakteru, robiła 
wraŜenie juŜ jako niemowlę. 
131 
Czy ma pani sposób na Paulinęt 
Jestem, niestety, pozbawiona umiejętności dyplomatycznego załatwiania spraw. Działam 
spontanicznie, w związku z tym czasem głupio i wprosi. Natomiast Paulina, mimo Ŝe równieŜ 
jest spontaniczna, potrafi dyplomatycznie, w sposób bardzo przemyślany tak kogoś omotać, 
tak go wymanewrować, Ŝeby wyszło na jej. Ale to czysta kalkulacja. 
Ma pani ulubioną anegdotę z dzieciństwa Pauliny? Kiedyś zapytana przez pewną 
dziennikarkę o to, co mama robi - a muszę dodać, Ŝe była bardzo malutka i nie mówiła 
jeszcze wyraźnie - zastanowiła się chwilę, po czym powiedziała: „Mama upsyjemnia ludziom 
Ŝ

ycie". I uwaŜam, Ŝe jest to wprost idealna definicja tego zawodu! 

Miewa pani do niej pretensje? 
Nie potrafię mieć do niej pretensji. Czasami się na nią wściekam - to normalne - ale nie mam 
pretensji. Staram się nie hodować w sobie Ŝalu. UwaŜam, Ŝe kaŜdy z nas dokonuje takich 
wyborów, jakie są mu potrzebne. Czasem wydaje mi się, Ŝe jakiś jej wybór jest niezbyt trafny, 
ale widocznie na tym etapie Ŝycia, w tym wieku, właśnie ten jest jej potrzebny. Nawet jeŜeli 
ja uwaŜam inaczej, to jest jej wybór, jej Ŝycie - nie mogę tego podwaŜać. Kiedy sobie 
przypomnę, jak dorastając, dala mi popalić... Pamiętam, jak jej powiedziałam, Ŝe mam 
jedynie nadzieję, Ŝe jej dzieci będą takie same! 
Czy sposób, w jaki wychowywała pani Paulinę, byt podobny do sposobu, w jaki pani została 
wychowana? 

Zdecydowanie tak. Sposób wychowywania mojej mamy byt bardzo dobry. Miałam poczucie 
bezpieczeństwa, poczucie, Ŝe jestem kochana i waŜna. Wiedziałam, Ŝe to samo musi mieć 
Paulina. To podstawa dobrego startu w Ŝycie. Świadomość, Ŝe nie jesteś sama. Starałam się 
jej to wszystko dać i myślę, Ŝe mi się udało. 
Jak nazwałaby pani więź istniejącą między wami? Nie mogę się pozbyć tej matczynej więzi, a 
jednocześnie łączy nas stosunek partnerski. Nie uwaŜam jednak, Ŝe chciałabym jej wszystko, 
zupełnie wszystko mówić. Tak samo Paulina ma prawo mi pewnych rzeczy nie mówić. KaŜdy 
człowiek ma prawo do prywatnego Ŝycia, trzymania w nim tego, co chce zachować wyłącznie 
dla siebie. 
132 
Czym jest dla pani wasza wspólna gra na scenie? 
To jest tak... jak z koleŜanką. ChociaŜ mam poczucie, Ŝe nie jestem w stanie oddzielić się od 
mamusi, którą jestem. To ona gra teraz duŜą i trudną rolę, w związku z tym ja sobie moją rolę 
gram z boku, ale cały czas skupiam się na jej grze. Do tego stopnia, Ŝe czasem zapominam o 
moich scenach. Myślę, Ŝe to minie, kiedy się do tego wspólnego grania przyzwyczaimy. 
Czy przez te wszystkie lata Paulina była cierpliwa? 
Ona ma bardzo duŜo cierpliwości w porównaniu ze mną. Ja mam słomiany zapał, 
mało cierpliwości i szybko się nudzę. Natomiast ona jest w stanie bardzo długo 
i cierpliwie coś znosić. Naprawdę nie wiem, po kim to odziedziczyła. Jest wytrwała. 
No i tego jej zazdroszczę! Wspaniale jest wychować dziecko fajniejsze, niŜ się jest 
samemu! 
Paulina... 
Hmm... po prostu jest. Fakt niepodwaŜalny - taka Osoba. 
? tu 
: , 
I" 
Paulina holtz 
 
Gdybyś była mamą, to... 
Poczekaj... Jedyne, co bym zmieniła, to przestałabym udawać, Ŝe słodycze nie tuczą, (śmiech) 
Go się tyczy jej cech charakteru, nie zmieniłabym Ŝadnej, poniewaŜ to ja dąŜę do 
nieprzejmowania się i Ŝycia z uśmiechem, z jakim Ŝyje moja mama. MoŜe jeszcze 
przestałabym się martwić, Ŝe moja córka nie je mięsa i na pewno ma niedobór wszystkiego, a 
fakt, Ŝe jest blada, nie oznacza, Ŝe umiera i jest pozbawiona czerwonych krwinek, tylko Ŝe 
taka jej uroda. 
■

***N, 

Widzisz podobieństwo między wami? 
Tak, zdecydowanie. Nie jest to jedynie kwestia podobieństwa, lecz absolutnej i wzajemnej 
akceptacji. Nie potrafię znaleźć w Joasi takich cech, które chciałabym zmienić. Pełna 
akceptacja, miłość i przyjaźń - na tym to polega. Chyba nie ma rzeczy, która by nam 
przeszkadzała przyjaźnić się. Oczywiście zdarzają nam się kłótnie, ale nie są one nigdy 
powaŜne. To raczej sprzeczki o konkrety czy drobiazgi. 
135 
Mówisz do mamy po imienin1? Zdarza mi się... (śmiech) 
Jak ona Ŝyje? Jaki jest jej styl? 
Aktywnie. Kiedy trzeba podejmować decyzje, są one natychmiastowe. Rzuciła palenie, więc 
jestem z niej bardzo dumna. Niestety, jej tryb Ŝycia równieŜ uległ przez to zmianom. Teraz 
mówi: „Po co mam chodzić na bankiety, skoro nie mogę jeść, bo tyję, nie mogę palić, bo 
rzuciłam, nie mogę pić, bo nie jem...". Ale to minie. Myślę, Ŝe ona Ŝyje szczęśliwiej, niŜ ja 

będę Ŝyła w jej wieku, poniewaŜ ma w sobie więcej naiwności, mniej agresji i nieufności do 
ś

wiata. Potrafi obrócić wszystko w Ŝart, nabrać dystansu. 

Goją cieszy, a co smuci? 
Bardzo ją cieszą wszystkie moje sukcesy. Po moim debiucie siała wśród publiczności i 
znajomych, wszyscy gratulowali jej, a ona rozdawała ukłony na prawo i lewo. Cieszą ją 
zmiany, a jednocześnie martwi się, co będzie później, kiedy nadejdzie czas konsekwencji. Ja 
myślę podobnie. Na szczęście zawsze wszystko się jakoś układa. No i ciuchy ją cieszą! 
ChociaŜ przy tej ilości to juŜ pewnie coraz mniej. 1 jeszcze jedno: cieszy się na myśl o 
pierwszej przymiarce kostiumów do nowego przedstawienia. A smucą ją moje choroby i 
problemy zdrowotne. Jak się nad tym czasem zastanawiam, to rzadko kiedy widzę ją w ogóle 
smutną. Myślę, Ŝe smucą ją smutki i troski bliskich. 
Czym jest dla ciebie związek? 
CięŜką, ale zarazem bardzo przyjemną drogą doskonalenia siebie samej w miłości, w dawaniu 
siebie drugiemu człowiekowi i uczeniu się go. Kiedy zrezygnujemy z uczenia się drugiego 
człowieka i zmieniania się dla niego - oczywiście bez przesadnych wyrzeczeń i w zgodzie z 
samym sobą - przestajemy się rozwijać. Dla mnie związek jest przede wszystkim nauką, Ŝe 
moŜna inaczej myśleć, inaczej czuć, Ŝe Ŝycie nie jest czarno-białe i Ŝe prawda nie jest 
obiektywna. 
Jaki ma stosunek do pieniędzy, męŜczyzn i miłości? Jednakowy do wszystkich: przychodzą, 
odchodzą... Takie jest Ŝycie. Trzeba walczyć o to, aŜeby i miłość, i męŜczyzna, i pieniądze 
były, ale nie za wszelką cenę. Nie za cenę rezygnacji z siebie. 
136 
Czy powtarzają się w twoim Ŝyciu pewne zdarzenia, doświadczenia z mamy Ŝycia f 
Jej wejście w Ŝycie, jej dom i jej Ŝycie byty tak inne od mojego. Zrobiła wszystko, Ŝeby moje 
Ŝ

ycie wyglądało inaczej. Wszystkie szanse i moŜliwości, których ona nie miała jako dziecko, 

zostały mi dane. Przyjechała z Siedlec do Warszawy z jedną walizką, potem przeniosła się do 
Krakowa. Miała ambicję zostać aktorką. Ja nie potrafiłam się zdecydować, nie miałam tak 
prostej drogi w myśleniu, jak ona. Trudno mi dopatrzyć się w naszych losach jakiejś 
powtarzalności, cykliczności. Jesteśmy jakby przesunięte w czasie. Ja nigdy nie musiałam 
podejmować tych decyzji, które ona była zmuszona podjąć, by zaistnieć. 
Czy mama podobnie jak ty kierowała swoją karierą? Tak bardzo wszystko się zmieniło. Dla 
niej granie było tym, co zawsze chciała robić, było jej Ŝyciem. Ja staram się być dobra w tym, 
co robię, ale nigdy nie uwaŜałabym za tragedię, gdyby nie udało mi się w aktorstwie. Jedno 
jest pewne: ani ona, ani ja nic naleŜymy do osób, które siedzą wpatrzone w telefon - a nuŜ 
ktoś zadzwoni z propozycją, 
Czy jest coś, czego nie odwaŜyłabyś się zrobić, a co mama zrobiła? Z nas dwóch to ja jestem 
odwaŜniejsza, mam mniej strachu przed podejmowaniem ryzyka. Nie wiem jednak, czy 
zdecydowałabym się na spróbowanie śmierdzących, zepsutych śledzi, jadanych podczas 
pewnego szwedzkiego święta. Mama się odwaŜyła. Go prawda odchorowała to cięŜko, ale 
spróbowała; za to zdecydowanie ją podziwiam... (śmiech) 
Czy to dzieci uczą się od matek, czy matki od dzieci? Tego, co wypływa z mądrości 
Ŝ

yciowych, uczymy się od naszych mam, a tego, co moŜna by nazwać współczesnością, 

Ŝ

yciem tu i teraz, one uczą się od nas. Nie wspominając juŜ o kwestiach technicznych: DVD, 

komputer, telefon komórkowy... Myślę, Ŝe mama, patrząc na mnie, gdzieś w głębi widzi 
siebie. 
Jakie cechy odziedziczyłaś po mamie, a czego mama 
uczy się od ciebie? 
Nieustannie uczę się od niej optymizmu i poczucia własnej wartości, a ona ode 
mnie... Odnoszę wraŜenie, Ŝe moja mama jest trudno reformowalna i nie mogę jej 
137 

niczego narzucić. Podpatruje mnie czasem i uczy się sama. A ze względu na wspólny zawód 
ta nasza wzajemna nauka jest jeszcze intensywniejsza. Mogę jej coś pokazać, a ona i tak 
zrobi, jak uwaŜa. 
Masz sposób na mamę? 
Z dzieciństwa pamiętam, Ŝe nie trzeba było jej wszystkiego mówić, naleŜało oszczędzać 
szczegółów. Teraz ten „sposób" to śmiech i dystans do rzeczy czy trudności... Potrafimy się z 
nich śmiać, nie stwarzając w ten sposób Ŝadnych napięć. 
Masz ulubioną anegdotę z dzieciństwa mamy? 
To nie jest bardzo ładna anegdota, ale lubię ją, poniewaŜ świadczy o charakterze mojej mamy. 
Nielubiana przez moją babcię i jej dzieci sąsiadka lubiła po-leŜeć na swoim larasiku piętro 
niŜej mieszkania moich dziadków. No i pewnego dnia moja mama całą zawartość nocnika 
miodszej siostry wylała na nią przez okno. Miała widocznie ku temu swoje powody... a ja 
wiem nawet jakie, ale nie powiem. 
Miewasz pretensje do mamy? 
Najczęściej z powodu jej braku wiary w niektóre z moich pomysłów. Jeśli mi na czymś 
zaleŜy, jeŜeli podejmuję waŜną decyzję, nie chcę być przez nią utwierdzana w obawach. 
Potrzebuję jej wsparcia, to wszystko. 
Czy w taki sam sposób, w jaki zostałaś wychowana, 
będziesz wychowywać własne dzieci? 
Będzie parę róŜnic. PrzecieŜ moje związki czegoś mnie nauczyły. Joasia odczuwa 
znacznie mniejszą potrzebę akceptacji innych kultur, innego sposobu Ŝycia niŜ ten, 
który zna. A ja otworzyłam się na wiele... 
Jak nazwałabyś więź istniejącą między wami? 
To czasem spokojna, a czasem gwałtowna, ale nieodmiennie niezawodna przyjaźń. 
inaczej mówiąc, akceptacja. 
Czym jest dla ciebie wspólne granie na scenie? 
Dopiero teraz po raz pierwszy miałyśmy okazję przyjrzeć się wspólnej pracy. Bardzo 
ostroŜnie do tego podchodziłyśmy, obserwowałyśmy się nawzajem. Ciekawa jestem, jak to 
będzie dalej. Trudno jest uniknąć wchodzenia na grunt prywatny, kie- 
138 
dy się razem pracuje, a jest się rodziną. Cieszę się, Ŝe mamy okazję poznać się z zupełnie 
innej strony - to bardzo ciekawe doświadczenie. 
Czy przez te wszystkie lata mama byta cierpliwaf 
Bardzo. DuŜo znosiła, zwłaszcza podczas mojego dojrzewania. Mądrze dała mi wolną rękę i 
traktowała powaŜnie. Była przede wszystkim cierpliwa wobec swoich lęków o mnie. Na 
szczęście potrafiła trzymać je daleko ode mnie, dzięki czemu nie czułam się nigdy osaczona 
jej troskliwością. Nie byłam łatwym dzieckiem - od róŜnych przejść w szkole po dzisiejsze 
nagle decyzje, gwałtowne wybuchy, miłości... Ona to wszystko znosi. 
Mama to... 
Optymizm, radość Ŝycia, ogromna siła, naiwność i moja rozpacz, kiedy się pokłócimy i ona 
się na mnie obrazi. Duma nas obie zŜera i jestem wtedy przeraŜona moją bezsilnością i myślą, 
Ŝ

e nie ma jej przy mnie. 

Spis treści 
Ewa Bem  7 
Pamela Bem 15 
Joanna Damięcka 25 
Matylda Damięcka 31 
Urszula Dudziak 37 
Mika Urbaniak 43 
Zuzanna Łapicka-Olbrychska 49 

Weronika Olbrychska 53 
Małgorzata Potocka 57 
Weronika Gicchowska 63 
Małgorzata Potocka 69 
Matylda King 75 
Teresa Rosati 81 
Weronika Rosati 89 
GraŜyna Szapołowska 95 
Katarzyna Jungowska 101 
Beata Tyszkiewicz  107 
Karolina Wajda 111 
Beata Tyszkiewicz  117 
Wiktori a Padlcwska 123 
Joanna śółkowska 129 
Paulina Holtz  135 
4